Kultowy serial PRLu znów w telewizji! Prawdziwy Kloss i inne tajemnice „Stawki większej niż życie”
Czy pierwowzorem agenta Hansa Klossa był prawdziwy szpieg Kazimierz Leski?
Serial „Stawka większa niż życie” od lat fascynuje, obejrzało go ponad miliard widzów. Wystąpiło w nim 700 aktorów, wielu przeszło do legendy. Postać Hansa Klossa, agenta J-23, polskiego szpiega w niemieckim wywiadzie — Abwehrze stała się symbolem sprytu i odwagi. Wielu zastanawia się, czy taka postać mogła istnieć naprawdę. W kontekście tych rozważań często pojawiają się dwa nazwiska. Czy Kazimierz Leski to Hans Kloss? Kazimierz Leski, pseudonim „Bradl”, był polskim inżynierem, żołnierzem i szpiegiem, który podczas II wojny światowej wykazywał się niezwykłą odwagą i sprytem. Przebrany za – uwaga! - niemieckiego generała, podróżował po okupowanej Europie, przekazując cenne informacje aliantom. Jego działalność szpiegowska była tak skuteczna, że przez długi czas pozostawał nieuchwytny dla niemieckiego wywiadu. Po wojnie został aresztowany przez komunistyczne władze i spędził kilka lat w więzieniu. Zawodowo był specjalistą od budowy okrętów. Przed II wojną uczestniczył m.in. w projektowaniu okrętów podwodnych "ORP Sęp" i "ORP Orzeł", które budowano na zamówienie polskiej marynarki wojennej. Po wojnie, gdy wyszedł z więzienia także pracował m.in. w stoczniach. Zmarł w 2000 roku. Życie dopisało do jego bohaterskich, burzliwych losów tragiczny epizod. Jego syn Krzysztof Leski — znany dziennikarz został w 2019 roku brutalnie zamordowany przez współlokatora Łukasza B., któremu pozwolił u siebie pomieszkać. Postać Stanisława Kalickiego, który wciela się w agenta Abwehry Hansa Klossa, choć fikcyjna, wykazuje wiele podobieństw do Kazimierza Leskiego. Obaj działali jako podwójni agenci, posługiwali się fałszywymi tożsamościami i przemieszczali się po okupowanej Europie, wykonując niebezpieczne misje. Choć twórcy serialu nigdy oficjalnie nie potwierdzili, że Kazimierz Leski był pierwowzorem Klossa, wiele wskazuje na to, że także jego historia mogła wpłynąć na kształtowanie postaci agenta J-23. Ale też inny niezwykły człowiek mógł inspirować historię o słynnym agencie J-23. Zresztą kogo ciekawią kulisy i różne tropy "Stawki..." może sięgnąć po książkę Macieja Replewicza "Stawka większa niż kłamstwo", wyd. Fronda, Warszawa, 2015 rok. ZOBACZ TEŻ: Polacy śpiewają ją od lat, ale nie znają jej prawdziwej nazwy. Ten hit PRL-u ma drugie oblicze W czasie wojny bohater, potem trener, pierwszy dyrektor Stadionu Śląskiego Mikołaj Beljung udawał dwóch niemieckich oficerów, zdobywał dla AK dokumenty, pieniądze i broń. Nigdy nie wpadł. Był polskim szpiegiem w niemieckim mundurze, po wojnie trenerem i pierwszym dyrektorem Stadionu Śląskiego, właścicielem węgierskiej restauracji na Mariackiej w Katowicach. Według wspomnień wielu osób był jedną z ważnych postaci dla tworzenia wizerunku Hansa Klossa. Nazywano go zresztą śląskim kapitanem Klossem. Ojciec Mikołaja był z pochodzenia Francuzem, matka – siedmiogrodzką Niemką. On sam formalnie był siedmiogrodzkim Węgrem i posiadał obywatelstwo węgierskie. Naprawdę nazywał się Miklós Beljung. W konspiracji odgrywał role dwóch niemieckich osobistości: SS-Obersturmführera Karla Heimbacha i Petera Androna, wiedeńskiego przemysłowca. Zdobyte pieniądze trafiały do kasy AK, kupowano za nie między innymi broń. Zmarł w Katowicach w 1974 roku. Wzorem dla postaci Hansa Klossa mógł być także słynny agent Jej Królewskiej Mości James Bond, w PRL-u filmy z Bondem było co prawda zakazane, ale scenarzyści "Stawki..." znali je. Wśród inspiracji przy tworzeniu postaci wymieniany jest także radziecki agent w niemieckim mundurze Nikołaj Kuzniecow. Jednym z pierwowzorów miał być też komunista Artur Albert Ritter Jastrzębski, który pracował dla radzieckiego wywiadu. Jako szpieg przeniknął m.in. do niemieckiej policji i wojska. Przeprowadził wiele brawurowych akcji, ale był jednym z tych, którzy zwalczali Armię Krajową, przekazał archiwum AK w ręce Gestapo. Fenomen „Stawki większej niż życie” Serial „Stawka większa niż życie” zyskał ogromną popularność w Polsce i za granicą. Stanisław Mikulski, który grał Hansa Klosa stał się idolem, jednym z najpopularniejszych aktorów. Postać Hansa Klossa stała się ikoną popkultury. Ludzie tak go pokochali, a wraz z nim Stanisława Mikulskiego, że chcieli, by to ten aktora wcielił się w innego polskiego bohatera Andrzeja Kmicica w "Potopie". Twarz Stanisława Mikulskiego została wykorzystana także w komiksie Kapitan Kloss i w