Odeszła legenda „Parku Jurajskiego”. Słowa Laury Dern i Stevena Spielberga chwytają za serce
Hollywood pogrążyło się w żałobie. Dziś przekazano smutną wiadomość o śmierci Sama Neilla, jednego z najwybitniejszych aktorów swojego pokolenia i niezapomnianego doktora Alana Granta z kultowego „Parku Jurajskiego”. Gwiazdor zmarł nagle w wieku 78 lat. Niedługo po ogłoszeniu tej informacji głos zabrali jego wieloletni przyjaciele i współpracownicy – Laura Dern oraz Steven Spielberg, którzy we wzruszających słowach pożegnali człowieka, z którym stworzyli filmową historię.
Informację o śmierci Sama Neilla przekazała jego rodzina. Aktor odszedł niespodziewanie, otoczony bliskimi. Przez dekady zachwycał widzów rolami w kinowych hitach i ambitnych produkcjach, jednak dla milionów fanów na całym świecie na zawsze pozostanie doktorem Alanem Grantem z serii „Park Jurajski”. Wiadomość o jego odejściu wywołała falę wspomnień i pożegnań ze strony przyjaciół oraz ludzi, którzy mieli okazję z nim pracować. Laura Dern pożegnała Sama Neilla. „Będę cię kochać na zawsze, doktorze Alanie Grancie” Laura Dern i Sam Neill poznali się na planie pierwszego „Parku Jurajskiego”, a z biegiem lat ich zawodowa relacja przerodziła się w wieloletnią przyjaźń. Aktorka wielokrotnie podkreślała, że łączyła ich wyjątkowa więź również poza kamerą. Nic więc dziwnego, że wiadomość o śmierci aktora była dla niej niezwykle bolesna. W rozmowie z „Variety” opublikowała poruszające wspomnienie, w którym opisała go nie tylko jako wybitnego artystę, ale przede wszystkim oddanego przyjaciela. Laura Dern powiedziała: „Sam był moim ukochanym przyjacielem na całe życie. Pokazał mi, czym naprawdę są lojalność, opiekuńczość i miłość, zawsze okraszone jego niezwykle suchym poczuciem humoru. Był prawdziwym i szlachetnym dżentelmenem, a jednocześnie moim wymarzonym ekranowym partnerem. Będę cię kochać na zawsze, doktorze Alanie Grancie.” Steven Spielberg: „Na zawsze pozostaniemy jurajską rodziną” Wzruszające słowa przekazał „Variety” również sam Steven Spielberg, reżyser „Parku Jurajskiego”, który ponad trzy dekady temu powierzył Samowi Neillowi jedną z najważniejszych ról w jego karierze. Twórca podkreślił, że już wcześniej obserwował rozwój aktora i to właśnie wcześniejsze kreacje sprawiły, że dostrzegł w nim idealnego odtwórcę roli doktora Alana Granta. W swoim oświadczeniu wspominał także atmosferę pracy na planie oraz wyjątkową osobowość Neilla, która na zawsze pozostanie częścią historii serii. „Jestem wdzięczny Rogerowi Donaldsonowi, Gillian Armstrong, Grahamowi Bakerowi i Phillipowi Noyce'owi za obsadzenie Sama Neilla w rolach, w których był tak znakomity, że zwrócił moją uwagę i ostatecznie doprowadziło to do powierzenia mu roli doktora Alana Granta w »Parku Jurajskim«. Sam był wyjątkowo otwartym i zaangażowanym współpracownikiem. Dużym wyzwaniem było dla niego zagranie bohatera, który sprawiał wrażenie, jakby uważał dzieci za hałaśliwe i uciążliwe, ponieważ w prawdziwym życiu był dokładnym przeciwieństwem – kochającym ojcem swoich dzieci. Uwielbiałem pracować z nim przy wszystkich filmach z serii »Jurassic«. Razem z Laurą Dern i Jeffem Goldblumem na zawsze pozostaniemy jurajską rodziną. Sam nigdy nie zostanie zapomniany ani przez nas, ani przez miliony fanów na całym świecie” – czytamy. Słowa Spielberga pokazują, jak silna więź połączyła twórców kultowej serii. Choć „Park Jurajski” zapisał się w historii kina jako przełomowe widowisko, dla jego twórców był także początkiem przyjaźni, które przetrwały dziesięciolecia. Dziś Laura Dern, Steven Spielberg i Jeff Goldblum żegnają nie tylko wybitnego aktora, ale przede wszystkim człowieka, którego – jak sami podkreślają – nigdy nie zapomną. SPRAWDŹ TEŻ: „Matki, żony i kochanki” uratowały ją w najtrudniejszym momencie. Małgorzata Potocka zdobyła się na bolesne wyznanie. To przeżywała za kulisami
Od dziecka nie rozstawał się z kamerą, przypadkiem nagrał romans matki. Ucieczka w świat filmu pomogła Stevenowi Spielbergowi poradzić sobie z demonami z dzieciństwa
Jest jednym z najbardziej znanych i cenionych reżyserów na świecie. Nigdy nie chciał robić niczego innego. Gdy jako mały chłopiec dostał od ojca pierwszą kamerę, wiedział, że chce kręcić filmy. Nie tylko po to, by opowiadać światu historie, które zrodziły się w jego wyobraźni. Steven Spielberg przy pomocy kamery walczył też z traumami i ukrywał mroczne sekrety swojego dzieciństwa.
Do kin wszedł właśnie nowy film Stevena Spielberga, „Dzień objawienia”. Ale równie ciekawa jak ten film jest historia człowieka, który go stworzył. Bo choć przez dekady Steven Spielberg opowiadał światu o kosmitach, rekinach, dinozaurach, wojnie i ludzkich marzeniach, najtrudniejszą historię nosił w sobie. Historię własnego dzieciństwa. Przez wiele lat ukrywał ją pod warstwą fikcji, przemycał do kolejnych scenariuszy i bohaterów. Okazało się, że za jednym z największych sukcesów w historii kina kryje się chłopiec, który czuł się samotny, odrzucony i zagubiony. Chłopiec, który dzięki kamerze próbował zrozumieć świat. Mały Steven Spielberg nie rozstawał się z kamerą, była jego radością i przekleństwem Steven Spielberg przyszedł na świat w 1946 roku w Cincinnati. Jego rodzice stanowili osobliwe połączenie dwóch różnych światów. Ojciec – Arnold był inżynierem elektrykiem, człowiekiem nauki i technologii. Matka Leah była pianistką koncertową, pełną emocji, spontaniczności i artystycznej wrażliwości. Leah potrafiła urządzać spontaniczne rodzinne przedstawienia, śpiewać, tańczyć i tworzyć wokół dzieci atmosferę swobody. Steven – jedyny syn swoich rodziców – miał trzy młodsze siostry: Anne, Sue i Nancy. W późniejszych wywiadach Spielberg mówił, że wiele ekscentrycznych, ciepłych kobiecych postaci w jego filmach było inspirowanych właśnie jego mamą. Był chłopcem, kiedy dostał od ojca swoją pierwszą kamerę. Zaczął filmować wszystko, co go otaczało. Jego pierwszy film przedstawiał katastrofę kolejową z udziałem modeli pociągów, w dziecinnym pokoju. Inspiracją stał się obraz „The Greatest Show on Earth” Cecila B. DeMille’a, który oglądał razem z ojcem. Zrobił on na 12-letnim Stevenie ogromne wrażenie. Szczególnie, spektakularna scena wykolejenia pociągu podziałała na jego wyobraźnię. Dla większości dzieci byłby to jedynie fascynujący seans. Dla Stevena Spielberga stał się początkiem życiowej drogi. Kręcił wszystko, stale miał przy sobie kamerę, co rodzina uważała za błogosławieństwo i przekleństwo. A nawet obsesję. Chudzielec i łobuzy, mały Steven był atakowany za pochodzenie Kolejne przeprowadzki rodziców sprawiały, że ciągle musiał zaczynać od nowa. Był nieśmiały, drobny i różnił się od większości rówieśników. Najboleśniej odczuwał jednak coś innego. Był Żydem w środowisku, które często nie pozwalało mu o tym zapomnieć. Antysemickie wyzwiska i upokorzenia nie należały do wyjątków. W szkole słyszał obelgi, doświadczał przemocy i wykluczenia. Niektórzy koledzy traktowali go jak kogoś gorszego wyłącznie ze względu na pochodzenie. Sąsiedzi także potrafili publicznie obrażać rodzinę Spielbergów. Mały chudzielec Steven obserwował, jak jego bliscy stają się celem ataków, których nie rozumiał. Żeby się odegrać, w nocy wykradał się i smarował okna prześladowców masłem orzechowym. Wiele lat później przyznał, że przez długi czas wstydził się swojej żydowskiej tożsamości. Musiał do niej wrócić jako dorosły człowiek i zobaczyć w niej wartość. Pomogła mu w tym bardzo druga żona Kate Capshaw. Dopiero kiedy w pełni zaakceptował swoją tożsamość, mógł nakręcić film, wokół którego chodził blisko dziesięć lat – „Listę Schindlera” z 1993 roku. Co ciekawe, jak sam opowiadał dopiero po tym filmie zaczął być traktowany poważnie, jako reżyser. Wcześniej widziano w nim utalentowanego Piotrusia Pana, który lubi bawić się kinem. Ale ślady tych doświadczeń można odnaleźć niemal w całej jego twórczości. Bohaterowie Spielberga bardzo często są outsiderami. To dzieci niezrozumiane przez otoczenie, ludzie samotni, odrzuceni lub zmuszeni do walki o własne miejsce w świecie. E.T., Elliott, Roy Neary z „Bliskich spotkań trzeciego stopnia” czy nawet Alan Grant z „Parku Jurajskiego” – wszyscy w pewnym sensie noszą w sobie coś z chłopca, który kiedyś nie potrafił odnaleźć się wśród rówieśników. Rodzinna tajemnica ukryta na taśmie filmowej Największy sekret dzieciństwa Spielberga nie dotyczył jednak szkoły. Dotyczył rodziny. Kiedy miał 16 lat, wyjechał z rodziną na wakacyjny camping. Jak zwykle zabrał ze sobą kamerę. Filmował rodziców, siostry i rodzinnych przyjaciół. Po powrocie zaczął przeglądać nagrany materiał. Wtedy zauważył coś, czego wcześniej nie dostrzegał. Czułe spojrzenia i gesty między jego mamą a najlepszym przyjacielem, kumplem jego ojca, Berniem Adlerem. Dla nastolatka był to szok. Kamera, która miała służyć zabawie, przypadkiem zarejestrowała prawdę. Steven zrozumiał, że między matką a przyjacielem rodziny istnieje coś więcej niż zwykła sympatia. Przez lata nikomu o tym nie powiedział. Dwuznaczne sceny wyciął z rodzinnego filmu. Jeszcze bardziej dramatyczny okazał się ciąg dalszy tej historii. Kiedy rodzice postanowili się rozstać, ojciec reżysera – Arnold Spielberg – wziął winę na siebie. Nie chciał niszczyć wizerunku matki w oczach dzieci. Leah Spielberg wyszła za Berniego. Steven uwierzył ojcu. Przez następnych kilkanaście lat był przekonany, że to właśnie ojciec odpowiada za rozpad rodziny, że to on ich opuścił. Zerwał z nim kontakt. Dopiero po latach odkrył prawdę. Zrozumiał, że przez większość dorosłego życia obwiniał niewłaściwą osobę. To doświadczenie pozostawiło w nim głęboką ranę. Po latach zadedykował ojcu swój wojenny film „Szeregowiec Ryan”. Sam mówił, że ten obraz służył także wzmocnieniu rodzinnej więzi. „Ten film był dla mojego taty”,mówił. „Kiedy po raz pierwszy przeczytałem scenariusz, powiedziałem: Mój tata pokocha ten film”. Dlaczego w filmach Spielberga ciągle rozpadają się rodziny? Kiedy spojrzeć na filmografię Spielberga z tej perspektywy, trudno nie dostrzec pewnego wzoru. W „E.T.” rodzice są po rozwodzie. W „Bliskich spotkaniach trzeciego stopnia” rodzina przeżywa głęboki kryzys. W „Hooku” ojciec oddala się fizycznie i emocjonalnie od swoich dzieci. W „A.I.” dziecko zostaje porzucone. W „Imperium Słońca” chłopiec zostaje brutalnie oddzielony od rodziców. Motyw utraconego domu, nieobecnego ojca lub rozbitej rodziny wraca u Spielberga nieraz. Przez lata widzowie odbierali te historie jako element dramaturgii. Ale kiedy w 2022 roku Spielberg zrealizował mocno autobiograficzny film "The Fabelmans", stało się jasne, że za wieloma historiami kryje się prawdziwe życie reżysera. Na ten autobiograficzny film zdecydował się dopiero po śmierci ojca, Arnold Spielberg zmarł w wieku 103 lat w 2020 roku, trzy lata wcześniej w wieku 97 lat odeszła mama reżysera. Sam Steven Spielberg ma dzisiaj 79 lat i prawdziwą gromadkę rodzinną, która tworzy siedmioro dzieci i sześcioro wnuków.
