TYLKO W VIVIE! Michał Piróg o ostracyzmie ze strony aktorów: „Byli przeciwko mnie”. To, co usłyszał od Olbrychskiego zapamięta na zawsze
Choć nie ukończył szkoły aktorskiej, dziś z powodzeniem występuje na scenie i zdobywa uznanie tych, którzy kiedyś podchodzili do niego z rezerwą. W rozmowie z VIVĄ! Michał Piróg opowiada o zawodowych wyzwaniach, odwadze podążania własną drogą i przekonaniu, że talent oraz pracowitość znaczą więcej niż dyplom.
Nie idzie utartą ścieżką i nigdy nie próbował dopasować się do cudzych oczekiwań. Choć nie ukończył szkoły aktorskiej, dziś z powodzeniem występuje na scenie, a ci, którzy kiedyś patrzyli na niego z rezerwą, należą do grona jego największych zwolenników. "I ci, którzy na początku byli przeciwko mnie, dzisiaj są moimi adwokatami. I to jest moje duże szczęście", opowiada Katarzynie Piątkowskiej. W szczerej rozmowie z VIVĄ! Michał Piróg opowiada o odwadze, by zaufać własnej drodze, o zawodowych wyzwaniach i o przekonaniu, że prawdziwą wartość artysty budują nie dyplomy, lecz talent, pracowitość i konsekwencja. Nie skończył szkoły aktorskiej, a i tak robi karierę. W VIVIE! Michał Piróg zdradza: „Ci, którzy byli przeciwko mnie, dzisiaj są moimi adwokatami” – A Twoja intuicja kazała Ci wrócić do teatru? Wiedziałem, że tam odżyję. I tak się stało. Tam jest inna energia niż w telewizji. Jest kreacja, jest zmienność, bo co roku robię dwa, trzy, czasem cztery tytuły, każdy spektakl jest inny, a wymiana energii między mną a widownią jest cudowna. Poza tym byłem już coraz bliżej ukończenia projektu, nad którym pracowałem od dawna, i to po prostu był ten czas. Poza tym byłem przebodźcowany, znudzony tym, co widzę na Instagramie, plastikowością otaczającego mnie świata i wszechobecnym dążeniem do sukcesu za wszelką cenę. I tym, że staliśmy się tak poprawni politycznie, że aż poczułem się tym sterroryzowany, bo uważam, że młode pokolenie terroryzuje starsze pokolenie: „Źle się na mnie spojrzałeś. To mnie demotywuje”. Nikt mi nie będzie mówił, jak mam postrzegać świat. Ty sobie postrzegaj, jak chcesz, daję ci wolność. Ale ty swoją wolnością nie zabieraj mi mojej. – Ani przez chwilę nie żałowałeś, że po tylu latach nie weźmiesz w tym udziału? Dlatego właśnie od razu wszystkim powiedziałem, że rezygnuję. Żeby nie było tak, że następnego dnia budzę się wyspany i zadowolony i zmieniam zdanie. A tak było w poprzednich latach. Przed spotkaniem z dyrektor programową zacząłem sobie przypominać, co przeżyłem w telewizji przez 25 lat, i wtedy ogarnęła mnie panika, bo rozstaję się z instytucją, w której byłem większą część mojego życia. Ale włączyłem serial, wyciągnąłem się i mi przeszło (śmiech). Opowiem ci jeszcze jedną anegdotkę. Dzień przed spotkaniem zamówiłem kwiaty na to spotkanie. Rano wchodzę do kwiaciarni i widzę wielki wieniec pogrzebowy z szarfą z napisem „Ostatnie pożegnanie”. Wystraszyłem się, że pani kwiaciarce coś źle wytłumaczyłem, i pytam, czy to dla mnie. Wyobraziłem sobie, jak z tym wieńcem wkraczam do siedziby stacji (śmiech). A przecież ja nie zatrzaskuję drzwi, bo nigdy nie wiadomo, gdzie jaka przygoda na mnie czeka. – Na razie szukasz przygód na scenie? Ach, to jest wieczna zabawa i spełnienie marzenia. Coś kreuję, stwarzam jakąś postać, przez parę godzin jestem kimś innym. Czytaj też: Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości” To usłyszał od Daniela Olbrychskiego i Pawła Królikowskiego – Spotykasz się z ostracyzmem ze strony aktorów, z którymi grasz, bo nie skończyłeś szkoły aktorskiej? Bywało i tak. Ale po pierwszych próbach przychodzili i mówili, że byli do mojego udziału sceptycznie nastawieni, ale widzą, że jestem sumienny i chyba mam talent (śmiech). I ci, którzy na początku byli przeciwko mnie, dzisiaj są moimi adwokatami. I to jest moje duże szczęście. Daniel Olbrychski powiedział mi kiedyś: „Przestań z tą szkołą! Ja też jej nie skończyłem, dopiero na starość zrobiłem dyplom, bo mi powiedzieli, że będę rektorem, i w końcu nie byłem”. Ale nie mam kompleksów z powodu braku aktorskiego wykształcenia, choć zdarza mi się zastanowić, co bym dzisiaj umiał, gdybym tę szkołę skończył. I nie odpowiem sobie na to pytanie. A gdybym poszedł do szkoły teatralnej kiedyś, to może bym nie tańczył, gdzie tańczyłem, i nie pracował w telewizji? Podejmowałem w życiu takie, a nie inne decyzje i muszę je zaakceptować. Świętej pamięci Paweł Królikowski mówił, że może powinienem zrobić szkołę teatralną eksternistycznie. Odebrałbym argument krytykantom, ale dałbym inny. Zaczęto by mi wypominać, że jednak tylko eksternistycznie. Nigdy już nie będzie dobrze, więc nie będę spełniał oczekiwań innych ludzi, bo i tak zawsze znajdzie się coś, do czego się zdołają przyczepić. Jestem przykładem na to, że papier nie daje pracy. Daje ją sumienność i rzetelność, i splot okoliczności. No i trochę ten talent. Co innego z tańcem. Zrobiłem papiery, żeby zostać dyplomowanym choreografem, bo od moich umiejętności zależy czyjeś zdrowie. – Dostrzeżono Cię i grasz bardzo dużo. Zagrałem w jednym przedstawieniu, ktoś mnie w nim zobaczył, zaprosił na przesłuchanie i tak to się potoczyło. Jeśli mamy cierpliwość i pokorę, to powinno się udać. Każda mini rzecz, jaką robimy w życiu, przybliża nas lub oddala od realizacji marzeń czy zamierzeń. I nie musimy być perfekcyjni. Ja nie jestem. Moje prowadzenie się jest nieperfekcyjne. Czytaj też: Tragiczny wypadek przekreślił jego taneczną karierę, lekarze mówili o wózku. Michał Piróg w poruszającym wywiadzie dla VIVY!: „Zastanawiałem się, po co mam żyć” – Cóż to za rachunek sumienia. Szczerość. Nie jestem wzorem do naśladowania. Ale niczego, co w życiu zrobiłem, się nie wyrzekam, bo uważam, że w granicach rozsądku różne doświadczenia są nam potrzebne. – Poszukując ekscytacji, łapiesz często 10 srok za ogon? I gram w czterech spektaklach naraz. To może nie w pogoni za ekscytacją, a z powodu pracowitości. Po prostu nie znam umiaru. I w pracy, i w… innych rzeczach (śmiech). Ale jak robię cztery premiery naraz, to nie jest to bezkosztowo. Wtedy przez cztery miesiące na przykład nie śpię. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca.
Aleksandra Kurzak wystąpi w niezwykłym projekcje hollywoodzkiego gwiazdora. Tylko nam zdradza szczegóły
Aleksandra Kurzak nie zwalnia tempa! Właśnie zadebiutowała w nowej roli w nowojorskiej Metropolitan Opera, a wkrótce będzie pracować z hollywoodzkim gwiazdorem filmów akcji. Jackie Chan, bo o nim mowa, zatrudnił ją do swojej inscenizacji słynnej opery, do której chce włączyć elementy sztuk walki! Tylko u nas Aleksandra Kurzak ujawnia szczegóły tego oryginalnego przedstawienia.
Jej nazwisko znają wielbiciele opery na całym świecie. Aleksandra Kurzak występowała bowiem na największych scenach: Royal Opera House, Operze Wiedeńskiej, La Scali czy Metropolitan Opera. Teraz czeka ją jednak wyzwanie, jakiego w swojej karierze jeszcze nie miała. Wystąpi w inscenizacji "Turandot" w reżyserii Jackie Chana. Dla gwiazdora kina akcji będzie to debiut w tej roli. Jego pomysł na to przedstawienie jest rewolucyjny. W rozmowie z VIVĄ! Aleksandra Kurzak zdradza kulisy tego przedsięwzięcia. – Jakie to dla ciebie uczucie wcielić się w nową rolę w „La Boheme” w Metropolitan Opera? Ostatnio grałaś tam Musettę, teraz Mimi. Dwie skrajne postacie. Jest to moja 13 rola w MET. Zagrałam tu już ponad 100 spektakli, ale zawsze jest to niesamowite uczucie. Zwłaszcza że mogę teraz powrócić do „La Boheme” w innej roli. Zawsze było mi bliżej do Musetty, ze względu na mój charakter i osobowość. Mimi jest osobą bardzo spokojną, więc próbuję zrobić ją bardziej temperamentną. Chociaż muzyka napisana dla niej jest fenomenalna. – Słyszałam, że ta inscenizacja „La Boheme” w MET jest spektakularna. Tak! To jest słynna inscenizacja Zefirellego i jest grana na scenie MET od ponad 40 lat. Jest to najczęściej wystawiana opera w MET, zagrana już ponad 500 razy, ukochana przez publiczność. Jest absolutnie spektakularna, w II akcie wybudowano na scenie cały Paryż, do tego padający śnieg! Czytaj także: Przypadek czy przeznaczenie? Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna opowiadają o swojej miłości! – Czy odczuwasz jeszcze stres przed premierami w MET? Nie, stresu już nie ma. Jeśli tylko wszystko jest w porządku ze zdrowiem, to jest wielka radość i ekscytacja z każdego występu. – Właśnie ogłoszono, że wystąpisz w „Turandot” z okazji setnej rocznicy premiery, podczas Festiwalu Pucciniego we Włoszech, a jako reżyser zadebiutuje aktor filmów akcji Jackie Chan. Podobno zamierza włączyć do przedstawienia sztuki walki. Każda z postaci otrzyma swoje wojownicze wcielenie. Jak Ci się podoba taka wizja "Turandot"? Podoba mi się bardzo wizja wprowadzenia nazwiska ze świata kina do świata opery. Chociaż wydaje mi się, że to w ogóle nie ma znaczenia, czy to jest reżyser, czy aktor kina akcji, czy filmów dramatycznych. Wszystko zależy od człowieka i jego wizji. Było wielu znanych reżyserów filmowych, którzy z operą sobie nie poradzili, a np. Franco Zefirelli stał się ikoną w operze. Nigdy nie ma pewności, czy to się uda, czy nie. Widziałam propozycje projektów do „Turandot” i wyglądają przepięknie. Jestem bardzo pozytywnie nastawiona, czekam na pierwsze spotkanie z reżyserem i jestem absolutnie otwarta na taka współpracę, bo dzięki temu się o tym mówi. – Niedawno głośnym echem odbiły się słowa Timothée Chalamet, że operą i baletem nikt się nie interesuje. Oberwał za to mocne ciosy, ale paradoksalnie dzięki temu, oczy całego świata zwróciły się właśnie w stronę opery i baletu. Niektóre teatry nawet się pochwaliły, że niesamowicie wzrosła sprzedaż biletów i zainteresowanie. Opera nie zginie, ma miliony fanów na całym świecie, sale są wypełnione po brzegi i trudno dostać bilety. Chyba większy problem jest z kinami, które są zamykane, albo na seansie jest garstka widzów. Także, wielbiciele opery mogą spać spokojnie. Zobacz również: Wybitna śpiewaczka operowa oraz ceniona dziennikarka. Przyjaźń Aleksandry Kurzak i Marzeny Rogalskiej
Dawid Ogrodnik w roli... Michała Wiśniewskiego? Już dziś premiera głośnego spektaklu Teatru Telewizji!
Takiego spektaklu w polskiej telewizji jeszcze nie było. „Prałat” to bezkompromisowa, poruszająca opowieść, w której Dawid Ogrodnik wciela się w aż 12 postaci – i to bez wypowiadania ani jednego słowa. Odważny temat, mocne emocje i aktorski popis, który może wstrząsnąć widzami już dziś!
Dawid Ogrodnik jako Michał Wiśniewski? To tylko jeden z 12 zaskakujących wcieleń w spektaklu „Prałat”, który łamie wszelkie schematy Teatru Telewizji. Bez słów, bez kompromisów, za to z ogromną siłą wyrazu, ta produkcja zapowiada się jako jedno z najbardziej odważnych wydarzeń teatralnych sezonu. Premiera „Prałata” – mocny głos Teatru Telewizji o trudnej historii Już 13 kwietnia o godzinie 20.30 na antenie TVP1 widzowie zobaczą premierę spektaklu „Prałat” w reżyserii Marcina Libera. To odważna próba zmierzenia się z postacią Henryka Jankowskiego – kapelana „Solidarności”, który został oskarżony o pedofilię. Twórcy, we współpracy z dramatopisarzem Michałem Kmiecikiem, nie unikają kontrowersji, prowadząc narrację przez symboliczne „kręgi piekielne” i podejmując temat obciążony silnymi emocjami społecznymi. Jak podkreśla jeden z twórców, to opowieść, która „nie bierze jeńców” i bezpośrednio konfrontuje widza z trudną rzeczywistością. Spektakl nie ma charakteru klasycznej biografii, to raczej intensywna, metaforyczna opowieść, która poprzez teatralny język konfrontuje widza z niewygodną prawdą i pytaniami o odpowiedzialność. Duet Liber–Kmiecik debiutuje w Teatrze Telewizji z autorskim projektem, który wyróżnia się bezkompromisowością i wyrazistą formą, zapowiadając jedno z najgłośniejszych wydarzeń kulturalnych tej wiosny. Zobacz też: Te filmy musi znać każdy szanujący się fan kina. Poznaj produkcje, które powalczą o Złotą Palmę w Cannes Dawid Ogrodnik w 12 rolach Jednym z najbardziej spektakularnych elementów „Prałata” jest rola Dawida Ogrodnika, który wciela się w aż 12 postaci kuszonych przez diabła. Wśród nich znalazły się zarówno postacie historyczne, jak i bohaterowie popkultury, m.in. Neron, Michał Wiśniewski, raper Magik, Osama bin Laden czy Władimir Putin. Aktor pojawia się także jako kardynał uczestniczący w konklawe, pilot tupolewa, który w 2010 r. rozbił się pod Smoleńskiem oraz człowiek, który zjadł nietoperza w Wuhan. View Gallery on the source website Co wyjątkowe, wszystkie te kreacje powstają bez użycia słów, Ogrodnik buduje je wyłącznie poprzez ekspresję ciała i emocji. „Pracę na planie wspominam jako intensywną przygodę” – przyznaje aktor, podkreślając, że realizacja tak wielu ról w ciągu jednego dnia zdjęciowego była ogromnym wyzwaniem. Jak dodaje reżyser Marcin Liber: „To nie jest łatwe, by bardzo szybko wcielić się w tak wiele różnych osób i to bez słów”, wskazując na skalę trudności i wyjątkowość tego aktorskiego zadania. Kulisy produkcji i obsada Spektakl „Prałat” to nie tylko odważna forma i temat, ale także dopracowane szczegóły. Jednym z nich jest wykorzystanie oryginalnego stroju Michała Wiśniewskiego z występu na Eurowizji, który został użyczony specjalnie na potrzeby spektaklu. „Michał zgodził się na pożyczenie oryginalnego stroju (…) za co chcę mu serdecznie podziękować” – podkreśla Dawid Ogrodnik, zwracając uwagę na wyjątkowy charakter tej współpracy. Na ekranie obok niego pojawiają się Mateusz Bernacik, Juliusz Chrząstowski, Dagna Dywicka, Rafał Dziwisz, Oskar Jarzombek, Andrzej Kłak, Agnieszka Kwietniewska, Magdalena Maścianica, Adam Szustak oraz Helena Urbańska. Całość tworzy wielowymiarową opowieść o władzy, wierze i konsekwencjach przemilczeń. „Prałat” to spektakl, który – jak wskazują twórcy i aktorzy – może stać się początkiem ważnej dyskusji, a jego premiera 13 kwietnia o 20.30 w TVP1 z pewnością przyciągnie uwagę szerokiej publiczności. Zobacz też: Cannes 2026 z polskim akcentem! Film z Jakubem Gierszałem powalczy o nagrodę prestiżowego festiwalu filmowego
Gdy była dzieckiem, jej talent dostrzegł Jan Englert, potem wróżono jej wielką karierę za granicą. Dziś cała Polska kojarzy ją z jedną rolą
To miała być historia o wielkiej, międzynarodowej karierze. Joanna Trzepiecińska już jako młoda dziewczyna zachwycała talentem, a jej nazwisko coraz częściej pojawiało się w kontekście zagranicznych produkcji. Dziś jednak – choć mogła podbić Hollywood – widzowie kojarzą ją głównie z jedną rolą. Jej własne słowa rzucają nowe światło na tę decyzję.
