Ćwierć wieku temu bez wahania dała jej miłość i dom. Tak dziś wygląda relacja Agaty Młynarskiej z przybraną córką
Drogi Sylwii Mor i Agaty Młynarskiej skrzyżowały się ćwierć wieku temu. Przybrana córka dziennikarki miała jednak za sobą wiele trudnych doświadczeń... Dopiero dobro i ciepło, jakie otrzymała od prezenterki, dodały jej skrzydeł i pomogły uwierzyć, że ma przed sobą wspaniałą przyszłość. Jak dziś żyje? Sylwia Mor o pierwszym spotkaniu z Agatą Młynarską O spotkaniu pań zadecydował przypadek… Jako dziecko Sylwia została rozdzielona z rodzeństwem. „Pamiętam, że trafiliśmy wszyscy do pogotowia opiekuńczego. Moi wszyscy bracia i moje wszystkie siostry. Razem jest nas dziesięcioro. Zostaliśmy rozdzieleni, bo to był taki czas. To był dla mnie koszmar, ja tak bardzo płakałam. W takich sytuacjach nigdy nie wiesz, czy jeszcze ich spotkasz. Nie sądziłam, że kogoś można tak odseparować”, opowiadała w TVN. Wkrótce na jej drodze stanęła gwiazda telewizji o wielkim sercu. „Jak miałam 11 lat. Agata przyjechała do nas do domu dziecka, był szał, bo wiadomo, gwiazda. Szukała dzieciaków do teledysku świątecznego, które będą pisały list przy stole do świętego Mikołaja. Pytała po kolei te wszystkie dzieci, jakie mają marzenia, co by chciały dostać od świętego Mikołaja, bo zbliżają się święta. Ja tak naiwnie powiedziałam: „Kiedyś bym chciała do pani przyjechać”. W efekcie zaprosiła mnie do siebie do domu na wakacje”, opowiadała kilka lat temu Sylwia Mor. ZOBACZ TAKŻE: Nie miały dobrej relacji, ale stały za sobą murem. Siostra wspomniała zmarłą Marzenę Kipiel-Sztukę I właśnie tak zaczęło się wspólne życie dorastającej nastolatki i prezenterki, która ostatecznie dała jej dom, miłość i opiekę. Agata Młynarska, Sylwia Mor, ślub 2017 Historia Sylwii Mor, przybranej córki Agaty Młynarskiej Wiele lat temu panie doczekały się kilku okładek. Dziś tak Agata Młynarska wspomina pierwszą z nich. „Pamiętam, że była związana z tym, że Sylwii bardzo zależało na tym, żeby pokazać światu, że to prawda, że trafiła do mojej rodziny, że trafiła pod moje skrzydła. Bo pochodziła z takiego miejsca, w którym nie do końca i nie zawsze wszyscy jej w to wierzyli. A dla takiej dziewczyny to było naprawdę niesamowite przeżycie”, opowiadała dziennikarka przed kamerą VIVY.pl jakiś czas temu. Dodała też w rozmowie z Rafałem Kowalskim, że druga okładka dotyczyła z kolei ślubu Sylwii. „Wtedy miałyśmy okazję wspomnieć, wtedy miałyśmy okazję mówić o tym, jak to jest, kiedy dzieci dorastające w domu dziecka muszą się zmierzyć z wychodzeniem z domu dziecka i wchodzeniem w dorosłe życie. To jest bardzo trudny temat. Ale Sylwia sobie doskonale poradziła”, usłyszeliśmy. Agata Młynarska, Sylwia Mor, Viva! 2010 Jak dziś żyje adoptowana córka Agaty Młynarskiej? Po chwilach rozpoznawalności, Sylwia Mor zadecydowała, że chce schować się w cień. Od tej pory nie pokazuje się publicznie. A jak ułożyły się jej losy? Dziś ma 37 lat. Zawodowo zaangażowała się w pracę fundacji charytatywnej, prywatnie jest żoną i mamą. „Jest bardzo mądrą, bardzo niezależną osobą. I też staram się za bardzo nie wtrącać w ich życie, ponieważ ja uważam, że moim zadaniem było przypiąć skrzydła, ale to już ona fruwa. […] Uważam swoją misję za wypełnioną, jeżeli chodzi o Sylwię. Sylwia ma swoje niezależne życie. Ma piękną córkę, wspaniałego męża, super sobie radzą”, zaznaczyła Agata Młynarska w rozmowie z VIVĄ.pl. Czy dziś nazwałaby się przyjaciółką przybranej córki? „Ja uważam, że nie ma czegoś takiego jak przyjaciółki z mamą i z córką. Mama musi być mama, a przyjaciółka jest przyjaciółką. Możemy się bardzo wspierać, możemy się szanować, ale taka stricte przyjaciółka to jest po prostu wybór córki. Akurat ja zostałam przez Sylwię wybrana w jakiś sposób, więc my mamy trochę inną relację. Ja nie jestem jej biologiczną mamą”, przypomniała dziennikarka. CZYTAJ TAKŻE: Halina Mlynkova o życiu po rozwodzie z Łukaszem Nowickim: „Tak naprawdę wychowałam syna sama” Cały wywiad obejrzysz na górze strony. Sylwia Mor, Agata Młynarska, 2020 Sylwia Mor, Agata Młynarska, 2019 TVN Sylwia Mor, Agata Młynarska, 20.12.2012 [Ostatnia publikacja na Viva Historie 08.07.2024 r.]
