Oskarżenia o nepotyzm, burza w sieci. Jan Englert opuszcza Teatr Narodowy
Już 12 kwietnia na deskach Teatru Wielkiego - Opery Narodowej wystawiony zostanie „Hamlet”. Zobaczymy w nim zarówno Beatę Ścibakównę (rola Królowej Gertrudy), jak i Helenę Englert (Ofelia). A z racji tego, że reżyserem sztuki i dyrektorem artystycznym tej publicznej instytucji kultury jest Jan Englert, sytuacja wywołała niemałą burzę w sieci. Jak się okazuje, już jakiś czas temu 81-letni aktor podjął decyzję o zakończeniu współpracy z teatrem. Jan Englert w centrum skandalu. Córka i żona aktora wystąpią w spektaklu w Teatrze Wielkim Od piątku 24 stycznia media żyją aferą związaną z rodziną Englertów. Wyszło bowiem na jaw, że już w kwietniu w spektaklu „Hamlet”, reżyserowanym przez legendarnego aktora, w głównych rolach kobiecych wystąpią zarówno jego żona, jak i córka. A to sprawiło, że z miejsca pojawiły się oskarżenia o nepotyzm: o ile Beata Ścibakówna z Teatrem Wielkim związana jest od 1997 roku, o tyle zaangażowanie Heleny Englert rozsierdziło opinię publiczną. Zaczęli oni w komentarzach podkreślać, że działania tego typu nie przystoją dyrektorowi państwowej instytucji. „Skrajny nepotyzm nie przystoi takiej instytucji. To jest po prostu brak wyczucia i uczciwości. Miejsce 'familijnych spektakli' jest w przestrzeni teatrów prywatnych. Cóż, pozostaje wielki niesmak”, „Teatr familijny”, grzmią internauci na profilu placówki. Z Janem Englertem skontaktowała się redakcja „Faktu” i poprosiła go o komentarz. Zostali jednak potraktowani z dystansem. „Jeśli pani chce pytać o kocioł wokół Teatru Narodowego i mojej rodziny, nie wdaję się w żadne tego rodzaju sprawy. Nie udzielam żadnych odpowiedzi i nie będę komentował”, uciął. Szybko wyszło również na jaw, że spektakl... jest pożegnaniem Jana Englerta z Teatrem Wielkim. Czytaj także: Kiedy dorastały, nie uczestniczył w ich wychowaniu. Kim są córki Jana Englerta z pierwszego małżeństwa? Jan Englert opuszcza Teatr Wielki. „Hamlet” pożegnaniem z funkcją dyrektora artystycznego Już na stronie Teatru Wielkiego - Opery Narodowej widniała adnotacja, że spektakl w oparciu o dzieło Szekspira jest podsumowaniem pracy aktora na rzecz placówki. „Jan Englert wieńczy dwadzieścia osiem sezonów swojej pracy artystycznej w Teatrze Narodowym przedstawieniem „Hamleta” – arcydramatu, z którym mierzył się już w ostatnim półwieczu parokrotnie, zarówno jako aktor i jako reżyser”, możemy przeczytać. Okazuje się, że już niemal pół roku temu 81-letni aktor podjął decyzję o zakończeniu współpracy z tą instytucją kultury i ustąpieniu za stanowiska dyrektora artystycznego. „Spektakl »Hamlet« jest pożegnaniem Jana Englerta z Teatrem Narodowym, jako że w sierpniu 2024 r. podjął on decyzję o ustąpieniu z funkcji dyrektora artystycznego tej sceny z końcem bieżącego sezonu”, ujawnili w rozmowie z serwisem Onet członkowie rady artystycznej i dyrektor teatru. Dodano, że zaangażowanie do spektaklu Beaty Ścibakówny i Heleny Englert był decyzją niezależną, nie wynikało z zewnętrznych nacisków i powołano się przy tym na wielki teatralny autorytet, Jerzego Grzegorzewskiego, który również decydował się na współpracę z własną córką. Wiadomo też, że ministra kultury ogłosiła konkurs na dyrektora Teatru Narodowego - Jan Englert nie otrzymał zaproszenia, by wziąć w nim udział, podobnie jak dotychczasowy dyrektor, Krzysztof Torończyk. Według Onetu trafić ono miało natomiast do takich osób, jak Joanna Nawrocka, Jan Klat, Michał Kotański czy Paweł Płoski. Czytaj także: Pobrali się w tajemnicy, mieli być razem do końca życia. Jan Englert przyznał, dlaczego rozstał się z pierwszą żoną
Operę kochał bardziej niż żonę. Tak wyglądał związek Bogusława Kaczyńskiego i Jadwigi Marii Jarosiewicz
Artysta uważał, że małżeństwo „to była rzecz niepotrzebna”
Bogusław Kaczyński to postać nieodłącznie związana ze światem opery oraz dziennikarstwa muzycznego. Jako ekspert znany ze swojej wszechstronnej wiedzy przez ponad pół wieku dzielił się swoją pasją ze słuchaczami audycji radiowych i telewidzami. Opera była całym jego światem, nie pozostawiła żadnego miejsca kobiecie, która mogłaby stanąć u jego boku. Chociaż raz się ożenił, po kilku latach było jasne — nic nie liczyło się bardziej niż jego miłość do muzyki. To sztuce Bogusław Kaczyński oddał całe swoje serce. Kim był Bogusław Kaczyński? Bogusław Kaczyński był jednym z najbardziej szanowanych dziennikarzy i krytyków muzycznych w Polsce. Jego recenzje i felietony były cenione zarówno przez artystów, jak i przez publiczność, a programy telewizyjne oraz audycje radiowe, w których się pojawiał, zawsze cieszyły się niemałą popularnością. Były to m.in. „Rewelacja Miesiąca”, „Operowe Qui pro Quo”, „Muzyczne spotkania ze znakiem zapytania” czy widowisko artystyczne zrealizowane podczas Festiwalu Muzycznego w Łańcucie „Przeboje Bogusława Kaczyńskiego”. Krytyk angażował się również w różne inicjatywy mające na celu promocję muzyki klasycznej oraz rozwój talentów młodych artystów. Był inicjatorem Festiwalu Muzyki w Łańcucie, przez ponad ćwierć wieku pełnił funkcję dyrektora Festiwalu im. Jana Kiepury w Krynicy, a także założył organizację „ORFEO” zajmującą się promocją i wpieraniem muzyków związanych z muzyką operową. Był także autorem zbioru ponad piętnastu książek, a także serii płytowej „Bogusław Kaczyński – Złota kolekcja”. Całokształt kariery dziennikarza został uhonorowany wieloma nagrodami i wyróżnieniami, są to m.in. statuetka „Gwiazdy Telewizji Polskiej”, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, a także nagrody „Wiktora” oraz „Złotego Ekranu”. Tygodnik „Polityka”, który umieścił go w gronie dziesięciu