To miała być kariera pisana wielkimi literami – zagraniczne produkcje, nazwiska światowego formatu i droga prosto do Hollywood. Joanna Trzepiecińska już na starcie została dostrzeżona przez Jana Englerta, a później okrzyknięta jedną z największych nadziei polskiego kina. Dziś większość widzów widzi w niej przede wszystkim jedną postać. Jej własne słowa pokazują, dlaczego ta historia potoczyła się zupełnie inaczej. Jan Englert odkrył talent Joanny Trzepiecińskiej Początek tej historii nie wydarzył się na planie filmowym ani w świetle reflektorów. Kluczowy moment przyszedł znacznie wcześniej – podczas konkursu recytatorskiego. To właśnie wtedy Joannę Trzepiecińską zauważył Jan Englert, o czym opowiedziała w najnowszym wywiadzie dla dziennik.pl przeprowadzonym przez Ellę Wojczak. „Na jednym z konkursów recytatorskich zobaczył mnie Jan Englert i po występie porozmawiał z moimi rodzicami, sugerując, że powinnam spróbować swoich sił w szkole teatralnej”. To spotkanie okazało się decydujące i wyznaczyło kierunek jej dalszej drogi. Co jednak istotne – nie była to decyzja podszyta ambicją czy presją. Aktorka podkreśla, że wszystko działo się naturalnie: „Poszłam na egzaminy właściwie bez wielkiej presji”. Dostała się do warszawskiej szkoły teatralnej za pierwszym razem, co tylko potwierdziło jej predyspozycje. Już wtedy miała za sobą intensywny czas rozwoju – szkołę muzyczną, konkursy i różnorodne aktywności, które budowały jej pewność siebie. W rozmowie wyraźnie zaznacza także, że pochodzenie z Tomaszowa Mazowieckiego nigdy nie było dla niej przeszkodą: „Nie, kompletnie nie miałam takiego kompleksu”. Ten fragment jej historii – dziś przywoływany w kontekście najnowszego wywiadu – pokazuje, że fundamentem jej kariery nie była pogoń za sławą, lecz konsekwentna praca i naturalna droga rozwoju. Joanna Trzepiecińska i szansa na Hollywood Po ukończeniu szkoły teatralnej jej kariera zaczęła rozwijać się bardzo dynamicznie. W latach 80. i 90. była uznawana za jedną z najbardziej obiecujących aktorek, a – jak podkreślano – „świat stoi przed nią otworem”. Zainteresowanie jej osobą szybko wykroczyło poza Polskę. Reżyserzy z Europy i Stanów Zjednoczonych chcieli z nią pracować, a ona otrzymywała propozycje ról u boku takich aktorów jak John Hurt, Rod Steiger czy Rutger Hauer. To była realna szansa na międzynarodową karierę, w tym także w Hollywood. Mimo to Joanna Trzepiecińska konsekwentnie odrzucała kolejne oferty. Jej podejście najlepiej oddają słowa: „Mam tam grać z Kempem, to wolę tutaj z Holoubkiem”. Za tym wyborem stały jednak nie tylko kwestie artystyczne. Ważnym powodem była także sytuacja prywatna. Aktorka wychowywała dwóch synów – Wiktora i Karola – i, jak sama przyznała, robiła to sama: „Moich chłopców wychowywałam sama, bo tak się potoczyły losy z ich ojcem, że nie chciał się nimi zajmować”. Decyzja o pozostaniu w Polsce była więc również wyborem matki, która postawiła na stabilność i obecność w życiu dzieci. Trzepiecińska jasno wskazywała, że to doświadczenie ukształtowało jej podejście do życia i relacji: „Teraz jestem samodzielna i czuję się silna”, podkreślała na łamach magazynu VIVA!. W efekcie szansa na Hollywood – choć realna i wielokrotnie powracająca – zeszła na dalszy plan. Najważniejsze okazały się wartości, które nie miały nic wspólnego z blaskiem światowej kariery. Zobacz też: Gwiazda hitu Polsatu samotnie wychowała synów. Dziś mówi, co naprawdę było najtrudniejsze Dlaczego aktorka wybrała teatr i Polskę Za tym wyborem stała konkretna filozofia pracy i życia. Joanna Trzepiecińska nie ukrywa, że najważniejszy był dla niej teatr – przestrzeń, w której mogła się rozwijać i pracować z twórcami, których naprawdę ceniła. „Teatr to jedyne miejsce, gdzie mam szansę pracy z wybitnymi reżyserami i wspaniałymi kolegami”, wyznała aktorka na łamach magazynu Gala. To właśnie tam znajdowała sens swojej pracy. Nie w rozgłosie, nie w popularności, ale w jakości: „Tu mogę obcować z najlepszą literaturą”. Jednocześnie bardzo jasno oceniała realia branży filmowej: „W kinie i telewizji tak naprawdę nie ma żadnych kryteriów jakości. Najważniejsze jest, by produkcja się sprzedała”. To spojrzenie tłumaczy jej konsekwencję. Nie była zainteresowana karierą opartą na popularności. Sama mówiła: „Nie nadaję się do tego, by być królową balu”. W świecie pełnym blasku i czerwonych dywanów wybrała scenę teatralną – mniej spektakularną, ale dla niej prawdziwą. Rola Alutki zdominowała wizerunek aktorki Paradoks jej kariery polega na tym, że mimo tak świadomych wyborów, konsekwencji i bogatego dorobku teatralnego oraz filmowego, dla wielu widzów Joanna Trzepiecińska wciąż pozostaje jedną postacią – Alutką z „Rodziny zastępczej”. To właśnie ta rola przyniosła jej ogromną popularność i sympatię, zapisując się na stałe w pamięci publiczności. Postać charakterystyczna, wyrazista, obecna przez lata na ekranie – nic więc dziwnego, że dla wielu stała się najważniejszym skojarzeniem z aktorką. Tym bardziej że, jak sama przyznaje, widzowie często przywiązują się do ról, które towarzyszą im najdłużej. I choć mogłoby się wydawać, że tak silne zaszufladkowanie może być ograniczające, Joanna Trzepiecińska nie traktuje tego w ten sposób: „My, aktorzy, nie mamy wpływu na to, które role zostaną z widzami najdłużej”, podkreśliła Joanna Trzepiecińska dla dziennik.pl. W jej podejściu nie ma frustracji ani potrzeby odcinania się od tej postaci. Wręcz przeciwnie – jest akceptacja i dystans, które tylko potwierdzają jej świadome podejście do zawodu: „Skojarzenie z Alutką cieszy mnie”. Jednocześnie między tymi słowami wybrzmiewa coś więcej. Aktorka subtelnie zaznacza, że jej droga zawodowa była znacznie bogatsza – obejmowała zarówno wymagające role teatralne, jak i różnorodne doświadczenia artystyczne, które nie zawsze przebijają się do masowej świadomości. To właśnie tutaj ujawnia się największy kontrast tej historii. Z jednej strony – ogromny dorobek i świadome wybory, w tym rezygnacja z międzynarodowej kariery. Z drugiej – jedna rola, która dla wielu widzów stała się symbolem całej jej twórczości. Dla samej Trzepiecińskiej nie jest to jednak powód do sprzeciwu. Raczej dowód na to, że aktorstwo żyje w pamięci widzów własnym życiem – niezależnie od planów i ambicji samego artysty. Co Joanna Trzepiecińska mówi dziś o swojej karierze Dziś, patrząc wstecz, Joanna Trzepiecińska nie zmienia narracji. Nie mówi o straconych szansach ani o tym, co mogło być. Jej wypowiedzi są spójne z tym, jaką drogę wybrała na początku. Podkreśla, że nigdy nie skupiała się na sobie w kategoriach wyglądu czy popularności: „Zupełnie nie analizowałam siebie w takich kategoriach”. Istotniejsze były wartości wyniesione z domu: „Ważniejsze było to, czy jesteśmy pracowici, czy się rozwijamy”. To właśnie ten fundament sprawił, że nie uległa presji świata, który oferował jej znacznie więcej – przynajmniej na pierwszy rzut oka. Zobacz też: Trafiła do szpitala, myślała, że to zawał. Joanna Trzepiecińska zmaga się z chorobą Kariera w Polsce zamiast światowej sławy Jej historia nie jest opowieścią o utraconej szansie. To raczej świadomy wybór drogi, która – choć mniej spektakularna – była zgodna z jej przekonaniami. Mimo propozycji z Europy i Stanów Zjednoczonych, mimo realnej szansy na międzynarodową karierę, została w Polsce. Wybrała teatr, rozwój i życie na własnych zasadach. Jak sama podsumowała: „Jestem tylko jedną z wielu aktorek, która po prostu pracuje. Co mi się miało udać, to się udało”. I być może właśnie w tym zdaniu kryje się największe zaskoczenie tej historii.
Los boleśnie doświadczył gwiazdę "Barw Szczęścia". Aktorka walczy o powrót do zdrowia, teatr apeluje o pomoc
Hanna Bieluszko walczy o powrót do zdrowia po wyniszczającej chorobie, która poważnie uszkodziła jej organizm. Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie oraz bliscy aktorki apelują o wsparcie, a uruchomiona zbiórka ma pomóc w kosztownej rehabilitacji i powrocie na scenę.
Hanna Bieluszko, uwielbiana aktorka Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, znalazła się w dramatycznej sytuacji zdrowotnej. Po wyniszczającej walce o życie jej organizm doznał poważnych uszkodzeń. Dziś trwa kolejny etap — walka o powrót do sprawności. Ruszyła zbiórka, a teatr i bliscy proszą o wsparcie. Hanna Bieluszko zmaga się z problemami zdrowotnymi. Teatr apeluje o pomoc Wiadomość o stanie zdrowia Hanny Bieluszko poruszyła nie tylko środowisko artystyczne, ale i widzów w całej Polsce. Aktorka Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie zmaga się z poważnymi problemami zdrowotnymi. W czwartek, 2 kwietnia w sieci pojawił się poruszający apel: „To ktoś niezwykle ważny dla naszej teatralnej rodziny, osoba pełna serca, dobra i wrażliwości, której dziś przyszło zmierzyć się z bardzo trudną chorobą. Nie umiemy wyrazić, jak bardzo poruszyła nas wiadomość o tym, co spotkało Hanię”, napisano na stronie krakowskiego teatru na Facebooku. Uruchomiono specjalną zbiórkę, której celem jest zebranie ponad 200 tysięcy złotych i sfinansowanie dalszego leczenia oraz specjalistycznej rehabilitacji. Jak podkreślono, każda wpłata ma znaczenie. Każde udostępnienie przybliża ją do powrotu do zdrowia i na scenę. Teatr zwraca się nie tylko do swoich widzów, ale także do innych instytucji i całego środowiska artystycznego. „Wiemy jednak jedno, chcemy zrobić wszystko, co w naszej mocy, by JEJ pomóc. Dlatego zwracamy się do Państwa, naszych Widzów i Przyjaciół, prosimy inne teatry o wsparcie. […] Nawet najmniejsza kwota przybliża Hanię do powrotu do zdrowia i daje realną pomoc w walce o jej sprawność”, dodano. Czytaj też: Dwa lata temu usłyszała diagnozę. Dziś Joanna Kryńska ma ważny apel do wszystkich Hanna Bieluszko walka z chorobą, powrót do zdrowia. Los boleśnie ją doświadczył Wszyscy wierzą, że Hanna Bieluszko szybko wróci do swojej największej pasji. W opisie zbiórki na stronie zrzutka.pl, przekazano, że najtrudniejszą walkę aktorka ma za sobą. Ale jej konsekwencje są dramatyczne. Organizm Hanny Bieluszko został poważnie wyniszczony. Obecnie kluczowym etapem jest intensywna, specjalistyczna i kosztowna rehabilitacja. To właśnie ona daje szansę na odzyskanie sprawności i powrót do zdrowia. Celem jest coś więcej niż tylko powrót do codzienności. To także powrót na scenę, do widzów i ról, które przez lata budowały jej artystyczną tożsamość. „Hanię dotknęła zabójcza choroba. Udała się walka o życie, jednak w trakcie tej wycieńczającej organizm walki kruchy organizm poniósł ogromne uszkodzenia. Teraz niezbędna jest kolejna walka – o powrót do sprawności […] Pomóżmy jej wrócić tam, gdzie jej miejsce – do teatru, do widzów, do ról, które kochamy. Każda wpłata ma znaczenie. Każde udostępnienie to krok bliżej do powrotu Hani do sprawności i na scenę. Dziękujemy za Wasze wsparcie”, czytamy na portalu zrzutka.pl. Sprawdź też: Wyniki badań przyszły w rocznicę. Anita ze "Ślubu od pierwszego wejrzenia" nie kryje emocji po tym, co usłyszała od lekarzy Hanna Bieluszko od lat stanowi filar Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Wcześniej była związana z Teatrem Jaracza w Łodzi. Jej obecność na scenie to nie tylko role, to energia, charyzma i wyjątkowa osobowość. „Zawsze pełna energii, błyskotliwa, obdarzona wyjątkowym poczuciem humoru i wrodzoną elegancją. Artystka, której „wszędzie dużo” – na scenie i poza nią”, piszą w opisie zbiórki bliscy aktorki. Szeroka publiczność doskonale zna ją z hitowych seriali „Barwy szczęścia” i „M jak miłość”, gdzie jej obecność na ekranie przyciągała uwagę i budziła emocje. To jednak tylko fragment jej artystycznej drogi. Wielu widzów do dziś pamięta jej znakomity debiut filmowy — rolę Studentki w „Barwach ochronnych” Krzysztofa Zanussiego, która już na starcie pokazała jej wyjątkową wrażliwość i siłę wyrazu. Z kolei w kultowej „Seksmisji” Juliusza Machulskiego, choć pojawiła się na ekranie na chwilę, stworzyła postać, której nie sposób zapomnieć. Życzymy dużo sił i szybkiego powrotu do zdrowia. Link do zrzutki: https://zrzutka.pl/d6h6ub
Kochała go bez pamięci, straciła zbyt wcześnie. Jolanta Lothe i Helmut Kajzar byli duetem idealnym. Ich historia porusza do dziś
Rola w „Rejsie” przyniosła Jolancie Lothe rozpoznawalność, ale jednocześnie na lata zamknęła ją w określonym wizerunku. Przełomem okazało się dopiero spotkanie z Helmutem Kajzarem – reżyserem, który dostrzegł w niej coś więcej i stał się nie tylko partnerem życiowym, ale też najważniejszym wsparciem w jej artystycznej drodze.
Mimo że rola w kultowej komedii Marka Piwowskiego "Rejs" dała Jolancie Lothe dużą popularność, zaszufladkowała ją przy tym na lata. „Ja tam nie grałam. Pokazywano mnie i mój biust", kwitowała aktorka. Potem grywała głównie amantki. W "Klubie profesora Tutki" dostała rolę niewiernej żony, w serialu "Doktor Ewa" zagrała seksowną pielęgniarkę, siostrę Genowefę Kłoś, a w produkcji "Daleko od szosy" była wyzywającą prostytutką Lolą, która uwiodła głównego bohatera, Leszka. "Pomagało mi to, ale i przeszkadzało, ograniczało. Pewne role były dla mnie niedostępne", podkreślała. Etykieta, która przylgnęła do aktorki w latach 70., nie pozwoliła jej w pełni rozwinąć skrzydeł i realizować się aktorsko. Miała wrażenie, że na świecie jest tylko jeden reżyser, który nigdy nie zaoferuje jej roli „po warunkach” – był nim jej mąż, Helmut Kajzar. Jolanta Lothe i Helmut Kajzar jak się poznali? Zostali parą, kiedy Jolanta Lothe była rozpoznawana już nie tylko jako piękna kobieta z "Rejsu", ale także pielęgniarka Gienia Kłoś, z serialu "Doktor Ewa". W 1970 roku jej zdjęcia z tejże produkcji drukowały ponoć wszystkie gazety od "Panoramy" po przeznaczoną dla rolników "Chłopską Drogę". Helmut Kajzar był wtedy dopiero na początku swojej kariery reżysera, miał duży potencjał i już wtedy wróżono mu sukces. Lothe znała go jeszcze z czasów studiów aktorskich, ale nie zwróciła na niego szczególnej uwagi. Z kolei Kajzar dostrzegł ją od razu. Uczucie narodziło się pomiędzy nimi, kiedy współpracowali przy spektaklu Teatru Telewizji, w którym ona grała, a on był asystentem reżysera. Okazało się, że mają więcej wspólnego, niż się Jolancie wydawało. Z pozoru rzeczywiście pochodzili z dwóch innych światów. Ona wychowała się w mieszczańskiej rodzinie, babka była poetką, matka, Wanda Lothe-Stanisławska, aktorką, która zagrała z córką w kultowym "Rejsie", on pochodził ze wsi, z chłopskiej rodziny. Teatr w jego życiu pojawił się dopiero w czasach studenckich. I to właśnie ta miłość do teatru połączyła Lothe i Kajzara. Warszawa, 1974. Od lewej: Jolanta Lothe i Jolanta Bohda na planie serialu filmowego pt. Obrazki z życia <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgGYyVTy-de2f735.jpg" width="1600" height="1631" alt="Warszawa, 1974-11-16. Aktorki Jolanta Lothe (P) i Jolanta Bohdal (C) na planie serialu filmowego pt. Obrazki z ¿ycia, w zbiorowej re¿yserii, wg scenariusza Andrzeja Kotkowskiego, powsta³ego na podstawie felietonów Jerzego Urbana, publikowanych w Kulisach. ms PAP/CAF/Ireneusz Radkiewicz" title="Na planie filmowym" /> Byli w związku przez rok, ale potem aktorka wyjechała do innego miasta za pracą. Nie wyobrażała sobie relacji na odległość, więc zerwała kontakt z Helmutem. Po wyprowadzce szybko zdała sobie sprawę, że nie może przestać myśleć o byłym partnerze. Kiedy spotkali się kolejny raz, wiedzieli, że nie mogą bez siebie żyć i wkrótce potem pobrali się, a na świecie powitali swoją córkę, Paulę. Tworzyli bardzo zgrany duet nie tylko prywatnie, ale też zawodowo. Jolanta Lothe była muzą męża, wizjonera teatru. Dzięki Kajzarowi Lothe w końcu mogła rozwinąć się aktorsko. Przyjmowała jego propozycje ról do spektaklów Teatru Telewizji, które reżyserował, czerpiąc satysfakcję z każdej postaci. Pojawiła się w takich sztukach, jak "Sędziowie" czy "Rycerz Andrzej". Dostawała za nie świetne recenzje. Zobacz też: Anna Nehrebecka dwa razy brała ślub. Dla drugiego męża poświęciła karierę i wyjechała z Polski "Marzyłam o graniu niekonwencjonalnych, trudnych psychologicznie postaci. W takich rolach obsadzał mnie jedynie Kajzar. Nie ukrywam, że był człowiekiem, z którym najchętniej wtedy pracowałam", wyznała w magazynie "Świat seriali" Jolanta Lothe. Kariera Helmuta Kajzara poszybowała w górę, miał szansę reżyserować spektakle teatralne nie tylko w dużych miastach w Polsce — Wrocławiu, Krakowie, Warszawie, ale też za granicami kraju, w Londynie i Berlinie. Jego żona przez cały czas bardzo mu kibicowała. Warszawa 10.1990. Jolanta Lothe, videodram oparty na tekstach Helmuta Kajzara <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgsAPkEu-b67a3ca.jpg" width="2427" height="1600" alt="Warszawa 10.1990. Teatr Szwedzka 2/4 przy ulicy Szwedzkiej. Videodram oparty na tekstach Helmuta Kajzara pt. Akt-orka III. Nz. aktorka Jolanta Lothe podczas próby przed premier¹ spektaklu 19 padziernika 1990. gr PAP/Andrzej Rybczyñski Dok³adny dzieñ wydarzenia nieustalony." title="Videodram Akt-orka III" /> Jolanta Lothe: strata męża Pod koniec lat 70. Kajzar usłyszał dramatyczną diagnozę. Miał czerniaka. Wiadomość o chorobie męża sprawiła, że aktorka zniknęła z ekranów i poświęciła swój czas wszelkim próbom ratowania ukochanego. „Szalałam, sprowadzałam jakichś ludzi. Andrzej Makowiecki zawiózł go do szpitala, gdzie miał go uleczyć fizyk cudotwórca, ale nie uleczył”, zwierzała się po latach aktorka (cytat za Plejada.pl). Reżyser poddał się dwóm operacjom, ale nie udało się go uratować. Odszedł 21 sierpnia, trzy dni po swoich 41. urodzinach. Jolanta Lothe straciła życiowego partnera, ale także jedynego człowieka, który poza jej urodą, dostrzegał w niej także talent. Za to pozostała mu do końca wdzięczna. „Był jedynym reżyserem, który widział we mnie aktorkę. W jego spektaklach stworzyłam swe najlepsze kreacje. Zawdzięczam mu też... córkę i drugiego męża”, wyznała Jolanta Lothe w jednym z wywiadów. Po śmierci męża aktorka utrzymywała bliskie relacje z jego przyjacielem, Piotrem Lachmanem. W najtrudniejszych momentach choroby Piotr dodawał małżeństwu otuchy, a gdy Helmut odszedł, przyjaciel zaopiekował się wdową. Na przestrzeni czasu ich przyjaźń przerodziła się w uczucie. Lothe i Lachmann związali się ze sobą i stworzyli eksperymentalny VideoTeatr, który był kontynuacją dziedzictwa Helmuta Kajzara i spełnieniem jego marzenia. Sztuki reżysera można było oglądać w tej formie do 2019 roku. „Myślę, że Helmut nas połączył, żebyśmy mogli zrobić teatr, o jakim on zawsze marzył”, mówiła Jolanta Lothe w „Świecie seriali”. Aktorka zmarła 1 kwietnia 2022 roku, na krótko przed swoimi 80. urodzinami. Czytaj też: Miał 28 lat, jego tragiczna śmierć wstrząsnęła światem. Do dziś kulisy odejścia aktora owiane są tajemnicą Jolanta Lothe i Piotr Lachmann <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img4xj5uq-7d2cbcb.jpg" width="2441" height="1600" alt="Warszawa 10.1990. Teatr Szwedzka 2/4 przy ulicy Szwedzkiej. Videodram oparty na tekstach Helmuta Kajzara pt. Akt-orka III. Nz. aktorka Jolanta Lothe i re¿yser Peter Lachmann podczas próby przed premier¹ spektaklu 19 padziernika 1990. gr PAP/Andrzej Rybczyñski Dok³adny dzieñ wydarzenia nieustalony." title="Videodram Akt-orka III" />
Bardini kochał się w Kwiatkowskiej, ale ona go nie wybrała. Życie spędził u boku innej kobiety
Aleksander Bardini był dla wielu mistrzem i autorytetem, ale o własnych uczuciach mówił rzadko. Niewielu wiedziało, że jako młody student stracił serce dla Ireny Kwiatkowskiej. Ta historia niespełnionej miłości wraca dziś ze szczególną siłą.
