Oszukał przeznaczenie i dołączył do najsłynniejszego zespołu świata. Mało kto wie, że Ringo Starr w wieku 8 lat był analfabetą
Ringo Starr jest dziś legendą The Beatles, ale jego dzieciństwo było naznaczone ciężkimi chorobami. Długie miesiące spędzone w szpitalu sprawiły, że jako ośmiolatek nie potrafił czytać ani pisać. Z czasem pokonał także uzależnienie i do dziś pozostaje aktywnym muzykiem.
7 lipca 2026 r. Ringo Starr świętuje 86. urodziny. Perkusista The Beatles jest dziś symbolem muzycznej legendy i niezwykłej energii, jednak jego droga do światowej sławy była pełna dramatycznych wydarzeń. W dzieciństwie ciężko chorował, spędził wiele miesięcy w szpitalu i z powodu długiej nieobecności w szkole jako ośmiolatek nie potrafił czytać ani pisać. Później przyszła również wieloletnia walka z uzależnieniem, którą zakończył leczeniem i zmianą stylu życia. Ringo Starr jako dziecko walczył o życie Ringo Starr dołączył do The Beatles w sierpniu 1962 r., zastępując perkusistę Pete'a Besta. Wraz z Paulem McCartneyem, Johnem Lennonem i George'em Harrisonem współtworzył jeden z najważniejszych zespołów w historii muzyki. Na długo przed światową sławą jego życie wyglądało jednak zupełnie inaczej. Jako dziecko był bardzo chorowity i przez wiele miesięcy przebywał w szpitalu w Liverpoolu. Kiedy miał sześć lat, pękł mu wyrostek robaczkowy. Następnie zachorował na zapalenie otrzewnej, które doprowadziło do śpiączki. Na tym problemy zdrowotne się nie skończyły. Po przebytej chorobie jego odporność była bardzo niska. Zwykłe przeziębienie przeradzało się w zapalenie opłucnej, a dodatkowo zmagał się z alergiami oraz nietolerancjami pokarmowymi. W wieku nastoletnim zachorował także na gruźlicę i spędził w szpitalu prawie dwa lata. ZOBACZ TEŻ: Fanki jej nie znosiły, koledzy kpi­li z jej urody. Ale tylko ona wyciągnęła Paula McCartneya z dna, gdy po rozpadzie Beatlesów stracił sens życia Dlaczego Ringo Starr był analfabetą jako ośmiolatek? Długotrwałe leczenie sprawiło, że Ringo Starr opuścił kilka lat nauki szkolnej. W efekcie jako ośmiolatek był analfabetą. Czytać i pisać uczył go sąsiad. Kiedy wrócił do szkoły, miał poczucie, że nie pasuje do swoich rówieśników. Jednocześnie właśnie pobyt w szpitalu okazał się momentem, który wpłynął na jego przyszłość. To tam zainteresował się muzyką skiffle i odkrył pasję, która z czasem zaprowadziła go do jednego z najbardziej rozpoznawalnych zespołów na świecie. Od The Beatles do walki z uzależnieniem Po oficjalnym rozpadzie The Beatles w 1970 r. życie Ringo Starra nabrało zupełnie innego tempa. Muzyk prowadził intensywny, rockandrollowy styl życia. Spotykał się między innymi z Marcem Bolanem, Harrym Nilssonem i Alice'em Cooperem. Towarzyszyły temu alkohol oraz kokaina. Uzależnienie dotknęło również jego żonę Barbarę Bach. W latach 80. małżeństwo wspólnie zdecydowało się rozpocząć leczenie odwykowe. Perkusista wspominał później, że zwrócił się po pomoc specjalistów po tym, jak używki poważnie uszkodziły jego wątrobę oraz doprowadziły do powiększenia serca. W 1998 r., przy okazji 10. rocznicy swojej trzeźwości, mówił w rozmowie z „The Daily Telegraph”, że pod wpływem alkoholu i kokainy wydawało mu się, iż jest zabawny, choć z perspektywy czasu zupełnie inaczej oceniał swoje zachowanie. Według materiału archiwalnego w okresie uzależnienia wypijał nawet 16 butelek wina dziennie i potrzebował również kokainy. Był także twarzą napojów niskoalkoholowych „Sun Country” oraz występował w reklamach „Pizza Hut”. CZYTAJ TEŻ: Mroczny hit lat 60. powstał na luksusowym jachcie. Autor pragnął pozbyć się ponurych myśli Jak Ringo Starr dba dziś o zdrowie i formę? Po zakończeniu walki z uzależnieniem Ringo Starr całkowicie zmienił swój styl życia. Został wegetarianinem i – jak mówił w 2023 r. w wywiadzie dla „The San Diego Union-Tribune” – jest nim od 25 lat. Muzyk podkreślał również znaczenie odpowiedniego odżywiania. W jednej z rozmów opowiadał, że poranki rozpoczyna od brokułów i borówek. Regularnie ćwiczy, korzysta z pomocy trenera, który odwiedza go trzy razy w tygodniu, a podczas tras koncertowych stara się chodzić na siłownię co najmniej cztery poranki w tygodniu. Jak sam podsumowywał, stara się po prostu ruszać i dobrze odżywiać, robiąc wszystko, co może, aby zachować dobrą kondycję. Ringo Starr nadal koncertuje i nagrywa muzykę Mimo upływu lat Ringo Starr pozostaje aktywny zawodowo. Zgodnie z materiałem archiwalnym stara się przynajmniej raz w roku wydawać nowy minialbum. Nie zrezygnował również z występów na żywo i nieustannie koncertuje ze swoim zespołem Ringo Starr and His All Starr Band. W dniu swoich 86. urodzin pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w historii muzyki. Jego życiorys pokazuje drogę od ciężkich chorób, wielomiesięcznych pobytów w szpitalu i problemów z nauką, przez światową karierę w The Beatles, aż po wyjście z uzależnienia i zmianę stylu życia. Źródło: Plejada
Fanki jej nie znosiły, koledzy kpi­li z jej urody. Ale tylko ona wyciągnęła Paula McCartneya z dna, gdy po rozpadzie Beatlesów stracił sens życia
Blisko 30 lat razem, wspólne życie bez rozstań i wsparcie w najtrudniejszych momentach kariery. Linda i Paul McCartney stworzyli związek, który przetrwał presję sławy, kryzys po rozpadzie Beatlesów i ciężką chorobę. To właśnie Linda pomogła muzykowi odnaleźć sens życia, gdy sam przyznawał, że czuł się bezużyteczny i pogrążał się w alkoholu.
