Bardini kochał się w Kwiatkowskiej, ale ona go nie wybrała. Życie spędził u boku innej kobiety
Aleksander Bardini był dla wielu mistrzem i autorytetem, ale o własnych uczuciach mówił rzadko. Niewielu wiedziało, że jako młody student stracił serce dla Ireny Kwiatkowskiej. Ta historia niespełnionej miłości wraca dziś ze szczególną siłą.
Aleksander Bardini, zwany przez przyjaciół Saszą albo Saszutkiem, był wybitnym aktorem, reżyserem, pedagogiem, autorytetem w środowisku teatralnym. Instytucją. Był człowiekiem wielkiej wiedzy, kultury, uroku. Grał w wielu filmach, m.in. „Bez końca” i „Dekalogu” Krzysztofa Kieślowskiego, „Korczaku” Andrzeja Wajdy, „Spirali” Krzysztofa Zanussiego, „Gorgonowej” Janusza Majewskiego. Był reżyserem wielu spektakli, m.in. wspaniałych „Trzech sióstr” Czechowa, które przeszły do historii Teatru Telewizji. W latach 70. ogromną popularność przyniósł mu wymyślony przez Mariusza Waltera program „Spotkania z Aleksandrem Bardinim”. Był podobny do późniejszego „Idola”, czy „Mam talent” – młodzi ludzie prezentowali się przed kamerą, a Bardini udzielał im rad, oceniał. Profesor zaczął być rozpoznawalny na ulicy, Witold Filler pisał: „Na Mikulskiego pokazywano w tramwaju palcami: - na Bardiniego pokazują: ”. Aleksander Bardini wychował wiele pokoleń aktorów, od Franciszka Pieczki i Wiesława Gołasa, po Krystynę Jandę, Joannę Szczepkowską, Sławomirę Łozińską. Mówił im prawdę, oceniał ich przenikliwie, tak, by zdawali sobie sprawę ze swoich atutów i niedostatków. Znany był z tego, że nie opowiadał o swoim życiu. Agnieszka Osiecka wspominała, że Aleksander Bardini: „mówił, mówił, mówił, ale nigdy o tym, co go naprawdę bolało. Był bardzo towarzyski, a jednocześnie chodził własnymi drogami. Mówił: należę do mniejszości, która z niczego się nie musiała wypisywać, ponieważ nie widziała konieczności zapisywania się”. Aleksander Bardini i Irena Kwiatkowska: historia relacji „Saszka mówił, że wpierw uważał mnie za uczciwą, zdolną i miłą gęś, a teraz zostawia uczciwą i zdolną, ale wykreśla gęś, a dodaje inteligentną i mogącą być szkodliwą", pisała Irena Kwiatkowska o Aleksandrze Bardinim (cytat za: Marcin Wilk „Kwiatkowska. Żarty się skończyły”). Jako młody chłopak Bardini kochał się w Irenie Kwiatkowskiej, koleżance ze studiów aktorskich. Irena była o rok starsza, ale studiowali razem w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej (dyplom zrobili w 1935 roku). Bardzo mu się podobała. Ona pisała w „Dzienniku”, że jest „sympatycznym żydowskim kawalerem, tęgim dość, ale bardzo inteligentnym”. Wzruszał ją, gdy grał na skrzypcach, „beczałam”, opowiadała. „Przez tę swoją naprawdę wielką umysłowość zdobył sobie ogólne poważanie i sympatię, nie wyłączając Zelwera (Aleksandera Zelwerowicza), który to w głos oświadcza" (za Marcin Wilk "Kwiatkowska. Żarty się skończyły"). Lubiła go, ale nie brała pod uwagę, że może być jej chłopakiem. Poza tym była skupiona na nauce. A on zapraszał ją na randki. „Udawała, że mnie nie dostrzega. A była najzdolniejszą studentką na roku, więc owo udawanie przychodziło jej bez problemu” - żartował Bardini po latach. Wspominał, że Irena Kwiatkowska traktowała go z góry i z pobłażliwością. „Tak traktowała wszystkich starających się o jej względy”. Może to miłosny zawód sprawił, że choć podziwiał ją jako aktorkę, tylko raz wspólnie pracowali — w 1972 roku przy musicalu „Jeszcze Dulska”. To była jedna z najlepszych ról Ireny Kwiatkowskiej. Aleksander Bardini mówił, że jest świetną aktorką, ale on nie na nią pomysłu, dlatego jej nie angażuje. Przez wiele lat mijali się, rozmawiali zdawkowo. Zaprosił ją jednak na swój jubileusz 60-lecia pracy artystycznej w 1994 roku. Miał wtedy 81 lat, zmarł rok później. Ona przeżyła go o 16 lat. Czytaj także: Hollywoodzkim amantem został dzięki pierwszej żonie. Clark Gable żenił się pięć razy, prawdziwie kochał tylko jedną kobietę Kim był Aleksander Bardini? Dorastanie, rodzina Aleksander Bardini urodził się w Łodzi w listopadzie 1913 roku. Był synem Józefa i Marii Bardynich (potem nazwisko ich syna zmieniono w urzędzie na Bardini i tak już zostało). Ojciec był kucharzem, prowadził jadłodajnię, która cieszyła się sporym powodzeniem. Jego rodzinie dobrze się powodziło, wyjeżdżali do Ciechocinka, Sasza chodził do prywatnego gimnazjum. Miał idealny słuch i talent muzyczny - grał na skrzypcach, występował w dobrej orkiestrze Towarzystwa Literacko-Muzycznego „Hazomir”. Ojciec chciał jednak, by został dentystą. Jego syn pojechał nawet do Warszawy, do umówionego profesora, który miał mu pomóc w przygotowaniu się do egzaminów. Nie doszedł do jego mieszkania, bo poszedł prosto do Państwowego Instytutu Teatralnego. Obmyślał, jak wytłumaczy się rodzicom, Ale teatr go przyciągał, wiedział już, że jeśli nie zda, pójdzie do pracy jako goniec w teatrze, w zamian za możliwość uczestniczenia w próbach. Ale zdał, właściwie z marszu. Jeszcze przed wojną zadebiutował jako aktor i skończył reżyserię. Aleksander Bardini: kim była jego żona? W 1939 roku Aleksander Bardini wyjechał do Lwowa, licząc, że tam będzie bezpieczniejszy. Utrzymywał się z gry na skrzypcach, pracował w lwowskim radio. Potem dojechali do niego do Lwowa rodzice - Józef i Maria. W 1941 roku do miasta weszli Niemcy, rodzina trafiła do getta. Ojciec i mama Aleksandra Bardiniego zginęli rok po roku. W 1943 roku w jednej z ostatnich akcji likwidacyjnych w getcie w Grodnie zginęła siostra aktora - Irena, jej mąż i dziecko. Aleksander Bardini pracował jako sanitariusz w żydowskim szpitalu, na chirurgii. Nigdy nie opowiadał, co tam widział i co przeżył. Udało mu się uciec na aryjską stronę, ukrywał się we Lwowie przy ulicy Zybilikiewicza u sióstr Heleny (po mężu Rudzińskiej), Józefy (po mężu Późniak) i Julii Aftanasow. W ich mieszkaniu zrobiono kryjówkę dla Bardiniego, gdy ktoś przychodził, chował się w niej, i siedział tam w kucki, bo inaczej nie można się było zmieścić. Podczas tych dramatycznych lat między Aleksandrem Bardinim a starszą o osiem lat Julią Aftanasow narodziło się uczucie. W kwietniu 1945 roku wzięli ślub, w sierpniu urodziła się ich córka Maria, zwana Maliną. Jedyne i najdroższe dziecko Bardiniego. W przyszłości zostanie redaktorką, będzie pracować dla stacji TVP. Jeszcze w końcu wojny zaopiekowali się znalezionym w lesie chłopcem Icchakiem Schichorem. Aleksander Bardini spotkał się z nim po wojnie, dopiero w latach 90., ich dawny podopieczny mieszkał w Izraelu, był nauczycielem historii. Trudno powiedzieć, na ile Aleksander Bardini i jego żona byli tak naprawdę dobrani. Profesor w latach 50. poznał w Berlinie Wschodnim bliską współpracowniczkę słynnego Bertolda Brechta — Käthe Rülicke. Zakochali się w sobie, ale Bardini nigdy nie zostawił żony. Käthe pisała do niego: „Gdybym poznała Cię tylko w ciągu jednego wieczoru w Bristolu, miałabym odwagę pisać do Ciebie długie, miłosne listy przez cały rok. Nawet przez drugi, jeżeli widywałabym się z Tobą czasem w restauracji, taksówce, na zakupach, na kawie, w pokoju hotelowym. A w trzecim roku postawiłabym wszystko na jedną kartę…”. Koleżanka Bardiniego, aktorka Ludwika Castori, tak opisywała jego związek z żoną: „Sasza, odkąd go pamiętam, zawsze był sam, bez rodziny, bez domowego ciepła. Dom stworzyła mu dopiero pani Julia, u której mieszkał we Lwowie, otoczyła go niemal matczyną opieką, wprost łaknął tego. Cóż, gdy wojna zmieniła ten dom w więzienie. Jego żona jest osobą niezwykle skromną, za co ją bardzo ceniłam i cenię, a Saszę za okazywany jej szacunek, za to, że ich związek przetrwał tyle lat” (oba cytaty za Agnieszka Modrzejewska - „SASZA, czyli opowieść o Profesorze Aleksandrze Bardinim – pedagogu, reżyserze, aktorze (1913-1995). Aleksander Bardini i Julia Aftanasow: historia miłości Julia Aftanasow dzieliła z Aleksandrem Bardinim nie zawsze łatwe życie. W końcu lat 40. po pogromie kieleckim wyemigrowali z Polski. Pojechali do Kanady, Aleksander Bardini pracował tam fizycznie w firmie kuśnierskiej i fabryce lamp. W 1950 roku wrócili do kraju, Bardini dostał pracę w Teatrze Polskim, potem był dyrektorem Teatru Ateneum. Zrealizował też wiele spektakli operowych. Zaczął wykładać w warszawskiej Szkole Teatralnej. „Niczym Sokrates przemierzał korytarze szkoły teatralnej, z nieodłącznym papierosem, otoczony zawsze grupą zafascynowanych nim studentów. Opowiadał im anegdoty, ale też mówił rzeczy bardzo poważne — wspominała wychowanka prof. Bardiniego Sławomira Łozińska. - Po latach wiele z tych rzeczy okazała się profetyczna: że „pani nigdy to się nie uda”, „pana nie będą lubili”, „pan będzie brzydki, ale mądry”, a „pani dojrzeje do tej roli za 20 lat”, mówiła aktorka w Polskim Radio. Wcześnie zaczął chorować, w 1974 roku przeszedł zawał, dziesięć lat później wycięcie nerki. Starał się spokojniej żyć, rzucił palenie. Zmarł na wylew w 1995 roku. Został pochowany na warszawskich Powązkach, w katakumbach, na prośbę córki pogrzeb miał charakter katolicki. Andrzej Łapicki, który przemawiał na pogrzebie, mówił: „Byłeś sędzią, sędzią sprawiedliwym, ale surowym, byłeś ostatnim Sprawiedliwym w tej naszej teatralnej Sodomie” Zobacz też: Stanisław Grochowiak był jednym z najlepszych polskich poetów okresu powojennego. Przez lata kochał dwie kobiety Korzystałam z tekstu: Agnieszka Modrzejewska - „SASZA, czyli opowieść o Profesorze Aleksandrze Bardinim – pedagogu, reżyserze, aktorze (1913-1995)”.
Poszła w ślady słynnego ojca. Córka Krzysztofa Kowalewskiego zachwyciła w TVP. „Jaka podobna do taty!”
2 marca na antenie TVP wyemitowano spektakl „Bezimienne dzieło”. W obsadzie znalazła się 26-letnia Gabriela Kowalewska. Po emisji w sieci zawrzało. Internauci komentowali jej występ i uderzające podobieństwo do zmarłego w 2021 roku Krzysztofa Kowalewskiego. Emocje wróciły także przy okazji jej osobistego wpisu.
Występ Gabrieli Kowalewskiej w Teatrze Telewizji wywołał prawdziwą falę komentarzy. 2 marca 26-letnia córka Krzysztofa Kowalewskiego pojawiła się w spektaklu „Bezimienne dzieło” na antenie TVP, a widzowie natychmiast zwrócili uwagę na jej uderzające podobieństwo do zmarłego w 2021 roku aktora. Chwilę później emocje ponownie rozgrzał jej osobisty wpis opublikowany w 5. rocznicę śmierci ojca. Gabriela Kowalewska w „Bezimiennym dziele” TVP W poniedziałek 2 marca Telewizja Polska wyemitowała spektakl Teatru Telewizji „Bezimienne dzieło” w reżyserii Jana Englerta. W obsadzie znalazła się 26-letnia Gabriela Kowalewska, córka Krzysztofa Kowalewskiego i Agnieszki Suchory. Młoda aktorka wcieliła się w postać służącej Róży Van der Blaast. Na scenie partnerowali jej m.in. Daniel Olbrychski oraz Maciej Stuhr. Już chwilę po emisji zdjęcia z przedstawienia pojawiły się na profilu TVP na Facebooku i błyskawicznie zaczęły krążyć w sieci. Internauci nie mieli wątpliwości — nazwisko zobowiązuje, a podobieństwo do ojca jest wręcz uderzające. Kim jest 26-letnia córka Krzysztofa Kowalewskiego? Gabriela Kowalewska ma 26 lat i coraz śmielej zaznacza swoją obecność w świecie aktorstwa. Jest córką Krzysztofa Kowalewskiego, który zmarł w 2021 roku. W 2002 roku aktor poślubił Agnieszkę Suchorę — to właśnie z tego małżeństwa pochodzi Gabriela. Z pierwszego związku z Vivian Rodriguez miał syna Wiktora. Gabriela ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. Po zdobyciu licencjatu postanowiła jednak pójść w ślady rodziców i rozpoczęła studia w Akademii Teatralnej. Jak zdradziła Agnieszka Suchora w programie „Co Za Tydzień”, córka dostała się na uczelnię za pierwszym podejściem. Zanim pojawiła się w Teatrze Telewizji, zadebiutowała w serialu „Pati”. 2 marca widzowie TVP mogli zobaczyć ją w „Bezimiennym dziele”, a jej nazwisko ponownie wybrzmiało w przestrzeni publicznej. Czytaj też: Krzysztof Kowalewski i Agnieszka Suchora: "Było w nim wszystko, co pociągało mnie w mężczyźnie" „Wykapany ojciec” — internet nie ma wątpliwości Pod zdjęciami z emisji spektaklu na profilu TVP na Facebooku zaroiło się od komentarzy. Internauci niemal jednogłośnie zwracali uwagę na podobieństwo Gabrieli do Krzysztofa Kowalewskiego. „Wow. Jaka podobna”, „Wykapany ojciec”, „Jak damska kopia”, „Mega podobna”, „Identyczni”, „Cały tatuś. Fajnie, że poszła w tym kierunku”, „Rysy i postura odziedziczone po ojcu”, „Jak dwie krople wody”. To właśnie te słowa powtarzały się najczęściej. Widzowie nie kryli zaskoczenia i emocji. Dla wielu osób występ Gabrieli był nie tylko teatralnym wydarzeniem, ale także sentymentalną podróżą. Zobacz też: Wnuczka Krzysztofa Kowalewskiego wzięła ślub z kobietą. Panie planują kolejne uroczystości! Poruszające słowa w 5. rocznicę śmierci Emocje wokół nazwiska Kowalewski powróciły również przy okazji 5. rocznicy śmierci aktora. Gabriela Kowalewska opublikowała wówczas osobisty wpis, w którym napisała: „Treser małych zwierząt, miłośnik każdego kina (bo każde trzeba oglądać dla doświadczenia), ostatnio dostałam pierwszy teoretycznie hejterski komentarz »niestety jest brzydka po tacie«. Instagramowiczka nie miała pojęcia, że moje piękno wynika z humoru, a humor jest po nim. Minęło 5 lat, ale zawsze będzie mój najukochańszy”. Pod jej słowami pojawiły się dziesiątki komentarzy pełnych wsparcia i ciepła. „Być jak Krzysztof to wspaniały komplement ❤️”, „Pan Krzysztof był najpiękniejszy i Ty po nim też ❤️”, „Dziedziczenie sułkowości to najcudowniejszy dar. Brzydoty tez jest kategorią estetyczną. A tata żyje w naszych sercach i nadal rozśmiesza, po prostu jest i na całe szczęście. A ono jest zawsze piękne. Buziaki❤️”, „Uwielbiałam Pana Krzysztofa ❤️ Brunet wieczorową porą ❤️❤️❤️”, „Pięknie napisane❤️ Ściskam i wszystkiego dobrego❤️”, „Oboje najlepsi! ❤️”, „Jak mawia mój przyjaciel: „to był gość!” ❤️”. Jedna z osób napisała także: „Twój Tata to całe moje dzieciństwo i dorosłe życie ❤️ Szpital na perypetiach, Daleko od noszy, Graczykowie, Buła i Spóła, Brunet wieczorową porą, Miś... kocham jego wszystkie role, w dzieciństwie sobie wyobrażałem, że to mój wujek 😅 To był wspaniały, ciepły i serdeczny człowiek, a właściwie dalej jest, bo żyje w Was i w nas - jego fanach.❤️ Pozdrawiam Cię serdecznie! 😊”. Reakcje internautów pokazują jedno — pamięć o Krzysztofie Kowalewskim pozostaje żywa, a Gabriela Kowalewska budzi ogromne zainteresowanie. Jej występ 2 marca w TVP stał się nie tylko teatralnym wydarzeniem, lecz także momentem, który na nowo przywołał wspomnienia o jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów.