Aleksander Bardini, zwany przez przyjaciół Saszą albo Saszutkiem, był wybitnym aktorem, reżyserem, pedagogiem, autorytetem w środowisku teatralnym. Instytucją. Był człowiekiem wielkiej wiedzy, kultury, uroku. Grał w wielu filmach, m.in. „Bez końca” i „Dekalogu” Krzysztofa Kieślowskiego, „Korczaku” Andrzeja Wajdy, „Spirali” Krzysztofa Zanussiego, „Gorgonowej” Janusza Majewskiego. Był reżyserem wielu spektakli, m.in. wspaniałych „Trzech sióstr” Czechowa, które przeszły do historii Teatru Telewizji. W latach 70. ogromną popularność przyniósł mu wymyślony przez Mariusza Waltera program „Spotkania z Aleksandrem Bardinim”. Był podobny do późniejszego „Idola”, czy „Mam talent” – młodzi ludzie prezentowali się przed kamerą, a Bardini udzielał im rad, oceniał. Profesor zaczął być rozpoznawalny na ulicy, Witold Filler pisał: „Na Mikulskiego pokazywano w tramwaju palcami: - na Bardiniego pokazują: ”. Aleksander Bardini wychował wiele pokoleń aktorów, od Franciszka Pieczki i Wiesława Gołasa, po Krystynę Jandę, Joannę Szczepkowską, Sławomirę Łozińską. Mówił im prawdę, oceniał ich przenikliwie, tak, by zdawali sobie sprawę ze swoich atutów i niedostatków. Znany był z tego, że nie opowiadał o swoim życiu. Agnieszka Osiecka wspominała, że Aleksander Bardini: „mówił, mówił, mówił, ale nigdy o tym, co go naprawdę bolało. Był bardzo towarzyski, a jednocześnie chodził własnymi drogami. Mówił: należę do mniejszości, która z niczego się nie musiała wypisywać, ponieważ nie widziała konieczności zapisywania się”. Aleksander Bardini i Irena Kwiatkowska: historia relacji „Saszka mówił, że wpierw uważał mnie za uczciwą, zdolną i miłą gęś, a teraz zostawia uczciwą i zdolną, ale wykreśla gęś, a dodaje inteligentną i mogącą być szkodliwą", pisała Irena Kwiatkowska o Aleksandrze Bardinim (cytat za: Marcin Wilk „Kwiatkowska. Żarty się skończyły”). Jako młody chłopak Bardini kochał się w Irenie Kwiatkowskiej, koleżance ze studiów aktorskich. Irena była o rok starsza, ale studiowali razem w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej (dyplom zrobili w 1935 roku). Bardzo mu się podobała. Ona pisała w „Dzienniku”, że jest „sympatycznym żydowskim kawalerem, tęgim dość, ale bardzo inteligentnym”. Wzruszał ją, gdy grał na skrzypcach, „beczałam”, opowiadała. „Przez tę swoją naprawdę wielką umysłowość zdobył sobie ogólne poważanie i sympatię, nie wyłączając Zelwera (Aleksandera Zelwerowicza), który to w głos oświadcza" (za Marcin Wilk "Kwiatkowska. Żarty się skończyły"). Lubiła go, ale nie brała pod uwagę, że może być jej chłopakiem. Poza tym była skupiona na nauce. A on zapraszał ją na randki. „Udawała, że mnie nie dostrzega. A była najzdolniejszą studentką na roku, więc owo udawanie przychodziło jej bez problemu” - żartował Bardini po latach. Wspominał, że Irena Kwiatkowska traktowała go z góry i z pobłażliwością. „Tak traktowała wszystkich starających się o jej względy”. Może to miłosny zawód sprawił, że choć podziwiał ją jako aktorkę, tylko raz wspólnie pracowali — w 1972 roku przy musicalu „Jeszcze Dulska”. To była jedna z najlepszych ról Ireny Kwiatkowskiej. Aleksander Bardini mówił, że jest świetną aktorką, ale on nie na nią pomysłu, dlatego jej nie angażuje. Przez wiele lat mijali się, rozmawiali zdawkowo. Zaprosił ją jednak na swój jubileusz 60-lecia pracy artystycznej w 1994 roku. Miał wtedy 81 lat, zmarł rok później. Ona przeżyła go o 16 lat. Czytaj także: Hollywoodzkim amantem został dzięki pierwszej żonie. Clark Gable żenił się pięć razy, prawdziwie kochał tylko jedną kobietę Kim był Aleksander Bardini? Dorastanie, rodzina Aleksander Bardini urodził się w Łodzi w listopadzie 1913 roku. Był synem Józefa i Marii Bardynich (potem nazwisko ich syna zmieniono w urzędzie na Bardini i tak już zostało). Ojciec był kucharzem, prowadził jadłodajnię, która cieszyła się sporym powodzeniem. Jego rodzinie dobrze się powodziło, wyjeżdżali do Ciechocinka, Sasza chodził do prywatnego gimnazjum. Miał idealny słuch i talent muzyczny - grał na skrzypcach, występował w dobrej orkiestrze Towarzystwa Literacko-Muzycznego „Hazomir”. Ojciec chciał jednak, by został dentystą. Jego syn pojechał nawet do Warszawy, do umówionego profesora, który miał mu pomóc w przygotowaniu się do egzaminów. Nie doszedł do jego mieszkania, bo poszedł prosto do Państwowego Instytutu Teatralnego. Obmyślał, jak wytłumaczy się rodzicom, Ale teatr go przyciągał, wiedział już, że jeśli nie zda, pójdzie do pracy jako goniec w teatrze, w zamian za możliwość uczestniczenia w próbach. Ale zdał, właściwie z marszu. Jeszcze przed wojną zadebiutował jako aktor i skończył reżyserię. Aleksander Bardini: kim była jego żona? W 1939 roku Aleksander Bardini wyjechał do Lwowa, licząc, że tam będzie bezpieczniejszy. Utrzymywał się z gry na skrzypcach, pracował w lwowskim radio. Potem dojechali do niego do Lwowa rodzice - Józef i Maria. W 1941 roku do miasta weszli Niemcy, rodzina trafiła do getta. Ojciec i mama Aleksandra Bardiniego zginęli rok po roku. W 1943 roku w jednej z ostatnich akcji likwidacyjnych w getcie w Grodnie zginęła siostra aktora - Irena, jej mąż i dziecko. Aleksander Bardini pracował jako sanitariusz w żydowskim szpitalu, na chirurgii. Nigdy nie opowiadał, co tam widział i co przeżył. Udało mu się uciec na aryjską stronę, ukrywał się we Lwowie przy ulicy Zybilikiewicza u sióstr Heleny (po mężu Rudzińskiej), Józefy (po mężu Późniak) i Julii Aftanasow. W ich mieszkaniu zrobiono kryjówkę dla Bardiniego, gdy ktoś przychodził, chował się w niej, i siedział tam w kucki, bo inaczej nie można się było zmieścić. Podczas tych dramatycznych lat między Aleksandrem Bardinim a starszą o osiem lat Julią Aftanasow narodziło się uczucie. W kwietniu 1945 roku wzięli ślub, w sierpniu urodziła się ich córka Maria, zwana Maliną. Jedyne i najdroższe dziecko Bardiniego. W przyszłości zostanie redaktorką, będzie pracować dla stacji TVP. Jeszcze w końcu wojny zaopiekowali się znalezionym w lesie chłopcem Icchakiem Schichorem. Aleksander Bardini spotkał się z nim po wojnie, dopiero w latach 90., ich dawny podopieczny mieszkał w Izraelu, był nauczycielem historii. Trudno powiedzieć, na ile Aleksander Bardini i jego żona byli tak naprawdę dobrani. Profesor w latach 50. poznał w Berlinie Wschodnim bliską współpracowniczkę słynnego Bertolda Brechta — Käthe Rülicke. Zakochali się w sobie, ale Bardini nigdy nie zostawił żony. Käthe pisała do niego: „Gdybym poznała Cię tylko w ciągu jednego wieczoru w Bristolu, miałabym odwagę pisać do Ciebie długie, miłosne listy przez cały rok. Nawet przez drugi, jeżeli widywałabym się z Tobą czasem w restauracji, taksówce, na zakupach, na kawie, w pokoju hotelowym. A w trzecim roku postawiłabym wszystko na jedną kartę…”. Koleżanka Bardiniego, aktorka Ludwika Castori, tak opisywała jego związek z żoną: „Sasza, odkąd go pamiętam, zawsze był sam, bez rodziny, bez domowego ciepła. Dom stworzyła mu dopiero pani Julia, u której mieszkał we Lwowie, otoczyła go niemal matczyną opieką, wprost łaknął tego. Cóż, gdy wojna zmieniła ten dom w więzienie. Jego żona jest osobą niezwykle skromną, za co ją bardzo ceniłam i cenię, a Saszę za okazywany jej szacunek, za to, że ich związek przetrwał tyle lat” (oba cytaty za Agnieszka Modrzejewska - „SASZA, czyli opowieść o Profesorze Aleksandrze Bardinim – pedagogu, reżyserze, aktorze (1913-1995). Aleksander Bardini i Julia Aftanasow: historia miłości Julia Aftanasow dzieliła z Aleksandrem Bardinim nie zawsze łatwe życie. W końcu lat 40. po pogromie kieleckim wyemigrowali z Polski. Pojechali do Kanady, Aleksander Bardini pracował tam fizycznie w firmie kuśnierskiej i fabryce lamp. W 1950 roku wrócili do kraju, Bardini dostał pracę w Teatrze Polskim, potem był dyrektorem Teatru Ateneum. Zrealizował też wiele spektakli operowych. Zaczął wykładać w warszawskiej Szkole Teatralnej. „Niczym Sokrates przemierzał korytarze szkoły teatralnej, z nieodłącznym papierosem, otoczony zawsze grupą zafascynowanych nim studentów. Opowiadał im anegdoty, ale też mówił rzeczy bardzo poważne — wspominała wychowanka prof. Bardiniego Sławomira Łozińska. - Po latach wiele z tych rzeczy okazała się profetyczna: że „pani nigdy to się nie uda”, „pana nie będą lubili”, „pan będzie brzydki, ale mądry”, a „pani dojrzeje do tej roli za 20 lat”, mówiła aktorka w Polskim Radio. Wcześnie zaczął chorować, w 1974 roku przeszedł zawał, dziesięć lat później wycięcie nerki. Starał się spokojniej żyć, rzucił palenie. Zmarł na wylew w 1995 roku. Został pochowany na warszawskich Powązkach, w katakumbach, na prośbę córki pogrzeb miał charakter katolicki. Andrzej Łapicki, który przemawiał na pogrzebie, mówił: „Byłeś sędzią, sędzią sprawiedliwym, ale surowym, byłeś ostatnim Sprawiedliwym w tej naszej teatralnej Sodomie” Zobacz też: Stanisław Grochowiak był jednym z najlepszych polskich poetów okresu powojennego. Przez lata kochał dwie kobiety Korzystałam z tekstu: Agnieszka Modrzejewska - „SASZA, czyli opowieść o Profesorze Aleksandrze Bardinim – pedagogu, reżyserze, aktorze (1913-1995)”.
Poszła w ślady słynnego ojca. Córka Krzysztofa Kowalewskiego zachwyciła w TVP. „Jaka podobna do taty!”
2 marca na antenie TVP wyemitowano spektakl „Bezimienne dzieło”. W obsadzie znalazła się 26-letnia Gabriela Kowalewska. Po emisji w sieci zawrzało. Internauci komentowali jej występ i uderzające podobieństwo do zmarłego w 2021 roku Krzysztofa Kowalewskiego. Emocje wróciły także przy okazji jej osobistego wpisu.
Występ Gabrieli Kowalewskiej w Teatrze Telewizji wywołał prawdziwą falę komentarzy. 2 marca 26-letnia córka Krzysztofa Kowalewskiego pojawiła się w spektaklu „Bezimienne dzieło” na antenie TVP, a widzowie natychmiast zwrócili uwagę na jej uderzające podobieństwo do zmarłego w 2021 roku aktora. Chwilę później emocje ponownie rozgrzał jej osobisty wpis opublikowany w 5. rocznicę śmierci ojca. Gabriela Kowalewska w „Bezimiennym dziele” TVP W poniedziałek 2 marca Telewizja Polska wyemitowała spektakl Teatru Telewizji „Bezimienne dzieło” w reżyserii Jana Englerta. W obsadzie znalazła się 26-letnia Gabriela Kowalewska, córka Krzysztofa Kowalewskiego i Agnieszki Suchory. Młoda aktorka wcieliła się w postać służącej Róży Van der Blaast. Na scenie partnerowali jej m.in. Daniel Olbrychski oraz Maciej Stuhr. Już chwilę po emisji zdjęcia z przedstawienia pojawiły się na profilu TVP na Facebooku i błyskawicznie zaczęły krążyć w sieci. Internauci nie mieli wątpliwości — nazwisko zobowiązuje, a podobieństwo do ojca jest wręcz uderzające. Kim jest 26-letnia córka Krzysztofa Kowalewskiego? Gabriela Kowalewska ma 26 lat i coraz śmielej zaznacza swoją obecność w świecie aktorstwa. Jest córką Krzysztofa Kowalewskiego, który zmarł w 2021 roku. W 2002 roku aktor poślubił Agnieszkę Suchorę — to właśnie z tego małżeństwa pochodzi Gabriela. Z pierwszego związku z Vivian Rodriguez miał syna Wiktora. Gabriela ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. Po zdobyciu licencjatu postanowiła jednak pójść w ślady rodziców i rozpoczęła studia w Akademii Teatralnej. Jak zdradziła Agnieszka Suchora w programie „Co Za Tydzień”, córka dostała się na uczelnię za pierwszym podejściem. Zanim pojawiła się w Teatrze Telewizji, zadebiutowała w serialu „Pati”. 2 marca widzowie TVP mogli zobaczyć ją w „Bezimiennym dziele”, a jej nazwisko ponownie wybrzmiało w przestrzeni publicznej. Czytaj też: Krzysztof Kowalewski i Agnieszka Suchora: "Było w nim wszystko, co pociągało mnie w mężczyźnie" „Wykapany ojciec” — internet nie ma wątpliwości Pod zdjęciami z emisji spektaklu na profilu TVP na Facebooku zaroiło się od komentarzy. Internauci niemal jednogłośnie zwracali uwagę na podobieństwo Gabrieli do Krzysztofa Kowalewskiego. „Wow. Jaka podobna”, „Wykapany ojciec”, „Jak damska kopia”, „Mega podobna”, „Identyczni”, „Cały tatuś. Fajnie, że poszła w tym kierunku”, „Rysy i postura odziedziczone po ojcu”, „Jak dwie krople wody”. To właśnie te słowa powtarzały się najczęściej. Widzowie nie kryli zaskoczenia i emocji. Dla wielu osób występ Gabrieli był nie tylko teatralnym wydarzeniem, ale także sentymentalną podróżą. Zobacz też: Wnuczka Krzysztofa Kowalewskiego wzięła ślub z kobietą. Panie planują kolejne uroczystości! Poruszające słowa w 5. rocznicę śmierci Emocje wokół nazwiska Kowalewski powróciły również przy okazji 5. rocznicy śmierci aktora. Gabriela Kowalewska opublikowała wówczas osobisty wpis, w którym napisała: „Treser małych zwierząt, miłośnik każdego kina (bo każde trzeba oglądać dla doświadczenia), ostatnio dostałam pierwszy teoretycznie hejterski komentarz »niestety jest brzydka po tacie«. Instagramowiczka nie miała pojęcia, że moje piękno wynika z humoru, a humor jest po nim. Minęło 5 lat, ale zawsze będzie mój najukochańszy”. Pod jej słowami pojawiły się dziesiątki komentarzy pełnych wsparcia i ciepła. „Być jak Krzysztof to wspaniały komplement ❤️”, „Pan Krzysztof był najpiękniejszy i Ty po nim też ❤️”, „Dziedziczenie sułkowości to najcudowniejszy dar. Brzydoty tez jest kategorią estetyczną. A tata żyje w naszych sercach i nadal rozśmiesza, po prostu jest i na całe szczęście. A ono jest zawsze piękne. Buziaki❤️”, „Uwielbiałam Pana Krzysztofa ❤️ Brunet wieczorową porą ❤️❤️❤️”, „Pięknie napisane❤️ Ściskam i wszystkiego dobrego❤️”, „Oboje najlepsi! ❤️”, „Jak mawia mój przyjaciel: „to był gość!” ❤️”. Jedna z osób napisała także: „Twój Tata to całe moje dzieciństwo i dorosłe życie ❤️ Szpital na perypetiach, Daleko od noszy, Graczykowie, Buła i Spóła, Brunet wieczorową porą, Miś... kocham jego wszystkie role, w dzieciństwie sobie wyobrażałem, że to mój wujek 😅 To był wspaniały, ciepły i serdeczny człowiek, a właściwie dalej jest, bo żyje w Was i w nas - jego fanach.❤️ Pozdrawiam Cię serdecznie! 😊”. Reakcje internautów pokazują jedno — pamięć o Krzysztofie Kowalewskim pozostaje żywa, a Gabriela Kowalewska budzi ogromne zainteresowanie. Jej występ 2 marca w TVP stał się nie tylko teatralnym wydarzeniem, lecz także momentem, który na nowo przywołał wspomnienia o jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów.
