Zamieszanie w centrum Poznania. Wiemy, co zrobiła laureatka Oscara po spotkaniu z milionerką!
Laureatka Oscara Tilda Swinton pojawiła się w Poznaniu z unikalnym performansem „Embodying Pasolini”. W dniach 20–23 czerwca, podczas jubileuszowej 35. edycji Malta Festival w Hali nr 2 Międzynarodowych Targów Poznańskich, aktorka przymierzyła historyczne kostiumy Pasoliniego – spektakl występuje tylko raz do roku.
Ikona kina i mody, Tilda Swinton, pojawiła się w Poznaniu w ramach Malta Festival 2025. W Hali nr 2 Międzynarodowych Targów Poznańskich zaprezentowała wyjątkowy spektakl „Embodying Pasolini” – projekt, który wystawiany jest tylko raz w roku i zawsze w innym mieście. Tym razem padło na stolicę Wielkopolski. Artystyczne objawienie – Tilda Swinton i „Embodying Pasolini” Jej obecność wywołała poruszenie – nie tylko wśród miłośników kina, ale i świata mody, teatru, kultury wysokiej. Tilda Swinton, laureatka Oscara i gwiazda niezliczonych niezależnych produkcji, zawitała do Polski, by zaprezentować spektakl, który... wystawiany jest tylko raz do roku. „Embodying Pasolini” to wydarzenie, które nie zna kompromisów – jego forma i treść są tak wyjątkowe, że można je pokazać tylko w jednej lokalizacji, w wybranym mieście. W 2025 roku ten zaszczyt przypadł Poznaniowi. Tilda pojawiła się na Malta Festival i od razu skradła serca publiczności. Wspólnie z kuratorem mody Olivierem Saillardem przedstawiła performans, w którym główną rolę grały... kostiumy. ZOBACZ TEŻ: Księżniczka z Polski? Internauci nie mają wątpliwości – córka arystokraty i Kulczyk olśniła na oczach królewskiej rodziny Bez słów, ale z emocjami – kostiumy Pasoliniego w centrum uwagi „Embodying Pasolini” nie jest klasycznym przedstawieniem. To swoista podróż przez historię kina i mody. Swinton, na scenie zupełnie sama, przymierzała kostiumy pochodzące z filmów włoskiego reżysera Piera Paola Pasoliniego. W ciszy, z pełnym skupieniem i elegancją, prezentowała stroje, które niosą ze sobą nie tylko wartość wizualną, ale i kulturową. Każdy ruch miał znaczenie. Każdy materiał – własną opowieść. Publiczność była zahipnotyzowana. Choć aktorka nie wypowiedziała ani jednego słowa, emocje buzowały. Spektakl odbywał się czterokrotnie – od 20 do 23 czerwca, codziennie o 18:00, w Hali nr 2 Międzynarodowych Targów Poznańskich. Wnętrze hali zamieniono w galerię sztuki performatywnej. Dominika Kulczyk – kobieta, dzięki której to się wydarzyło Za tym, że to właśnie Poznań stał się sceną dla tego międzynarodowego projektu, stoi Dominika Kulczyk – mecenaska sztuki, która od lat wspiera Malta Festival. Jako właścicielka praw do festiwalu, z zespołem zadbała o każdy detal organizacyjny. To dzięki niej i jej determinacji udało się sprowadzić projekt „Embodying Pasolini” do Polski. Spektakl z udziałem Swinton miał charakter intymny i elitarnego doświadczenia. Organizatorzy podkreślali, że wydarzenie wymagało zaawansowanych przygotowań – nie tylko ze względu na wymagania techniczne, ale też wartość samych kostiumów, które przyjechały specjalnie z Tulonu. CZYTAJ TEŻ: Była córeczką tatusia, nie zawsze jednak robiła to, co chciał. Dominika Kulczyk zdradziła nieznane fakty Poznań – miasto, które staje się sceną światowej sztuki Obecność Tildy Swinton w Poznaniu to nie tylko zaszczyt, ale także potwierdzenie rosnącej pozycji miasta na mapie europejskiej kultury. Swinton znana jest z wybierania projektów nietuzinkowych, a jej udział w spektaklu „Embodying Pasolini” jest hołdem dla tradycji kina, mody i teatralnego rzemiosła. Dzięki Malta Festival, Poznań stał się jedynym miejscem na świecie, w którym można było zobaczyć ten spektakl na żywo. Swinton, Pasolini, kostiumy, emocje – wszystko to zagrało razem, tworząc wydarzenie, które zapisze się na długo w pamięci widzów. Źródło: Głos Wielkopolski
Tilda Swinton: Jak królowa minimalizmu łączy prostotę z awangardą
Dla Tildy Swinton w modzie nieważne są trendy, liczą się emocje. Bierze z niej tylko to, co pasuje do jej złożonej, artystycznej osobowości.