Święta Bożego Narodzenia zbliżają się wielkimi krokami – czas obdarowywania, wzruszeń i wyjątkowych gestów. Jeśli szukasz prezentu, który naprawdę pozostanie w pamięci, pomyśl o… teatrze. Otwarte bilety Teatru Polonia i OCH-Teatru to elegancki, niecodzienny upominek, który daje pełną swobodę wyboru: bez wskazania spektaklu czy terminu. To obdarowana osoba decyduje, kiedy i na co chce się wybrać – a Ty masz pewność, że prezent będzie trafiony. To doskonała propozycja dla miłośników kultury, ale też dla tych, którzy dopiero odkrywają magię sceny. Sprawdzi się jako prezent dla rodziny, współpracowników, przyjaciół – również tych, którzy mieszkają poza Warszawą, ale planują wizytę w stolicy. W czasie ważności voucherów można wybierać spośród ponad 50 tytułów granych na scenach Teatru Polonia i OCH-Teatru. W repertuarze znajdziemy polską klasykę – m.in. Mąż i żona Aleksandra Fredry z udziałem Marii Dębskiej, Małgorzaty Kożuchowskiej i braci Hycnar, Ożenek czy Zemstę. Są też poruszające dramaty – Aleja Zasłużonych z Krystyną Jandą i Olgierdem Łukaszewiczem czy Sztuka wywiadu z Janem Peszkiem. Nie brakuje komedii: Słoneczni chłopcy z Arturem Barcisiem i Cezarym Żakiem, Lily, Pomoc domowa z plejadą gwiazd czy nowe tytuły, jak Żar z Mają Komorowską, Janem Englertem i Danielem Olbrychskim, oraz Extasy Show z Kamilą Baar i Magdaleną Zawadzką. Silnym akcentem repertuaru są również monodramy – w tym kultowa Biała bluzka, Zapiski z wygnania oraz My Way Krystyny Jandy, Życie pani Pomsel Anny Seniuk czy Na pierwszy rzut oka Marii Seweryn. Nadchodzący sezon zapowiada kolejne premiery. W ofercie znajdziemy bilety otwarte, bilety dla dwojga oraz karnety na wszystkie spektakle. Wszystkie vouchery są starannie zapakowane w eleganckie, metaliczne koperty w kolorach złotym i czerwonym – gotowe, by położyć je pod choinką. Bilety można kupić w kasach OCH-Teatru i Teatru Polonia, a także wygodnie online TUTAJ. Bilety do teatru mogą być udanym prezentem pod choinkę! Podaruj bliskim coś więcej niż rzecz. Podaruj im przeżycie. Podaruj teatr!
Kraków startuje: Wyspiański znów w centrum uwagi
Tradycyjnie — jak co roku — krakowski Teatr zainaugurował nowy sezon artystyczny podczas spotkania z mediami. Hasłem przewodnim tego sezonu jest „Naród się zgubił”, zdanie zaczerpnięte z „Wyzwolenia” Stanisława Wyspiańskiego, które w lutym wyreżyseruje na deskach dużej sceny Maja Kleczewska domykając tryptyk Dziady — Wesele — Wyzwolenie. Ponadto w Krakowie będzie można zobaczyć premiery m.in.: „Wegetariankę” noblistki Han Kang w reżyserii Pawła Miśkiewicza, „Pana Tadeusza” w reżyserii Wojtka Klemma, czy rapowaną „Antygonę” w reż. Jakuba Roszkowskiego. Repertuar na www.teatrwkrakowie.pl
Stworzyły wspólny spektakl, zdradzają zarobki aktorów. To nie tak jak wszyscy myślą…
Basia Kurdej-Szatan i Katarzyna Kurdej-Mania już wkrótce pierwszy raz spotkają się na jednej scenie. Przy okazji tematu spektaklu o Inie Benicie, zapytaliśmy o to, jakie są dziś zarobki aktorów teatralnych. Można się zdziwić!
Już 22 sierpnia w Teatrze Muzycznym w Gdyni odbędzie się premiera spektaklu inspirowanego życiem Iny Benity. Historię tej przedwojennej aktorki pokażą nam Basia Kurdej-Szatan i Katarzyna Kurdej-Mania – jej siostra „INA. Wolisz, kiedy się śmieję” to przedstawienie, które było tematem naszej ostatniej rozmowy z studiu VIVY.pl. Przy tej okazji zapytaliśmy artystki, ile dziś zarabiają aktorzy w teatrach i jak mają się teatry po pandemii. Jakie są zarobki aktorów? Odpowiadają Basia Kurdej-Szatan i Kasia Kurdej-Mania Czas pandemii był dla kultury i sztuki dość ciężki. Kilka lat później można powiedzieć, że sytuacja teatrów się unormowała. „Jeżeli chodzi o frekwencję, to od zakończenia pandemii mamy, tak myślę, bardzo dobre czasy dla teatru. Ludzie tak bardzo byli spragnieni tego kontaktu, że widzów było cały czas i jest na full”, mówi nam Basia Kurdej-Szatan. „Ludzie łakną kontaktu z żywym człowiekiem. W dobie wszystkich mediów społecznościowych, internetu, streamingów – już jest przesada tego wszystkiego. Więc jak mogą pójść i zobaczyć żywego człowieka, spojrzeć mu w oczy, odkryć jego talent, ale jego też jakieś wpadki, pomyłki, no to widzowie są tym zachwyceni”, dodaje jej siostra Katarzyna. Nasz dziennikarz Rafał Kowalski dopytał więc, czy z samego grania w teatrze da się dziś wyżyć. Pamiętał bowiem, że jeszcze dekadę temu Basia zarabiała za spektakle symboliczne kwoty. „Gdy mieszkałam w Poznaniu, miałam tylko tyle pieniędzy, ile zagrałam spektakli. Tysiąc złotych czy tysiąc dwieście - to była podstawa. Resztę wynagrodzenia otrzymywałam za zagrane spektakle. Za jedno przedstawienie dostawałam chyba sto złotych, za główną rolę dwieście dwadzieścia złotych. Jeżeli miałam trzy, cztery spektakle, w których grałam główną rolę, to łatwo to zsumować. Maksymalnie grałam w miesiącu dziewięć spektakli, ale nie tych z główną rolą. Tych z główną były trzy. Czyli miałam średnio dwa i pół tysiąca złotych miesięcznie”. opowiadała Żurnaliście. OBEJRZYJ TAKŻE: Dom, Senat, TVP, pokaz mody. Spędziliśmy z Basią Kurdej-Szatan cały dzień! Czy dziś aktorzy są opłacani lepiej? Okazuje się, że tak. „Myślę, że 220 to teraz ewentualnie gdzieś będąc częścią zespołu? Generalnie kwoty są teraz wyższe”, powiedziała VIVIE.pl Barbara Kurdej-Szatan. „No ja tak gram, właśnie tylko w teatrze. Mam w nim dwie pensje. Jedną mam na początku miesiąca, drugą w połowie miesiąca. Jedna to za stały etat, a druga jest wyliczana w zależności od tego, ile spektakli zagram danego miesiąca. Ale jeśli ktoś chciałby poświęcić się teatrowi takiemu jak ten gdyński, to powiem tak: z musicalu da się wyżyć i to całkiem nieźle”, zaznaczyła w studiu VIVY.pl Katarzyna Kurdej-Mania. „Ale trzeba dodać, że ty grasz bardzo dużo akurat. Pewnie inaczej by powiedziały osoby, które są w jakimś teatrze, a nic nie grają. Wtedy wiadomo, że z samego etatu pewnie jest trudniej”, podsumowała Basia. Całą naszą rozmowę znajdziesz na górze strony lub na YouTubie VIVY.pl. Zachęcamy do wysłuchania! View oEmbed on the source website
Był legenda PRL-u. Oświadczył się dla żartu przypadkowej kobiecie i spędził z nią całe życie
Słynny aktor z "Wojny domowej" Kazimierz Rudzki oświadczył się kelnerce przy barze, gdzie zapijał smutki
To był jeden z najbardziej szalonych ślubów w historii PRL-u. W takie historie aż trudno uwierzyć. Mówi się o nich, że są filmowe. A jednak ta wydarzyła się naprawdę. Jej bohaterem jest Kazimierz Rudzki, jeden z najbardziej uznanych aktorów, legenda PRL-u. Znamy go wszyscy choćby z serialu „Wojna domowa”, gdzie grał ojca Pawła, męża Ireny Kwiatkowskiej, wiecznie w terenie, wiecznie w delegacji. Jaka była miłosna historia Kazimierza Rudzkiego? Kazimierz Rudzki najpierw odrzuciła go Danuta Szaflarska, w której był szaleńczo zakochany Małżeństwo Kazimierza Rudzkiego zdarzyło się niemal przez przypadek. Aktor tak naprawdę kochał się do szaleństwa w koleżance po fachu, słynnej aktorce Danucie Szaflarskiej. Śliczna Szaflarska podobała się wielu mężczyznom, między innymi premierowi Józefowi Cyrankiewiczowi. Rudzki stracił dla niej głowę. On sam mógł się podobać. Mówiono o nim, że jest typem angielskiego dżentelmena. Miał styl, klasę, i zawsze wszystko miał pod kontrolą. Ale tym razem życie wymknęło mu się z rąk. Oświadczał się Danucie Szaflarskiej dwa razy, w środowisku teatralnym krążyły o tym legendy. Rozpaczał, jak wspominał jego znajomy, słynny reżyser Erwin Axer to było uczucie z incydentami w postaci kwiatów i łez. Danuta Szaflarska – w latach 40. była już po rozwodzie z pierwszym mężem, znanym pianistą Janem Ekierem. Nie kochała i nie chciała Rudzkiego. Miała do niego chłodny stosunek, czuła może sympatię i to wszystko. CZYTAJ TEŻ: Zaczęło się od miłosnego gestu. Potem był hit lat 90. i legenda, która trwa do dziś Kazimierz Rudzki i przypadkowa panna młoda. Z baru przed ołtarz Wala była kelnerką w jednej z warszawskich restauracji. Miała 35 lat. To był wieczór, jakich wiele – gwar, śmiech i zamówienia rzucane przez roześmianych klientów. Wśród nich on – Kazimierz Rudzki, aktor znany i podziwiany. Tego wieczoru zapijał smutki. Mówiono, że to właśnie z rozpaczy po niezdobytej Danucie Szaflarskiej Rudzki oświadczył się kelnerce z nocnego lokalu. Miał wtedy 37 lat. „A może pani zostałaby moją żoną?" - zapytał Walę, a ona zgodziła się myśląc, że to są jednak żarty. Ale nie były. Para wzięła ślub kilka miesięcy po tym spotkaniu. Waleria Ablewska stanęła na ślubnym kobiercu, u boku znanego aktora w 1948 roku. I jak się okazało, byli dobrym małżeństwem, pozostali razem do śmierci aktora w 1976 roku. Wszyscy znajomi powtarzali: „To się nie uda". Nie mieli racji Wieść o niespodziewanym ożenku obiegła stołeczne środowisko artystyczne z prędkością światła. Jedni śmiali się z żartu aktora, bo tak to postrzegali. Inni przestrzegali go przed życiową pomyłką. „To się nie uda”, słyszał zewsząd Rudzki. On sam miał na te uwagi gotową odpowiedź. „Życie aktora to teatr – czasem bez prób generalnych” – komentował. Jak wspominała siostra aktora Helena Głowacka (matka pisarza Janusza Głowackiego) „Wala umiała stworzyć Kazikowi idealne warunki do pracy, odsuwając od niego wszelkie troski dnia codziennego. Zawsze pogodna, wesoła, towarzyska, uczynna, przez wszystkich lubiana. Przeżywała wraz z nim jego sukcesy i porażki. Była Kaziowi najbliższym człowiekiem i najlepszym przyjacielem”, pisała w książce „Wspomnienia o Kazimierzu Rudzkim". Potem ich przyjaciele i rodzina żałowali, że Wala i Kazik nie doczekali się potomstwa. Podobno czuli się już na takie decyzje "za starzy". Waleria Rudzka przeżyła ukochanego męża o 10 lat. Była z nim do końca, opiekowała się nim gdy chorował. Sama odeszła 15 października 1986 roku. Spoczęła obok męża na warszawskich Powązkach. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ta jedna piosenka niemal zrujnowała jej karierę, wszyscy się od niej odwrócili. Wprost mówi o koszmarze
Zło ukryte w relacji nauczyciel–student? Malajkat przerywa milczenie po latach
Wojciech Malajkat, znany aktor i były rektor Akademii Teatralnej w Warszawie, w poruszającym wywiadzie przyznaje, że nieświadomie skrzywdził jednego ze swoich studentów. Opowiada o własnych doświadczeniach z czasów studiów i o tym, jak zmienił swoje podejście do nauczania, by chronić granice swoich podopiecznych.
Wojciech Malajkat zdecydował się na wyjątkowo szczery wywiad, w którym ujawnia niepokojące doświadczenia ze swojej młodości oraz refleksje z lat pracy dydaktycznej. Aktor porusza temat przemocy symbolicznej i emocjonalnej w środowisku szkół teatralnych – zarówno tej, której sam doświadczył, jak i tej, którą nieświadomie mógł wyrządzić innym. Jego słowa to nie tylko osobiste świadectwo, ale i głos w szerszej debacie o granicach w relacjach nauczyciel–student. Wojciech Malajkat rozlicza się z przeszłością. Jego wyznanie szokuje środowisko aktorskie Wojciech Malajkat udzielił szczerego wywiadu "Plejadzie". Ujawnił w nim, że jeszcze jako student doświadczył sytuacji, które uznał za niepokojące. Jeden z nauczycieli miał używać wobec niego języka nacechowanego seksualnymi skojarzeniami. Chociaż sam aktor nie traktował tego jako traumatyczne doświadczenie, intuicyjnie wiedział, że inni mogą odebrać to znacznie boleśniej. "Nie ranił mnie, ale dotykał przestrzeni, której dotykać nie powinien. Próbował wpływać na moją wyobraźnię seksualnymi skojarzeniami. Namawiał mnie do tego, żebym sobie wyobrażał różne rzeczy. Nie czułem się z tym komfortowo, ale nie płakałem po nocach z tego powodu. Po prostu tego nie rozumiałem. Intuicja podpowiadała mi, że inni też mogą tego nie rozumieć. Mało tego, mogą poczuć się z tego powodu skrzywdzeni" — tłumaczył aktor w rozmowie z Michałem Misiorkiem. ZOBACZ TEŻ: Kamila Urzędowska jak z innej epoki. Zobacz, na co aktorka zdecydowała się dla Izabeli Łapińskiej Nieświadome krzywdzenie studentów – refleksje pedagoga Najbardziej poruszającym momentem wywiadu jest wyznanie Malajkata, że po latach otrzymał wiadomość od byłego studenta, który stwierdził, że cierpiał z powodu jego metod nauczania. "Zupełnie nie zdawałem sobie z tego sprawy. Napisałem do niego list, spotkaliśmy się, porozmawialiśmy i go przeprosiłem" — wyjawił "Plejadzie". Tłumaczy, że granica przemocy jest płynna i każdy może ją mieć gdzie indziej. "Od wielu lat moja praca i jako nauczyciela, i jako reżysera łączy się z tym, że na zajęciach i próbach pękamy ze śmiechu. Jego to dotknęło. Wydawało mu się, że śmiejemy się z niego, choć wcale tak nie było. Ale, oczywiście, miał prawo źle się poczuć" — tłumaczy, wracając pamięcią do trudnej rozmowy. Po tym zdarzeniu Malajkat diametralnie zmienił swoje podejście do pracy dydaktycznej. Wprowadził też zasadę, że każdy student ma prawo natychmiast zareagować, jeśli poczuje się źle z jakimkolwiek zachowaniem. Taka forma otwartej komunikacji stała się fundamentem jego stylu pracy. "Upewniam się najpierw, czy wszystkim to odpowiada. Proszę, by każdy, kto poczuje się niekomfortowo, od razu mi o tym powiedział. Taka umowa to podstawa" — podsumowuje. Zakaz fuksówki – decyzja rektora Malajkata Jako pierwszy rektor Akademii Teatralnej, Wojciech Malajkat zdecydował się na odważny krok – całkowity zakaz fuksówki. Podkreślił, że choć sam nie ucierpiał podczas tej tradycji, wielu jego kolegów tak. Nie chciał, by przyszłe pokolenia studentów doświadczały tego samego. Jego decyzja była jednym z pierwszych elementów szerszych zmian, które wprowadzał w uczelni. "Od dawna wiedziałem, że z fuksówką jest coś nie tak. Co prawda mnie podczas niej nic złego nie spotkało, ale moich kolegów już tak. Mimo że byli traktowani dokładnie tak, jak ja, mocno cierpieli. Nie było na to mojej zgody. Już wtedy zrozumiałem, że granica przemocy jest bardzo płynna. Każdy ma ją gdzieś indziej" — zaznaczył w rozmowie z Michałem Misiorkiem. SPRAWDŹ TEŻ: Z żoną jest od ponad 30 lat, adoptowali dwójkę dzieci. Wojciech Malajkat oddał im serce, ograniczył dla nich pracę
Zagrał z córką w popularnej produkcji, Rafał Maćkowiak wprost mówi o nepotyzmie: "I tak mi nikt nie uwierzy"
Bez masek i uników. Rafał Maćkowiak opowiada o aktorstwie, strachu przed obecną i kontrowersjach wokół nepotyzmu. Przeczytaj szczery wywiad w magazynie VIVA! Poznaj kulisy jego życia i pracy cenionego artysty.