największych osobowości telewizyjnych XX wieku. Czytaj także: Bogusław Kaczyński: „Przez lata myślałem, że jestem niezniszczalny”... Jadwiga Maria Jarosiewicz, Teatr Kameralny, 1998 rok Nieudane małżeństwo z Jadwigą Marią Jarosiewicz Patrząc na dorobki Bogusława Kaczyńskiego, nietrudno wysunąć wnioski, że praca była jego pasją. Dziennikarz bardzo cenił sobie prywatność, a samotność nazywał swoją „wielką przyjaciółką”. Nigdy nie zabiegał, by związać się z kimś na poważnie i założyć rodzinę. Z malarką Jadwigą Marią Jarosiewicz poznał się w Teatrze Wielkim, gdzie pracowała jako scenografka. Zeswatały ich Maria Fołtyn i Barbara Kostrzewska, śpiewaczki operowe. Anna Lisiecka, bliska przyjaciółka Bogusława Kaczyńskiego, w biografii „Będę sławny, będę bogaty” tak wspomina tę sytuację: „Nie jestem do końca pewna, czy na tym małżeństwie zależało starszej, lecz piękniejszej, w każdym razie młodsza z nich bardzo tego wtedy dla Bogusława chciała. [...] Na pewno [były] pełne fantazji i życzliwości dla ich młodego przyjaciela”. Również wieloletni przyjaciel Bogusława, Sławomir Pietras, przyznał, że w końcu za namową starszych koleżanek Bogusław zaczął „na poważnie starać się o pannę Jadwigę”. Wkrótce para zaręczyła się, a 8 września 1981 roku wymienili się obrączkami w obecności dwóch artystek, które zainicjowały ich związek — Marii Fołtyn i Barbary Kostrzewskiej. Uroczystość była skromna, a wesela wcale nie urządzono. Pieniądze, które mieli wydać na imprezę, przekazali na rzecz Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. Po ślubie zamieszkali razem i dość szybko okazało się, że nie są sobie pisani. Wydawało się, jakby pochodzili z dwóch innych planet i nie potrafili znaleźć wspólnego języka. „Bogusław miał wprawdzie 39 lat, ale mało znał życie w jego praktycznym wymiarze. Żył sztuką. Jadzia była o jedenaście lat młodsza i podobnie jak on nie musiała się nigdy zajmować prozą życia”, wspominała w swojej książce Anna Lisiecka. Po zaledwie pięciu latach artyści rozwiedli się, jednakże pozostali na dobrych warunkach. „Ja byłam z planety Mozarta. Może szkoda, że nie udało nam się połączyć tematu… Rozpadło się małżeństwo, ale pozostał szacunek i artystyczne zaufanie” — wyznała po latach była żona publicysty w „Będę sławny, będę bogaty”. Bogusław Kaczyński, portret, styczeń 1991 roku Bogusław Kaczyński: małżeństwo to „rzecz niepotrzebna” Sam Bogusław Kaczyński w rozmowie ze swoją przyjaciółką Anną przyznał, że dla niego małżeństwo było zaledwie krótkim epizodem w życiu i tak naprawdę żyje mu się łatwiej samemu. Sugerował także, że jego związek rozpadł się przez jego własne wymagania, którym trudno jest sprostać. Dla niego partnerka idealna musiałaby zaakceptować życie, które miało kręcić się wokół jego osoby. Zdecydowanie nie mogła być to zatem Jadwiga, która koncentrowała się na rozwijaniu swojej kariery malarskiej. Bogusław Kaczyński po rozwodzie skupiał się głównie na własnej karierze, samorealizacji i jak mówił „nie miał czasu, a może i ochoty” na kolejny związek. Nigdy nie uważał się za romantyka, a jego pragmatyzm sprawiał, że bez większego problemu zdecydował się na życie bez partnerki. Według autorki „Będę sławny, będę bogaty” artysta nie był stworzony do związków: „Jeśli chodzi o życie z kimś na co dzień, to moim zdaniem do tego zupełnie się nie nadawał, chociaż kiedy był podejmowany lub przyjmował gości, to od razu stawał się duszą towarzystwa. Jednak po długich wieczorach, nad ranem, kiedy inni kładli się do łóżka ze swoimi mężami, żonami, partnerami, kochankami, on szedł spać „ze swoim złotym głosem i swoją fantazją”. I, przysięgam, nie wyglądał na niezadowolonego”. Sprawdź też: „Był urodzony dla sztuki, był artystą”. Jaki prywatnie był Bogusław Kaczyński? Ostatnie lata życia wybitnego dziennikarza Bogusław Kaczyński zmarł 21 stycznia 2016 r. Za przyczynę zgonu podano powtórny udar mózgu. Pierwszy, który zdarzył się w 2007 r., udało mu się przeżyć. W testamencie cały swój dorobek przekazał na rzecz fundacji „ORFEO”. Jego pogrzeb odbył się tydzień później, a jego prochy spoczęły w alei zasłużonych na warszawskich Starych Powązkach. Do końca życia z nikim się nie związał, jednakże kilka ostatnich lat spędził w towarzystwie przyjaciela, śpiewaka Witolda Matulki. Po kilku latach przyjaciel zmarłego wspomniał go w wywiadzie dla shownews.pl: „Minęło tyle lat od śmierci, a ja nadal tęsknię za Bogusławem, za naszymi koncertami, za spotkaniami, za długimi rozmowami na każdy temat, za posiłkami, jakie przyrządzaliśmy sobie sami, zwłaszcza kiedy wyjeżdżaliśmy do Konstancina, do jego dwukondygnacyjnego apartamentu, który posiadał piękny kominek z marmuru. To przy nim zasiadaliśmy i rozmawialiśmy, słuchając jednocześnie najwybitniejszych śpiewaków świata” — mówił z żalem. Również była żona artysty nie kryła smutku po mężu: „O śmierci Bogusia dowiedziałam się, będąc w Beijing – dzień przed wyjazdem. Było mi smutno, że coś się skończyło. Taka przerwana cieniutka nić. Wracałam samolotem lecącym przez chmury; na dole mijane góry i stepy Mongolii… przypłynęła do mnie aria Kalafa z Turandot, którą Boguś też lubił, i tak mi towarzyszyła, kiedy Boguś podążał do swojego raju pełnego muzyki. To takie spotkanie, które nam się na ziemi nie przytrafiło”. W rodzinnej Białej Podlaskiej od 2019 r. corocznie organizowany jest festiwal im. Bogusława Kaczyńskiego, który ma na celu popularyzację muzyki operowej, operetkowej i musicalowej. Czytaj także: Tak wyglądały ostatnie chwile Bogusława Kaczyńskiego. Los go nie oszczędzał
„Aida”, „Dracula”, „La Boheme” i... Oto repertuar Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie na październik!
