Był legendą PRL, jego ostatnie chwile naznaczone były cierpieniem. Tylko jedna osoba została przy nim do końca
Tadeusz Łomnicki, jedna z największych ikon polskiego teatru i kina PRL, zmarł 22 lutego 1992 roku w dramatycznych okolicznościach – podczas próby do "Króla Leara" w Teatrze Nowym w Poznaniu. Ostatnie chwile artysty były naznaczone cierpieniem, ale też niezwykłą determinacją.
Tadeusz Łomnicki przez całe życie stawiał teatr ponad wszystko. Był perfekcjonistą, człowiekiem bezkompromisowym, wymagającym – przede wszystkim wobec siebie. Gdy w 1992 roku przygotowywał się do roli Króla Leara, miał 64 lata i świadomość, że mierzy się z jednym z najtrudniejszych tekstów w historii dramatu. Nie przypuszczał, że ta rola stanie się jego ostatnią. Tadeusz Łomnicki zmarł podczas przygotowań do sztuki Dla Tadeusza Łomnickiego rola Leara była czymś więcej niż kolejnym zawodowym zadaniem. Była artystycznym rachunkiem sumienia. Po latach sukcesów, ale też ostracyzmu środowiska w związku z jego przynależnością do PZPR, aktor próbował odbudować swoją pozycję w teatrze. "Król Lear" miał być triumfalnym powrotem. Próby w Teatrze Nowym w Poznaniu były intensywne, a Łomnicki – jak wspominali współpracownicy – pracował ponad siły. Wymagał od siebie absolutnej precyzji, wielokrotnie powtarzał sceny, analizował każde słowo Szekspira. Był skupiony, ale i fizycznie wyczerpany. Rola starego króla, który traci władzę i rozum, wymagała ogromnego napięcia emocjonalnego i fizycznego. ZOBACZ TEŻ: Byli nierozłączni przez pół wieku. 4 lata temu odszedł za swoją miłością 22 lutego 1992 roku podczas jednej z prób doszło do tragedii. Tadeusz Łomnicki zasłabł na scenie w trakcie odgrywania jednej z najbardziej emocjonalnych scen. Początkowo współpracownicy myśleli, że to element interpretacji – był przecież mistrzem ekspresji. Gdy wezwano pomoc, było już za późno. Mimo wysiłków lekarzy nie udało się go uratować. Tadeusz Łomnicki zmarł w wieku 64 lat. Tylko jedna osoba została przy Tadeuszu Łomnickim do końca W ostatnich chwilach przy Tadeuszu Łomnickim była jego piąta żona – Maria Bojarska, dziennikarka i pisarka. Ich relacja budziła emocje, ale to ona trwała przy nim w najtrudniejszych momentach. Bojarska wielokrotnie wspominała, że teatr był dla niego jak tlen. Wiedziała, jak ogromną wagę przykładał do roli Leara i jak wiele go to kosztowało. Po jego śmierci to właśnie ona dbała o pamięć o artyście, publikując wspomnienia i przybliżając opinii publicznej bardziej prywatne oblicze Łomnickiego – człowieka wrażliwego, niekiedy zagubionego, ale bez reszty oddanego swojej pracy. W 1993 roku napisała o nim książkę "Król Lear nie żyje". W obliczu środowiskowych podziałów i dawnych sporów politycznych wielu odwróciło się od niego w latach 80. tym bardziej symboliczna wydaje się obecność jednej osoby, która została przy nim do końca. SPRAWDŹ TEŻ: Kochała w życiu dwóch mężczyzn, ale z żadnym z nich nie chciała brać ślubu. Strach przed małżeństwem Dominika Ostałowska wyniosła z rodzinnego domu
Ten polski film powstał w PRL-u i zainspirował Scorsese. U nas nie wzbudził zachwytu
Ten film Andrzeja Wajdy z 1960 roku w Polsce został przyjęty z rezerwą, ale za granicą – zwłaszcza dzięki Martinowi Scorsese – zyskał miano arcydzieła. Oparty na historii przelotnej relacji dwojga młodych ludzi, film został uznany za kontrowersyjny i niepasujący do ówczesnej obyczajowości PRL.
W czasach, gdy kino PRL-u musiało wpisywać się w sztywne ramy ideologiczne, Andrzej Wajda zdecydował się opowiedzieć historię zupełnie inną – osobistą, intymną i wymykającą się propagandowym schematom. „Niewinni czarodzieje” z 1960 roku, mimo reżyserskiego autorytetu Wajdy i udziału Jerzego Skolimowskiego, w Polsce spotkał się z chłodnym przyjęciem, krytyką i cenzurą. Dopiero wiele lat później film zyskał drugie życie, a Martin Scorsese uznał go za jedno z arcydzieł polskiego kina. Jak to możliwe, że film niezrozumiany nad Wisłą, zyskał międzynarodowy aplauz? Powstanie filmu „Niewinni czarodzieje” – od pomysłu do scenariusza Początkowy pomysł na film oparty był na listach dwojga zakochanych powstańców, które otrzymał Jerzy Andrzejewski. Scenariusz jednak nie spełniał oczekiwań twórców, aż do momentu, gdy do pracy dołączył 20-letni Jerzy Skolimowski. Młody poeta krytycznie ocenił dotychczasowe dialogi i w jedną noc napisał ponad 20 stron nowego tekstu. Andrzej Wajda i Jerzy Andrzejewski wspólnie z nim stworzyli ostateczny scenariusz. Film powstał szybko – gotowy był dwa tygodnie po spotkaniu w Domu Pracy Twórczej w Oborach pod Warszawą. Premiera odbyła się 17 grudnia 1960 roku. Zobacz też: Ten hit PRLu podzielił Polaków. Miał wielu wrogów, dziś jest uznawany za wybitne dzieło Bohaterowie jednej nocy – o czym opowiada film Wajdy Tytułowi „niewinni czarodzieje” to Bazyli (Tadeusz Łomnicki) i Pelagia (Krystyna Stypułkowska). On – lekarz sportowy, grający w klubie jazzowym, o nonszalanckim stylu bycia. Ona – przypadkowo spotkana dziewczyna, o której nie wiemy prawie nic. Spotkanie w klubie przeradza się w nocną rozmowę i flirt, który staje się intymną przygodą bez przyszłości – typowy one night stand. Postacie realizują schemat wieczoru zapisany na kartce: kieliszek wódki, pocałunek, rozmowa i tapczan. Film kończy się jednak niedopowiedzeniem – dziewczyna wraca do chłopaka, choć początkowo zamierzała odejść. Ta decyzja została wymuszona przez ówczesne władze. Czytaj też: Była ikoną lat 90., wystąpiła w oscarowym hicie. Polacy długo nie wiedzieli, dlaczego tak nagle zniknęła. Powód zaskakuje Krytyka, cenzura i kontrowersje wokół premiery „Niewinni czarodzieje” spotkali się z ostrą krytyką. Zarzuty stawiali zarówno krytycy prasowi, jak i Kościół oraz cenzura. Janusz Wilhelmi w „Trybunie Ludu” zarzucał twórcom brak ideałów i pasji u bohaterów. Kościół uznał film za szkodliwy dla młodzieży. Władze PRL domagały się usunięcia scen, w których np. bohater włącza magnetofon stopą – uznano to za „kompletne zbydlęcenie”. Cenzura wymusiła zmianę zakończenia – dziewczyna musiała wrócić do chłopaka, by nie naruszać norm moralnych. Film przez rok leżał na półkach, zanim doczekał się premiery. Scorsese docenił to, czego nie dostrzegli Polacy Choć w Polsce film nie zdobył uznania, za granicą został doceniony. W 1961 roku „Niewinni czarodzieje” otrzymali dyplom na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Edynburgu. W 2014 roku Martin Scorsese umieścił film na liście 21 arcydzieł polskiego kina, które prezentował w USA i Kanadzie w ramach cyklu „Masterpieces of Polish Cinema”. Scorsese uznał, że polskie kino lat 50. i 60. zdefiniowało jego styl pracy – docenił w nim „mieszankę pasji, dynamicznych kompozycji, dylematów moralnych i ostrzeżenia przed nihilizmem”. Czytaj też: Krystyna Stypułkowska zadebiutowała u Wajdy w "Niewinnych czarodziejach". Jak potoczyło się jej życie? Jazz, bunt i młodość – symbolika filmu w PRL Film był manifestem nowego pokolenia – młodych ludzi bez doświadczeń wojennych, zapatrzonych w Zachód, słuchających jazzu, noszących kolorowe ubrania i niepasujących do socjalistycznej wizji obywatela. Bohaterowie nie mieli ambicji, żyli chwilą, bawili się i eksperymentowali. Dla Andrzeja Wajdy „Niewinni czarodzieje” byli filmem o młodości, która nie pasowała do PRL-u. Jazz, który pojawia się niemal przez cały film, był traktowany jako symbol imperializmu. Wystąpili w nim autentyczni muzycy – m.in. Krzysztof Komeda, Andrzej Trzaskowski i Jan Zylber. Źródła: weekend.gazeta.pl, wiadomosci.radiozet.pl