Za drugoplanową rolę w filmie „33 sceny z życia” Rafał Maćkowiak nominowany był do Orła, Polskiej Nagrody Filmowej. Krytycy docenili go za film „Głośniej od bomb”, a telewidzowie polubili za role w serialach „Herkules” i „Udar”. Z Katarzyną Piątkowską rozmawiał o zawodzie aktora, lęku przed byciem ocenianym, nepotyzmie i o tym, czy jest przewrażliwionym na swoim punkcie egocentrykiem. Rafał Maćkowiak w wywiadzie VIVY! o aktorstwie i nepotyzmie – Jesteś więc kłamcą doskonałym? Sprawiasz wrażenie, że mówisz szczerze. I będę szczery, bo nie po to się spotkaliśmy, żebym tutaj teraz łgał na potęgę. – Szczerze więc porozmawiajmy o nepotyzmie. Ostatnio jest głośno o „Hamlecie”, pożegnalnym spektaklu Jana Englerta jako dyrektora Teatru Narodowego, w którym obsadził żonę i córkę. Nikt nie pytał, czy one się do tego nadają. Okrzyknięto, że się nie nadają, bo są spokrewnione z reżyserem. Ty zagrałeś w serialu Viaplay „Udar” ze swoją córką. I tak mi nikt nie uwierzy, jak powiem, że nie miałem z tym nic wspólnego. A prawda jest taka, że to się zdarzyło przez przypadek. Moja córka już miała tę rolę, gdy ja w ostatnim momencie zastąpiłem innego aktora. – Korciło Cię, żeby ją pouczać? Na początku włączała mi się chęć pomocy i ulepszania jej, ale na szczęście szybko mi to minęło. Zresztą widziałem, jak sobie świetnie radzi, jaką jej to radość przynosi i jak bardzo nie potrzebuje mojej pomocy. Tak się zastanawiam nad tym nepotyzmem… Gdy postanowiłem spróbować dostać się do PWST w Warszawie, mój ojciec powiedział, że zna kogoś, kto tam pracuje. Wystraszyłem się, że zechce mi pomóc, a ja od samego początku chciałem ewentualny sukces móc przypisać tylko i wyłącznie sobie. – W Twojej rodzinie byli aktorzy? Nie, mój ojciec jest dziennikarzem o niespełnionych scenicznych ambicjach. Ciągnęło go w tę stronę. Występował nawet z zespołem Błękitni jako ich konferansjer. Tyle. TYLKO W VIVIE!: Toczy najtrudniejszą walkę, nie pozwala sobie na niemoc. Anna Nehrebecka w poruszającym wywiadzie mówi: "Nic nie jest dane na zawsze" – Nie przestrzegał Cię przed obraniem takiej drogi zawodowej, a nawet chciał pomóc. Ty swoim dzieciom też byś próbował pomóc? Nie jestem pewien, czy dzieci powinny iść moją drogą. – Dlaczego? Skończyłem w tym roku 50 lat, a wciąż czuję się jak 30 lat temu. Chodzi mi o to, że ten zawód jest dla mnie tak samo niepewny jak wtedy. Jest niestabilny i nieprzewidywalny. Cały czas jest dla mnie tajemnicą, co będę robił w najbliższym czasie. – Za to niedawno zagrałeś w serialu „Udar”. „Udar” ma wielką zaletę – genialny scenariusz, co nie zdarza się często. To, co napisał Paweł Demirski, bardzo pokrywa się z moją wrażliwością i poczuciem humoru. Cieszę się, kiedy mogę pracować z kimś, kto czuje podobnie jak ja, i że jest szansa, że powstanie coś, pod czym mogę się podpisać w stu procentach. – Zastanawiasz się czasem, czy dokonałeś właściwego wyboru? Nie mogę sobie powiedzieć: „Kurczę, trzeba jednak było iść na medycynę”, bo jak miałem na siebie inny pomysł, to i tak z niego zrezygnowałem. Po prostu od zawsze miałem predyspozycje do aktorstwa. Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 8 maja. TYLKO W VIVIE!: Z dystansem, uśmiechem i kobiecą siłą. Karolina Szostak apeluje: "Trzeba siebie akceptować, kochać"
Od 20 lat na emeryturze, ale nie zwalnia tempa! Anna Seniuk nigdy nie skorzystała z jednej rzeczy
Świętuje 60-lecie pracy artystycznej. Anna Seniuk zachwyca energią, pasją i nie zwalnia tempa. Inspiruje kolejne pokolenia swoją niezłomną miłością do sztuki! W nowym wywiadzie zdradziła, że nie zamierza odchodzić na emeryturę, a przy okazji opowiedziała o swoim osiągnięciu.
Anna Seniuk, jedna z najwybitniejszych polskich aktorek świętuje 60-lecie pracy zawodowej. A jej artystyczna aktywność nie słabnie. 82-letnia gwiazda nie wyobraża sobie życia bez sceny. Wciąż występuje zarówno w teatrze, jak i filmie, udowadniając, że prawdziwa pasja nie zna ograniczeń. W jednym z wywiadów przyznała też, że ma na swoim koncie pewne osiągnięcie. O czym mowa? Anna Seniuk - scena to jej drugi dom. Pracuje od 60 la i nie zwalnia tempa Aktorka w rozmowie z mediami przyznaje, że możliwość dalszego grania traktuje jako ogromną radość. Dla Anny Seniuk scena jest miejscem, które nie tylko pozwala jej wyrażać siebie, ale także daje siłę i poczucie spełnienia. Nie zamierza odchodzić na emeryturę! Wręcz przeciwnie — nadal z pasją uczestniczy w kolejnych produkcjach teatralnych. Jej zaangażowanie i niegasnąca miłość do pracy wzbudzają podziw zarówno wśród widzów, jak i kolegów po fachu. A jej wieloletnia praca i wkład w rozwój polskiej sceny teatralnej oraz filmowej zostały wielokrotnie docenione. W tym roku ulubienica widzów obchodzi wyjątkowy jubileusz — 60 lat pracy artystycznej. Aktorka cieszy się znakomitą formą i nie zwalnia tempa. "To, że czas płynie szybko, to nie jest dobrze. Ja bym chciała, żeby płynął dłużej, jeszcze długo, długo. Mam ogromną radość, że jeszcze w tym wieku mogę pracować i się z państwem spotykać. Gram w paru teatrach, jeżdżę na spotkania. To jest wielki dar od losu, no ale na miłość boską, ja w tym roku obchodzę 60-lecie pracy zawodowej", mówiła podekscytowana Zbigniewowi Krajewskimu w rozmowie z "Czasem pogody" w Radiowej Jedynce. Czytaj też: Uwielbiała z nim pracować, nie mogła oderwać od niego oczu. Aktorka wyznała, że jej kolega z planu „Czterdziestolatka” był gejem Anna Seniuk - nigdy nie skorzystała z jednej rzeczy Choć Anna Seniuk od 20 lat jest na emeryturze, to nie zamierza kończyć swojej artystycznej drogi. Dzięki pracy w teatrze i filmie wciąż czuje się spełniona, a możliwość grania określa jako wielki dar od losu. Przez wszystkie te dekady ani razu nie korzystała ze zwolnienia lekarskiego! Jedynym momentem, kiedy na chwilę zeszła ze sceny, były przerwy związane z narodzinami dzieci. Poczucie ogromnej odpowiedzialności oraz niegasnąca miłość do sztuki sprawiły, że Anna Seniuk nie wyobrażała sobie dłuższego rozstania ze sceną. A kontakt z publicznością to dla niej przede wszystkim źródło radości i siły. "Przez 60 lat nieprzerwanie jestem w teatrze i nigdy nie korzystałam z żadnego zwolnienia lekarskiego, chyba że rodziłam dzieci, to wtedy oficjalnie poszłam na jakiś czas na zwolnienie lekarskie, ale tak to jestem do dyspozycji przez 60 lat (...). Myślę, że jak przejdę na emeryturę - tu się śmieję - bo jestem właściwie od 20 lat na emeryturze. Dziękuję losowi, że dał mi taką szansę, że mogę dalej pracować i spotykać się z państwem", dodawała. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze. Czytaj też: Korale to jej modowy oręż! Zdradzamy sekrety stylu Joanny Senyszyn. To prawdziwa sigma wśród polityczek!
Grażyna Sobocińska porzuciła marzenie o śpiewaniu... To, co odkryła na scenie, zmieniło wszystko
Choć początkowo marzyła o karierze wokalistki jazzowej, los poprowadził ją w stronę aktorstwa – i dał szansę, by odnaleźć w sobie przestrzenie, których wcześniej nie mogła wyrazić. Dziś Grażyna Sobocińska zachwyca autentycznością i odwagą emocjonalną, zarówno na scenie, jak i przed kamerą. W rozmowie z „Vivą!” opowiada o swoich pierwszych wyborach, pracy nad spektaklem „Koniec czerwonego człowieka” w reż. Krystyny Jandy w OCH-Teatrze, spotkaniach, które ukształtowały jej drogę artystyczną, i o tym, jak aktorstwo stało się dla niej nie tylko zawodem, ale i narzędziem osobistego rozwoju.
Najbliższe przedstawienia sztuki "Koniec czerwonego człowieka" w reż. Krystyny Jandy można obejrzeć 28 i 29 kwietnia oraz 2,3 i 4 maja w warszawskim OCH-Teatrze. Bilety na stronie ochteatr.com.pl lub w kasach teatru. Grażyna Sobocińska: wrażliwość to moja siła. Wywiad VIVA! Co było impulsem, który sprawił, że zdecydowała się Pani zostać aktorką? Grażyna Sobocińska: Szczerze mówiąc, nie pamiętam, kiedy po raz pierwszy pojawił się u mnie pomysł, aby zostać aktorką. Wcześniej chciałam być wokalistką jazzową i taki był mój plan, ale równocześnie, przygotowując się na studia jazzowe w Katowicach, czułam, że potrzebuję pracy nad tekstem i wyrażaniem emocji na scenie. Zaczęłam więc równocześnie przygotowywać się do egzaminów do szkół teatralnych i pamiętam, że wiele osób próbowało mnie raczej odwieźć od tego pomysłu. W krakowskiej szkole teatralnej, którą kończyłam, na korytarzu po którymś egzaminie stała duża tablica z napisem: „Jest tyle innych zawodów na A…”. Od samego początku mówiono nam, że nie będzie łatwo, ale też nikt nie mówił, że będzie tak trudno. Tylko tez zawód dawał mi coś czego szukałam i nie znalazłam ani w szkole muzycznej grając na skrzypcach ani na scenie jako wokalistka. Dał mi szansę na odkrycie w sobie czegoś, co wcześniej musiałam mocno tłumić przez konwenanse i cały system edukacyjny. Samo wyobrażenie, że jest się kimś innym, daje przyzwolenie na wchodzenie w różne stany, a to daje przestrzeń do odkrywania – i okazuje się, że ja to wszystko gdzieś w środku mam. To klasyczne postawienie sobie pytania: „Co ja bym zrobiła w danych okolicznościach?” naprawdę otwiera wiele możliwości. Wcześniej po prostu czułam, że zwracanie na siebie uwagi jest niebezpieczne, ale musiałam w końcu uznać, że jest we mnie taka ludzka potrzeba zauważenia, też jakiejś próżności, bycia kimś wysłuchanym i nie mogłam dłużej tego lekceważyć. Aktorstwo wymaga dużego wystawienia się na świat – i chciałam tego spróbować, zobaczyć, czy dam radę. Oczywiście, nie odbywa się to bez zranień, ale póki co się nie poddaję. Pokochałam ten zawód za to, że dał mi szansę na odkrycie tej niespacyfikowanej części mnie. Jakie były momenty przełomowe w Pani dotychczasowej karierze? Cały czas mam wrażenie, że zbieram doświadczenia, ale nie czuję, żebym miała za sobą jakiś przełom. Bardzo ważnym momentem było dla mnie spotkanie z Pawłem Maśloną. Pracowałam z nim przy serialu Motyw, zaraz po szkole teatralnej. Paweł był dla mnie mistrzem – ale bez tego hierarchicznego poczucia spotkania z autorytetem. Potrafił jak kumpel dać mi uwagę, która była dla mnie jakimś olśnieniem. Wtedy po raz pierwszy zrozumiałam, jak ważne jest, aby trafić na reżysera, który wskaże właściwy kierunek i z którym rezonuje się na poziomie wrażliwości. To zwyczajnie bardzo ułatwia pracę, daje też poczucie bezpieczeństwa i otwiera na proponowanie. Bo czasem chce się coś spróbować, otworzyć w sobie coś delikatnego – i wtedy jedna nieczuła, nietrafiona uwaga potrafi zwyczajnie zamknąć taką szansę. Przynajmniej tak to działa w moim przypadku. To jest też kwestia zaufania, bo też nauczyłam się, że w tym zawodzie dobrze jest ryzykować. Czy jest rola, która szczególnie ukształtowała Panią jako aktorkę? I tu chyba mogę śmiało powiedzieć, że praca nad rolą Iriny w Końcu czerwonego człowieka to jedna z ważniejszych w moim dorobku. Nie wiem, czy to ona mnie najbardziej ukształtowała, ale właśnie przy tej pracy, za każdym razem stojąc na scenie, przekonuję się, jak ważna jest czujność, skupienie i podejmowanie tego ryzyka, o którym mówiłam wcześniej. Staram się bardzo uwolnić od myślenia, że muszę „trafić w punkt”. To mnie spina, i czuję, że idę w sztampę. A kiedy naprawdę jestem „w sprawie”, słucham partnera – nie ma miejsca na myślenie o zadowalaniu kogokolwiek. Tego też uczę się od aktorów z którymi jestem na scenie. Nie muszę być uznana czy lubiana – i wtedy jestem wolna. To jest piękne uczucie, ale też bardzo rzadkie, bo przecież nie będę ukrywać, że też chcę, żeby ludziom podobało się to, co im proponuję. Nie chcę być niczyim więźniem, ale też nie gram dla siebie. Jak trafiła Pani do obsady spektaklu „Koniec czerwonego człowieka”? Co przyciągnęło Panią do tego projektu? Zaraz po szkole zgłosiłam się do pani Krystyny Jandy, wyrażając swoje ogromne chęci do pracy w jej teatrze – marzyłam o spotkaniu z nią. Pani Krystyna w ogóle nie pamiętała tego telefonu, ale cztery lata później dostałam ten „mityczny telefon” z propozycją zagrania u niej w spektaklu. Byłam wtedy na wakacjach w Kazimierzu i oczywiście tego samego dnia wsiadłam do busa. Spotkałam się z panią Krystyną w Hard Rock Cafe – ledwo cokolwiek słyszałam, bo muzyka grała bardzo głośno – ale pani Krystyna wręczyła mi wtedy scenariusz z propozycją roli, a następnego dnia byłam już na pierwszej próbie. Jak opisałaby Pani swoją postać w tym spektaklu? Co jest dla niej kluczowe? Postać Iriny to fantastyczna, płynnie ewoluująca istota – niestety bardzo nieszczęśliwa. Cierpi przez system, przez rodzinę i jest absolutnie sterowana przez wszystko, co dzieje się na zewnątrz. Chociaż próbuje walczyć, buntuje się jak dziecko, które próbuje złapać jakieś narzędzia, żeby zbudować sobie inny scenariusz – niestety znajduje się w totalnej próżni i postanawia spłacić rodzinny dług. Myślę, że na widowni są ludzie, którzy jej współczują, ale są też tacy, którzy pewnie myślą, że ma to, na co zasłużyła. Czy zetknięcie z historiami postaci zbudowanych na podstawie książki Swietłany Aleksijewicz wpłynęło na Pani postrzeganie najnowszej historii Europy Wschodniej? Reportaż Aleksijewicz pomógł mi zrozumieć, co naprawdę oznaczało życie w tamtych czasach. Osobiste wyznania, często bardzo bolesne, sprawiły, że historia stała się dla mnie bardziej ludzka, prawdziwa – a przez to jeszcze bardziej wstrząsająca. Pamiętam moment, kiedy czytałam tę książkę, jadąc pociągiem i natrafiłam na fragment o kuzynce Oli – ładna, wesoła, szczęśliwa i zakochana. Napisała donos na swojego ojca, przez który później został zesłany do łagrów. Pamiętam, jak wtedy się zastanawiałam – jak to jest możliwe? Co to za kraj, w którym dzieci składają donosy na własnych rodziców? Ta sama kuzynka, zapytana w reportażu wiele lat później, czy tego nie żałuje, odpowiada: „A czy kto widział uczciwego człowieka w czasach Stalina?”. To dla mnie przypomnienie, jak banalne bywa zło i jak łatwo je usprawiedliwić. Z tych historii, z wielu portretów, wyłania się zupełnie inny obraz kata. To nie były potwory, a często zwyczajni ludzie. Aleksijewicz pomogła mi zrozumieć, kim był „homo sovieticus” i w jakim absurdzie ci ludzie wyrastali. Przeraża mnie, jak niedawno te wszystkie wydarzenia miały miejsce. Jak widownia reaguje na „Koniec czerwonego człowieka”? Czy pamięta Pani jakieś szczególnie poruszające reakcje? Reakcje publiczności oczywiście są zawsze inne, w zależności od pokolenia. Pierwsze sceny nie zapowiadają, o czym będzie spektakl – publiczność się śmieje, a później robi się cisza. Najbardziej poruszeni wychodzą widzowie, którzy doskonale te czasy pamiętają, ale myślę, że ten spektakl ma też duży walor edukacyjny dla młodszej generacji. Powinien przestraszyć, przypomnieć i uświadomić coś na nowo. Dla mnie, jeśli po spektaklu ktoś poczuje, że na chwilę się zatrzymał, pochylił nad tym światem, który pokazujemy, to mam poczucie, że to ma sens. Że ta historia, choć opowiedziana ze sceny, naprawdę kogoś dotknęła i zostawiła po sobie ślad.