Zapierające dech spektakle i moc artystycznych wrażeń
Wyczekiwane premiery. Spektakle, które już podbiły serca widzów. Widowiska artystyczne na najwyższym poziomie – tak zapowiada się październik w Teatrze Wielkiem – Operze Narodowej w Warszawie. W sezonie 2022/2023 na publiczność czeka sześć premierowych tytułów operowych i baletowych, piętnaście spektakli repertuarowych, wiele wydarzeń specjalnych, koncertów i recitali, spotkania edukacyjne, jak również wystawy w galerii opera i muzeum teatralnym. Więcej szczegółów POD TYM LINKIEM. „Aida” Po dłuższej nieobecności wraca do repertuaru TW-ON verdiowska grand opera, dzieło wielkiego formatu o bardzo spektakularnym charakterze – AIDA. Spektakl Verdiego, którego prapremiera odbyła się w Kairze 24 grudnia 1871 roku, a w niespełna siedem tygodni później w mediolańskiej La Scali, kontynuuje swój triumfalny pochód po scenach operowych świata. Efektowne widowisko do dziś przyciąga publiczność niezwykłą muzyką, dekoracjami oddającymi bajkowość starożytnego świata, zachwycającymi duetami, zwłaszcza wspaniałym finałowym duetem Aidy i Radamèsa i licznymi scenami zbiorowymi z towarzyszeniem chóru i statystów. Kierownictwo muzyczne obejmie Patrick Fournillier. Dla miłośników historii kraju faraonów mamy nie lada gratkę – jesienią, w 100-lecie odkrycia grobowca Tutenchamona, zaprosimy Państwa na wystawę Muzeum Teatralnego Teatralna Egiptomania. 14/10 15/10 16/10 04/11 05/11 06/11 „Chorus Opera” Widowisko operowe z chórem w roli głównej. Premiera odbyła się 7 października, a spektakl został gorąco przyjęty przez publiczność. Pokaże on nie tylko możliwości muzyczne zespołu, ale także całą paletę efektów, na jakie pozwala największa europejska scena teatralna. Za inscenizację odpowiedzialny jest fiński reżyser Jere Erkkilä, za scenografię i kostiumy – Anna Kontek, która do tej premiery przygotowała ponad 500 efektownych kostiumów – niektóre ich zmiany odbędą się na oczach widzów. Liczne sceny taneczne zobaczymy w choreografii Ilony Molki. Całości będą towarzyszyć projekcje Ewy Krasuckiej, które razem z reżyserią świateł stworzą niezapomniane wizualne widowisko. Wspaniałego repertuaru muzycznego na chór przecież nie brakuje. Pisanie scen zespołowych z udziałem chóru to niemal osobna umiejętność kompozytorska, której nie każdy twórca był w stanie sprostać. Patrick Fournillier sięgnął po najwspanialsze osiągnięcia w tej dziedzinie, program wydarzenia jest więc jedną wielką feerią muzycznych przebojów. 28/10,29/10,30/10 Giselle////PREMIERA Choreografia: Jean Coralli i Jules Perrot/Marius Petipa Realizacja baletu: Maina Gielgud Miłośników tańca z pewnością ucieszy fakt, że w nadchodzącym sezonie powróci do naszego repertuaru „Giselle” z muzyką Adolphe-Charlesa Adama do libretta Théophile’a Gautier i Julesa-Henriego Vernoy de Saint-Georges w choreografii Jean Coralli i Julesa Perrota. To arcydzieło baletowe twórców francuskiego romantyzmu. Giselle to początkowo beztroska dziewczyna zakochana w uwodzicielskim Loysie, nie podejrzewająca, że jest on przebranym za wieśniaka księciem Albrechtem, aż do momentu jego zdemaskowania, co zszokowana kobieta przypłaca obłędem i śmiercią. Powraca jednak jako willida, dołączając do duchów zmarłych, skrzywdzonych dziewcząt, jednak siła jej miłości do księcia sprawia, że ratuje go swym tańcem przed ich zemstą. Ta wzruszająca rola, łącząca w sobie sielankowy wdzięk i głęboki dramatyzm doczekała się wielu wspaniałych kreacji najsłynniejszych balerin świata. Ostatnim realizacjom tego baletu na scenie Opery Narodowej towarzyszyła stylowa scenografia i piękne kostiumy Andrzeja Kreutza Majewskiego, oddające romantyczny klimat francuskiego arcydzieła. Polski Balet Narodowy postanowił więc sięgnąć po raz kolejny do malarskiej wizji wielkiego polskiego scenografa, realizując „Giselle” w jego odtworzonej inscenizacji plastycznej. To ambitne przedsięwzięcie będzie więc zarazem hołdem dla światowej sławy polskiego artysty, który w latach 1966-2005 pozostawał naczelnym scenografem Teatru Wielkiego. Premiera: 25/11 Spektakle: 26/11, 27/11, 30/11, 01/04, 02/04, 04/04, 05/04 „Dracula” „Dracula” w choreografii Pastora to wzruszający kostiumowy spektakl o miłości, której nie pokona nawet śmierć. Tytułowy hrabia idzie na wojnę i walczy na niej dzielnie. Gdy jego żona Elizabeta dostaje fałszywą wiadomość o jego śmierci, zabija się. Dumny biskup odmawia pochówku, a wtedy zrozpaczony Dracula zabija go, dostaje się w szpony zła i zamienia się w starca. Po latach wyjeżdża do Londynu. Tam odbywa się wspaniała scena balu z muzyką z filmu „Trędowata”. Dracula spotyka tam dziewczynę o imieniu Mina, niepokojąco podobną do jego zmarłej ukochanej żony. Właśnie ona pomoże nieszczęśnikowi uwolnić się od zła, a on, by ją chronić, złoży ofiarę z własnego życia. „Draculę” Krzysztofa Pastora nominowano do prestiżowych Helpmann Awards w kategorii „Najlepszy balet” i trzykrotnie nagrodzono w konkursie Performing Arts WA Awards – za „Najlepsze nowe dzieło taneczne” oraz za kostiumy i aranżację muzyczną. Kolejne realizacje odbyły się w we wrześniu 2021 roku w Rydze oraz w listopadzie 2021 roku w australijskim Brisbane. W polskiej wersji przedstawienia zobaczymy czołowych solistów i niemal cały zespół Polskiego Baletu Narodowego. 21/10,22/20,23/10,25/10,15/12,16/12,17/12,18/12 „La Boheme” Czwórka młodych artystów: Schaunard, Rodolfo, Colline i Marcello wyrusza w miasto w zimowy wieczór. Kiedy Rodolfo poznaje Mimi, jest to miłość od pierwszego wejrzenia. Zakochują się w sobie, zanim zdążą się sobie przedstawić. Marcello natomiast jest zdruzgotany, ponieważ spotyka swą byłą kochankę Musettę, która teraz owija sobie wokół palca bogatego Alcindora. To czas miłości i szalonej zabawy. Kilka miesięcy później Marcello znów żyje w burzliwym związku z Musettą, a borykający się z brakiem pieniędzy Rodolfo porzuca ciężko chorą Mimi, sfrustrowany i przerażony swoją bezradnością wobec jej cierpienia. To czas frustracji, zazdrości i zagubienia. Mimi i Rodolfo spotkają się ponownie, jednak wtedy na pomoc i na miłość będzie już za późno. La Bohème to opowieść o wielkich emocjach, rozstaniach i powrotach, o bezwzględnym przeznaczeniu i utracie. Co będzie w tej inscenizacji