Gustaw Holoubek i Tadeusz Łomnicki walczyli o tę samą kobietę. To ich poróżniło
Obaj kochali się w Magdzie Zawadzkiej, bili się o nią „jak koguty”
Tadeusz Łomnicki i Gustaw Holoubek nigdy za sobą nie przepadali. Obaj byli wielkimi aktorami, bodaj największymi w powojennej historii polskiego teatru. Janusz Głowacki mówił o Gustawie Holoubku, że „każdą sylabę grał właściwie”. Roman Polański w latach 80. uratował, a w każdym razie przedłużył życie Tadeuszowi Łomnickiemu – zabrał go na leczenie kardiologiczne, na swój koszt do Londynu. Aktor mógł mieć operację na poziomie, jakiego wtedy w Polsce nie było. Potem pojechał do Polańskiego do Francji. Niektórzy mówili, że obaj aktorzy mieli za duże ego, by się nawzajem tolerować. Ale rywalizacja o palmę pierwszeństwa w zawodzie aktorskim nie była jedyną przyczyną ich niechęci... [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 04.01.2025 r.] Jan Łomnicki i Gustaw Holoubek – dwaj giganci byli zupełnie inni Gustaw Holoubek i Tadeusz Łomnicki spotkali się po wojnie w Krakowie, w 1945 roku. Młodszy o cztery lata Tadeusz Łomnicki, urodzony w 1927 roku, miał już za sobą debiut w sztuce Antoniego Cwojdzińskiego „Teoria Einsteina” w reżyserii wielkiego Juliusza Osterwy. Nie chciał być aktorem, tylko dramaturgiem. Gdyby nie pomylił drzwi i nie wszedł na egzamin na wydział aktorski, może by nim został. Trzeba jednak przypomnieć, że napisał sztukę „Noe i jego menażeria”, w której zagrał właśnie Gustaw Holoubek. Gustaw Holoubek jako profesjonalny aktor zadebiutował w 1947 roku w Teatrze Starym w Krakowie. Ale, jak mówił przed laty w rozmowie z pisarzem Jerzym Pytlakowskim, aktorstwa nauczył się na dobre na deskach Teatru Śląskiego w Katowicach. Potem, w końcu lat 50., przeniósł się do Warszawy. Tadeusz Łomnicki miał podobną drogę, też grał w Teatrze Starym i Śląskim. Obaj szybko rozpoczęli kariery filmowe. Choć Łomnicki nie lubił swoich filmowych dokonań, to największą sławę przyniósł mu jednak film „Pan Wołodyjowski” i rola Małego Rycerza. Zobacz też: Jeden był aktorem, drugi reżyserem. Żył w cieniu brata, ale nie miał o to żalu. Nieznana historia braci Tadeusza i Jana Łomnickich Długo można by pisać o kreacjach, które stworzyli w teatrze i w filmie. Przypomnijmy jednak, że Gustaw Holoubek był Gustawem-Konradem w legendarnych „Dziadach” z 1968 roku. Grał w przejmującej do dzisiaj „Pętli”, w „Rękopisie znalezionym w Saragossie”, w filmach „Salto”, „Lawa” Tadeusza Konwickiego. Z kolei Tadeusz Łomnicki był „Arturo Ui”, wspaniałym Horodniczym w „Rewizorze”, Salierim w „Amadeuszu” wystawionym przez Polańskiego, który grał tytułową rolę. Na ich duet chodziły tłumy w 1980 roku. Filmową popularność przyniosły mu kreacje w „Pokoleniu” i „Niewinnych czarodziejach” Andrzeja Wajdy. Tadeusz Łomnicki, Andrzej Wajda, „Niewinni czarodzieje”, 1960 rok Tadeusz Łomnicki: każdy ma swojego Holoubka Obaj mieli inne podejście do aktorstwa. Tadeusz Łomnicki zatracał się w nim, nic nie było dla niego ważniejsze niż teatr. Miał niesamowity warsztat, potrafił wcielić się w każdą postać. „Ja odmieniam tych ludzi, którzy przyszli, kupili bilet i siadają na widowni. Ja im każę w coś uwierzyć i prowadzę ich aż do samego końca. I nie wolno mi przerwać”, mówił. Znana jest anegdota, jak Tadeusz Łomnicki zaglądał zza kulis na widownię i mówił: Gustaw Holoubek miał inne usposobienie, Nazywany był aktorem intelektualnym, miał dużo dystansu do siebie i do świata. Na scenie był magiczny, miał niesamowitą charyzmę. Uważał, że aktorstwo nie polega na zatracaniu się w sztuce. Trzeba żyć normalnie, a teatr traktować jako zjawisko odświętne, wielką przygodę. „A potem jak najszybciej trzeba z tej przygody wrócić do normalności. Przenoszenie teatru na życie to kabotynizm” – tłumaczył Małgorzacie Terleckiej-Reksnis w książce „Rozmowy”. Krytykował emocjonalny, transowy sposób grania Łomnickiego, choć jego samego uznawał. Podobno proponował mu miejsce w Teatrze Dramatycznym, gdy był tam dyrektorem, ale Łomnicki nie chciał. Obaj potrafili ostro reagować na uwagi reżyserów. Kiedy jeden z nich powiedział do Gustawa Holoubka: „Teraz dyskretnie wchodzi Pan na scenę”, Holoubek odparł: „Dyskretnie, to ja mogę Panu żonę w…..”. Tadeusz Łomnicki też miał swoje uwagi. Zobacz też: Razem przetrwali najgorsze kryzysy. Jerzy i Ewa Bończakowie są niemal pół wieku po ślubie <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/forum-0429233204-1-5d83201.jpg" width="3543" height="2520" alt="1969. Kadr z filmu "Pan Wolodyjowski" w rezyserii Jerzego Hoffmana; n/z Tadeusz Lomnicki, Magdalena Zawadzka.,Image: 429233204, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Cena minimalna 50 PLN, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Tadeusz Łomnicki, Magdalena Zawadzka, kadr z filmu „Pan Wołodyjowski”, 1969 rok" /> Ich dwóch i Zawadzka Największym dramatem w relacji obu aktorów była jednak miłość do tej samej kobiety, aktorki Magdy Zawadzkiej. Ktoś powiedział, że bili się o nią, jak koguty. Z Tadeuszem Łomnickim młodziutka Magdalena Zawadzka spotkała się na planie „Pana Wołodyjowskiego”. On był Małym Rycerzem, ona Baśką, Hajduczkiem. Miłość z filmu przeniosła się do życia prywatnego. Oboje byli nierozłączni, choć dzieliła ich spora różnica wieku – Tadeusz Łomnicki zbliżał się do 40-stki, Magdalena Zawadzka miała 24 lata. Oboje byli w związkach. On w 1962 roku poślubił Teresę Sobańską, która pracowała w polskim radio. Chwalił się, że ma żonę arystokratkę. Magdalena Zawadzka na planie filmu „Późne popołudnie” z 1964 rok poznała swojego pierwszego męża, operatora Wiesława Rutowicza. Zobacz też: Magdalenę Różczkę i Jana Holoubka połączyło wyjątkowe uczucie. Są jedną z najbardziej tajemniczych par! Miał być ślub, było rozstanie Tadeusz Łomnicki był w Magdalenie Zawadzkiej naprawdę bardzo zakochany. Aktorka dopiero kilka lat temu przyznała, że planowali wspólną przyszłość. Mówiła także, ile Łomnicki dał jej jako aktorce. Ale nie wybrała go jako partnera na życie. Wiosną 1969 roku poznała swojego przyszłego męża Gustawa Holoubka. W środowisku huczało od plotek, Tadeusz Łomnicki był wściekły, że ukochaną podrywa mu jego największy aktorski rywal. Ale w końcu musiał pogodzić się z faktem, że konkurent odbił mu też wybrankę serca. W 1973 roku Magda Zawadzka wyszła za Gustawa Holoubka. Byli szczęśliwym małżeństwem przez 35 lat, aż do śmierci aktora w 2008 roku. Tadeusz Łomnicki jeszcze dwa razy stawał na ślubnym kobiercu, szczęście znalazł dopiero u boku piątej żony, pisarki Marii Bojarskiej, którą poślubił w 1984 roku i z którą spędził osiem ostatnich lat swego życia... Zmarł na scenie, podczas prób do „Króla Leara” w 1992 roku. Źródło: Plejada, Świat seriali, „Holoubek. Rozmowy” Małgorzata Terlecka- Reksnis, wyd. Prószyński iS-ka, 2006 rok. Gustaw Holoubek i Magdalena Zawadzka w dniu ślubu, 1973 rok
Jeden był aktorem, drugi reżyserem. Żył w cieniu brata, ale nie miał o to żalu. Nieznana historia braci Tadeusza i Jana Łomnickich
Gdy Tadzik zmarł, dla Jana to był dramat