Pobyt w domu dziecka, rozdzielenie z rodzeństwem... Agatę Młynarską łączy z przybraną córką piękna relacja
Ich relacja to gotowy scenariusz na film. Poznały się przez przypadek. Dziś są najlepszymi przyjaciółkami. Sylwia Mor dostała, dzięki Agacie Młynarskiej, szansę na lepsze życie. Panie nie jeden raz opowiadały o swojej relacji, trudnej przeszłości i działalności fundacji, która pomaga osobom z domów dziecka. Sylwia Mor, przybrana córka Agaty Młynarskiej, o dzieciństwie Zostanie częścią rodziny Agaty Młynarskiej to wielki prezent i szansa na lepszą przyszłość. Doświadczyła tego dorosła dziś Sylwia Mor. W rozmowie z Piotrem Wojtasikiem dla Dzień Dobry TVN wyjawiła, jak trafiła do domu dziecka. „Pamiętam, że trafiliśmy wszyscy do pogotowia opiekuńczego. Moi wszyscy bracia i moje wszystkie siostry. Razem jest nas dziesięcioro. Zostaliśmy rozdzieleni, bo to był taki czas. To był dla mnie koszmar, ja tak bardzo płakałam. W takich sytuacjach nigdy nie wiesz, czy jeszcze ich spotkasz. Nie sądziłam, że kogoś można tak odseparować”, zwierzyła się wyraźnie poruszona. A kiedy poznała Agatę Młynarską a tym samym jej życie odmieniło się diametralnie? „Jak miałam 11 lat. Agata przyjechała do nas do domu dziecka, był szał, bo wiadomo, gwiazda. Szukała dzieciaków do teledysku świątecznego, które będą pisały list przy stole do świętego Mikołaja. Pytała po kolei te wszystkie dzieci, jakie mają marzenia, co by chciały dostać od świętego Mikołaja, bo zbliżają się święta. Ja tak naiwnie powiedziałam: „Kiedyś bym chciała do pani przyjechać”. W efekcie zaprosiła mnie do siebie do domu na wakacje”, wspomina Sylwia Mor. Z czasem Agata Młynarska stała się dla niej bardziej przewodniczką, niż matką. „Matkę mam jedną. Agata była zawsze moim dobrym przyjacielem, kimś, na kogo mogę liczyć, komu mogę wypłakać się w rękaw. Stworzyła poczucie mojej wartości”, zaznaczyła dziewczyna. Wyjaśniła również, co oznacza określenie „przybrana córka Agaty Młynarskiej”. „Chciała mnie adoptować. Stwierdziłam jednak, że nie mogę zostawić rodzeństwa, nie mogę zgodzić się być jej adoptowaną córką. Zdecydowałam, że możemy mieć kontakt na zasadzie zaprzyjaźnionej rodziny”, wspomina. Sylwia Mor o fundacji Córka Agaty Młynarskiej obecnie działa na rzecz fundacji, która ma pomagać odnaleźć się w społeczeństwie osobom, które opuszczają po latach dom dziecka. Jak wspomina dzień, w którym sama z niego wyszła? „Jak wychodzisz stamtąd, nikt cię za rękę nie trzyma. Puszczają cię wolno, możesz iść. Wróciłam do rodzinnego domu. Ale na bardzo krótko. Poszłam tam, to jest naturalne środowisko, do którego wracasz. Bo dzieci nie mają dokąd pójść”, zdradziła w TVN. Dodała również, że działalność fundacji jest bardzo potrzebna ze względu na trudności napotykane przez osoby z domów dziecku po opuszczeniu placówki. „Niestety, większość dzieci z domu dziecka ma ogromny problem z tym, żeby się odnaleźć. Wychodzisz i nie wiesz, co masz dalej zrobić. Nasza działalność polega na tym, by taka osoba mogła wyjść i powiedzieć: ok, teraz zaczynam od nowa. Nie bać się otworzyć drzwi. Wyjść z podniesioną głową”, zaznaczała w archiwalnym wywiadzie dla telewizji. Poniżej przypominamy też rozmowę pań z dziennikarką VIVY! Krystyną Pytlakowską. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Piotr Cugowski buduje swoje szczęście u boku narzeczonej. Jak im się układa? Agata Młynarska z przybraną córką w VIVIE 2017 - wywiad View Ediplayer on the source website Agato, Sylwia, od 19 lat Twoja przybrana córka, od miesiąca jest już mężatką. Zaakceptowałaś Kubę. Do tej pory podobno żaden z kandydatów Ci się nie podobał. Agata: O, przepraszam, aż tak wielu ich nie było. Kuba jest bardzo długo z Sylwią i jest fantastycznym chłopakiem. Ale tak naprawdę to ona musiała się do niego jako męża przekonać, a nie ja. To ona przecież będzie z nim żyła. A ja akceptuję jej wybór, bo ją kocham. Nawet jeśli bym się z nim nie zgadzała, to jest to jej decyzja I trzeba ją uszanować. W przypadku Kuby nie było problemu, bo okazał się być bardzo wartościowym człowiekiem. Sylwia: Moje przekonywanie się trochę trwało, ale wreszcie podjęłam męską decyzję: To jest człowiek, z którym chcę spędzić życie. Agata dała mi wolność, wiedząc, że ostateczną decyzję podejmę sama. Fajnie jest wysłuchać rady, żeby utwierdzić się w swoim zdaniu albo rozwiać jakieś wątpliwości. Ale to ja muszę wykreować swoje dorosłe życie. Agata: Popraw mnie, jeśli się mylę, ale moim zdaniem niczego ci nie narzucałam, bo ty zawsze, tak jak wszystkie moje dzieci, masz prawo wyboru. Ty też nigdy nie lubiłaś, żeby ktokolwiek Ci coś narzucał czy do czegoś przekonywał. Agata: Narzucał to na pewno nie, ale uważam, że dzieci potrzebują uwagi dorosłych i tego, by wskazać im ewentualne błędy, jakie mogą popełnić. A dokonując wyborów, które nie zawsze podobają się ich rodzicom, muszą wiedzieć, że zawsze mogą wrócić do rodzinnego domu i powiedzieć: „Trudno, tym razem się nie udało”. Najpiękniej ujął to mój tata, mówiąc: „Nie bój się zawracać”. Dziecko musi mieć poczucie, że nie musi się bać powrotu z drogi, którą poszło, i musi wiedzieć, że ma swój bezpieczny port. To dotyczyło też moich synów, mogłam pokazywać im dobrą i złą stronę ich decyzji, ale podejmowali je sami. Natomiast nigdy nie mówiłam: „Sam jesteś sobie winny”. Nie odwracałam się od żadnego z moich dzieci. A skoro mówimy o Sylwii, to do pewnego momentu ona sama nie wiedziała, w którą stronę ma pójść. Najpierw myślała, że jej punktem docelowym może być Londyn… Sylwia: Chciałam sprawdzić, czy jestem w stanie żyć i mieszkać w innym kraju. Gdybym widziała tam miejsce dla siebie, to pewnie bym została. Ale ja tak bardzo przywiązuję się do ludzi, że tęsknota by mnie zabiła. A w Polsce właściwie mam wszystkich najbliższych. To znaczy kogo? Sylwia: Mam rodzeństwo, mam Agatę, mam Kubę. On wprawdzie przyjechał do mnie do Londynu na chwilę, ale myślami był w Polsce i tu chciał układać sobie życie. Przy nim poczułam, że fajnie jest stworzyć coś trwałego w jednym miejscu, i nie musi to być poza krajem. Agata: Ten wyjazd do Londynu był dla Sylwii bardzo ważny, ponieważ musiała tam pływać w bardzo głębokiej wodzie, był bardzo ważny dla jej dorastania. Nie miałaś w nikim oparcia. Sylwia: I to było dla mnie trudne, zwłaszcza po moich przejściach z dzieciństwa, kiedy szukałam jakiegoś punktu zaczepienia. Ja właściwie ciągle zaczynałam od nowa, a ile razy można to robić? Gdybyś nie poznała Agaty, wszystko ułożyłoby się zupełnie inaczej. Sylwia: Tak, Agata od razu stała się dla mnie przyjacielem, kimś, na kim mogę polegać. Ja chyba jednak mam dar odnajdywania wokół siebie dobrych ludzi. Na pewno wtedy szukałam kogoś, kto mi zastąpi trochę mamę. I na kim będę mogła się oprzeć. Byłaś w domu dziecka, chociaż miałaś oboje rodziców. Dlaczego? Sylwia: Moja mama po prostu nigdy nie dorosła do roli matki. Nie potrafiła wziąć za nas odpowiedzialności, nie dawała nam poczucia bezpieczeństwa. A ojciec… Jestem DDA, Dorosłym Dzieckiem Alkoholika. Każdy, kto to przeżył, wie, o czym mówię. Rodzice nałożyli na mnie obowiązek opieki nad młodszym rodzeństwem. Chciałam powiedzieć: „nad moimi dziećmi”. Agata: Bo to były twoje dzieci. Sylwia: To prawda. Byłam dla nich matką i ojcem. Dziś wiem, jakie to ze strony dorosłych było okrutne. Wtedy jednak musiałam się z tej opieki wywiązać, chociaż nikt mnie nie kontrolował. Odpowiadałam jednak sama przed sobą i bardzo długo ta trauma odpowiedzialności się za mną ciągnęła. Właściwie aż do chwili, kiedy się zdecydowałam na terapię, bo nie chciałam, żeby przeszłość mnie niszczyła. Na terapii zobaczyłam wszystko bardzo ostro i to mi pomogło. Nabrałam dystansu do siebie i mojego rodzeństwa, choć bardzo je kocham. Agata: Pomyśl, była dla nich mamą, kiedy miała siedem, osiem lat. Opiekowała się pięciorgiem młodszych dzieci, przewijała, dbała. Sylwia: A cały czas rodziły się nowe. I miałam poczucie, że to ja muszę nad nimi czuwać. A gdybyś się nie zgodziła? Sylwia: Nie mogłam się nie zgodzić, nie miałam wyboru. Agata: Zresztą nikt jej nie pytał o zdanie. Mogła odetchnąć dopiero wtedy, gdy wylądowała w domu dziecka w Pawłówce. Sylwia: I to był dla mnie dom opatrzności, bo tam poznałam Agatę. Agata: Był pierwszym domem dziecka, do którego trafiłam w ramach akcji „I ty możesz zostać Świętym Mikołajem”, którą współtworzyłam w telewizyjnej Dwójce. Absolutnie nie planowałam wtedy, że moje życie tak się dalej potoczy i że trwale zwiążę się z jednym z tych dzieci. Kiedy tam przyjechałam, nie miałam umiejętności radzenia sobie z nieprzewidywalnością zdarzeń. Po prostu przyjechałam do domu dziecka prowadzonego przez panią Jolę, wyjątkową osobę. Było bardzo mroźno, wszystkie dzieci kłębiły się tam wokół mnie, a ja musiałam wybrać te, które wystąpią przed kamerą i opowiedzą o swoich marzeniach i prośbach do Świętego Mikołaja. Jednym z tych dzieci była Sylwia, która zadała mi pytanie tak ważne dla naszej przyszłości: czy od Świętego Mikołaja może dostać w prezencie odwiedziny w moim domu. Sylwia: Wystąpiłam przed kamerą, a nawet zagrałam w teledysku, bo sama o to poprosiłam. Agata: I od razu stała się gwiazdą. A ja po powrocie poprosiłam o radę psychologa, który mi podpowiedział, jak się zachować, kiedy nagle ze wszystkich stron zaczynają cię zalewać prośby o pomoc. Ale jednak już wcześniej obiecałam tej małej dziewczynce, że Święty Mikołaj na pewno spełni jej życzenie. Sylwia, to pytanie przyszło Ci do głowy nagle czy planowałaś je zadać? Sylwia: Tak sobie powiedziałam, po prostu. Pewnie zadziałała podświadomość. Wydaje mi się, że marzeniem każdego dziecka z takiego domu jest wizyta u kogoś znanego, podpatrzenia, jak on żyje, jaki jest prywatnie. Nie miałam jednak świadomości, że to się wydarzy na serio. Chociaż nie wierzę w przypadki. Uważam, że każdy człowiek postawiony na naszej drodze ma za zadanie czegoś nas nauczyć. I że to wszystko ma głębszy sens. Agata: Złożyłam Sylwii obietnicę, a potem o tym zapomniałam. I dopiero pani Jola przypomniała mi, że nie wolno rzucać słów na wiatr i że jestem tej dziewczynce coś winna, bo ona czeka. Zrobiło mi się okropnie głupio, a potem to już wszystko potoczyło się bardzo szybko. Kiedy przyjechałaś do Agaty, zaczęłaś podobno od progu mówić do niej „mamo”. Sylwia: A ja tego w ogóle nie pamiętam. Pewnie po prostu to wyparłam. Ale widocznie miałam ogromną potrzebę posiadania mamy. Agata: Wiedziałaś, że masz swoją mamę. Nigdy nie unikałyśmy tego tematu i uczciwie o tym rozmawiałyśmy. Powiedziałam, że możesz do mnie mówić po imieniu, bo jestem twoim przyjacielem, a może kimś więcej, że jestem prawie jak twoja rodzina. Sylwia: Byłaś i zostałaś taką zaprzyjaźnioną „mamą”. Moja prawdziwa mama była wtedy bardzo chora. Od wielu lat już nie żyje. Agata: Zawsze powtarzałam Sylwii, że powinna zaakceptować swoją rodzoną matkę, która po prostu nie umiała sobie poradzić z tym wszystkim i że tej matce należy się szacunek, miłość i wybaczenie. A ja jestem jej wdzięczna za to, że jesteś. Sylwia: Ja też jestem wdzięczna moim rodzicom za to, że żyję, że mogłam znaleźć kogoś takiego jak ty. Agata: Najważniejsze, żeby trzymać się swoich ról – o tym dowiedziałam się na terapii, na którą zaczęłam chodzić w 2001 roku, bo również potrzebowałam pomocy, by stawić czoło problemom, jakie napotykałam. Terapia była po to, żebym mogła lepiej, mądrzej i szczęśliwiej radzić sobie ze wszystkim. Życie tak bardzo Cię uwierało? Agata: Uwierało mnie nieraz, przecież wiesz. Na terapii też dowiedziałam się, że mam prawo popełniać błędy i to nie znaczy, że jestem beznadziejna. Sylwia też ma prawo do błędów i obie musimy zaakceptować swoje porażki. Sprawdź też: Agata Młynarska świętuje urodziny młodszego syna. Kim jest Tadeusz Kieniewicz? Trafiłyście na siebie wtedy, kiedy wzajemnie potrzebowałyście: Ty – matki, a Ty – córki. Sylwia: Dokładnie tak było. Agata: Sylwia dla mnie jest darem losu. Pamiętam, jak krótko po jej pierwszych odwiedzinach zachorowałam, a Sylwia się mną opiekowała najczulej, jak potrafiła. To w ogóle jest takie wrażliwe, delikatne stworzenie, księżniczka na ziarnku grochu. A zdenerwowanie odbija się na jej zdrowiu. To taki delikatesik. Między mną a nią narodziła się więź prawdziwie rodzinna, nigdy nieusankcjonowana prawnie, bo nie musiałam starać się o jej adopcję. Ta adopcja powstała między nami jak niepisane prawo. Sylwia ma u nas swoje miejsce, jak córka, a moi synowie ją uwielbiają. Chociaż na początku oczywiście byli o nią zazdrośni. Sylwia: Taka zazdrość jest naturalna. Moje rodzeństwo też bywa o siebie zazdrosne. Agata: Nie byli zazdrośni w takim obiegowym znaczeniu, raczej dopominali się o należne im miejsce. Nie rozumieli, czemu ja siedzę w mojej garderobie w telewizji czy w szafie, wyjmuję szale, sukienki, pierścionki i przebieramy się z dziewczynami. A klocki Lego nie wprawiają mnie w stan takiej euforii jak omawianie kwestii, która bluzka jest ładniejsza. Protestowali więc na początku. Nie wiedziałam, jak wybrnąć, i wtedy pani