najważniejsze? Obraz społeczności artystów w pejzażu wielkiego miasta, temat choroby jako „nocnej strony życia” i historia miłości, która nie zawsze zwycięża i czasem jednak przegrywa z chorobą i śmiercią. Barbara Wysocka, reżyserka 04/12 08/12 09/12 10/12 11/12 „Don Kichot” Jeden z najważniejszych baletów wielkiego francuskiego choreografa Mariusa Petipy, który zyskał sobie miano ojca baletu klasycznego. Stworzył on „Don Kichota” w 1869 roku dla moskiewskiego Teatru Bolszoj i dwa lata później wystawił go w nowej wersji dla petersburskiego Teatru Maryjskiego. Sięgnął w nim do epizodu ze słynnej powieści Miguela de Cervantesa i skorzystał z bogatej, ponad stuletniej tradycji tego tematu na europejskich scenach baletowych. Nową muzykę skomponował według wytycznych choreografa związany przez wiele lat z Rosją austriacki skrzypek i kompozytor baletowy Ludwig Minkus. Dzieło Petipy wzbogacił w 1900 roku o nowe tańce moskiewski choreograf Aleksandr Gorski. Dlatego dziś autorstwo baletu oddaje się obu tym choreografom. Powieść europejska u swego zarania oddawała się gawędzie bez granic, tworząc świat uniwersalny, obejmujący całość ludzkiego doświadczenia. Przemyślny szlachcic Don Kichot z Manczy Miguela de Cervantesa z 1605 roku to epos prosty i wyrafinowany zarazem, w którym kolejne przygody błędnego rycerza przechodzą naturalnie i organicznie jedna w drugą. Przenieść to uniwersum na język innej sztuki nie sposób, ale czerpać z niej poszczególne wątki można bez końca. „Don Kichot” był jednym z najbardziej udanych efektów współpracy Petipy z Minkusem (podobnie jak ich wspólna Bajadera). Z eposu rycerskiego o charakterze heroikomicznym, jakim jest powieść Cervantesa, w balecie zostało jednak niewiele. Choreograf i zarazem autor libretta wybrał z niej wątek poboczny – miłosne perypetie córki oberżysty Kitri i cyrulika Basilia. Zgodnie z oczekiwaniami publiczności i prawami gatunku, które w tamtych czasach nakazywały, aby widowisko baletowe było przede wszystkim źródłem dobrej rozrywki, „Don Kichot” nabrał cech widowiskowych i komediowych. Błędny rycerz i jego sługa Sancho Panza są w nim spoiwem pomiędzy cieszącymi oko scenami, a te stały się istną feerią choreograficznych pomysłów Petipy, efektownej hiszpańskiej ornamentyki ruchowej i różnorodnych popisów tanecznych. 21/12,22/12,23/12
Warszawskie Teatry dla Ukrainy - koncert charytatywny. Poznaj szczegóły
Wszystkie warszawskie teatry wspólnie biorą udział w koncercie charytatywnym dla ukraińskich obywateli, którzy w obliczu wojny potrzebują pomocy. Koncert odbędzie się w sobotę, 5 marca o godz. 20.00 na scenie Klubu Dowództwa Garnizonu Warszawa przy al. Niepodległości 141a w Warszawie. Warszawskie teatry dla Ukrainy - koncert charytatywny W koncercie udział wezmą artyści warszawskich scen: Teatru 6. Piętro, Teatru Ateneum, Teatru Baj, Teatru Capitol, Teatru Dramatycznego, Teatru Lalek Guliwer, Teatru IMKA, Teatru Kamienica, Teatru Kwadrat, Teatru Lalka, Mazowieckiego Teatru Muzycznego im. Jana Kiepury, Teatru Narodowego w Warszawie, Nowego Teatru, OCH-TEATRU, Teatru Ochoty, Teatru Polonia, Teatru Polskiego w Warszawie, Teatru Powszechnego, Teatru Rampa, Teatru Muzycznego ROMA, Teatru Syrena, Teatru Studio, TR Warszawa, Teatru Wielkiego - Opery Narodowej, Teatru Współczesnego w Warszawie i Teatru Żydowskiego. - Pomysł powstał z racji tego, że każdy z nas szuka każdego sposobu, aby pomóc. Mamy świadomość, że takie działanie to kropla w morzu potrzeb, ale kroplą do kropli uda się pokonać zło. Stoimy murem za naszymi siostrami i braćmi z Ukrainy - mówi Dawid Szurmiej, reżyser koncertu. W koncercie „Warszawskie teatry dla Ukrainy” wezmą udział m.in. Ewa Błaszczyk, Kacper Kuszewski; Justyna Sieńczyłło; Paweł Deląg; Olena Leonenko - Głowacka; Magdalena Placek-Boryń; Grzegorz Daukszewicz; Andrzej Seweryn; Katarzyna Żak; Krzysztof Tyniec; Dorota Stalińska; Michał Żebrowski; Kasia Dąbrowsk; Natalia Sikora; Tomasz Karolak. W koncercie zaśpiewają także aktorzy Teatru Żydowskiego: Izabella Rzeszowska, Genady Ischakov; Monika Chrząstowska; Ewa Dąbrowska, Sylwia Najah; Monika Soszka; Małgorzata Majewska; Małgorzata Trybalska, Alina Świdowska; Ewa Tucholska; Izabella Rzeszowska; Joanna Rzączyńska, Barbara Szeliga, Joanna Przybyłowska, Rafał Rutowicz; Piotr Sierecki; Piotr Wiszniowski; Jerzy Walczak; Henryk Rajfer; Marek Węglarski; Piotr Chomik; Marcin Błaszak i Maciej Winkler. A także zespół teatru Rampa, Mazowieckiego Teatru Muzycznego im. Jana Kiepury i Teatru Lalka. Celem koncertu jest zebranie środków na pomoc humanitarną dla cywilów na Ukrainie, aby zapewnić im jak najszybciej niezbędne i podstawowe rzeczy do życia. Środki zostaną przekazane Polskiej Akcji Humanitarnej Janiny Ochojskiej. Bilety są dostępne online za pośrednictwem strony Teatru Żydowskiego, który podjął się koordynacji działań i organizacji tego koncertu POD TYM ADRESEM. Można je również kupić w kasie Teatru Żydowskiego przy ul. Senatorskiej 35 (22 850 64 35) oraz w kasie w Klubie Dowództwa Garnizonu Warszawa tel.: 22 850 56 56, 517 625 481. Dla wszystkich, którzy nie będą mogli dołączyć na widowni tego dnia, koncert będzie transmitowany na FB Teatru Żydowskiego. W trakcie transmisji będzie można wesprzeć zbiórkę organizowaną w ramach wydarzenia. Organizatorzy mają głęboką nadzieję, że w ten sposób uda się zebrać jak największą ilość środków dla Ukrainy. Wszystkie informacje są dostępne na stronie www oraz na wydarzeniu FB POD TYM ADRESEM. Organizator koncertu: Fundacja Shalom Współorganizator koncertu: Teatr Żydowski Producentem koncertu jest Studio Agart Partnerzy koncertu: Teatr 6. Piętro, Teatr Ateneum, Teatr Baj, Teatr Capitol, Teatr Dramatyczny, Teatr Lalek Guliwer, Teatr IMKA, Teatr Kamienica, Teatr Kwadrat, Teatr Lalka, Mazowiecki Teatr Muzyczny im. Jana Kiepury, Teatr Narodowy w Warszawie, Nowy Teatr, OCH-TEATR, Teatr Ochoty, Teatr Polonia, Teatr Polski w Warszawie, Teatr Powszechny, Teatr Rampa, Teatr Muzyczny ROMA, Teatr Syrena, Teatr Studio, TR Warszawa, Teatr Wielki - Opera Narodowa, Teatr Współczesny w Warszawie. Czytaj także: Wydawnictwo Edipresse i fundacja Polki Mogą Wszystko włączają się w pomoc dla Ukrainy
Janusz Gajos przechodzi na emeryturę? Żona aktora przerwała milczenie!