Koledzy McCartneya śmiali się, że bierze za żonę mało seksowną Amerykankę. Ale to Linda wyprowadziła go z depresji, gdy po rozpadzie Beatlesów czuł się bezużyteczny, pił i nie miał żadnego pomysłu na życie. Byli inni. Ona kochała pustynię, łąki i zwierzęta. On uwielbiał miasto i imprezy. A jednak udało się im jak rzadko której parze. Linda i Paul McCartney przeżyli ze sobą blisko 30 lat. Z okazji 84. urodzin artysty, przypominamy jego historię z pierwszą żoną. Linda i Paul McCartney: pierwsze spotkanie „To musiała być magia / Wieczorem, gdy się poznaliśmy / Jeślibym cię nie zatrzymał / Zawsze bym tego żałował / Kilka minut później / Byłabyś już za drzwiami / Ja byłbym samotny / już na zawsze”, śpiewał Paul McCartney o ich pierwszym spotkaniu w piosence „Magic” z płyty „Driving Rain” wydanej niedługo po śmierci Lindy w 1998 roku. I z pewnością tak myślał z perspektywy niemal 30 wspólnie przeżytych lat. Intensywnych lat, w czasie których podobno nawet jednej nocy nie spędzili osobno. Czy istniało drugie takie małżeństwo? Poznali się wiosną 1967 roku w londyńskim nocnym klubie Bag O’Nails, ale wtedy ani Lindzie, ani Paulowi ten wieczór nie wydał się szczególnie magiczny. 28-letnia amerykańska fotografka Linda Eastman przyleciała do Londynu na premierę płyty Beatlesów „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”. Kilka dni przed konferencją wypatrzyła Paula w klubie, gdzie bawiła się ze znajomymi. On ją też zauważył. Gdy zmierzała już do wyjścia, zagrodził jej drogę i powiedział: „Cześć, jestem Paul McCartney. Wychodzisz już? Może chciałabyś do nas dołączyć, idziemy dalej się bawić”. Linda odparła, że wie, kim jest, i chętnie dołączy. Spotkali się jeszcze na premierze płyty i przyjęciu wydanym z tej okazji. Zamienili kilka zdań. Potem Linda wróciła do Nowego Jorku. Trudno uwierzyć, że ich pierwsze spotkanie wywołało w Paulu falę gorących uczuć. Uwielbiał otaczać się kobietami. W tamtym czasie miał oficjalną dziewczynę, młodziutką aktorkę Jane Asher, oraz kilka nieoficjalnych kochanek. Był przy tym sztywniakiem, który lubił narzucać zasady. Dziewczyny, zazwyczaj blondynki w stylu Brigitte Bardot, miały być dopełnieniem wizerunku najbardziej fantastycznego faceta na świecie. Dyktował im, jak powinny się ubierać, malować, czesać i z kim spotykać. Jane miała arystokratyczne pochodzenie, co dodatkowo imponowało Paulowi. Spędzali weekendy w posiadłościach bogaczy, popijali herbatkę i spotykali się z elitą. Chłopak z robotniczej rodziny wszedł do świata znanego mu jedynie z książek. Czytaj także: To tymi zdjęciami Doda chciała podbić świat modelingu. Fani nie mogą oderwać wzroku Paul McCartney, Linda McCartney, rozdanie Grammy, Los Angeles, 16.03.1971 rok Kim była pierwsza żona Paula McCartneya? Na Lindzie towarzystwo czy kariera nie robiły wielkiego wrażenia. Była wolnym ptakiem. Pochodziła z zamożnej żydowskiej rodziny. Jej ojciec, Lee Eastman, był szanowanym prawnikiem artystów. Ale ona nie zamierzała iść w jego ślady. Miała w nosie dobrą uczelnię, wolała jechać do koledżu do dalekiej Arizony, gdzie były konie i pustynia. Nie było nic wspanialszego od galopowania przez pustkowia. Poznała tam studenta geologii Josepha Melville’a See Jr. i zaszła z nim w ciążę. Pobrali się, urodziła się Heather. Małżeństwo przetrwało półtora roku. Linda wróciła do Nowego Jorku. Szybko weszła w świat mediów. W 1965 roku poznała młodego fotografa Davida Daltona. Chciała robić zdjęcia, a on zgodził się nauczyć ją warsztatu. Zostali kochankami. Dobrze się bawiła, a jako fotografka najlepiej czuła się wśród muzyków. Miała dobre podejście, rockmani jej słuchali, fascynowała ich, choć nie była klasyczną pięknością.Uwodziła ich bezpośrednim stylem pracy. „Wszyscy chcieli z nią się przespać! – mówił Dalton – Naprawdę, wszyscy się nakręcili! Pomyślałem sobie: jest niezła, będzie robiła dobre zdjęcia”. Na długiej liście jej jednodniowych romansów znaleźli się Mick Jagger i Jim Morrison. Czytaj także: Poprosił ją o rękę na pierwszym spotkaniu, byli ze sobą 26 lat. Tak wyglądała historia miłości Tomasza i Agnieszki Kotów Paul McCartney i Linda McCartney z córkami Mary i Heather, 12.05.1971 rok Przy Lindzie mógł być sobą Po raz drugi Linda i Paul spotkali się w maju rok później w Nowym Jorku. Lennon i McCartney przyjechali promować nowy biznes Beatlesów – wytwórnię płytową Apple Records. Podczas jednej z konferencji prasowych Paul wypatrzył znajomą twarz – blondynkę, niespecjalnie seksowną, ale smukłą, o pięknych dłoniach i ciężkich powiekach. To była Linda. Poprosił ją o numer telefonu. Wyrwała czek z książeczki i zapisała. Przed powrotem do Anglii zdążyli wybrać się na przejażdżkę limuzyną. W czerwcu Paul znowu był Stanach, tym razem w Los Angeles. Zadzwonił pod numer z czeku i zostawił wiadomość, że zaprasza. Przyjechała i bez długich wstępów poszli do łóżka. Linda wróciła do Nowego Jorku zakochana. Paul miotał się między imprezami, narkotykami, panienkami, kłótniami i pracą. Czuł się samotny. „Przyjedź do Londynu, żeby pobyć tu ze mną”, poprosił Lindę. Miała wszystko rzucić, zostawić córkę i jechać? „A jak tam pojadę i będę częścią haremu?”, pytała wieloletniego przyjaciela Danny’ego Fieldsa. „Czy ty żartujesz? To jest Paul McCartney! To najpiękniejszy facet na świecie! Wynoś się stąd!”, usłyszała. Paul pracował, więc z lotniska odebrał ją szofer. Gdy Linda przekroczyła próg ogromnego domu McCartneya, zastała pobalangowy smród i bałagan. Lodówka świeciła pustkami, a kudłaty pies skulony w kącie wyglądał na głodnego. Zakasała rękawy, kazała zrobić zakupy, przywróciła porządek. Przyrządziła obiad. Uwielbiała gotować, mogła w kuchni spędzać długie godziny nad coraz to wymyślniejszymi daniami. Była zagorzałą wegetarianką, czym szybko zaraziła Paula. Dobrze się czuli ze sobą. Palili trawę – ten nałóg towarzyszył im całe wspólne życie – zwiedzali miasto, kochali się, jedli i dużo się śmiali. Paul przy Lindzie był sobą, nie musiał niczego udawać. View Burdaffi on the source website Czytaj także: Jest ich największym skarbem, dziś to ona rządzi w ich domu. TYLKO W VIVIE! Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke czule o ukochanej córeczce, Róży Paul McCartney, Linda McCartney, rozdanie Grammy, Londyn, 21.11.1973 rok Linda i Paul McCartney historia miłości Fanki wystające pod domem McCartneya nie podzielały ich szczęścia. Życzyły Lindzie jak najgorzej. Tabloidy z kolei rozpisywały się o „niemodnej Amerykance” kręcącej się koło ich narodowego skarbu. „Twoja mama rzeczywiście inaczej się ubierała. Lubiła się odróżniać. Gdy ktoś zwracał mi uwagę: »Linda ma na nogach skarpetki nie od pary«, odpowiadałem: »Myślisz, że ona o tym nie wie?«”, powie McCartney w filmie nakręconym przez ich najstarszą córkę Mary. Uciekli do Nowego Jorku. To był cudowny beztroski czas. Mieszkali z Heather w małym mieszkaniu Lindy na Manhattanie. Paul zapuścił brodę, ubierał się na pchlich targach. Nikt go nie rozpoznawał. Na chwilę stali się zwykłą parą zakochanych. Jeździli metrem, łazili po muzeach, kawiarniach. Spędzali czas z Heather, którą Paul bardzo pokochał – później oficjalnie zaadoptował. Gdy kiedyś przechodzili koło buddyjskiej świątyni, Paul złapał Lindę za ręce i powiedział: „Pobierzmy się! Tu i teraz”.Linda się roześmiała i pokręciła głową. „Właśnie się rozwiodłam. Lubię moją niezależność”. Ale od tamtej pory już się nie rozstawali. Do Londynu wrócili z Heather. Potem pojechali na wakacje do Portugalii. Linda zaszła w ciążę. Pobrali się w marcu 1969 roku w londyńskim urzędzie stanu cywilnego. To miał być cichy ślub. Nie zaprosili nawet Beatlesów. Ale paparazzi ich przechytrzyli. Przed urzędem czekał tłum fotoreporterów i rozhisteryzowanych zawiedzionych fanek. Stało się: Amerykanka ukradła im idola. Czytaj także: Zachwycił Amerykę, jeden casting odmienił jego życie. TYLKO NAM Omar Sangare ujawnia kulisy sukcesu: "Nie mogłem uwierzyć, że dogoniłem to marzenie tak szybko" Paul McCartney, Linda McCartney, Los Angeles, Kalifornia, 02.04.1974 rok Dzielna żona, partnerka we wszystkim Paul nie trzeźwiał. Nie mył się. Nie jadł. Nie odzywał. Linda sprzątała po nim puste butelki po whisky porozrzucane po ich domu na odludziu w Szkocji. Mieli tu wieść sielskie życie blisko natury z córeczkami – w sierpniu 1969 roku przyszła na świat Mary – z końmi, owcami i psami. Ale odejście Johna Lennona i