Informacja o tym, że Tilda Swinton w czerwcu 2025 roku wystąpi w Polsce, uszczęśliwiła miłośników kina i teatru. Tych pierwszych, bo aktorka od lat jest ikoną kina artystycznego. Tych drugich – bo pojawi się w Poznaniu podczas festiwalu Malta, by wziąć udział w spektaklu „Embodying Pasolini” („Wcielając się w Pasoliniego”), stanowiącym hołd dla kontrowersyjnego włoskiego reżysera, od śmierci którego mija właśnie 50 lat. Podczas przedstawienia Swinton wkłada na siebie 30 strojów z filmów Pasoliniego, między innymi suknię królowej Jokasty z „Króla Edypa”, szatę Heroda z „Ewangelii według św. Mateusza” oraz kostiumy z „Salò, czyli 120 dni Sodomy”. Aktorka podczas przedstawienia zmienia się jak kameleon, do każdego stroju dobiera mimikę, gesty, ekspresję ciała, co stanowi kwintesencję jej pracy aktorskiej, a także jej podejścia do mody. Wrodzona charyzma Tildy Nigdy nie wtapia się w tło. Ani na ekranie, ani na oficjalnych galach, ani w życiu prywatnym, gdy razem ze swoim partnerem, niemieckim artystą wizualnym Sandro Koppem przemierza ulice Londynu lub Nowego Jorku. Tilda Swinton budzi respekt, często także onieśmielenie. To zasługa jej niezwykłej, androgenicznej urody oraz doskonale współgrającego z nią stylu – malarskiego, awangardowego, zapadającego w pamięć. Obecnie niemal każde pojawienie się jej na czerwonym dywanie jest szeroko komentowane w mediach. Również dlatego, że oficjalne wystąpienia aktorka wykorzystuje do wypowiedzi w ważnych sprawach społecznych i politycznych. Tak było na przykład podczas zakończonego niedawno 75. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie, na którym aktorka dostała Złotego Niedźwiedzia za całokształt pracy artystycznej. Po odebraniu statuetki wygłosiła ze sceny osobiste przemówienie,w którym wyraziła sprzeciw wobec okrucieństwa wojny i braku zdecydowanej reakcji świata na to, co dzieje się w rejonach nią objętych. „Nieludzkie rzeczy dzieją się na naszych oczach. Jestem tutaj, by wyrazić moją solidarność z wszystkimi, którzy dostrzegają niedopuszczalne samozadowolenie naszych rządów” – grzmiała. Dodała także: „Połowa świata jest terroryzowana”. Swój manifest wygłosiła w sukni, która doskonale podbijała siłę płynącą z wypowiadanych przez nią słów. Granatowa, klasyczna w formie, uszyta ze sztywnego materiału kreacja została zaprojektowana przez Chanel. Podkreślała posągową sylwetkę aktorki i stanowiła power dressing w najlepszym wydaniu. Stylowa baza Swinton Wybory modowe Tildy Swinton, podobnie jak jej role filmowe i zaangażowanie społeczne, wymykają się schematom obowiązującym w Hollywood. Aktorka kocha mocne detale, wyraziste faktury materiałów oraz elementy inspirowane modą męską, na czele z garniturami – zaczęła je nosić długo przed tym, zanim stały się tak bardzo modne na czerwonym dywanie. Przeciwwagę do ich prostych fasonów stanowią w garderobie aktorki ubrania i dodatki nawiązujące do stylu retro: buty, falbaniaste wykończenia, ozdobne guziki. Często wkłada rzeczy oversize, projekty z przeskalowanymi rękawami czy ozdobami XXL albo takie, w których na pierwszy plan wysuwa się zabawa formą. Te na czerwony dywan wybiera z kolekcji swojego przyjaciela Haidera Ackermanna, choć oczywiście nosi także ubrania innych projektantów – z domów mody Lanvin, Celine, Jil Sander, Schiaparelli, a także Chanel. Tilda Swinton na czerwonym dywanie Jej najbardziej ikoniczne kreacje? Oczywiście te z kolekcji Haidera Ackermanna. Należy do nich między innymi liliowa suknia, w której aktorka pojawiła się w 2022 roku na festiwalu filmowym w Wenecji. Prosty, wysmakowany fason i pastelowy kolor sukienki przełamywały cytrynowe pasemka we włosach oraz pierścienie XXL na palcach. Z kolei elegancki smoking Haider Ackermann x Jean Paul Gaultier aktorka zestawiła z topem ze sztucznych granatowych piór okalających jej dekolt, szyję i twarz. W tym stroju pojawiła się w 2024 roku na nowojorskiej premierze filmu „Problemista”. Nie można pominąć także stroju, w którym Swinton pojawiła się na premierze filmu „Kurier Francuski z Liberty, Kansas Evening Sun” Wesa Andersona, odbywającej się podczas festiwalu filmowego w Cannes (2021 rok). To również kreacja od ulubionego projektanta aktorki. Różowy, satynowy blezer, wystające spod niego cekinowe, zielone rękawy oraz pomarańczowa spódnica maksi – to zestawienie mocnych kolorów i blasku idealnie nawiązywało do estetyki filmów Andersona. Niezapomniane wrażenie zrobiła także czerwona suknia haute couture Schiaparelli ze wzorem w panterkę. Jej rękawy były zakończone rękawiczkami, również buty miały dokładnie ten sam wzór. Inne świetne kreacje można by wymieniać niemal bez końca: biało-żółta sukienka Jil Sander ze Złotych Globów 2011, smokingowy kombinezon Celine z gali Time 100 z 2012 roku, cekinowy kombinezon Chanel z Cannes w 2017 roku… Jednak od lat niezmiennie najważniejszym projektantem dla aktorki jest Ackermann. W wywiadzie dla „British Vogue” powiedziała o nim: „Bardzo niewiele jest ubrań, które równie dobrze układają się na sylwetce jak te Haidera. Nosząc je, zawsze mam uczucie, że są zaprojektowane do bycia w ruchu i powstały z poszanowaniem ludzkiego ciała. Można by pomyśleć, że w modzie to nie jest takie trudne zadanie, ale okazuje się, że jest”. Styl Swinton zaklęty w genach Tilda, a właściwie Katherine Matilda Swinton, skończy w tym roku 65 lat. Ma tak niezwykłą urodę, że wygląda, jakby się w ogóle nie starzała. Od lat nie zmienia się też jej sylwetka, wciąż jest tak samo smukła jak 40 lat temu, gdy w 1986 roku zaczynała karierę aktorską. W wywiadzie dla „Esquire” padło pytanie, czy nie uważa, że podziw i zainteresowanie, które budzi, jest związane właśnie z jej nietypową urodą, bo wygląda, jakby pochodziła z innego świata. Swinton odpowiedziała: „Cóż, dziwię się tym wszystkim, którzy mówią, że nigdy nie czuli się jak obcy. Ty nigdy nie czułeś się wyobcowany?”. A jednak Tilda rzeczywiście wyróżnia się na tle innych ludzi. Ma androgeniczne rysy twarzy i mlecznobiałą skórę. Emanuje od niej wyczuwalna od pierwszej chwili szlachetność. Po części jest to zasługa jej arystokratycznego pochodzenia i wychowania. Drzewo genealogiczne rodu Swintonów sięga do 36. pokolenia wstecz. Tilda dorastała w zamku w Berwickshire w Szkocji, który należy do jej rodziny od IX wieku. Późne dzieciństwo jak większość dzieci z arystokratycznym pochodzeniem w Wielkiej Brytanii spędziła w szkole z internatem, gdzie jej koleżanką była między innymi Diana Spencer. Potem studiowała literaturę angielską i socjologię na najlepszych brytyjskich uczelniach, jednak nie po to, by rozwijać się zawodowo, tylko po to, by móc wyjść za mąż za odpowiednio wysoko urodzonego arystokratę, a najlepiej księcia. Tilda zbuntowała się przeciwko temu, jaką przyszłość zaplanowała dla niej rodzina. Zamiast szukać męża wśród błękitnokrwistych, postanowiła zająć się tym, co było jej prawdziwą pasją, czyli aktorstwem. Styl jako element artystycznego wyrazu Przez lata na deskach teatrów i planach filmowych kina niezależnego ewoluował aktorski warsztat Tildy, podobnie kształtowało się także jej podejście do mody. Teraz aktorka jest w czołówkach rankingów najlepiej ubranych kobiet na świecie, ale nie zawsze tak było. Do momentu, w którym została okrzyknięta ikoną mody, musiała dojść własną drogą, wcześniej sprawdzając, czym dla niej samej jest ubieranie się – w wymiarze psychologicznym i społecznym, a przede wszystkim artystycznym. Cały tekst przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!Moda - od 27 marca w sprzedaży!