Jako pierwsza Polka dostała Oscara. Mało kto wie, że jest bratanicą znanej skandalistki PRL. Odniosła gigantyczny sukces i jest dumą Polski
Wyjątkowa, piekielnie uzdolniona i... tajemnicza. Ewa Braun to ktoś znacznie więcej niż wybitnie uzdolniona scenografka i kostiumolog. To pierwsza Polka w Oscarem. Poznaj tajemnice jej życia i drogę na szczyt za kulisami wielkiego kina. Życiorys Ewy Braun to gotowy scenariusz na... porywający film!
Ewa Braun jest pierwszą Polką, która dostała Oscara. Wyróżnienie otrzymała za wystrój wnętrz do filmu „Lista Schindlera” Stevena Spielberga z 1994 roku. Teraz przed nią kolejne prestiżowe wyróżnienie. W tym roku zostanie uhonorowana nagrodą Platynowych Lwów za całokształt twórczości na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. A będzie to 50., jubileuszowy festiwal! Ewa Braun pochodzi ze znanej rodziny, odnosi wielkie sukcesy, ale zapłaciła za to swoją cenę. Jak ułożyło się życie tej wybitnej polskiej artystki? Ewa Braun, córka pisarza, bratanica słynnej w PRLu skandalistki Ewa Braun urodziła się 2 sierpnia 1944 roku w Krakowie, w rodzinie o silnych tradycjach intelektualnych. Jej ojcem był Andrzej Braun – ceniony pisarz, eseista i działacz społeczny. Niewielu wie, że nasza słynna scenografka jest bratanicą Michaliny Wisłockiej, najsłynniejszej polskiej seksuolożki, autorki wielu książek, która w PRL przełamywała tabu związane z seksem. Dlatego nazywana była skandalistką. Ewa Braun pracowała zresztą jako kostiumolog i scenograf przy filmie o Wisłockiej „Sztuka kochania”. Jako dziecko interesowała się filmem, tym bardziej, że jej ojciec – Andrzej Braun – był nie tylko znanym pisarzem i scenarzystą, lecz także kierownikiem literackim jednego z ówczesnych zespołów filmowych. Czasem w dorosłym życiu prowadziło to do zabawnych sytuacji. Kiedy miała pracować przy filmie „Lawa” z Tadeuszem Konwickim, pisarzem i reżyserem, którego bardzo ceniła, powiedziała mu, że czuje się stremowana. „A wiesz jaki ja jestem skrępowany. Pamiętam Ciebie, jak siedziałaś na nocniku!”, odpowiedział mistrz Konwicki. Czytaj także: Tak rodził się Festiwal Polskich Filmów Fabularnych. Dziś odbywa się w Gdyni, ale wszystko zaczęło się od Gdańska Wybitny operator podrywał ją i radził : nie idź do szkoły filmowej, to jest męski świat Szukała swojej drogi, myślała o dziennikarstwie, fotografii. Ale też operatorce w Łódzkiej Szkole Filmowej. Wtedy jednak słynny operator Mieczysłw Jahoda, który emablował ją jako 18-latkę, bardzo jej to odradzał. „Co ty wymyśliłaś?!”, żachnął się, gdy poprosiła go o poradę. „To nie jest praca dla kobiet, staniesz się babochłopem, kamera jest ciężka, waży kilkanaście kilogramów!” Do tej pory mało jest kobiet operatorów. Ewa Braun posłuchała Jahody i poszła na historię sztuki... Była na czwartym roku, kiedy zadebiutowała w filmie. Sama sobie tę pracę wychodziła. Jako debiutantka została wrzucona na głęboką wodę. Była asystentką scenografa przy głośnym filmie „Album Polski” w reżyserii Jana Rybkowskiego. Nocami sprawdzała, jak wyglądają oznaczenia armii niemieckiej, policji, służby kolejowej. Była dumna, że ubrała kolumnę 1000 jeńców niemieckich. To był nie tylko sprawdzian z talentu, ale też z umiejętności organizacyjnych. Do dzisiaj ceniony jest nie tylko jej talent, ale też skrupulatność i doskonałe oko do detali. Czytaj także: Jest ikoną PRLu, mało kto wie, że jej brat też jest aktorem. Życie tej uwielbianej gwiazdy owiane jest tajemnicą Ewa Braun: kariera filmowa – od polskich produkcji do Hollywood Zaczynała, jak wiele kobiet w polskim filmie, od projektowania kostiumów. Ale ta praca zaczęła ją nużyć. Jako historyczka sztuki interesowała się zawsze przedmiotami. Dlatego ciekawym wyzwaniem stała się dla Ewy Braun dekoracja wnętrz, robiła scenografię m.in. do serialu historycznego „Królowa Bona” i „Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny” i całej masy innych filmów i seriali. Jak wspominała, w PRLu nie wystarczyło to, że się miało pomysł artystyczny. Trzeba było zdobyć wszystkie rzeczy, i pamiętać np. o tym, żeby Barbara Radziwiłłówna nie miała sukni z tego samego materiału, z którego szyto obicia na fotele. A brakowało wszystkiego. Ewa Braun współpracowała z wieloma wybitnymi reżyserami polskiego kina, m.in. z Krzysztofem Zanussim, Andrzejem Wajdą, Agnieszką Holland, z Januszem Majewskim, z którym zrobili wiele filmów, m.in. „Zazdrość i medycynę”, „Zaklęte rewiry”, „CK Dezerterów”, „Sprawę Gorgonowej". Ona sama mówiła, że lubiła „filmy z epoki”, w których można było oddać smak danych czasów. Jej styl scenograficzny cechuje realizm, głęboka znajomość epoki, w której osadzona jest akcja filmu, oraz niezwykłe wyczucie koloru i przestrzeni. Pracowała zarówno przy filmach fabularnych, jak i dokumentalnych, wykazując się niebywałą wszechstronnością. Czytaj także: Doskonale znasz ją z ekranu, dziś ma 61 lat. Mało kto wie, że jest związana z byłym partnerem ikony PRLu Na Oscarach zapowiadał ją Tom Hanks Największym osiągnięciem Ewy Braun była współpraca z Allanem Starskim przy tworzeniu scenografii do „Listy Schindlera” w reżyserii Stevena Spielberga. Film zdobył aż siedem Oscarów w 1994 roku, w tym dla Ewy Braun i Allana Starskiego za najlepszą scenografię. To wyróżnienie uczyniło z niej na lata jedyną polską artystkę nagrodzoną Oscarem. Po latach dostała tę nagrodę w 2024 roku Ewa Puszczyńska, jako współproducentka filmu „Strefa Interesów”. Mimo międzynarodowego sukcesu, pozostała osobą skromną, unikającą medialnego rozgłosu. Jak wspominała tamten oscarowy wieczór? „Wyszedł Tom Hanks, przedstawił nominacje. Następnie powiedział sakramentalne: „and the Oscar goes to...” i wymienił Allana Starskiego i „Iłłę” Braun. W pierwszym momencie nie do końca się zorientowałam, że to chodzi o mnie”, mówiła w rozmowie z Polskim Radiem. „Kiedy odbierałam mojego Oscara, żadna z naszych telewizji nie transmitowała tej uroczystości.”, wspominała. „Lista Schindlera” była robiona z wielkim rozmachem. Powstawało kilka scenografii dziennie, pracował nad tym sztab ludzi. My, widzowie, rzadko zdajemy sobie sprawę, ile czasu pochłania praca scenografa, trzeba sprawdzić każdy przedmiot, każdy element ubioru, oznaczenia wojskowego itp. Oscar – ważąca prawie 4 kilogramy figurka, pokryta czternastokaratowym złotem – to najbardziej pożądane, profesjonalne wyróżnienie w dziedzinie filmu, przyznawane przez członków Amerykańskiej Akademii Sztuki Filmowej. Jak zauważył fotograf Janusz Czapiński, statuetka Oscara stała u Ewy Braun w sypialni, na stoliku z kosmetykami, scenografka powiesiła na niej perły. Poprosił wtedy, by się ubrała w szlafrok i zrobił super zdjęcie. Ewa Braun mówiła, że Oscar jest jak zawód, jest wizytówką na całe życie. Bardzo ceni tę nagrodę, choćby dlatego, że przyznają ją profesjonaliści. Czytaj także: Syn Toma Hanksa runął na dno, wszyscy drżeli o jego życie. Tylko rodzina ocaliła go przed najgorszym Ewa Braun: Platynowe Lwy to bardzo radosna wiadomość Poza pracą w branży filmowej, Ewa Braun poświęciła się działalności edukacyjnej. Przez wiele lat była wykładowczynią Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie wychowała pokolenia scenografów i dekoratorów wnętrz. Jej studenci podkreślają, że była wymagająca, ale sprawiedliwa – potrafiła zauważyć potencjał i go pielęgnować. Mimo licznych obowiązków zawodowych, Braun znalazła czas na swoje pasje. Interesowała się sztuką współczesną, architekturą oraz historią kultury. Ceniła życie rodzinne i prywatność, unikając show-biznesowego blichtru. Czas wolny spędzała w gronie najbliższych i przyjaciół, pielęgnując więzi z dawnych lat. Nigdy nie mówiła o swoim życiu osobistym. Uważana jest za kobietę z wielką klasą i stylem. Zawsze jest elegancka, świetnie ubrana. Cieszy się z nagrody, którą otrzyma w Gdyni, z Platynowych Lwów. „To niezwykle radosna wiadomość dla mnie! Jestem zaszczycona decyzją przyznania mi Platynowych Lwów za całokształt dokonań twórczych. Tradycyjnie tą nagrodą wyróżniano przede wszystkim reżyserów, jestem dumna, że decyzją Komitetu Organizacyjnego Festiwalu z rekomendacji Stowarzyszenia Filmowców Polskich i Rady Programowej Festiwalu otrzymam tę niezwykle prestiżową nagrodę”, mówiła w portalu Filmweb. I dodawała .„Jestem miło usatysfakcjonowana, że po raz drugi po Agnieszce Holland, reżyserce, zostanie wyróżniona twórczyni kobieta”.