Święta Bożego Narodzenia zbliżają się wielkimi krokami – czas obdarowywania, wzruszeń i wyjątkowych gestów. Jeśli szukasz prezentu, który naprawdę pozostanie w pamięci, pomyśl o… teatrze. Otwarte bilety Teatru Polonia i OCH-Teatru to elegancki, niecodzienny upominek, który daje pełną swobodę wyboru: bez wskazania spektaklu czy terminu. To obdarowana osoba decyduje, kiedy i na co chce się wybrać – a Ty masz pewność, że prezent będzie trafiony. To doskonała propozycja dla miłośników kultury, ale też dla tych, którzy dopiero odkrywają magię sceny. Sprawdzi się jako prezent dla rodziny, współpracowników, przyjaciół – również tych, którzy mieszkają poza Warszawą, ale planują wizytę w stolicy. W czasie ważności voucherów można wybierać spośród ponad 50 tytułów granych na scenach Teatru Polonia i OCH-Teatru. W repertuarze znajdziemy polską klasykę – m.in. Mąż i żona Aleksandra Fredry z udziałem Marii Dębskiej, Małgorzaty Kożuchowskiej i braci Hycnar, Ożenek czy Zemstę. Są też poruszające dramaty – Aleja Zasłużonych z Krystyną Jandą i Olgierdem Łukaszewiczem czy Sztuka wywiadu z Janem Peszkiem. Nie brakuje komedii: Słoneczni chłopcy z Arturem Barcisiem i Cezarym Żakiem, Lily, Pomoc domowa z plejadą gwiazd czy nowe tytuły, jak Żar z Mają Komorowską, Janem Englertem i Danielem Olbrychskim, oraz Extasy Show z Kamilą Baar i Magdaleną Zawadzką. Silnym akcentem repertuaru są również monodramy – w tym kultowa Biała bluzka, Zapiski z wygnania oraz My Way Krystyny Jandy, Życie pani Pomsel Anny Seniuk czy Na pierwszy rzut oka Marii Seweryn. Nadchodzący sezon zapowiada kolejne premiery. W ofercie znajdziemy bilety otwarte, bilety dla dwojga oraz karnety na wszystkie spektakle. Wszystkie vouchery są starannie zapakowane w eleganckie, metaliczne koperty w kolorach złotym i czerwonym – gotowe, by położyć je pod choinką. Bilety można kupić w kasach OCH-Teatru i Teatru Polonia, a także wygodnie online TUTAJ. Bilety do teatru mogą być udanym prezentem pod choinkę! Podaruj bliskim coś więcej niż rzecz. Podaruj im przeżycie. Podaruj teatr!
Kraków startuje: Wyspiański znów w centrum uwagi
Tradycyjnie — jak co roku — krakowski Teatr zainaugurował nowy sezon artystyczny podczas spotkania z mediami. Hasłem przewodnim tego sezonu jest „Naród się zgubił”, zdanie zaczerpnięte z „Wyzwolenia” Stanisława Wyspiańskiego, które w lutym wyreżyseruje na deskach dużej sceny Maja Kleczewska domykając tryptyk Dziady — Wesele — Wyzwolenie. Ponadto w Krakowie będzie można zobaczyć premiery m.in.: „Wegetariankę” noblistki Han Kang w reżyserii Pawła Miśkiewicza, „Pana Tadeusza” w reżyserii Wojtka Klemma, czy rapowaną „Antygonę” w reż. Jakuba Roszkowskiego. Repertuar na www.teatrwkrakowie.pl
Stworzyły wspólny spektakl, zdradzają zarobki aktorów. To nie tak jak wszyscy myślą…
Basia Kurdej-Szatan i Katarzyna Kurdej-Mania już wkrótce pierwszy raz spotkają się na jednej scenie. Przy okazji tematu spektaklu o Inie Benicie, zapytaliśmy o to, jakie są dziś zarobki aktorów teatralnych. Można się zdziwić!
Już 22 sierpnia w Teatrze Muzycznym w Gdyni odbędzie się premiera spektaklu inspirowanego życiem Iny Benity. Historię tej przedwojennej aktorki pokażą nam Basia Kurdej-Szatan i Katarzyna Kurdej-Mania – jej siostra „INA. Wolisz, kiedy się śmieję” to przedstawienie, które było tematem naszej ostatniej rozmowy z studiu VIVY.pl. Przy tej okazji zapytaliśmy artystki, ile dziś zarabiają aktorzy w teatrach i jak mają się teatry po pandemii. Jakie są zarobki aktorów? Odpowiadają Basia Kurdej-Szatan i Kasia Kurdej-Mania Czas pandemii był dla kultury i sztuki dość ciężki. Kilka lat później można powiedzieć, że sytuacja teatrów się unormowała. „Jeżeli chodzi o frekwencję, to od zakończenia pandemii mamy, tak myślę, bardzo dobre czasy dla teatru. Ludzie tak bardzo byli spragnieni tego kontaktu, że widzów było cały czas i jest na full”, mówi nam Basia Kurdej-Szatan. „Ludzie łakną kontaktu z żywym człowiekiem. W dobie wszystkich mediów społecznościowych, internetu, streamingów – już jest przesada tego wszystkiego. Więc jak mogą pójść i zobaczyć żywego człowieka, spojrzeć mu w oczy, odkryć jego talent, ale jego też jakieś wpadki, pomyłki, no to widzowie są tym zachwyceni”, dodaje jej siostra Katarzyna. Nasz dziennikarz Rafał Kowalski dopytał więc, czy z samego grania w teatrze da się dziś wyżyć. Pamiętał bowiem, że jeszcze dekadę temu Basia zarabiała za spektakle symboliczne kwoty. „Gdy mieszkałam w Poznaniu, miałam tylko tyle pieniędzy, ile zagrałam spektakli. Tysiąc złotych czy tysiąc dwieście - to była podstawa. Resztę wynagrodzenia otrzymywałam za zagrane spektakle. Za jedno przedstawienie dostawałam chyba sto złotych, za główną rolę dwieście dwadzieścia złotych. Jeżeli miałam trzy, cztery spektakle, w których grałam główną rolę, to łatwo to zsumować. Maksymalnie grałam w miesiącu dziewięć spektakli, ale nie tych z główną rolą. Tych z główną były trzy. Czyli miałam średnio dwa i pół tysiąca złotych miesięcznie”. opowiadała Żurnaliście. OBEJRZYJ TAKŻE: Dom, Senat, TVP, pokaz mody. Spędziliśmy z Basią Kurdej-Szatan cały dzień! Czy dziś aktorzy są opłacani lepiej? Okazuje się, że tak. „Myślę, że 220 to teraz ewentualnie gdzieś będąc częścią zespołu? Generalnie kwoty są teraz wyższe”, powiedziała VIVIE.pl Barbara Kurdej-Szatan. „No ja tak gram, właśnie tylko w teatrze. Mam w nim dwie pensje. Jedną mam na początku miesiąca, drugą w połowie miesiąca. Jedna to za stały etat, a druga jest wyliczana w zależności od tego, ile spektakli zagram danego miesiąca. Ale jeśli ktoś chciałby poświęcić się teatrowi takiemu jak ten gdyński, to powiem tak: z musicalu da się wyżyć i to całkiem nieźle”, zaznaczyła w studiu VIVY.pl Katarzyna Kurdej-Mania. „Ale trzeba dodać, że ty grasz bardzo dużo akurat. Pewnie inaczej by powiedziały osoby, które są w jakimś teatrze, a nic nie grają. Wtedy wiadomo, że z samego etatu pewnie jest trudniej”, podsumowała Basia. Całą naszą rozmowę znajdziesz na górze strony lub na YouTubie VIVY.pl. Zachęcamy do wysłuchania! View oEmbed on the source website
Był legenda PRL-u. Oświadczył się dla żartu przypadkowej kobiecie i spędził z nią całe życie
Słynny aktor z "Wojny domowej" Kazimierz Rudzki oświadczył się kelnerce przy barze, gdzie zapijał smutki
To był jeden z najbardziej szalonych ślubów w historii PRL-u. W takie historie aż trudno uwierzyć. Mówi się o nich, że są filmowe. A jednak ta wydarzyła się naprawdę. Jej bohaterem jest Kazimierz Rudzki, jeden z najbardziej uznanych aktorów, legenda PRL-u. Znamy go wszyscy choćby z serialu „Wojna domowa”, gdzie grał ojca Pawła, męża Ireny Kwiatkowskiej, wiecznie w terenie, wiecznie w delegacji. Jaka była miłosna historia Kazimierza Rudzkiego? Kazimierz Rudzki najpierw odrzuciła go Danuta Szaflarska, w której był szaleńczo zakochany Małżeństwo Kazimierza Rudzkiego zdarzyło się niemal przez przypadek. Aktor tak naprawdę kochał się do szaleństwa w koleżance po fachu, słynnej aktorce Danucie Szaflarskiej. Śliczna Szaflarska podobała się wielu mężczyznom, między innymi premierowi Józefowi Cyrankiewiczowi. Rudzki stracił dla niej głowę. On sam mógł się podobać. Mówiono o nim, że jest typem angielskiego dżentelmena. Miał styl, klasę, i zawsze wszystko miał pod kontrolą. Ale tym razem życie wymknęło mu się z rąk. Oświadczał się Danucie Szaflarskiej dwa razy, w środowisku teatralnym krążyły o tym legendy. Rozpaczał, jak wspominał jego znajomy, słynny reżyser Erwin Axer to było uczucie z incydentami w postaci kwiatów i łez. Danuta Szaflarska – w latach 40. była już po rozwodzie z pierwszym mężem, znanym pianistą Janem Ekierem. Nie kochała i nie chciała Rudzkiego. Miała do niego chłodny stosunek, czuła może sympatię i to wszystko. CZYTAJ TEŻ: Zaczęło się od miłosnego gestu. Potem był hit lat 90. i legenda, która trwa do dziś Kazimierz Rudzki i przypadkowa panna młoda. Z baru przed ołtarz Wala była kelnerką w jednej z warszawskich restauracji. Miała 35 lat. To był wieczór, jakich wiele – gwar, śmiech i zamówienia rzucane przez roześmianych klientów. Wśród nich on – Kazimierz Rudzki, aktor znany i podziwiany. Tego wieczoru zapijał smutki. Mówiono, że to właśnie z rozpaczy po niezdobytej Danucie Szaflarskiej Rudzki oświadczył się kelnerce z nocnego lokalu. Miał wtedy 37 lat. „A może pani zostałaby moją żoną?" - zapytał Walę, a ona zgodziła się myśląc, że to są jednak żarty. Ale nie były. Para wzięła ślub kilka miesięcy po tym spotkaniu. Waleria Ablewska stanęła na ślubnym kobiercu, u boku znanego aktora w 1948 roku. I jak się okazało, byli dobrym małżeństwem, pozostali razem do śmierci aktora w 1976 roku. Wszyscy znajomi powtarzali: „To się nie uda". Nie mieli racji Wieść o niespodziewanym ożenku obiegła stołeczne środowisko artystyczne z prędkością światła. Jedni śmiali się z żartu aktora, bo tak to postrzegali. Inni przestrzegali go przed życiową pomyłką. „To się nie uda”, słyszał zewsząd Rudzki. On sam miał na te uwagi gotową odpowiedź. „Życie aktora to teatr – czasem bez prób generalnych” – komentował. Jak wspominała siostra aktora Helena Głowacka (matka pisarza Janusza Głowackiego) „Wala umiała stworzyć Kazikowi idealne warunki do pracy, odsuwając od niego wszelkie troski dnia codziennego. Zawsze pogodna, wesoła, towarzyska, uczynna, przez wszystkich lubiana. Przeżywała wraz z nim jego sukcesy i porażki. Była Kaziowi najbliższym człowiekiem i najlepszym przyjacielem”, pisała w książce „Wspomnienia o Kazimierzu Rudzkim". Potem ich przyjaciele i rodzina żałowali, że Wala i Kazik nie doczekali się potomstwa. Podobno czuli się już na takie decyzje "za starzy". Waleria Rudzka przeżyła ukochanego męża o 10 lat. Była z nim do końca, opiekowała się nim gdy chorował. Sama odeszła 15 października 1986 roku. Spoczęła obok męża na warszawskich Powązkach. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ta jedna piosenka niemal zrujnowała jej karierę, wszyscy się od niej odwrócili. Wprost mówi o koszmarze
Zło ukryte w relacji nauczyciel–student? Malajkat przerywa milczenie po latach
Wojciech Malajkat, znany aktor i były rektor Akademii Teatralnej w Warszawie, w poruszającym wywiadzie przyznaje, że nieświadomie skrzywdził jednego ze swoich studentów. Opowiada o własnych doświadczeniach z czasów studiów i o tym, jak zmienił swoje podejście do nauczania, by chronić granice swoich podopiecznych.
Wojciech Malajkat zdecydował się na wyjątkowo szczery wywiad, w którym ujawnia niepokojące doświadczenia ze swojej młodości oraz refleksje z lat pracy dydaktycznej. Aktor porusza temat przemocy symbolicznej i emocjonalnej w środowisku szkół teatralnych – zarówno tej, której sam doświadczył, jak i tej, którą nieświadomie mógł wyrządzić innym. Jego słowa to nie tylko osobiste świadectwo, ale i głos w szerszej debacie o granicach w relacjach nauczyciel–student. Wojciech Malajkat rozlicza się z przeszłością. Jego wyznanie szokuje środowisko aktorskie Wojciech Malajkat udzielił szczerego wywiadu "Plejadzie". Ujawnił w nim, że jeszcze jako student doświadczył sytuacji, które uznał za niepokojące. Jeden z nauczycieli miał używać wobec niego języka nacechowanego seksualnymi skojarzeniami. Chociaż sam aktor nie traktował tego jako traumatyczne doświadczenie, intuicyjnie wiedział, że inni mogą odebrać to znacznie boleśniej. "Nie ranił mnie, ale dotykał przestrzeni, której dotykać nie powinien. Próbował wpływać na moją wyobraźnię seksualnymi skojarzeniami. Namawiał mnie do tego, żebym sobie wyobrażał różne rzeczy. Nie czułem się z tym komfortowo, ale nie płakałem po nocach z tego powodu. Po prostu tego nie rozumiałem. Intuicja podpowiadała mi, że inni też mogą tego nie rozumieć. Mało tego, mogą poczuć się z tego powodu skrzywdzeni" — tłumaczył aktor w rozmowie z Michałem Misiorkiem. ZOBACZ TEŻ: Kamila Urzędowska jak z innej epoki. Zobacz, na co aktorka zdecydowała się dla Izabeli Łapińskiej Nieświadome krzywdzenie studentów – refleksje pedagoga Najbardziej poruszającym momentem wywiadu jest wyznanie Malajkata, że po latach otrzymał wiadomość od byłego studenta, który stwierdził, że cierpiał z powodu jego metod nauczania. "Zupełnie nie zdawałem sobie z tego sprawy. Napisałem do niego list, spotkaliśmy się, porozmawialiśmy i go przeprosiłem" — wyjawił "Plejadzie". Tłumaczy, że granica przemocy jest płynna i każdy może ją mieć gdzie indziej. "Od wielu lat moja praca i jako nauczyciela, i jako reżysera łączy się z tym, że na zajęciach i próbach pękamy ze śmiechu. Jego to dotknęło. Wydawało mu się, że śmiejemy się z niego, choć wcale tak nie było. Ale, oczywiście, miał prawo źle się poczuć" — tłumaczy, wracając pamięcią do trudnej rozmowy. Po tym zdarzeniu Malajkat diametralnie zmienił swoje podejście do pracy dydaktycznej. Wprowadził też zasadę, że każdy student ma prawo natychmiast zareagować, jeśli poczuje się źle z jakimkolwiek zachowaniem. Taka forma otwartej komunikacji stała się fundamentem jego stylu pracy. "Upewniam się najpierw, czy wszystkim to odpowiada. Proszę, by każdy, kto poczuje się niekomfortowo, od razu mi o tym powiedział. Taka umowa to podstawa" — podsumowuje. Zakaz fuksówki – decyzja rektora Malajkata Jako pierwszy rektor Akademii Teatralnej, Wojciech Malajkat zdecydował się na odważny krok – całkowity zakaz fuksówki. Podkreślił, że choć sam nie ucierpiał podczas tej tradycji, wielu jego kolegów tak. Nie chciał, by przyszłe pokolenia studentów doświadczały tego samego. Jego decyzja była jednym z pierwszych elementów szerszych zmian, które wprowadzał w uczelni. "Od dawna wiedziałem, że z fuksówką jest coś nie tak. Co prawda mnie podczas niej nic złego nie spotkało, ale moich kolegów już tak. Mimo że byli traktowani dokładnie tak, jak ja, mocno cierpieli. Nie było na to mojej zgody. Już wtedy zrozumiałem, że granica przemocy jest bardzo płynna. Każdy ma ją gdzieś indziej" — zaznaczył w rozmowie z Michałem Misiorkiem. SPRAWDŹ TEŻ: Z żoną jest od ponad 30 lat, adoptowali dwójkę dzieci. Wojciech Malajkat oddał im serce, ograniczył dla nich pracę
Zagrał z córką w popularnej produkcji, Rafał Maćkowiak wprost mówi o nepotyzmie: "I tak mi nikt nie uwierzy"
Bez masek i uników. Rafał Maćkowiak opowiada o aktorstwie, strachu przed obecną i kontrowersjach wokół nepotyzmu. Przeczytaj szczery wywiad w magazynie VIVA! Poznaj kulisy jego życia i pracy cenionego artysty.