Była w trójkącie miłosnym, mówiła, że dzieci były otoczone czułością. Tilda Swinton nie ukrywała swoich partnerów
Aktorka kochała dwóch mężczyzn: Johna Byrne'a i Sandra Koppa
Tilda Swinton tworzyła zgrany duet ze swoim partnerem — Johnem Byrne'em, później pokochała Sandro Koppa. „To o wiele nudniejsze, niż sądzicie", mówiła aktorka o relacji z dwoma mężczyznami. Nie każdy też wie, że wszyscy razem przez jakiś czas mieszkali pod jednym dachem. Tworzyli miłosny trójkąt, którego ulubienica widzów nigdy nie ukrywała. „Zawsze uchodziłam za dziwaczkę", dodawała. Trójkąt miłosny Tildy Swinton Od zawsze była indywidualistką, która nie lubiła wpisywać się w społeczne normy. Tilda Swinton swoimi życiowymi wyborami udowadnia to na każdym kroku. Najwięcej emocji wzbudził jednak jej trójkąt miłosny. Gdy w 2008 roku fani dowiedzieli się o tym, że ulubienica publiczności dzieli dom z Johnem Byrne'em i jej drugim partnerem Sandrem Koppem, wybuchł niemały skandal. „Niestety, muszę was rozczarować – prawda jest o wiele nudniejsza od tego, co wypisują gazety. Model życia, jaki przyjęliśmy, nam odpowiada i jest najlepszym możliwym rozwiązaniem dla naszych dzieci. Szkoda tylko, że innym tak trudno to zrozumieć", kwitowała. Przypomnijmy, że ze szkockim malarzem i dramaturgiem — Johnem Byrne'em doczekała się dwójki dzieci — Honora i Xaviera. I choć wydawało się, że w ich związku nie było żadnych kontrowersji, nagle pojawiła się informacja, że dzielą swoje życie z innym mężczyzną — Sandro Koppem, malarzem o nowozelandzkich korzeniach. Przypomnijmy, że aktorka poznała go na planie filmu Opowieści z Narnii w 2005 roku. Ona grała wówczas Białą Czarownicę, zaś on Centaura. Jej urok go zniewolił. Mimo że jest od niego o 18 lat starsza, nie potrafił się oprzeć tej miłości. Gdy zdjęcia do słynnej produkcji dobiegły końca, artysta postanowił wysłać koleżance z planu maila. Napisał wówczas, że porzuca partnerkę i jest gotowy na kolejny krok w ich relacji. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nigdy nie ujawniła, kto jest jego ojcem. Tak Dorota Stalińska mówiła o relacji z synem Pawłem Tilda Swinton, John Byrne, 2004 rok I tak zaczął się ich związek. Mimo że aktorka miała partnera, nie przeszkadzało im to. Ucinała również plotki mówiąc: „Nie sypiamy we trójkę", deklarowała. Ale to nie wystarczało, ludzie przecierali oczy czytając kolejne rewelacje na ich temat. Z tego powodu ulubienica publiczności musiała kolejny raz się tłumaczyć. „Nigdy nie byłam i nie jestem mężatką", kwitowała. Dodatkowo przyznała, że w międzyczasie rozstała się z wieloletnim partnerem. „Z Johnem rozstaliśmy się jako partnerzy, ale wciąż pozostajemy rodzicami naszych dzieci, wspólnie je wychowujemy, a do tego się przyjaźnimy. Dom Johna stoi niedaleko mojego, który teraz dzielę z Sandrem, więc często razem pomieszkujemy. Wiem, że dla dzieci nie ma nic ważniejszego niż pełna rodzina", zwierzała się artystka. Z czasem Tilda Swinton postanowiła opowiedzieć o początkach znajomości z Sandrem Koppem. „Rozstałam się z Johnem trzy lata przed poznaniem Sandra. Któregoś dnia Byrne powiedział mi po prostu, że już nie da rady prowadzić tego nomadycznego życia, które dla mnie, jako aktorki, jest normą. Rozumiałam go i mu współczułam. Zaczęłam więc jeździć po świecie solo. Trwało to kilka lat, czułam się wtedy bardzo samotna. I nagle, podczas kręcenia „Narnii”, poznałam Sandra. Wkrótce stał się on moim partnerem i w podróży, i w życiu. Teraz wszyscy tworzymy rodzinę i musicie wiedzieć, że jesteśmy naprawdę szczęśliwi", wyjaśniała. CZYTAJ TEŻ: Jest raperem, ma 14 lat i wielką karierę przed sobą. W walce o marzenia wspiera go mama, lecz nie zawsze tak było Tilda Swinton, Sandro Koppa, 2012 rok Tilda Swinton o miłości do dwóch mężczyzn Na tym jednak nie koniec kontrowersji. Okazuje się, że John Byrne również zbudował poważny związek ze scenografką, z którą po latach się ożenił. „Tilda o wszystkim wie i cieszy się moim szczęściem. Jeanine stała się częścią naszej rodziny, podobnie jak Sandro. Wszyscy uczestniczymy nawzajem w swoich życiach, nie ma tu mowy o zazdrości z którejkolwiek ze stron", tłumaczył wówczas. Ulubienica publiczności przyznała również, że jej dzieci doskonale się czują w domu, który dla nich stworzyła. „Czują się w naszym domu bezpieczne i są otoczone miłością. Rozumieją także, że ich rodzice, choć nie są już razem, to wciąż pozostają sobie bliscy. Związki przechodzą różne fazy, ewoluują, relacje między partnerami ulegają zmianie. Wiem, że jest mnóstwo rodzin, które funkcjonują podobnie do naszej, ale boją się do tego przyznać. Sami narzucamy sobie pewien wzorzec życia, a potem, gdy coś idzie nie po naszej myśli, cierpimy. Nie warto być dla siebie tak surowym", mówi. Tilda Swinton w pewnym momencie dodała oliwy do ognia, podkreślając, że identyfikuje się jako osoba queerowa. „Gdzieś w środku zawsze to wiedziałam. Dla mnie queer to bardziej rodzaj wrażliwości niż seksualności", zwierzyła się w 2021 roku. To jednak nie miało znaczenia dla jej partnerów. Przypomnijmy, że aktorka przez 19 lat tworzy związek Sandrem, zaś John Byrne odszedł w 2023 roku. CZYTAJ TEŻ: Krystyna Cierniak-Morgenstern wspomina ślub z Januszem „Kubą” Morgensternem. Ich świadkiem był Cybulski Tilda Swinton, Sandro Koppa, 2018 rok
Kto pojawił się na gali The Fashion Awards 2022?