rozpad Beatlesów rozłożył McCartneya na łopatki. „Czułem się bezużyteczny, niepotrzebny. Tylko chlałem”, wyznał lata później. Linda miała dość. Kazała mu się otrząsnąć, wykąpać i zabrać do roboty. „Dom czeka na wykończenie, to jedno, jesteś znakomitym muzykiem i nie możesz marnować talentu, to drugie!”, krzyczała. Wyrwała go z marazmu. Paul zaczął komponować, Linda gotowała, robiła zdjęcia, jeździli konno i budowali dom. „Potrzebuję partnera, będziesz ze mną grać”, oświadczył pewnego dnia żonie. „Nie jestem muzykiem, nie śpiewam, nie gram na żadnym instrumencie”, broniła się. Ale krótko. Uczył ją. Nagrali wspólną płytę. Potem została klawiszowcem w ich nowym zespole Wings i śpiewała drugi głos. Dobrze się bawiła na scenie, lubiła atmosferę koncertów, ale też musiała znosić bezlitosną krytykę, że fałszuje, że nie ma talentu. Z natury była cicha, ale gdy się wkurzyła, potrafiła odpalić: „Krytykują mnie, a nawet mnie nie znają. Muzyka to wielka zabawa. I dobrze się bawię”. Paul potrafił się na nią wściekać w czasie prób, ale publicznie zawsze jej bronił: „Moja wspaniała żona jest moją inspiracją, potrzebuję jej na scenie, jest świetna, bez niej nie byłoby Wingsów”. Nieważne, że Linda była kiepskim muzykiem, liczyło się, że wszystko robili wspólnie. Linda zastąpiła Paulowi Johna Lennona. Była nie tylko najcudowniejszą żoną i kochanką, ale też jedyną przyjaciółką i współpracowniczką. Urodziła im się kolejna córka Stella, a kilka lat później wymarzony syn James. W trasę jeździli całą rodziną. Wracali do domu zmordowani. Zamieszkali na farmie w Sussex nad kanałem La Manche, gdzie wiedli zwyczajne życie. Nie zatrudniali armii służących, mieli jedną i tę samą gosposię przez lata. Dzieci chodziły do państwowej szkoły. Nie różniły się od rówieśników poza tym, że więcej podróżowały. Gdy pod koniec lat 70. rozpadł się pierwszy skład „Wingsów", Paul zdał sobie sprawę, że nie wygra z „The Clash" czy „Sex Pistols". Przestał być liderem popkultury. Ale czuł się uzależniony od sceny, więc zatrudniali nowych muzyków i nadal jeździli w trasy. Linda była już tym nieco znużona,zaczęła realizować swoje marzenia: pisała książki kucharskie, robiła zdjęcia i angażowała się w obronę praw zwierząt. „Nie jem niczego, co ma twarz”, mówiła publicznie. A także: „Jeśli rzeźnie miałyby szklane ściany, cały świat przeszedłby na wegetarianizm”. Została najsłynniejszą wegetarianką na świecie. Paul z dumą jej kibicował. 8 grudnia 1995 roku zdiagnozowano u Lindy raka piersi. Najpierw miał to być niegroźny guz. Szybko jednak okazał się nie taki łagodny i konieczna była chemioterapia. Nastąpiły przerzuty. Paul z każdym dniem tracił Lindę. Nie odstępował jej na krok.„Jesteś najpiękniejszą kobietą na świecie”, mówił, gdy ścięła włosy króciutko. W marcu 1998 roku polecieli jeszcze do Paryża na pokaz kolekcji Stelli. Po powrocie Linda zdecydowała, że chce jechać na ukochane ranczo do Arizony. Ranki spędzali tam na przejażdżkach konnych po pustyni. Dni z dziećmi w ogrodzie. 16 kwietnia Linda nie miała już siły, by wstać z łóżka. Paul czuwał przy niej cały dzień i noc. Nazajutrz podobno zdążył jej jeszcze wyszeptać do ucha: „Siedzisz na swoim ukochanym koniu appaloosa, jest piękny wiosenny dzień, jedziemy sobie przez las. Wszędzie kwitną dzwonki i niebo jest czyste i niebieskie”.- W tekście wykorzystano książki: „Paul McCartney. Życie” Petera Carlina (tłum. Piotr Metz, wyd. Axis Mundi) i „McCartney w rozmowach” Paula du Noyer (tłum. Maciej Studencki, wyd. Bukowy Las). Czytaj także: Talent to nie wszystko. TYLKO W VIVIE! Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke zdradzają receptę na wygraną w „Tańcu z Gwiazdami” Tekst ukazał się w miesięczniku „Uroda Życia” 6/2017 AUTORKA: Maria Fedro-Boniecka Paul McCartney, Linda McCartney, lata 90. XX wieku
Ringo Star i Maureen Cox doczekali się trójki dzieci. Pierwsza żona perkusisty The Beatles nauczyła się żyć w jego cieniu
Pierwsza żona rockmana stała się celem ataków
„Jeśli myślicie, że wyjście za legendę rocka oznacza życie w raju, to bardzo się mylicie”, mówiły żony Beatlesów. Maureen Cox, pierwsza żona Ringo Starra, poznała wszystkie strony osobowości perkusisty słynnego bandu, nie tylko te piękne, również te najmroczniejsze. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 07.07.2024 r.] Ringo Star i Maureen Cox: historia miłości To było jak wybuch wulkanu. W kwietniu 1963 roku debiutancki album Beatlesów „Please Please Me” podbił serca Brytyjczyków i przez 30 tygodni utrzymał się na szczycie brytyjskiej listy przebojów. Ich koncert obejrzało w telewizji 26 milionów widzów, a policja użyła sikawek do uspokojenia podekscytowanych tłumów przed ich występem na żywo w Plymouth. Żadni muzycy nie byli wcześniej darzeni takim uwielbieniem przez fanów jak Beatlesi, świat ogarnęła beatlemania. Byli młodzi, utalentowani, przystojni, dowcipni i nieco… niebezpieczni. Sporo psychologicznych cech Johna Lennona, Paula McCartneya, George’a Harrisona i Ringo Starra przyciągało do nich kobiety. Dziewczyny w Liverpoolu kręciły się w okolicy Cavern Club, żeby zobaczyć Beatlesów. Ustawiały się przed klubem długo przed występem i zaciekle rywalizowały ze sobą, której z nich uda się przyciągnąć uwagę muzyków. Maureen Cox, uchodząca za najmniej urodziwą i najmniej ambitną z żon Beatlesów, wykazała się wtedy szczególnym tupetem. Pewnego razu podeszła do Ringo Starra przed klubem, pocałowała go i zdobyła autograf. Ze słynnej czwórki z Liverpoolu Ringo imponował jej mądrością i luźnym stylem życia. Ona też mu zaimponowała, bo najlepszy perkusista świata wkrótce się jej oświadczył. Nie było to romantyczne: „Zorientowałam się, że Ringo się nad tym zastanawia, po czym nagle chlapnął: »Wyjdziesz za mnie?«. Odpowiedziałam: »Tak… Napij się jeszcze«. Wypiliśmy jeszcze po jednym i to było właściwie tyle”, czytamy w arcyciekawej książce Marca Shapiro „Żony Beatlesów. Kobiety, które pokochali Lennon, McCartney, Harrison i Starr”, wydanej właśnie przez Wydawnictwo Znak. Maureen musiała jednak uważać na zazdrosne fanki, kochające się na zabój w Beatlesach. Zachowywała ostrożność, ale nieustannie była celem gróźb i ataków. Pewnego dnia rozwścieczona fanka podrapała jej twarz paznokciami. Zobacz też: Dorota Pomykała była szaleńczo zakochana w Marku Grechucie. Po latach zrozumiała, że nigdy nie będą razem Ringo Star i Maureen Cox: była pierwszą żoną rockmana Maureen w wywiadach wspominała, że aby zostać idealną żoną Beatlesa, musiała nauczyć się stać w cieniu: „Inaczej fanki by mnie rozszarpały. Wcale nie ucieszyła ich wieść o naszym ślubie. Najchętniej wbiłyby mi nóż w plecy”. To ta ciemniejsza strona bycia żoną Beatlesa. Teoretycznie jednak Maureen wiodła idealne życie. Przyjaźniła się z innymi żonami, z Pattie i Cynthią, z którymi spędzała całe dnie na zakupach. Pieniądze nie grały roli, bo Ringo, czy raczej księgowi imperium Beatlesów, za każdym razem wręczali jej tyle gotówki, ile sobie życzyła. Małżeństwo Maureen Cox i Ringo Starra z pozoru zdawało się najstabilniejsze ze wszystkich ślubnych związków Beatlesów. Dowodem ich wzajemnego oddania była trójka dzieci. Jednak pokusy sławy nie omijały też Ringo, ustawicznie zdradzał żonę i pił, ale zawsze się kajał, a Maureen kolejny raz przyjmowała go z powrotem. Stała się najbardziej wyrozumiałą żoną pod słońcem. Do czasu… Beatlesi oficjalnie zakończyli współpracę w 1968 roku i wówczas depresja dopadła Ringo i popchnęła go w głęboki alkoholizm. Maureen przyłapała go w łazience na próbie samobójczej, kiedy chciał podciąć sobie gardło żyletką… Rok po rozwodzie, na który zdecydowała się po 10 burzliwych latach z Ringo Starrem, była w rozsypce i sama też chciała targnąć się na swoje życie, wjeżdżając motorem w mur. Roztrzaskana twarz wymagała potem serii operacji plastycznych. Drugą żoną Starra została Barbara Bach, znana z roli dziewczyny Bonda, z którą zamieszkał w Monte Carlo, żeby uniknąć płacenia wysokich podatków w Anglii i Stanach. Mimo wcześniejszych zawirowań w ich życiu, wyniszczającej ich narkomanii, pobycie w klinice odwykowej, do dziś pozostają nierozłączni. Czytaj także: Jeden był aktorem, drugi reżyserem. Żył w cieniu brata, ale nie miał o to żalu. Nieznana historia braci Tadeusza i Jana Łomnickich
Pierwsze małżeństwo Johna Lennona było trzymane w tajemnicy przed mediami i fankami The Beatles. Kim była jego żona?