Szeptali o nim za kulisami, teraz huczy cała Polska. Został najmłodszym Hamletem w historii polskiego teatru. Tajemnice Hugo Tarresa
Zaskoczył reżyserów, oczarował publiczność. Ma zaledwie 21 lata i już zapisał się w historii. Hugo Tarres został najmłodszym odtwórcą roli Hamleta w historii polskiego teatru. Jego występ w spektaklu reżyserowanym przez Jana Englerta, z Heleną Englert i Beatą Ścibakówną w obsadzie, wywołał poruszenie w środowisku teatralnym i otwiera przed nim drzwi do wielkiej kariery. Co wiemy o młodym artyście? Kim jest Hugo Tarres? Najmłodszy Hamlet w historii polskiego teatru Ma zaledwie 21 lat, ale już zapisał się w historii polskiego teatru. Hugo Tarres, student III roku Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, jako pierwszy w tak młodym wieku wcielił się w rolę Hamleta na deskach Teatru Narodowego. Aktor pochodzi z polsko-hiszpańskiej rodziny – jego matka jest Polką, a ojciec Hiszpanem. W którym momencie aktorstwo pojawiło się w jego życiu? Okazuje się, że był to zbieg okoliczności. „Jako młody człowiek miałem bardzo uniwersalne marzenie, zostania piłkarzem, albo prezydentem. Dopóki, kiedy wracałem z boiska z kumplem, zapytałem go, co Ty chcesz właściwie robić – „wiesz co, ja chcę być aktorem”. Czemu chcesz być aktorem? „Bo w aktorstwie jest mnóstwo pieniędzy”. Pomyślałem jako nastolatek „a nie wiedziałem, że w aktorstwie są pieniądze”. Wróciłem do domu, opowiedziałem mamie o tej historii, a ona mnie od razu zapisała do kółka teatralnego w Teatrze Roma”, zwierzał się w rozmowie z DD TVN. Później Hugo Tarres uczęszczał do Ogniska Teatralnego Machulskich. Gdy nadszedł czas przygotowań do egzaminów wstępnych do szkoły teatralnej, potrzebował wsparcia w pracy nad tekstami i ich interpretacją. Pomocną dłoń wyciągnął Grzegorz Damięcki, którego Tarres nazywa swoim mistrzem. Aplikował do kilku szkół teatralnych i choć dostał się zarówno do Krakowa, jak i do Akademii Teatralnej w Warszawie postanowił pozostać w rodzinnym mieście, kierując się intuicją. Czytaj też: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. "Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję", mówi Jan Englert Osiągnięcia Hugo Tarresa W 2024 roku zdobył także Grand Prix 44. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Zagrał Merkucja w 'Romeo i Julia' w reżyserii Jana Klaty w Teatrze Muzycznym we Wrocławiu. Na szklanym ekranie zadebiutował w 2024 roku w drugim sezonie serialu „Krucjata”. Ten sam rok przyniósł mu także kinowy debiut w filmie „Piep*zyć Mickiewicza”. To był przełom w jego aktorskiej drodze."Dotarło wtedy do mnie, że choć miałem już trochę wiedzy na temat warsztatu scenicznego, nie miałem zielonego pojęcia, jak pracować z kamerą. Musiałem się szybko uczyć. Podglądałem więc Dawida Ogrodnika, który w tym filmie gra nauczyciela i ma ogromne doświadczenie filmowe. Dowiedziałem się w ten sposób bardzo dużo o tym, co robić na planie", opowiadał w wywiadzie dla Wirtualnej Polski. Rok później powrócił na wielki ekran w kontynuacji tej produkcji, wcielając się ponownie w postać Dantego w „Piep*zyć Mickiewicza 2”. Publiczność mogła go również zobaczyć w filmie „Przepiękne!”. W rozmowie z mediami dodawał, że trudno jest mu oglądać siebie na ekranie. Wciąż musi się do tego przyzwyczajać. "Jest taki moment, kiedy pierwszy raz widzi siebie na ekranie i to trudne do obserwowania. Ale na pewnym etapie edukacji przestaje się oglądać siebie i widzi postać. Musiałem się przyzwyczaić do tego", zwierzał się w rozmowie z Oscarem Netkowskim dla Dzień Dobry TVN. I dodawał: "Mówi się, że aktor jest wart tyle, co jego ostatnia rola. Jestem na początku. Kończę Akademię Teatralną. Na deskach teatralnych zrobiłem jakieś 15%. Rozumiem bardziej język kinematograficzny". Hamlet Jana Englerta: reżyserskie pożegnanie z teatrem i rola Hugo Tarresa Premiera spektaklu „Hamlet” odbyła się w kwietniu 2025 roku i stała się wydarzeniem nie tylko artystycznym, ale i symbolicznym. Dla Jana Englerta – reżysera i wieloletniego dyrektora artystycznego Teatru Narodowego – była to inscenizacja domykająca jego pracę w tej instytucji po 28 sezonach. Wybór Hugo Tarresa do głównej roli był decyzją odważną i – jak się okazało – niezwykle trafioną. Spektakl nie obył się bez kontrowersji. W roli Ofelii wystąpiła Helena Englert – córka reżysera, a Gertrudę zagrała jego żona, Beata Ścibakówna. Decyzja o obsadzeniu członków własnej rodziny wywołała poruszenie w środowisku teatralnym. Jak Hugo Tarres dostał rolę Hamleta. To nie był przypadek Rola ta była dla Tarresa pierwszym występem w Teatrze Narodowym. W rozmowie z mediami młody artysta zdradził, w jaki sposób został zaangażowany do projektu. Okazuje się, że Jan Englert dostrzegł uzdolnionego aktora podczas zajęć w szkole. Po pewnym czasie złożył mu propozycję nie do odrzucenia. "Profesor miał z nami zajęcia ze scen dialogowych. Już wtedy musiał zwrócić na mnie uwagę. Kilka miesięcy później, na rozpoczęciu roku akademickiego, podszedł do mnie i powiedział, że ma propozycję. Kiedy okazało się, że to "Hamlet", oniemiałem. Zwłaszcza że podczas uroczystości, jak co roku, wspominaliśmy aktorów i aktorki, którzy odeszli w ostatnich miesiącach. Pojawiło się tam m.in. nazwisko Jerzego Stuhra. Pomyślałem wtedy o tym, że grał Hamleta w spektaklu Andrzeja Wajdy w krakowskim Teatrze Starym, występując już jednocześnie w filmach. Nie, żebym się porównywał, raczej - poczułem wtedy powagę sytuacji", relacjonował (cytat za WP.pl). Czytaj też: Nieoczekiwanie Kinga Rusin wzięła córkę Englerta w obronę. Trafiła w czuły punkt! Obawiał się, czy udźwignie tę rolę. Ostatecznie podjął rękawicę. To młodego artysty to bardzo ważny projekt. "Myślę, że to będzie bardzo ciekawy, zaskakujący spektakl. Nie chcę za dużo zdradzać, ale wydaje mi się, że Jan Englert podszedł do tej wielkiej literatury trochę pod innym kątem, niż robiono to do tej pory. [...] Po prostu staram się być jak najlepiej przygotowany i wyciągnąć z tej pracy jak najwięcej dla siebie. Nasz Hamlet ma 21 lat, jest wulkanem energii, więc nie jest aż tak daleki ode mnie. Najcenniejsza rada, jaką dostałem od pana Jana Englerta, brzmiała: 'Nie graj Hamletem'", opowiadał w rozmowie z PAP Life. Choć to dopiero początek, wiele wskazuje na to, że Tarresa czeka spektakularna przyszłość. Aktor zachwycił wszystkich swoim talentem, naturalnością i wdziękiem. Udowodnił, że młody wiek nie stoi na przeszkodzie, by sięgnąć po największe wyzwania sceniczne. Źródło: Wp.pl Film, Kozaczek, Dzień Dobry TVN, PAP Life
Czesław Wołłejko wpadł w szał, gdy dowiedział się, że jego córka ma romans z Plucińskim
Uważał, że jego kolega jest uwodzicielem i zostawia kobiety
Czesław Wołłejko wspaniały, choć dzisiaj trochę zapomniany aktor miał dwie córki: Jolantę i znacznie młodszą Magdalenę. Obie zostały aktorkami. Obie cieszyły się wielkim powodzeniem. Gdy Jolanta poznała na planie serialu „Stawka większa niż życie” znanego aktora i jeszcze słynniejszego amanta Tadeusza Plucińskiego miała 23 lata, on 39. Czy ojciec miał rację, kiedy zrobił aferę z tego związku? Panowie nawet pobili się w garderobie… [Publikacja tekstu na VUŻ i Viva Historie 07.02.2025 r.] Jolanta Wołłejko i Tadeusz Pluciński: została jego czwartą żoną Tadeusz Pluciński był świetnym aktorem znanym z wielu filmów, m.in. „Hydrozagadki”, „Poszukiwany, Poszukiwana”, „Kariera Nikodema Dyzmy”, można go także było oglądać na scenie. Ale miał też opinię uwodziciela, bawidamka, a nawet erotomana, jak opowiadał o nim inny aktor, Witold Sadowy. Sam mówił o sobie: „Pocztówkowy facet, 183 centymetry wzrostu, sylwetka do przyjęcia”. Chwalił się, że koleżanki z teatru prosiły, by grał razem z nimi. Zanim poznał Jolantę, zdążył już mieć cztery żony, pierwszą była mezzosopranistka Bożena Brun-Barańska. Potem ożenił się z koleżanką po fachu Iloną Stawińską. Małżeństwo rozpadło się, bo Tadeusz Pluciński stracił głowę dla Kaliny Jędrusik. Grali wtedy razem w „Operze za trzy grosze” Brechta w Teatrze Współczesnym – byli legendarną parą, on wcielał się w rolę Mackiego Majchra, ona Molly. Nawet na scenie czuło się chemię między nimi. Jednak Tadeusz Pluciński porzucił Kalinę, czego nie mogła mu darować. Poślubił Krystynę Mazurównę, słynną tancerkę. Jednak małżeństwo skończyło się po trzech latach. Z takim bagażem doświadczeń aktor spotkał młodziutką Jolantę Wołłejko. Czytaj też: Tadeusz Pluciński – mówiono o nim „na wieki wieków amant”. Rodzinę założył dopiero z czwartą żoną <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/forum-0429100900-1-e3e9814.jpg" width="3543" height="2485" alt="1968. Kadr z filmu "Przygoda z piosenka" w rezyserii Stanislawa Barei, n/z Czeslaw Wollejko.,Image: 429100900, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Cena minimalna 50 PLN, EDITORIAL USE ONLY *** NOT LICENSED - SERVICE FEE FOR DiSTRIBUTION, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu ''Przygoda z piosenka"" /> Jolanta Wołłejko nie chciała słyszeć o złości ojca Zakochała się w nim i była szczęśliwa, że „to ją wybrał”. Nie brała pod uwagę ostrzeżeń ojca. Tym bardziej, z sam Czesław Wołłejko święty nie był. A z córkami właściwie nie miał kontaktu. Nie interesował się nimi, gdy odszedł od ich matki. Romansował na prawo i lewo, głośno było o jego związkach z Aleksandrą Śląską i Niną Andrycz - był widywany w jej mieszkaniu w Alei Róż. Porzucił żonę – aktorkę Halinę Czengery, z którą miał dwie córki i odbił Ilonę Stawińską Tadeuszowi Plucińskiemu, kiedy jeszcze była jego żoną. Być może Czesław Wołłejko myślał, że aktor chce się po latach odegrać za to na jego córce. Ale wbrew tym podejrzeniom Jolanta Wołłejko i Tadeusz Pluciński byli szczęśliwą parą. Ślub wzięli po 6 latach bycia razem w 1974 roku. Doczekali się dwóch synów, Pawła i Piotra. Tadeusz Pluciński za każdym razem wierzył, że się ustatkuje, tym razem myśleli też tak jego przyjaciele. Po raz pierwszy przecież założył rodzinę, został ojcem. Ale tak się nie stało. Małżeństwo się rozpadło, co prawda dopiero po dwudziestu latach. Państwo Plucińscy pozostali przyjaciółmi, dzielili się opieką na synami i sami sobą opiekowali. Trudno powiedzieć, żeby Jolanta Wołłejko była nieszczęśliwa. Zresztą to jej sprawa, tak czy inaczej miała z byłym mężem stały i dobry kontakt. On mówił, że zrobi dla niej wszystko. Czytaj też: Czesław Wołłejko zakochał się w żonie Tadeusza Plucińskiego, a później został jego... teściem Czesław Wołłejko i jego kontakty z córkami Czesław Wołłejko prawie nie utrzymywał kontaktu z córkami zajęty własnym życiem. Obie aktorki wychowały się z mamą. Jolanta pewnie pamiętała czasy, gdy rodzice byli razem – urodziła się w Grodnie w 1942 roku. Po wojnie rodzina przyjechała do Polski, i ostatecznie osiedliła się w Warszawie. W 1955 roku urodziła się druga córka Magdalena. Miała 6 lat, gdy ojciec odszedł i ożenił się z Iloną Stawińską. Trudno powiedzieć, dlaczego nie utrzymywał kontaktu z córkami. Nawet o romansie starszej córki z Plucińskim dowiedział się zza kulisowych plotek. Krążyło wiele anegdot o tym, że Ilona, druga żona Tadeusza Plucińskiego, została drugą żoną Czesława Wołłejko i macochą czwartej żony Tadeusza – Jolanty. Ojciec i córka raczej starali się nie wchodzić sobie w drogę. Obie córki bardzo kochały mamę, poza tym Jolanta trzymała stronę męża, Czesław Wołlejko uważał, że Pluciński ma zszarganą reputację. Zabolało je, gdy ojciec nie pojawił się na pogrzebie swojej pierwszej żony i matki swoich dzieci Haliny Czengery. Aktorka dwa lata walczyła z nowotworem, nie dostała wtedy pomocy od byłego męża. Zmarła w 1981 roku. Młodsza córka Magdalena mówiła w jednej z rozmów: „Czekałam na jego telefon. Nie mogłam zrozumieć, że idąc za nową kobietą, potrafił być ojcem dla jej dziecka, a o własnych córkach jakby zapomniał”. W latach 70. po narodzinach wnuków kontakty się ociepliły, aktor próbował pojednać się z córkami, ale ostatecznie nie doszło do odbudowania zerwanych więzi. Czesław Wołłejko zmarł na zawał w 1987 roku. Tadeusz Pluciński zmarł w 2019 roku. Jolanta Wołłejko ma dzisiaj 83 lata, jest szczęśliwą mamą i babcią.