Wszyscy znamy Tadeusza Łomnickiego, choćby z niezapomnianej roli Michała Wołodyjowskiego, w filmie Jerzego Hoffmana. Był wielkim artystą, geniuszem sceny, mistrzem aktorskich wcieleń i trudnym człowiekiem. Jego ostatnia, piąta żona, pisarka Maria Bojarska, nazywała go potworem. Był nieznośny, sam o sobie mówił „draniem jestem”. Miał wielkie ego, gdy zza kulis sceny spoglądał na widownię, wzdychał: "zazdroszczę im, że będą mogli mnie oglądać". Jego mniej znany, młodszy brat może nie miał aż takiej pozycji w środowisku, ale był uznanym i bardzo dobrym reżyserem, to on reżyserował sławny serial „Dom”. Oglądało go kilka pokoleń, co jest niemałym osiągnięciem. Jakie były relacje między braćmi? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 18.12.2024 r.] Tadeusz i Jan Łomniccy: historia braci Tadeusz Łomnicki urodził się 18 lipca 1927 roku w Podhajcach, koło Lwowa. Jego brat przyszedł na świat 30 czerwca, dwa lata później. Ojciec był urzędnikiem pocztowym, mama nauczycielką. Bracia mieli kilkanaście lat, kiedy wybuchła wojna. Jak wielu Polaków zostali przesiedleni na Zachód, w wagonie pocztowym dojechali do Dębicy, gdzie Łomnicki skończył gimnazjum. To była dobra rodzina. „Dotąd było tak: wieczorami mama grała na mandolinie, a tatuś śpiewał. Strzelało się z karabinku ojca - gdy nie widział - do wróbli. Mały Jan lizał na mrozie poręcz schodów i język mu przymarzał do żelaza. Tatuś zbierał znaczki. Na imieninach rodziców grało się na skrzypcach. Tak miało być zawsze”, pisała o dzieciństwie Łomnickiego Magdalena Grochowska. Ale wojna wszystko to przerwała. Zobacz też: Ich przyjaźń trwała ponad cztery dekady. Wisławę Szymborską i Ewę Lipską połączyły loteryjki i pierogi ruskie Kolejnym etapem tułaczki był Kraków, Łomniccy mieszkali na drugim piętrze kamienicy przy ulicy Kingi w Krakowie. Mama pracowała wtedy jako robotnica u Wedla. Ojciec na poczcie. Dorabiał, rysując portrety niemieckich urzędników pocztowych. Jan sprzedawał papierosy obok getta. Tadeusz nosił cement na kolei w Płaszowie. Uczył się i pracował, poza tym grał na skrzypcach, na ślubach w kościele. Należał do Szarych Szeregów, a potem Armii Krajowej. "Przyniosłem mu na kolej zupę - opowiada Jan Łomnicki, reżyser. - Mieszał cement z wapnem do podkładów kolejowych, ale wlał za dużo wody. Majster popatrzył i powiedział ze wzgardą: "Cóżeś taką srakę zrobił?". Tadeusz się wściekł, że byłem świadkiem jego upokorzenia", opowiadał Magdalenie Grochowskiej Jan Łomnicki. W 1942 roku rozstrzelany został ojciec braci. To była straszna trauma, dla nich, dla ich matki. Chłopcy łudzili się, że uciekł i uniknął strasznego losu. Ale tak nie było. Po latach Jan snuł plany, że odszuka i zabije dowódcę plutonu egzekucyjnego, który zabił mu ojca. Zobacz też: Jan Lubomirski-Lanckoroński ma dorosłego syna. 20-letni Jeremi bardzo poważnie traktuje rodzinne obowiązki Tadeusz i Jan Łomniccy nie byli zawodowym duetem Po wojnie Tadeusz zgłosił się do Studia teatralnego przy Teatrze Starym w Krakowie. Chciał iść na kurs pisania dla dramaturgów, miał pod pachą napisaną przez siebie sztukę „Anioł”, ale przez pomyłkę wszedł na wydział aktorski. Nie miał dobrych warunków, niski, szeroki w biodrach. Razem z nim studiował piękny Stanisław Zaczyk, charyzmatyczny Andrzej Szczepkowski. Ale legendarna aktorka Maria Dulęba powiedziałał o Łomnickim: Tylko on będzie się liczył. O rolach Tadeusza Łomnickiego krążyły legendy, o roli Arturo Ui w dramacie Brechta, o Kordianie Słowackiego, o roli Prisipkina w Pluskwie Majakowskiego. A przecież jest jeszcze kreacja Salieriego w „Amadeuszu” wyreżyserowanym przez Romana Polańskiego w warszawskim Teatrze na Woli w 1981 roku, Roman Polański wystąpił w tytułowej roli i był to wspaniały duet. Tadeusz Łomnicki szybko został odkryty przez kino Takie filmy, jak „Pokolenie” czy „Niewinni czarodzieje” Andrzeja Wajdy szybko przyniosły mu popularność. Ale oczywiście najbardziej znana jest rola małego rycerza, czyli Pana Wołodyjowskiego. Kim był Jan Łomnicki, brat Tadeusza Łomnickiego? Filmografia Jego brat, Jan poszedł na reżyserię, na łódzką Filmówkę. Podczas jednego z wywiadów radiowych wspomniał, że wybrał szkołę filmową, bo "to było kino", czyli coś, co razem z literaturą przemawiało do niego najbardziej. Wcześniej studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. W czasie studiów zaprzyjaźnił się ze Stanisławem Bareją i tak przyjaźń pozostała na całe życie. Jan Łomnicki założył na studiach grupę Kolektyw, do której należeli między innymi Janusz Weychert, Kazimierz Kutz, Janusz Morgenstern. Był bardzo uznanym dokumentalistą, w filmie o „Nikiforze” narratorem był jego brat Tadeusz. Jan Łomnicki był także reżyserem wielu, znanych filmów fabularnych, m.in. słynnego filmu „Poślizg”. Na jego planie spotkali się i zakochali w sobie Jan Englert – ulubiony aktor Łomnickiego, i Barbara Sołtysik. Głośny stał się film „Akcja pod Arsenałem”, piękny film "Jeszcze tylko ten las", o kobiecie, która podejmuje się wyprowadzić z getta dziewczynkę - Rutkę i ukryć ją. Powodzeniem cieszył się serial „Modrzejewska” z Krystyną Jandą w roli głównej, i oczywiście serial „Dom”. Zobacz też: Dorota Pomykała była szaleńczo zakochana w Marku Grechucie. Po latach zrozumiała, że nigdy nie będą razem Tadeusz miał pięć żon, Jan był wierny jednej Bracia mieli inne temperamenty. I inne życiowe drogi. Tadeusz Łomnicki był pięć razy żonaty. Trudno z nim było wytrzymać. Spalał się na scenie i w życiu. Druga żona Irena Łomnicka mówiła, że było go dla niej dziesięć razy za dużo. Ciągle czegoś dociekał, ona nie wytrzymywała tego napięcia. Jako młody chłopak kochał się bez wzajemności w wielkiej aktorce Halinie Mikołajskiej, romansował z Baśką, czyli młodziutką Magdą Zawadzką. Żoną Jana Łomnickiego była Danuta z Piłsudskich herbu Kościesza, poślubił ją około 1950 roku. Obaj bracia mieli dzieci. Tadeusz Łomnicki dwóch synów, nieżyjącego już operatora filmowego Jacka Łomnickiego, i znanego grafika Piotra Łomnickiego. Janowi Łomnickiemu w 1958 roku urodził się syn Marcin Łomnicki, reżyser filmowy, a w 1982 roku córka Jadwiga Łomnicka. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgfxIxNc-e8c4ea3.jpg" width="1181" height="840" alt="1969. Kadr z filmu "Pan Wolodyjowski" w rezyserii Jerzego Hoffmana; n/z Tadeusz Lomnicki, Magdalena Zawadzka.,Image: 429233204, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Cena minimalna 50 PLN, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Pan Wolodyjowski"" /> Czemu bracia Łomniccy nie pracowali razem? Bracia nie byli zawodowo duetem. Jan Łomnicki opowiadał: „Ściślej nie współpracowaliśmy. Nie dlatego, że nie doceniałem brata. Od innego wykonawcy dość bezwzględnie mogłem domagać się tego rodzaju gry, na którym mi najbardziej zależało. Z Tadzikiem trudno mi było wchodzić w spory. On od razu wprowadzał własną atmosferę, czegoś niesłychanie prawdziwego". Jan był znakomitym dokumentalistą. Ale to nie on, a Ludwik Perski zrobił dokument o Tadeuszu Łomnickim: „Ja, komediant”. Jan Łomnicki nie miał żalu, że to nie brata przed jego przedwczesną śmiercią. Dla niego odejście Tadzika to był dramat. Często odwiedzał go w jego mieszkaniu na Starym Mieście, w swojej pracowni miał portret brata jako Wołodyjowskiego. Tadeusz Łomnicki zmarł 1992 roku na zawał, długo chorował na serce, przeszedł skomplikowana operacje. Zmarł podczas prób do spektaklu Króla Leara w Poznaniu, nagle osunął się na krześle. Miał jedynie 64 lata. Młodszy brat przeżył go o 10 lat, zmarł po długiej chorobie w 2002 roku w Warszawie Korzystałam z tekstu Magdaleny Grochowskiej "Ja broczę krwią", Gazeta Wyborcza, 2000 rok.