To małżeństwo było największym sekretem Beatlesów
Pierwszą żoną Johna Lennona była dziewczyna, którą poznał jeszcze w szkole plastycznej, kiedy miał zaledwie 17 lat. Ona była od niego rok starsza, nieśmiała i według niego, nieco "świętoszkowata". Nie zapałali do siebie miłością od pierwszego wejrzenia. Gdy Cynthia Powell zakochała się w Johnie, był gitarzystą zespołu The Quarrymen (a wkrótce The Beatles), wtedy jeszcze biednym artystą, kiedy za niego wychodziła, był już gwiazdą rocka. Ostatnia aktualizacja: 08.12.2023 r. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 12.07.2024 r.] Cynthia Powell i John Lennon historia miłości Kiedy się poznali w szkole plastycznej w Liverpoolu, mieli po kilkanaście lat i nie zapałali do siebie sympatią. On miał niechlujną fryzurę i buńczuczny styl życia, a ona... narzeczonego. Kiedy John zaprosił Cynthię na randkę, nie zgodziła się. Ostatecznie nieśmiała koleżanka uległa, a niedługo później zerwała zaręczyny, a on rzucił swoją ówczesną partnerkę. Zaczął się wtedy dla 18-letniej Cynthii nowy etap w życiu, jej chłopakiem został gitarzysta The Quarrymen, zespołu, który niedługo miał zamienić się w The Beatles. "Nie wyszłam za Beatlesa, ale studenta bez grosza przy duszy, który grał na gitarze i przepuszczał moje pieniądze" — mówiła po latach. Czytaj też: Jerzy Stuhr omal nie pojawił się na własnym ślubie! Pomógł mu... Janusz Rewiński Kim była pierwsza żona Johna Lennona? To było jak wybuch wulkanu. W kwietniu 1963 roku debiutancki album Beatlesów „Please Please Me” podbił serca Brytyjczyków i przez 30 tygodni utrzymał się na szczycie brytyjskiej listy przebojów. Ich koncert obejrzało w telewizji 26 milionów widzów, a policja użyła sikawek do uspokojenia podekscytowanych tłumów przed ich występem na żywo w Plymouth. Żadni muzycy nie byli wcześniej darzeni takim uwielbieniem przez fanów jak Beatlesi, świat ogarnęła beatlemania. Byli młodzi, utalentowani, przystojni, dowcipni i nieco… niebezpieczni. Sporo psychologicznych cech Johna Lennona, Paula McCartneya, George’a Harrisona i Ringo Starra przyciągało do nich kobiety. Pierwsza żona Lennona tak opisała w autobiografii swój zachwyt Johnem: „Był buntownikiem. Łamał zasady. Nigdy wcześniej z kimś takim się nie zetknęłam w moim zwyczajnym, poukładanym życiu. Pociągał mnie od samego początku”. W 1962 r. okazało się, że Cynthia spodziewa się dziecka. Wtedy para postanowiła się pobrać. Jeśli któryś z Beatlesów się żenił, ślub miał być cichy i skromny. Brian Epstein, menedżer zespołu, radził, żeby takie rzeczy ukrywać, bo mogłyby zaważyć na karierze zespołu. „Żonaty Beatles to dla fanek martwy Beatles”, mówił, a oni ślepo mu wierzyli. Ze swojego ślubu z Lennonem Cynthia nie miała żadnego zdjęcia. Nie zamówili nawet fotografa. Wszyscy Beatlesi byli w garniturach, ale wyglądali na spanikowanych. Za oknem robotnicy kuli asfalt młotem pneumatycznym przez całą ceremonię… Lało, coś zjedli w barze i popili lemoniadą, bo lokal nie miał koncesji na alkohol. I na tym zakończył się dla Cynthii najważniejszy dzień w życiu. Nastoletni, niewinny związek okazał się ciężką próbą, kiedy zostali małżeństwem, a zarazem parą żyjącą z rock&rolla. John był chorobliwie zazdrosny, a jednocześnie zdradzał żonę podczas tras koncertowych. Cynthia szybko została słomianą wdową, podczas gdy jej mąż nieustannie był poza domem i samodzielną mamą ich syna Juliana. Kiedy małżeństwo Lennona przestało być tajemnicą, życie Cynthii zamieniło się w koszmar. Musiała uważać na zazdrosne fanki, kochające się na zabój w Beatlesach. Zachowywała ostrożność, ale nieustannie była celem gróźb i ataków. Przeciskała się przez tłumy nastolatek, które szybko dowiedziały się, gdzie mieszka i zapychały jej skrzynkę pocztową listami miłosnymi do jej męża i słowami pogardy do niej. Czytaj też: On był gwiazdą, ona nieznaną piosenkarką. Stworzyli najdłużej śpiewający duet na polskiej scenie muzycznej Cynthia Powell i John Lennon: rozstanie Związek Cynthii z Lennonem nie wytrzymał próby czasu, kiedy na horyzoncie Johna pojawiła się Yoko Ono, starsza o siedem lat awangardowa artystka, oskarżana potem o rozbicie Beatlesów. Jednak ich małżeństwo znalazło się w kryzysie już wcześniej, a to głównie przez narkotyki, które regularnie zażywał John. Rozwód sfinalizowali w listopadzie 1968 r. Był on dla pierwszej żony Lennona wyjątkowo trudny i upokarzający, bo na sali sądowej obecna była kochanka jej męża. Do końca życia Johna Cynthia utrzymywała kontakt z byłym partnerem ze względu na syna. Zobacz także: Dla niej odszedł od żony i dzieci, kochała go nad życie. W obliczu choroby zostawił ją samą
Festiwal Woodstock 1969: „Każdy, kto wystąpił w tym miejscu, przeszedł do historii”
Przyszło pół miliona ludzi. Weszli za darmo!