Muzyka, emocje i pasja – spektakl „Kalina®” w Teatrze Rampa
Ikona polskiej estrady, symbol seksapilu i niezależności. Kobieta, która uwodziła głosem, spojrzeniem i aurą tajemnicy. Przez jednych uwielbiana, przez innych niezrozumiana. Uosobienie kontrastów. Trudno powiedzieć, jaka Kalina Jędrusik była naprawdę. Jej postać jednak wciąż mocno elektryzuje, dlatego polskie aktorki chętnie po nią sięgają. Tak jak Anna Mierzwa, aktorka Teatru Rampa na Targówku, w spektaklu muzycznym „Kalina®”. Spektakl ten warto zobaczyć co najmniej z kilku ważnych powodów. 95-lecie urodzin Kaliny Jędrusik Dokładnie 5 lutego przypada 95. rocznica urodzin tej nietuzinkowej postaci. To doskonała okazja, aby ponownie odkryć jej fenomen i przekonać się, dlaczego Kalina do dziś fascynuje kolejne pokolenia. Współczesne aranżacje i muzyka na żywo Usłyszysz największe przeboje Kaliny Jędrusik w nowoczesnych aranżacjach. Brzmi znajomo, a jednak zaskakująco. Ale uwaga – muzyka w „Kalinie®” to nie tylko tło. To integralna część opowieści. Piosenki stają się komentarzem do wydarzeń na scenie, dopełniają atmosferę i pozwalają poczuć to, co czuła sama Kalina. Nieoczywista forma teatru „Kalina®” w reżyserii Agaty Brajczewskiej nie jest zbiorem powielanych anegdot. To dynamiczny spektakl dający szansę zderzyć się z mitem i legendą. Ważne są także projekcje multimedialne oraz gra świateł, dzięki którym historia wchodzi na wyższy poziom. Charyzma płynąca ze sceny Nie można mówić o Kalinie Jędrusik, nie wspominając o jej magnetyzmie. Była ikoną swojej epoki. Szokowała i fascynowała jednocześnie. Na scenie Teatru Rampa w tę legendarną postać wciela się Anna Mierzwa – aktorka, która dosłownie żyje tą rolą. Jej talent wokalny i aktorski sprawia, że czujesz, jakby Kalina znów stała przed Tobą. Śpiewa, prowokuje, uwodzi i zmusza do refleksji – zupełnie jak oryginał. Humor, sarkazm i przekraczanie granic - W spektaklu dowiadujemy się wielu rzeczy o Kalinie Jędrusik – to jest fakt. Dla mnie jednak jej historia ma także wymiar znacznie bardziej uniwersalny. Z wieloma tematami, z którymi zmagała się ta gwiazda PRL-u, dziś stykają się kolejne pokolenia kobiet, kolejne pokolenia aktorek – mówi Anna Mierzwa. I to prawda. Muzyczny spektakl „Kalina®” to coś więcej niż biograficzna opowieść. To historia o kobiecie, która wyprzedzała swoje czasy. Znajdziesz tu absurdalny humor, ostry sarkazm, ale też chwilę refleksji. Dobre recenzje Każdy spektakl jest poddawany ocenie, a „Kalina®” przechodzi ten test śpiewająco. Recenzenci wieszczą przedstawianej historii długi żywot sceniczny. Czy dziś Kalina Jędrusik byłaby tak samo uwielbiana i kontrowersyjna? Spektakl pozwala spojrzeć na tamtą epokę i na nas samych z nowej perspektywy. Jeśli szukasz wieczoru pełnego emocji, to w „Kalinie®” znajdziesz wszystko: śmiech, łzy, pasję i muzykę, która zostaje z Tobą na długo. To nie jest zwykły spektakl, to podróż w czasie i próba zrozumienia, co tak naprawdę oznacza bycie wolnym – artystycznie i życiowo. „Kalinę®” można zobaczyć na Scenie Kameralnej Teatru Rampa na Targówku. Najbliższe terminy są zaplanowane na luty i marzec 2025 r. Bilety już można kupić na stronie teatru. Najbliższe terminy: 19, 20, 21 lutego o godzinie 19.00 27 oraz 28 marca o godzinie 19.00 i 29 marca o godzinie 16.00
Sylwester w mieście: teatr jako alternatywa i doskonały początek noworocznej nocy
Sylwester w mieście to wyjątkowy czas, który wiele osób kojarzy z hucznymi imprezami, fajerwerkami i tłumami na ulicach. Jednak coraz więcej osób poszukuje alternatyw dla typowych sylwestrowych atrakcji, chcąc spędzić ten wieczór w bardziej kameralnej, wyjątkowej atmosferze. Dla tych, którzy pragną połączyć kulturę z rozrywką, teatr staje się idealnym wyborem – zarówno jako alternatywa do głośnych zabaw, jak i doskonały początek magicznej nocy. Warszawskie teatry, w tym Teatr Polonia i OCH-Teatr, przygotowały na ten wieczór specjalne spektakle, które wprowadzą widzów w niezapomniany nastrój. Dlaczego warto spędzić Sylwestra w teatrze i jakie spektakle są szczególnie warte uwagi? Teatr zamiast tłumów – elegancja i magia na scenie Sylwester w teatrze to propozycja dla osób, które chcą uniknąć chaosu, hałasu i tłumów na imprezach. Wyjście do teatru pozwala spędzić ten wieczór w eleganckiej, pełnej magii atmosferze, gdzie refleksja i humor idą w parze z najwyższej jakości sztuką aktorską. Nie trzeba też rezygnować z celebracji – spektakle sylwestrowe mają w sobie coś wyjątkowego, co czyni je idealnym wstępem do dalszych świętowań. Po spektaklu można kontynuować wieczór w ulubionej restauracji, na domówce z przyjaciółmi lub spacerując po iluminowanych ulicach miasta. Sylwester spędzony w teatrze daje możliwość rozpoczęcia nocy w sposób wyjątkowy, z nutą kultury, a jednocześnie pozostawia przestrzeń na inne aktywności. „Seks dla opornych” – komedia w Teatrze Polonia Jednym z najciekawszych spektakli sylwestrowego wieczoru jest „Seks dla opornych” w reżyserii Krystyny Jandy, grany tego dnia dwukrotnie w Teatrze Polonia o godzinie 17:30 i 20.30. To inteligentna komedia, która opowiada historię małżeństwa z 30-letnim stażem, decydującego się na romantyczny weekend w modnym hotelu. Bohaterowie, uzbrojeni w poradnik „Seks dla opornych”, próbują na nowo rozpalić swoją relację, jednak zderzenie oczekiwań z rzeczywistością przynosi wiele komicznych i wzruszających sytuacji. W rolach głównych występują Ilona Ostrowska i Mirosław Kropielnicki, którzy w niezwykle przekonujący sposób oddają emocje i dylematy swoich postaci. Dialogi pełne humoru, błyskotliwe puenty i uniwersalny temat relacji międzyludzkich sprawiają, że spektakl bawi i skłania do refleksji. Dla tych, którzy szukają rozrywki z odrobiną głębi, „Seks dla opornych” to doskonały wybór. „Czułe słówka” – wzruszenie i humor w OCH-Teatrze Drugą propozycją jest spektakl „Czułe słówka”, grany w OCH-Teatrze o godzinie 17.00 i 20.30. Reżyseria Pawła Paszty nadaje tej klasycznej opowieści świeżości i wyjątkowego charakteru. Historia oparta na słynnym filmie z 1984 roku skupia się na trudnych, a jednocześnie pełnych miłości relacjach matki i córki. Obsada tego spektaklu zachwyca – na scenie pojawią się m.in. Aleksandra Popławska, Katarzyna Gniewkowska, Eliza Rycembel, Krzysztof Dracz i Sławomir Holland. „Czułe słówka” to spektakl, który porusza do głębi, a jednocześnie pozwala się uśmiechnąć. To teatr w najlepszym wydaniu – pełen emocji, doskonałych kreacji aktorskich i uniwersalnych przesłań. Dlaczego teatr w Sylwestra? Sylwester w teatrze to wyjątkowa propozycja, która łączy w sobie wszystko, co najlepsze w kulturze i rozrywce. Dla tych, którzy szukają wyciszenia i chwili refleksji, teatr staje się oazą spokoju, gdzie można oderwać się od codzienności. Z kolei dla osób, które pragną rozpocząć wieczór z energią i humorem, spektakle sylwestrowe oferują rozrywkę na najwyższym poziomie. Nie bez znaczenia jest również fakt, że teatr to miejsce, które sprzyja celebracji – elegancka atmosfera, starannie dobrane repertuary i wyjątkowość samego wydarzenia sprawiają, że wieczór w teatrze staje się niezapomnianym przeżyciem. Jak zaplanować Sylwestra w teatrze? Decydując się na Sylwestra w teatrze, warto pomyśleć o bilecie z wyprzedzeniem – miejsca na sylwestrowe spektakle rozchodzą wyjątkowo szybko. Po spektaklu możecie zaplanować kolację w jednej z pobliskich restauracji lub spacer wśród świątecznych iluminacji Warszawy. Oba teatry – zarówno Polonia, jak i OCH-Teatr – znajdują się w sercu miasta, co ułatwia dalsze świętowanie. Sylwester 2024 – magiczny wieczór w teatrze Niech Sylwester 2024 będzie nie tylko huczny, ale i kulturalny. Wybierając teatr na ten wyjątkowy wieczór, gwarantujecie sobie spotkanie z wybitnym aktorstwem, wyjątkowymi historiami i atmosferą, która na długo pozostanie w pamięci. Czy można wyobrazić sobie lepszy sposób na pożegnanie starego roku i powitanie nowego niż w towarzystwie sztuki najwyższej próby? Kup bilety, zarezerwuj miejsce i ciesz się Sylwestrem pełnym emocji, wzruszeń i dobrego humoru! SEKS DLA OPORNYCH — SPEKTAKL SYLWESTROWY CZUŁE SŁÓWKA — SPEKTAKL SYLWESTROWY
Zadebiutował kilka lat temu, dziś zdobywa rolę za rolą. Kim jest Jędrzej Hycnar, gwiazdor serialu „Napad”?
Chociaż kocha seriale i filmy, najbliższy jego sercu jest teatr
W polskim kinie coraz częściej pojawiają się nowi, bardzo utalentowani aktorzy. Jednym z nich jest Jędrzej Hycnar, którego od niedawna możemy podziwiać w serialu „Napad” dostępnym na platformie Netflix. Swoją karierę rozpoczął od serialu TVP. Dziś ma na swoim koncie już kilka niemałych ról! Co ciekawe, jego starszy brat również jest znany z telewizji. Co wiemy o młodym, obiecującym aktorze? [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 02.11.2024 r.] Jędrzej Hycnar — rodzina, brat, wykształcenie Jędrzej Hycnar na świat przyszedł 6 kwietnia 1997 r. w Tarnowie. Swoją przygodę z aktorstwem rozpoczął od studiów na wydziale aktorskim Akademii Teatralnej w Warszawie. Aktorstwo to rodzinna pasja — tę samą karierę wybrał jego starzy o 14 lat brat, Marcin Hycnar, którego kojarzymy z takich serialów jak „Barwy szczęścia” czy „Prawo Agaty”. Chociaż wykonują ten sam zawód, nie ma między nimi rywalizacji. W rozmowie z portalem Onet przyznał, że nie chce podążać jego śladami, tylko pracować na własne nazwisko. „Mimo wszystko nie ma tu mowy o konkurowaniu. Kiedy ja szedłem na studia, Marcin był już aktorem z imponującym dorobkiem na deskach Teatru Narodowego, więc jeszcze dużo musiałbym przepracować, żeby móc z nim konkurować. Zamiast tego skupiam się na tym, żeby iść własnym torem, oczywiście czerpiąc z tego, że możemy się wspierać we wspólnej pasji, bo śmiało mogę powiedzieć, że miłością do aktorstwa zaraziłem się właśnie od brata” wyznał. W swoim dorobku Jędrzej Hycnar ma występy na deskach m.in. z Teatru „OdMowy” i Teatru im. Ludwika Solskiego w Tarnowie, a swoim głosem grał także w Teatrem Polskiego Radia. Na małym ekranie mogliśmy zobaczyć go w TVP i TVN oraz na serwisach streamingowych takich jak Player czy Netflix, w tym w serialu „Napad”, który swoją premierę miał 16 października tego roku. Zobacz także: Podbija Hollywood, nigdy nie zapomniała o swoich korzeniach. Szczęście buduje u boku znanego aktora Jędrzej Hycnar — kariera, filmy, seriale Jędrzej Hycnar, chociaż ma dopiero 27 lat, ma na swoim koncie już kilka znacznych ról. Jego debiutem telewizyjnym był serial TVP „Ludzie i Bogowie”, później zobaczyć mogliśmy go w takich produkcjach „Żywioły Saszy – Ogień”, „Osiecka”, „Receptura”, „W szachu. Ostatnia rozgrywka” czy „Kontrola”. Jego najbardziej rozpoznawalne role to Jurek w serialu „Brokat” oraz Nikodem Borowski w serialu „Dziewczyna i kosmonauta”. Aktor może się pochwalić także tym, że jego talenty nie ograniczają się tylko do grania przed kamerą, ale także w studiu nagraniowym! Swojego głosu użycza w filmach i serialach, m.in. w „The Mandalorian” czy „Przeznaczenie: Saga Winx”, a także czyta audiobooki czy słuchowiska. W 2020 r. otrzymał nawet nagrodę „Arete 2020” Teatru Polskiego Radia za swój udział w słuchowisku Marty Rebzdy „Chaja i Chaim. Opowieść o dwóch liściach”. Czytaj też: Odnosi międzynarodowe sukcesy, synowie poszli jego śladem: "Najważniejsze, by robili dobre i potrzebne filmy" Jędrzej Hycnar o aktorstwie: teatr jest jego prawdziwą pasją Chociaż coraz częściej możemy zobaczyć młodego aktora na ekranach, Jędrzej Hycnar przyznał, że jego prawdziwą miłością jest teatr W rozmowie z portalem Anywhere.pl przyznał, że to właśnie dla teatru zaczął swoją przygodę z aktorstwem i właśnie z nim wiąże swoją przyszłość. „Przez cały okres szkoły aktorskiej o przyszłości myślałem w kontekście teatru. Wychowywałem się na nim. Jeździłem do teatru do brata, ale też wraz ze znajomymi stworzyliśmy grupę teatralną, gdzie bez nauczyciela próbowaliśmy robić spektakle. Pojawiliśmy się nawet w repertuarze Teatru Solskiego w Tarnowie, który był głównym katalizatorem moich pragnień aktorskich. Nagle, ni stąd, ni z owąd, zacząłem dostawać oferty filmowo-serialowe, które są fantastyczne i również spełniają mnie zawodowo. Mam nadzieję, że będą pojawiać się kolejne. Co nie znaczy, że teatr sobie odpuszczam. Chciałbym, żeby cały czas był obecny w moim życiu i nie zniknął” przyznał. Sprawdź również: Była objawieniem polskiej sceny, dziś powraca odmieniona. Georgina Tarasiuk jest nie do poznania Źródło: Filmweb, Świat Seriali
Fabijański reżyseruje bajkę dla dorosłych … i odnosi sukces. Poznaj szczegóły
To naprawdę wyjątkowe i spektakularna widowisko
Z entuzjastycznym przyjęciem widowni spotkał się spektakl „Adam” w reżyserii Sebastiana Fabijańskiego, którego pokaz przedpremierowy odbył się 25 lipca w warszawskim teatrze Bohema House. Widowisko muzyczne z udziałem czołowych wokalistów z różnych stron sceny muzycznej opowiada o losach garstki osób ocalałych w zniszczonym w wyniku kryzysu klimatycznego postapokaliptycznym świecie. Pierwszy pokaz przedpremierowy spotkał się z entuzjastycznym odbiorem widzów. Twórcy otrzymali owacje na stojąco. Teatr Ekologiczny Bohema House znany był do tej pory głównie z autorskich przedstawień dla dzieci. „Adam” jest pierwszą produkcją przygotowaną z myślą o nieco starszej widowni. Przy czym sceny nierealistyczne i symboliczne nadają spektaklowi charakter bajki dla dorosłych. Na scenie widzimy świat zniszczony w wyniku degradacji środowiska naturalnego. Refleksja przyszła zbyt późno. Ludzkość nie sprostała wyzwaniu, jakim stał się kryzys klimatyczny i degradacja środowiska. Przetrwała zaledwie garstka ludzi, którzy zmagają się z indywidualnymi dramatami. Mocną stroną spektaklu są utwory muzyczne autorstwa Ramzesa (Mateusza Sumary) oraz Feno (Artura Barbachena) z tekstami Sebastiana Fabijańskiego. Na scenie wykonują je: Karolina Czarnecka, Wiktoria Kostrzewa, Feno, Łukasz Gocławski, Katarzyna Granecka i Sebastian Fabijański, który jest tautorem zarówno libretta jak i całego scenariusza. Punktem wyjścia dla oprawy muzycznej spektaklu jest rap, ale znajdują się w niej również utwory innych gatunków. Zobacz wideo do utworu “Kwiat” w wykonaniu Feno i Sebastiana Fabijańskiego. „Warstwa muzyczna naprawdę wznosi ten projekt, nawet ponad to, czego się spodziewałem. Jest tu dużo rapu, ale pojawia się też kilka bardzo mocnych utworów, które są w większości śpiewane. Mówimy, że jest to musical rapowy, ale rap nie jest tutaj kluczowy. Kluczowa po prostu jest muzyka sama w sobie” - mówi o warstwie dźwiękowej w „Adamie” Sebastian Fabijański. Utwór „Kwiat”, znany z singla promującego spektakl, na scenie zabrzmiał w wykonaniu Wiktorii Kostrzewy i Sebastiana Fabijańskiego. Jest to przejmujące wyznanie żalu bohaterów postawionych przed tragicznym wyborem - decyzją czy zostać rodzicami w obliczu katastrofalnych warunków życia. Piosenka „Ruina”, brawurowo wykonana przez Karolinę Czarnecką i Feno to nieco straszny manifest euforii w obliczu zagłady, pod którym kryje się bunt przeciwko niemożliwej do zaakceptowania rzeczywistości, ale też protest przed wyginięciem rodzaju ludzkiego. Łukasz Gocławski z Katarzyną Granecką rapują i śpiewają w utworze „Bielmo” o kruchości życia i potrzebie czerpania radości nawet z krótkich chwil szczęścia, szczególnie w obliczu ciężkiej choroby nowotworowej. Zgodnie ze swoją dotychczasową tradycją Teatr Bohema House zrealizował spektakl „Adam” w spektakularnej oprawie multimedialnej i z piękną choreografią w wykonaniu zespołu tancerzy pod kierownictwem Weroniki Fabijańskiej. Nowością na scenie jest robot, który bardzo spodobał się publiczności. Odgrywana przez niego postać to robot Bolly – dziecko Loli i Lolka, towarzyszący bohaterom i odgrywający kluczową rolę dla przetrwania gatunku ludzkiego. Spektakl jest wystawiany w ramach Publicznych Kampanii Edukacyjnych (PKE). Jest to możliwe dzięki firmom, które swój obowiązek prowadzenia działań edukacyjnych realizują poprzez współpracę z firmą Eko Cykl Organizacja Odzysku Opakowań S.A. Ci przedsiębiorcy stają się w ten sposób Ekomecenasami sztuki. Teatr Ekologiczny Bohema House od lat wystawia spektakle poruszające tematykę kryzysu klimatycznego i wyzwań związanych z degradacją środowiska naturalnego. Do tej pory spektakle inspirowane były klasycznymi opowieści, takie jak “Calineczka”, “Doktor Dolittle”, “Dziewczynka z zapałkami”, “Opowieść wigilijna”. Spektakl “Adam” oparty jest na oryginalnym pomyśle. Scenariusz do niego napisał Sebastian Fabijański. Przedstawiony w nim świat jest dotknięty katastrofą, a ludzie walczą o przetrwanie. Jednak wciąż ważne są indywidualne emocje i wyzwania, związane z rodzicielstwem, miłością, chorobą. Bohema House jest teatrem autorskim - nie korzysta ze znanych hitów czy z licencji, ale tworzy spektakle od podstaw oraz sam zarządza swoimi prawami autorskimi, co wyróżnia go spośród obecnych na rynku instytucji kultury. Premiera spektaklu “Adam” została zaplanowana na 27 lipca o godz. 19.00. Szczegóły i bilety dostępne są POD TYM LINKIEM. Reżyseria: Sebastian Fabijański W roli głównej: Sebastian Fabijański Występują: Karolina Czarnecka, Wiktoria Kostrzewa, Feno, Pono, Łukasz Gocławski, Katarzyna Granecka, Arkadiusz Pyć Choreografia: Weronika Fabijańska Grupa tancerzy: Ola Sochacka, Rocksee Konofał, Marta Wojda, Krystian Rzymkiewicz, Anastasia Tsershkevich, Michał Gumkowski, Patrycja Smoleń, Ola Krzyżaniak, Natalia Siwek, Marta Jureczko
Widzowie pokochali ją za rolę w Stuleciu Winnych. Wkrótce poznamy drugą twarz Barbary Wypych
Jakie tajemnice skrywa życie prywatne aktorki?