Jola, szefowa domu dziecka, poradziła mi, żebym powiedziała wprost: „Nie jestem mamą Sylwii, jestem waszą mamą i nic tego nie zmieni”. I bardzo to pomogło. To nie miało znaczenia dla Waszej bliskości, nie zakłócało jej? Sylwia: Nie, ja po prostu poczułam się tak, jakby to był również mój dom. Nigdy jednak nie porzuciłam swojego rodzeństwa, cały czas za nimi tęskniłam, i to było bardzo naturalne uczucie. Dużo wtedy płakałam, bo jestem bardzo emocjonalna. Wiedziałam, że do moich braci i sióstr wrócę, cieszyłam się jednak, że teraz jestem w innym miejscu. Mieszkałaś u Agaty? Sylwia: Pomieszkiwałam. Zawsze mogłam zostać u niej, kiedy chciałam, na ile chciałam. I tak jest do tej pory. Agata: Zawsze wiedziałyśmy, że w każdej chwili będziesz mogła wrócić do tamtego życia, gdybyś zechciała. Albo sprawić, by twoje rodzeństwo było w naszym życiu też obecne. Sylwia: Na szczęście nigdy nie miałam i nie mam tak zwanej wyuczonej bezradności. Ona strasznie niszczy człowieka, a taka postawa często się tworzy u dzieci z domów dziecka, które uważają, że są biednymi ofiarami i dlatego wszystko im się należy. One nie robią tego z premedytacją, po prostu stosują ten mechanizm podświadomie. Agata: Ale czasem trzeba o coś poprosić, jeżeli chcesz zmienić swoje życie, powiedzieć to na głos, wypracować, bo gwiazdka sama z nieba nie spadnie. A ty jesteś tego idealnym przykładem. Maturę zdałaś w liceum w Przerośli. A potem Agata pomogła Ci pokierować swoim życiem? Sylwia: Odkąd poznałam Agatę, prowadziłyśmy długie rozmowy, szukałam odpowiedzi na różne pytania. Agata budowała we mnie poczucie własnej wartości. Uzmysłowiła mi, że można pójść do liceum, można zdać maturę, można spróbować dostać się na studia. Ja na studia? Przecież sobie nie poradzę. Ale Agata wbijała mi do głowy: „Musisz sobie dać szansę”. Była Twoim drogowskazem. Sylwia: Nauczycielką, kimś starszym i mądrym. Skończyłem liceum, przystąpiłam do matury, zdałam ją, a potem dostałam się na studia. Agata mi uzmysłowiła, że mogę, że wszystko jest w zasięgu mojej ręki. Agata: Namówiłam cię na terapię, dzięki której radziłaś sobie z tym, z czym wcześniej nie umiałaś. Nauczyłaś się przesuwać granice, oczekiwać czegoś od życia i być gotowa na miłość. Sylwia: Wcześniej nie wierzyłam, że można stworzyć normalny, szczęśliwy związek. Agata: Jednocześnie obserwowała, jak to się dzieje u mnie i że na każdym etapie życia człowiek się zmienia i może tworzyć coraz lepsze relacje. Dorosłaś, Sylwio, po prostu do Kuby. I nakierowałaś was oboje na lepsze życie. Sylwia: Już nie uważałam, że na wszystko muszę zasłużyć. Terapia zmieniła we mnie to podejście, ale najbardziej zmienił mnie kontakt z Agatą, na którą zawsze mogłam liczyć, choćbym była nie wiem jak załamana. Wiedziałam, że mogę zadzwonić i usłyszeć to, co mnie zbuduje od nowa. Agata: Poczułam się odpowiedzialna za Sylwię, oswoiłam ją jak Mały Książę Różę. Podjęłam tę decyzję, kiedy byłaś jeszcze mała, i musiałam stanąć na wysokości zadania. Sylwia: Dostałam ciebie od losu. Agata: A nie pomyślisz, że to od losu ja dostałam ciebie? Jesteś fantastyczną dziewczyną. Ja ci pomagałam, ale i ty pomogłaś mnie. Pamiętasz, jak przyjechaliśmy do ciebie z moim mężem do Londynu na święta? Sylwia: Byłam tam bardzo samotna, źle to znosiłam. Agata: Ale poradziłaś sobie, zaimponowałaś mi wtedy, a ponieważ byłaś bardzo nieszczęśliwa, bo nie mogłaś na święta wrócić do Polski, my pojechaliśmy do ciebie i poszliśmy na wspaniały musical do teatru, żebyś znów poczuła się jak mała dziewczynka. Sylwia: Musical o mnie, nosił tytuł „Matylda”. Obie płakałyśmy. Agata: Wigilię zrobiliśmy sobie w japońskiej restauracji, po drodze kupiłam małą choinkę. A gdzie był wtedy Kuba? Sylwia: W Warszawie, nie mógł przyjechać. Agata: To był dla nich obojga okres próbny przed skokiem w dorosłość. Sylwia: Dla Kuby też był wtedy bardzo trudny czas. Kiedy postanowiłam wyjechać, musiał przewartościować swoje życie. Agata: I stwierdzić, że dla niego jesteś najważniejsza na świecie. A ty bardzo potrzebowałaś, żeby ci pokazał, że jesteś dla niego wszystkim. Musiał opuścić bezpieczne gniazdo u swoich rodziców, przyjechać do Sylwii, zaopiekować się nią i powiedzieć, że będą razem. Ale „spróbujmy żyć normalnie jak małżeństwo w Polsce”, poprosił. Sylwia: I ja się zgodziłam. Już o wiele więcej rozumiałam. Przeszłam też swoją autoterapię, studiując pedagogikę resocjalizacyjną. To były bardzo trudne studia, zważywszy na moje dzieciństwo. Agata: I nagle wszystko zaczęło do siebie pasować, a opowieść, którą tu snujemy, można nazwać opowieścią wigilijną. Sylwia: I nakręcić film o tym, jak odmienić swoje życie, które nagle staje się bajką. Trzeba tylko oprzeć się na kimś, kto zbuduje nam fundament. I ja to dostałam. A co Ty dałaś Agacie? Agata: Inny kolor macierzyństwa. Miałam już dwójkę dzieci, ale obecność Sylwii dopełniła naszą rodzinę. Od razu czułam, że to nie będzie jednorazowy epizod. No i zyskałam świetną przyjaciółkę. Sylwia: A ja przy tobie nauczyłam się po prostu siebie. I na tym będę budować moją własną rodzinę. Agata, zamieściłaś przepiękny wpis w internecie, że Twoja córeczka jest już żoną i że dorosła. Agata: Bo bardzo przeżyłam ślub Sylwii. Na moich oczach stała się piękną, dojrzała kobietą. Tego dnia poczułam wyjątkową kobiecą solidarność. Wchodzi przecież w świat, który jest dla nas, kobiet, bardzo trudny. I wymagający odegrania wielu ról. A ja już nie zawsze będę mogła jej tak pomóc jak wtedy, kiedy była malutka. Sylwia długo i cierpliwie czekała ze swoją decyzją o zamążpójściu, wszystko skrupulatnie przygotowała, a ja bardzo chciałam, żeby to był dla niej dzień szczęśliwy, który będzie pamiętać do końca życia. Sylwia miała przepiękną suknię. Sylwia: Od Agaty. Agata: To miał być wymarzony ślub, musiałaś więc mieć suknię godną tego wydarzenia, bo moja księżniczka na ziarnku grochu wychodzi za mąż i ma wyglądać tak jak na księżniczkę przystało. Sylwia: Nie mogłam, niestety, pójść do ślubu w sukni Agaty, bo wcześniej przekazała ją Fundacji Rak’n’Roll. Ale od dziecka mi powtarzałaś, że dostanę od ciebie wymarzoną suknię ślubną. Agata: Skoro moja kiecka poszła w świat, musiałam ubrać Sylwię w suknię marzeń. Poprosiłam więc Lilit – znakomitą projektantkę – żeby uszyła coś cudnego i żeby napełniła to dzieło dobrą energią. I powstała taka suknia, jaką sobie wymarzyłyśmy. Wyjątkowa. I wszystko to złożyło się na podróż do magicznej krainy baśni, która w życiu może się zdarzyć tylko raz, kiedy ją sami sobie stworzymy.