Była ikoną lat 90., wystąpiła w oscarowym hicie. Polacy długo nie wiedzieli, dlaczego tak nagle zniknęła. Powód zaskakuje
Agnieszka Wagner, jedna z najbardziej tajemniczych aktorek polskiego kina, osiągnęła międzynarodowy sukces, ale zniknęła z ekranów. Zagrała w „Liście Schindlera” i „Szamance”, lecz unikała medialnego rozgłosu. Dlaczego aktorka zdecydowała się na życie z dala od świateł reflektorów?
Agnieszka Wagner to aktorka, której ekranowa obecność zapadała w pamięć na lata. Zachwycała elegancją, subtelnością i talentem, który docenił nawet Steven Spielberg, obsadzając ją w oscarowej „Liście Schindlera”. Polscy widzowie pokochali ją za role w „Ciemnej stronie Wenus”, „Szamance” czy „Quo Vadis”. Mimo wielkiego potencjału i uznania reżyserów, z biegiem lat niemal zupełnie zniknęła z ekranów. Dlaczego aktorka, która miała przed sobą światową karierę, zdecydowała się wycofać z medialnego życia? Odpowiedź jest zaskakująca – i niezwykle ludzka. Młodzieńczy debiut i błyskawiczna kariera Agnieszki Wagner Agnieszka Wagner urodziła się 17 grudnia 1970 roku w Warszawie. Już jako dziecko występowała w zespole pieśni i tańca Gawęda, a jako nastolatka rozpoczęła przygodę z aktorstwem. W wieku 18 lat zadebiutowała jako Oleńka w filmie „Dotknięci” w reżyserii Wiesława Saniewskiego, zdobywając uznanie krytyków i widzów. Mimo młodzieńczego sukcesu, nie od razu wybrała artystyczną ścieżkę. Po maturze rozpoczęła studia ekonomiczne i z historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. Dopiero później, chcąc rozwijać swój warsztat, zdecydowała się na Europejską Akademię Filmową w Berlinie, gdzie uczyli ją m.in. Istvan Szabo i Tilda Swinton. Przełomowe role: od Żuławskiego do Spielberga Kariera Agnieszki Wagner rozwijała się dynamicznie. Aktorka zagrała w wielu ważnych produkcjach, w tym w „Pożegnaniu z Marią”, „Stella Stellaris” oraz w oscarowej „Liście Schindlera” w reżyserii Stevena Spielberga, gdzie wcieliła się w dziewczynę w Brinnlitz. Przełomowym momentem była jej rola w „Szamance” Andrzeja Żuławskiego jako Anna – narzeczona grana przez Bogusława Lindę. Wspominała, że była to udana kreacja i cenna współpraca, choć unikała oceniania kontrowersyjnych metod reżysera. Zobacz też: Agnieszkę Wagner i Piotra Adamczyka połączyła młodzieńcza miłość, lecz różniło ich zbyt wiele… Świadome wycofanie się z medialnego świata Mimo spektakularnych ról i międzynarodowej kariery, Agnieszka Wagner konsekwentnie unikała show-biznesu. Rzadko pojawiała się na branżowych wydarzeniach. „W tym zawodzie, jeśli się chce, można bywać naprawdę na okrągło. (...) Ale ja nie chcę” – mówiła w wywiadzie. Po roli w filmie „Ciemna strona Wenus” Radosława Piwowarskiego, nie otrzymywała już wielu propozycji wymagających ról. Jak sama przyznała, „wskoczyła do szufladki”. Jej typ urody, uznawany za niedzisiejszy, często był barierą w dostępie do współczesnych ról kobiecych. Prywatność i życie rodzinne z dala od kamer Po zakończeniu związku z Piotrem Adamczykiem, aktorka odnalazła spokój u boku Jerzego Jurczyńskiego, byłego rzecznika prasowego Wisły Kraków. Para ma córkę, Helenę, i prowadzi spokojne życie z dala od mediów. Wagner wielokrotnie podkreślała, że macierzyństwo całkowicie przewartościowało jej życie. „Dziecko to jest taki stały, najpewniejszy i najjaśniejszy punkt w moim świecie” – wyznała w jednym z wywiadów. Aktorka ceni sobie prywatność i nigdy nie próbowała budować popularności na medialnych skandalach. Zobacz również: Agnieszka Wagner odnalazła szczęście u boku Jerzego Jurczyńskiego. Łączy ich silna relacja Co dziś robi Agnieszka Wagner? Agnieszka Wagner nie zrezygnowała całkowicie z aktorstwa – pojawiała się w takich produkcjach jak „Quo Vadis”, „Listy do M.”, „Kamienie na szaniec” czy „Barwy szczęścia”. Zagrała także w zagranicznych projektach, m.in. w „Nowych przygodach Arsena Lupina” oraz w niemieckim „Komisarzu Rexie”. Nie posiada dyplomu aktorskiego, ale ma ponad dwadzieścia lat doświadczenia i bogaty dorobek. Dla niej aktorstwo to przede wszystkim pasja. „Zawód aktora jest formą ekspresji innych stron własnej osobowości” – mówiła. Nie marzy o konkretnych rolach, lecz o tym, by grać ciekawe postaci, nawet jeśli są niejednoznaczne. „Najlepsze do grania są postaci pęknięte, silne, ale miękkie w środku (...) takich sprzeczności szukam w postaci” – tłumaczyła. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Zagrała w kultowym filmie PRL-u, ale jej nie zauważyli. Żałowała tej roli przez lata Źródła: wiadomosci.radiozet.pl, viva.pl
Steven Spielberg zwrócił się bezpośrednio do Allana Starskiego podczas gali Orłów. To nagranie jest hitem sieci
Podczas wczorajszej gali Orłów 2025, Allan Starski został uhonorowany niezwykłą nagrodą za Osiągnięcia Życia. Statuetka to jednak nie wszystko, bowiem swoje życzenia dla twórcy nagrali również Ci, którzy współpracowali z nim przy wielu projektach. Roman Polański, Agnieszka Holland, ale też sam Steven Spielberg zwrócili się do Starskiego w ciepłych słowach. Nagranie jest prawdziwym hitem sieci! Steven Spielberg nagrał gratulacje dla Allana Starskiego Cóż to był za wieczór! Allan Starski podczas gali Orły 2025 został uhonorowany nagrodą za Osiągnięcia Życia. Z tej okazji bliscy mu twórcy ze świata filmu, przekazali mu gratulacje. Jednej osoby zupełnie nikt się nie spodziewał. Piękne słowa dla Starskiego nagrał sam Spielberg. "Allan, pamiętasz nas? Pracowaliśmy wspólnie w 1993, a wcześniej w 1992, kiedy przygotowywałeś swój genialny, nagrodzony Oscarem projekt scenografii do „Listy Schindlera”. Gratuluję Orła" – mówił z ekranu Steven Spielberg, z którym Starski współpracował m.in. przy oscarowej „Liście Schindlera” oraz „Pianiście”. ZOBACZ TEŻ: Orły 2025: Poznaliśmy zwycięzców. Oto pełna lista laureatów Polskich Nagród Filmowych Niezwykłe wyróżnienie dla Allana Starskiego Laureat Oscara za scenografię do :Listy Schindlera" oraz Cezara za "Pianistę" został doceniony jako jeden z najwybitniejszych polskich scenografów. Allan Starski skierował do wszystkich ciepłe słowa. "Muszę powiedzieć, że to, iż tu stoję, iż mam takich przyjaciół, operatorów, reżyserów, zawdzięczam Andrzejowi [Wajdzie – red.]. (…) Zrobiłem z Andrzejem 14 filmów. Andrzej powiedział mi: Kochany, nie tylko róbmy filmy piękne, ale róbmy też filmy ważne. I tego się trzymałem. Starałem się robić filmy, najpierw z Andrzejem, te ważne filmy, później z Agnieszką [Holland – red.], z Władysławem Pasikowskim. Robiłem też filmy ze wspaniałymi reżyserami Zespołu X. Niektórzy z nich siedzą dziś na tej sali. Później robiłem filmy z Romanem [Polańskim - red.], z Peterem Webberem. Wszystkie te filmy o czymś mówiły. Wszystkie te filmy coś chciały przekazać. Wydaje mi się, że teraz jesteśmy w takim momencie, kiedy trzeba robić filmy, które coś mówią. Trzeba robić filmy, które nie tylko przyciągają widzów do kina, ale też powinny coś tym widzom przekazać, zachęcić do pomyślenia o tym, co się dzieje wokół nas. Chciałbym podziękować mojej żonie, Wiesi, kostiumologowi, z którą współpracuję od wielu, wielu lat. Andrzej Wajda trochę do tego się przyczynił, bo poznaliśmy się na planie jego filmu „Smuga cienia”. Chciałem podziękować mojej agentce Iwonie Ziułkowskiej i Agencji ZA. Chciałbym też powiedzieć jedno: moja praca to praca wielu ludzi, utalentowanych i mądrych, którzy wierzą w to, że prowadzę ich do czegoś, co będzie miało wspaniałe efekty. Wszystkim Wam dziękuję. Pamiętajcie: to nie są proste i łatwe czasy. Musimy być razem, my filmowcy." - podsumował lata swojej twórczości. Gratulujemy! Źródło: Informacja prasowa, Instagram
Najbardziej poruszające filmy na faktach w historii kina
Filmy na faktach atakują z podwójną siłą. Nie tylko przeżywamy wstrząsającą historię przedstawioną na dużym ekranie (lub małym, w domowych zaciszu). Głęboko porusza nas także to, że wydarzenia, o których opowiada film, naprawdę miały miejsce. Rozegrały się z udziałem prawdziwych osób, w konkretnym czasie. Przedstawione historie możemy zweryfikować z innymi źródłami – w prasie, książkach historycznych lub reportażach. Nasze zestawienie obejmuje 10 filmów opartych na faktach: pierwsze pięć – to pozycje obowiązkowe z klasyki światowego kina, kolejne – stanowią najnowsze produkcje (polskie i zagraniczne), które ukazały się po 2020 r. i szybko zdobyły uznanie widzów oraz krytyków filmowych. Spis treści: Lista Schindlera (1993) – poruszający film w reżyserii Stevena Spielberga Piękny umysł (2001) – wzruszający film o życiu genialnego matematyka Pianista (2002) – film na faktach z życia wybitnego polskiego kompozytora Nietykalni (2011) – błyskotliwa komedia oparta na faktach Green Book (2018) – kultowy film drogi oparty na faktach Nomadland (2022) – historia współczesnych nomadów Proces siódemki z Chicago (2020) – film na faktach z historii Stanów Zjednoczonych Silent Twins (2022) – polsko–brytyjski dramat na faktach z życia bliźniaczek Żeby nie było śladów (2021) – historia Grzegorza Przemyka Simona (2022) – film o życiu polskiej badaczki Puszczy Białowieskiej Pozostałe filmy na faktach Lista Schindlera (1993) – poruszający film w reżyserii Stevena Spielberga „Lista Schindlera” w reżyserii Stevena Spielberga to film, który opowiada o wydarzeniach z czasów II wojny światowej. Oskar Schindler (Liam Neeson) przejmuje zrujnowaną fabrykę w Krakowie