Maria Bojarska i Tadeusz Łomnicki: "Poznałam potwora", mówiła o aktorze jego piąta żona
Ekscentryczny geniusz, który wzbudzał respekt a w niektórych nawet strach. Wybitny artysta i silna osobowość. Taki był Tadeusz Łomnicki. Nie sposób było po zetknięciu z nim pozostać obojętnym. Jedni go uwielbiali, inni nienawidzili. Ale talentu z pewnością nie mógł odmówić mu nikt. W środowisku zyskał miano „geniusza tyrana”, ale i w życiu prywatnym na pewno nie był łatwym partnerem. Na ślubnym kobiercu stawał pięć razy. Przylgnęło do niego miano tego, który „urodził się żonaty”. Z ostatnią żoną był do końca... Ale i ta relacja nie była sielankowa. [Ostatnia publikacja treści na VUŻ-u i Viva Historie 19.02.2025 r.] Tadeusz Łomnicki: cztery rozwody, u boku piątej żony był do śmierci Na scenie był perfekcyjny, ale w życiu prywatnym bywało różnie. Mówiono o nim, że był równie genialnym aktorem, co kiepskim partnerem życiowym. Jego cztery pierwsze małżeństwa skończyły się rozwodami. Nieprzewidywalny i trudny charakter w duecie z gloryfikowaniem pracy doprowadzały każdą z jego żon do ostateczności. Łomnicki po tych rozstaniach umiał się bardzo szybko pozbierać, bo zawsze miał do czego wracać — czekała na niego scena. A po jednej żonie, pojawiała się u jego boku druga. Nie było w jego życiu czasu, w którym był sam. Mówiono o nim, że "urodził się żonaty", jak wspomina w swojej książce Sławomir Koper. Pierwszy wielki zawód miłosny, z którego nie tak łatwo było mu się otrząsnąć, Tadeusz Łomnicki przeżył u boku Magdaleny Zawadzkiej. 24-letnia wówczas aktorka grała jego ukochaną Basieńkę w filmie "Pan Wołodyjowski". Filmowe uczucie przeniosło się do prawdziwego życia. Stali się nierozłączni na scenie i poza nią, ale ich wielkie uczucie nie przetrwało. W życiu młodziutkiej aktorki pojawił się inny, wybitny aktor - Gustaw Holoubek — notabene odwieczny rywal Łomnickiego w sferze zawodowej, a potem, jak się okazało, również miłosnej. W 1973 roku Zawadzka poślubiła Holoubka. Czytaj też: Nazywano go Wielkim Zelwerem. Aleksander Zelwerowicz zagrał 800 ról i otrzymał tytuł Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata Tadeusz Łomnicki, Zofia Mrozowska, 1957 r. Tadeusz Łomnicki i Maria Bojarska historia miłości Po tym największym zawodzie miłosnym aktor ożenił się po raz piąty. Zaledwie rok później pocieszenie znalazł w ramionach młodszej o 26 lat Marii Bojarskiej, studentki warszawskiej szkoły teatralnej, na której był rektorem. Nie przeszkadzała im różnica wieku, spotykali się ze sobą przez kolejną dekadę, a ślub wzięli w 1984 r. Maria Bojarska wspominała, że życie z geniuszem teatru nie było łatwe. Żyli od premiery do premiery i przed każdym takim wydarzeniem miała rozważać rozstanie. "I jakoś to było do następnej premiery", kwitowała. Zawodowo była teatrologiem, krytykiem teatralnym i pisarką, a swoje życie dzieliła pomiędzy dom i pracę. Łomnicki nazywał żonę „demonem domowym”, a ona jego „potworem”. „Poznałam potwora. Kogoś, kto na teatralnej scenie umiał wszystko. I maniaka, który upierał się, że wszystko to o wiele za mało”, pisała o mężu w swojej książce „Król Lear nie żyje”. "Bycie z Tadeuszem było fascynujące i męczące zarazem. Intensywność i siła jego osobowości była niespotykanie wielka. Miałam wrażenie, że mieszkam nie z jednym, ale z dziesięcioma artystami”, dodawała. Czytaj też: Żona musiała samotnie wychować trójkę dzieci. Pierwsze małżeństwo Henryka Machalicy nie przetrwało Maria Bojarska, 1996 Tadeusz Łomnicki: ostatnie chwile, śmierć na scenie Tadeusz Łomnicki i Maria Bojarska byli ze sobą 18 lat, aż do śmierci aktora. W 1991 roku Tadeusz Łomnicki był na drodze do spełnienia swojego wielkiego marzenia o zagraniu w szekspirowskim "Królu Learze". Umożliwił mu to dyrektor Teatru Nowego w Poznaniu. Podobno w życiu każdego wielkiego aktora przychodzi moment, w którym pragnie się zmierzyć z tą wielką i trudną sztuką i w przypadku Łomnickiego nie było inaczej. 22 lutego 1992 roku aktor odbywał właśnie jedną z prób do "Króla Leara", a na widowni siedziała jego żona. "Tadeusz grał jedną ze swoich najważniejszych scen w tym przedstawieniu: rozmowę obłąkanego Leara z oślepionym Gloucesterem. Pod koniec tej sceny Lear ucieka swoim prześladowcom. Tadeusz wybiegł za kulisy, i jak potem się okazało, usiadł w fotelu, który był przygotowany do następnej sceny z jego udziałem. Tam, w kulisie czekał na swoje wejście nieżyjący już aktor Marek Obertyn i to on zobaczył, jak nagle Tadeusz spada z krzesła i opada na podłogę. Ja i kilku współpracowników, którzy oglądali próbę z widowni, usłyszeliśmy dziwny odgłos i krzyk, prawdopodobnie Marka. Pobiegliśmy za kulisy i zobaczyliśmy leżącego Tadeusza" – relacjonował Eugeniusz Korin w "Polska Głos Wielkopolski". Wielki aktor umarł, tak, jak zapewne by chciał, gdyby przyszło mu wybierać miejsce odejścia — na scenie, w miejscu, gdzie spędził większość życia i które kochał ponad wszystko. Do premiery nie doszło, ale na tamtych deskach poznańskiego teatru narodziła się legenda genialnego Tadeusza Łomnickiego. "Nagle bowiem okazało się, z jak wielkim artystą dzieliłam życie. Kogo straciłam", mówiła Maria Bojarska w wywiadzie dla rp.pl. Zobacz też: Agnieszka Osiecka i Elżbieta Czyżewska były duetem nierozłącznym. Poróżniła je "Biała bluzka" Śmierć piątej żony Łomnickiego, Marii Bojarskiej 20 czerwca 2023 roku reporter Remigiusz Grzela, który przyjaźnił się z Bojarską, podał informację o jej śmierci. Wybitna polska teatrolog, pisarka i krytyk teatralny zmarła w wieku 70 lat. "Dzisiaj po południu umarła Maria Bojarska, Marysia. Historyczka teatru, autorka m.in. biografii Mieczysławy Ćwiklińskiej, żona Tadeusza Łomnickiego, o którym napisała bezkompromisową i uczciwą wobec siebie samej książkę »Król Lear nie żyje«, przysparzając sobie być może więcej wrogów niż zwolenników" — napisał Grzela. Zobacz też: Pierwsza żona Tadeusza Łomnickiego nie była mu wierna. Aktor znał nawet jej partnera Tadeusz Łomnicki Źródła: "Gwiazdy kina PRL", Sławomir Koper, wyd. Czerwone i Czarne, film.wp.pl
Propozycja zagrania Wołodyjowskiego go przeraziła. Dziś mówi się, że była to jedna z najwybitniejszych kreacji Tadeusza Łomnickiego
Do tej roli aktor schudł 10 kilogramów i ćwiczył szermierkę