Finansowo to była katastrofa. Ale jako wydarzenie artystyczne i społeczne festiwal Woodstock 1969 przeszedł do legendy. Był szalony, piękny i naćpany. Jedyny taki w historii ludzkości. Zmienił Amerykę. Zmienił nas. View Ediplayer on the source website Początki Festiwalu Woodstock Tekst ukazał się w magazynie VIVA! w 2019 roku. Ravi Shankar, wirtuoz sitary, przyszły ojciec Norah Jones, wyglądał, jak indyjski guru. Pastelowe szaty, bujna broda, uśmiech mędrca. Spojrzał z wielkiej sceny festiwalu Woodstock na pół miliona siedzącej na trawie publiczności i powiedział: „Zapytał mnie niedawno wnuk Mahatmy Gandhiego, co się dzieje w Ameryce. Odpowiedziałem, że Ameryka staje się jednością”. Na te słowa amerykańska młodzież rozebrana pod sierpniowym słońcem, napalona marihuaną, ukołysana wspólnotą, krzyczała do niego radośnie, machała rękami. Indyjski muzyk mówił dalej: „Nadchodzi czas, gdy Ameryka będzie dla świata przewodnikiem duchowym”. I choć trudno dziś w to uwierzyć, miał rację. Pokolenie Woodstocku zmieniło kulturę. I nie chodzi tylko o rock’n’roll, LSD i wolną miłość. Młodzież lat sześćdziesiątych chciała lepszego świata, bez rasizmu, nierówności społecznych, wykluczenia ze względu na przekonania religijne czy orientację seksualną. Szła do więzienia za odmowę służby wojskowej i dawała się bić na wiecach poparcia dla gejów i lesbijek. Kultura hipisowska okazała się zaskakująco konsekwentna. Wprowadziła w świat nową muzyką, film, modę, media i polityczne wiece. Wszystkie te zjawiska miały w sobie ducha, który najlepiej objawił się tam – na łące należącej do potomka rosyjskich emigrantów, Maxa Yasgura, nieopodal miasteczka Bethel w stanie Nowy York z piątku 15 sierpnia na poniedziałek 18 sierpnia 1996 roku. Czytaj także: Adam Bodnar kiedyś i dziś... Jak żyje odkąd przestał być Rzecznikiem Praw Obywatelskich? Miasto wolności Tego festiwalu miało nie być. Mieszkańcy miejscowości Wallkill, gdzie organizatorzy zaplanowali występy, przestraszyli się, że hipisi zrujnują miasteczko w walkach ulicznych, będą napastować kobiety i zdemoralizują młodzież. Wymusili na władzach samorządowych zakaz. W ostatnich chwili przeniesiono festiwal na teren hodowcy bydła mlecznego w pobliże Bethel. Sprzedano dwieście tysięcy biletów, ale na miejscu pojawiło się pół miliona chętnych. Drogi na przestrzeni kilkudziesięciu kilometrów zostały zablokowane przez sznury samochody i wędrującą tysiącami młodzież. Szybko zabrakło benzyny na stacjach, a jedzenia w sklepach. Muzyków dowożono helikopterami. „Lot śmigłowcem nad tym ogromnym tłumem, to był nieziemski widok, oszałamiający i nie do zapomnienia.”, powiedział perkusista Michael Shrieve z Carlos Santana Band. W czasach, gdy trwała zimna wojna, a Amerykanie ginęli w dżungli Wietnamu, młodzi chcieli innego świata. Chcieli miłości, wolności, ekstazy i wspólnoty. Dlatego przedzierali się na Woodstock. Na terenie farmy Maxa Yasgura i w pobliskim lesie zbudowali przez weekend swoje miasto z kilkuset tysięcy namiotów, kolorowych volkswagenów busów i żółtych autobusów szkolnych. Powstało drugie co do wielkości po Nowym Jorku „miasto” w stanie New York State. Organizatorzy nie mogąc opanować nadciągających tłumów, podjęli decyzję w iście hipisowskim stylu: „Od teraz festiwal jest darmowy”, powiedział ze sceny Michael Lang, jeden z organizatorów. Legenda Woodstock ruszyła. Ciężarna kobieta Cały festiwal był wielką improwizacją. Rozpoczął się z trzygodzinnym opóźnieniem. Pierwszy na scenie pojawił się Riche Havens, bard z Nowego Jorku. Miał wystąpić o wiele później, ale wiele zespołów utknęło w korkach, nie miał kto grać. Havens zaśpiewał zakontraktowany dwudziestominutowy program, a potem chciał zejść ze sceny. Sześć razy. Za każdym razem organizatorzy prosili: „Dasz jeszcze radę? No wróć tam, choćby na jedną piosenkę, prosimy”. Grał przez dwie godziny wszystkie kawałki, jakie pamiętał. Swoje protest songi przeplatał utworami Beatlesów i Boba Dylana. Publiczność była zachwycona. Potem na scenie pojawił się Swami Satchidanda, duchowy guru. Oficjalnie otworzył festiwal: „Jestem bardzo szczęśliwy, widząc, że wszyscy zebraliśmy się tutaj, aby tworzyć dźwięki, aby poprzez tę niebiańską muzykę odleźć pokój i radość”, powiedział. Tłum słuchał z uwagą. Głośno wyrażał radość, gdy usłyszał słowa, które wtedy tam wszystkim wydawały się prawdą: „Przyszłość całego świata jest w waszych rękach”. Taki był ten festiwal. Wszyscy wierzyli, że lepszy świat nadciąga. Woodstock przez weekend stał zrealizowaną utopią. Bez wojska, bez policji, bez pieniędzy rządził się po swojemu. Żył muzyką, seksem i nadzieją. Ze sceny podawano ważne komunikaty przez mikrofon: „Gdziekolwiek jesteś, Marilyn Cohen! Greg chce się z tobą spotkać przy punkcie informacyjnym, ponieważ chce się z tobą ożenić!” lub: „City McGee, jesteś pilnie proszony za kulisy. Twoja żona właśnie urodziła, gratulacje!”. Pierwszy dzień o 2.30 nad ranem zakończył występ uwielbianej przez hipisów Joan Baez. Piękny głos i pacyfistyczne poglądy, pasujące do epoki. Była w szóstym miesiącu ciąży. Ojciec jej dziecka odsiadywał karę za odmowę służby wojskowej (nie chciał walczyć Wietnamie). Powiedziała: „Zaśpiewam ulubioną piosenkę mojego męża. Skuli mu ręce, skuli mu stopy, ogolili głowę, a on to wszystko poczciwie znosi”. Autorzy książki „Woodstock 1969. Najpiękniejszy weekend XX wieku” napisali: „Koncert był magiczny. Ciężarna artystka stała na wielkiej scenie, oświetlona słupem światła a wokół – na scenie i nad tłumem – panował mrok. Ludzie słuchali jej pośrodku nocy. Siedzieli na ziemi przytuleni do siebie i ogrzewali się wzajemnie. Pół miliona osób było wpatrzonych w jedną, ciężarną kobietę”. Joan Baez pożegnała się słowami: „Dobranoc. Przytulcie się do swoich braci i sióstr siedzących obok i miejcie piękny wieczór”. Czytaj także: Tom Cruise przyjaźni się z brytyjską rodziną królewską? Zdradził, co ich łączy Pełen odlot Narkotyki były dostępne jak chleb. A może bardziej, bo jedzenia na festiwalu brakowało. Palono trawę, łykano kwas, dawano w żyłę. Halucynogenne środki dosypywano do jedzenia. Dla własnego bezpieczeństwa radzono pić tylko napoje z zamkniętych butelek. Członkowie hipisowskiej komuny, Hog Farm, którzy wzięli na barki karmienie festiwalowiczów (do ich garów stały długie kolejki), zorganizowali też „namiot złych odlotów”. Duży, wojskowy namiot, gdzie na kilkudziesięciu łóżkach kładziono tych, którzy przesadzili z dragami. Zajmowali się nimi woluntariusze aż do czasu, gdy byli w stanie o własnych siłach wrócić na łąkę przed estradą. Z estrady ostrzegano: „Niektórzy mówią, że ten brązowy kwas, który krąży to trucizna. Trzymajcie się od niego z daleka. Ale jak już musicie, weźcie tylko połowę”. Młodzież, która zjechała z wszystkich Stanów chciała się bawić i kochać na pełnym odlocie. Gdy spadł deszcz, ludzie zrzucali ciuchy i ślizgali w