Za drugoplanową rolę w filmie „33 sceny z życia” Rafał Maćkowiak nominowany był do Orła, Polskiej Nagrody Filmowej. Krytycy docenili go za film „Głośniej od bomb”, a telewidzowie polubili za role w serialach „Herkules” i „Udar”. Z Katarzyną Piątkowską rozmawiał o zawodzie aktora, lęku przed byciem ocenianym, nepotyzmie i o tym, czy jest przewrażliwionym na swoim punkcie egocentrykiem. Rafał Maćkowiak w wywiadzie VIVY! o aktorstwie i nepotyzmie – Jesteś więc kłamcą doskonałym? Sprawiasz wrażenie, że mówisz szczerze. I będę szczery, bo nie po to się spotkaliśmy, żebym tutaj teraz łgał na potęgę. – Szczerze więc porozmawiajmy o nepotyzmie. Ostatnio jest głośno o „Hamlecie”, pożegnalnym spektaklu Jana Englerta jako dyrektora Teatru Narodowego, w którym obsadził żonę i córkę. Nikt nie pytał, czy one się do tego nadają. Okrzyknięto, że się nie nadają, bo są spokrewnione z reżyserem. Ty zagrałeś w serialu Viaplay „Udar” ze swoją córką. I tak mi nikt nie uwierzy, jak powiem, że nie miałem z tym nic wspólnego. A prawda jest taka, że to się zdarzyło przez przypadek. Moja córka już miała tę rolę, gdy ja w ostatnim momencie zastąpiłem innego aktora. – Korciło Cię, żeby ją pouczać? Na początku włączała mi się chęć pomocy i ulepszania jej, ale na szczęście szybko mi to minęło. Zresztą widziałem, jak sobie świetnie radzi, jaką jej to radość przynosi i jak bardzo nie potrzebuje mojej pomocy. Tak się zastanawiam nad tym nepotyzmem… Gdy postanowiłem spróbować dostać się do PWST w Warszawie, mój ojciec powiedział, że zna kogoś, kto tam pracuje. Wystraszyłem się, że zechce mi pomóc, a ja od samego początku chciałem ewentualny sukces móc przypisać tylko i wyłącznie sobie. – W Twojej rodzinie byli aktorzy? Nie, mój ojciec jest dziennikarzem o niespełnionych scenicznych ambicjach. Ciągnęło go w tę stronę. Występował nawet z zespołem Błękitni jako ich konferansjer. Tyle. TYLKO W VIVIE!: Toczy najtrudniejszą walkę, nie pozwala sobie na niemoc. Anna Nehrebecka w poruszającym wywiadzie mówi: "Nic nie jest dane na zawsze" – Nie przestrzegał Cię przed obraniem takiej drogi zawodowej, a nawet chciał pomóc. Ty swoim dzieciom też byś próbował pomóc? Nie jestem pewien, czy dzieci powinny iść moją drogą. – Dlaczego? Skończyłem w tym roku 50 lat, a wciąż czuję się jak 30 lat temu. Chodzi mi o to, że ten zawód jest dla mnie tak samo niepewny jak wtedy. Jest niestabilny i nieprzewidywalny. Cały czas jest dla mnie tajemnicą, co będę robił w najbliższym czasie. – Za to niedawno zagrałeś w serialu „Udar”. „Udar” ma wielką zaletę – genialny scenariusz, co nie zdarza się często. To, co napisał Paweł Demirski, bardzo pokrywa się z moją wrażliwością i poczuciem humoru. Cieszę się, kiedy mogę pracować z kimś, kto czuje podobnie jak ja, i że jest szansa, że powstanie coś, pod czym mogę się podpisać w stu procentach. – Zastanawiasz się czasem, czy dokonałeś właściwego wyboru? Nie mogę sobie powiedzieć: „Kurczę, trzeba jednak było iść na medycynę”, bo jak miałem na siebie inny pomysł, to i tak z niego zrezygnowałem. Po prostu od zawsze miałem predyspozycje do aktorstwa. Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 8 maja. TYLKO W VIVIE!: Z dystansem, uśmiechem i kobiecą siłą. Karolina Szostak apeluje: "Trzeba siebie akceptować, kochać"
Od 20 lat na emeryturze, ale nie zwalnia tempa! Anna Seniuk nigdy nie skorzystała z jednej rzeczy
Świętuje 60-lecie pracy artystycznej. Anna Seniuk zachwyca energią, pasją i nie zwalnia tempa. Inspiruje kolejne pokolenia swoją niezłomną miłością do sztuki! W nowym wywiadzie zdradziła, że nie zamierza odchodzić na emeryturę, a przy okazji opowiedziała o swoim osiągnięciu.
Anna Seniuk, jedna z najwybitniejszych polskich aktorek świętuje 60-lecie pracy zawodowej. A jej artystyczna aktywność nie słabnie. 82-letnia gwiazda nie wyobraża sobie życia bez sceny. Wciąż występuje zarówno w teatrze, jak i filmie, udowadniając, że prawdziwa pasja nie zna ograniczeń. W jednym z wywiadów przyznała też, że ma na swoim koncie pewne osiągnięcie. O czym mowa? Anna Seniuk - scena to jej drugi dom. Pracuje od 60 la i nie zwalnia tempa Aktorka w rozmowie z mediami przyznaje, że możliwość dalszego grania traktuje jako ogromną radość. Dla Anny Seniuk scena jest miejscem, które nie tylko pozwala jej wyrażać siebie, ale także daje siłę i poczucie spełnienia. Nie zamierza odchodzić na emeryturę! Wręcz przeciwnie — nadal z pasją uczestniczy w kolejnych produkcjach teatralnych. Jej zaangażowanie i niegasnąca miłość do pracy wzbudzają podziw zarówno wśród widzów, jak i kolegów po fachu. A jej wieloletnia praca i wkład w rozwój polskiej sceny teatralnej oraz filmowej zostały wielokrotnie docenione. W tym roku ulubienica widzów obchodzi wyjątkowy jubileusz — 60 lat pracy artystycznej. Aktorka cieszy się znakomitą formą i nie zwalnia tempa. "To, że czas płynie szybko, to nie jest dobrze. Ja bym chciała, żeby płynął dłużej, jeszcze długo, długo. Mam ogromną radość, że jeszcze w tym wieku mogę pracować i się z państwem spotykać. Gram w paru teatrach, jeżdżę na spotkania. To jest wielki dar od losu, no ale na miłość boską, ja w tym roku obchodzę 60-lecie pracy zawodowej", mówiła podekscytowana Zbigniewowi Krajewskimu w rozmowie z "Czasem pogody" w Radiowej Jedynce. Czytaj też: Uwielbiała z nim pracować, nie mogła oderwać od niego oczu. Aktorka wyznała, że jej kolega z planu „Czterdziestolatka” był gejem Anna Seniuk - nigdy nie skorzystała z jednej rzeczy Choć Anna Seniuk od 20 lat jest na emeryturze, to nie zamierza kończyć swojej artystycznej drogi. Dzięki pracy w teatrze i filmie wciąż czuje się spełniona, a możliwość grania określa jako wielki dar od losu. Przez wszystkie te dekady ani razu nie korzystała ze zwolnienia lekarskiego! Jedynym momentem, kiedy na chwilę zeszła ze sceny, były przerwy związane z narodzinami dzieci. Poczucie ogromnej odpowiedzialności oraz niegasnąca miłość do sztuki sprawiły, że Anna Seniuk nie wyobrażała sobie dłuższego rozstania ze sceną. A kontakt z publicznością to dla niej przede wszystkim źródło radości i siły. "Przez 60 lat nieprzerwanie jestem w teatrze i nigdy nie korzystałam z żadnego zwolnienia lekarskiego, chyba że rodziłam dzieci, to wtedy oficjalnie poszłam na jakiś czas na zwolnienie lekarskie, ale tak to jestem do dyspozycji przez 60 lat (...). Myślę, że jak przejdę na emeryturę - tu się śmieję - bo jestem właściwie od 20 lat na emeryturze. Dziękuję losowi, że dał mi taką szansę, że mogę dalej pracować i spotykać się z państwem", dodawała. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze. Czytaj też: Korale to jej modowy oręż! Zdradzamy sekrety stylu Joanny Senyszyn. To prawdziwa sigma wśród polityczek!
Grażyna Sobocińska porzuciła marzenie o śpiewaniu... To, co odkryła na scenie, zmieniło wszystko
Choć początkowo marzyła o karierze wokalistki jazzowej, los poprowadził ją w stronę aktorstwa – i dał szansę, by odnaleźć w sobie przestrzenie, których wcześniej nie mogła wyrazić. Dziś Grażyna Sobocińska zachwyca autentycznością i odwagą emocjonalną, zarówno na scenie, jak i przed kamerą. W rozmowie z „Vivą!” opowiada o swoich pierwszych wyborach, pracy nad spektaklem „Koniec czerwonego człowieka” w reż. Krystyny Jandy w OCH-Teatrze, spotkaniach, które ukształtowały jej drogę artystyczną, i o tym, jak aktorstwo stało się dla niej nie tylko zawodem, ale i narzędziem osobistego rozwoju.
Najbliższe przedstawienia sztuki "Koniec czerwonego człowieka" w reż. Krystyny Jandy można obejrzeć 28 i 29 kwietnia oraz 2,3 i 4 maja w warszawskim OCH-Teatrze. Bilety na stronie ochteatr.com.pl lub w kasach teatru. Grażyna Sobocińska: wrażliwość to moja siła. Wywiad VIVA! Co było impulsem, który sprawił, że zdecydowała się Pani zostać aktorką? Grażyna Sobocińska: Szczerze mówiąc, nie pamiętam, kiedy po raz pierwszy pojawił się u mnie pomysł, aby zostać aktorką. Wcześniej chciałam być wokalistką jazzową i taki był mój plan, ale równocześnie, przygotowując się na studia jazzowe w Katowicach, czułam, że potrzebuję pracy nad tekstem i wyrażaniem emocji na scenie. Zaczęłam więc równocześnie przygotowywać się do egzaminów do szkół teatralnych i pamiętam, że wiele osób próbowało mnie raczej odwieźć od tego pomysłu. W krakowskiej szkole teatralnej, którą kończyłam, na korytarzu po którymś egzaminie stała duża tablica z napisem: „Jest tyle innych zawodów na A…”. Od samego początku mówiono nam, że nie będzie łatwo, ale też nikt nie mówił, że będzie tak trudno. Tylko tez zawód dawał mi coś czego szukałam i nie znalazłam ani w szkole muzycznej grając na skrzypcach ani na scenie jako wokalistka. Dał mi szansę na odkrycie w sobie czegoś, co wcześniej musiałam mocno tłumić przez konwenanse i cały system edukacyjny. Samo wyobrażenie, że jest się kimś innym, daje przyzwolenie na wchodzenie w różne stany, a to daje przestrzeń do odkrywania – i okazuje się, że ja to wszystko gdzieś w środku mam. To klasyczne postawienie sobie pytania: „Co ja bym zrobiła w danych okolicznościach?” naprawdę otwiera wiele możliwości. Wcześniej po prostu czułam, że zwracanie na siebie uwagi jest niebezpieczne, ale musiałam w końcu uznać, że jest we mnie taka ludzka potrzeba zauważenia, też jakiejś próżności, bycia kimś wysłuchanym i nie mogłam dłużej tego lekceważyć. Aktorstwo wymaga dużego wystawienia się na świat – i chciałam tego spróbować, zobaczyć, czy dam radę. Oczywiście, nie odbywa się to bez zranień, ale póki co się nie poddaję. Pokochałam ten zawód za to, że dał mi szansę na odkrycie tej niespacyfikowanej części mnie. Jakie były momenty przełomowe w Pani dotychczasowej karierze? Cały czas mam wrażenie, że zbieram doświadczenia, ale nie czuję, żebym miała za sobą jakiś przełom. Bardzo ważnym momentem było dla mnie spotkanie z Pawłem Maśloną. Pracowałam z nim przy serialu Motyw, zaraz po szkole teatralnej. Paweł był dla mnie mistrzem – ale bez tego hierarchicznego poczucia spotkania z autorytetem. Potrafił jak kumpel dać mi uwagę, która była dla mnie jakimś olśnieniem. Wtedy po raz pierwszy zrozumiałam, jak ważne jest, aby trafić na reżysera, który wskaże właściwy kierunek i z którym rezonuje się na poziomie wrażliwości. To zwyczajnie bardzo ułatwia pracę, daje też poczucie bezpieczeństwa i otwiera na proponowanie. Bo czasem chce się coś spróbować, otworzyć w sobie coś delikatnego – i wtedy jedna nieczuła, nietrafiona uwaga potrafi zwyczajnie zamknąć taką szansę. Przynajmniej tak to działa w moim przypadku. To jest też kwestia zaufania, bo też nauczyłam się, że w tym zawodzie dobrze jest ryzykować. Czy jest rola, która szczególnie ukształtowała Panią jako aktorkę? I tu chyba mogę śmiało powiedzieć, że praca nad rolą Iriny w Końcu czerwonego człowieka to jedna z ważniejszych w moim dorobku. Nie wiem, czy to ona mnie najbardziej ukształtowała, ale właśnie przy tej pracy, za każdym razem stojąc na scenie, przekonuję się, jak ważna jest czujność, skupienie i podejmowanie tego ryzyka, o którym mówiłam wcześniej. Staram się bardzo uwolnić od myślenia, że muszę „trafić w punkt”. To mnie spina, i czuję, że idę w sztampę. A kiedy naprawdę jestem „w sprawie”, słucham partnera – nie ma miejsca na myślenie o zadowalaniu kogokolwiek. Tego też uczę się od aktorów z którymi jestem na scenie. Nie muszę być uznana czy lubiana – i wtedy jestem wolna. To jest piękne uczucie, ale też bardzo rzadkie, bo przecież nie będę ukrywać, że też chcę, żeby ludziom podobało się to, co im proponuję. Nie chcę być niczyim więźniem, ale też nie gram dla siebie. Jak trafiła Pani do obsady spektaklu „Koniec czerwonego człowieka”? Co przyciągnęło Panią do tego projektu? Zaraz po szkole zgłosiłam się do pani Krystyny Jandy, wyrażając swoje ogromne chęci do pracy w jej teatrze – marzyłam o spotkaniu z nią. Pani Krystyna w ogóle nie pamiętała tego telefonu, ale cztery lata później dostałam ten „mityczny telefon” z propozycją zagrania u niej w spektaklu. Byłam wtedy na wakacjach w Kazimierzu i oczywiście tego samego dnia wsiadłam do busa. Spotkałam się z panią Krystyną w Hard Rock Cafe – ledwo cokolwiek słyszałam, bo muzyka grała bardzo głośno – ale pani Krystyna wręczyła mi wtedy scenariusz z propozycją roli, a następnego dnia byłam już na pierwszej próbie. Jak opisałaby Pani swoją postać w tym spektaklu? Co jest dla niej kluczowe? Postać Iriny to fantastyczna, płynnie ewoluująca istota – niestety bardzo nieszczęśliwa. Cierpi przez system, przez rodzinę i jest absolutnie sterowana przez wszystko, co dzieje się na zewnątrz. Chociaż próbuje walczyć, buntuje się jak dziecko, które próbuje złapać jakieś narzędzia, żeby zbudować sobie inny scenariusz – niestety znajduje się w totalnej próżni i postanawia spłacić rodzinny dług. Myślę, że na widowni są ludzie, którzy jej współczują, ale są też tacy, którzy pewnie myślą, że ma to, na co zasłużyła. Czy zetknięcie z historiami postaci zbudowanych na podstawie książki Swietłany Aleksijewicz wpłynęło na Pani postrzeganie najnowszej historii Europy Wschodniej? Reportaż Aleksijewicz pomógł mi zrozumieć, co naprawdę oznaczało życie w tamtych czasach. Osobiste wyznania, często bardzo bolesne, sprawiły, że historia stała się dla mnie bardziej ludzka, prawdziwa – a przez to jeszcze bardziej wstrząsająca. Pamiętam moment, kiedy czytałam tę książkę, jadąc pociągiem i natrafiłam na fragment o kuzynce Oli – ładna, wesoła, szczęśliwa i zakochana. Napisała donos na swojego ojca, przez który później został zesłany do łagrów. Pamiętam, jak wtedy się zastanawiałam – jak to jest możliwe? Co to za kraj, w którym dzieci składają donosy na własnych rodziców? Ta sama kuzynka, zapytana w reportażu wiele lat później, czy tego nie żałuje, odpowiada: „A czy kto widział uczciwego człowieka w czasach Stalina?”. To dla mnie przypomnienie, jak banalne bywa zło i jak łatwo je usprawiedliwić. Z tych historii, z wielu portretów, wyłania się zupełnie inny obraz kata. To nie były potwory, a często zwyczajni ludzie. Aleksijewicz pomogła mi zrozumieć, kim był „homo sovieticus” i w jakim absurdzie ci ludzie wyrastali. Przeraża mnie, jak niedawno te wszystkie wydarzenia miały miejsce. Jak widownia reaguje na „Koniec czerwonego człowieka”? Czy pamięta Pani jakieś szczególnie poruszające reakcje? Reakcje publiczności oczywiście są zawsze inne, w zależności od pokolenia. Pierwsze sceny nie zapowiadają, o czym będzie spektakl – publiczność się śmieje, a później robi się cisza. Najbardziej poruszeni wychodzą widzowie, którzy doskonale te czasy pamiętają, ale myślę, że ten spektakl ma też duży walor edukacyjny dla młodszej generacji. Powinien przestraszyć, przypomnieć i uświadomić coś na nowo. Dla mnie, jeśli po spektaklu ktoś poczuje, że na chwilę się zatrzymał, pochylił nad tym światem, który pokazujemy, to mam poczucie, że to ma sens. Że ta historia, choć opowiedziana ze sceny, naprawdę kogoś dotknęła i zostawiła po sobie ślad.