Gwiazdy zachwyciły swoimi niezwykłymi kreacjami na czerwonym dywanie
The Fashion Awards to wyjątkowa gala, która w tym roku miała miejsce w Royal Albert Hall, gdzie jak co roku, British Fashion Council wyróżnia ikony mody, między innymi najlepszych projektantów, makijażystów oraz modelki. Wśród nagrodzonych znalazł się Pierpaolo Piccioli, dyrektor kreatywny marki Valentino, który zdobył tytuł Projektanta Roku. Modelką roku została oczywiście Bella Hadid, która od czasu niezwykłego pokazu Coperni jest na niezwykłej fali popularności. To niezwykłe wydarzenie poprowadzone przez Jodie Turner-Smith przyciągnęło głośne nazwiska z branży mody oraz świata show-biznesu. Kto pojawił się na gali? W jakich kreacjach? Która stylizacja zwróciła największą uwagę? ZOBACZ TEŻ: Plejada gwiazd na gali jubileuszowej 30-lecia telewizji Polsat Florence Pugh i Pierpaolo Piccioli na gali The Fashion Awards 2022 Gwiazdy na gali The Fashion Awards 2022 Gala The Fashion Awards 2022 była niezwykłym świętem mody, na którym gwiazdy pokazały się w spektakularnych stylizacjach. Wiele spojrzeń przyciągnęła córka Kate Moss – Lila Moss, która na czerwonym dywanie pojawiła się w odważnej naked dress marki Knwls, która świetnie na niej wyglądała. Pięknie zaprezentowała się także Winnie Harlow w kreacji od Iris Van Herpen Couture, Rita Ora za to postawiła na odważny projekt od Nensi Dojaki, a Elizabeth Debicki zachwyciła wszystkich w eleganckiej stylizacji od Diora. Gwiazdą, która jednak zabłysnęła najbardziej na czerwonym dywanie była Tilda Swinton w kreacji Charlesa Jeffreya Loverboya, która przywodzi na myśl renesansowe malarstwo. Sprawdźcie w naszej galerii najciekwasze kreacje gwiazd z galii The Fashion Awards 2022.
Tilda Swinton: "Lubię nie wiedzieć, co będę jutro robić"
Artystka protestuje przeciwko pomysłowi, że trzeba w którymś momencie wybrać, kim jest się w życiu
Nagrodzona na festiwalu w Wenecji za całokształt twórczości Tilda Swinton protestuje przeciwko pomysłowi, że trzeba w którymś momencie wybrać, kim jest się w życiu, i przy tym już pozostać. Bo czyż nie ciekawiej jest wymyślać siebie na bieżąco? „Życie jest krótkie, okazje do zrobienia czegoś niezwykłego zdarzają się rzadko, szkoda by je było stracić” – usłyszała kiedyś od swojego przyjaciela i mistrza Dereka Jarmana. Gdy więc na festiwalu w Wenecji w 2020 roku odbierała Złotego Lwa za całokształt twórczości, nie traciła czasu na opowiadanie anegdot. Na całym świecie cytowano słowa Tildy Swinton o tym, że nagrody filmowe nie powinny dzielić na mężczyzn i kobiety, na osoby hetero- i homoseksualne. „Ludzie są nadmiernie skupieni na dzieleniu się i szufladkowaniu. Powinniśmy wreszcie zrozumieć, że to droga donikąd. Płeć, rasa czy klasa – szkoda na to życia. Sama myśl, że mam się do czegoś dostosować, zawsze budziła we mnie klaustrofobię” – mówiła. Tilda Swinton: dzieciństwo, rodzina Od zawsze nie zgadzała się z tym, że już na początku swojego życia musi wybrać, kim jest, i przy tym pozostać, postępując według ustalonego kodu. Jeszcze bardziej nie podobało jej się, że ten kod napisali dla niej jacyś inni „programiści”. Pochodząca ze szkockiej rodziny arystokratycznej aktorka mogłaby się pochwalić drzewem genealogicznym sięgającym IX wieku. Ona jednak wcześnie zdecydowała, że chce się od tego odciąć. Do tego stopnia, że w młodości przez kilka lat należała do partii komunistycznej. „Nie mogłam pozwolić, by o moim losie zadecydowały tradycja i rodzina”, mówi. Pytana o wspomnienia z pierwszych lat życia, też nie sypie anegdotkami z życia wyższych sfer. „Miałam trzech braci, z którymi ciągle się śmialiśmy, to moje główne wspomnienie. I ciągłe podróże”. Jej dzieciństwo tylko częściowo upływało w zamku Kimmerghame House w Szkocji, należącym do rodu Swintonów i wyglądającym jak z powieści Jane Austen. Przyszła aktorka większość czasu spędziła w bazach wojskowych, z ojcem, oficerem armii brytyjskiej. Przez długi czas stacjonowali na terenie Niemiec i Stanów, często się przeprowadzali, ale w tych zmianach nie było dla niej nic fascynującego. „Te miejsca były niczym bazy kosmiczne, wszyscy żyli jak zanurzeni w płynie owodniowym swojej narodowości”, opowiada Swinton. Po filmie „Musimy porozmawiać o Kevinie” ktoś zapytał ją, czy czuła się kiedyś potworem. Odpowiedziała półżartem, że nie tyle czuła się, co nim była. W rodzinie cieszyła się sławą osoby, która uratowała życie bratu, ale prawda wyglądała inaczej – ona zamierzała go zamordować. „Był chłopcem, a ja już miałam dwóch braci i wydawało mi się, że więcej nie zniosę”. W wieku czterech i pół roku weszła do pokoju noworodka zdeterminowana, by rozwiązać problem. „Nie przemyślałam, jak to zrobię, zamierzałam improwizować. Podeszłam do łóżeczka, zobaczyłam, że z buzi Williama wystaje tasiemka od smoczka. Zaczęłam ją wyciągać – i to zostało uznane za wielki akt miłości”. W rodzinie nie było tradycji artystycznych. Tilda opowiadała kiedyś: „Swintonowie to nie byli ludzie, którzy tworzą