w 1939. W czasie wojny rozbudowuje ją o nowe hale, na których wytwarzane są naczynia emaliowane, ale także menażki dla Wehrmachtu czy łuski do pocisku artyleryjskich. Kiedy w życie wchodzi plan „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej”, czyli Endlösung, właściciel fabryki publikuję listę potrzebnych mu pracowników, ratując tym samym ok. tysiąca Żydów przed wywiezieniem do obozu koncentracyjnego w Płaszowie. Historia fabryki Schindlera została opisana w książce Thomasa Keneally’ego pt. „Schindler’s Ark”, na podstawie której powstał scenariusz do filmu. Dzieło Spielberga zdobyło aż 7 Oscarów w 1994 r. za najlepszy film, reżyserię, scenariusz adaptowany, muzykę, scenografię, zdjęcia i montaż. View oEmbed on the source website Zobacz także: Gra w filmach dla dorosłych, ma problemy z prawem. Kim jest córka Stevena Spielberga? Piękny umysł (2001) – wzruszający film o życiu genialnego matematyka Kolejnym filmem jest „Piękny umysł” w reżyserii Rona Howarda, którego fabuła oparta jest na historii Johna Nasha (Russel Crowe) – genialnego matematyka z Princeton i późniejszego laureata Nagrody Nobla z dziedziny ekonomii. Naukowiec tworzy pracę na temat teorii gier, obejmuje stanowisko wykładowcy na Uniwersytecie w Cambridge, a jego życie jest pasmem sukcesów. Pochłonięty nauką, nie zauważa, z dnia na dzień coraz bardziej postępującej i ogarniającej jego pracujący na najwyższych obrotach umysł, choroby – schizofrenii. Film, choć oparty na faktach, w pewnych aspektach odbiega od rzeczywistych zdarzeń. Pominięty jest wątek homoseksualny matematyka, nieślubne dziecko z Eleanorą Stier czy rozwód i ponowny ślub z Alicją (Jennifer Connelly). Przebieg choroby jest przedstawiony inaczej niż w książce Sylvii Nasar, na bazie której powstał scenariusz Akivy Goldsmana. Niemniej całość tworzy spójną historię, która od lat wywołuje emocje widzów. Film zdobył Oscara w 2002 r. w czterech kategoriach: najlepszy film, najlepsza aktorka drugoplanowa (Jennifer Connelly), najlepszy reżyser i najlepszy scenariusz adaptowany. View oEmbed on the source website Pianista (2002) – film na faktach z życia wybitnego polskiego kompozytora Wracamy do II wojny światowej, ale tym razem widzianej oczami wybitnego polskiego pianisty, Władysława Szpilmana (Adrien Brody). Wstrząsający film Romana Polańskiego jest ekranizacją wspomnień muzyka, któremu udaje się przeżyć w warszawskim getcie. Wstrząsająca historia z doskonałą muzyką Wojciecha Kilara została nagrodzona trzema Oscarami w kategoriach: najlepszy aktor pierwszoplanowy, najlepszy reżyser i najlepszy scenariusz adaptowany (Ronald Harwood). View oEmbed on the source website Zobacz także: Adrien Brody przeżył załamanie po roli w filmie „Pianista”. Jak dziś wygląda jego życie? Nietykalni (2011) – błyskotliwa komedia oparta na faktach To historia przyjaźni sparaliżowanego milionera Philippe’a (Francois Cluzet) i czarnoskórego chłopaka, imigranta z Senegalu o imieniu Driss (Omar Sy). Starszy elegancki pan, poruszający się na wózku inwalidzkim zatrudnia do opieki młodego mężczyznę, który dopiero co wyszedł z więzienia. Komediodramat w reżyserii Oliviera Nakache’a i Érica Toledana porusza trudny temat biedy i różnic klasowych, ale w lekki, szczery i bezpretensjonalny sposób. Mocną stroną „Nietykalnych” są błyskotliwe dialogi i nagrodzona Cezarem (2012) rola, grana przez francuskiego komika, Omara Sy. View oEmbed on the source website Green Book (2018) – kultowy film drogi oparty na faktach Trudno nie zauważyć podobieństwa do opisanego powyżej filmu. W „Green Book” kluczową rolę również odgrywa duet – tym razem tworzą go ekstrawagancki muzyk, Donald Shirley (Mahershala Ali) i jego szofer, Tony (Viggo Mortensen). Razem wyruszają w trasę koncertową po rasistowskim w tych czasach (lata 60. XX wieku) południu Stanów Zjednoczonych. Kierowca od wytwórni muzycznej jazzmana otrzymuje tytułowy przewodnik – Green Book, w którym zaznaczone są miejsca przyjazne czarnoskórym turystom. Film zdobył trzy oscarowe statuetki w 2019 r. w kategoriach: najlepszy film, najlepszy aktor drugoplanowy (Mahershala Ali) i najlepszy oryginalny scenariusz. View oEmbed on the source website Nomadland (2022) – historia współczesnych nomadów To niezwykle poruszający film drogi, który opowiada historię kobiety w średnim wieku, o imieniu Fern (Frances McDormand). Kobieta, w wyniku kryzysu ekonomicznego z 2008 roku, zostaje pozbawiona środków do życia. Postanawia wyruszyć w podróż po rozległym zachodzie Stanów Zjednoczonych. Tam poznaje prawdziwych nomadów – Lindę May, Swankie i Boba Wellsa, od których uczy się żyć w inny niż dotychczas sposób. „Nomadland” zdobył trzy główne nagrody na gali rozdania Oscarów w 2021 roku w kategoriach: najlepszy film, najlepsza aktorka pierwszoplanowa i najlepszy reżyser – Chloé Zhao. View oEmbed on the source website Proces siódemki z Chicago (2020) – film na faktach z historii Stanów Zjednoczonych Film w reżyserii Aarona Sorkina wraca do historii z 1968 r. Podczas konwencji demokratów w Chicago, miały miejsce liczne protesty przeciwko wojnie w Wietnamie. Doszło do zamieszek, w wyniku których aresztowano siedmiu demonstrantów. „Proces siódemki z Chicago” ukazuje kulisy sprawy sądowej, pełnej korupcji, manipulacji i politycznych rozgrywek. Gorzki dramat, zrealizowany dla Netflixa, zdobył uznanie krytyków i szereg nagród w 2021 roku: Złote Globy, Critics’ Choice, Satelity i AACTA. View oEmbed on the source website Silent Twins (2022) – polsko–brytyjski dramat na faktach z życia bliźniaczek To opowieść o charyzmatycznych, utalentowanych bliźniaczkach, które podczas jednej z wielu dziecięcych zabaw, postanawiają zamilknąć dla świata. Rozmawiają tylko ze sobą i trwają w tym niemym pakcie przez długie lata. Weź, która je łączy, jest praktycznie nie do zerwania, a historia – oparta na faktach – zaskakuje i trzyma w napięciu równie mocno. Film Agnieszki Smoczyńskiej zdobył trzy Złote Lwy w 2022, a także nagrodę BIFA za najlepszy łączony występ aktorski dla Letitii Wright i Tamary Lawrance. View oEmbed on the source website Żeby nie było śladów (2021) – historia Grzegorza Przemyka Historia oparta jest na reportażu Cezarego Łazarewicza, który z wyjątkową wnikliwością wraca do głośnego pobicia Grzegorza Przemyka przez funkcjonariuszy policji z 1983 roku. W wyniku szeregu obrażeń wewnętrznych umiera młody chłopak, maturzysta i syn poetki opozycyjnej, Barbary Sadowskiej (Sandra Korzeniak). W filmie kluczową rolę odgrywa przyjaciel Grześka, Jurek (Tomasz Zietek), który ma odwagę walczyć o sprawiedliwość, podczas gdy inny woleliby zamieść sprawę pod dywan. Staje on naprzeciw oprawcom, mając za plecami cały aparat państwowy, z gen. Kiszczakiem (Robert Więckiewicz) na czele. „Żeby nie było śladów” w reżyserii Jana P. Matuszyńskiego otrzymało trzy Złote Lwy w 2021. View oEmbed on the source website Simona (2022) – film o życiu polskiej badaczki Puszczy Białowieskiej Zestawienie zamyka drugi polski tytuł o niesamowitej badaczce Puszczy Białowieskiej, Simonie Kossak. Film dokumentalny w reżyserii Natalii Korynckiej–Gruz próbuje z urywków szczątkowych informacji odtworzyć portret pierwszej polskiej badaczki i aktywistki z lat 70. To obraz przepełnionym pięknem dzikiej natury, z którą współistnieje Simona. Badaczka nie traktowała przyrody i zwierząt z góry, zdając sobie sprawę z tego, że my wszyscy jesteśmy częścią ekosystemu. Film zdobył pierwszą nagrodę publiczności w międzynarodowym konkursie Dwa Brzegi. Inne filmy biograficzne lub filmy o ekologii, nagrodzone na festiwalach, opisane są w osobnych zestawieniach. View oEmbed on the source website Zobacz także: Mieszkała w puszczy ponad 30 lat, to tam poczuła się wolna. Życie Simony Kossak Pozostałe filmy na faktach Dziesięć powyższych przykładów to tylko niewielki ułamek filmoteki opartej na faktach. Co jeszcze warto obejrzeć? Frida (2002) – film o burzliwym życiu hiszpańskiej artystki, z Salmą Hayek w roli głównej, Obywatel Milk (2008) – film na faktach z życia amerykańskiego polityki i homoseksualisty, z Seanem Pennem w roli głównej Slumdog. Milioner z ulicy (2008) – o chłopaku ze slamsów, który wygrał hinduski teleturniej, Wielki Mike (2009) – o bezdomnym chłopcu, który został gwiazdą amerykańskiego futbolu, Wilk z Wall Street (2013) – o amerykańskim brokerze, z Leonardo DiCaprio w roli głównej, Bogowie (2014) – film o polskim kardiochirurgu, Zbigniewie Relidze, Teoria wszystkiego (2014) – film o genialnym fizyku, Stephenie Hawkingu, Everest (2015) – opowieść o wyprawie na Mount Everest w 1996 r., Ostatnia rodzina (2016) – historia o życiu Beksińskich, Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej (2017) – film o polskiej seksuolożce, Dwóch papieży (2019) – filmu z czasów nominacji papieża Franciszka, 25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy (2020) – polski film o niesłusznym wyroku za gwałt i zabójstwo nastolatki. Filmy na faktach poruszają i angażują, ale są też trudne i zupełnie nie sprawdzają się na filmowych maratonach. W ramach odskoczni od dramatów historycznych, wojennych czy katastroficznych, warto sięgnąć po lżejsze obrazy, np. filmy muzyczne lub filmy animowane, które niekoniecznie są przeznaczone tylko dla młodego widza.
„West Side Story” w reżyserii Stevena Spielberga już 10 grudnia w kinach!