Kiedy mowa o Michale Wołodyjowskim opisanym przez Henryka Sienkiewicza, wielu spogląda na tę postać przez pryzmat aktorskiej kreacji Tadeusza Łomnickiego — to on ponad pięćdziesiąt lat temu wcielił się w postać "Małego Rycerza", zarówno w filmie Jerzego Hoffmana, jak i w serialu. Co ciekawe, najwybitniejszy polski aktor drugiej połowy XX wieku początkowo nie chciał brać udziału w tym dużym filmowym przedsięwzięciu. W tym roku minęły 54 lata od emisji obu dzieł. Jerzy Hoffman: hetman polskiego kina Jerzy Hoffman nazywany jest dziś "wielkim hetmanem polskiego kina", to on sfilmował "Trylogię" Henryka Sienkiewicza, ale zaczął... od końca. Za takim porządkiem filmowania stało kilka powodów, jednym z nich była kolejność, w jakiej reżyser po raz pierwszy przeczytał słynne powieści. "Pierwszy raz zetknąłem się z "Trylogią" na Syberii. W 1940 roku zostałem tam wywieziony z rodzicami. A gdy Pierwsza Dywizja Piechoty im. Kościuszki przekroczyła dawną granicę Polski, pierwszymi polskimi książkami, jakie przysłał mi ojciec, "Pan Wołodyjowski" i "Potop". Zrobiły na mnie wstrząsające wrażenie. Tom "Ogniem i mieczem" nie dotarł, bo nie przepuściła go cenzura. Zaczytywałem się tą książką dopiero po powrocie do Polski" – opowiadał reżyser w Polskim Radiu w 2016 roku. Poza tym Jerzy Hoffman uznał, że "Pan Wołodyjowski" będzie ze wszystkich trzech części historią najprostszą do sfilmowania i pochłonie najmniej budżetu. Ostatecznie produkcja okazała się jedną z najdroższych, które powstały w Polsce w tamtym czasie — kosztowała 40 mln złotych, ale jak się szybko okazało, nie były to pieniądze stracone. "Pana Wołodyjowskiego", który miał swoją premierę 28 marca 1969 roku, obejrzało go niemal 11 milionów widzów. Jeszcze podczas realizacji dzieła Jerzy Hoffman wpadł na pomysł nakręcenia serialu o Małym Rycerzu dla Telewizji Polskiej. Tak jak w przypadku filmu, scenariusz do serialowej wersji został napisany przez Jerzego Lutowskiego i obie produkcje nagrywano właściwie równolegle, ale to nie Jerzy Hoffman, a Paweł Komorowski wyreżyserował "Przygody pana Michała". Czytaj też: Radzieckie dziewczynki marzyły, żeby być jak ona. Maja Plisiecka była jedną z najwybitniejszych postaci baletu XX wieku Tadeusz Łomnicki i Daniel Olbrychski w jednej ze scen filmu "Pan Wołodyjowski" Tadeusz Łomnicki jako pan Wołodyjowski "Realizacja tych filmów była największą przygodą życia. To było największe moje marzenie. Przede wszystkim miałem ogromne szczęście, że w czasie kręcenia pierwszych części w pełni sił twórczych była cała plejada wspaniałych aktorów z Tadeuszem Łomnickim na czele", podkreślił Jerzy Hoffman na łamach Polskiego Radia w 2016 roku. Na to, żeby przekonać Łomnickiego do przyjęcia tytułowej roli, reżyser musiał jednak poświęcić trochę czasu, bowiem znanego ze swojego świetnego teatralnego warsztatu aktora wystraszyła ta propozycja. Czuł, że nie dla niego jest granie w plenerze tak wielkiej produkcji, w dodatku roli, która w mitologii narodowej odgrywa bardzo istotną rolę. "Propozycja Hoffmana mnie przeraziła. W jednej sekundzie zrozumiałem, jaki rodzaj odpowiedzialności wziąłbym na siebie, gdybym się zgodził. Zacząłem Jurka unikać i robiłem to przez pół roku", mówił aktor w rozmowie z Witoldem Zadrowskim. Kiedy w końcu doszło do rozmowy Łomnickiego z Hoffmanem, aktor wykpił się kontuzją kolana. "Chytreńko zwołał konsylium i lekarze orzekli, żem zdrów jak koń", zdradził Łomnicki w jednym z wywiadów. Następne pół roku było dla Łomnickiego intensywnym przygotowywaniem się do roli, na które składały się nauka jazdy konnej, bo jak żartował po latach, koń przed rozpoczęciem zdjęć był dla niego wyrośniętym psem, a także lekcje szermierki pod czujnym okiem Andrzeja Piątkowskiego, szermierza szablisty. Gdy w końcu Tadeusz Łomnicki stanął gotowy do działania na planie, ważył o 10 kilogramów mniej. Wszystkie te wysiłki zaowocowały rolą, bez której polska widownia nie wyobraża sobie dziś "Pana Wołodyjowskiego". Łomnicki tak jak w przypadku wszystkich zadań aktorskich, odegraniu tej postaci poświęcił się bez reszty. Chciał jak najbardziej sprostać oczekiwaniu widzów, biegle operować szablą — być "szybki w cięciu", wypracował nawet charakterystyczny tik wąsem, które niczym w Sienkiewiczowskiej powieści "zjeżyły się jakoś i poczęły się szybko, choć lekko poruszać". Zobacz także: Zimę spędzała z Heleną, pozostałe miesiące z Jadwigą – sekretne życie Marii Rodziewiczówny Tadeusz Łomnicki podczas lekcji jazdy konnej do filmu "Pan Wołodyjowski" 08/1967 Źródła: polskieradio.pl, kultura.gazeta.pl
Przez siedem lat tolerowała jego zdrady. Trzecia żona Tadeusza Łomnickiego zrezygnowała dla niego z kariery
Imponowało mu jej arystokratyczne pochodzenie
Na scenie był perfekcyjny, ale w życiu prywatnym bywało różnie. Mówiono o nim, że był równie genialnym aktorem, co kiepskim partnerem życiowym. Znajomi żartowali, że "urodził się żonaty". Tadeusz Łomnicki żenił się pięć razy, nie stronił też od romansów. Jego trzecia żona ujęła go... arystokratycznym nazwiskiem i koneksjami rodzinnymi z Erwinem Axerem. Jak wyglądało małżeństwo aktora z Teresą Sobańską? Ostatnia aktualizacja: 13.12.2023 r. Tadeusz Łomnicki: perfekcjonista pełen kompleksów Nie miał urody amanta, na którego czekała wielka aktorska kariera. W oczy rzucał się jego niski wzrost i szerokie biodra. Sam miał tego bolesną świadomość i do końca pozostawał wobec siebie bardzo surowy. Nigdy nie pogodził się ze swoim wyglądem, więc jego dostosowywanie się do roli było ciągłą walką. "Wydawało mi się, że zawsze był z siebie niezadowolony. Był blondynem, chciał być brunetem; miał niebieskie oczy, chciał mieć czarne. Kordiana zagrał na przekór swoim warunkom fizycznym. Męczył się ze sobą, nie lubił siebie i to musiało jakoś zaważyć na jego życiu", mówiła jedna z jego partnerek (cytat za "Gwiazdy kina PRL-u", Sławomir Koper). Czytaj też: Władysław Kozakiewicz: dorastał w piekle. Jego żona nie wiedziała, co przeżył w dzieciństwie Tadeusz Łomnicki w filmie "Niewinni czarodzieje", 1960 r. Tadeusz Łomnicki i Teresa Sobańska trzecie małżeństwo Po drugim zakończonym małżeństwie z realizatorką dźwięku, Ireną, aktor zaczął gustować w o wiele młodszych od siebie kobietach. Po niespełna roku od rozwodu na horyzoncie pojawiła się Teresa Sobańska, asystentka reżysera teatru dla dzieci, pracowała też w polskim radio. Poznali się w wakacje 1961 r., a już w grudniu stanęli na ślubnym kobiercu. Nowa ukochana aktora miała go zauroczyć nie tylko urokiem i atrakcyjnym wyglądem. Sobańscy to arystokracja, co podobno Tadeuszowi Łomnickiemu imponowało, przy kilku okazjach chwalił się, że ma żonę arystokratkę. Teresa była krewną Erwina Axera, reżysera sztuki "Kariery Artura Ui", w której Łomnicki wystąpił tydzień po ślubie. Teresa Sobańska zakochała się w charyzmie aktora. Przed ślubem Łomnicki okazywał