błocie. Sceny z ludźmi sunącymi wśród rozbryzgów stały się kultowe. Są ikoną kontrkultury. Symbolizują to, za czym tęsknili wtedy ludzie (a pewnie i to, za czym tęsknimy dzisiaj) – za zrzuceniem gorsetów kultury, schematów społecznych i pełną wolnością. Nagość była oczywista. Pobliskie jezioro stało się wielka wanną. Ludzie kąpali się nago i nago chodzili po terenie festiwalu. W tym czasie jedna osoba zmarła z przedawkowania heroiny, jedną przejechał traktor, a trzy kobiety poroniły. Ale nikt nigdy nie dowie się, ile istnień zostało poczętych przez te cztery dni. Na największym na świecie festiwalu miłości. Wielcy nieobecni Organizatorzy nie zaprosili Rolling Stones, bo uznali, że tak wielka gwiazda przyćmi innych artystów. A ich ideą było „wszyscy równi”. Jednak stawki były różne. Nieznany wówczas Carlos Santana, którego gwiazda rozbłysła dzięki festiwalowi, zgodził się zagrać za tysiąc pięćset dolarów. Jimi Hendrix, legenda Woodstock, chciał sto razy więcej. Ostatecznie zagrał za 30 tysięcy. Wyszedł na sam koniec festiwalu o godzinie ósmej w poniedziałek i zagrał dla 200 tysięcy (część publiczności wróciła już do domu). Jego gitarowa wersja amerykańskiego hymnu przeszła do historii. Nie pojawił się w Woodstock John Lennon, bo nie dostał wizy od prezydenta Nixona, któremu nie podobała się antywojenna działalność artysty. The Doors odmówiło, uznając Woodstock za niegodny uwagi (wielokrotnie w wywiadach wyrażali żal z tego powodu). Bob Dylan nie wystąpił, choć mieszkał w Woodstock. Równolegle w hotelu Holiday In w Nowym Jorku toczył się drugi festiwal. Tam zakwaterowano największe gwiazdy Woodstock. Szalone The Who, którego muzycy podczas każdego koncertu demolowali sprzęt na scenie, Jimiego Hendrixa i niezapomnianą Janis Joplin, największy głos bluesowo-rockowy. Pijany Keith Moon z The Who próbował zaciągnąć do łóżka siłą piosenkarkę Grace Slick, zwolenniczkę rewolucji seksualnej. Ktoś rozmienił na drobne sporą sumę pieniędzy i wrzucił do szafę grającej, która przez całą noc odtwarzała tylko „Hey Jude” Beatlesów. Słynne gwiazdy przemierzały korytarze hotelu nucąc do znanej piosenki. Niektórzy wyciągnęli instrumenty i urządzili jeam. Niestety nikt nie utrwalił tego alternatywnego festiwalu. Czytaj także: Połączyła ich miłość do aktorstwa, lecz proza życia ich przerosła. Tak wyglądało małżeństwo Ewy i Marka Bukowskich... Elektryczny wąż Festiwal wykreował własne gwiazdy. Pierwszą z nich był Carlos Santana. Woodstock wyniósł tego latynoskiego gitarzystę na szczyty kariery, których potem nie opuścił nigdy. Wystąpił z zespołem na początku drugiego dnia. Santana myślał, że będą grali później, więc łyknął LSD. I wtedy okazało się, że zaraz musi wyjść na scenę. „Wydawało mi się, że gryf mojej gitary zamienił się w węża... dzikiego, elektrycznego węża, a ja byłem człowiekiem, który go ujarzmiał”, wspominał trudne chwile. Zespół podobnie jak on naładowany LSD grał niczym surrealistyczny smok. Brawurowo zagrał kompozycję „Soul Sacrifice” z niepowtarzalnym solo na perkusji w wykonaniu Michaela Shrive’a, które od razu weszło do kanonu. Symbolem festiwalu stał się „Ten Years After” z Alvinem Lee, najszybszym gitarzystą świata. Wyszli na scenę zaraz po gigantycznej ulewie mimo, że wzmacniacze zamokły. Nalegał na to Alvin Lee: „Pomyślcie tylko, jak porazi mnie śmiertelnie prąd, sprzedamy najwięcej płyt...”. Wyszli i dali czadu. Ich występ przeszedł do historii. Ktoś w podzięce wdrapał się na scenę i wręczył Alvinowi ogromnego arbuza (towar deficytowy na głodującym festiwalu). Ta scena znalazła się w nagrodzonym Oscarem filmie „Woodstock”. Od tamtej pory ludzie na koncerty „Ten Years After” zaczęli przynosić arbuzy. „Dostawałem po występach dziesiątki arbuzów”, wspominał ze śmiechem Lee. Sen o lepszym świecie Festiwal okazał się finansową klęską. Straty sięgnęły miliona dolarów, co na dzisiejsze ceny daje sumę kilkakrotnie większą. Ale nie wszystko da się przeliczyć na pieniądze: „Ci którzy finansowali ten festiwal nie odzyskają pieniędzy. To bolesna prawda. Ale zrozumieją, że bogactwo duchowe ludzi oraz nasza muzyka są ważniejsze od dolarów”, powiedział Lang. Festiwal stał się mitem. Jest dla nas snem o tym, że inny świat jest możliwy. „Każdy, kto wystąpił w tym miejscu przeszedł do historii i został zapamiętany już na zawsze”, powiedział Maury Baker, muzyk Janis Joplin Band. Woodstock odmienił życie farmera, który użyczył swojej ziemi na festiwal. Max Yasgur z konserwatysty stał się miłośnikiem wolności. Jeszcze długo po zakończeniu festiwalu młodzi Amerykanie jeździli z naklejkami na tylnych błotnikach: „Max Yasgur na prezydenta!”. Czytaj także: Taylor Lautner to idol nastolatek, którego zniszczyła sława. Co słychać u gwiazdora sagi Zmierzch?
Pattie Boyd, George Harrison i Eric Clapton, czyli najpopularniejsza historia o miłosnym trójkącie z lat 60.
"Jeśli chodzi o uczucia, jesteśmy tacy sami", napisała w swojej książce "Ballady i romanse" Maja Chitro, mając na myśli zarówno "zwykłych śmiertelników", jak i "bogów z rockowego Olimpu". Tymi drugimi w najpopularniejszej historii o miłosnym trójkącie byli modelka Pattie Boyd i dwóch przyjaciół, których twórczość zapisała się na kartach muzycznej historii: George Harrison z The Beatles i Eric Clapton. To opowieść o trzech złamanych sercach, pogoni za nieuchwytną miłością i przerwanej przyjaźni, a wszystko w rytmie rocka lat 60. Pattie Boyd: dzieciństwo, kariera modelki "Moje biedne kochanie, miałaś fatalne dzieciństwo. Tak mi przykro. Byłam okropną matką", usłyszała Pattie Boyd w słuchawce. Na słowa swojej mamy, która właśnie skończyła czytać jej autobiograficzną książkę, wzruszyła tylko ramionami. "I co z tego", rzuciła. 78-letnia dziś Pattie nie żałuje niczego i zarazem wszystko wybacza. "Miałam niesamowite, satysfakcjonujące życie i nie zmieniłabym w nim ani jednego dnia", podsumowała w swojej książce. Rzeczywiście, już jako 17-latka wyrwała się z domu rodzinnego do Londynu, żeby żyć na własny rachunek i na własnych zasadach. Mieszkanie pod jednym dachem z oschłą matką i ojczymem o skłonnościach sadystycznych mogło ją wtedy złamać, ale młodziutka Pattie się nie poddała. Marzyła o karierze modelki, która pozuje przed obiektywami najsłynniejszych fotografów i długo nie musiała czekać na pozytywny obrót spraw. Jedna z klientek w salonie Elizabeth Arden, dla którego podjęła swoją pierwszą pracę, zdążyła tylko rzucić okiem na delikatną blondynkę o dużych niebieskich oczach i długich, szczupłych nogach, po czym od razu złożyła jej ofertę nie do odrzucenia. Boyd w latach 60. podbiła świat modelingu, a może nawet rzuciła go na kolana. Później naśladowały ją takie modelki jak Twiggy czy Jean Shrimpton. W 1969 roku zarówno angielski, jak i włoski Vogue miał ją na okładce. Pojawiała się też w modowych rozkładówkach gazet The Daily Telegraph i The Times. Pattie Boyd i George