Legendarny musicial, zdobywca 10 statuetek Amerykańskiej Akademii Filmowej w nowej odsłonie
Laureat trzech Oscarów nakręcił remake legendarnego musicalu, który 60 lat temu zdobył 10 statuetek Amerykańskiej Akademii Filmowej. „West Side Story” w reżyserii Stevena Spielberga od 10 grudnia tylko w kinach. West Side Story powraca na ekrany! Porywająca muzyka i piosenki, które należą już do współczesnego kanonu. Pełne entuzjazmu, emocji i rozmachu sceny tańca, których nie da się zapomnieć. Atmosfera schyłku pewnego świata, którą rozjaśnia energia i paradoksalny optymizm młodości. Duma, honor, rywalizacja i miłość, która jest silniejsza od ponurych konwenansów. Znakomita zabawa i porywająca historia. A do tego znakomici aktorzy, wirtuozerska reżyseria Stevena Spielberga oraz jego przenikliwość, która w nienowej już opowieści pozwoliła mu odnaleźć coś bardzo ważnego na temat współczesności. – W tej historii najwspanialsze jest to, że niezależnie od tego, jak zmienia się nasz świat, jej przekaz jest ponadczasowy. Ta opowieść fascynuje widzów od dekad, gdyż jest nie tylko historią wielkiej miłości, lecz także ważnym dziełem kultury, którego główne przesłanie – głoszące, że miłość przezwycięża uprzedzenia i nietolerancję – nie straciło nic ze swojej aktualności – twierdzi Steven Spielberg, który podkreśla, jak ważna była dla niego możliwość tchnięcia nowego życia w „West Side Story” i podzielenia się swoją wizją z nowymi widzami. Czytaj także: Bao, czyli polski „cudowny chłopak”. Historia małego Karola niczym z filmu! View oEmbed on the source website Historia do wielokrotnego użytku „West Side Story” to ponadczasowa opowieść o pierwszym uczuciu dwojga młodych ludzi, którzy należą do konkurujących ze sobą grup i – choć tego nie chcą – zostają wmieszani w porachunki gangów. Wspaniała muzyka i niezapomniane piosenki budują niepowtarzalny nastrój, który łączy w sobie dramaturgię tragedii „Romea i Julii” oraz społecznych napięć lat 50. w Nowym Jorku. Przede wszystkim jest to jednak wstrząsająca opowieść o zakazanej miłości. – Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że „West Side Story” jest prawdopodobnie najwspanialszym musicalem w historii – mówi Steven Spielberg. – Niełatwo jest zmierzyć się z arcydziełem i nakręcić je od nowa z innej perspektywy i z inną wrażliwością, a jednocześnie nie zagubić tego czegoś, co czyni z niego najwspanialsze sceniczne dzieło muzyczne. Jestem jednak przekonany, że genialne historie można opowiadać wiele razy, po części właśnie po to, by w dziele mogły przejrzeć się różne punkty widzenia i różne epoki. Spielberg, jako admirator pierwotnej wersji legendarnego musicalu, doskonale zdawał sobie sprawę, że powtórna realizacja arcydzieła to wielkie ryzyko. Uznał jednak, że historia z „West Side Story” zawiera tak wiele aktualnych, korespondujących z obecną rzeczywistością wątków, że należy ją odświeżyć i na nowo puścić w obieg, aby obudziła emocje i wywołała refleksję u kolejnych pokoleń. I żeby zachwyciła tych, którzy nie mieli okazji jej poznać. Czytaj także: "Śniadanie u Tiffany'ego, "Mechaniczna pomarańcza", "Małe kobietki". Te filmy są lepsze od książki! Aktualizacja arcydzieła Twórcy byli świadomi, że muszą nakręcić film odzwierciedlający współczesny sposób myślenia i wartości, które są bliskie młodym ludziom. – Byłem poruszony tym, jak wiele współczesnych problemów Steven chciał ukazać w nowej wersji tego 60-letniego arcydzieła. Poruszony i zaniepokojony, w pozytywnym sensie tego słowa, gdyż rasizm, ksenofobia, spuścizna kolonializmu, skutki biedy, czyli bolączki stanowiące kanwę oryginału, to także współczesne bolączki – tłumaczy scenarzysta Tony Kushner. – Zdaniem Stevena nadszedł właściwy moment, aby na nowo spojrzeć na „West Side Story”. A trzeba przyznać, że ten reżyser posiada wyjątkowe wyczucie ducha czasu – dodaje. Ubóstwo dotyka dzisiaj ludzi pod wszystkimi szerokościami geograficznymi, niezależnie od wyznania czy koloru skóry. Migracje ludności odbywają się na coraz większą skalę, na wszystkich kontynentach. Bieda i lęk przed obcymi budzą demony rasizmu, ksenofobii i społecznej znieczulicy. A przecież winę za nieszczęścia, ubóstwo i ludzkie dramaty często ponosi system, a nie sami poszkodowani. Na te realia lat 50. w USA i współczesnego świata reżyser zwraca szczególną uwagę. – Te same maszyny burzyły domy na terytorium obu stron konfliktu; równano z ziemią całe dzielnice, zmuszając mieszkańców do przeprowadzki. Każdy z tych dzieciaków, czy należał do Jetsów, czy do Sharków, musiał mierzyć się z tymi zmianami. Oni walczą o terytorium, które znika na ich oczach – podkreśla trudny los i brak perspektyw zarówno białych mieszkańców Nowego Jorku, jak i ich latynoskich sąsiadów. A jedni i drudzy stanowią przecież odpowiednik współczesnych prekariuszy oraz migrantów. – To „Romeo i Julia”, ale także bardzo aktualna alegoria wydarzeń na naszych granicach i panujących systemów, które odrzucają każdego, kto nie jest biały. To ważna część tej opowieści. W naszej wersji „West Side Story” postaci mówią i robią rzeczy, których nie mówiły i nie robiły na scenie ani w filmie z 1961 roku – zwraca uwagę na kolejny znaczący aspekt rzeczywistości, który został uwypuklony w nowej wersji klasycznej historii. – To straszne, że rasizm i nienawiść opisane w „West Side Story” są elementami naszej rzeczywistości 60 lat po premierze musicalu na Broadwayu. Warto jednak zauważyć, że film wieńczą takty z piosenki „Somewhere” i przesłanie niosące nadzieję – wtóruje Spielbergowi producentka Macosco Krieger. Czytaj także: „Dzienniki motocyklowe”, „Wszystko za życie” i... Filmy drogi, które przeszły do historii kina Nadzieja w miłości – Ta historia jest ważna i ma wymiar polityczny, a jednocześnie jest tak osobista, jak to tylko możliwe, bo mówi o dwojgu ludzi bardzo mocno w sobie zakochanych. Ich miłość zabija otaczający ich świat bezdusznej polityki – przekonuje Tony Kushner. – Historia ta niesie też przesłanie: rasizm, natywizm i bieda stanowią antytezy demokracji i jeśli ich nie odrzucimy i nie będziemy z nimi walczyć, zniszczą więzi spajające społeczeństwo. Czasem mówi się, że panaceum jest miłość, miłość może zmienić świat na lepsze. Ale miłość nie zawsze zwycięża, a przynajmniej nie jest w stanie pokonać wszystkich zagrożeń. W obliczu nienawiści los miłości jest niepewny. I jest to wielki dramat, to sedno tragedii w „West Side Story” – dodaje scenarzysta. Jednak nadzieja, miłość i poczucie wspólnoty są w „West Side Story” wszechobecne. Ludzie przezwyciężają uprzedzenia i podziały oraz żyją wbrew dotykającym ich tragediom właśnie dzięki miłości. I to właśnie o niej oraz o nadziei, którą niosą szlachetne uczucia, opowiada tak naprawdę, na uniwersalnym poziomie zarówno pierwotna, jak i współczesna wersja legendarnego musicalu. Zmienia się kontekst, publiczność, zmieniają się czasy, problemy i ich przyczyny. Ale wielkość tego filmu i sens przypominania sobie tej historii tkwi właśnie w nadziei, którą niesie miłość. Trzeba tylko o nią zawalczyć, bo bez pomocy może obumrzeć. Razem z szansą zmiany świata na lepsze. – Przekaz „West Side Story” jest ponadczasowy. I dziś jest jeszcze bardziej aktualny niż w roku 1957, kiedy musical miał premierę na Broadwayu. Bardziej aktualny niż film w latach 1960-61. Jest o tym, czym dziś żyjemy – o czasie niszczących podziałów i nieufności, marnowaniu ludzkiego życia przez przemoc, rasizm i ksenofobię. I choć jest to tragedia, to jak wszystkie wielkie tragedie, z „Romeo i Julią” włącznie, „West Side Story” mówi o tym, że nadzieja może narodzić się nawet pośród zgliszczy i rozpaczy. A dzięki muzyce Bernsteina i Sondheima czujemy, że od całego zła i smutku silniejsza jest miłość. I dlatego nie wolno się poddawać. Dlatego też chciałem opowiedzieć tę historię właśnie teraz. Bo jest dziś jeszcze bardziej aktualna, niż w czasie, kiedy powstała – podsumowuje Steven Spielberg. „West Side Story” w kinach już od 10 grudnia. Czytaj także: „Sierpień w hrabstwie Osage”, „Zapach kobiety”. Najpiękniejsze filmy, które wzruszą cię do łez
Hillary Clinton kończy dziś 74 lata! Jej życie to gotowy scenariusz na hollywoodzki film