Barbara Wypych szturmem podbiła serca widzów rolami w M jak miłość czy Stuleciu Winnych. 32-latka jest nie tylko genialną aktorką. Może pochwalić się wykształceniem muzycznym, a jej talent wokalny lada chwila będziemy mogli podziwiać w kolejnej edycji show Twoja Twarz Brzmi Znajomo. Jakie tajemnice skrywa Barbara Wypych? Tego o niej nie wiedzieliście! Barbara Wypych: tak została aktorką Ma 32 lata, a na koncie szereg osiągnięć. Sztuka od zawsze była bliska sercu Barbary Wypych. Zanim związała się z aktorstwem poświęciła sporą część swojego życia muzyce i mało brakowało, a zostałaby śpiewaczką operową. Jedna rzecz stanęła jej na drodze ku spełnieniu marzenia. „Myślałam wtedy o klasie wokalu, do której ostatecznie się nie dostałam. To mnie nie zniechęciło - kontynuowałam edukację muzyczną”, opowiadała w rozmowie z plasterlodzki.pl. Gwiazda Stulecia Winnych ukończyła szkołę muzyczną w klasie fortepianu i fletu poprzecznego. Wciąż ciągnęło ją do sceny. Barbara Wypych swoją przyszłość postanowiła związać ze sceną, a pasja do kina i teatru zawiodła ją do Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi, którą ukończyła w 2015 roku. Aktorka ciepło wspomina czas studiów. Był to przełomowy moment w jej życiu, spełniła wówczas swoje marzenie o nauce na jednej z najlepszych szkół na świecie. Tutaj poznała fantastyczne osobowości i indywidualności, które wpłynęły na to, jak patrzy dziś na swój zawód. „Wydział Aktorski skupiał, wszystko to, co było w zasięgu moich zainteresowań. Można traktować to w kategoriach szczęścia. Odkryć swoją pasję, widzieć, że to właściwa droga i mieć szansę rozwijania zainteresowań pod okiem profesjonalistów i potencjału, w który z pewnością trzeba uwierzyć. Od momentu studiów zaczęłam inaczej myśleć aktorstwie. Zaczęłam poznawać i uczyć się sztuki aktorskiej, i ta nauka trwa do dziś”, wspominała w rozmowie z Agnieszką Grejc dla plasterlodzki.pl. Czytaj też: Uciekła z domu, jadła bułki ze śmietnika i... spełniała marzenia. Tak wyglądały początki kariery Leny Góry Barbara Wypych, "Camera Cafe. Nowe parzenie" - press junket serialu, 2023 Barbara Wypych: rozwój kariery. Kocha film, a teatr to jej drugi dom Barbara Wypych w teatrze debiutowała w spektaklu Kamień, a za rolę Withy została uhonorowana licznymi nagrodami. Z perspektywy czasu uważa, że kreacja, którą udało jej się stworzyć pomogła jej w rozwoju kariery. Potem pojawiła się w sztuce Psie serce. Widzowie mogą podziwiać ją na co dzień w Och-Teatrze, Teatrze Współczesnym czy Teatrze Nowym w Poznaniu. Talent i osobowość Barbary Wypych są cenione przez branżę artystyczną, a ona sama jest uznawana za jedną z najzdolniejszych aktorek młodego pokolenia. Ulubienica widzów sięgnęła m.in. po Grand Prix za wybitną osobowość sceniczną, nagrodę przyznaną przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego podczas 33. Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi czy nagrodę dziennikarzy dla największej indywidualności. Barbara Wypych podkreśla, że nie pracuje dla laurów, ale stara się jak najlepiej wykochać swoją pracę i postawione zadanie. Przed kamerą debiutowała w filmie Panie Dulskie w reżyserii Filipa Bajona, będąc na czwartym roku studiów, następnie zaangażowano ją do Powidoków Andrzeja Wajdy, gdzie zachwyciła stworzoną kreacją. Czytaj też: Sharon Stone odtworzyła kultową scenę z "Nagiego instynktu" po 30 latach od premiery filmu. Wprawiła fanów w osłupienie W jakich filmach i serialach zagrała Barbara Wypych? Lista osiągnięć Barbary Wypych robi wrażenie! Aktorka pojawiła się m.in. w produkcjach: Trzecia połowa, Kruk. Szepty słychać po zmroku, Rojst, Ikar. Legenda Mietka Kosza, Jak zostać gwiazdą, Camera Cafe. Nowe parzenie, Matki pingwinów czy Rojst’97. Rolą Soni w serialu M jak miłość zdobyła ogromną sympatię widzów, jednak największa rozpoznawalność przyniosła jej kreacja Andzi w Stuleciu Winnych. Jednak to teatr zajmuje w jej sercu wyjątkowe miejsce – daje jej stabilizację, spotkania z widzem, obcowanie ze sztuką. Tam spędza najwięcej czasu i nic dziwnego, że traktuje go jako swój drugi dom. Każda rola jest dla niej okazją do pracy nad warsztatem i do rozwoju. „Niech więc ta moja droga zawodowa będzie ZNOŚNIE wyboista, kręta i nieprzewidywalna, by mogła mi dać wystarczającą inspirację do kolejnych twórczych starć i otarć”, wspominała aktorka Barbara Wypych w plasterlodzki.pl. Barbara Wypych, Festiwal Netia Off Camera 2018 Barbara Wypych w programie Twoja Twarz Brzmi Znajomo Aktorka Barbara Wypych jest głodna nowych wyzwań! Jesienią 2024 roku powraca kolejna, 21. edycja programu Twoja Twarz Brzmi Znajomo. Na szklanym ekranie nie zabraknie znanych i lubianych artystów. Do ich grona dołączyła także ona! „Wielowymiarowa aktorka, która zdobyła uznanie dzięki znakomitym rolom teatralnym i filmowym!
Stanisław Brejdygant – aktor teatralny i filmowy, dramaturg, pisarz, reżyser
Jakie filmy powstały w reżyserii znanego polskiego aktora?
Stanisław Brejdygant sprawnie łączył i rozwijał swoje talenty w różnych obszarach kulturalnego świata. Jako młody aktor teatralny przyciągnął uwagę krytyków brawurową rolą w warszawskim Teatrze Narodowym. Z pasją realizował pisane przez siebie dramaty, znajdując również czas na reżyserię filmową i niejedną wielką miłość. Spis treści: Droga do kariery na scenie Życie teatralne Stanisława Brejdyganta Spektakle zaangażowane politycznie Dorobek literacki Stanisław Brejdygant jako aktor filmowy Filmy w reżyserii Stanisława Brejdyganta Życie prywatne aktora i reżysera Droga do kariery na scenie Stanisław Brejdygant urodził się 2 października 1936 roku w Warszawie. Jego ojciec Ignacy Brejdygant był lekarzem, matka – Janina z domu Paprocka – pracowała w Towarzystwie Opieki nad Niemowlętami w Wołominie, a także w Towarzystwie Przyjaciół Dzieci w Warszawie. Przyszły aktor, dramaturg, reżyser już od dziecka pałał miłością do literatury. Jako licealista należał do Koła Młodych działającego przy Związku Literatów Polskich. Po ukończeniu Liceum im. Władysława IV w Warszawie, Stanisław Brejdygant rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Następnie zdecydował się na aktorstwo w Warszawskiej Szkole Teatralnej, a potem także na reżyserię na akademii filmowej w Łodzi. Życie teatralne Stanisława Brejdyganta Aktorsko Brejdygant zadebiutował już w wieku 23 lat na scenie Teatru Narodowego w Warszawie w roli Hamleta, którą zachwycił publiczność i krytyków. Doskonałe recenzje i jeszcze większe ambicje otworzyły mu drogę do kariery na deskach innych teatrów w Warszawie, Koszalinie, Poznaniu i Łodzi. Spektakle zaangażowane politycznie Jako reżyser teatralny ma w swoim dorobku adaptacje powieści Dostojewskiego i pięć oper Piotra Czajkowskiego. Stanisław Brejdygant wystawiał także autorskie spektakle, które zabierały ważny głos w trudnych politycznie czasach. W 1982 roku, rok po ogłoszeniu stanu wojennego, wyreżyserował sztukę pt. „Wyzwolony”, której premiera w Teatrze Powszechnym w Warszawie była głośnym wydarzeniem o wymiarze kulturalno-politycznym. Jest to opowieść o samotności i poczuciu krzywdy w czasach od powstania listopadowego do styczniowego. W kontrze do trójki głównych bohaterów stoi postać zgermanizowanego strażnika więziennego, który jako jedyny sprawia wrażenie szczęśliwego. Dorobek literacki Jednak Stanisław Brejdygant pisał nie tylko dramaty, ale także powieści, w których rozlicza traumy z przeszłości, takie jak: „Testament” (1981), „Być Bogiem: opowiadania” (1981), „Stypa” (1991), „Maligna” (1995), „Zwierzenia” (2023). W 2023 wydał autobiografię „Pokoje. Od urodzenia do wieku klęski”. Wraca w niej do dzieciństwa w czasie Powstania Warszawskiego, opowiada o życiu w mieszkaniu na Koszykowej, licznych podróżach i kobietach. Stanisław Brejdygant jako aktor filmowy Szerokiej publiczności znana jest jego rola w serialu „Klan”, w którym zagrał Janusza Zamojdowskiego, przyjaciela rodziny Lubiczów. W filmach pełnometrażowych mogliśmy podziwiać jego kunszt między innymi w następujących kreacjach aktorskich: strażnik z fabryce Schindlera w „Liście Schindlera” (1993) w reżyserii Stevena Spielberga, dyplomata brytyjski w filmie „Akwarium” (1996) Antoniego Krauzego, „Papież” w „Drogówce” (2013) Wojciecha Smarzowskiego, ksiądz Teodor w „Klerze” (2018), również w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego. View oEmbed on the source website Filmy w reżyserii Stanisława Brejdyganta Na swoim koncie aktor i reżyser teatralny ma także kilka filmów fabularnych, wśród których warto wymienić następujące tytuły: „Księżyc” (1969) – krótkometrażowy film historyczny rozgrywający się w Rosji w czasie rewolucji październikowej, „Wyspy szczęśliwe” (1972) – dramat krótkometrażowy o lekarzu, który przeżywa kryzys małżeński. W roli głównej wystąpił Gustaw Holoubek, „Zakręt” (1977) – film pełnometrażowy o dwójce przyjaciół, którzy spotykają się w górskiej samotni. W rolach głównych wystąpili Józef Nowak i Michał Pawlicki. Stanisław Brejdygant jest także autorem scenariuszy do filmów „Księżyc”, „Zakręt” i „Opowieść w czerwieni” w reżyserii Henryka Kluby. Życie prywatne aktora i reżysera Stanisław Brejdygant czterokrotnie podchodził do instytucji małżeństwa. Jego pierwszą żoną była malarka i scenografka Zofia Wierchowicz. Jako drugą poślubił śpiewaczkę Nelę Obarską. Ich syn Igor Brejdygant (ur. 1971) poszedł w ślady ojca, robiąc karierę aktorską i reżyserską. Zawodowo zajmuje się też fotografią. Jest także ojcem piosenkarza Krzysztofa Zalewskiego (ur. 1984). O tym, że ma drugiego syna, dowiedział się dopiero w 1997 roku, bo śmierci matki znanego muzyka. Igor i Krzysztof dowiedzieli się, że są braćmi, dopiero w 2002 roku. Trzecią żoną aktora i dramaturga była historyczka sztuki Barbara Janicka. W 2015 roku Stanisław Brejdygant poślubił Ritę Kożewnikową, mistrzynię akupunktury pochodzącą z Mongolii. Para poznała się w Łodzi, a wchodząc w związek małżeński popularny aktor został ojczymem dorosłego syna Rity – Miagmara.