W listopadzie zeszłego roku media obiegła informacja, że Janusz Gajos przechodzi na emeryturę. W związku z tym aktor miał podjąć decyzję o odejściu z Teatru Narodowego. Czy faktycznie to koniec jego kariery? Głos zabrała Elżbieta Gajos, dla której 82-latek miał zdecydować się na ten krok... Janusz Gajos odchodzi z Teatru Narodowego w Warszawie Serialowy Janek Kos z „Czterech pancernych i psa”, „Siwy” z „Psów” czy „Benek” z „Pitbulla” – to tylko niektóre role z imponującego portfolio Janusza Gajosa. 82-letni aktor jest dziś legendą. Niestety, w listopadzie pojawiły się doniesienia, że postanowił przejść na emeryturę, w związku z czym ograniczył zobowiązania zawodowe do minimum. Podjął również decyzję o odejściu z Teatru Narodowego w Warszawie, z którym związany był od 23 lat. Wpływ na tę decyzję miała mieć głównie jego żona Elżbieta (jest również jego menadżerką). Martwiła się o jego zdrowia tym bardziej, że dekadę temu przeszedł zawał. „Janusz zrobił to dla żony. Wie, że ona ma rację i jest jej wdzięczny za to, że tak się o niego troszczy, ale nie zmienia to faktu, że ciężko mu na sercu”, ujawnili bliscy aktora w tygodniku „Na żywo” w listopadzie zeszłego roku. Czy to oznacza, że Janusz Gajos całkowicie porzucił karierę? Głos w sprawie zabrała jego ukochana... Czytaj także: Janusz Gajos odchodzi z teatru. Zrobił to dla żony Janusz Gajos w sesji dla magazynu „VIVA!” Elżbieta Gajos o odejściu męża z teatru. Czy Janusz Gajos przechodzi na emeryturę? Okazuje się, że choć to prawda, że Janusz Gajos odchodzi z Teatru Narodowego w Warszawie, nie myśli jeszcze o całkowitym porzuceniu zobowiązań zawodowych. Nadal będzie go można oglądać w filmach i innych placówkach teatralnych. „Mąż zrezygnował z etatu w Teatrze Narodowym, ale mogę zapewnić, że z teatrem nie zrywa”, zapewniła w rozmowie z Plejadą Elżbieta Gajos. Dodała, że w tym roku fani aktora będą mieli powody do dumy i radości w związku z jego zobowiązaniami zawodowymi, jednak szczegółów zdradzić nie chciała. Przekonywała, że wszystko nastąpi w swoim czasie. Wiadomo, że już wkrótce widzowie będą mogli oglądać Janusza Gajos w filmie „Fuks 2” (reżyseria Maciej Dutkiewicz) – to druga część kultowego filmu z 1999 roku. 82-latek odegra w nim rolę oficera Mazura. Czy będzie to jego ostatnie filmowe wcielenie? Mamy nadzieję, że nie! Czytaj także: Janusz i Elżbieta Gajosowie: czwarta żona okazała się miłością jego życia Janusz Gajos, Elżbieta Brożek-Gajos, Warszawa, 07.11.2018 rok
18 lat, Teatr Wielki i wspaniały David D’Or. Poznaj szczegóły 18. Festiwalu Kultury Żydowskiej!
Goście specjalni, wyjątkowe chwile i jedyna taka muzyka...
Osiemnaste urodziny to powód do świętowania, a jak świętować to w wyjątkowym miejscu jakim jest Teatr Wielki Opera Narodowa w Warszawie i w towarzystwie znamienitych gości. W odpowiedzi na prośby widzów, David D’Or po raz kolejny wystąpi na Festiwalu Kultury Żydowskiej Warszawa Singera. Kiedy Gołda Tencer opracowywała program tegorocznego festiwalu wiedziała, że to niełatwe zadanie, nie tylko ze względu na pandemię, ale także na oczekiwania wiernej publiczności festiwalowej. Wszak osiemnaste urodziny zobowiązują! Gołda Tencer o Festiwalu Kultury Żydowskiej 2021 „Po ostatnim koncercie w Polsce Fundacja Shalom została zasypana prośbami o ponowne zaproszenie Davida D’Ora do Polski. Pomyślałam, że toświetny pomysł, aby ten wybitny artysta, obdarzony głosem o skali 5 oktaw, wystąpił na koncercie finałowym osiemnastej edycji”, mówi Gołda Tencer, twórczyni festiwalu. Do współpracy przy koncercie zaprosiła Waldemara Dąbrowskiego, Dyrektora Teatru Wielkiego Opery Narodowej, który użyczył Festiwalowi scenę jednego z najbardziej prestiżowych teatrów europejskich. „Wiem, że kiedy się ma marzenia, to trzeba je spełnia. Mówić o nich i prosić o wsparcie. Tak się też stało. Waldemar Dąbrowski przyjął naszą propozycję więc już nic nie mogło nas powstrzyma”, podkreśla Gołda Tencer. Czytaj także: Między nimi była wielka różnica wieku. Mimo to Gołda Tencer i Szymon Szurmiej byli razem 44 lata Festiwal Warszawa Singera 2021. Kim jest David D'Or, gość specjalny wydarzenia? Finał 18. Festiwalu Warszawa Singera odbędzie się na scenie Teatru Wielkiego Opery Narodowej, który został partnerem tegorocznego koncertu finałowego. W tym wyjątkowym gmachu wystąpi David D’Or, który uznawany jest za jednego z największych współczesnych artystów sceny muzycznej Izraela. Mimo że od dziecka przejawiał zdolności wokalne, jego kariera rozwinęła się w czasie służby wojskowej, gdzie był członkiem sekcji rozrywkowej Centralnego Dowództwa Armii Wojskowej. Już wtedy założył swój pierwszy zespół, a jego droga artystyczna zaczęła nabierać tempa. Od 1991 roku wydał 19 albumów długogrających, koncertował na całym świecie, śpiewając dla rzesz swoich fanów oraz najznamienitszych osobistości: Papieża Jana Pawła II, Martina Luthera Kinga III, Prezydenta Szimona Peresa, Prezydenta Baracka Obamy oraz Papieża Benedykta XVI. Jego kariera to pasmo sukcesów poparte także współpracą ze znakomitymi artystami, takimi jak Arik Einstein, Miri Messika, Jasmin Levi i Kobi Aflalo. Ten koncert będzie prawdziwą atrakcjądla fanów muzyki! Czytaj także: Dawid Szurmiej o relacji z matką, gwiazdą Teatru Żydowskiego, Gołdą Tencer David D'Or, gość specjalny Festiwalu Warszawa Singera Festiwal Warszawa Singera - szczegóły, program, goście 18. Festiwal odbędzie się w dniach 21-29 sierpnia w wielu miejscach Warszawy. Program wypełnią jak zawsze dziesiątki dużych imprez i wydarzeń kameralnych. Nie zabraknie na nich także wielkich polskich artystów. Wydarzenia muzyczne uświetnią m.in. Dorota Miśkiewicz, Grażyna Auguścik, Robert Więckiewicz i Mikołaj Trzaska, zespół Shofar, zespół RGG. W ramach Żydowskiego Salonu Literackiego, którego gospodarzem jest Remigiusz Grzela, pojawią się m.in.: wnuczka I.B. Singera Meirav Hen, prof. Monika Adamczyk-Garbowska, Marian Turski, Józef Hen. Nie zabraknie doskonałych przedstawień teatralnych w wykonaniu aktorów Teatru Żydowskiego, które miały premierę w czasie ostatniego sezonu teatralnego. Widzowie będą mieli okazję obejrzeć „Circus Kafka” w reż. Michała Walczaka, „Akademię Pana Kleksa” w reż. Michała Buszewicza czy Mykwę w reż. Karoliny Kirsz i spektakl w jęz. jidysz Burza/Pomiędzy. Der Szturem/Cwiszyn w reż. Damiana J. Necia. Jak co roku inauguracja Festiwalu odbędzie się w Synagodze im. Małżonków Nożyków. W czasie koncertu pojawią się młodzi kantorzy z Izraela, Chaim Stern i Israel Nachman. „Ich koncert pod nazwą „Next generation”, jest wspaniałym symbolem nie tylko urodzin festiwalu, ale także wielkiej siły młodości i pasji, jaka przyświeca nam od początku istnienia”, podkreśla Izabela Teodorkiewicz Wicedyrektor ds. programowych festiwalu. Więcej informacji można uzyskać pod adresem: shalom.org.pl Projekt finansowany ze środków: Miasta Stołecznego Warszawy, Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu pochodzących z Funduszu Promocji Kultury w ramach programu „Muzyka”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca, Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej, Ambasady Izraela w Polsce Partnerzy festiwalu: Samorząd Województwa Mazowieckiego, Stowarzyszenie Autorów ZAIKS, Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskich – Centrum Kultury Jidysz, Teatr Kwadrat im. Edwarda Dziewońskiego, Teatr Wielki-Opera Narodowa, Austriackie Forum Kultury, Gmina Wyznaniowa Żydowska w Warszawie, Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN, Filmoteka Narodowa - Instytut Audiowizualny, Żydowski Instytut Historyczny im. E. Ringelbluma, Muzeum Getta Warszawskiego, Projekt Plac Defilad, Port Praski, Hotel The WESTIN WARSAW Czytaj także: „Ludzie żyją tak długo, jak długo są w naszej pamięci”. Gołda Tencer i jej syn, Dawid Szurmiej, o misji Gołda Tencer, twórczyni Festiwalu Warszawa Singera w sesji dla „VIVY!”, grudzień 2019
Wielki tenor i jego muza. Piotr Beczała i Katarzyna Bąk-Beczała szczerze o swojej miłości
On jest światowej sławy tenorem. Zabiegają o niego dyrektorzy największych oper – od mediolańskiej La Scali po nowojorską Metropolitan Opera. Ona wszystko podporządkowała karierze męża. Katarzyna Bąk-Beczała i Piotr Beczała opowiedzieli, czy żyją tylko muzyką, czy udało się stworzyć matematyczny wzór na karierę i jak to jest występować przed… zamaskowaną publicznością. Piotr Beczała i Katarzyna Bąk-Beczała: historia miłości Światowej sławy tenor Piotr Beczała mówi o sobie, że z wyboru i przekonania jest kosmopolitą. Nie ma jednego miejsca, które nazwałby domem, bo bez przerwy podróżuje pomiędzy najsłynniejszymi scenami operowymi świata. Ma apartamenty w Wiedniu, Zurychu, Nowym Jorku i swój azyl – dom w Beskidach. Żyje na walizkach, ale na szczęście nie podróżuje sam. Wszędzie towarzyszy mu żona Katarzyna, mezzosopranistka, która zamiast kariery wybrała życie u boku męża: „Wiem, w czym jestem dobra, a dobra jestem w byciu żoną”, mówi. Nam opowiedzieli, jak to się stało, że chłopak z technikum stał się gwiazdą w Metropolitan Opera w Nowym Jorku, Staatsoper w Wiedniu czy La Scali w Mediolanie i co po godzinach robi słynny tenor. I jaką rolę w tym wszystkim pełni jego żona. Spełnił Pan swoje wielkie marzenie i usiadł za kółkiem legendarnego samochodu Aston Martin. Czuł się Pan jak James Bond? Piotr: Lepiej, bo to nie był samochód Jamesa Bonda, tylko zwycięzca wyścigu Le Mans w 1959 roku wart cztery miliony euro. Towarzyszyły Panu wielkie emocje? Piotr: Wszystko mi drżało, bo tam jest tylko silnik, koła i parę blach, więc wytrzęsło mnie na alpejskich drogach (śmiech). Tak naprawdę to drżałem jeszcze parę godzin po wyjściu z niego. To było kosmiczne przeżycie! Pani też kocha stare auta? Katarzyna: Od kiedy w naszym garażu znalazł się oldtimer. Wcześniej stare auta zupełnie mnie nie interesowały. Teraz jestem zakochana w naszym zielonym potworze. Pamiętam, jaki mąż był szczęśliwy, gdy po kilku latach restaurowania odebrał w końcu tego swojego jaguara. Cieszył się jak mały chłopiec, który dostał wymarzoną zabawkę. To samo obserwowałam ostatnio, gdy wsiadał do astona martina. Był ogromnie podekscytowany. Z przyjemnością patrzyłam na jego euforię. A przecież na letni festiwal operowy w Lech przyjechaliście z innych powodów niż wycieczka starymi autami. Ludzie sobie wyobrażają, że dla światowej sławy tenora liczy się tylko śpiew, przedstawienia, próby. A widzę, że Pan lubi też bardziej przyziemne rzeczy. Piotr: Trudno powiedzieć, że przyziemne, ale na pewno przyjemne (śmiech). Tę przejażdżkę tak naprawdę zawdzięczam koronawirusowi. W tym czasie powinienem być w Peraladzie w Hiszpanii, gdzie miałem debiutować w roli Radamesa w „Aidzie” Verdiego. Niestety, festiwal został odwołany z uwagi na pandemię. Ale tak jest w moim życiu, że jak jeden projekt upada, pojawiają się nowe. Gdyby nie ta sytuacja, nigdy nie zaśpiewałbym w Lech i nie miałbym okazji spełnić jednego ze swoich największych marzeń. Katarzyna: Gdy ogłoszono stan pandemii, myśleliśmy, że spędzimy czas w naszym domu w Beskidach. Na początku wydawało się, że będziemy tam długo, ale Piotr szybko zaczął dostawać coraz więcej propozycji. Piotr: Okazało się, że w czasie pandemii jestem bardziej zajęty niż zwykle. Muszę przyznać, że po tygodniach nieśpiewania dla publiczności występ w Lech był wspaniałym doświadczeniem. To jest to, czego Panu najbardziej brakowało podczas lockdownu? Piotr: Bezpośredniego kontaktu z publicznością nic nie zastąpi. Jak to jest śpiewać do zamaskowanych ludzi? Piotr: To dla mnie nowe doświadczenie i nie ukrywam, że trochę dziwne. To dlatego, że zazwyczaj jest odwrotnie? To Wy, artyści, zakładacie maski, przebrania… Piotr: Właśnie! Katarzyna: Najważniejsze, że było widać oczy, prawda? Piotr: Na szczęście nawet na zamaskowanych twarzach widać emocje. Katarzyna: Nie zapominajmy też o owacjach. Piotr: Aplauz jest dla artysty bardzo ważny. Zamiast życia śpiewaczki wybrała Pani życie u boku śpiewaka i świadomie zrezygnowała z tego wszystkiego. Katarzyna: Życie czasem każe dokonywać wyborów. Nigdy nie miałam wątpliwości, czego naprawdę chcę. Gdy zakochałam się w Piotrze, poczułam, że znalazłam to, co dla mnie jest najważniejsze. Miłość. Wybór był oczywisty. Nie miała Pani wątpliwości, czy wybrać ślub, czy premierę w La Scali, która miała się odbyć mniej więcej w tym samym czasie? Katarzyna: Już jako studentka zakosztowałam życia śpiewaczki operowej. Wiedziałam, że gdybym się zdecydowała na kontynuowanie kariery mezzosopranistki, skazałabym się na życie w samotności. Gdy stałam na scenie, byłam szczęśliwa, ale to była tylko chwila. Potem zabierałam bukiety kwiatów i szłam do pokoju hotelowego. Sama. Tak naprawdę jedyne, co wtedy czułam, to strach. Nie chciałam takiego życia. Bałam się samotności. A Pani ambicje? Katarzyna: Po pewnym czasie to Piotr zaczął je zaspokajać swoim śpiewem i to mnie uczyniło ogromnie szczęśliwą. Nie dość że znalazłam miłość, to żyję z muzyką i z wielkim artystą, którego podziwiam i wspieram. Piotr: Otwieram szampana! Jest szansa, że razem coś zaśpiewacie? Piotr: Chciałem, żeby żona zaśpiewała ze mną na mojej ostatniej płycie „Vincerò!”, ale nie udało mi się jej namówić. To jest trudny temat. Gdyby Kasia znów zaczęła śpiewać, skomplikowałoby to nasze życie. Dlaczego? Piotr: Kasia ma swój udział we wszystkim, co robię. Jest najważniejszym krytykiem, mam do niej absolutne zaufanie. My, śpiewacy, nie słyszymy siebie sami. Dlatego polegam na niej. Jeśli żona mówi, że nad czymś muszę popracować, coś zmienić, tak jest i koniec. W domu permanentnie prowadzimy na ten temat dyskusje. Gdyby zdecydowała się śpiewać, zajęłaby się tylko swoim śpiewaniem. Katarzyna: To jest jedna strona medalu. Druga jest taka, że ja nie tylko pomagam Piotrowi od muzycznej strony, ale również jestem wsparciem psychicznym. Artyści to bardzo wrażliwi ludzie. Ponieważ też jestem artystką, dobrze to wiem. Poza tym zawsze byłam perfekcjonistką i dlatego nie chcę już śpiewać. Nie potrafiłabym już dać słuchaczom tego, co bym chciała. Wiem za to, w czym jestem dobra… w byciu żoną. Od początku wierzyła Pani, że będzie z męża porządny śpiewak? Piotr: Porządny zawsze byłem (śmiech). Katarzyna: Pamiętam, jak siadałam na widowni podczas pierwszych spektakli z jego udziałem i zadawałam sobie pytanie: „Boże, z czego my będziemy żyć?”