sztukę, tylko ludzie, którzy ją posiadają”. Bardzo przeżywała, gdy do ojca przyjechał malarz, by go sportretować w mundurze. To był jedyny artysta, z jakim w dzieciństwie miała bezpośredni kontakt. Ale odkąd pamięta, zawsze szukała wokół siebie sztuki. W domu wisiało mnóstwo portretów jej przodków i dziwiła się, że na tak wielu widzi własną twarz. Poddaną metamorfozom – z krezą pod szyją, ukoronowaną ogromną peruką, przyozdobioną sumiastymi wąsami. Raz w gorsecie i wydekoltowanej sukni, to znów w smokingu. Jako aktorka będzie wyjątkowo cenić możliwość transformacji, również fizycznej. Będzie się cieszyć, kiedy okaże się trudna do rozpoznania w 84-letniej hrabinie („Grand Budapest Hotel”), szefowej korporacji w stylu Ivanki Trump („Okja”) czy staruszku („Suspiria”). Do tej ostatniej roli poprosiła o doczepienie męskich narządów płciowych, by odpowiednio się poruszać. Czytaj też: Timothée Chalamet, Bill Murray i Frances McDormand w nowym filmie Wesa Andersona! Tilda Swinton i Diana Spencer Kiedy Tilda została buntowniczką? Być może w dniu, gdy w wieku 10 lat została wysłana do szkoły z internatem. To czas, gdy dzieci zastanawiają się, kim są, co je wyróżnia i jakie jest ich miejsce w rodzinie. „Więc to był dziwny moment na opuszczenie domu”, przyznaje. „Coś w rodzaju: okej, zamierzamy odciągnąć twoją uwagę od tego, co ważne, wrzucić do jednego worka z mnóstwem innych ludzi i zostawić cię razem z nimi na bezludnej wyspie zwanej szkołą”. W elitarnej żeńskiej szkole West Heath czuła się fatalnie. Dokuczano jej, wyśmiewano jako brzydką i dziwną. Tęskniła za domem. Nie akceptowała rygoru i niezrozumiałych zasad, zabraniających na przykład młodszym dziewczynom odzywania się w obecności starszych. „Wydaje mi się, że przez pięć lat w ogóle nic nie mówiłam”, stwierdza. Po absolwentkach szkoły spodziewano się, że zostaną idealnymi żonami dla mężczyzn z establishmentu. Zresztą jedna z koleżanek z klasy Tildy, lady Diana Spencer, wyszła za mąż za następcę brytyjskiego tronu. Ale to nie jest temat, o którym aktorka chciałaby dzisiaj mówić. Gdy dziennikarka „Guardiana” zagadnęła ją półżartem, czy opuszczając mury szkoły, czuła się gotowa do zamążpójścia, poirytowana odpowiedziała: „Zastanawiam się, co to znaczy… Zastanawiam się też, czy my NAPRAWDĘ siedzimy i rozmawiamy dla »Guardiana« o Dianie Spencer?! Nie mogę w to uwierzyć!”. Dziennikarze w ogóle nie mają z Tildą łatwo. Gdy pytanie uzna za banalne, nie odpowiada, tylko mówi: „Idźmy dalej”. Gdy ktoś odwołuje się do wcześniejszego wywiadu, potrafi skomentować: „Robisz bardzo zabawną rzecz. Pytasz mnie o coś, co już kiedyś powiedziałam”. Jest chłodna, inteligentna, wymagająca. W rozmowie wychwytuje brak precyzji i logiki. Potrafi sprawić, że jej rozmówca robi się mały i ma ochotę zapaść się pod ziemię. Pytanie o pobyt w West Heath zamyka krótko: „Udało się przetrwać. Większości z nas”. Tilda Swinton i John Byrne Tilda Swinton i jej mistrz Derek Jarman Mentor, mistrz, przyjaciel. Najważniejszy człowiek w jej życiu. Tilda poznała go w 1985 roku, gdy kończyła studia i właśnie zamierzała porzucić aktorstwo, choć grając w teatrze – m.in. w Royal Shakespeare Company – odnosiła już sukcesy. Ale teatr jej nie pociągał, występowała w nim wyłącznie dlatego, że pracowali tam przyjaciele. Skończyła nauki polityczne, socjologię i literaturę, myślała o dziennikarstwie. Jej agent powiedział jednak wtedy: „Poczekaj, spotkaj się z Derekiem Jarmanem”. Był pisarzem, poetą, malarzem, scenarzystą i reżyserem. Estetą i erudytą. Gejem, czego nigdy nie ukrywał, choć w Wielkiej Brytanii do 1967 roku kontakty homoseksualne uznawano za przestępstwo, a przez kolejne lata nawet samo przyznawanie się do nieheteronormatywnej orientacji nie było bezpieczne. Jako pierwszy reżyser na Wyspach Jarman otwarcie zajmował się w kinie tematyką gejowską. Jego pierwszy film z 1975 roku, nakręcony w całości po łacinie, to homoseksualna interpretacja legendy o świętym Sebastianie. Z Tildą natychmiast stali się przyjaciółmi. Dostrzegł w niej najbardziej oryginalną i odważną dziewczynę w jego świcie outsiderów. Od początku wchodziła w najtrudniejsze artystyczne projekty. Wspomina: „Byliśmy kompletnymi przedszkolakami, a przy Dereku Jarmanie staliśmy się twórcami filmu”. Gdy w 1985 roku przymierzał się do nakręcenia dramatu biograficznego „Caravaggio”, powierzył jej rolę Leny, która razem z malarzem i pozującym do jego obrazów modelem tworzą miłosny trójkąt. Już debiutując na dużym ekranie, Tilda Swinton pokazała, jak ciekawą i wielowymiarową jest aktorką. Potrafiła być w jednej chwili piękna i uwodzicielska, zaraz potem odstręczająca. Jednocześnie dzika i subtelna. Naiwna i wyrachowana. Jej androgyniczna uroda intrygowała i niepokoiła. Nauczyła się wtedy, że praca nad filmem powinna być nieustającą rozmową, czasami kłótnią. Miała poczucie, że z ich dyskusji rodziły się wielkie rzeczy. Wszystko potrafili przetworzyć w sztukę. Mieli niski budżet, mało czasu, a gdy zaczęli