Nazywano go Wielkim Zelwerem. Aleksander Zelwerowicz zagrał 800 ról i otrzymał tytuł Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata
Był wielkim aktorem i odważnym człowiekiem, ale w życiu prywatnym mu się nie układało
Aleksander Zelwerowicz to legenda polskiego teatru. Potrafił zagrać wszystko, chwalono go za role komediowe i tragiczne. To dzięki niemu jeszcze przed wojną powstała w Warszawie uczelnia kształcąca aktorów i reżyserów. Dzisiaj to Akademia Teatralna nosząca jego imię. Aleksander Zelwerowicz miał piękną kartę podczas wojny, kiedy ryzykując życiem, pomagał wielu Żydom, ukrywał między innymi znaną i poszukiwaną postać, jaką był działacz Bundu i prezes Rady Pomocy Żydom „Żegota” Leon Feiner. Jak potoczyły się losy wielkiego Zelwera, jak nazywali go przyjaciele? Aleksander Zelwerowicz stał się legendą teatru, zagrał 800 ról Urodził się w 1877 roku, w Lublinie, na Starym mieście. Na chrzcie, który odbył się kilka miesięcy po urodzeniu syna, rodzice nadali mu imiona Aleksander Gustaw. Jego ojciec Aleksander Zelwerowicz był powstańcem styczniowym – buntowszczikiem. Został za to skazany przez władze carskie na cztery lata zesłania wraz z rodziną na Syberię. Pracował w kopalniach Czelabińska. Wcześnie zmarł. Młodego Aleksandra wychowywała matka, która martwiła się, że synowi brak męskiej ręki. Chłopak nie był łatwy. Uczęszczał w Warszawie do gimnazjum, ale z VI klasy wydalono go z „wilczym biletem” za bywanie w teatrach ogródkowych, co uważano za deprawacje. Zobacz też: Krystyna Giżowska święciła tryumfy w latach 80., każdy znał jej hit „Nie było ciebie tyle lat”. W ostatnich latach doznała bolesnej straty Po zdaniu matury w rosyjskim gimnazjum w Orle studiował w Wyższej Szkole Handlowej im. Kronenberga, a jednocześnie w Klasie Dykcji i Deklamacji przy warszawskim Towarzystwie Muzycznym. Zawsze ciągnęło go do teatru. Szybko zrobił karierę. Oglądał go Kraków i Łódź, gdzie dwukrotnie był dyrektorem, a także Wilno. W roku 1913 związał swoje losy z. Arnoldem Szyfmanem i jego Teatrem Polskim w Warszawie. Z tym teatrem łączyły go najsilniejsze więzy. Zagrał w swoim życiu ponad 800 ról! Do najważniejszych zaliczano takie role jak Senator w "Dziadach", Major i Rzecznicki w "Fantazym", Wielki Książę Konstanty w "Nocy listopaowej”. To on po raz pierwszy wprowadził na scenę w roku 1909 "Klątwę" Stanisława Wyspiańskiego, a w roku 1911 "Samuela Zborowskiego" Juliusza Słowackiego. Aleksander Zelwerowicz: jego pierwsza żona odebrała sobie życie, od trzeciej uciekł Aleksander Zelwerowicz - Zelwer, jak go nazywali uczniowie był w środowisku teatralnym wielkim autorytetem. Przed wojną był już bardzo znanym aktorem. W życiu prywatnym wiodło mu się gorzej. Miał dwoje dzieci – Helenę i Stanisława. Ich matka, pierwsza żona Zelwerowicza, Emilia z domu Kulikowska odebrała sobie życie w 1909 roku, gdy dzieci były małe. Mówiono, że z zazdrości o inną aktorkę, która była uczennicą Zelwerowicza – Helenę Starską. Można sobie wyobrazić, co to były za plotki. Druga żona Krystyna, aktorka, którą poślubił w 1927 roku, zostawiła go dla innego mężczyzny. Od trzeciej żony - Marii Borowskiej, która poślubił już po wojnie, w 1951 roku, uciekł. Córka, Lena poszła w ślady ojca – została aktorką, reżyserką i scenografką. Była związana z teatrami w Wilnie, Łodzi, Sosnowcu oraz Teatrem Powszechnym w Warszawie. Jej o dwa lata młodszy brat Stanisław ukończył szkołę morską w Tczewie i został kapitanem żeglugi wielkiej. Zobacz też: Dla niej odszedł od żony i dzieci, Zofia Kucówna kochała go nad życie. W obliczu choroby Adam Hanuszkiewicz zostawił ją samą Aleksander Zelwerowicz i Helena Zelwerowicz-Orchoń zostali uhonorowani przez Instytut Yad Vashem w Jerozolimie Podczas II wojny światowej Aleksander Zelwerowicz, jak wielu innych aktorów odmówił grania. Chociaż był na to namawiany przez Niemców. W okresie okupacji niemieckiej wycofał się z teatru. Pracował na wsi jako dozorca obory, potem kasjer i kwestarz Domu Inwalidów Wojennych, wreszcie kierownik przytułku dla starców. W swoim mieszkaniu ukrywał wielu Żydów, najpierw męża córki Józefa Orchonia i jego siostrę Marię Nudel. Dzięki pomocy Zelwerowicza, Józef Orchoń zdobył posadę korepetytora w podwarszawskim majątku i w ten sposób uniknął getta. W ukryciu tłumaczył na język polski książkę Jewgienija Pietrowa o reżyserii teatralnej. Aleksander Zelwerowicz dość często przyjeżdżał z Oryszewa do Warszawy. Przesyłał też córce paczki żywnościowe i pieniądze, pomagając w ten sposób w utrzymaniu warszawskiego domu. Pomoc była potrzebna, zwłaszcza że od wiosny 1942 roku, w mieszkaniu przy ulicy Szczyglej Helena przyjmowała do domu uciekinierów z warszawskiego getta. „Pamiętam taki dzień, kiedy Zelwerowicz przyjechał do Warszawy i zamierzał przenocować w domu. Na widok siedmiu osób […] nieśmiało zapytał, czy będzie miał gdzie spać. Wprawdzie wszyscy entuzjastycznie zapewnili, że tak, ale on nie chciał zawadzać, poszukał sobie noclegu gdzie indziej”. We wrześniu 1942 roku ktoś zaczął szantażować ukrywającego się u Zelwerowiczów adwokata. Udało mu się wykupić, ale od tej chwili adres przy Szczyglej był „spalony”. Zobacz też: Nazywano go „polskim Waltem Disneyem”. Pierwowzorem „Bolka i Lolka” byli jego synowie 9 października 1977 roku, na wniosek kilkorga ocalałych Żydów, Aleksander Zelwerowicz i jego córka Helena Zelwerowicz-Orchoń zostali uhonorowani przez Instytut Yad Vashem w Jerozolimie tytułem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Ceremonia odbyła się w maju 1979 roku w Nowym Jorku. Odznaczenie odebrała Lena, jej ojciec nie żył już od 24 latach. „Określał siebie sam jako [...] przyjaciel człowieka. Miał zawsze otwarte serce i ramiona dla wszystkich uciśnionych i potrzebujących pomocy, a podczas […] okupacji Żydzi najbardziej tej pomocy potrzebowali” – wspominała Aleksandra Zelwerowicza jego córka, Helena. Zobacz też: Żona musiała samotnie wychować trójkę dzieci. Pierwsze małżeństwo Henryka Machalicy nie przetrwało Aleksander Zelwerowicz: choroba, ostatnie lata Po wojnie Aleksander Zelwerowicz wrócił do grania. Od jesieni 1947 roku zaangażował się do Teatru Polskiego w Warszawie, w którym grał do końca życia. Był bardzo ceniony jako pedagog, choć i wymagający. Jan Kreczmar mówił o nim, że był "dobrotliwym katem". W końcu lat 40. dopadła go choroba prowadząca do niedowładu rąk i nóg. Bardzo cierpiał z powodu rozłąki z dziećmi – jego córka i syn zostali za granicą, oboje mieszkali w Ameryce. Helena Zelwerowicz pracowała m.in. w popularnej polskiej stacji „Głos Ameryki”. Ojciec nie mógł pogodzić się z tym, że ukochana córka jest daleko, na emigracji. Jego domem na ostatnie lata życia stał się teatr. Aleksander Zelwerowicz zmarł 18 czerwca 1955 roku
Spektakl Teatru Wielkiego w Poznaniu „Łabędzie” oficjalnie rozpoczął kampanię społeczną
„Osoba z_”. Niepełnosprawność to tylko jedno słowo
W minioną środę, w przestrzeni Bohema2.8 po raz pierwszy w Warszawie wystawiono spektakl, który otrzymał nagrodę publiczności Fedora Prizes Biennale. „Łabędzie” w reżyserii i choreografii Tobiasza Sebastiana Berga to wyjątkowe przedsięwzięcie, w którym biorą udział osoby z niepełnosprawnościami, głównie osoby niewidzące lub słabowidzące. Wydarzenie to oficjalne rozpoczęcie kampanii społecznej Osoba z_, której autorem jest agencja 2KOMA7. Z inicjatywy agencji spektakl mogła zobaczyć również publiczność w Warszawie. Inicjatywa zyskała duże zaangażowanie partnerów, mediów i osób, które mogą wykorzystać swoje zasięgi do promocji sztuki bez barier. Kampania uzyskała Honorowy patronat Prezydenta m. st. Warszawy. Spektakl „Łabędzie” rozpoczyna ważną kampanię społeczną Osoba z_ Wystawiony w nowej przestrzeni eventowej Bohema2.8 spektakl jest świadectwem wyjątkowej artystycznej innowacji, angażującej osoby z niepełnosprawnościami w roli głównych artystów. Tobiasz Sebastian Berg, reżyser spektaklu jako pierwszy Polak otrzymał za to przedsięwzięcie prestiżową nagrodę Fedora. Na wydarzenie tłumnie przybyły osoby zaangażowane w kwestie społeczne, przedstawiciele mediów oraz osoby publiczne, m. in. Lara Gessler, Katarzyna Zawadzka, Olga Bołądź, Paweł Deląg, Krzysztof Jankowski Jankes, Damian Michałowski, Ola i Justyna Nowak, Kasia Sokołowska, Wojtek Sawicki, czy Małgorzata Szumowska, dyrektorka Niewidzialnej Wystawy. Artystyczny wieczór poprowadziła Kamila Kalińczak. Spektakl Łabędzie rozpoczyna bardzo ważną kampanię społeczną Osoba_z: „Kampania powstała, ponieważ jesteśmy świadomi, iż w dyskursie publicznym osoby z niepełnosprawnościami są wciąż odbierane głównie przez pryzmat ich niepełnosprawności, a w mowie wciąż funkcjonuje niepoprawne określenie „osoby niepełnosprawne”, a przecież to osoby „z niepełnosprawnością”. Poprzez kampanię zwracamy uwagę na sposób naszej komunikacji, pamiętając, że słowa mogą ograniczać, ale i dawać wolność i widoczność” – mówi Ewelina Spólna, inicjatorka kampanii, właścicielka agencji 2KOMA7. Kampanii Osoba z_ towarzyszy spot, który pokazuje proces przygotowań do spektaklu z perspektywy jednej z jego uczestniczek i głównej bohaterki spotu, Gosi. To, co widzimy, to próba oddania tego, jak widzą i co czują osoby niewidzące lub słabowidzące. Autorzy kampanii chcą także zwrócić uwagę, na fakt, że „niepełnosprawność” to tylko jedno z wielu słów, które nas określają: „Pokazać swoje emocje, co czuję i jak czuję. Po to to robię. By ktoś zobaczył mnie. A nie moją niepełnosprawność”. Te słowa bohaterki spotu, Gosi, podkreślają jak kluczowy jest przyimek „z”. Niepełnosprawność jest tylko jedną z wielu cech i nie definiuje ona tego, kim jesteśmy. Osoba z niepełnosprawnością to tak jak każdy, osoba z marzeniami, z porażkami, z małego miasta, z poczuciem humoru, z pomysłem na siebie, z apetytem na więcej. Kampania Osoba z_ podkreśla, że każdemu z nas towarzyszy wiele określeń, które są naszym dopełnieniem. Jak wesprzeć działania kampanii Osoba z_? Spot Osoba z_ można obejrzeć na dedykowanej kampanii stronie www.OsobaZ.pl, na której znajdują się również treści edukacyjne związane z szerzeniem inkluzywności. Poprzez stronę internetową można także w symboliczny sposób podpisać deklarację, by dać widoczność osobom z niepełnosprawnościami i w ten sposób aktywnie przyłączyć się do akcji społecznej. Kolejnym etapem kampanii będzie publikacja Dziennika Dobrych Praktyk, który powstaje we współpracy z partnerem merytorycznym kampanii. View oEmbed on the source website Partnerem merytorycznym kampanii Osoba z_ jest United Nations Global Compact Network Poland, polskie biuro największej na świecie inicjatywy angażującej biznes w działania na rzecz Celów Zrównoważonego Rozwoju ONZ (SDGs). Patronatem honorowym akcję objął Prezydent Miasta Stołecznego Warszawa. Partnerem kampanii jest Teatr Wielki w Poznaniu, który odpowiada za projekt i produkcję spektaklu, a partnerem medialnym został Onet. Dzięki New Age Media spot będzie można obejrzeć w sieci kin Cinema City. W swojej nowej przestrzeni eventowej uczestników spektaklu gościł partner BOHEMA2.8. Osoba z_ to kampania, która wnosi nową perspektywę opowiadania historii osób z niepełnosprawnością. Priorytetem akcji jest tworzenie społeczeństwa, w którym każdy może czuć się widoczny, doceniony i aktywnie uczestniczyć w życiu społecznym i artystycznym.
Pożegnała wielu przyjaciół, w tym ukochanego męża. Jak 77-letnia Małgorzata Niemirska radzi sobie z przemijaniem i jak wspomina młodzieńcze lata?
„Chciałabym być jak najdłużej sprawna, a później umrzeć natychmiast”
Małgorzata Niemirska zapisała się na kartach historii polskiego kina, gdy miała zaledwie kilkanaście lat. Dziś ma już prawie 77 lat, a w jej dorobku artystycznym znajdują się niezliczone ilości ról, w które się wcielała. Aktorka w jednym z najnowszych wywiadów opowiedziała, jak radzi sobie ze starością i przemijaniem, a także wspomniała swoje młodzieńcze lata i to, jak wspomina rolę Lidki w „Czterech pancernych i psie”, od której wszystko się zaczęło... [Tekst opublikowany na Viva Historie 17.04.2024 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 16.10.2024 r] Małgorzata Niemirska o początkach kariery. „Po moim trupie, Małgosiu, będziesz tancerką” usłyszeć miała Małgorzata Niemirska od rodziców, gdy opowiedziała im o swoich marzeniach. Na szczęście nie kazano jej rezygnować z przyszłości artystycznej: jej ojciec sam z resztą był muzykiem, znanym wówczas skrzypkiem. Przyszła aktorka chodziła przez lata do szkoły muzycznej, a później studiowała na PWST w Warszawie. Tą samą ścieżką szła także jej starsza siostra, Ewa Wiśniewska. „Miałyśmy szczęśliwy, muzykalny dom na warszawskim Mokotowie, z mamą czekającą z obiadem. Nie byłyśmy dziećmi z kluczem na szyi” wspominała. Małgorzata Niemirska bardzo szybko pokochała aktorstwo. Już w wieku 16 lat zadebiutowała w „Pingwinie” Jerzego Stefana Stawińskiego. Rok później dostała rolę, która ciągnąć będzie się przez całe jej życie. Mowa oczywiście o Lidce Wiśniewskiej w „Czterech pancernych i psie”. Serial okazał się prawdziwym hitem i jeszcze zanim skończyła studia, udało się jej zdobyć uznanie w środowisku aktorskim. Młodziutka aktorka miała nadzieję, że dzięki tej roli uda się jej z impetem rozwinąć karierę. Niestety rzeczywistość okazała się jednak nieco inna: przez długie lata widziano ją jako Lidkę Wiśniewską i na próżno próbowała pozbyć się tej łatki. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgdkgEeQ-cd93a40.jpg" width="1600" height="1603" alt="1966. Kadr z serialu "Czterej pancerni i pies", n/z od lewej: Malgorzata Niemirska, Wlodzimierz Press.,Image: 429732377, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Romuald Kropat / Forum" title="plan serialu "Czterej pancerni i pies"" /> Dziś już zrozumiała, że walczyła z wiatrakami i przyznała, że dawno pogodziła z realiami. „Nie obrażam się na rzeczywistość, w której dla wielu pokoleń na zawsze pozostanę Lidką. Może dlatego, że nie mam się czego wstydzić? Mogę z dumą i satysfakcją pochwalić się teatralnym dorobkiem. A że ciągle chciałoby się więcej? Tak to już z nami aktorami jest, wiecznie jesteśmy nienasyceni… Na Lidkę wiele rzeczy załatwiłam, nie będę tego ukrywać” wyznała w rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu. Aktorka przytoczyła anegdotę, w której „na Lidkę” udało się jej wymigać od mandatu. „Kiedyś zatrzymali nas razem z Markiem i naszym wyżłem. Usłyszałam: „O, pani Lidka!”. A po chwili: „I jeszcze Szarik!”. Nasz piękny wyżeł nazwany Szarikiem, wyobraża pan sobie? Ale opłacało się milczeć i odjechać z pouczeniem” wspomniała. Sprawdź również: Dla dzieci chciał być tatą na medal. Prawda o synach Artura Żmijewskiego wyszła na jaw <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgxR5np5-f70fc05.jpg" width="1600" height="1643" alt="Polska, 1969. Serial: Czterej pancerni i pies zrealizowany na podstawie ksi¹¿ki i scenariusza Janusza Przymanowskiego przedstawia³ wojenne losy za³ogi czo³gu Rudy i psa Szarika. Serial by³ krêcony w latach 1966-1970 w trzech seriach. Wszystkie 21 odcinków serialu wyre¿yserowa³ Konrad Na³êcki. Nz. Ma³gorzata Niemirska (Lidka). uu PAP/Witold Rozmys³owicz Dok³adny miesi¹c i dzieñ wydarzenia nieustalone. Poland, 1969. A movie series entitled "Four Tankmen And The Dog" based on a novel under the same title written by Janusz Przymanowski, who also authored the script. It presented the war-time adventures of the "Rudy" (Red) tank crew and their dog named Szarik (Sharik). The series was shot between 1966 and 1970. All 21 episodes were directed by Konrad Nalecki. Pictured: M. Niemirska uu PAP/Witold Rozmyslowicz" title="Portrety aktorów graj¹cych w serialu" /> Małgorzata Niemirska jako Lidka Wiśniewska w „Czterech pancernych i psie” Małgorzata Niemirska o mężu Marku Walczewskim Aktorka spędziła z mężem aż, lub jedynie 35 lat. Połączyła ich miłość do aktorstwa oraz ogromna pasja związana z teatrem. Poznali się w połowie lat 70. ubiegłego wieku, a na scenie występowali razem prawie do końca dni Marka Walczewskiego. Na przeszkodzie stanęła mu jednak choroba, na którą zachorował w ostatnich latach życia — Alzheimer. Próbował z nią jednak walczyć. „Marek był niewiarygodnie zdolnym aktorem, o takich jak on mówi się zwierzę sceniczne. Nawet gdy musiał już grać ze słuchawką nie sposób było oderwać od niego oczu” mówiła. Chociaż oboje małżonków zajmowało się dokładnie tym samym, a nawet występowali na tych samych deskach czy w tych samych sztukach, przez lata nie pojawiła się między nimi żadna rywalizacja. Małgorzata Niemirska wspomniała, że gdy raz jej mąż usłyszał „Oj, Marku, Małgosia cię dogania”, odpowiedzieć miał po prostu „To jest moim marzeniem”, wspierając żonę. „Ceniliśmy siebie nawzajem, tworzyliśmy teatralny dom, gdzie praca nie dominowała nad codziennym życiem, a była jej inspirującym dopełnieniem. Dopóki nie nadeszła ta straszna choroba, byliśmy bardzo szczęśliwi” opowiedziała w rozmowie z dziennikarzem portalu Onet. Zobacz także: Zanim pierwszy raz wyszła za mąż, związała się ze słynnym muzykiem. Dopiero niedawno wyjawiła prawdę <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgCqR3e7-5366b9c.jpg" width="2396" height="1600" alt="Warszawa, 09.1990. Marek Walczewski i jego zona Malgorzata Niemirska na balkonie swojego mieszkania.,Image: 428394915, License: Rights-managed, Restrictions: 1040_5 UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Marek Walczewski i jego zona Malgorzata Niemirska" /> Marek Walczewski, Małgorzata Niemirska, 1990 r. Niemirska o przemijaniu: „Chciałabym być jak najdłużej sprawna, a później umrzeć natychmiast” Małgorzata Niemirska opowiedziała również, jak rodzi sobie z przemijającym czasem. W jednej ze sztuk odgrywana przez nią postać mówi wprost „W du**e mam starość”. Sama aktorka ma całkiem podobne podejście do swojego wieku. Pytana o lata, odpowiada, że ma ich „tyle, co każdy” i nie pozwala na to, by ktokolwiek definiował jej wartość pod względem przeżytych wiosen. Nadal bardzo aktywnie działa i udziela się w teatrze. „Nie wyobrażam sobie niedołęstwa, jestem osobą, której ruch przynosi ukojenie. Chciałabym być jak najdłużej sprawna, a później umrzeć natychmiast, jak mój świętej pamięci kochany ojciec Eugeniusz, na błyskawiczny zawał. Ale marzyć sobie można, a życie, jak się przekonałam, pisze najbardziej dramatyczne scenariusze”. Małgorzata Niemirska, plan serialu „Leśniczówka”, 2021 rok Aktorka już wielokrotnie zmagała się ze stratą najbliższych osób. W 1981 była na ocznym świadkiem strasznego wypadku samochodowego w którym zginął jej przyjaciel i mistrz, reżyser Witold Zatorski. Jego śmierć przyszła bardzo niespodziewanie. Małgorzata Niemirska wspomniała, że miał jeszcze wiele planów, nie zdążył nawet dokończyć przedstawienia, które wówczas reżyserował. W 2009 r. musiała pożegnać się z kolejnym przyjacielem — swoim mężem, Markiem Walczewskim. Chociaż tym razem było inaczej: nie było gwałtownego wypadku, ale długa, powoli wyniszczająca choroba, która w końcu odebrała jej ukochanego. Z jego śmiercią również nie mogła pogodzić się bardzo długo. „Życie doświadczyło mnie wieloma stratami i doskonale wiem, jak różne oblicza może mieć umieranie. W kontekście choroby Marka przypomina mi się tytuł mojego ulubionego spektaklu z jego udziałem – „Powolne ciemnienie malowideł”. Właśnie tak to odczuwałam. Gdy najbliższa osoba przestaje cię rozpoznawać, samemu odechciewa się żyć. Nie ma słów, które mogłyby to opisać” opowiedziała. Czytaj też: Po usłyszeniu diagnozy podsumował ją jednym zdaniem. Te słowa wstrząsnęły żoną Patricka Swayze Małgorzata Niemirska, Marek Walczewski, 1990 Małgorzata Niemirska, Marek Walczewski, 2003 rok
Gwiazda serialu Ranczo przekazała ważne wieści. To dla niej wyjątkowa chwila!