Polityczka Hillary Clinton kończy dziś 74 lata. Jej życie to materiał na film szpiegowsko-erotyczny. Jako żona prezydenta Billego Clintona, musiała mierzyć się z jego publicznymi romansami i oskarżeniami o molestowanie seksualne stażystek. Wtedy chciała się rozwieść, ale dziś broni męża. „Monika Lewinsky była dorosła”, przekonuje. W 2016 roku przegrała wyścig do fotela prezydenta Stanów Zjednoczonych z Donaldem Trumpem. Negatywny wpływ na jej kampanię miał rosyjski wywiad. Porażki i upokorzenia nie załamały jej. Wciąż ma energię do działania. Wydała książkę Co się stało, w której opisała kulisy swoich nieudanych wyborów. Z firmą Stevena Spielberga chce wyprodukować serial o amerykańskich sufrażystkach. Będzie to adaptacja powieści The Woman's Hour: The Great Fight to Win the Vote. Powieść opowiada o walce amerykańskich sufrażystek o ustanowienie prawa do głosowania przez kobiety prawem federalnym. A jakie tajemnice skrywa życie Hillary Clinton? Zobaczcie nasze wideo! A poniżej przypominamy tekst Magdy Łuków o Hillary Clinton, który na chwilę przeniesie nas do 2013 roku. Co działo się wtedy w życiu żony Billa Clintona? ZObaczcie sami! Historia Hillary Clinton Wydawała się niezniszczalna. Odporna na każdą zdradę, każdy cios. Niedawno cały świat zobaczył ją w szpitalu, chorą i bezradną. Czy to koniec kariery 65-letniej Hillary Clinton, czy była pierwsza dama Ameryki znów się podniesie i w 2016 roku powalczy o władzę? Jest 3 stycznia, gdy 65-letnia Hillary pojawia się w drzwiach Szpitala Prezbiteriańskiego w Nowym Jorku. Jest nie do poznania. Od dawna wyglądała na bardzo zmęczoną. Teraz jednak bez makijażu, z posiwiałymi włosami związanymi w kucyk wygląda o 10 lat starzej. Ledwie idzie do samochodu, podtrzymywana przez córkę Chelsea. Dwa kroki z tyłu Bill. Według oficjalnych informacji w weekend z 8 na 9 grudnia pani Clinton zachorowała na grypę żołądkową, która doprowadziła do odwodnienia i omdlenia. W wyniku upadku doznała wstrząśnienia mózgu i gdy wydawało się, że sytuacja jest już stabilna, podczas rutynowych badań 15 grudnia między mózgiem a czaszką, za lewym uchem, wykryto u niej niebezpieczny dla życia zakrzep. Zobacz: Historyczne kreacje pierwszych dam na zaprzysiężeniu. Jak wyglądały Obama, Kennedy czy Clinton? Dzięki szybkiej interwencji lekarzy wraca do zdrowia. Niektórzy twierdzą jednak, że szefowa amerykańskiej dyplomacji doznała poważnego stłuczenia mózgu w czasie wypadku helikoptera, jaki miał miejsce niedawno na pograniczu iracko-irańskim, i kłopoty tak szybko nie miną. „The National Enquirer” posuwa się nawet do twierdzenia, że może chodzić o raka mózgu. A stan Hillary jest dużo gorszy niż Billa Clintona, który od lat boryka się z chorobami serca. Z tylnego siedzenia Jednak już 7 stycznia szefowa dyplomacji wraca do pracy, by zgodnie z wcześniejszymi obietnicami przygotować się do odejścia z urzędu po inauguracji drugiej kadencji Baracka Obamy. Chce pokazać, że tym razem też pokona trudności. Nie odpuści nawet na moment. Szczególnie teraz, gdy jest już tylko o krok od spełnienia marzenia życia. Mało kto przeszedł przecież tyle prób w drodze na szczyty władzy, co ona. Gdy w 1993 roku zaczynała przygodę z wielką polityką, prezydentura wydawała się czymś zupełnie nierealnym. Hillary była jedną z najbardziej znienawidzonych pierwszych dam w historii USA. „Rola pierwszej damy nie jest ściśle określona. Na przykład Eleonora Roosevelt była prawą ręką swego męża i zagorzałą działaczką na rzecz postępu społecznego i ochrony praw człowieka”, usiłowała przekonać Amerykanów. Miała jednak przeciw sobie administrację Billa Clintona, która uważała, że próbuje być współprezydentem, choć nikt na nią nie głosował. Zobacz także: „Tak bardzo bolało. Nie mogłam uwierzyć, że mnie okłamał”, ujawnia Hillary Clinton Amerykanie też nie chcieli pierwszej damy z ambicjami wykraczającymi poza kuchnię, sypialnię i pokój dziecięcy. A im bardziej się starała ingerować w politykę, tym było gorzej. Szczególnie wtedy, gdy w 1994 roku zaczęła reformować system opieki zdrowotnej i wysuwać się na pierwszy plan przed prezydenta. Nazywano ją wiedźmą z Arkansas. Opowiadano niewybredne żarty o tym, że wyniosła fortepian z Białego Domu pod spódnicą, żeby nikt nie zauważył. A mąż po przebudzeniu mówi do niej: „Kochanie, będę w domu za 20 minut”. Przetrwała wszystko. Własnym głosem Zniosła nawet poniżenie po aferze rozporkowej z Monicą Lewinsky. Godnie stała u boku męża, a współczucie i sympatię, jakie wtedy zyskała, wykorzystała, by wyjść z cienia Billa i rozpocząć własną karierę. Schudła, obcięła włosy, udzieliła poruszającego wywiadu „Vanity Fair” i w jednej chwili ze znienawidzonej pierwszej damy zmieniła się w jedną z najbardziej podziwianych kobiet w USA. W 1999 roku, na dwa lata przed odejściem Billa Clintona z Białego Domu, kupiła wraz z nim piękny dom w Chappaqua, 50 kilometrów na północ od Manhattanu, by po zakończeniu drugiej kadencji… ubiegać się o fotel senatora z tego okręgu. Nikt bez stałego meldunku nie ma bowiem do tego prawa. Mało kto dawał jej wtedy szanse. Kiedy jednak ulubieniec nowojorczyków Rudy Giuliani wycofał się z wyścigu, Hillary pewnie sięgnęła po zwycięstwo. Została pierwszą kobietą senatorem 18-milionowego stanu i pierwszą żoną byłego prezydenta, która objęła tak wysokie stanowisko w państwie. „Po raz pierwszy mówię własnym głosem. To dla mnie szok”, mówiła wtedy. Szybko udowodniła jednak, że oprócz ambicji ma także kompetencje do kierowania stanem. W ciągu ośmiu lat pracy na stanowisku senatora zdobyła taką sympatię i zaufanie, że w 2008 roku mogła ubiegać się o nominację partii demokratycznej w wyborach prezydenckich. Na kłopoty Hillary Prawdopodobnie Hillary już byłaby prezydentem, gdyby nie nagłe pojawienie się Baracka Obamy, który uwiódł tłumy. Nie znosiła go. Ale i tym razem zacisnęła zęby, by pójść o krok dalej. Schowała dumę do kieszeni i przyjęła stanowisko sekretarza stanu – czwartej osoby w państwie. Bill zaś przystał na wszystkie wymogi Baracka Obamy związane z prowadzeniem interesów i fundacji, by w żaden sposób nie kolidowały z działaniami żony. „Zgodzę się na wszystko, czego zażądają”, mówił w wywiadach. Sukces Hillary był tak duży, że „The Washington Post” złożył jej gratulacje z okazji „trzeciej kadencji w Białym Domu”, choć i tym razem nikt na nią nie głosował. Nie było łatwo. Administracja prezydenta próbowała zepchnąć ją na boczny tor. Przez pierwszy miesiąc to inni latali za granicę z ważnymi misjami, doradzali prezydentowi. Jedna z doradczyń Samantha Power mówiła o Hillary: „To monstrum”. Ona jednak szybko nadrobiła braki i stała się jednym z najsprawniejszych szefów dyplomacji amerykańskiej, jastrzębiem w polityce zagranicznej u boku ugodowego Baracka Obamy. Najbardziej lubianą osobą w ekipie rządzącej. Zyskała taką siłę, że po powrocie z Meksyku, jak opowiadał sam Barack, zachęcała go bardzo do jak najszybszego wyjazdu, dopóki szaleje tam świńska grypa. Domowe pielesze? Już dwa lata temu zapowiadała, że w razie reelekcji prezydenta pożegna się z rządem. Oficjalnie po to, by nacieszyć się życiem rodzinnym, wnukami. „Będę spała i oglądała program dla majsterkowiczów »Love It or List It«, bo mnie uspokaja”, twierdziła. Odrzuciła stanowisko szefa Banku Światowego i burmistrza Nowego Jorku. Tylko o jakie pielesze mogłoby chodzić? Małżeństwo Clintonów trwa wprawdzie i, jak twierdzą niektórzy, jest między nimi tak silna więź, że nie byłaby jej w stanie zniszczyć żadna stażystka. „To jednak nie tylko biznes. Nawet z dala od siebie są ze sobą w nieustannym kontakcie”, pisze w swojej książce „Bill and Hillary: Politics of the Personal” profesor William Chafe z Duke University. Była przy nim zawsze, gdy chorował. Teraz on wspiera ją w powrocie do zdrowia. Ale od czasu, gdy Hillary została senatorem, a Bill zajął się prowadzeniem Clinton Foundation, widują się po dwa, trzy razy w miesiącu. Na początek muszą nauczyć się znowu żyć pod wspólnym dachem. Małżeństwo 32-letniej Chelsea z Markiem Mez- vinskym przetrwało kryzysy, jednak córka Hillary na razie skupiona jest na karierze, a nie powiększaniu rodziny. Co zostaje? Szydełkowanie i smażenie konfitur? Absurd. Co potwierdza Bill Clinton. „Dajmy jej trochę odpocząć, uporządkować życie i zastanowić się, co dalej”, stwierdził, z naciskiem na… „trochę”. Na ostatniej prostej Według znawców polityki amerykańskiej decyzja o starcie w wyborach już zapadła. Hillary chce zebrać siły i dobrze przygotować się do ostatecznej bitwy o Biały Dom. I ma teraz jeszcze większe szanse niż w 2008 roku. Według sondaży Ameryka jest już gotowa na kobietę prezydenta. A żadna inna kobieta nie ma takiego potencjału, jak ona. Jest bardzo doświadczona. Nawet Bill Clinton, pytany o Hillary, stwierdził, że choć jest w tej sprawie stronniczy, jego zdaniem nikt nie nadaje się tak dobrze do służby publicznej, jak ona. Hillary ma ogromne pieniądze i wpływy. Poparcie takich osobistości, jak doradca wielu prezydentów w sprawach międzynarodowych Henry Kissinger czy premier Izraela Beniamin Netanjahu. Według sondażu telewizji ABC News i gazety „The Washigton Post” aż 57 procent chętnie zobaczyłoby Hillary w wyścigu do Białego Domu. Wśród kobiet ten odsetek jest jeszcze wyższy i sięga 66 procent, wśród demokratów 82 procent kibicuje Hillary. Pani Clinton wygrała też ranking Gallup Poll na najbardziej podziwianą kobietę świata wszech czasów. Była na szczycie aż 17 razy – przed Eleonorą Roosevelt (13) i Jackie Kennedy (5). W 2016 roku będzie miała jednak 69 lat. Starszy od niej w chwili obejmowania urzędu był tylko 70-letni wówczas Ronald Reagan. Może więc powtórzyć za nim: „Wiek nie powinien być przedmiotem dyskusji. Uważam za nieuczciwe wykorzystywanie niedojrzałości i braku doświadczenia mojego oponenta”. Byle tylko starczyło jej sił i zdrowia. Tekst Magda Łuków
Gra w filmach dla dorosłych, ma problemy z prawem. Kim jest córka Stevena Spielberga?