zdjęcia w starej latarni morskiej, okazało się, że w sąsiedztwie ktoś przez cały dzień wali młotem. Prośby, by przestał, nie przyniosły rezultatu. Ekipa próbowała nawet częstować mężczyznę alkoholem, by jego zapał do pracy osłabł – ale na próżno. Wymyślili więc, że miarowe uderzenia młota wykorzystają w ścieżce dźwiękowej. Przy Jarmanie Tilda Swinton zrozumiała, na czym polega praca nad filmem niskobudżetowym. Dziś tak o tym mówi: „Jeśli masz ogromny budżet, w scenariuszu jest scena rozgrywająca się w pełnym słońcu, a pada deszcz, czekasz trzy tygodnie, aż przestanie. Jeśli nie masz pieniędzy, musisz zaprzyjaźnić się z chaosem. To najważniejsza różnica”. Tuż po ukończeniu „Caravaggia” u Jarmana rozpoznano zakażenie wirusem HIV. Zanim zmarł w 1994 roku, zdążyli zrobić z Tildą jeszcze sześć filmów. Dziś aktorka mówi o swoim przyjacielu: „Był człowiekiem, który ludziom mojej generacji dał ogień”. I po latach z satysfakcją stwierdza, że zajął we współczesnej kulturze ważne miejsce, choć jego filmy można było oglądać tylko w kinach studyjnych, a jeśli w telewizji, to późno w nocy. Zobacz też: Te gwiazdy mają prawdziwie królewskie korzenie! Ja nie mam kariery, ja mam życie Po śmierci mistrza i przyjaciela poczuła pustkę, na dwa lata wycofała się z aktorstwa. Wcześniej jednak odniosła jeszcze jeden sukces, grając w „Orlando” według Wirginii Woolf. Reżyserka Sally Potter powierzyła jej główną rolę – arystokraty skazanego na wieczną młodość, który w połowie 400-letniego życia zmienia się z mężczyzny w kobietę. Rola przyniosła jej wielki rozgłos i uczyniła specjalistką od postaci dwuznacznych, nieoczywistych. Wielu reżyserów chciało z nią teraz pracować, ona jednak wybierała przede wszystkim te propozycje, które były zgodne z jej potrzebą artystycznej wolności i wizją kina jako prawdziwej sztuki. Stała się ikoną i ambasadorką kina niezależnego i artystycznego. Nie tylko występowała w takich filmach, ale też współpracowała przy tworzeniu scenariuszy, pomagała zdobyć fundusze i namawiała innych aktorów do wejścia w projekt. Podział na filmy, które są sztuką, i te, które nie są, nie przebiega u niej jednak według prostych kategorii: hollywoodzkie hity to kino złe, filmy artystyczne, niezależne to kino dobre. Takiego myślenia „w poprzek” nauczył ją brytyjski reżyser Michael Powell. Kiedyś w rozmowie spytał, jaki film oglądała podczas lotu do Nowego Jorku i czy był dobry. Odpowiedziała: „Nie był, to »Batman«”. Reakcja Powella zapadła jej w pamięć: „Mylisz się, »Batman« jest dobry. Każdy film, który kreuje własny świat, jest dobry”. Dziś aktorka mówi: „Nie chodzi o to, czy ja w tym świecie chcę być, czy film jest dobrze zrealizowany. Chodzi o sam gest tworzenia”. To powód, dla którego przyjmowała role drugoplanowe w hollywoodzkich produkcjach. Drugi to pieniądze. Tilda przyznała kiedyś, że nie stać jej na mieszkanie w Londynie, jest dla niej zbyt drogi. W „Niebiańskiej plaży” zagrała u boku Leonarda DiCaprio, w „Vanilla Sky” z Penelope Cruz i Tomem Cruise’em, w „Opowieściach z Narnii” była Białą Czarownicą. Za rolę w filmie „Michael Clayton” dostała Oscara. Ale zdarzało się jej, że wychodziła na plan, rozglądała się wokół z pogardą i mówiła do siebie: „Co ty, do diabła, tu robisz? Kiedy wreszcie zagrasz w czymś porządnym?”. Najlepiej jej się pracuje z przyjaciółmi, a tych ma sporo. Zaprzyjaźniła się m.in. z Lucą Guadagnino, z Jimem Jarmuschem i Wesem Andersonem. Niedawno do tego grona dołączył Pedro Almodóvar. „Moje życie jest dziwną kombinacją możliwości, które stwarzają mi przyjaciele, i własnych marzeń. Najciekawiej jest, gdy jedno z drugim się łączy”. Jako przykład podaje „Grand Budapest Hotel”: „Kiedy Wes Anderson zaproponował mi, bym zagrała 84-letnią hrabinę, byłam akurat z moją matką, która umierała. Myślałam wtedy dużo o śmierci. Czasem film w bardzo intymny sposób zszywa się z moim życiem. Krótko mówiąc, ja nie mam kariery, ja mam życie. Podążam za nim”. Najlepsze role Tildy Swinton W styczniu 2020 roku „Guardian” opublikował ranking jej najlepszych ról, liczący 66 pozycji. Na pierwszym miejscu wstrząsający dramat psychologiczny „Musimy porozmawiać o Kevinie”. Swinton gra tam matkę próbującą zbudować więź z pierworodnym synem, w którym odkrywa narastającą skłonność do manipulacji, okrucieństwa i sadyzmu. Aktorka genialnie pokazała w swojej bohaterce niepewność, frustrację, w końcu narastającą panikę i cierpienie. Ale to nie jest do końca pozytywna postać. Tilda Swinton lubi w swoich rolach nieoczywistość. Ciekawią ją ludzie, którzy nie mają gotowych odpowiedzi, stoją na krawędzi. Na drugim miejscu znalazł się „Orlando”. Reżyserka Sally Potter wykorzystała wtedy wszystkie atuty androgynicznej urody Tildy Swinton. Jej postać po przemianie z mężczyzny w kobietę budzi się rano i stwierdza: „Jestem tą samą osobą. Żadnej różnicy”. Twórcy długo nie mogli znaleźć funduszy na tę produkcję, słysząc: „Po co robicie film kostiumowy, kogo to dzisiaj obchodzi?”