Harrison: historia miłości Realizując się jako modelka, Pattie w pewnym momencie stanęła również przed kamerą. Zaprezentowała swoje wdzięki w telewizyjnej reklamie chipsów Smith’s i zrobiła to na tyle dobrze, że jej następną filmową przygodą był udział w produkcji „A Hard Day’s Night”. Rola była maleńka, Boyd zagrała w nim jedną z fanek zespołu The Beatles, chociaż w rzeczywistości, aż ciężko uwierzyć, nie była jedną z nich. Może właśnie to przyciągnęło do niej jednego z członków zespołu, na którego widok dziewczyny mdlały. "Wyjdziesz za mnie?", usłyszała nagle pomiędzy jednym filmowym klapsem a drugim. To był George Harrison, gitarzysta słynnych Beatlesów. Widząc szok we wpatrzonych w niego niebieskich oczach, zreflektował się i dodał: "To może chociaż pójdziesz dziś ze mną na kolację?". Odmówiła, nie chadzała na kolacje z obcymi adoratorami, nawet jeśli byli członkami najpopularniejszego w Londynie zespołu, bo miała wtedy swojego. Nazywał się Eric Swayne i byl fotografem. Harrison, może właśnie dlatego, że był tak popularny, pozwolił sobie, mimo swojej wrodzonej nieśmiałości, na podjęcie jeszcze kilku prób zaproszenia Pattie na randkę i w końcu się udało. Jak to było być dziewczyną jednego z Beatlesów? "Przerażająco", skwitowała Pattie. Kiedy fanki dowiedziały się, że kolejny z bogów sceny muzycznej jest zajęty, swoje rozczarowanie pomieszane z chęcią zemsty z całą mocą przekierowały na filigranową modelkę. „Pamiętam, pewnego razu poszliśmy z przyjaciółmi obejrzeć koncert Beatlesów w Londynie. George poradził, żebym wyszła przed ostatnim numerem, który zagrają. Więc gdy skończyła się przedostatnia piosenka, wstałam i skierowaliśmy się ze znajomymi do najbliższego wyjścia. Ale za nami natychmiast ruszyły dziewczyny, fanki, szły krok w krok, aż nas dogoniły. Potem zaczęły mnie kopać, ciągnąć za włosy, popychać w głąb długiego korytarza. Krzyczały: »Nienawidzimy cię!«”, relacjonowała Boyd (za elle.pl/ cytat pochodzi z książki "Ballady i romanse" Mai Chitro). Zobacz także: Yoko Ono obwiniano za rozpad The Beatles! Oto burzliwa historia jej miłości z Johnem Lennonem Pattie Boyd: małżeństwo z jednym z The Beatles Jeśli wiadomość o tym, że George ma dziewczynę, rozjuszyła fanki, w 1966 roku na pewno rwały sobie włosy z głowy, bo właśnie wtedy został mężem 22-letniej Pattie. Początki mają to do siebie, że są piękne i ekscytujące. Nie inaczej było w ich przypadku. Byli młodzi, ładni jak z obrazka i otwarci na nowe. Nowym były zarówno podróże za granicę, jak i w głąb siebie, np. po zażyciu LSD, ale też po wielogodzinnych medytacjach. Pattie obudziła w George'u zainteresowanie buddyzmem i kulturą Wschodu. Wydawało się, że wynikną z tego tylko dobre rzeczy, takie jak wyciszenie i odcięcie się od hałasu popularności, ale gitarzysta The Beatles nie zachowywał umiaru. Wielogodzinne medytacje potrafiły zamienić się u niego w wielomiesięczne sesje, podczas których odcinał się od świata. Robił to także alkoholem i narkotykami, tu także bez umiaru. Cztery lata po ślubie przeprowadzili się z londyńskiego mieszkania, pod którym nieustannie słychać było piski fanek do mniejszej angielskiej miejscowości, w której George kupił neogotycką posiadłość Friar Park. W nowym miejscu miały nadejść nowe nawyki, a zła passa dobiec końca, ale kilka miesięcy później rozpadło się The Beatles, a w życiu George'a pojawiły się kolejne używki. „To był dom wariatów. Nasze życie napędzały alkohol i kokaina” – pisała w swojej książce „Wonderful Tonight: George Harrison, Eric Clapton and me” Pattie. Harrison zostawił młodziutką żonę samą sobie i skupił się na pielęgnowaniu swojego bólu. Pił, ćpał i zdradzał. W pewnym momencie zrobił to nawet z żoną kolegi z zespołu, Ringo Starra - Maureen. Jeśli Pattie miałaby zapamiętać z tego małżeństwa tylko dobre rzeczy, na pewno byłaby nią piosenka "Something", którą artysta napisał z myślą o żonie. Utwór był tak dobry, że znalazł się na drugiej pozycji w albumie "Abbey Road" Beatlesów. Dla żony George'a był przede wszystkim pięknym wyznaniem miłości. Kiedy śpiewał go przed nią w kuchni w Kinfauns, oboje nie wiedzieli, że powstanie jeszcze około 200 coverów jego dzieła. Co ciekawe, w teledysku do "Something" każdy z czwórki Beatlesów wystąpił u boku swojej żony. View oEmbed on the source website Zobacz też: To była miłość aż po grób – Linda i Paul McCartney z The Beatles Pattie Boyd, George Harrison i Eric Clapton: miłosny trójkąt Kiedy w małżeństwie George'a i Pattie zaczęło się źle układać, a małżonkowie, jak podkreślała modelka, byli bardzo nieszczęśliwi, pojawił się Eric Clapton. Muzycy przyjaźnili się ze sobą już od kilku lat, właściwie to na oczach Claptona rozwijał się związek Harrisona i Boyd. Ceniony już wówczas gitarzysta potrzebował chwili, żeby zrozumieć, dlaczego od dłuższego czasu robi się w towarzystwie Pattie zdenerwowany i spięty. W końcu w 1970 roku podrzuca jej liścik, w którym wyznaje jej miłość, ale podpisuje się tylko literą E. Kiedy piosenka "Something" robiła furorę wśród fanów na całym świecie, Eric Clapton zasiadł do pisania swojego miłosnego poematu. I tutaj historia zatacza koło, bo muzą po raz kolejny jest Pattie Boyd, tym razem dla innego mężczyzny, przyjaciela jej męża. Kiedy modelka słyszy utwór "Layla" i wyznanie, w którym Clapton pisze, że rzuciła go na kolana ("Layla… you've got me on my knees"), ucieka w popłochu. Wraca do męża, a odrzucony muzyk zagłusza złamane serce alkoholem i heroiną. Jakby tego było mało, w miłosnym trójkącie dwóch muzyków i modelki, włączona została przez chwilę siostra Boyd, Paula, z którą Clapton był wówczas w związku. Para mieszkała nawet razem, ale gdy Paula usłyszała słowa "Layli", tego samego dnia spakowała się i wyszła. View oEmbed on the source website Cztery lata później wciąż pogrążony w tęsknocie do żony przyjaciela Eric Clapton osiąga to, czego tak bardzo pragnął. W 1974 roku Pattie Boyd ostatecznie rozstaje się z Georgem i zostaje jego partnerką. Pięć lat później biorą ślub, a w międzyczasie on pod wpływem jej czaru pisze kolejny hitowy utwór „Wonderful Tonight”. Maja Chitro w swojej książce "Ballady i romanse" podsumowała, że Clapton żył po to, żeby za Pattie gonić. Rzeczywiście, kiedy filigranowa blondynka oddała mu swoje serce, on zaczął oglądać się za innymi, mniej osiągalnymi. Zdradzał ją, a w połowie lat 80., gdy ona starała się o dziecko metodą in vitro, wyznał jej, że inna kobieta za kilka miesięcy urodzi jego syna. Nie było już czego ratować. "Nie chcę rozdrapywać starych ran. Eric wie, jaki dla mnie był podczas naszego małżeństwa i przypuszczalnie nie jest z tego dumny. Kiedy byłam jego żoną, nie miałam wystarczająco wiele życiowego doświadczenia. Żyłam w chorym związku, w którym musiałam ukrywać przed światem wiele mrocznych tajemnic. Chciałam być lojalna, więc nie mówiłam nikomu o olbrzymim cierpieniu, jakie musiałam znosić. Okłamywałam się, że pewnego dnia osoba, którą kocham, się zmieni", mówiła po latach Pattie Boyd (cytat za kultura.onet.pl). Trzecim i obecnym w jej życiu do dziś mężem został nie muzyk, a właściciel firmy budowlanej. Nazywa się Rod Weston i jak podkreśla Pattie, bardzo jej pomógł. "Przy nim zrozumiałam, że nie każdy mężczyzna dąży do zniszczenia swojej kobiety. Jestem mu za to bardzo wdzięczna", wyznała Boyd. Czytaj również: Do tragedii doszło w trakcie zabawy w chowanego. Synek Erica Claptona wypadł z okna wieżowca Źródła: elle.pl, kultura.onet.pl, radio17.pl