Szeptali o nim za kulisami, teraz huczy cała Polska. Został najmłodszym Hamletem w historii polskiego teatru. Tajemnice Hugo Tarresa
Zaskoczył reżyserów, oczarował publiczność. Ma zaledwie 21 lata i już zapisał się w historii. Hugo Tarres został najmłodszym odtwórcą roli Hamleta w historii polskiego teatru. Jego występ w spektaklu reżyserowanym przez Jana Englerta, z Heleną Englert i Beatą Ścibakówną w obsadzie, wywołał poruszenie w środowisku teatralnym i otwiera przed nim drzwi do wielkiej kariery. Co wiemy o młodym artyście? Kim jest Hugo Tarres? Najmłodszy Hamlet w historii polskiego teatru Ma zaledwie 21 lat, ale już zapisał się w historii polskiego teatru. Hugo Tarres, student III roku Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, jako pierwszy w tak młodym wieku wcielił się w rolę Hamleta na deskach Teatru Narodowego. Aktor pochodzi z polsko-hiszpańskiej rodziny – jego matka jest Polką, a ojciec Hiszpanem. W którym momencie aktorstwo pojawiło się w jego życiu? Okazuje się, że był to zbieg okoliczności. „Jako młody człowiek miałem bardzo uniwersalne marzenie, zostania piłkarzem, albo prezydentem. Dopóki, kiedy wracałem z boiska z kumplem, zapytałem go, co Ty chcesz właściwie robić – „wiesz co, ja chcę być aktorem”. Czemu chcesz być aktorem? „Bo w aktorstwie jest mnóstwo pieniędzy”. Pomyślałem jako nastolatek „a nie wiedziałem, że w aktorstwie są pieniądze”. Wróciłem do domu, opowiedziałem mamie o tej historii, a ona mnie od razu zapisała do kółka teatralnego w Teatrze Roma”, zwierzał się w rozmowie z DD TVN. Później Hugo Tarres uczęszczał do Ogniska Teatralnego Machulskich. Gdy nadszedł czas przygotowań do egzaminów wstępnych do szkoły teatralnej, potrzebował wsparcia w pracy nad tekstami i ich interpretacją. Pomocną dłoń wyciągnął Grzegorz Damięcki, którego Tarres nazywa swoim mistrzem. Aplikował do kilku szkół teatralnych i choć dostał się zarówno do Krakowa, jak i do Akademii Teatralnej w Warszawie postanowił pozostać w rodzinnym mieście, kierując się intuicją. Czytaj też: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. "Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję", mówi Jan Englert Osiągnięcia Hugo Tarresa W 2024 roku zdobył także Grand Prix 44. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Zagrał Merkucja w 'Romeo i Julia' w reżyserii Jana Klaty w Teatrze Muzycznym we Wrocławiu. Na szklanym ekranie zadebiutował w 2024 roku w drugim sezonie serialu „Krucjata”. Ten sam rok przyniósł mu także kinowy debiut w filmie „Piep*zyć Mickiewicza”. To był przełom w jego aktorskiej drodze."Dotarło wtedy do mnie, że choć miałem już trochę wiedzy na temat warsztatu scenicznego, nie miałem zielonego pojęcia, jak pracować z kamerą. Musiałem się szybko uczyć. Podglądałem więc Dawida Ogrodnika, który w tym filmie gra nauczyciela i ma ogromne doświadczenie filmowe. Dowiedziałem się w ten sposób bardzo dużo o tym, co robić na planie", opowiadał w wywiadzie dla Wirtualnej Polski. Rok później powrócił na wielki ekran w kontynuacji tej produkcji, wcielając się ponownie w postać Dantego w „Piep*zyć Mickiewicza 2”. Publiczność mogła go również zobaczyć w filmie „Przepiękne!”. W rozmowie z mediami dodawał, że trudno jest mu oglądać siebie na ekranie. Wciąż musi się do tego przyzwyczajać. "Jest taki moment, kiedy pierwszy raz widzi siebie na ekranie i to trudne do obserwowania. Ale na pewnym etapie edukacji przestaje się oglądać siebie i widzi postać. Musiałem się przyzwyczaić do tego", zwierzał się w rozmowie z Oscarem Netkowskim dla Dzień Dobry TVN. I dodawał: "Mówi się, że aktor jest wart tyle, co jego ostatnia rola. Jestem na początku. Kończę Akademię Teatralną. Na deskach teatralnych zrobiłem jakieś 15%. Rozumiem bardziej język kinematograficzny". Hamlet Jana Englerta: reżyserskie pożegnanie z teatrem i rola Hugo Tarresa Premiera spektaklu „Hamlet” odbyła się w kwietniu 2025 roku i stała się wydarzeniem nie tylko artystycznym, ale i symbolicznym. Dla Jana Englerta – reżysera i wieloletniego dyrektora artystycznego Teatru Narodowego – była to inscenizacja domykająca jego pracę w tej instytucji po 28 sezonach. Wybór Hugo Tarresa do głównej roli był decyzją odważną i – jak się okazało – niezwykle trafioną. Spektakl nie obył się bez kontrowersji. W roli Ofelii wystąpiła Helena Englert – córka reżysera, a Gertrudę zagrała jego żona, Beata Ścibakówna. Decyzja o obsadzeniu członków własnej rodziny wywołała poruszenie w środowisku teatralnym. Jak Hugo Tarres dostał rolę Hamleta. To nie był przypadek Rola ta była dla Tarresa pierwszym występem w Teatrze Narodowym. W rozmowie z mediami młody artysta zdradził, w jaki sposób został zaangażowany do projektu. Okazuje się, że Jan Englert dostrzegł uzdolnionego aktora podczas zajęć w szkole. Po pewnym czasie złożył mu propozycję nie do odrzucenia. "Profesor miał z nami zajęcia ze scen dialogowych. Już wtedy musiał zwrócić na mnie uwagę. Kilka miesięcy później, na rozpoczęciu roku akademickiego, podszedł do mnie i powiedział, że ma propozycję. Kiedy okazało się, że to "Hamlet", oniemiałem. Zwłaszcza że podczas uroczystości, jak co roku, wspominaliśmy aktorów i aktorki, którzy odeszli w ostatnich miesiącach. Pojawiło się tam m.in. nazwisko Jerzego Stuhra. Pomyślałem wtedy o tym, że grał Hamleta w spektaklu Andrzeja Wajdy w krakowskim Teatrze Starym, występując już jednocześnie w filmach. Nie, żebym się porównywał, raczej - poczułem wtedy powagę sytuacji", relacjonował (cytat za WP.pl). Czytaj też: Nieoczekiwanie Kinga Rusin wzięła córkę Englerta w obronę. Trafiła w czuły punkt! Obawiał się, czy udźwignie tę rolę. Ostatecznie podjął rękawicę. To młodego artysty to bardzo ważny projekt. "Myślę, że to będzie bardzo ciekawy, zaskakujący spektakl. Nie chcę za dużo zdradzać, ale wydaje mi się, że Jan Englert podszedł do tej wielkiej literatury trochę pod innym kątem, niż robiono to do tej pory. [...] Po prostu staram się być jak najlepiej przygotowany i wyciągnąć z tej pracy jak najwięcej dla siebie. Nasz Hamlet ma 21 lat, jest wulkanem energii, więc nie jest aż tak daleki ode mnie. Najcenniejsza rada, jaką dostałem od pana Jana Englerta, brzmiała: 'Nie graj Hamletem'", opowiadał w rozmowie z PAP Life. Choć to dopiero początek, wiele wskazuje na to, że Tarresa czeka spektakularna przyszłość. Aktor zachwycił wszystkich swoim talentem, naturalnością i wdziękiem. Udowodnił, że młody wiek nie stoi na przeszkodzie, by sięgnąć po największe wyzwania sceniczne. Źródło: Wp.pl Film, Kozaczek, Dzień Dobry TVN, PAP Life
Czesław Wołłejko wpadł w szał, gdy dowiedział się, że jego córka ma romans z Plucińskim
Uważał, że jego kolega jest uwodzicielem i zostawia kobiety
Czesław Wołłejko wspaniały, choć dzisiaj trochę zapomniany aktor miał dwie córki: Jolantę i znacznie młodszą Magdalenę. Obie zostały aktorkami. Obie cieszyły się wielkim powodzeniem. Gdy Jolanta poznała na planie serialu „Stawka większa niż życie” znanego aktora i jeszcze słynniejszego amanta Tadeusza Plucińskiego miała 23 lata, on 39. Czy ojciec miał rację, kiedy zrobił aferę z tego związku? Panowie nawet pobili się w garderobie… [Publikacja tekstu na VUŻ i Viva Historie 07.02.2025 r.] Jolanta Wołłejko i Tadeusz Pluciński: została jego czwartą żoną Tadeusz Pluciński był świetnym aktorem znanym z wielu filmów, m.in. „Hydrozagadki”, „Poszukiwany, Poszukiwana”, „Kariera Nikodema Dyzmy”, można go także było oglądać na scenie. Ale miał też opinię uwodziciela, bawidamka, a nawet erotomana, jak opowiadał o nim inny aktor, Witold Sadowy. Sam mówił o sobie: „Pocztówkowy facet, 183 centymetry wzrostu, sylwetka do przyjęcia”. Chwalił się, że koleżanki z teatru prosiły, by grał razem z nimi. Zanim poznał Jolantę, zdążył już mieć cztery żony, pierwszą była mezzosopranistka Bożena Brun-Barańska. Potem ożenił się z koleżanką po fachu Iloną Stawińską. Małżeństwo rozpadło się, bo Tadeusz Pluciński stracił głowę dla Kaliny Jędrusik. Grali wtedy razem w „Operze za trzy grosze” Brechta w Teatrze Współczesnym – byli legendarną parą, on wcielał się w rolę Mackiego Majchra, ona Molly. Nawet na scenie czuło się chemię między nimi. Jednak Tadeusz Pluciński porzucił Kalinę, czego nie mogła mu darować. Poślubił Krystynę Mazurównę, słynną tancerkę. Jednak małżeństwo skończyło się po trzech latach. Z takim bagażem doświadczeń aktor spotkał młodziutką Jolantę Wołłejko. Czytaj też: Tadeusz Pluciński – mówiono o nim „na wieki wieków amant”. Rodzinę założył dopiero z czwartą żoną <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/forum-0429100900-1-e3e9814.jpg" width="3543" height="2485" alt="1968. Kadr z filmu "Przygoda z piosenka" w rezyserii Stanislawa Barei, n/z Czeslaw Wollejko.,Image: 429100900, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Cena minimalna 50 PLN, EDITORIAL USE ONLY *** NOT LICENSED - SERVICE FEE FOR DiSTRIBUTION, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu ''Przygoda z piosenka"" /> Jolanta Wołłejko nie chciała słyszeć o złości ojca Zakochała się w nim i była szczęśliwa, że „to ją wybrał”. Nie brała pod uwagę ostrzeżeń ojca. Tym bardziej, z sam Czesław Wołłejko święty nie był. A z córkami właściwie nie miał kontaktu. Nie interesował się nimi, gdy odszedł od ich matki. Romansował na prawo i lewo, głośno było o jego związkach z Aleksandrą Śląską i Niną Andrycz - był widywany w jej mieszkaniu w Alei Róż. Porzucił żonę – aktorkę Halinę Czengery, z którą miał dwie córki i odbił Ilonę Stawińską Tadeuszowi Plucińskiemu, kiedy jeszcze była jego żoną. Być może Czesław Wołłejko myślał, że aktor chce się po latach odegrać za to na jego córce. Ale wbrew tym podejrzeniom Jolanta Wołłejko i Tadeusz Pluciński byli szczęśliwą parą. Ślub wzięli po 6 latach bycia razem w 1974 roku. Doczekali się dwóch synów, Pawła i Piotra. Tadeusz Pluciński za każdym razem wierzył, że się ustatkuje, tym razem myśleli też tak jego przyjaciele. Po raz pierwszy przecież założył rodzinę, został ojcem. Ale tak się nie stało. Małżeństwo się rozpadło, co prawda dopiero po dwudziestu latach. Państwo Plucińscy pozostali przyjaciółmi, dzielili się opieką na synami i sami sobą opiekowali. Trudno powiedzieć, żeby Jolanta Wołłejko była nieszczęśliwa. Zresztą to jej sprawa, tak czy inaczej miała z byłym mężem stały i dobry kontakt. On mówił, że zrobi dla niej wszystko. Czytaj też: Czesław Wołłejko zakochał się w żonie Tadeusza Plucińskiego, a później został jego... teściem Czesław Wołłejko i jego kontakty z córkami Czesław Wołłejko prawie nie utrzymywał kontaktu z córkami zajęty własnym życiem. Obie aktorki wychowały się z mamą. Jolanta pewnie pamiętała czasy, gdy rodzice byli razem – urodziła się w Grodnie w 1942 roku. Po wojnie rodzina przyjechała do Polski, i ostatecznie osiedliła się w Warszawie. W 1955 roku urodziła się druga córka Magdalena. Miała 6 lat, gdy ojciec odszedł i ożenił się z Iloną Stawińską. Trudno powiedzieć, dlaczego nie utrzymywał kontaktu z córkami. Nawet o romansie starszej córki z Plucińskim dowiedział się zza kulisowych plotek. Krążyło wiele anegdot o tym, że Ilona, druga żona Tadeusza Plucińskiego, została drugą żoną Czesława Wołłejko i macochą czwartej żony Tadeusza – Jolanty. Ojciec i córka raczej starali się nie wchodzić sobie w drogę. Obie córki bardzo kochały mamę, poza tym Jolanta trzymała stronę męża, Czesław Wołlejko uważał, że Pluciński ma zszarganą reputację. Zabolało je, gdy ojciec nie pojawił się na pogrzebie swojej pierwszej żony i matki swoich dzieci Haliny Czengery. Aktorka dwa lata walczyła z nowotworem, nie dostała wtedy pomocy od byłego męża. Zmarła w 1981 roku. Młodsza córka Magdalena mówiła w jednej z rozmów: „Czekałam na jego telefon. Nie mogłam zrozumieć, że idąc za nową kobietą, potrafił być ojcem dla jej dziecka, a o własnych córkach jakby zapomniał”. W latach 70. po narodzinach wnuków kontakty się ociepliły, aktor próbował pojednać się z córkami, ale ostatecznie nie doszło do odbudowania zerwanych więzi. Czesław Wołłejko zmarł na zawał w 1987 roku. Tadeusz Pluciński zmarł w 2019 roku. Jolanta Wołłejko ma dzisiaj 83 lata, jest szczęśliwą mamą i babcią.