. Tilda mówi dziś o „Orlando” jako o filmie niezwykle ważnym, obowiązkowym do obejrzenia. W latach 90. dał początek kinowi qeerowemu, ale jego głównym tematem jest nie tyle gender, co w ogóle wolność. Trzecie miejsce zajął dramat psychologiczny „Nienasyceni”, który reżyserował Luca Guadagnino. Krzyżują się tu zazdrość, zaborczość i pożądanie, a Swinton jako gwiazda rocka, która straciła głos, wszystkie te emocje wygrywa w przejmujący sposób, prawie nie mówiąc. Bardzo jej się spodobało, gdy ktoś ją kiedyś porównał do Bustera Keatona, gwiazdora niemego kina. Przyznaje, że miewa trudności z wyrażeniem słowami tego, co czuje, i nieraz woli to przekazać mimiką i gestem. Czytaj też: Truposze nie umierają. Jim Jarmusch w przegranej potyczce z żywymi trupami Tilda Swinton i jej córka Honor Swinton Byrne Tilda Swinton: partner, dzieci, życie prywatne W listopadzie Tilda Swinton skończyła 61 lat. Mieszka ze swoim partnerem, artystą Sandrem Koppem w domu w Nairn w Szkocji, wśród lasów i jezior. Zajmuje się ogrodem. Hoduje psy. Śpiewa w miejscowym chórze. Ma córkę i syna, 23-letnie bliźnięta, których ojcem jest szkocki dramatopisarz John Byrne (mimo rozstania do dziś się z nim przyjaźni). Nie wysłała dzieci do szkoły z internatem. Uważała, że to bardzo ważne, by były blisko rodziców i czuły się kochane. W ich domu nigdy nie było telewizora. Nie oglądało się bajek Disneya, tylko filmy Hitchcocka. Honor i Xavier chodzili do alternatywnej szkoły, w której nie ma egzaminów, ocen i stresu, za to duży nacisk kładzie się na zajęcia praktyczne. Dzieciaki na lekcjach budowały kajaki i ogrodzenia dla owiec, robiły noże, karmelizowały cebulę… Szkołę założyła sama Tilda. Córka Tildy, Honor Swinton Byrne, niedawno zadebiutowała na ekranie, grając główną rolę w filmie „Pamiątka” nagrodzonym na festiwalu w Sundance. Ale Honor nie myśli o aktorstwie, po zakończeniu zdjęć wyjechała jako wolontariuszka do Afryki – tak jak zrobiła w młodości jej matka: Tilda w latach 1979–1980, zanim poszła na uniwersytet, uczyła dzieci w Kenii angielskiego. Dzisiaj Swinton patrzy na swoje dzieci i przypomina sobie siebie w ich wieku, gdy nie miała pojęcia, jak będzie wyglądała jej przyszłość. Do dziś lubi nie wiedzieć, co będzie robiła następnego dnia. Wśród zasad, którym pozostaje wierna, bo nie ograniczają jej wolności, jest i taka: „W naszej rodzinie wymyślamy nasze życie na bieżąco”. Tilda Swinton i Sandro Kopp
Tilda Swinton obchodzi dziś 61. urodziny! W czym tkwi sekret jej stylu?
Czyje projekty gwiazda nosi najchętniej?
Tilda Swinton obchodzi dziś 61. urodziny! Aktorka urodziła się 5 listopada 1960 roku w Londynie, ale dzieciństwo spędziła na pograniczu Anglii i Szkocji – w zamku Berwickshire. Historię rodu Swinton tworzyło grono wybitnych osób. Prababka Tildy była słynną wokalistką, a ojciec kawalerem Orderu Imperium Brytyjskiego. Od Tildy oczekiwano, że wpisze się w szlachecki schemat idealnej rodziny. ZOBACZ TEŻ: Pokazy mody: Gucci na sezon wiosna/lato 2022: parada miłości do mody, jakiej jeszcze nie było Tilda Swinton - biografia Tilda Swinton ukończyła Uniwersytet w Cambridge, gdzie uzyskała dyplomy z socjologii i literatury angielskiej. W tym czasie próbowała również swoich sił w teatrze. Jej kariera aktorska nabrała tempa, gdy poznała wyjątkowego reżysera Dereka Jarmana, który szybko stał się jej przyjacielem i mentorem. Zadebiutowała w jego filmie Caravaggio, a następnie w produkcjach Edward II, Ostatni Anglicy, czy Blue. Znana z ról w filmach Jima Jarmuscha oraz Wesa Andersona, laureatka Oscara i nagrody BAFTA za rolę drugoplanową w filmie Michael Clayton. Mówi się o niej, że jest „muzą dwuznaczności, hermafrodytycznym talentem" oraz modową inspiracją dla tysięcy fanów jej wyjątkowej urody. Tilda Swinton - styl Styl Tildy Swinton jest jedyny w swoim rodzaju, zupełnie nie do podrobienia. Gwiazda od lat błyszczy na czerwonych dywanach, choć za każdym razem tylko i wyłącznie w swoim stylu. Aktorka znana jest ze swojego specyficznego, niezwykle wysublimowanego gustu. Za każdym razem wybiera dla siebie stylizacje, na które nie pokusiłaby się większość tzw. stylowych gwiazd. Tilda nie boi się eksperymentować z rozmiarami, proporcjami, krojami i fasonami. Od lat wybiera dla siebie nietuzinkowe zestawy i projektantów, którzy dla innych bywają zbyt niszowi czy nazbyt awangardowi. Tilda swojego Oscara odbierała w czarnej, asymetrycznej sukni Lanvin projektu zmarłego już Albera Elbaza. Na galach i premierach pojawiała się też w sukniach od Johna Galliano, Celine, Jil Sander, Chanel czy Schiaparelli. Jej ulubionym projektantem i wielkim przyjacielem od lat pozostaje zaś kolumbijski designer Haider Ackermann. CZYTAJ WIĘCEJ: Premiera filmu "Spencer"! Stylizacje Kristen Stewart niemal identyczne jak u księżnej Diany! Jakie są składniki stylu Tildy Swinton? W jakich kreacjach zachwycała nas w ostatnich latach? Zobacz w naszej galerii. To tam z okazji urodzin aktorki przyglądamy się jej najlepszym stylizacjom.