Agata Młynarska podzieliła się radosną nowiną! Jej życie bardzo się zmieni
Rodzina dziennikarki niedługo się powiększy...
Agata Młynarska jest mamą trójki dzieci – synów Stanisława i Tadeusza Kieniewiczów oraz adoptowanej córki Sylwii Mor. Dziennikarka opiekowała się także inną dziewczynką z domu dziecka – Alicją. Do tej pory prezenterka spełniała się jako babcia dwóch wnuczek (córek Stanisława), ale właśnie ogłosiła, że zostanie babcią 3. raz! Agata Młynarska o kolejnym wnuku Jeszcze w październiku 2017 roku Sylwia Mor świętowała wyjście za mąż, a już niedługo adoptowana córka Agaty Młynarskiej po raz pierwszy zostanie mamą. To dla prezenterki cudowna wiadomość. „Opiekujemy się Sylwusią z całych sił i jej kibicujemy. Sylwia ma za sobą niezwykle trudne dzieciństwo. Macierzyństwo to dla niej bardzo ważne doświadczenie i chce się do niego dobrze przygotować ”, wyznała gwiazda kanałów tematycznych TVN Faktowi. Jaką babcią będzie Agata Młynarska? Gwiazda opowiadała o wnuczkach 3 lata temu. „Ja jestem babcia entertainment! Czyli od zapewniania moim wnuczkom rozrywki. Obie lubią tańczyć, śpiewać i raz na dwa tygodnie mamy czas tylko dla siebie, a ich rodzice robią sobie wtedy wychodne. Przyznam, że moje wnuczki nie mówią do mnie babciu, ale „Bibi”. Mam natomiast zakaz od syna kupowania dziewczynkom prezentów”, mówiła dziennikarka w 2016 roku, gdy otrzymała nagrodę dla babci roku. Trzymamy kciuki za szczęśliwe rozwiązanie, a Pani Agacie życzymy dużo czasu na zabawy z wnukami.
Wybieramy najlepszą okładkę magazynu VIVA! 2017 roku! Która Waszym zdaniem jest najlepsza?
„Naszym marzeniem było, żeby Sylwia miała ślub jak z bajki”. Agata Młynarska zdradziła, jak wyglądały przygotowania do wyjątkowego dnia! EKSKLUZYWNE VIDEO
Choć nie łączą ich więzy krwi, ich wzajemna relacja jest bardzo głęboka. Sylwia, dziewczynka z domu dziecka, trafiła do domu Agaty przypadkiem. Dla obydwu było to niezwykłe doświadczenie. Niedawno Agata Młynarska wydała Sylwię za mąż. „Moja mała córeczka jest już żoną. Jestem dumna i szczęśliwa!”, napisała na Facebooku. Zobacz też: „Już od 10 lat siedzimy w sądzie’’. TYLKO U NAS! Marek Kościkiewicz o konflikcie z Andrzejem Krzywym! Co jeszcze w nowej VIVIE!? EKSKLUZYWNE VIDEO a także: „To dla mnie ogromne przeżycie i na pewno nie obędzie się bez wzruszeń”. Agata Młynarska planuje ślub przybranej córki! Agata Młynarska o ślubie córki Przybrana córka Agaty Młynarskiej wyszła za maż 20 października. Skromna i rodzinna uroczystość odbędzie się w Warszawie. Dziennikarka bardzo przeżyła ślub Sylwii. Tak mówi o tym wyjątkowym dniu dla jej dziecka w nowym numerze VIVY!: „Na moich oczach stała się piękną, dojrzała kobietą. Tego dnia poczułam wyjątkową kobiecą solidarność. Wchodzi przecież w świat, który jest dla nas, kobiet, bardzo trudny. I wymagający odegrania wielu ról. A ja już nie zawsze będę mogła jej tak pomóc jak wtedy, kiedy była malutka. Sylwia długo i cierpliwie czekała ze swoją decyzją o zamążpójściu, wszystko skrupulatnie przygotowała, a ja bardzo chciałam, żeby to był dla niej dzień szczęśliwy, który będzie pamiętać do końca życia”. – Sylwia miała przepiękną suknię. Sylwia: Od Agaty. Agata: To miał być wymarzony ślub, musiałaś więc mieć suknię godną tego wydarzenia, bo moja księżniczka na ziarnku grochu wychodzi za mąż i ma wyglądać tak jak na księżniczkę przystało. Sylwia: Nie mogłam, niestety, pójść do ślubu w sukni Agaty, bo wcześniej przekazała ją Fundacji Rak’n’Roll. Ale od dziecka mi powtarzałaś, że dostanę od ciebie wymarzoną suknię ślubną. Agata: Skoro moja kiecka poszła w świat, musiałam ubrać Sylwię w suknię marzeń. Poprosiłam więc Lilit – znakomitą projektantkę – żeby uszyła coś cudnego i żeby napełniła to dzieło dobrą energią. I powstała taka suknia, jaką sobie wymarzyłyśmy. Wyjątkowa. I wszystko to złożyło się na podróż do magicznej krainy baśni, która w życiu może się zdarzyć tylko raz, kiedy ją sami sobie stworzymy. Jak wyglądały przygotowania do ślubu? Do jakiego utworu państwo młodzi wykonali pierwszy taniec? Co Agata Młynarska myśli o mężu córki? Sylwia Mo wraz z mamą zdradziły wszystko w naszym video? Sprawdźcie! Zobacz też: Córka Agaty Młynarskiej już po ślubie! Jak Sylwia Mor wyglądała w tym wyjątkowym dniu? Zobaczcie wzruszające zdjęcia z uroczystości! Co jeszcze w nowej VIVIE!? AGATA MŁYNARSKA z przybraną córką SYLWIĄ; po raz pierwszy o ślubie Sylwii i wyjątkowo silnej więzi, którą udało im się zbudować. ROBERT BIEDROŃ i KRZYSZTOF ŚMISZEK o niezwykłej miłości oraz ślubie, który planują wziąć... w Polsce! Mama najlepszego polskiego piłkarza, IWONA LEWANDOWSKA, zdradza, jak wychować mistrza. IZA KUNA o życiowych rolach, macierzyństwie oraz o tym, co się jej w życiu udało! Zobacz także: „Czułam, że Sylwia szuka miłości”. Agata Młynarska z córką w EKSKLUZYWNYM WYWIADZIE I SESJI VIVY!
Córka Agaty Młynarskiej już po ślubie! Jak Sylwia Mor wyglądała w tym wyjątkowym dniu? Zobaczcie wzruszające zdjęcia z uroczystości!
„To dla mnie ogromne przeżycie i na pewno nie obędzie się bez wzruszeń”. Agata Młynarska planuje ślub przybranej córki!