Muzyka, emocje i pasja – spektakl „Kalina®” w Teatrze Rampa
Ikona polskiej estrady, symbol seksapilu i niezależności. Kobieta, która uwodziła głosem, spojrzeniem i aurą tajemnicy. Przez jednych uwielbiana, przez innych niezrozumiana. Uosobienie kontrastów. Trudno powiedzieć, jaka Kalina Jędrusik była naprawdę. Jej postać jednak wciąż mocno elektryzuje, dlatego polskie aktorki chętnie po nią sięgają. Tak jak Anna Mierzwa, aktorka Teatru Rampa na Targówku, w spektaklu muzycznym „Kalina®”. Spektakl ten warto zobaczyć co najmniej z kilku ważnych powodów. 95-lecie urodzin Kaliny Jędrusik Dokładnie 5 lutego przypada 95. rocznica urodzin tej nietuzinkowej postaci. To doskonała okazja, aby ponownie odkryć jej fenomen i przekonać się, dlaczego Kalina do dziś fascynuje kolejne pokolenia. Współczesne aranżacje i muzyka na żywo Usłyszysz największe przeboje Kaliny Jędrusik w nowoczesnych aranżacjach. Brzmi znajomo, a jednak zaskakująco. Ale uwaga – muzyka w „Kalinie®” to nie tylko tło. To integralna część opowieści. Piosenki stają się komentarzem do wydarzeń na scenie, dopełniają atmosferę i pozwalają poczuć to, co czuła sama Kalina. Nieoczywista forma teatru „Kalina®” w reżyserii Agaty Brajczewskiej nie jest zbiorem powielanych anegdot. To dynamiczny spektakl dający szansę zderzyć się z mitem i legendą. Ważne są także projekcje multimedialne oraz gra świateł, dzięki którym historia wchodzi na wyższy poziom. Charyzma płynąca ze sceny Nie można mówić o Kalinie Jędrusik, nie wspominając o jej magnetyzmie. Była ikoną swojej epoki. Szokowała i fascynowała jednocześnie. Na scenie Teatru Rampa w tę legendarną postać wciela się Anna Mierzwa – aktorka, która dosłownie żyje tą rolą. Jej talent wokalny i aktorski sprawia, że czujesz, jakby Kalina znów stała przed Tobą. Śpiewa, prowokuje, uwodzi i zmusza do refleksji – zupełnie jak oryginał. Humor, sarkazm i przekraczanie granic - W spektaklu dowiadujemy się wielu rzeczy o Kalinie Jędrusik – to jest fakt. Dla mnie jednak jej historia ma także wymiar znacznie bardziej uniwersalny. Z wieloma tematami, z którymi zmagała się ta gwiazda PRL-u, dziś stykają się kolejne pokolenia kobiet, kolejne pokolenia aktorek – mówi Anna Mierzwa. I to prawda. Muzyczny spektakl „Kalina®” to coś więcej niż biograficzna opowieść. To historia o kobiecie, która wyprzedzała swoje czasy. Znajdziesz tu absurdalny humor, ostry sarkazm, ale też chwilę refleksji. Dobre recenzje Każdy spektakl jest poddawany ocenie, a „Kalina®” przechodzi ten test śpiewająco. Recenzenci wieszczą przedstawianej historii długi żywot sceniczny. Czy dziś Kalina Jędrusik byłaby tak samo uwielbiana i kontrowersyjna? Spektakl pozwala spojrzeć na tamtą epokę i na nas samych z nowej perspektywy. Jeśli szukasz wieczoru pełnego emocji, to w „Kalinie®” znajdziesz wszystko: śmiech, łzy, pasję i muzykę, która zostaje z Tobą na długo. To nie jest zwykły spektakl, to podróż w czasie i próba zrozumienia, co tak naprawdę oznacza bycie wolnym – artystycznie i życiowo. „Kalinę®” można zobaczyć na Scenie Kameralnej Teatru Rampa na Targówku. Najbliższe terminy są zaplanowane na luty i marzec 2025 r. Bilety już można kupić na stronie teatru. Najbliższe terminy: 19, 20, 21 lutego o godzinie 19.00 27 oraz 28 marca o godzinie 19.00 i 29 marca o godzinie 16.00
Sylwester w mieście: teatr jako alternatywa i doskonały początek noworocznej nocy
Sylwester w mieście to wyjątkowy czas, który wiele osób kojarzy z hucznymi imprezami, fajerwerkami i tłumami na ulicach. Jednak coraz więcej osób poszukuje alternatyw dla typowych sylwestrowych atrakcji, chcąc spędzić ten wieczór w bardziej kameralnej, wyjątkowej atmosferze. Dla tych, którzy pragną połączyć kulturę z rozrywką, teatr staje się idealnym wyborem – zarówno jako alternatywa do głośnych zabaw, jak i doskonały początek magicznej nocy. Warszawskie teatry, w tym Teatr Polonia i OCH-Teatr, przygotowały na ten wieczór specjalne spektakle, które wprowadzą widzów w niezapomniany nastrój. Dlaczego warto spędzić Sylwestra w teatrze i jakie spektakle są szczególnie warte uwagi? Teatr zamiast tłumów – elegancja i magia na scenie Sylwester w teatrze to propozycja dla osób, które chcą uniknąć chaosu, hałasu i tłumów na imprezach. Wyjście do teatru pozwala spędzić ten wieczór w eleganckiej, pełnej magii atmosferze, gdzie refleksja i humor idą w parze z najwyższej jakości sztuką aktorską. Nie trzeba też rezygnować z celebracji – spektakle sylwestrowe mają w sobie coś wyjątkowego, co czyni je idealnym wstępem do dalszych świętowań. Po spektaklu można kontynuować wieczór w ulubionej restauracji, na domówce z przyjaciółmi lub spacerując po iluminowanych ulicach miasta. Sylwester spędzony w teatrze daje możliwość rozpoczęcia nocy w sposób wyjątkowy, z nutą kultury, a jednocześnie pozostawia przestrzeń na inne aktywności. „Seks dla opornych” – komedia w Teatrze Polonia Jednym z najciekawszych spektakli sylwestrowego wieczoru jest „Seks dla opornych” w reżyserii Krystyny Jandy, grany tego dnia dwukrotnie w Teatrze Polonia o godzinie 17:30 i 20.30. To inteligentna komedia, która opowiada historię małżeństwa z 30-letnim stażem, decydującego się na romantyczny weekend w modnym hotelu. Bohaterowie, uzbrojeni w poradnik „Seks dla opornych”, próbują na nowo rozpalić swoją relację, jednak zderzenie oczekiwań z rzeczywistością przynosi wiele komicznych i wzruszających sytuacji. W rolach głównych występują Ilona Ostrowska i Mirosław Kropielnicki, którzy w niezwykle przekonujący sposób oddają emocje i dylematy swoich postaci. Dialogi pełne humoru, błyskotliwe puenty i uniwersalny temat relacji międzyludzkich sprawiają, że spektakl bawi i skłania do refleksji. Dla tych, którzy szukają rozrywki z odrobiną głębi, „Seks dla opornych” to doskonały wybór. „Czułe słówka” – wzruszenie i humor w OCH-Teatrze Drugą propozycją jest spektakl „Czułe słówka”, grany w OCH-Teatrze o godzinie 17.00 i 20.30. Reżyseria Pawła Paszty nadaje tej klasycznej opowieści świeżości i wyjątkowego charakteru. Historia oparta na słynnym filmie z 1984 roku skupia się na trudnych, a jednocześnie pełnych miłości relacjach matki i córki. Obsada tego spektaklu zachwyca – na scenie pojawią się m.in. Aleksandra Popławska, Katarzyna Gniewkowska, Eliza Rycembel, Krzysztof Dracz i Sławomir Holland. „Czułe słówka” to spektakl, który porusza do głębi, a jednocześnie pozwala się uśmiechnąć. To teatr w najlepszym wydaniu – pełen emocji, doskonałych kreacji aktorskich i uniwersalnych przesłań. Dlaczego teatr w Sylwestra? Sylwester w teatrze to wyjątkowa propozycja, która łączy w sobie wszystko, co najlepsze w kulturze i rozrywce. Dla tych, którzy szukają wyciszenia i chwili refleksji, teatr staje się oazą spokoju, gdzie można oderwać się od codzienności. Z kolei dla osób, które pragną rozpocząć wieczór z energią i humorem, spektakle sylwestrowe oferują rozrywkę na najwyższym poziomie. Nie bez znaczenia jest również fakt, że teatr to miejsce, które sprzyja celebracji – elegancka atmosfera, starannie dobrane repertuary i wyjątkowość samego wydarzenia sprawiają, że wieczór w teatrze staje się niezapomnianym przeżyciem. Jak zaplanować Sylwestra w teatrze? Decydując się na Sylwestra w teatrze, warto pomyśleć o bilecie z wyprzedzeniem – miejsca na sylwestrowe spektakle rozchodzą wyjątkowo szybko. Po spektaklu możecie zaplanować kolację w jednej z pobliskich restauracji lub spacer wśród świątecznych iluminacji Warszawy. Oba teatry – zarówno Polonia, jak i OCH-Teatr – znajdują się w sercu miasta, co ułatwia dalsze świętowanie. Sylwester 2024 – magiczny wieczór w teatrze Niech Sylwester 2024 będzie nie tylko huczny, ale i kulturalny. Wybierając teatr na ten wyjątkowy wieczór, gwarantujecie sobie spotkanie z wybitnym aktorstwem, wyjątkowymi historiami i atmosferą, która na długo pozostanie w pamięci. Czy można wyobrazić sobie lepszy sposób na pożegnanie starego roku i powitanie nowego niż w towarzystwie sztuki najwyższej próby? Kup bilety, zarezerwuj miejsce i ciesz się Sylwestrem pełnym emocji, wzruszeń i dobrego humoru! SEKS DLA OPORNYCH — SPEKTAKL SYLWESTROWY CZUŁE SŁÓWKA — SPEKTAKL SYLWESTROWY
Zadebiutował kilka lat temu, dziś zdobywa rolę za rolą. Kim jest Jędrzej Hycnar, gwiazdor serialu „Napad”?
Chociaż kocha seriale i filmy, najbliższy jego sercu jest teatr
W polskim kinie coraz częściej pojawiają się nowi, bardzo utalentowani aktorzy. Jednym z nich jest Jędrzej Hycnar, którego od niedawna możemy podziwiać w serialu „Napad” dostępnym na platformie Netflix. Swoją karierę rozpoczął od serialu TVP. Dziś ma na swoim koncie już kilka niemałych ról! Co ciekawe, jego starszy brat również jest znany z telewizji. Co wiemy o młodym, obiecującym aktorze? [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 02.11.2024 r.] Jędrzej Hycnar — rodzina, brat, wykształcenie Jędrzej Hycnar na świat przyszedł 6 kwietnia 1997 r. w Tarnowie. Swoją przygodę z aktorstwem rozpoczął od studiów na wydziale aktorskim Akademii Teatralnej w Warszawie. Aktorstwo to rodzinna pasja — tę samą karierę wybrał jego starzy o 14 lat brat, Marcin Hycnar, którego kojarzymy z takich serialów jak „Barwy szczęścia” czy „Prawo Agaty”. Chociaż wykonują ten sam zawód, nie ma między nimi rywalizacji. W rozmowie z portalem Onet przyznał, że nie chce podążać jego śladami, tylko pracować na własne nazwisko. „Mimo wszystko nie ma tu mowy o konkurowaniu. Kiedy ja szedłem na studia, Marcin był już aktorem z imponującym dorobkiem na deskach Teatru Narodowego, więc jeszcze dużo musiałbym przepracować, żeby móc z nim konkurować. Zamiast tego skupiam się na tym, żeby iść własnym torem, oczywiście czerpiąc z tego, że możemy się wspierać we wspólnej pasji, bo śmiało mogę powiedzieć, że miłością do aktorstwa zaraziłem się właśnie od brata” wyznał. W swoim dorobku Jędrzej Hycnar ma występy na deskach m.in. z Teatru „OdMowy” i Teatru im. Ludwika Solskiego w Tarnowie, a swoim głosem grał także w Teatrem Polskiego Radia. Na małym ekranie mogliśmy zobaczyć go w TVP i TVN oraz na serwisach streamingowych takich jak Player czy Netflix, w tym w serialu „Napad”, który swoją premierę miał 16 października tego roku. Zobacz także: Podbija Hollywood, nigdy nie zapomniała o swoich korzeniach. Szczęście buduje u boku znanego aktora Jędrzej Hycnar — kariera, filmy, seriale Jędrzej Hycnar, chociaż ma dopiero 27 lat, ma na swoim koncie już kilka znacznych ról. Jego debiutem telewizyjnym był serial TVP „Ludzie i Bogowie”, później zobaczyć mogliśmy go w takich produkcjach „Żywioły Saszy – Ogień”, „Osiecka”, „Receptura”, „W szachu. Ostatnia rozgrywka” czy „Kontrola”. Jego najbardziej rozpoznawalne role to Jurek w serialu „Brokat” oraz Nikodem Borowski w serialu „Dziewczyna i kosmonauta”. Aktor może się pochwalić także tym, że jego talenty nie ograniczają się tylko do grania przed kamerą, ale także w studiu nagraniowym! Swojego głosu użycza w filmach i serialach, m.in. w „The Mandalorian” czy „Przeznaczenie: Saga Winx”, a także czyta audiobooki czy słuchowiska. W 2020 r. otrzymał nawet nagrodę „Arete 2020” Teatru Polskiego Radia za swój udział w słuchowisku Marty Rebzdy „Chaja i Chaim. Opowieść o dwóch liściach”. Czytaj też: Odnosi międzynarodowe sukcesy, synowie poszli jego śladem: "Najważniejsze, by robili dobre i potrzebne filmy" Jędrzej Hycnar o aktorstwie: teatr jest jego prawdziwą pasją Chociaż coraz częściej możemy zobaczyć młodego aktora na ekranach, Jędrzej Hycnar przyznał, że jego prawdziwą miłością jest teatr W rozmowie z portalem Anywhere.pl przyznał, że to właśnie dla teatru zaczął swoją przygodę z aktorstwem i właśnie z nim wiąże swoją przyszłość. „Przez cały okres szkoły aktorskiej o przyszłości myślałem w kontekście teatru. Wychowywałem się na nim. Jeździłem do teatru do brata, ale też wraz ze znajomymi stworzyliśmy grupę teatralną, gdzie bez nauczyciela próbowaliśmy robić spektakle. Pojawiliśmy się nawet w repertuarze Teatru Solskiego w Tarnowie, który był głównym katalizatorem moich pragnień aktorskich. Nagle, ni stąd, ni z owąd, zacząłem dostawać oferty filmowo-serialowe, które są fantastyczne i również spełniają mnie zawodowo. Mam nadzieję, że będą pojawiać się kolejne. Co nie znaczy, że teatr sobie odpuszczam. Chciałbym, żeby cały czas był obecny w moim życiu i nie zniknął” przyznał. Sprawdź również: Była objawieniem polskiej sceny, dziś powraca odmieniona. Georgina Tarasiuk jest nie do poznania Źródło: Filmweb, Świat Seriali
Fabijański reżyseruje bajkę dla dorosłych … i odnosi sukces. Poznaj szczegóły
To naprawdę wyjątkowe i spektakularna widowisko
Z entuzjastycznym przyjęciem widowni spotkał się spektakl „Adam” w reżyserii Sebastiana Fabijańskiego, którego pokaz przedpremierowy odbył się 25 lipca w warszawskim teatrze Bohema House. Widowisko muzyczne z udziałem czołowych wokalistów z różnych stron sceny muzycznej opowiada o losach garstki osób ocalałych w zniszczonym w wyniku kryzysu klimatycznego postapokaliptycznym świecie. Pierwszy pokaz przedpremierowy spotkał się z entuzjastycznym odbiorem widzów. Twórcy otrzymali owacje na stojąco. Teatr Ekologiczny Bohema House znany był do tej pory głównie z autorskich przedstawień dla dzieci. „Adam” jest pierwszą produkcją przygotowaną z myślą o nieco starszej widowni. Przy czym sceny nierealistyczne i symboliczne nadają spektaklowi charakter bajki dla dorosłych. Na scenie widzimy świat zniszczony w wyniku degradacji środowiska naturalnego. Refleksja przyszła zbyt późno. Ludzkość nie sprostała wyzwaniu, jakim stał się kryzys klimatyczny i degradacja środowiska. Przetrwała zaledwie garstka ludzi, którzy zmagają się z indywidualnymi dramatami. Mocną stroną spektaklu są utwory muzyczne autorstwa Ramzesa (Mateusza Sumary) oraz Feno (Artura Barbachena) z tekstami Sebastiana Fabijańskiego. Na scenie wykonują je: Karolina Czarnecka, Wiktoria Kostrzewa, Feno, Łukasz Gocławski, Katarzyna Granecka i Sebastian Fabijański, który jest tautorem zarówno libretta jak i całego scenariusza. Punktem wyjścia dla oprawy muzycznej spektaklu jest rap, ale znajdują się w niej również utwory innych gatunków. Zobacz wideo do utworu “Kwiat” w wykonaniu Feno i Sebastiana Fabijańskiego. „Warstwa muzyczna naprawdę wznosi ten projekt, nawet ponad to, czego się spodziewałem. Jest tu dużo rapu, ale pojawia się też kilka bardzo mocnych utworów, które są w większości śpiewane. Mówimy, że jest to musical rapowy, ale rap nie jest tutaj kluczowy. Kluczowa po prostu jest muzyka sama w sobie” - mówi o warstwie dźwiękowej w „Adamie” Sebastian Fabijański. Utwór „Kwiat”, znany z singla promującego spektakl, na scenie zabrzmiał w wykonaniu Wiktorii Kostrzewy i Sebastiana Fabijańskiego. Jest to przejmujące wyznanie żalu bohaterów postawionych przed tragicznym wyborem - decyzją czy zostać rodzicami w obliczu katastrofalnych warunków życia. Piosenka „Ruina”, brawurowo wykonana przez Karolinę Czarnecką i Feno to nieco straszny manifest euforii w obliczu zagłady, pod którym kryje się bunt przeciwko niemożliwej do zaakceptowania rzeczywistości, ale też protest przed wyginięciem rodzaju ludzkiego. Łukasz Gocławski z Katarzyną Granecką rapują i śpiewają w utworze „Bielmo” o kruchości życia i potrzebie czerpania radości nawet z krótkich chwil szczęścia, szczególnie w obliczu ciężkiej choroby nowotworowej. Zgodnie ze swoją dotychczasową tradycją Teatr Bohema House zrealizował spektakl „Adam” w spektakularnej oprawie multimedialnej i z piękną choreografią w wykonaniu zespołu tancerzy pod kierownictwem Weroniki Fabijańskiej. Nowością na scenie jest robot, który bardzo spodobał się publiczności. Odgrywana przez niego postać to robot Bolly – dziecko Loli i Lolka, towarzyszący bohaterom i odgrywający kluczową rolę dla przetrwania gatunku ludzkiego. Spektakl jest wystawiany w ramach Publicznych Kampanii Edukacyjnych (PKE). Jest to możliwe dzięki firmom, które swój obowiązek prowadzenia działań edukacyjnych realizują poprzez współpracę z firmą Eko Cykl Organizacja Odzysku Opakowań S.A. Ci przedsiębiorcy stają się w ten sposób Ekomecenasami sztuki. Teatr Ekologiczny Bohema House od lat wystawia spektakle poruszające tematykę kryzysu klimatycznego i wyzwań związanych z degradacją środowiska naturalnego. Do tej pory spektakle inspirowane były klasycznymi opowieści, takie jak “Calineczka”, “Doktor Dolittle”, “Dziewczynka z zapałkami”, “Opowieść wigilijna”. Spektakl “Adam” oparty jest na oryginalnym pomyśle. Scenariusz do niego napisał Sebastian Fabijański. Przedstawiony w nim świat jest dotknięty katastrofą, a ludzie walczą o przetrwanie. Jednak wciąż ważne są indywidualne emocje i wyzwania, związane z rodzicielstwem, miłością, chorobą. Bohema House jest teatrem autorskim - nie korzysta ze znanych hitów czy z licencji, ale tworzy spektakle od podstaw oraz sam zarządza swoimi prawami autorskimi, co wyróżnia go spośród obecnych na rynku instytucji kultury. Premiera spektaklu “Adam” została zaplanowana na 27 lipca o godz. 19.00. Szczegóły i bilety dostępne są POD TYM LINKIEM. Reżyseria: Sebastian Fabijański W roli głównej: Sebastian Fabijański Występują: Karolina Czarnecka, Wiktoria Kostrzewa, Feno, Pono, Łukasz Gocławski, Katarzyna Granecka, Arkadiusz Pyć Choreografia: Weronika Fabijańska Grupa tancerzy: Ola Sochacka, Rocksee Konofał, Marta Wojda, Krystian Rzymkiewicz, Anastasia Tsershkevich, Michał Gumkowski, Patrycja Smoleń, Ola Krzyżaniak, Natalia Siwek, Marta Jureczko
Widzowie pokochali ją za rolę w Stuleciu Winnych. Wkrótce poznamy drugą twarz Barbary Wypych
Jakie tajemnice skrywa życie prywatne aktorki?