Mikaela szczerze o ciemnych stronach swojego życia
Mikaela Spielberg, córka Stevena Spielberga, doskonale wie, jak sprawić, by mówił o niej cały świat. Kilka dni temu udzieliła wywiadu, w którym przyznała, że chce związać swoja przyszłość z branżą filmową, ale interesuje ją głównie przemysł porno. Chwilę później media donosiły, że została aresztowana. Kim jest Mikaela Spielberg? Dzieci Stevena Spielberga Steven Spielberg ma liczną rodzinę - jest ojcem trzech synów Maxa, Theo, Sawyera oraz trzech córek: Mikaeli oraz Destry. Co o nich wiadomo? 34-letni Max jest najstarszym synem Stevena Spielberga. Jest owocem związku reżysera z jego pierwszą żoną, Amy Irving. Max stara się trzymać z dala od wielkiego świata Hollywood, więc niewiele o nim wiadomo. W 2016 roku podano, że kupił dom w Westchester. Posiadłość znajduje się niedaleko lotniska i mówi się, że warta była niemal dwa miliony funtów. Max na co dzień projektuje gry komputerowe. Syn Theo został adoptowany przez Kate Capshaw jeszcze zanim została ona żoną reżysera. Dziś 31-letni syn Theo został adoptowany przez Kate jeszcze zanim została ona żoną reżysera. Później Steven go przysposobił. Zajmuje się muzyką, pracował przy programie Saturday Night Live, a obecnie ma własny zespół Wardell. 29-letnia Sasha jest aktorką i piosenkarką. Córka Stevena Spielberga pojawiła się w kilku jego filmach, np. w The Post czy Indiana Jones Królestwo Kryształowej Czaszki. 27-letni Sawyer jest najmłodszym synem reżysera i miał okazję pojawić się w filmie ojca, Indiana Jones Królestwo Kryształowej Czaszki. W 2020 roku ukaże się horror z jego udziałem, Honeydew, 23-letnia Mikaela jest adoptowaną córką Spielberga. Jest bardzo aktywna na Instagramie, na koncie ma rolę w grze video The Elder Scrolls V: Skyrim. Trzecia córka Spielberga, 23-letnia Destry jest aktorką, fotografem i modelką. Obecna żona Stevena Spielberga ma także córkę z poprzedniego związku, Jessicę, którą większość kojarzy z roli Arizony w serialu Chirurdzy. Córka Stevena Spielberga - kim jest Mikaela Spielberg Dzieci Stevena Spielberga choć pozostały w świecie Hollywood, starają wieść normalne życie. NIedawno zrobiło się głośno o adoptowanej córce reżysera, Mikalei, która zapowiedziała, że rozpoczyna karierę w branży pornograficznej. W rozmowie z The Sun opowiedziała, dlaczgeo się na to zgodziła i co wpłynęło na jej decyzję. Mikaela Spielberg twierdzi, że w przeszlości byla molestowana przez „potwory”, co miało ogromny wpływ na to, jak postrzega siebie i swoje ciało. „To były potwory, które wykorzystywały moją bezbronność i stwierdziły: to ta. Dużo przecierpiałam”, wyznała. Jak sama mówi, przez długi czas próbowała soie radzić z tym popadając w alkoholizm. Mikaela Spielberg w rozmowie z The Sun mówi wprost, że jej podejście do ciała zawsze było odmienne, więc postanowiła zrobić z niego użytek i sprawdzić się w roli… aktorki w filmach dla dorosłych: „Zadawałam sobie pytanie, jakie jest moje ciało? Co to znaczy mieć ciało i bezpiecznie istnieć w ciele? A poza tym, co to znaczy być emocjonalnym człowiekiem i nie wykorzystywać go?”, powiedziała. 23-latka zaznaczyła jednak, że na nagraniach nie zamierza występować wraz z innymi aktorami ani uprawiać z nimi seksu. Twierdzi, że gdyby się na to zgodziła, nie byłoby to w porządku w stosunku do jej 47-letniego chłopaka. Dziewczyna poinformowała rodziców o swoich planach podczas rozmowy przez FaceTime i jak sama przyznaje, byli zaintrygowani jej decyzją. Teraz o 23-letniej aktorce znów jest głośno. Tym razem za sprawą zatrzymania, do którego doszło w hrabstwie Dawidson. Jak donosi Fox News, córka reżysera trafiła do aresztu za przemoc domową. Informację o aresztowaniu Mikaeli Spielberg potwierdził jej 47-letni narzeczony. Sami zainteresowani zapewniają jednak, że to „nieporozumienie” i nikt nie został skrzywdzony. Chwilę później media podały, że Mikaela wyszła za kaucją tysiąca dolarów. Wygląda na to, ze Mikaela nie unika skandali i jesteśmy pewni, że jeszcze nieraz o niej usłyszymy...
Roma Ligocka: „Spielberg dobrze całuje!”
Sprzedała ponad milion książek. Wszystko dzięki debiutowi, który zrobił międzynarodową karierę. Jej Dziewczynka w czerwonym płaszczyku to opis dzieciństwa spędzonego w getcie. Roma Ligocka odkryła prawdę o swoim życiu, gdy obejrzała Listę Schindlera w krakowskim kinie. Przypomniała sobie, co wypierała całe życie, że przeżyła traumę Holocaustu. Steven Spielberg namówił ją, aby opisała swoje życie. Tak została pisarką. Wydała kilkanaście powieści, m. in. Znajoma z lustra, Kobieta w podróży, Wszystko z miłości oraz Tylko ja sama. Jej najnowsza powieść Jeden dobry dzień opisuje rok życia, podczas którego towarzyszyła umieraniu przyjaciela. Steven Spielberg popchnął Panią do pisania? Widziałam, że powstaje film Lista Schindlera. Filmy wojenne mnie nie interesowały, uciekałam z płaczem, kiedy na ekranie widziałam żołnierzy, Niemców, gestapo. Ale byłam zaproszona, więc poszłam na premierę w Krakowie. Był Spielberg, za mną siedział Wałęsa, ministrowie, biskupi. Dziwny zestaw. Siedzę, nie wiem, o czym jest film. Nagle widzę getto, mojego wujka, który był księgowym u Schindlera. Pojawia się cała masa ludzi z mojego otoczenia, z rodziny i końcu widzę siebie. Dziewczynkę w czerwonym płaszczyku. Jak to jest? Uświadomiłam sobie nareszcie w tej właśnie chwili, co naprawdę wydarzyło się w moim życiu. Co było zamknięte głęboko w piwnicach mojej duszy. Nie myślałam o tym, nie mówiłam z mamą, ani z nikim. Do tamtej pory żyłam tak, jakbym urodziła się po wojnie i nagle te wszystkie moje lęki, ta moja inność, te ucieczki zebrały się w jednym punkcie. Jakby nagle wróciła mi pamięć. Dobre uczucie? Niesamowite. Natychmiast myśl: "Czy ktokolwiek mi uwierzy?". Potem przez prawie dwa lata przyjaciele mówili: "Dobra, napij się, już się nie przejmuj gettem". Znajomi dziennikarze: "Dziewczynka w czerwonym płaszczyku? Ona umarła. A pani żyje". Pierwszym, który uwierzył, był Spielberg. Jak to się stało? Jestem raczej słaba i nieśmiała, a świat należy do ludzi przebojowych. W pewnych momentach nabieramy dziwnej mocy. Byłam w Monachium, kiedy do Niemiec przyjechał Spielberg, prezydent wręczał mu jakiś medal. Zobaczyłam rano w telewizji, że Spielberg stoi na cmentarzu żydowskim w Berlinie i modli się, wtedy powiedziałam sobie: "Pojedziesz i spotkasz się z nim". Zadzwoniłam z szaleńczą odwaga do szefa protokołu prezydenta Niemiec, że jestem dziewczynką w czerwonym płaszczyku. Muszę się zobaczyć ze Spielbergiem. Urzędnik powiedział: "Dostanę zawału przez panią! Proszę mi dać pół godziny". Oddzwonił i powiedział, że będę siedzieć na bankiecie obok Spielberga. Wzięłam tylko jedno zdjęcie, na którym jest Romek Polański, Rysiek Horowitz, jego siostra i ja. Czworo dzieci uratowanych z Holocaustu. Zdjęcie zrobił mój ojciec zaraz po wojnie. Podeszłam do Spielberga z tym zdjęciem. Mówi: "Tego znam, to Romek, Rysiek. A to jesteś ty?". Wziął mnie w ramiona, całowaliśmy się długo. Dzięki temu mogłam mówić prasie, gdy pytali o Spielberg, że nikt tak nie całował jak on! Pogadaliśmy na bankiecie, zapamiętał mnie, odzywał się, kiedy byłam w Stanach. Zaczęli mnie zapraszać do telewizji, do mediów. Uświadomiłam sobie, że to za mało powiedzieć kilka zdań przed kamerą. Można spokojniej i głębiej, tak jakbym to opowiadała Spielbergowi. Miałam to szczęście, że dzięki temu krótkiemu, ale gwałtownemu zainteresowaniu mną, wydawnictwa oszalały, żeby wydać moją książkę. Napisałam ją po niemiecku dobrą niemczyzną. Nie miałam problemów debiutanta. Los dał mi tę szansę. Więcej o niezwykłym życiu Romy Ligockiej w wywiadzie dla dwutygodnika VIVA! Na rynku od 9 stycznia 2020 r.
Zobaczcie najpiękniejsze pary na 90. gali rozdania Oscarów!
Kto tym razem zachwycał z osobą towarzyszącą?
Choć za nami już jubileuszowa 90. gala rozdania najważniejszych nagród filmowych, trzeba przyznać, że zabrakło na niej największych gwiazd Hollywood i równie dużych emocji. Wyjątkowo wiele artystów, nawet będących w związkach w życiu prywatnym, na imprezę przybyło samotnie. Z obecnych wybraliśmy tych, którzy prezentowali się najlepiej. A kto Was zachwycił?
Złote Globy 2018: „Czwarta władza” Spielberga z Meryl Streep i Tomem Hanksem z szansą na statuetkę. Zobacz zwiastun!
Zdobywca trzech Oscarów Steven Spielberg zakończył pracę nad najnowszym filmem. Niedługo „Czwarta władza” z Meryl Streep i Tomem Hanksem wejdzie do kin. Już mówi się, że jest murowanym kandydatem do Oscara, ale jak na razie jutrzejszego wieczoru powalczy o Złote Globy! Polecamy: Złote Globy 2018: Czy „Gra o wszystko’’ z Jessicą Chastain ma szansę na statuetkę? Zobaczcie polski zwiastun filmu VIDEO oraz: Złote Globy 2018: „Tamte dni, tamte noce” ma już wiele nagród na koncie, czy i teraz odniesie sukces? Zobacz polski zwiastun! VIDEO „Czwarta władza” w styczniu w kinach Nowa hollywoodzka produkcja zapowiada się na hit i jest murowanym kandydatem do Oscara. 7 stycznia 2018 roku powalczy o Złotego Globa! O czym jest film „Czwarta władza”? To oparta na faktach historia pierwszej w Ameryce kobiecie, która została wydawcą prasowym w „Washington Post”. Kay Graham staje przed trudną decyzją – to od niej zależy czy materiał jednego z redaktorów zostanie opublikowany. Ben Bradlee (Tom Hanks) dotarł do tajnych dokumentów zawierających prawdę o wojnie Wietnamie. Siedem tysięcy stron tzw. „Pelikan Papers” było tajne, zanim trafiły do prasy, szokując opinię publiczną i narażając władze gazety na konsekwencje. prasy z najwyższymi władzami, walcząc o prawo do ujawnienia szokujących tajemnic, przez cztery dekady ukrywanych przez najwyższe władze USA. Złote Globy 2018: „Czwarta władza” Pełen napięcia film z wyśmienitą obsadą ukazuje sekrety władzy i mówi o odpowiedzialności prasy wobec społeczeństwa. To także pierwsza produkcja, w której Meryl Streep i Tom Hanks zagrali razem. Światowa premiera filmu „Czwarta władza” została zaplanowana na 22 grudnia. W Polsce zobaczymy go od 25 stycznia 2018 roku. Zobaczcie zwiastun! Czy nowa produkcja Spielberga „Czwarta władza” zwycięży w Złotych Globach? Zobacz także: Zobaczcie najnowszy oficjalny zwiastun „Nowego oblicza Greya”! Tych gorących scen jeszcze nie widzieliście!