Agata Młynarska ma dwoje dorosłych już synów, ale wychowała także przybraną córkę Sylwię Mor. Teraz dumną matkę czeka radosna rodzinna uroczystość, jej córka wychodzi za mąż! „Moja córka wyrosła na piękną i mądrą kobietę. Teraz zakłada własną rodzinę i wierzę, że stworzy taką, o jakiej zawsze marzyła”, powiedziała w rozmowie z magazynem „Party”. Agata Młynarska planuje ślub córki 20 października 30-letnia Sylwia weźmie ślub ze swoim wieloletnim chłopakiem, Jakubem. Skromna i rodzinna uroczystość odbędzie się w Warszawie. Panna młoda zdecydowała się na suknię ślubną w kolorze pudrowego różu. Będzie ona prezentem od mamy, która zamówiła ją w pracowni zaprzyjaźnionej projektantki Lilith. „To dla mnie ogromne przeżycie i na pewno nie obędzie się bez wzruszeń. Powierzam Kubie mój wielki skarb i wierzę, że stworzą razem wspaniałą rodzinę”, powiedziała w rozmowie z magazynem. Sylwia Mor – przybrana córka Agaty Młynarskiej Jak to się stało, że Sylwia pojawiła się w rodzinie dziennikarki? W 1997 roku, Agata Młynarka nagrywała specjalny odcinek z serii „I ty możesz zostać świętym Mikołajem”. Nie spodziewała się, że ten dzień może na zawsze odmienić jej życie. Spośród wszystkich wychowanków domu dziecka, to właśnie Sylwia zwróciła jej uwagę. Zapytana o to, co chciałaby dostać w prezencie, odpowiedziała: „A ja bym chciała odwiedzić w domu panią Agatę”. Dziennikarka postanowiła spełnić to życzenie. Od tamtej pory, wszystko się zmieniło. W książce „Moja wizja” dziennikarka przyznała, że oficjalny proces adopcyjny nigdy się nie odbył. Agata Młynarska nigdy nie myślała, że obce dziecko poznane w domu dziecka pokocha jak własne, ale nie chciała udawać „prawdziwej” matki. „Od razu zaprotestowałam. „Nie jestem twoją mamą”. Tłumaczyłam jej, że ma mamę. I że czasem nie trzeba być formalnie rodziną, żeby żyć jak rodzina. Jestem mamą dwóch chłopców, to są moje dzieci. A ty możesz mówić do mnie po imieniu i możemy być przyjaciółkami na całe życie”, opowiedziała Agata Młynarska. Agata Młynarska i Sylwia Mor, Viva! 2010 W 2010 roku matka córka opowiedziały VIVIE! o łączącej je więzi: – Kiedy po raz pierwszy pomyślałaś o Agacie: „moja mama”? Sylwia Mor: Nie pamiętam... Uważałam, że nie mam mamy. Ale kiedy byłam załamana, właśnie tak myślałam o Agacie. Że jednak jest ktoś, na kim mogę polegać. Agata Młynarska: Czułam, że Sylwia mnie potrzebuje, że szuka kontaktu, szuka miłości. Nigdy jednak nie próbowałam konkurować z jej matką. Matka jest jedna, choć mama Sylwii ją opuściła. Sylwia długo nie mogła jej wybaczyć. Ale myślę, że się to w końcu udało. Potrzebowała tego, żeby zamknąć pewien rozdział w życiu i być szczęśliwą. – To było przeznaczenie czy przypadek, że skrzyżowały się Wasze drogi? Agata Młynarska: Powiem tak: jeśli nawet przypadek, to dla mnie bardzo szczęśliwy. Widziałam wiele dzieci w domach dziecka. Sylwia miała jakieś światło, aurę, która z tłumu wychowanków wyróżniała ją spokojem. Zwróciłam uwagę na jej piękne oczy, które jak dwie latarnie cały czas były wpatrzone we mnie i tak mnie filtrowały, że nie mogłam od nich uciec. Zobacz także: „Czułam, że Sylwia szuka miłości”. Agata Młynarska z córką w EKSKLUZYWNYM WYWIADZIE I SESJI VIVY!
„Czułam, że Sylwia szuka miłości”. Agata Młynarska z córką w EKSKLUZYWNYM WYWIADZIE I SESJI VIVY!
Agata Młynarska i Sylwia Mor - Mów do mnie mamo
Agata nigdy nie myślała, że obce dziecko pokocha jak własne. Sylwia nie wierzyła, że gwiazda z telewizji zechce zostać jej mamą. Obie mówią, że los zetknął je ze sobą.
– Kiedy po raz pierwszy pomyślałaś o Agacie: „moja mama”? Sylwia Mor: Nie pamiętam... Uważałam, że nie mam mamy. Ale kiedy byłam załamana, właśnie tak myślałam o Agacie. Że jednak jest ktoś, na kim mogę polegać. Agata Młynarska: Czułam, że Sylwia mnie potrzebuje, że szuka kontaktu, szuka miłości. Nigdy jednak nie próbowałam konkurować z jej matką. Matka jest jedna, choć mama Sylwii ją opuściła. Sylwia długo nie mogła jej wybaczyć. Ale myślę, że się to w końcu udało. Potrzebowała tego, żeby zamknąć pewien rozdział w życiu i być szczęśliwą. – Ale kiedy trafia się do domu dziecka, trudno mówić o szczęściu? Sylwia Mor: Pamiętam, że stało się to w pierwszy dzień wakacji w 1989 roku. Tata wyszedł do sklepu, jak przyjechała policja z panią z opieki społecznej i zabrali mnie z rodzeństwem. Miałam dziesięć lat. Agata Młynarska: Sylwia była najstarsza z dziesięciorga rodzeństwa, a ponieważ jej mama chorowała, obowiązek opieki nad dziećmi spadł na nią. Kiedy pogotowie opiekuńcze ich zabrało, nie chodziła do szkoły, bo zajmowała się domem. Sylwia Mor: Wszystko było na mojej głowie. Nie wiem nawet, skąd wziął się u mnie instynkt macierzyński, bo nikt nie nauczył mnie okazywania uczuć. Musiałam zająć się czteromiesięcznym bratem, kiedy mama zniknęła na rok z naszego życia. To się często zdarzało, że rodziła dzieci, po czym się ulatniała. I miała ciężką rękę, bo jak biła, zostawały siniaki na ciele. – Wciąż masz do niej żal? Sylwia Mor: Już nie. Myślę, że nigdy nie dorosła do bycia matką, być może dlatego, że miała problemy ze swoją psychiką. Naszym kołem ratunkowym okazał się dziadek, którego kochałam nad życie. Zawsze miał jakieś dziecko na kolanach. Wystarczyło, że go zabrakło na chwilę, a dochodziło do awantur. Kiedy wracałam ze szkoły, nie wiedziałam, co zastanę. Albo trwała libacja alkoholowa, albo oglądałam, jak ojciec leci za matką z siekierą. To były koszmary, przed którymi starałam się chronić rodzeństwo, uciekając razem z nimi z domu. Agata Młynarska: Przy naszym którymś spotkaniu powiedziałam jej, że tak dalej nie da się żyć. Sylwia Mor: Ten stan rzeczy trwał bardzo długo. Odwróciły się role życiowe. Czułam się matką moich sióstr i braci, których bardzo kochałam. Uwolniłam się od tego uczucia dopiero niedawno dzięki terapii, na którą wysłała mnie Agata. Wciąż ich kocham, ale inaczej już na to patrzę. – To było przeznaczenie czy przypadek, że skrzyżowały się Wasze drogi? Agata Młynarska: Powiem tak: jeśli nawet przypadek, to dla mnie bardzo szczęśliwy. Widziałam wiele dzieci w domach dziecka. Sylwia miała jakieś światło, aurę, która z tłumu wychowanków wyróżniała ją spokojem. Zwróciłam uwagę na jej piękne oczy, które jak dwie latarnie cały czas były wpatrzone we mnie i tak mnie filtrowały, że nie mogłam od nich uciec. To był świetnie prowadzony dom dziecka w Pawłówce za Suwałkami, do którego pojechałam w 1997 roku w ramach akcji „I ty możesz zostać Świętym Mikołajem”, jaką robiłam dla telewizyjnej „Dwójki”. Potrzebowałam do teledysku dziecka, które napisze list do Świętego Mikołaja i poruszy serca. I Sylwia zagrała to oscarowo. Cała ekipa była w niej zakochana: „Boże, taka dziewczynka zrobiła nam program!”