jej bardzo dużo zainteresowania, spędzali ze sobą dużo czasu. Po ślubie to ona zaczęła skupiać całe swoje życie wokół niego. Przestała pracować, stała się poniekąd jego menedżerką — odbierała telefony i umawiała męża na spotkania. Zamieszkali w niewielkim, 38-metrowym mieszkaniu przy Placu Dzierżyńskiego (dzisiaj Bankowy). Na obiad gotowała mu chude mięso z sałatą, a nocą spacerowali pustymi ulicami Warszawy. Pytana po latach o małżeństwo z Tadeuszem Łomnickim, przyznała, że była pod jego wielkim wpływem i uginała się pod wszystkimi oczekiwaniami, które do niej żywił. Chciał, żeby była równie perfekcyjna w swoim życiu codziennym, co on w pracy. Nie odzywał się do niej przez dwa tygodnie, bo zaspała na egzamin na socjologię. Studiowała filozofię tylko po to, żeby Tadeusz był zadowolony. Spędzili u swojego boku siedem lat, podczas których Sobańska mogła obserwować męża w bardzo różnych stanach, od szczęśliwego po skrajnie rozwścieczonego i zazdrosnego — potrafił rozzłościć go nawet niewinny telefon, który przy nim odbierała. Sławomir Koper wspominał, że aktor potrafił zachowywać się chwilami jak damski bokser. "Była jakby sielanka, a jednocześnie wszystko wisiało na włosku. Był wściekle zazdrosny, a jednocześnie nie krył, że mnie zdradza" - opisywała ich małżeństwo Teresa. Czytaj też: Nigdy nie przestała go kochać. Gdy zmarł, nie zgodziła się, by spoczął pod krzyżem... Tadeusz Łomnicki w filmie "Pokolenie", 1954 r. Nie wybaczyła mu romansu z Magdaleną Zawadzką Teresa Sobańska przymykała oko na zdrady męża przez siedem lat, ale nie umiała odwrócić wzroku od jego romansu z Magdaleną Zawadzką. Być może widziała, że to uczucie nie jest kolejną miłostką, a poważnym zaangażowaniem. Magdalena Zawadzka i Tadeusz Łomnicki poznali się w końcu lat 60. na planie „Pana Wołodyjowskiego” – filmowego przeboju w reżyserii Jerzego Hoffmana. Film kręcony był z ogromnym rozmachem, za niemal abstrakcyjną, jak na tamte czasy, kwotę 40 milionów złotych. Aktorzy początkowo próbowali utrzymać swoje uczucie w tajemnicy — Magdalena Zawadzka też była wówczas w związku małżeńskim — z operatorem Wiesławem Rutowiczem. Wiadomość o ich romansie bardzo szybko wyszła na jaw. Rozstanie z Teresą Sobańską było tylko kwestią czasu. Pytana, jak opisałaby byłego męża, odpowiadała: "Czy można opisać tęczę albo ogień? Czarujący. Nieuchwytny. Potwór... i kochałam go". Zobacz również: Marek Jackowski spotykał się z licealistką. Po latach kobieta wyznała, jak wyglądał ich związek <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="654" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Ffototekafn%2Fposts%2Fpfbid02NH6KVYyxTQiJudPQrPpS52ZMyFLrj9j1GZXJRoYKNqNZyECP3Dv5rFBTVV49MUaLl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Źródło: plejada.pl
Pierwsza żona Tadeusza Łomnickiego nie była mu wierna. Aktor znał nawet jej partnera
Dwa pierwsze małżeństwa artysty były bardzo burzliwe
W środowisku zyskał miano „geniusza tyrana” i mimo że właściwie całe swoje życie poświęcił temu, aby być na scenie, nie stronił od płci pięknej. Na ślubnym kobiercu stawał aż pięć razy. Żartowano, że Łomnicki „urodził się żonaty”. Dwa pierwsze poważne związki były pełne wzlotów i upadków, nie obyło się bez emocji wpisanych w relację z wielkim artystą. Po tych małżeństwach Tadeusz Łomnicki zaczął wybierać na swoje partnerki znacznie młodsze kobiety. Ostatnia aktualizacja: 11.12.2023 r. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 11.07.2024 r.] Kim była pierwsza żona Tadeusza Łomnickiego? Reżyser Eugeniusz Korin mówił o Tadeuszu Łomnickim, że był wielkim artystą, u którego sztuka i codzienne życie przeplatały się ze sobą nieustannie. „Całe jego życie było dziełem sztuki. Nie znaczy to, że w życiu grał – była to tak wyjątkowa osobowość, że każdy, kto posiadał choć trochę wrażliwości, odczuwał to w kontaktach z nim". Pierwszą żoną Łomnickiego była tancerka, Halina. W 1951 roku na świat przyszedł ich syn Jacek, który później podążył śladami ojca do jego aktorskiego świata i został operatorem filmowym. Zmarł w 2009 roku. Tadeusz Łomnicki miał 24 lata, kiedy został ojcem i choć oboje z żoną byli wtedy bardzo młodzi, różnili się podejściem do życia. Halina chciała korzystać z młodości, bawić się, a Tadeusz już wtedy całkowicie poświęcał się pracy. Był perfekcjonistą, a ona w nim tego nie znosiła. Kiedy przygotowywał się do ról, pochylając się nad każdym słowem i dźwiękiem, Halina potrafiła wtargnąć do pokoju i z pretensją zapytać, czemu jeszcze nie idą na dancing. "Niezgodność charakterów? Trudno o lepsze określenie”, wspominała to małżeństwo Maria Bojarska, ostatnia żona aktora. Co ciekawe, mówiono, że to przez pierwszą żonę Tadeusz Łomnicki wstąpił w szeregi partii komunistycznej — miał ulec jej namowom. „Ktoś należący do środowiska teatralnego zapewne w najlepszej wierze, poinformował mnie kiedyś z całą powagą, że Tadeusz wstąpił do PZPR pod wpływem żony: to żona namówiła go, to przez żonę! No tak, jako »komediant« w sztuce Bernharda bardzo przekonywująco mówił Tadzio celną kwestię: »Kobieta potrafi wywabić mężczyznę z najpiękniejszej okolicy i uwięzić go w jakiejś dziurze«. Psychologicznie rzecz biorąc. Mogło tak być, że zawiniła kobieta, to bardzo prawdopodobne”, mówiła Maria Bojarska (cytat za "Gwiazdy kina PRL" S. Koper). To, że w małżeństwie Łomnickiego nie układa się najlepiej, było dość oczywiste, ale z czasem wyszło też na jaw, że żona zdradza aktora i to w dodatku z kimś, kogo znał osobiście. Ostatecznie wzięli rozwód, ale tancerka nie chciała tak łatwo dać mężowi odejść i zwróciła się do partii o pomoc w uniemożliwieniu zawarcia przez jej byłego małżonka kolejnego małżeństwa. Na nic się to zdało, bo Tadeusz Łomnicki niedługo po pierwszym rozwodzie znowu był żonaty. Zobacz też: Nigdy nie przestała go kochać. Gdy zmarł, nie zgodziła się, by spoczął pod krzyżem... Tadeusz Łomnicki i Aleksandra Śląska, 1956 r. spektakl dla Teatru Narodowego Tadeusz Łomnicki: historia miłości z drugą żoną Ireną Irenę, dziewczynę pochodzącą z małżeństwa sowieckiego działacza i polskiej komunistki, poznał w tym samym roku, w którym urodził się jego syn Jacek. Ślub wzięli trzy lata później, już po rozwodzie z pierwszą żoną. Druga partnerka Łomnickiego dorastała w sowieckich domach dziecka, kiedy przyjechała do Warszawy, właściwie w ogóle nie znała polskiego języka. To właśnie Tadeuszowi zawdzięcza "naukę języka, polskiej historii i poezji”. Bardzo szybko się w niej zauroczył, nic zresztą dziwnego, bo Irena była piękną kobietą, drobną i o