Nowy Allen, Spielberg, przerażający świat mody. Filmy z Cannes, na które czekamy najbardziej
W Cannes trwa najważniejszy europejski festiwal filmowy. W tym roku jest jak zwykle różnorodnie. Coś dla siebie znajdą na nim zarówno miłośnicy dużych amerykańskich produkcji, wielkich nazwisk, jak i niszowego kina artystycznego. Do głównej sekcji nie trafił tym razem niestety żaden polski film pełnometrażowy (w programie znalazły się za to pokazy 13 filmów krótkometrażowych, takich jak „7 owiec” Wiktorii Szymańskiej, „Lokatorki” Klary Kochańskiej), ale jest co oglądać. By osłodzić sobie oczekiwanie na ogłoszenie wielkich wygranych festiwalu, przyjrzeliśmy się listom projekcji i wybraliśmy filmy, na które czekamy najbardziej. Zachęcamy do obejrzenia trailerów! 1. "Café Society", reżyseria: Woody Allen. Polska premiera: 12 sierpnia View oEmbed on the source website Najnowszy film Woody’ego Allena otworzył tegoroczny festiwal (reżyser dostąpił tego zaszczytu już trzy razy - to prawdziwy rekord). „Café Society” to opowieść o Hollywood w latach 30. (dla porównania, „Hail, Caesar!” braci Coen dzieje się dwie dekady później). Zobaczymy w niej Jesse’go Eisenberga i Kristen Stewart w roli pary, która przeprowadza się do Miasta Aniołów i wkręca w hollywoodzkie intrygi. Recenzent „the Guardian” określił „Cafe Society” „słodkim, smutnym” i „pełnym uroku”. 2. "Neon Demon", reżyseria: Nicolas Winding Refn. Polska premiera: 22 lipca View oEmbed on the source website Elle Fanning w roli początkującej modelki, która jak wiele dziewczyn marzących o karierze w tym zawodzie, udaje się do Los Angeles. Takich historii było wiele (ostatnio choćby „Modelka”). Jednak tym razem ten temat poruszył reżyser „Drive” Nicolas Winding Refn, który lubi grać z konwencjami. „Neon Demon” to horror o świecie mody - o pragnieniu sławy, wiecznej młodości i zazdrości. Elle towarzyszy Keanu Reeves. Skąd pomysł na taki film? - Pewnego ranka obudziłem się i zdałem sobie sprawę, że jestem zarówno otoczony, jak i zdominowany przez kobiety. Ku mojemu zdziwieniu poczułem potrzebę nakręcenia horroru o złowrogim pięknie - tłumaczy reżyser. 3. "Julieta", reżyseria: Pedro Almodóvar. Polska premiera: 9 września View oEmbed on the source website Mistrz filmów o uczuciach interpretuje noblistkę. Pedro Almodóvar w adaptacji trzech opowiadań Alice Munro „Julieta”. To historia matki poszukującej zaginionej bez śladu córki - opowieść o skrajnych uczuciach, i rodzinnych tajemnicach, za jakie pokochaliśmy hiszpańskiego hiszpańskiego reżysera. - Odkąd przeczytałem „Uciekinierkę”, myślałem o zaadaptowaniu opowiadań Alice Munro na potrzeby kina. „Julieta” to mój powrót do kobiecego wszechświata - powiedział Almodóvar. Nie możemy się tego powrotu doczekać! 4. „Paterson”, reżyseria: Jim Jarmusch. Premiera na świecie: 16 maja View oEmbed on the source website Nowa komedia Jima Jarmuscha. Twórca „Broken Flowers” (nagrodzonego Grand Prix festiwalu) i „Tylko kochankowie przeżyją” opowiedział historię zupełnie zwyczajnego kierowcy autobusu (w tej roli znany fanom serialu „Dziewczyny” i najnowszej części „Gwiezdnych Wojen” Adam Driver) i jego zwyczajnej dziewczyny w zupełnie zwyczajnym amerykańskim miasteczku. Jednak Jarmusch dał już nam się trochę poznać, więc możemy się spodziewać, że to na pewno nie będzie zwyczajna historia. Nie możemy się doczekać polskiej premiery. 5. "BFG: Bardzo Fajny Gigant", reżyseria: Steven Spielberg. Polska premiera: 1 lipca View oEmbed on the source website Nowy film Stevena Spielberga to adaptacja książki dla dzieci Roalda Dahla - fantastyczna historia o sierocie, którą opiekuje się gigant (w tej roli Mark Rylance, który współpracował już ze Spielbergiem przy „Moście Szpiegów”). Razem zwiedzają pełną cudów magiczną krainę. Sądząc po trailerze, po „Fajnym Gigancie” możemy się spodziewać familijnej rozrywki na wysokim poziomie. 6. „To tylko koniec świata”, reżyseria: Xavier Dolan. Premiera na świecie: 19 maja View oEmbed on the source website Cudowne dziecko kina artystycznego Xavier Dolan dwa lata temu dostał nagrodę jury za film „Mama”. W tym roku zaprezentował film o pisarzu, który po 12 latach wraca do domu, by ogłosić swoją… śmierć. „To tylko koniec świata” to adaptacja sztuki Jean-Luc Lagarce’a. Zapowiada się poważniej i dojrzalej od „Mamy” i „Wyśnionych miłości”. Zachęca też gwiazdorska obsada - Marion Cotillard, Léa Seydoux i Vincent Cassel. 7. „Personal Shopper”, reżyseria: Olivier Assayas. Premiera światowa 17 maja View oEmbed on the source website To kolejny po „Neon Demon” film o przerażającej stronie świata mody. Olivier Assayas pokazał stylowy Paryż od kuchni. Kristen Stewart, która ostatnio polubiła ambitne kino, wcieliła się w osobistą asystentkę sławnych osób. „Personal Shopper” to film nie do końca realistyczny - w fabule bowiem znaczącą rolę grają paranormalne zdolności głównej bohaterki. 8. „Nice Guys. Równi goście”, reżyseria: Shane Black. Premiera w Polsce: 20 maja View oEmbed on the source website Komedia akcji z Ryanem Goslingiem i Russellem Crowem, którzy wcielili się w gruboskórnego łowcę głów i prywatnego detektywa poszukujących wspólnie zaginionej dziewczyny. Akcja toczy się w Los Angeles w barwnych latach 70., więc poza emocjonującą historią czeka nas niepowtarzalny retro klimat. Czuć go już w trailerze! Polecamy też: Blichtr, seks, skandale i ludzkie dramaty. Film „Modelka” pokazuje kulisy świata wielkiej mody.
Waldemar Dąbrowski - to on namówił Stevena Spielberga do nakręcenia „Listy Schindlera” w Polsce! Co mu obiecał?
To dzięki niemu "Lista Schindlera" została nakręcona w Polsce! Dyrektor Teatru Wielkiego - Opery Narodowej Waldemar Dąbrowski pracuje 24 godziny na dobę, a plany robi na trzy sezony do przodu. Od zawsze związany z kulturą. To ona nadaje jego życiu rytm. I dzięki niej ma w zanadrzu mnóstwo pasjonujących anegdot o spotkaniach z najważniejszymi twórcami. W wywiadzie z najnowszej „VIVY!” podzielił się z Romanem Praszyńskim opowieścią o tym, jak udało mu się przekonać Stevena Spielberga, by „Listę Schindlera” nakręcił w Krakowie. Steven Spielberg. Waldemar Dąbrowski: Jako wiceminister kultury istotnie przekonałem go, by nakręcił „Listę Schindlera” w Polsce. Wiedziałem, że struktura Hollywood wyglądała wówczas następująco: gwiazdy, megagwiazdy i Steven Spielberg. Czegokolwiek się dotknął, zamieniał w bryłkę złota. Był jednak obciążony pewnym kompleksem: nigdy nie dostał Oscara za wartości artystyczne. Pamiętam, że gdy planował „Listę Schindlera”, odwiedziłem go na planie „Park Jurajski”. Obok Laura Dern, Jeff Goldblum… Steven popatrzył na mnie i mówi: „Proponujesz mi trzy miesiące w Europie, kiedy ja muszę montować ten film. Daj mi argument, który mnie przekona”. Powiedziałem wtedy: „Daję ci słowo honoru, że jeżeli poznasz Kraków, dostrzeżesz skomplikowanie losu polskiego, głębsze sensy historii, którą chcesz opowiedzieć, i wartość filmu niesłychanie na tym zyska. Nie będzie porównania, jak gdybyś nakręcił go po prostu w Hollywood”. Zastanowiło go to. Zgodził się przyjechać na chwilę. Zadzwoniłem wtedy do Piotra Skrzyneckiego i mówię: „Musisz przygotować w swojej Piwnicy pod Baranami coś naprawdę wyjątkowego”. Środowisko aktorskie bardzo się rozemocjonowało. Spielberg przyjechał istotnie, ale oznajmił, że źle się czuje i do żadnego teatru nie pójdzie. Wyjaśniłem mu, że do teatru może nie iść, ale doświadczyć jedynego w swoim rodzaju fenomenu artystyczno-literackiego musi. „Dobrze, ale idziemy tylko na 20 minut, OK?”, odparł. „Oczywiście!”. Poszliśmy. Z 20 minut zrobiło się pięć godzin. Nie można go było stamtąd wyciągnąć. Od razu obsadził Beatę Rybotycką, Jacka Wójcickiego, Jerzego Nowaka i parę innych osób. Wreszcie nad ranem wychodzimy, na krakowskim rynku noc spotyka się z dniem, magiczny moment rozświetlenia nieba… A Spielberg bierze mnie pod ramię i mówi: „Wiesz, właściwie już się zdecydowałem: nakręcę ten film w Krakowie. Musisz mi jednak coś obiecać”. Oczyma wyobraźni widziałem już te miliony dolarów, których przecież nijak nie miałem… „Obiecaj mi, że do tego momentu nie odmalujecie Krakowa!”. Dostał moje słowo. A potem dostał Oscara. Waldemar Dąbrowski, Viva! luty 2016 Więcej o pasjonującym życiu Waldemara Dąbrowskiego w najnowszej „VIVIE” . Polecamy także: Sukces Mariusza Trelińskiego. Jego „Tristan i Izolda” otwiera sezon w prestiżowej Metropolitan Opera!
Historia wymiany szpiegów ZSRR i USA kręcona we Wrocławiu. Polak robił zdjęcia
"Most szpiegów", historia wymiany szpiegów ZSRR i USA na moście Glienicke łączącym Berlin Zachodni ze Wschodnim w czasie zimnej wojny, to kolejny wspólny film Stevena Spielberga i jego ulubionego operatora - Polaka, Janusza Kamińskiego. To on w poszukiwaniu odpowiedniej scenerii zaproponował reżyserowi jedno z polskich miast. Zdjęcia do niektórych „berlińskich” scen były kręcone we Wrocławiu - na ul. Kurkowej i Mierniczej, które widać na oficjalnym zwiastunie produkcji, a także na ul. Ptasiej i Komuny Paryskiej. W listopadzie ubiegłego roku na planie zdjęciowym zlokalizowanym w stolicy Dolnego Śląska pojawili się Tom Hanks oraz Steven Spielberg. Na potrzeby produkcji zbudowano specjalną makietę muru berlińskiego, z muzeum wypożyczono też czołgi i inne pojazdy z przełomu lat 50. i 60. Tom Hanks i Steven Spielberg na planie "Mostu szpiegów" "Wszystko, czego dotknie Spielberg, zamienia się w złoto" Efekt? Film zbiera świetne recenzje. "Steven Spielberg jest w formie. "Most szpiegów" to mieszanka kina nowej przygody i epickiej historycznej fabuły. Zachwyca fantastycznymi kreacjami aktorskimi, choć nieco drażni uproszczonym portretem świata przedstawionego. To historia, która wzrusza i bawi" - ocenił prestiżowy portal filmowy Filmweb. Filmem zachwycony jest też "The Guardian". Recenzent jednego z najważniejszych brytyjskich dzienników nazywa "Most szpiegów" wspaniałym thrillerem zimnowojennym i kolejnym dowodem na to, że wszystko, czego dotknie Steven Spielberg, zamienia się w złoto. Zaś recenzent "The Telegraph" określił film mianem "porządnej i dojrzałej rozrywki, z książkową intrygą". Przeczytajcie również: Polak nominowany do BAFTA. Będzie nagroda za zdjęcia do "Mostu szpiegów"?
Polak nominowany do BAFTA. Będzie nagroda za zdjęcia do "Mostu szpiegów"?