. Potem pytałam dzieciaki, co chciałyby dostać od Mikołaja. Jedno mówiło, że samochód, drugie, że lalkę, a Sylwia powiedziała: „A ja bym chciała odwiedzić w domu panią Agatę”. Porozmawiajmy o gwiazdach - forum >> [CMS_PAGE_BREAK] – Pomyślałaś, że taka pani z telewizji może odmienić zły los? Sylwia Mor: Myślałam, że to fantastycznie znaleźć się blisko takiej gwiazdy, w głębi duszy może liczyłam, że mnie zauważy, polubi... Agata Młynarska: A ja na to: „Sylwia, oczywiście, spełnię twoje marzenie”. Pół roku później dzwoni dyrektorka domu z Pawłówki i mówi: „Wie pani co, świetnie wypadła ta akcja. Mam jednak prośbę, następnym razem niech pani nic nie obiecuje. Tym dzieciom nie wolno składać obietnic, jeśli ich się nie spełnia. Sylwia wciąż na panią czeka”. – Byłaś zła na Agatę? Sylwia Mor: Nie, bo do końca nie wierzyłam, że moje marzenie się spełni. Kiedy więc usłyszałam, że pojadę do Agaty na wakacje, z emocji dostałam 40 stopni gorączki. Agata Młynarska: A mnie oblał zimny pot, bo pomyślałam, że porwałam się na coś, co w ogóle do mnie nie pasuje, że poniosło mnie w tej filantropii. Ale jednocześnie dotarło do mnie, że skoro się tak zagalopowałam, muszę wyjść z tego z twarzą, bo nazywam się Młynarska. Sylwia Mor: Kierowca jechał z Pawłówki z dzieciakami na wakacje i Agata zgarnęła mnie do siebie. – Pamiętasz, jak przyjęli Cię jej synowie? Dali odczuć, że jesteś nieproszonym gościem? Sylwia Mor: Nie czułam się jak intruz. Od razu zostałam zagarnięta do towarzystwa. Agata wówczas remontowała dom i mieszkaliśmy obok, u kochanej pani Irenki. Agata Młynarska: Wynieśliśmy się do sąsiadki, która użyczała nam pokoju. Spaliśmy z synami na kartonach rozłożonych na podłodze, a tu jeszcze doszło nam dziecko z domu dziecka. Moi znajomi pomyśleli, że zwariowałam. Dyrektorka pocieszała, że Sylwia posiedzi u mnie dzień lub dwa i wyjedzie. A ja już czułam, że to będzie na całe życie. – A co Sylwii podpowiadała intuicja? Sylwia Mor: Czułam, że spotkałam bratnią duszę. Wiedziałam, że lgnę do Agaty, że chcę z nią być, bo daje mi dobrą energię. Dlatego zapragnęłam być w tej rodzinie. Agata Młynarska: Jak przyjechała do mnie, ciągle spała. Zamartwiałam się, że to apatia. Ale w ten sposób odreagowała dom dziecka, gdzie jest hałas. Nagle zabiła ją cisza i nuda, nie musiała nic robić na czas. A potem się okazało, że ona jest kruchym kurczakiem, taką księżniczką na ziarnku grochu, że jest eteryczna, pisze wiersze, maluje. Kiedyś przyjechała do mnie z rękami w bąblach – myła okna w domu dziecka, dostała uczulenia. – Stałyście się nierozłączne. Taki tandem na dobre i na złe. Agata Młynarska: Mocowałam się wtedy z życiem, remontowałam dom i byłam w tym wszystkim samotna. Zgodziłam się na trasę koncertową, żeby mieć na wypłaty dla robotników. Było upalne lato, a ja z Sylwią przemierzałam Polskę. Czasem docierałyśmy do jakiegoś hotelu, obie w piżamach, bo tak było wygodniej, po czym dalej jechałyśmy w piżamach (śmiech). I dzięki temu, że dostałam od losu Sylwię, nie byłam sama. Miałam się kim zająć, do kogo buzię otworzyć w drodze, czułam, że los mi zesłał anioła, który nie pozwoli mi się rozkleić. Sylwia idealnie się w to wtapiała. Ja wychodziłam na scenę, Sylwia ten czas musiała przesiedzieć w garderobie... Sylwia Mor: ...cała szczęśliwa. [CMS_PAGE_BREAK] – A jak ktoś pytał: „A ta mała to kto”? Agata Młynarska: „A to moja córka”. Niektórzy robili głupią minę, niektórym tłumaczyłam, ale być może duma, z jaką ją przedstawiałam, ucinała robienie z tego sensacji. – Jak przyjął Sylwię Wojciech Młynarski? Agata Młynarska: Tata traktuje Sylwię najzwyczajniej w świecie, dobrze dogaduje się z młodzieżą, choć ma specyficzne poczucie humoru. Kiedyś przy stole siedziała nasza duża rodzina, jak rodzina Grimaldich, Soprano lub Adamsów, co zmienia się zależnie od nastroju (śmiech). Siedział tata i Sylwia jak taki kurczak, który nic nie mówi już drugą godzinę, a tu obiad się celebruje, jeden mądrzejszy od drugiego. Naraz mój tata się odzywa: „Sylwia, podoba mi się że jesteś rozmowna”. – Agata, powiedziałaś kiedyś, że Twój dom rodzinny pełen był wyjątkowych ludzi, ale nie zawsze umiałaś się w nim odnaleźć. Biorąc pod swoje skrzydła Sylwię, chciałaś jej dać coś, czego Tobie zabrakło? Agata Młynarska: Moja sytuacja była wyjątkowa, bo miałam wyjątkowy dom. Były momenty, kiedy czułam się bardzo kochana, zadbana, i takie, kiedy inne sprawy były ważniejsze ode mnie. Byłam też najstarszym dzieckiem, tak zwanym bohaterem, dlatego Sylwię doskonale rozumiem, ale to nie jest tak, że teraz chcę dać moim dzieciom to, czego sama nie otrzymałam, bo otrzymałam wiele. To ja daję sobie przyjemność i frajdę bycia matką i przyjaciółką. Tak naprawdę robię to dla siebie i dla nich. Jestem szczęśliwa, że mogłam ich wspierać. – A jeszcze doszła Ci Ala. Agata Młynarska: Ona przyszła za księżniczką na ziarnku grochu. To był herszt bandy, starsza koleżanka, która torowała Sylwii drogę w domu dziecka. Nie zawsze mogłam po Sylwię jeździć, musiała sama przyjeżdżać autobusem. W takich momentach miała paraliż, Alka wszystko organizowała, bilety kupione i pewnego dnia zamiast jednej dziewczynki przyjechały dwie. Sylwia Mor: Ona była takim holownikiem, którego się trzymałam. Potrzebowałam kogoś takiego jak Ala, kto mógł się mną zaopiekować, wysłuchać. Agata Młynarska: Ja nie walczyłam z tym, zrozumiałam, że są sobie potrzebne. Ale pamiętam moment, że u mnie w domu siedziało już czworo dzieci z domu dziecka. Z trwogą pomyślałam, że za chwilę będzie ich jeszcze więcej. I moja przyjaciółka Joasia Kurowska powiedziała: „Weź ty się opamiętaj, dziewczyno, nie zaopiekujesz się przecież całym światem!”