Twórcy Slumdoga i To właśnie miłość o świecie, w którym nikt nie zna Beatlesów
To „Film pełen energii i zabawny”, „Opowieść o czystości i ponadczasowości muzyki”, „Wciągająca wycieczka po klasykach popu”. Pierwsze recenzje najnowszego filmu Danny’ego Boyle’a, reżysera m.in. głośnego Slumdoga. Milionera z ulicy, są więcej niż zachęcające. Yesterday na podstawie scenariusza Richarda Curtisa (Notting Hill, Cztery wesela i pogrzeb, To właśnie miłość) będzie można oglądać w kinach od 12 lipca. „Yesterday”. Opis fabuły Jack (Himesh Patel) to piosenkarz z aspiracjami, który nie potrafi przebić się na scenie muzycznej i zwrócić na siebie uwagi. Zrezygnowany postanawia rzucić muzykę i powrócić do wyuczonego zawodu nauczyciela. Kiedy jednak orientuje się, że nikt oprócz niego nie słyszał o Beatlesach, postanawia to wykorzystać. Nie bez obaw sięga po twórczość legendarnej czwórki z Liverpoolu i zaczyna występować z repertuarem, który pamięta tylko on. Nieśmiertelne kompozycje Beatlesów zapewniają Jackowi upragnioną sławę i uwagę samego Eda Sheerana. Wokaliści wspólnie wyruszają w trasę koncertową, a wkrótce Jack jest już supergwiazdą. Niedługo potem zaczynają pojawiać się problemy, a jego znajomość z sympatyczną Ellie (Lily James), z którą znają się od dzieciństwa, zostaje wystawiona na próbę. O filmie „Yesterday” „Jeden z producentów przyszedł do mnie z pomysłem Jacka Bartha, który wymyślił sobie muzyka pamiętającego The Beatles jako jedyny człowiek na świecie”, opowiada Richard Curtis. „Z miejsca pokochałem ten pomysł. Ale odmówiłem przeczytania scenariusza Bartha, sam zasiadłem do pisania własnego. Dlatego ten cudowny i jakże prosty pomysł należy do Jacka, scenariusz jest zaś mój. Nigdy jednak nie chciałem brać się za reżyserię tego filmu. Kiedy tylko skończyłem pisać scenariusz, zwróciłem się do Danny’ego Boyle’a. To niezwykły filmowiec. Ale byłem przekonany, że się nie zgodzi. Moje Cztery wesela i pogrzeb to film bardzo brytyjski, równie brytyjski, co Trainspotting Danny’ego. Oba te filmy stoją jednak po drugiej stronie barykady, są tak różne, jak to tylko możliwe”, tłumaczy. Obawy Curtisa się nie sprawdziły, a Boyle dołączył do projektu wskazując kilka zmian w gotowym scenariuszu. „Pisanie to proces, nie jestem przywiązany do pierwotnych wersji”, mówi Curtis. „Ostatecznie, jak zresztą przypuszczałem, wyszło to filmowi na dobre”. Najważniejszym zadaniem, jakie stanęło przed twórcami filmu Yesterday było znalezienie odtwórcy roli głównej. – Mieliśmy fantastyczne castingi, zgłosiło się do nas mnóstwo utalentowanych ludzi – wspomina Richard Curtis. „Wielu świetnych aktorów, którzy nie potrafią śpiewać i wielu świetnych piosenkarzy, którzy nie potrafią grać na scenie czy w filmie. Dlatego bardzo szybko doszło do wyeliminowania niektórych kandydatów. Potrzebowaliśmy kogoś, kto potrafi grać jako aktor, ale także potrafi grać na gitarze i pianinie oraz śpiewać. Szybko dotarło do nas, że to nie będzie ktoś znany”, dodaje producent Tim Bevan. Wybór padł na debiutującego na dużym ekranie Himesha Patela, znanego z serialu EastEnders. „Nie od razu go „kupiłem”, przyznaje Danny Boyle. „To przyszło chwilę później. Zobaczyłem, jak gra akustycznie „USSR” i wtedy wiedziałem, że to nasz filmowy Jack. Było tak wielu bardziej oczywistych kandydatów, ale ja już wiedziałem, że to będzie Himesh. W jego śpiewie i grze był szacunek do The Beatles, ale także jakaś dezynwoltura, jakiś wrodzony luz. Nagle piosenka, którą znamy wszyscy, stała się świeża”, chwali reżyser. Zwiastun filmu Yesterday View oEmbed on the source website „Nawet jeśli ktoś nie słucha Beatlesów, będzie umiał utożsamić się z postaciami z filmu, bo to, co je łączy, jest oparte na szczerości. To opowieść o przyjaźni, miłości, rodzinie, sukcesie i muzyce, która spaja wszystko w całość”, mówi Lily James, która wciela się w postać Ellie. „Ellie kocha swoje pełne obowiązków i chaosu życie w Suffolk. Jest menadżerką Jacka, jego kierowcą, ale też pracuje w szkole. Z Jackiem przyjaźnią się całe życie. Ona jednak po prostu go kocha. Kiedy on zaczyna koncentrować się na muzyce, na sławie, to wszystko między nimi zaczyna pękać.” „To ważne, choć niełatwe, by zachować balans między karierą a zwykłym życiem”, dodaje Ed Sheeran. „Znalezienie go zajęło mi jakieś osiem lat, z czymś bardzo podobnym mierzy się właśnie filmowy Jack. Swoją drogą, myślę, że nikt nie zagrałby Jacka lepiej, niż zrobił to Himesh. Mam ciarki za każdym razem, kiedy słyszę jak śpiewa „The Long and Winding Road” w scenie pojedynku na pisanie piosenki, jaki mamy między sobą w filmie. Dlatego wiedziałem, że ten film będzie wyjątkowy. Głos Himesha jest piękny, a do tego myśli nad tym, o czym śpiewa. Nie wiem, jakie ma plany na przyszłość, ale zdecydowanie powinien pomyśleć o nagraniu płyty”. Yesterday w kinach od 12 lipca. Plakat filmu Yesterday:
Sztyblety, koszule i krawaty, czyli powrót Beatlesów w nowej kolekcji Celine
Na ten pokaz Celine na paryskim tygodniu mody z niecierpliwością czekało wiele osób. Hedi Slimane swoimi pierwszymi projektami męskiej kolekcji naprawdę zachwycił! Na nowo zinterpretował modę z lat 60. inspirując się stylem Beatlesów. To właśnie kultowa czwórka z Liverpoolu stawiała wówczas na buty sztyblety, spodnie przed kostkę czy „śledziki”, czyli wąskie krawaty. Slimane teraz do tego wszystkiego powrócił, urozmaicając sylwetki kraciastymi szalami, kurtkami ze skórzanymi elementami oraz ciepłymi, wełnianymi płaszczami w neutralnej palecie kolorystycznej. Sam w oświadczeniu opublikowanym po wydarzeniu, przyznał, że zachował silny związek z Wielką Brytanią i głównie brytyjską muzyką, a odrodzenie nowej fali oraz post punkowego brzmienia, spowodowało, że postanowił uwiecznić styl niektórych z inspirujących młodych muzyków. Właśnie dlatego pokaz zatytułował „Polaroids of the British youth”, czyli „Polaroidy brytyjskiej młodzieży”. Show stało się odą do wielu początkujących artystów i zespołów, którzy nadal grają w małych, mrocznych miejscach, ubrani na wzór dawnych ikon. Na wybiegu oprócz wąskich garniturów, rządziły mokasyny, specyficzne fryzury z charakterystycznymi grzywkami, a także kontraktujące białe skarpetki, przez co looki nabrały młodzieńczej estetyki oraz zadziornej nonszalancji. Zobaczcie je w naszej galerii!