zjawiskowych, rudych włosach. Lubił się nią chwalić na salonach. „(…) kiedy pierwszy raz wszedł z nią do jakiegoś warszawskiego salonu (…) zapadła cisza, wszystkich zamurowało. Musiało mu to mocno pochlebić, zwłaszcza że nie mniejsze wrażenie niż uroda wywierał życiorys ukochanej”, opisywała ostatnia żona aktora. Pobrali się, ale niemal od początku w ich małżeństwie nie układało się najlepiej. Podobnie jak w przypadku pierwszego związku Tadeusza Łomnickiego, para bardzo różniła się charakterami. Irena szukała spokoju, była typową introwertyczką, podczas gdy jej mąż dzielił się z nią na co dzień całą gamą różnych emocji. „Dla mnie było go dziesięć razy za dużo – wspominała. – Ciągle czegoś dociekał, nie wytrzymywałam tego napięcia. On wyrywał mnie z mojego świata. Ja zawsze żyłam »do wewnątrz«”. Rozwiedli się w 1960 roku, ale życie miłosne Łomnickiego nie zakończyło się na drugim małżeństwie. Aktor ożenił się jeszcze trzy razy, ale od tamtej pory szukał dla siebie kobiet młodszych i bardziej mu uległych. Czytaj również: Marek Jackowski spotykał się z licealistką. Po latach kobieta wyznała, jak wyglądał ich związek Korzystałam z książki Sławomira Kopra "Gwiazdy kina PRL", wyd. Fronda
Magdalena Zawadzka i Tadeusz Łomnicki byli nierozłączni. Nazywał ją „Magdziorem”
Wybitna aktorka, która szczęście odnalazła u boku geniusza – Gustawa Holoubka. To właśnie z nim przez 35 lat Magdalena Zawadzka tworzyła wspierającą się i kochają parę. Była przy nim do końca, pielęgnuje jego spuściznę, dba o pamięć. Ale zanim związali się ze sobą na stałe, była w bliskiej relacji z innym wybitnym aktorem, Tadeusz Łomnickim. Co wiemy o ich znajomości, dlaczego się rozstali? [Ostatnia aktualizacja tekstu na VUŻ 23.02.2024 r.] Magdalena Zawadzka i Tadeusz Łomnicki: historia miłości. Jak się poznali? Magdalena Zawadzka i Tadeusz Łomnicki poznali się w końcu lat 60. na planie „Pana Wołodyjowskiego” – filmowego przeboju w reżyserii Jerzego Hoffmana. Film kręcony był z ogromnym rozmachem, za niemal abstrakcyjną, jak na tamte czasy, kwotę 40 milionów złotych. Obejrzało go – bagatela – 11 milionów widzów! Jerzemu Hoffmanowi bardzo zależało na tym, żeby głównego bohatera, pułkownika Michała Wołodyjowskiego, zagrał Tadeusz Łomnicki. Aktor na początku nie chciał, wymawiał się złym stanem zdrowia, ale Jerzy Hoffman jakoś go ubłagał. Łomnicki prawie rok uczył się szermierki. Ale rolą Małego Rycerza, z jego słynnym ruszaniem wąsikami, podbił serca widzów i przeszedł do historii. O Magdalenie Zawadzkiej jako Baśce reżyser na początku nie myślał. Wymyśliła ją sobie do tej roli jego żona - Walentyna Hoffman. Ciągle podsuwała mężowi zdjęcie młodziutkiej Magdy Zawadzkiej zrobione przez słynną Zofię Nasierowską. Stale miał ją przed oczami i w końcu zaprosił aktorkę na zdjęcia próbne, które zakończyły się sukcesem... Zobacz także: Kazimierz Rudzki błagał, by z nim była. Danuta Szaflarska dwukrotnie odrzuciła jego oświadczyny Magdalena Zawadzka i Tadeusz Łomnicki: miłość sprzed lat Kiedy się poznali na planie filmu, Tadeusz Łomnicki miał ok. 40 lat, Magdalena Zawadzka 24. Oboje byli w związkach. On w 1962 roku poślubił Teresę Sobańską, która pracowała w polskim radio. Mieszkali w niewielkim, 38-metrowym mieszkaniu przy Placu Dzierżyńskiego (dzisiaj Bankowy). Sobańscy to arystokracja, co podobno Tadeuszowi Łomnickiemu imponowało, w każdym razie chwalił się, że ma żonę arystokratkę. Ale ich małżeństwo układało się nie najlepiej, Tadeusz Łomnicki był wspaniałym aktorem, ale trudnym partnerem. „Była jakby sielanka, a jednocześnie wszystko wisiało na włosku. Był wściekle zazdrosny, a jednocześnie nie krył, że mnie zdradza. Czarujący. Nieuchwytny. Potwór”, wspominała ich małżeństwo Teresa Sobańska. Była trzecią żoną aktora, związek przetrwał kilka lat. Magdalena Zawadzka na planie filmu „Późne popołudnie” z 1964 roku poznała swojego pierwszego męża, operatora Wiesława Rutowicza. Kiedy go poślubiła była na drugim roku studiów. Młodzieńcza namiętność nie wytrzymała próby czasu, oboje uznali, że nie ma co kontynuować fikcji, rozstali się w przyjaźni w 1969 roku. Zobacz też: Udawali, że się nie znają, nie każdy wie, że są rodziną. Syn Anny Seniuk poszedł w jej ślady Magdalena Zawadzka i Tadeusz Łomnicki byli nierozłączni Magdalena Zawadzka była śliczna i utalentowana. Doskonale też radziła sobie jako aktorka w roli Hajduczka. Musiała robić wrażenie. Filmowe uczucie przerodziło się w prawdziwe. Tadeusz Łomnicki był podobno w Magdalenie Zawadzkiej naprawdę bardzo zakochany. Aktorka dopiero kilka lat temu przyznała, że byli razem i planowali wspólną przyszłość. Wspominała też, że Łomnicki pomógł jej jako aktorce, rekomendując ją do roli w „Makbecie”. Nie wyobrażał sobie innej partnerki u boku. „Tylko wsparcie Tadeusza Łomnickiego, który nazywał mnie pieszczotliwie Magdziorem, pozwoliło mi się zmierzyć z tym trudnym zadaniem”, mówiła aktorka, wspominając rolę, w którą wcieliła się w sztuce wyreżyserowanej przez Andrzeja Wajdę w 1969 roku (cytuję za swiatseriali.pl). W innej rozmowie tłumaczyła: „Lady Makbet była na moich antypodach. Za pomocą wyobraźni musiałam dokonać swoistej ekwilibrystyki. Zwłaszcza w scenie obłędu, żeby zagrać tę scenę, musiałam sobie wyobrazić dramatyczną zmianę, która nastąpiła w psychice Lady Makbet. To był dla mnie wielki próg aktorski. Dzięki ogromnej pracy odkryłam w sobie coś, co procentowało we wszystkich rolach, które później zagrałam”. Zobacz też: Pobrali się w Zakopanem, nigdy nie nosili obrączek. Tak wyglądało małżeństwo Magdaleny Zawadzkiej i Gustawa Holoubka Magdalena Zawadzka i Tadeusz Łomnicki: rozstanie Magdalena Zawadzka i Tadeusz Łomnicki byli niemal nierozłączni – razem wyjeżdżali na festiwale i grali w teatrze – ale aktorka, choć zakochana, nie zdecydowała się na kolejny krok, jakim byłby ślub – choć oboje byli już rozwiedzeni. Wiosną 1969 roku poznała swojego przyszłego męża Gustawa Holoubka. W środowisku huczało od plotek, niestety Tadeusz Łomnicki nie mógł powiedzieć jak Mały Rycerz: „Nic to, Baśka, nic to". Był wściekły, że ukochaną podrywa mu jego największy aktorski rywal. Ale w końcu musiał pogodzić się z faktem, że konkurent odbił mu też wybrankę serca. W 1973 roku Magda Zawadzka wyszła za Gustawa Holoubka. Byli szczęśliwym małżeństwem przez 35 lat — aż do śmierci aktora w 2008 roku. Tadeusz Łomnicki jeszcze dwa razy stawał na ślubnym kobiercu — prawdziwe szczęście znalazł dopiero u boku piątej żony, Marii Bojarskiej, którą poślubił w 1984 roku i z którą spędził osiem ostatnich lat swego życia...