. Na szczęście już w drugim sezonie tytułową rolą Wertera po raz pierwszy wzruszył mnie do łez. Wtedy zaczął się otwierać. Pomyślałam, że drzemie w nim wielki talent. Piotr: Nie zapominaj, że po prostu nauczyłem się śpiewać. Kasia tak lubi opowiadać o tym emocjonalnym otwarciu, a nie bierze pod uwagę spraw technicznych. Można być otwartym i szafować uczuciami, ale jeśli nie umie się tego przełożyć na głos, wszystko jest daremne. To przewrotność losu? Przecież to Pani od najmłodszych lat szkoliła się, by śpiewać. A Pan Piotr w technikum uczył się… Piotr: …spawać. Mechanik automatyki przemysłowej – to mój wyuczony zawód. Pełny wywiad z Piotrem Beczałą i jego żoną Katarzyną Bąk-Beczałą przeczytasz w najnowszym numerze magazynu „VIVA!”, dostępnym na rynku od czwartku 17 września 2020 roku. Piotr Beczała i Katarzyna Bąk-Beczała w sesji dla VIVY!:
„Balety polskie”. Wieczór baletowy w trzech częściach w Teatrze Wielkim Operze Narodowej
Balety polskie: Świtezianka, Na pięciolinii, II Koncert skrzypcowy Wieczór baletowy w trzech częściach. Premiera: 10/11, spektakle: 12, 14/11/2017; 25, 28/03/2018 Eugeniusz Morawski, Aleksander Tansman, Karol Szymanowski – do muzyki tych trzech polskich kompozytorów międzywojnia powstaje niepowtarzalny wieczór baletowy. Zestawione ze sobą trzy dzieła młodych choreografów związanych z Polskim Baletem Narodowym oddają nadzieję i energię Polski po 1918 roku, co ma szczególne znaczenie w kontekście przyszłorocznej 100. rocznicy odzyskania niepodległości. Muzyka Świtezianki Morawskiego z choreografią Roberta Bondary swoją inspirację czerpie z Mickiewiczowskiej ballady. W zamyśle Bondary będzie to spektakl o atmosferze tajemniczości, na pierwszy plan wydobywający takie tematy, jak wzniosła miłość, zazdrość, manipulacja i podstęp, pożądanie i zdrada, wina i kara, których nie sposób jednoznacznie ocenić. Rozbudowana psychologia postaci (tutaj szczególnie na poziomie relacji między kobietami) przypomina takie prace Bondary, jak chociażby Persona (TW-ON, 2011) czy Nevermore…? (TW-ON, 2014). W spektaklu Jacka Tyskiego Na pięciolinii usłyszymy Sextour – baletowy utwór Tansmana. Zobaczymy za to przewrotną historię miłosną, w której zakochują się w sobie instrumenty prezentowane tańcem. Ciekawym elementem dzieła będzie druga, metawarstwa opowieści – sama obecność postaci kompozytora na scenie, który stwarza dzieło podczas trwania spektaklu. Po m.in. Hamlecie z 2013 roku to kolejna już choreografia Tyskiego dla PBN. Choreograficzna interpretacja II Koncertu skrzypcowego jest drugą realizacją Jacka Przybyłowicza do muzyki Szymanowskiego na scenie Opery Narodowej (pierwsza to III Symfonia „Pieśń o nocy” – 2006). Muzyka wyznacza ramy estetyczne aż pięćdziesięciu wykonawcom PBN. Spektakl, mimo iż jest afabularny, nie jest abstrakcyjny za sprawą bogactwa emocji zawartych w partyturze przez kompozytora. REALIZATORZY: ŚWITEZIANKA: Choreografia: Robert Bondara, Muzyka: Eugeniusz Morawski, Dyrygent: Łukasz Borowicz, Scenografia i kostiumy: Julia Skrzynecka, Światła: Maciej Igielski NA PIĘCIOLINII: Choreografia: Jacek Tyski, Muzyka: Aleksander Tansman (Sextour), Dyrygent: Łukasz Borowicz, Scenografia i światła – Olga Skumiał, Kostiumy: Renata Bonter-Jędrzejewska, Projekcje wideo – Piotr Bednarczyk II KONCERT SKRZYPCOWY: Choreografia: Jacek Przybyłowicz, Muzyka: Karol Szymanowski, Dyrygent: Łukasz Borowicz, Scenografia: Boris Kudlička, Kostiumy: Paweł Grabarczyk, Światła: Marc Heinz
Bo gdzie się wystroić, jeśli nie do opery? Najlepsze zdjęcia ukażą się w albumie Opera Prêt-à-porter
Gdzie się wystroić, jeśli nie do opery? Foyer Teatru Wielkiego w czasie antraktu to pokaz mody. Fotografowie wyszukują najciekawiej ubrane osoby: panią minister, słynnego aktora, znanego biznesmena, ekstrawaganckiego malarza czy studentów… Widzów Teatru Wielkiego Opery Narodowej. Przyjdź na spektakl w świetnej stylizacji i daj się zauważyć. Najlepsze zdjęcia ukażą się w albumie Opera Prêt-à-porter. Bo gdzie się wystroić, jeśli nie do opery? :) Polecamy też: Niezwykle zmysłowa i drapieżna Marcelina Zawadzka w odważnym teledysku! EKSLUZYWNE VIDEO
Legenda współczesnego teatru tańca, Sasha Waltz, pokaże „Matsukaze” na deskach Opery Narodowej
Spektakl „Matsukaze” miał swoją polską premierę na deskach Teatru Wielkiego Opery Narodowej w 2011 roku i już wtedy działająca na stałe w Berlinie Sasha Waltz, uważana była za jedną z najpopularniejszych tancerek i choreografek w Europie. Dzisiaj miano to jest stale przywoływane, a sama artystka niezmiennie zaliczana do awangardy tańca. Ukształtowała swój autorski styl opery choreograficznej, gdzie elementy dzieła totalnego – ruch, śpiew, instrumenty, światła – subtelnie się stapiają, tworząc nową jakość artystyczną. Polecamy też: Sukces, miłość i samobójstwo. Film o życiu Dalidy już w kinach! Spektaklu tak delikatnie poetyckiego jak „Matsukaze” nie było nigdy wcześniej. Solistów jest czworo, mały chór, tekstu niewiele. Autor, Toshio Hosokawa, oparł utwór na XV-wiecznej sztuce ño o dwóch siostrach: Matsukaze, co znaczy „wiatr w sosnach” i Murakame, co oznacza „jesienny deszcz”. Obie chodziły brzegiem czerpać morską wodę, i pokochały jednego mężczyznę: rybaka o imieniu Yukihira. To on nadał im imiona. Odszedł. Zostały z tęsknotą i wspomnieniem, które zagarnęła Matsukaze. Obie umarły i spoczęły pod sosną. Taką treść sugeruje to niezwykłe przedstawienie stworzone przez Sashę Waltz, legendę współczesnego teatru, reżyserkę i choreografkę, nadzwyczaj wrażliwą na muzykę. W dziedzinie reżyserii opery ukształtowała własny styl tzw. opery choreograficznej, w którym zaciera granice między ruchem, plastyką, śpiewem, światłem, brzmieniem instrumentów. Polecamy też: „Mr. Gaga” tak ekscytującego dokumentu o tańcu jeszcze nie było! Zobacz! Subtelna muzyka Matsukaze skłania do kontemplacji, a dominujący element scenografii: czarna sieć – zastanawia. Czy los nie oplata czasem życia człowieka, jak sióstr Matsukaze i Murakame, siecią niespełnionych pragnień, z której nie ma wyjścia? „Matsukaze” w choreografii Sashy Waltz będziecie mogli zobaczyć na deskach Teatru Wielkiego Opery Narodowej już 21, 22 i 23 kwietnia. Pozycja obowiązkowa!