Barbara Wypych szturmem podbiła serca widzów rolami w M jak miłość czy Stuleciu Winnych. 32-latka jest nie tylko genialną aktorką. Może pochwalić się wykształceniem muzycznym, a jej talent wokalny lada chwila będziemy mogli podziwiać w kolejnej edycji show Twoja Twarz Brzmi Znajomo. Jakie tajemnice skrywa Barbara Wypych? Tego o niej nie wiedzieliście! Barbara Wypych: tak została aktorką Ma 32 lata, a na koncie szereg osiągnięć. Sztuka od zawsze była bliska sercu Barbary Wypych. Zanim związała się z aktorstwem poświęciła sporą część swojego życia muzyce i mało brakowało, a zostałaby śpiewaczką operową. Jedna rzecz stanęła jej na drodze ku spełnieniu marzenia. „Myślałam wtedy o klasie wokalu, do której ostatecznie się nie dostałam. To mnie nie zniechęciło - kontynuowałam edukację muzyczną”, opowiadała w rozmowie z plasterlodzki.pl. Gwiazda Stulecia Winnych ukończyła szkołę muzyczną w klasie fortepianu i fletu poprzecznego. Wciąż ciągnęło ją do sceny. Barbara Wypych swoją przyszłość postanowiła związać ze sceną, a pasja do kina i teatru zawiodła ją do Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi, którą ukończyła w 2015 roku. Aktorka ciepło wspomina czas studiów. Był to przełomowy moment w jej życiu, spełniła wówczas swoje marzenie o nauce na jednej z najlepszych szkół na świecie. Tutaj poznała fantastyczne osobowości i indywidualności, które wpłynęły na to, jak patrzy dziś na swój zawód. „Wydział Aktorski skupiał, wszystko to, co było w zasięgu moich zainteresowań. Można traktować to w kategoriach szczęścia. Odkryć swoją pasję, widzieć, że to właściwa droga i mieć szansę rozwijania zainteresowań pod okiem profesjonalistów i potencjału, w który z pewnością trzeba uwierzyć. Od momentu studiów zaczęłam inaczej myśleć aktorstwie. Zaczęłam poznawać i uczyć się sztuki aktorskiej, i ta nauka trwa do dziś”, wspominała w rozmowie z Agnieszką Grejc dla plasterlodzki.pl. Czytaj też: Uciekła z domu, jadła bułki ze śmietnika i... spełniała marzenia. Tak wyglądały początki kariery Leny Góry Barbara Wypych, "Camera Cafe. Nowe parzenie" - press junket serialu, 2023 Barbara Wypych: rozwój kariery. Kocha film, a teatr to jej drugi dom Barbara Wypych w teatrze debiutowała w spektaklu Kamień, a za rolę Withy została uhonorowana licznymi nagrodami. Z perspektywy czasu uważa, że kreacja, którą udało jej się stworzyć pomogła jej w rozwoju kariery. Potem pojawiła się w sztuce Psie serce. Widzowie mogą podziwiać ją na co dzień w Och-Teatrze, Teatrze Współczesnym czy Teatrze Nowym w Poznaniu. Talent i osobowość Barbary Wypych są cenione przez branżę artystyczną, a ona sama jest uznawana za jedną z najzdolniejszych aktorek młodego pokolenia. Ulubienica widzów sięgnęła m.in. po Grand Prix za wybitną osobowość sceniczną, nagrodę przyznaną przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego podczas 33. Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi czy nagrodę dziennikarzy dla największej indywidualności. Barbara Wypych podkreśla, że nie pracuje dla laurów, ale stara się jak najlepiej wykochać swoją pracę i postawione zadanie. Przed kamerą debiutowała w filmie Panie Dulskie w reżyserii Filipa Bajona, będąc na czwartym roku studiów, następnie zaangażowano ją do Powidoków Andrzeja Wajdy, gdzie zachwyciła stworzoną kreacją. Czytaj też: Sharon Stone odtworzyła kultową scenę z "Nagiego instynktu" po 30 latach od premiery filmu. Wprawiła fanów w osłupienie W jakich filmach i serialach zagrała Barbara Wypych? Lista osiągnięć Barbary Wypych robi wrażenie! Aktorka pojawiła się m.in. w produkcjach: Trzecia połowa, Kruk. Szepty słychać po zmroku, Rojst, Ikar. Legenda Mietka Kosza, Jak zostać gwiazdą, Camera Cafe. Nowe parzenie, Matki pingwinów czy Rojst’97. Rolą Soni w serialu M jak miłość zdobyła ogromną sympatię widzów, jednak największa rozpoznawalność przyniosła jej kreacja Andzi w Stuleciu Winnych. Jednak to teatr zajmuje w jej sercu wyjątkowe miejsce – daje jej stabilizację, spotkania z widzem, obcowanie ze sztuką. Tam spędza najwięcej czasu i nic dziwnego, że traktuje go jako swój drugi dom. Każda rola jest dla niej okazją do pracy nad warsztatem i do rozwoju. „Niech więc ta moja droga zawodowa będzie ZNOŚNIE wyboista, kręta i nieprzewidywalna, by mogła mi dać wystarczającą inspirację do kolejnych twórczych starć i otarć”, wspominała aktorka Barbara Wypych w plasterlodzki.pl. Barbara Wypych, Festiwal Netia Off Camera 2018 Barbara Wypych w programie Twoja Twarz Brzmi Znajomo Aktorka Barbara Wypych jest głodna nowych wyzwań! Jesienią 2024 roku powraca kolejna, 21. edycja programu Twoja Twarz Brzmi Znajomo. Na szklanym ekranie nie zabraknie znanych i lubianych artystów. Do ich grona dołączyła także ona! „Wielowymiarowa aktorka, która zdobyła uznanie dzięki znakomitym rolom teatralnym i filmowym!
Stanisław Brejdygant – aktor teatralny i filmowy, dramaturg, pisarz, reżyser
Jakie filmy powstały w reżyserii znanego polskiego aktora?
Stanisław Brejdygant sprawnie łączył i rozwijał swoje talenty w różnych obszarach kulturalnego świata. Jako młody aktor teatralny przyciągnął uwagę krytyków brawurową rolą w warszawskim Teatrze Narodowym. Z pasją realizował pisane przez siebie dramaty, znajdując również czas na reżyserię filmową i niejedną wielką miłość. Spis treści: Droga do kariery na scenie Życie teatralne Stanisława Brejdyganta Spektakle zaangażowane politycznie Dorobek literacki Stanisław Brejdygant jako aktor filmowy Filmy w reżyserii Stanisława Brejdyganta Życie prywatne aktora i reżysera Droga do kariery na scenie Stanisław Brejdygant urodził się 2 października 1936 roku w Warszawie. Jego ojciec Ignacy Brejdygant był lekarzem, matka – Janina z domu Paprocka – pracowała w Towarzystwie Opieki nad Niemowlętami w Wołominie, a także w Towarzystwie Przyjaciół Dzieci w Warszawie. Przyszły aktor, dramaturg, reżyser już od dziecka pałał miłością do literatury. Jako licealista należał do Koła Młodych działającego przy Związku Literatów Polskich. Po ukończeniu Liceum im. Władysława IV w Warszawie, Stanisław Brejdygant rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Następnie zdecydował się na aktorstwo w Warszawskiej Szkole Teatralnej, a potem także na reżyserię na akademii filmowej w Łodzi. Życie teatralne Stanisława Brejdyganta Aktorsko Brejdygant zadebiutował już w wieku 23 lat na scenie Teatru Narodowego w Warszawie w roli Hamleta, którą zachwycił publiczność i krytyków. Doskonałe recenzje i jeszcze większe ambicje otworzyły mu drogę do kariery na deskach innych teatrów w Warszawie, Koszalinie, Poznaniu i Łodzi. Spektakle zaangażowane politycznie Jako reżyser teatralny ma w swoim dorobku adaptacje powieści Dostojewskiego i pięć oper Piotra Czajkowskiego. Stanisław Brejdygant wystawiał także autorskie spektakle, które zabierały ważny głos w trudnych politycznie czasach. W 1982 roku, rok po ogłoszeniu stanu wojennego, wyreżyserował sztukę pt. „Wyzwolony”, której premiera w Teatrze Powszechnym w Warszawie była głośnym wydarzeniem o wymiarze kulturalno-politycznym. Jest to opowieść o samotności i poczuciu krzywdy w czasach od powstania listopadowego do styczniowego. W kontrze do trójki głównych bohaterów stoi postać zgermanizowanego strażnika więziennego, który jako jedyny sprawia wrażenie szczęśliwego. Dorobek literacki Jednak Stanisław Brejdygant pisał nie tylko dramaty, ale także powieści, w których rozlicza traumy z przeszłości, takie jak: „Testament” (1981), „Być Bogiem: opowiadania” (1981), „Stypa” (1991), „Maligna” (1995), „Zwierzenia” (2023). W 2023 wydał autobiografię „Pokoje. Od urodzenia do wieku klęski”. Wraca w niej do dzieciństwa w czasie Powstania Warszawskiego, opowiada o życiu w mieszkaniu na Koszykowej, licznych podróżach i kobietach. Stanisław Brejdygant jako aktor filmowy Szerokiej publiczności znana jest jego rola w serialu „Klan”, w którym zagrał Janusza Zamojdowskiego, przyjaciela rodziny Lubiczów. W filmach pełnometrażowych mogliśmy podziwiać jego kunszt między innymi w następujących kreacjach aktorskich: strażnik z fabryce Schindlera w „Liście Schindlera” (1993) w reżyserii Stevena Spielberga, dyplomata brytyjski w filmie „Akwarium” (1996) Antoniego Krauzego, „Papież” w „Drogówce” (2013) Wojciecha Smarzowskiego, ksiądz Teodor w „Klerze” (2018), również w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego. View oEmbed on the source website Filmy w reżyserii Stanisława Brejdyganta Na swoim koncie aktor i reżyser teatralny ma także kilka filmów fabularnych, wśród których warto wymienić następujące tytuły: „Księżyc” (1969) – krótkometrażowy film historyczny rozgrywający się w Rosji w czasie rewolucji październikowej, „Wyspy szczęśliwe” (1972) – dramat krótkometrażowy o lekarzu, który przeżywa kryzys małżeński. W roli głównej wystąpił Gustaw Holoubek, „Zakręt” (1977) – film pełnometrażowy o dwójce przyjaciół, którzy spotykają się w górskiej samotni. W rolach głównych wystąpili Józef Nowak i Michał Pawlicki. Stanisław Brejdygant jest także autorem scenariuszy do filmów „Księżyc”, „Zakręt” i „Opowieść w czerwieni” w reżyserii Henryka Kluby. Życie prywatne aktora i reżysera Stanisław Brejdygant czterokrotnie podchodził do instytucji małżeństwa. Jego pierwszą żoną była malarka i scenografka Zofia Wierchowicz. Jako drugą poślubił śpiewaczkę Nelę Obarską. Ich syn Igor Brejdygant (ur. 1971) poszedł w ślady ojca, robiąc karierę aktorską i reżyserską. Zawodowo zajmuje się też fotografią. Jest także ojcem piosenkarza Krzysztofa Zalewskiego (ur. 1984). O tym, że ma drugiego syna, dowiedział się dopiero w 1997 roku, bo śmierci matki znanego muzyka. Igor i Krzysztof dowiedzieli się, że są braćmi, dopiero w 2002 roku. Trzecią żoną aktora i dramaturga była historyczka sztuki Barbara Janicka. W 2015 roku Stanisław Brejdygant poślubił Ritę Kożewnikową, mistrzynię akupunktury pochodzącą z Mongolii. Para poznała się w Łodzi, a wchodząc w związek małżeński popularny aktor został ojczymem dorosłego syna Rity – Miagmara.
Nazywano go Wielkim Zelwerem. Aleksander Zelwerowicz zagrał 800 ról i otrzymał tytuł Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata
Był wielkim aktorem i odważnym człowiekiem, ale w życiu prywatnym mu się nie układało
Aleksander Zelwerowicz to legenda polskiego teatru. Potrafił zagrać wszystko, chwalono go za role komediowe i tragiczne. To dzięki niemu jeszcze przed wojną powstała w Warszawie uczelnia kształcąca aktorów i reżyserów. Dzisiaj to Akademia Teatralna nosząca jego imię. Aleksander Zelwerowicz miał piękną kartę podczas wojny, kiedy ryzykując życiem, pomagał wielu Żydom, ukrywał między innymi znaną i poszukiwaną postać, jaką był działacz Bundu i prezes Rady Pomocy Żydom „Żegota” Leon Feiner. Jak potoczyły się losy wielkiego Zelwera, jak nazywali go przyjaciele? Aleksander Zelwerowicz stał się legendą teatru, zagrał 800 ról Urodził się w 1877 roku, w Lublinie, na Starym mieście. Na chrzcie, który odbył się kilka miesięcy po urodzeniu syna, rodzice nadali mu imiona Aleksander Gustaw. Jego ojciec Aleksander Zelwerowicz był powstańcem styczniowym – buntowszczikiem. Został za to skazany przez władze carskie na cztery lata zesłania wraz z rodziną na Syberię. Pracował w kopalniach Czelabińska. Wcześnie zmarł. Młodego Aleksandra wychowywała matka, która martwiła się, że synowi brak męskiej ręki. Chłopak nie był łatwy. Uczęszczał w Warszawie do gimnazjum, ale z VI klasy wydalono go z „wilczym biletem” za bywanie w teatrach ogródkowych, co uważano za deprawacje. Zobacz też: Krystyna Giżowska święciła tryumfy w latach 80., każdy znał jej hit „Nie było ciebie tyle lat”. W ostatnich latach doznała bolesnej straty Po zdaniu matury w rosyjskim gimnazjum w Orle studiował w Wyższej Szkole Handlowej im. Kronenberga, a jednocześnie w Klasie Dykcji i Deklamacji przy warszawskim Towarzystwie Muzycznym. Zawsze ciągnęło go do teatru. Szybko zrobił karierę. Oglądał go Kraków i Łódź, gdzie dwukrotnie był dyrektorem, a także Wilno. W roku 1913 związał swoje losy z. Arnoldem Szyfmanem i jego Teatrem Polskim w Warszawie. Z tym teatrem łączyły go najsilniejsze więzy. Zagrał w swoim życiu ponad 800 ról! Do najważniejszych zaliczano takie role jak Senator w "Dziadach", Major i Rzecznicki w "Fantazym", Wielki Książę Konstanty w "Nocy listopaowej”. To on po raz pierwszy wprowadził na scenę w roku 1909 "Klątwę" Stanisława Wyspiańskiego, a w roku 1911 "Samuela Zborowskiego" Juliusza Słowackiego. Aleksander Zelwerowicz: jego pierwsza żona odebrała sobie życie, od trzeciej uciekł Aleksander Zelwerowicz - Zelwer, jak go nazywali uczniowie był w środowisku teatralnym wielkim autorytetem. Przed wojną był już bardzo znanym aktorem. W życiu prywatnym wiodło mu się gorzej. Miał dwoje dzieci – Helenę i Stanisława. Ich matka, pierwsza żona Zelwerowicza, Emilia z domu Kulikowska odebrała sobie życie w 1909 roku, gdy dzieci były małe. Mówiono, że z zazdrości o inną aktorkę, która była uczennicą Zelwerowicza – Helenę Starską. Można sobie wyobrazić, co to były za plotki. Druga żona Krystyna, aktorka, którą poślubił w 1927 roku, zostawiła go dla innego mężczyzny. Od trzeciej żony - Marii Borowskiej, która poślubił już po wojnie, w 1951 roku, uciekł. Córka, Lena poszła w ślady ojca – została aktorką, reżyserką i scenografką. Była związana z teatrami w Wilnie, Łodzi, Sosnowcu oraz Teatrem Powszechnym w Warszawie. Jej o dwa lata młodszy brat Stanisław ukończył szkołę morską w Tczewie i został kapitanem żeglugi wielkiej. Zobacz też: Dla niej odszedł od żony i dzieci, Zofia Kucówna kochała go nad życie. W obliczu choroby Adam Hanuszkiewicz zostawił ją samą Aleksander Zelwerowicz i Helena Zelwerowicz-Orchoń zostali uhonorowani przez Instytut Yad Vashem w Jerozolimie Podczas II wojny światowej Aleksander Zelwerowicz, jak wielu innych aktorów odmówił grania. Chociaż był na to namawiany przez Niemców. W okresie okupacji niemieckiej wycofał się z teatru. Pracował na wsi jako dozorca obory, potem kasjer i kwestarz Domu Inwalidów Wojennych, wreszcie kierownik przytułku dla starców. W swoim mieszkaniu ukrywał wielu Żydów, najpierw męża córki Józefa Orchonia i jego siostrę Marię Nudel. Dzięki pomocy Zelwerowicza, Józef Orchoń zdobył posadę korepetytora w podwarszawskim majątku i w ten sposób uniknął getta. W ukryciu tłumaczył na język polski książkę Jewgienija Pietrowa o reżyserii teatralnej. Aleksander Zelwerowicz dość często przyjeżdżał z Oryszewa do Warszawy. Przesyłał też córce paczki żywnościowe i pieniądze, pomagając w ten sposób w utrzymaniu warszawskiego domu. Pomoc była potrzebna, zwłaszcza że od wiosny 1942 roku, w mieszkaniu przy ulicy Szczyglej Helena przyjmowała do domu uciekinierów z warszawskiego getta. „Pamiętam taki dzień, kiedy Zelwerowicz przyjechał do Warszawy i zamierzał przenocować w domu. Na widok siedmiu osób […] nieśmiało zapytał, czy będzie miał gdzie spać. Wprawdzie wszyscy entuzjastycznie zapewnili, że tak, ale on nie chciał zawadzać, poszukał sobie noclegu gdzie indziej”. We wrześniu 1942 roku ktoś zaczął szantażować ukrywającego się u Zelwerowiczów adwokata. Udało mu się wykupić, ale od tej chwili adres przy Szczyglej był „spalony”. Zobacz też: Nazywano go „polskim Waltem Disneyem”. Pierwowzorem „Bolka i Lolka” byli jego synowie 9 października 1977 roku, na wniosek kilkorga ocalałych Żydów, Aleksander Zelwerowicz i jego córka Helena Zelwerowicz-Orchoń zostali uhonorowani przez Instytut Yad Vashem w Jerozolimie tytułem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Ceremonia odbyła się w maju 1979 roku w Nowym Jorku. Odznaczenie odebrała Lena, jej ojciec nie żył już od 24 latach. „Określał siebie sam jako [...] przyjaciel człowieka. Miał zawsze otwarte serce i ramiona dla wszystkich uciśnionych i potrzebujących pomocy, a podczas […] okupacji Żydzi najbardziej tej pomocy potrzebowali” – wspominała Aleksandra Zelwerowicza jego córka, Helena. Zobacz też: Żona musiała samotnie wychować trójkę dzieci. Pierwsze małżeństwo Henryka Machalicy nie przetrwało Aleksander Zelwerowicz: choroba, ostatnie lata Po wojnie Aleksander Zelwerowicz wrócił do grania. Od jesieni 1947 roku zaangażował się do Teatru Polskiego w Warszawie, w którym grał do końca życia. Był bardzo ceniony jako pedagog, choć i wymagający. Jan Kreczmar mówił o nim, że był "dobrotliwym katem". W końcu lat 40. dopadła go choroba prowadząca do niedowładu rąk i nóg. Bardzo cierpiał z powodu rozłąki z dziećmi – jego córka i syn zostali za granicą, oboje mieszkali w Ameryce. Helena Zelwerowicz pracowała m.in. w popularnej polskiej stacji „Głos Ameryki”. Ojciec nie mógł pogodzić się z tym, że ukochana córka jest daleko, na emigracji. Jego domem na ostatnie lata życia stał się teatr. Aleksander Zelwerowicz zmarł 18 czerwca 1955 roku