Tadeusza Łomnickiego nazywano "geniuszem tyranem". Wielki aktor umarł na scenie
Mikrus, który kocha teatr - mówiono o nim
Wybitny, genialny, nietuzinkowy. Tadeusz Łomnicki to aktor legenda. Jedni go uwielbiali, inni nienawidzili. Ale trudno odmówić mu jednego – niezwykle silnej osobowości i wielkiego talentu. Z czasem zyskał przydomek „geniusza tyrana”. Potrafił być i czarujący, i bezwzględny. Umarł na scenie. Jakie tajemnice skrywało jego życie osobiste? Tak mówiły o nim byłe partnerki... Tadeusz Łomnicki: dzieciństwo, początki kariery Tadeusz Łomnicki urodził się 18 lipca 1927 w Podhajcach. Od dziecka kochał teatr, ale nie planował zostać aktorem. Interesowała go dramaturgia. Tuż po wojnie, kiedy Tadeusz Łomnicki przebywał akurat w Krakowie, zobaczył ogłoszenie, że studio teatralne przy Starym Teatrze otwiera kurs dramaturgiczny. Wziął wówczas jeden ze swoich utworów i odczytał go przed komisją egzaminacyjną. Na drugi dzień otrzymał zaproszenie do teatru na próbę. Dostał do zagrania niewielką rolę. Okazało się, że dzień wcześniej pomylił drzwi i wziął udział w egzaminie dla aktorów. Postanowił już nie zawracać z tej drogi, ale pisania również nigdy nie porzucił. W ciągu dnia grał w teatrze, a nocami pisał kolejne sztuki, które wkrótce miały zostać przeniesione na scenę. Łomnicki nie miał urody amanta, na którego czekała wielka aktorska kariera. W oczy rzucał się jego niski wzrost i szerokie biodra. Sam miał tego bolesną świadomość i do końca pozostawał wobec siebie bardzo surowy. Nigdy nie pogodził się ze swoim wyglądem, więc jego dostosowywanie się do roli było ciągłą walką. "Wydawało mi się, że zawsze był z siebie niezadowolony. Był blondynem, chciał być brunetem; miał niebieskie oczy, chciał mieć czarne. Kordiana zagrał na przekór swoim warunkom fizycznym. Męczył się ze sobą, nie lubił siebie i to musiało jakoś zaważyć na jego życiu", mówiła jego druga żona Irena (cytat za "Gwiazdy kina PRL-u", Sławomir Koper). Zagrał ponad 80 ról scenicznych i 50 filmowych. "W pierwszym dziesiątku lat przekonywałem siebie i innych — partnerów, reżyserów, że ja mogę być aktorem", wspominał Łomnicki w programie "Sam na sam". Już od pierwszych lat opanowywania sztuki aktorskiej, zaimponował wielu ważnym osobom teatru, nawet samemu Aleksandrowi Zelwerowiczowi. Czytaj też: Trzykrotnie dokonała aborcji. Nina Andrycz żyła tak, jak chciała. Nie zmienił tego nawet Stalin Łomnicki w filmie Dla Łomnickiego nie było sztuki wyższej od teatralnej, zwłaszcza gdy miałby wybierać pomiędzy teatrem a filmem. Nie przepadał za graniem w filmach, ale kinematografia go uwielbiała i proponowała mu coraz to nowe role, których on, o dziwo, nie odrzucał, a przynajmniej nie wszystkie, bo repertuar dobierał sobie bardzo rozważnie i regularnie pojawiał się na planach filmowych. "Tadeusz nie cierpiał siebie uwiecznionego na taśmie filmowej. Ubolewał nad tym, że kamera ma . I ze szczególnym upodobaniem cytował zdanie Kazimierza Wierzyńskiego, że film to . Nie przepadał za filmem. Wciąż w nim grał, ale za nim nie przepadał" – mówiła jego ostatnia żona, Maria Bojarska (cytat za film.wp.pl). Ale to właśnie film rozsławił go na całą Polskę. Pod koniec lat 60. zagrał rolę Michała Wołodyjowskiego w filmie Jerzego Hoffmana. Nie było chyba Polaka, który tego obrazu nie zobaczył, co sprawiło, że Łomnicki zyskał przychylność na skalę kraju, wśród starszych i młodszych pokoleń. Rola Małego Rycerza była mu pisana. Nikt nie mógł się tym razem przyczepić do jego niskiego wzrostu. Łomnicki zadbał także o naukę fechtunku i jazdy konnej, uczył się ich przez rok, a do tego przeszedł na dietę. Chciał być w jak najlepszej formie, żeby móc zagrać wszystkie sceny, nawet te, które zwyczajnie byłyby realizowane z pomocą kaskadera. Jego perfekcjonizm nie pozwalał mu robić niczego na pół gwizdka, a pracę stawiał zawsze na pierwszym miejscu. Żony Tadeusza Łomnickiego Na scenie był perfekcyjny, ale w życiu prywatnym bywało różnie. Mówiono o nim, że był równie genialnym aktorem, co kiepskim partnerem życiowym. Jego cztery pierwsze małżeństwa skończyły się rozwodami. Nieprzewidywalny i trudny charakter w duecie z gloryfikowaniem pracy doprowadzały każdą z jego żon do ostateczności. Łomnicki po tych rozstaniach umiał się bardzo szybko pozbierać, bo zawsze miał do czego wracać — czekała na niego scena. A po jednej żonie, pojawiała się u jego boku druga. Nie było w jego życiu czasu, w którym był sam. Mówiono o nim, że "urodził się żonaty", jak wspomina w swojej książce Sławomir Koper. Jego pierwsza żona, Halina, była tancerką. Aktor doczekał się z nią syna, Jacka. To o Halinie mówiło się, że nakłoniła Łomnickiego do dołączenia do partii komunistycznej. Rozstali się przez niezgodność charakterów. Byli wówczas oboje bardzo młodzi, ale z ich dwójki to Halina chciała się bawić i korzystać z życia, a Tadeusz szlifować swój kunszt aktorski. Druga żona, rudowłosa Irena, była realizatorką dźwięku. Tutaj też można było mówić o niedopasowaniu małżonków. "Dla mnie było go dziesięć razy za dużo" - wspominała druga żona aktora. "Ciągle czegoś dociekał, nie wytrzymywałam tego napięcia. On wyrywał mnie z mojego świata. Ja zawsze żyłam ". Po drugim zakończonym małżeństwie aktor zaczął gustować w o wiele młodszych od siebie partnerkach. Na horyzoncie pojawiła się Teresa Sobańska, asystent reżysera teatru dla dzieci. Spędzili u swojego boku siedem lat, podczas których Sobańska mogła obserwować męża w bardzo różnych stanach, od szczęśliwego po skrajnie rozwścieczonego i zazdrosnego. Sławomir Koper wspominał, że aktor potrafił zachowywać się chwilami jak damski bokser. "Była jakby sielanka, a jednocześnie wszystko wisiało na włosku. Był wściekle zazdrosny, a jednocześnie nie krył, że mnie zdradza. Czarujący. Nieuchwytny. Potwór" - opisywała ich małżeństwo Teresa. Zobacz także: „Pamiętajcie o Guciu. Pamięć jest przedłużeniem życia”. Magdalena Zawadzka wspomina zmarłego męża Gustawa Holoubka Tadeusz Łomnicki: romans z Magdaleną Zawadzką Swój pierwszy duży zawód miłosny, który rzeczywiście wstrząsnął aktorem, Łomnicki przeżył z Magdaleną Zawadzką. 24-letnia wówczas aktorka grała jego ukochaną Basieńkę w filmie "Pan Wołodyjowski". Filmowe uczucie przerodziło się w gorący romans poza planem. Aktorom bardzo zależało, żeby utrzymać go w tajemnicy, bowiem Magdalena Zawadzka była w związku małżeńskim z operatorem Wiesławem Rutowiczem. Para była nierozłączna, razem na scenie, razem poza nią. Ciężko było się nie zorientować, że łączy ich coś więcej niż koleżeńska relacja. Informacja o ich romansie szybko wyszła na jaw. Mimo że Magdalena Zawadzka była w Łomnickim bardzo zakochana, to im bardziej go poznawała, tym więcej dopadało ją wątpliwości co do ich wspólnej przyszłości. Zanim zdążyła się określić, w jej życiu pojawił się Gustaw Holoubek — odwieczny rywal Łomnickiego w sferze zawodowej, a potem, jak się okazało, również miłosnej. W 1973 roku Zawadzka poślubiła Holoubka. Po tym największym zawodzie miłosnym, jaki go spotkał, aktor ożenił się po raz piąty. Zaledwie rok później w jego życiu pojawiła się młodsza o 26 lat studentka PWST, Maria Bojarska. "Poznałam potwora. Kogoś, kto na teatralnej scenie umiał wszystko. I maniaka, który upierał się, że wszystko to o wiele za mało" – wspominała w swojej książce "Król Lear nie żyje". "Bycie z Tadeuszem było fascynujące i męczące zarazem. Intensywność i siła jego osobowości była niespotykanie wielka. Miałam wrażenie, że mieszkam nie z jednym, ale z dziesięcioma artystami" – dodawała. Łomnicki był z Marią przez 18 lat, aż do swojej śmierci. Śmierć na scenie W 1991 roku Tadeusz Łomnicki spełnił swoje wielkie marzenie o zagraniu w szekspirowskim "Królu Learze". Umożliwił mu to dyrektor Teatru Nowego w Poznaniu. Podobno w życiu każdego wielkiego aktora przychodzi moment, w którym pragnie się zmierzyć z tą wielką i trudną sztuką i w przypadku Łomnickiego nie było inaczej. 22 lutego 1992 roku aktor odbywał właśnie jedną z prób do "Króla Leara", a na widowni siedziała jego żona. "Tadeusz grał jedną ze swoich najważniejszych scen w tym przedstawieniu: rozmowę obłąkanego Leara z oślepionym Gloucesterem. Pod koniec tej sceny Lear ucieka swoim prześladowcom. Tadeusz wybiegł za kulisy, i jak potem się okazało, usiadł w fotelu, który był przygotowany do następnej sceny z jego udziałem. Tam, w kulisie czekał na swoje wejście nieżyjący już aktor Marek Obertyn i to on zobaczył, jak nagle Tadeusz spada z krzesła i opada na podłogę. Ja i kilku współpracowników, którzy oglądali próbę z widowni, usłyszeliśmy dziwny odgłos i krzyk, prawdopodobnie Marka. Pobiegliśmy za kulisy i zobaczyliśmy leżącego Tadeusza" – relacjonował Eugeniusz Korin w "Polska Głos Wielkopolski". Wielki aktor umarł, tak, jak zapewne by chciał, gdyby przyszło mu wybierać miejsce odejścia — na scenie, w miejscu, gdzie spędził większość życia i które kochał ponad wszystko. Do premiery nie doszło, ale na tamtych deskach poznańskiego teatru narodziła się legenda genialnego Tadeusza Łomnickiego. Źródła: "Gwiazdy kina PRL", Sławomir Koper, wyd. Czerwone i Czarne, film.wp.pl , YT Paula Rodak