Timothée Chalamet, Bill Murray i Frances McDormand w nowym filmie Wesa Andersona!
Szykuje się kolejny film jednego z najbardziej charakterystycznych amerykańskich twórców - Wesa Andersona. Słynący z idealnych kadrów o cukierkowej kolorystyce reżyser tym razem przeniesie nas do lat 50. do francuskiego miasteczka. Jego najnowsze dzieło The French Dispatch, ma być hołdem złożonym dziennikarzom. View Ediplayer on the source website Fabuła filmu "The French Dispatch" Fabuła filmu ma skupiać się na losach amerykańskiego dziennikarza, który pragnie założyć we Francji swoją własną gazetę. Dzięki temu będzie mógł pisać o sprawach, które są dla niego ważne. Występujący w filmie fikcyjny magazyn, ma być podobno wzorowany na ukochanym przez reżysera The New Yorkerze. Film dostał kategorię wiekową R, ponieważ zawiera mocne sceny erotyczne oraz wulgarny język. Obsada filmu "The French Dispatch" Jak na Wesa Andersona przystało, w The French Dispatch nie zabraknie gwiazdorskiej obsady! W nowym filmie reżysera wystąpi aż 6 laureatów Oscara, w tym aktorzy, z którymi twórca bardzo chętnie współpracuje. W The French Dispatch zagra: Timothée Chalamet, Léa Seydoux, Benicio del Toro, Elisabeth Moss, Frances McDormand, Jeffrey Wright, Saoirse Ronan, Willem Dafoe, Kate Winslet, Christopher Waltz, Rupert Friend, Bill Murray, Tilda Swinton, Adrien Brody, Owen Wilson oraz Jason Shwartzman. Taka ilość gwiazd może przyprawić o zawrót głowy! Zwiastun filmu "The French Dispatch" View oEmbed on the source website Premiera filmu "The French Dispatch" Znamy też dokładną datę światowej premiery filmu! Odbędzie się ona jeszcze w tym roku, 24 lipca! Ta wiadomość ucieszy z pewnością zagorzałych fanów reżysera. Bardzo możliwe jednak, że The French Dispatch będzie można obejrzeć jeszcze wcześniej, na festiwalu w Cannes. Przewidujemy, że film weźmie udział w konkursie głównym i tak jak inne dzieło Andersona - Kochankowie z Księżyca. Moonrise Kingdom - otworzy ten prestiżowy festiwal. Nie możemy się już doczekać! Plakat filmu The French Dispatch:
Zobaczcie najpiękniejsze kreacje w historii Festiwalu Filmowego w Wenecji!
76. Festiwal Filmowy w Wenecji rozpocznie się już 28 sierpnia. Wśród 20 filmów wybranych do konkursu znajdują się obrazy dobrze znanych twórców, m.in. Oficer i szpieg Romana Polańskiego, Joker Todd Phillips czy Ad Astra Jamesa Graya. Jury przewodniczy argentyńska reżyserka Lucrecia Martel. Festiwal Filmowy w Wenecji to jednak nie tylko święto kina, ale także mody. Niezmiennie pojawiały się na nim najbardziej utalentowane aktorki świata i prezentowały nie tylko swoje filmy, lecz też kreacje największych projektantów. Zobaczcie najwspanialsze i najbardziej pamiętne z nich.
Te gwiazdy mają prawdziwie królewskie korzenie!
Fani uwielbiają nazywać swoich idoli królami i królowymi, zazwyczaj nawet nie zastanawiając się nad tym, że wcale nie mijają się z prawdą! Szczegółowe przestudiowanie biografii znanych osób ujawnia, że na przykład przydomek nadany Beyoncé – Queen B – ma swoje wytłumaczenie w historii jej rodziny. Zobacz, które gwiazdy mogą poszczycić się królewskimi korzeniami, w tym pokrewieństwem z samą Elżbietą II!
Tilda Swinton i jej 21-letnia córka promują wspólny film na Berlinale!
Choć Tilda Swinton jest wielką gwiazdą, zawsze trzymała się na uboczu Hollywood. Niewiele wiadomo o jej życiu prywatnym, dlatego dużym zaskoczeniem było jej pojawienie się na czerwonym dywanie Festiwalu filmowym w Berlinie z córką. Na pokazie filmu The Souvenir podczas Berlinale towarzyszyła jej córka Honor Swinton Byrne. 21-latka właśnie stawia swoje pierwsze kroki jako aktorka, dlatego z pewnością jeszcze o niej usłyszymy. Ojcem Honor jest dramatopisarz i artysta John Byrne. Tilda Swinton rozstała się z nim w 2003 roku po 14 latach związku. 21-latka wychowywała się w północnej Szkocji razem ze swoim bratem-bliźniakiem Xavierem. Tilda i Honor razem promują film The Souvenir, w którym obie wcieliły się w matkę i córkę. Produkcję doceniono już na niedawnym festiwalu Sundance, a Honor Swinton Byrne okrzykniętą wschodzącą gwiazdą kina! Zobacz zdjęcia matki i córki. Czy są podobne?
Oto najbardziej stylowe gwiazdy mijającego 2018 roku!
Koniec roku to czas podsumowań i rankingów. I my przyłączyliśmy się do tej zabawy i wybraliśmy dwanaście najbardziej stylowych gwiazd, które zwracały naszą uwagę przez ostatnich dwanaście miesięcy. I to na różne sposoby. Stanowiły inspirację, pokazywały nowe trendy albo po prostu zachwycały. Na naszej liście znalazły się aktorki od lat słynące ze swego sposobu ubierania się, intrygujące debiutantki i nieprzewidywalne ekscentryczki. Jesteśmy przekonani, że bez ich chęci bawienia się modą i wyczucia stylu nasz świat byłby nudniejszy. I za to im w tym miejscu dziękujemy. Chcecie dowiedzieć się, kto znalazł się na naszej liście? Zapraszamy! Uwaga, kolejność finalistek jest całkowicie przypadkowa!