Grażyna Zielińska została uhonorowana ważnym odznaczeniem
Fenomenalna aktorka filmowa i teatralna, ulubienica widzów. Grażyna Zielińska podbiła serca fanów rolami w serialach Ranczo czy Na dobre i na złe. Jednak na jej koncie znajduje się o wiele więcej artystycznych kreacji. Za swoją działalność otrzymała wyjątkowe wyróżnienie. Aktorka nie kryła emocji i przekazała fantastyczną wiadomość. Grażyna Zielińska - aktorstwo było jej pisane Jedyna w swoim rodzaju! Oddana pasji, ciepła, utalentowana i zjawiskowa kobieta. Grażyna Zielińska już jako mała dziewczynka marzyła o występowaniu na scenie. Miała intuicję, a ta po ukończonym liceum zaprowadziła ją do wrocławskiej filii PWST w Krakowie. „Mnie szkoła teatralna nauczyła zawodu, aktorstwa, myślenia i wyobraźni. Bez szkoły to, co ja bym umiała? Dlatego głośno mówie - szkoła uczy tego, czego ma uczyć". Tam dopiero nauczyli mnie: zawsze prawda, a nie udawanie”, opowiadała Grażyna Zielińska kilka lat temu w rozmowie z Plejadą. Dziś razem z rodziną mieszka w Płocku. Gdzie od lat współpracuje z Teatrem Dramatycznym. Tam poznała Adama Hanuszkiewicza, którego uważa za ojca swojego sukcesu. Reżyser był bardzo zadowolony, zaprosił ją potem do grania w Warszawie w spektaklu Romeo i Julia. To był prawdziwy przełom. „Zagrałam, a po premierze recenzja: "Przedstawienie jest takie sobie, ale jedyną rolą godną zapamiętania jest rola pani Grażyny Zielińskiej”, mówiła w 2021 roku w Plejadzie. Grażyna Zielińska zaczęła pojawiać się w serialach. Najpierw w 13 posterunku, potem w Miasteczku i Na dobre i na złe. W tej ostatniej produkcji wcielałą się w rolę bufetowej Marii Zbieć, mamy Mareczka, czyli Pawła Wilczaka. Choć rola miała być jedynie epizodem, stała się długotrwałą przygodą. Następnie widzowie pokochali Grażynę Zielińską za rolę Babki w serialu Ranczo. Na koncie aktorki jest wiele fantastycznych kreacji filmowych, serialowych i teatralnych. Czytaj też: Wyszła na jaw wysokość emerytury Jolanty Kwaśniewskiej. Możecie być zaskoczeni Grażyna Zielińska, 31.06.2006 Grażyna Zielińska uhonorowana za swoją działalność Za swoje osiągnięcia i działalność artystyczną Grażyna Zielińska została uhonorowana przez Ministra Kultury Srebrnym Medalem Gloria Artis. O wszystkim poinformowała za pośrednictwem mediów społecznościowych. Aktorka nie ukrywa radości w związku z otrzymaniem tego wyjątkowego wyróżnienia. „Z przyjemnością zawiadamiam, że zostałam uhonorowana przez Ministra Kultury Srebrnym Medalem Gloria Artis. Fajnie jest dostać państwowe odznaczenie”, komentowała. Uśmiech nie schodzi z jej twarzy. Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” jest drugim stopniem wyróżnienia. Medal nadawany jest przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego osobom wyróżniającym się w dziedzinie twórczości artystycznej, działalności kulturalnej lub ochronie kultury i dziedzictwa narodowego. Pani Grażynie Zielińskiej serdecznie gratulujemy! Sprawdź też: Zbywała go miesiącami, miłość przepowiedziała jej wróżka. Alżbetę Lenską na ślub namówiła koleżanka
Tłum gwiazd, niezwykłe emocje i sztuka na najwyższym poziomie. Premiera „Wesela” w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie za nami
Cóż to były za emocje! 16 i 17 marca w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie miała miejsce najważniejsza premiera teatralna tego sezonu, czyli „Wesele”, które wyreżyserowała Maja Kleczewska. Na scenie cała plejada aktorów Teatru Słowackiego, wśród nich między innymi występuje Marian Dziędziel. Zwieńczeniem premierowego wieczoru było uhonorowanie aktora Andrzeja Grabowskiego Złotym Medalem Zasłużony Kulturze „Gloria Artis”, a także oświadczenie ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bartłomieja Sienkiewicza w którym poinformował, że Teatr Słowackiego wkrótce stanie się drugą sceną narodową w Krakowie. Poniżej prezentujemy kilka zdjęć z tych wieczorów. Nie zabrakło znamienitych gości, wielkich emocji, wzruszeń i zachwytów, zaś w kuluarach ożywionych, rzeczowych dyskusji. Twórcy spektaklu „Wesele” oraz jego obsada Tak tego wieczoru prezentowała się publiczność w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie Wśród gości pojawiła się m.in. Grażyna Torbicka z mężem Adamem Minister kultury i dziedzictwa narodowego Bartłomiej Sienkiewicz wręcz Andrzejowi Grabowskiemu Złoty Medal Zasłużony Kulturze „Gloria Artis”
Podano datę pogrzebu Izabelli Cywińskiej. Rodzina cenionej reżyserki ma prośbę do żałobników
„Odeszła Wielka Dama polskiego teatru”, żegnali ją współpracownicy
Izabella Cywińska odeszła 23 grudnia 2023 roku. Miała 88 lat. Ceniona reżyserka teatralna zostanie pochowana 9 stycznia. Ks. Andrzej Luter przekazał szczegóły dotyczące pogrzebu artystki. Rodzina zwróciła się do żałobników z jedną prośbą. Śmierć Izabelli Cywińskiej Izabella Cywińska zmarła na dzień przed Wigilią, 23 grudnia 2023 roku. Była wspaniałą, cenioną reżyserką teatralną, filmową oraz krytykiem filmowym. W rządzie Tadeusza Mazowieckiego objęła stanowisko minister kultury i sztuki. Izabella Cywińska była dyrektorką Teatru Nowego w Poznaniu. Kierowała również Teatrem im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu, a także zajmowała stanowisko dyrektora artystycznego warszawskiego Teatru Ateneum. To ona wyreżyserowała serial „Boża podszewka”. Na swoim koncie ma także spektakle Teatru Telewizji. Ceniona reżyserka za swoje osiągnięcia i działalność artystyczną została uhonorowana Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis" oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. „Odeszła Wielka Dama polskiego teatru, Izabella Cywińska - legendarna dyrektorka Teatru Nowego w Poznaniu, Matka-założycielka i twórczyni jego słynnego zespołu, reżyserka teatralna, filmowa, telewizyjna. Minister Kultury w pierwszym solidarnościowym rządzie III RP, "Dziewczyna z Kamienia”, żegnał ją w poruszającym wpisie Piotr Kruszczyński, reżyser teatralny i dyrektor Teatru Nowego w Poznaniu. Czytaj też: Maryla Rodowicz z goryczą wspomina kulisy pracy nad Sylwestrem w Zakopanem. „Byłam bez przerwy przeganiana z miejsca na miejsce" Pogrzeb Izabelli Cywińskiej Informacje o dacie i miejscu spoczynku Izabelli Cywińskiej przekazał za pośrednictwem mediów społecznościowych ks. Andrzej Luter. Pogrzeb cenionej reżyserki odbędzie się we wtorek 9 stycznia 2024 roku. Uroczystości pożegnalne rozpoczną się mszą świętą o godzinie 12.30 w Kościele Środowisk Twórczych przy Pl. Teatralnym 18 w Warszawie. „We wtorek 9 stycznia pożegnamy IZABELLĘ CYWIŃSKĄ, wielką artystkę teatru. Msza święta (żałobna) rozpocznie się o godz.12.30 w Kościele Środowisk Twórczych przy Pl. Teatralnym 18 w Warszawie, następnie przejazd na cmentarz (Powązki Wojskowe). Kondukt żałobny wyruszy spod bramy głównej cmentarza około godziny 15.00”, przekazano. Bliscy Izabelli Cywińskiej poprosili żałobników o jedno. Zaapelowano, by nie kupować kwiatów, a zamiast tego wesprzeć jedną z fundacji. "Rodzina prosi, by zamiast kwiatów dokonywać wpłat na Fundusz Obywatelski im. Henryka Wujca: Fundacja dla Polski nr konta 87 1140 1010 0000 5294 4600 1021”, zakończono. Sprawdź też: Agnieszka Osiecka i Seweryn Krajewski: połączyła ich miłość do muzyki. Idealnie się uzupełniali. Jak potoczyła się ta relacja? <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="280" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fpermalink.php%3Fstory_fbid%3Dpfbid0GcJk2ZQ3vaDfTNNGU8epHaJXqqbhvm11aszuCe8unoy7eMhJyieQDWnBVGKUu4FQl%26id%3D100006076486785&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500">
Maria Seweryn celebruje 25 lat obecności na scenie: pasja, talent i wyjątkowa kariera
Ikona świata teatru nie obawia się zawodowych wyzwań
W świecie teatru Maria Seweryn jawi się jako prawdziwa ikona. W tym roku obchodzi ona 25-lecie swojej obecności na scenie. W ciągu tych lat Maria zdobyła uznanie zarówno publiczności, jak i krytyków, prezentując swoje niezwykłe umiejętności w różnorodnych rolach i projektach. Maria Seweryn celebruje 25 lat obecności na scenie Zaczynając swoją karierę w 1998 roku w spektaklu "Fedra", aktorka szybko zademonstrowała swoją niezwykłą pasję i zaangażowanie w sztukę. Każda jej rola, od "Trzech sióstr" po "Kobietę w sytuacji krytycznej", przynosiła nowe odkrycia i potwierdzała jej talent. Ogromne wrażenie zrobiła swoim występem w spektaklu "Metoda", dodając kolejny rozdział do swojej bogatej kariery teatralnej. Jej talent do przenikania w głąb skomplikowanych postaci i prezentowania ich w sposób tak autentyczny i przekonujący jest prawdziwie fascynujący. Nie sposób pominąć jej rewelacyjnej roli w "Boże mój!", która była prawdziwą ucztą dla miłośników teatru. W ciągu ostatnich 25 lat Maria Seweryn nieustannie zaskakiwała, inspirując i zachwycając swoim talentem. Jej niezachwiana pasja do sztuki teatralnej, połączona z nieustannym poszukiwaniem nowych wyzwań i śmiałych pomysłów, czyni ją wyjątkową postacią na scenie teatralnej. Odważnie przekracza ona granice tradycyjnego teatru, wprowadzając nowe, innowacyjne podejście do sztuki. Maria Seweryn zadebiutowała w monodramie "Na pierwszy rzut oka" Jednym z ważniejszych momentów w jej karierze był niedawny debiut w najtrudniejszym chyba gatunku teatralnym dla aktora — monodramie "Na pierwszy rzut oka". Seweryn zadebiutowała w roli, która wymagała nie tylko artystycznej dojrzałości, ale i zdolności do stworzenia intymnego dialogu z publicznością. W tej sztuce Maria wciela się w postać Tessy, adwokatki u progu wielkiej kariery, która nagle znajduje się w dramatycznej sytuacji, stając w roli świadka we własnej osobistej sprawie. Spektakl, poruszający tematykę przemocy seksualnej i patriarchalnych układów, został niezwykle wysoko oceniony po niedawnych premierach na londyńskim West Endzie i nowojorskim Broadwayu, gdzie Jodie Comer, grająca Tessę, otrzymała prestiżową nagrodę Tony – teatralny odpowiednik Emmy, Grammy i Oscarów. Również w Polsce rola Tessy w wykonaniu Marii Seweryn zebrała entuzjastyczne recenzje, podkreślające wyjątkowy talent aktorki, m.in.: "Fascynująca Maria Seweryn", "Jeden z najlepszych spektakli sezonu" czy "Adwokatka diabła. Piekielnie dobra Maria Seweryn w monodramie"... Maria Seweryn to także ceniona reżyserka teatralna. Jej ostatni projekt, "Głowa w piasek", to zbierające entuzjastyczne recenzje spektakl Teatru Polonia o kobiecej przyjaźni i tolerancji dla inności. W swej pracy reżyserskiej i aktorskiej nie boi się podejmować ryzyka i eksperymentować. Jej podejście do sztuki teatralnej jest świeże i innowacyjne, co czyni jej spektakle nie tylko rozrywką, ale także formą artystycznej wypowiedzi Nieustannie rozwija swoje umiejętności, przekraczając granice tradycyjnego teatru i wprowadzając w niego nowe, śmiałe pomysły. Jej 25 lat na scenie to nie tylko świadectwo jej talentu, ale również dowód na niezachwianą pasję do teatru. Wyczekujemy z niecierpliwością kolejnych projektów, zarówno aktorskich, jak i reżyserskich, które z pewnością będą kolejnymi kamieniami milowymi w jej niezwykłej karierze.