Spektakularne i wyjątkowe! Takie były 40 urodziny marki Apart. Ekskluzywna relacja wideo
Nie mogło nas tam zabraknąć. Marka Apart w ostatni dzień karnawału świętowała czterdzieste urodziny. Jubileusz odbył się w gościnnych progach Teatru Wielkiego – Opery Narodowej. Z pełną odpowiedzialnością możemy napisać, że była to impreza tego roku. Do samego końca organizatorzy trzymali nas w napięciu i nie zdradzali, co zobaczymy. Elegancki, kameralny event przyciągnął największe osobistości ze świata mody, sztuki i teatru. Polecamy też: Apart obchodzi 40. urodziny! Jak wyglądały gwiazdy, które świętowały wraz z marką ten jubileusz? Marka Apart ma cztery ambasadorki: Anję Rubik, Katarzynę Smutniak, Katarzynę Sokołowską i Małgorzatę Sochę.. Co ważne, kampania zdjęciowa i przepiękne wideo autorstwa Marcina Tyszki powstało we Włoszech. Mnogość plenerów powala i udowadnia, że Apart na polskim rynku jest niekwestionowanym liderem wśród marek biżuteryjnych. Wracając do Teatru Wielkiego… muzyka na żywo, kolacja na scenie przygotowana przez Michela Morana, włoskie lody, espresso, drinki i bal maskowy. W końcu pokaz mody, arie w wykonaniu najlepszych śpiewaków i spektakularna scenografia! Tego wieczoru czuliśmy się zaskoczeni co najmniej kilka razy rozmachem imprezy. Jedno jest pewne: jeśli świętować, to tak jak Apart i nie ma w tym grama przesady. Momentami czuliśmy się jak na rozdaniu Oscarów lub afterparty Vanity Fair. Przygotowaliśmy dla Was wyczerpującą relację wideo z tego wydarzenia, a kilkanaście gwiazd udzieliło nam wywiadu. Zobaczcie sami, co się działo! Polecamy też: Małgorzata Socha po raz pierwszy po porodzie na salonach z okazji 40-lecia marki Apart
Spotkanie byłej więźniarki z dawną oprawczynią. "Pasażerka" otwiera nowy sezon w Operze Narodowej
Sezon 2016/2017 w Teatrze Wielkim - Operze Narodowej otworzy opera Mieczysława Wajnberga, Pasażerka na podstawie powieści Zofii Posmysz. Pisarka Zofia Posmysz podczas II wojny światowej była osadzona w obozach koncentracyjnych w Auschwitz i Ravensbrück. Z tamtych doświadczeń zrodziła się powieść "Pasażerka", historia przypadkowego spotkania byłej więźniarki z dawną oprawczynią. To historia do głębi poruszająca – nic więc dziwnego, że niemal natychmiast stała się inspiracją dla twórców z innych dziedzin sztuki. „Gdy film Andrzeja Munka zdobył w Cannes Nagrodę Krytyki Filmowej, na Pasażerkę zwrócił uwagę sam Szostakowicz. Powiedział Wajnbergowi, że to temat dla niego. I wtedy zaczęło się zainteresowanie "Pasażerką" jako podstawą do napisania libretta opery” – wspomina autorka. Operę Mieczysław Weinberg ukończył w 1968 roku, lecz klimat polityczny tamtych czasów stanął na przeszkodzie wystawieniu dzieła. Doszło jedynie do jego koncertowego wykonania w Moskwie. Prawdziwy sukces tytułu rozpoczął się wraz z koprodukcją Teatru Wielkiego - Opery Narodowej i Festiwalu Muzycznego w austriackim Bregenz (Bregenzer Festspielele), gdzie w 2010 roku odbyła się prapremiera opery w reżyserii Davida Pountneya. „Najpierw był Festiwal w Bregencji i Warszawa. Później Londyn, Houston, Nowy Jork, Chicago, Detroit i Floryda. I wszędzie, za każdym razem: przepołowiona światłem i dźwiękiem scena. Rozbawiona, zamożna Europa. I piekło Holocaustu. Pamięć o nim trwa. Świat nie może zapomnieć” – czytamy w opisie spektaklu. Już 18 września 2016 roku "Pasażerka" Mieczysława Wajnberga powróci na scenę Teatru Wielkiego - Opery Narodowej. Kolejny spektakl 20 września. W sprzedaży są ostatnie bilety, a my zapraszamy już teraz na operowy teaser. Polecamy też: Wakacje w Operze Narodowej i to zupełnie za darmo? Teraz to możliwe - znamy szczegóły WIDEO
Wakacje w Operze Narodowej i to zupełnie za darmo? Teraz to możliwe - znamy szczegóły WIDEO
Jesteście fanami opery lub baletu? Może z jakiegoś powodu nie trafiliście do teatru w tym sezonie? Mamy dla Was niespodziankę! Na stronie vod.teatrwielki.pl można oglądać przedstawienia zupełnie za darmo online. Możecie być na sopockim molo, w hotelu, restauracji albo na plażach Bali, a jednocześnie zasiadać na widowni Teatru Wielkiego Opery Narodowej. Od teraz znajdziecie tam między innymi spektakle: „Burza" w choreografii Krzysztofa Pastora, „Bajko, gdzie jesteś?" w reżyserii Beaty Redo-Dobber oraz „Straszny dwór" w reżyserii Davida Pountneya. Od teraz Opera może trafić do każdego domu. Szczegóły - w naszym filmie. Polecamy także: Opera od stóp do... stóp! Niezwykła wystawa butów z operowych spektakli. Filmowa relacja z wernisażu.