. To było bardzo potrzebne, żeby nie zapomnieć o najważniejszym – moich synach. – Jednak trzeba było wykazać się dużą odwagą, żeby dwie dziewczynki po przejściach wziąć pod swoje skrzydła. Agata Młynarska: To nie była żadna odwaga, tylko improwizacja. Zero kalkulacji, w tym był żywioł. Alę uwielbiałam, bo potrafiła wprowadzić dryl w nasze życie, z czym dobrze się czułam. Kiedyś, czekając na mnie w redakcji, zrobiła porządek w segregatorach. Potem koleżanki mówiły: „Daj nam tę Alkę, niech ogarnie bałagan” (śmiech). Wyjechała do Londynu w ramach unijnego programu pomocy dzieciom z domów dziecka, więc mamy dziś rzadszy kontakt. Sama ją tam wysłałam. Mówiłam: „Nauczysz się języka, musisz zawalczyć”. Na odjezdnym dałam pieniądze i powiedziałam: „Albo z tymi pieniędzmi sobie poradzisz, albo przepadniesz”. Najpierw dzwoniła, że ciężko, po dwóch miesiącach już pracowała i uczyła się. Niedawno przesłała mi wiadomość, że została mamą, i zdjęcie synka. Popłakałam się ze wzruszenia. [CMS_PAGE_BREAK] – Na odległość też można kochać? Agata Młynarska: Nawet mocniej. Nikogo nie wolno trzymać przy sobie na siłę. Tadzik zawsze chciał być operatorem, studiuje w szkole filmowej, ma duszę artysty, Staś po studiach szuka własnej drogi, obaj wyfrunęli już z domu. Kiedyś byli zazdrośni o dziewczyny i zarzucali mi, że obcym dzieciom poświęcam więcej czasu niż im. To mnie bolało, ale oni mieli prawo do takich opinii. Wiedziałam jednak, że po latach docenią moją konsekwencję. Sylwia Mor: Problem polega na tym, że choć mieszkamy w Warszawie, to rzadko się widujemy. Obie z Agatą pracujemy, a ja jeszcze studiuję pracę socjalną, mój wymarzony kierunek. Agata Młynarska: A kto ci kazał na niego iść i wkładał nauki do główki? Sylwia Mor: Agata swoją wiarą we mnie dała mi iskrę do działania. Uwierzyłam, że mogę pójść do liceum, zdać maturę, podjąć studia. Zaszczepiła we mnie ziarno niezależności i doprowadziła do pionu, bo wcześniej byłam przestraszoną, bojącą się świata dziewczynką. – Trudno w to uwierzyć, wiedząc, że byłaś ostoją dla rodziny, której w najgorszych chwilach nie dałaś utonąć. Sylwia Mor: Ale nie byłam przebojowa, tego mi brakowało. Agata Młynarska: Nie chodzi o przebojowość, Sylwia kompletnie nie miała wiary i wizji siebie, choć była takim małym herosem. Po maturze wróciła do swojej rodziny, jej matka wówczas chorowała na raka. Pojechałam do Suwałk i zobaczyłam rozpadający się na części organizm. Powiedziałam: „Sylwia, niedobrze wybierasz, zmarnowana nasza robota. Twoja rodzina poradzi sobie bez ciebie, ale ty z nimi sobie nie poradzisz”. Moja siostra Paulina pomogła jej szybko znaleźć pracę w Warszawie, udało się znaleźć mieszkanie, ja zaś dałam jej wyprawkę: kołdrę, poduszkę, telewizor, obrazki z trzema aniołkami... Sylwia Mor: ...z którymi nie rozstaję się nigdy, bo wiszą nad łóżkiem. Agata Młynarska: Wyprawiłam dziewczynę w dorosłe życie w Warszawie. Mam ją już przy sobie, mogę łatwiej sterować. A w prezencie na 18. urodziny od jednej z moich ciotek dostała opłacony kurs prawa jazdy. Sylwia Mor: Agata to wulkan energii. Ona naprawdę jest silna. To istota o pięknej duszy, niestety, niedoceniana przez mężczyzn, którzy się wycofują, bo chyba są za słabi. A jeszcze każdy miał problem z tym, że byłyśmy my z Alą. – W takich momentach stawiałaś na mężczyzn czy dzieci? Agata Młynarska: To były wybory nie do udźwignięcia. Dzieci zawsze były i są dla mnie na pierwszym miejscu. Jak widzę niebezpieczeństwo dla Sylwii w jej kontaktach z chłopakami, a kandydat jest do odstrzału, od razu mówię: „Tu nic dobrego z tego nie będzie”. Sylwia Mor: Dlatego nie mogę znaleźć nikogo, bo od razu zostaje zweryfikowany (śmiech). Agata, niestety, zawsze ma rację. Agata Młynarska: Jesteś tak zjawiskowa, Sylwio, że nie możesz się tanio oddać! (śmiech). Najśmieszniejsze jest to, że kiedy ktoś mnie pyta, czy sobie ułożyłam życie, to w podtekście pojawia się zawsze, czy mam faceta. Mogę powiedzieć: tak, ułożyłam sobie życie, bo wyruszyłam na spotkanie ze sobą. Dałam sobie prawo do przestrzeni, która jest tylko moja. Mężczyzna może się w niej pojawić, ale nie musi. – Dlaczego dopiero po latach zdecydowałyście się opowiedzieć tę historię? Agata Młynarska: Musiałam chronić moich synów i dziewczynki. Jest dużo ludzkiej podłości. Teraz mogę o tym mówić, bo cała czwórka jest już dorosła: Staś ma 25 lat, Tadek 22, Sylwia 23 lata, Ala 25. A zgodziłam się też dlatego, bo wydaje mi się, że nam trudna sztuka bycia razem się udała. Jeśli na każde dziesięć osób, które przeczytają ten wywiad, jedna powie, że chciałaby zrobić tak jak Młynarska, to uznam, że moja życiowa misja się wypełniła. Niedawno Fundacja Przyjaciółka zaproponowała, abym z Sylwią wsparła akcję pomocy dla pogotowia opiekuńczego w Sandomierzu zalanego przez powódź. I powiedziałam: „tak”, bo wiem, że każda forma pomocy ma sens. Nasza historia wyszła z cienia i może to w czymś pomoże. Pamiętam, że moja mama zawsze stała w drzwiach z kanapką, kiedy szłam do szkoły. Potem robiłam tak samo jak ona, kiedy moi synowie wyruszali. – Matka jest tylko jedna? Agata Młynarska: Nie walczyłam o to, żeby zostać nią u boku Sylwii czy Ali. Czasem przyjaźń jest ważniejsza od prawnej adopcji. Byłam sobą. Jakiś czas temu Sylwia zadzwoniła i mówi, że jej mama umiera. Powiedziałam: „Bądź przy niej, nie może cię zabraknąć”. – Pojechałaś do niej? Sylwia Mor: Pojechałam. Agata Młynarska: Nigdy nie odbierałam Sylwii wolności wyboru, tylko rozważałam z nią za i przeciw. Ale jeśli wyczułabym u niej nielojalność, byłoby inaczej. To, co jest między nami, opiera się na ogromnym kredycie i musi działać jak w banku. Tak samo z mojej strony. Ja po prostu wiem, że nie mogę jej zawieść. Rozmawiała Elżbieta Pawełek Zdjęcia Krzysztof Opaliński Stylizacja Ewa Rubasińska i Magda Makarewicz Makijaż Kasia Piechocka-Lenartowska Fryzury Kasia Rudnik Produkcja Elżbieta Czaja Współpraca Ewa Kwiatkowska