podobiźnie agenta w dawnym Muzeum Hansa Klossa, w Katowicach. Słynne dialogi i słynne piękności Stawki… Początkowo do roli Hansa Klossa brano pod uwagę Ignacego Gogolewskiego i Andrzeja Maya. Ale ostatecznie powierzono ją Stanisławowi Mikulskiemu, a zdecydował o tym reżyser „Stawki większej niż życie” Janusz Morgenstern. Aktor świetnie prezentował się w mundurze, był "nieograny". Innym aktorem, któremu serial przyniósł ogromną sławę był Emil Karewicz. Grał on gestapowca SS- Sturmbannführera Hermanna Brunnera. Powtarzano dialogi między nim i Klossem. Słynne: „Rączki, rączki, Kloss” - mówił Brunner, któremu zdawało się, że już, już nakrył szpiega. „Nie ze mną te numery Brunner”, odpowiadał Hans (w serialu słowa te brzmiały dosłownie: „Takie sztuczki nie ze mną”). Poza tym każdy wie, że „Najlepsze kasztany są na placu Pigalle” i że „Zuzanna lubi je tylko jesienią”. W „Stawce większej niż życie” debiutowało wielu aktorów, m.in. Jerzy Trela czy Marian Dziędziel. W epizodach wystąpili reżyser Krzysztof Kieślowski — był partyzantem z oddziału Bartka. Zagrał także operator Sławomir Idziak – był partyzantem w odcinku „Wielka wsypa”. U boku Klossa pokazały się najpiękniejsze aktorki: Irena Karel, Iga Cembrzyńska, Wanda Koczeska, Beata Tyszkiewicz, Aleksandra Zawieruszanka, Barbara Brylska. „Stawka większa niż życie” — zanim stała się serialem, była pokazywana jako teatr telewizji „Stawka większa niż życie” odniosła niebywały sukces. Serial ukazywał realia okupowanej Europy, działania wywiadu i złożoność wojennych losów. Dzięki charyzmatycznym postaciom i wciągającej fabule, a także świetnej reżyserii Janusza "Kuby" Morgensterna i Andrzeja Konica ( każdy z nich miał swoje odcinki) serial zyskał status kultowego i do dziś cieszy się popularnością wśród widzów. Nie można też zapomnieć o znakomitej muzyce Jerzego Matuszkiewicza, scenarzystami byli Andrzej Szypulski i Zbigniew Safjan. "Stawka..." zadebiutowała jesienią 1968 roku. Serial, który powstał w PRL-u miał swoje ograniczenia. Hans Kloss to agent związany z komunistycznym podziemiem. Jeśli inspiracją dla jego losów był Kazimierz Leski to w zawoalowany sposób, bo oficjalnie Kloss nie mógł mieć nic wspólnego z AK. Nie pada słowa o Powstaniu warszawskim, Amerykanie są oczywiście okropni, zgodnie z wymogami ówczesnej propagandy. Serial miał mieć wydźwięk antyniemiecki i antyamerykański i tak się stało. Mało kto też dzisiaj pamięta, że "Stawka większa niż życie" zanim stała się telewizyjnym serialem była pokazywana jako teatr telewizji grany na żywo, w 1965 roku. Teraz "Stawka większa niż życie" emitowana będzie od 12 czerwca w Kino Polska i w TVP2 - tu od poniedziałku do czwartku, o godzinie 21.05. Jak mówiono w serialu, agent J-23 znowu nadaje. SPRAWDŹ TAKŻE: Zmienili zakończenie, bo było za prawdziwe. Ten film z PRL-u ukryto na lata
Przyjaciel wyprawił im wesele w pociągu... Oto tajemnice relacji Edyty Wojtczak i Stanisława Mikulskiego
Gdy na ekranach telewizorów zadebiutował serial „Stawka większa niż życie", niemal wszystkie kobiety zauroczyły się w Stanisławie Mikulskim. Uważano, że jest mężczyzną idealnym. Niczego mu nie brakowało. Wśród jego największych fanek była Edyta Wojtczak, jedna z najpopularniejszych polskich spikerek. Kiedy dostała propozycję, aby poprowadzić wieczory autorskie Mikulskiego, nie zastanawiała się. Od razu przyjęła ofertę. I tak zaczęła się ich znajomość... [Ostatnia aktualizacja na viva.pl: 02.08.2025] [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 29.01.2025 r.] Relacja między Edytą Wojtczak i Stanisławem Mikulskim Aktor nie narzekał na brak powodzenia u kobiet. W latach 60. był jednym z najprzystojniejszych i najpopularniejszych artystów w Polsce. Co więcej, produkcje z jego udziałem pobijały rekordy oglądalności. Nic więc dziwnego, że często zapraszano go na spotkania z publicznością. Podczas licznych wyjazdów towarzyszyła mu Edyta Wojtczak, która prowadziła jego wieczory autorskie. W pewnym momencie byli nierozłączni. Wszędzie tam, gdzie był on, jej nie mogło zabraknąć. I to właśnie wtedy pojawiły się pytania: „Czy słynna spikerka spotyka się przystojnym aktorem?". Fani szukali odpowiedzi... „Ze Stasiem sporo się razem napodróżowaliśmy. Pamiętam, że kiedy zapowiadałam jego występy, widownia szalała ze szczęścia, długo nie dając ani mnie, ani jemu dojść do słowa", wyznała w rozmowie z autorką książki „Prezenterki". Edyta Wojtczak nigdy też nie ukrywała, że Stanisław Mikulski był dla niej bardzo ważny. I choć w 1966 roku wyszła za mąż za Jana Szymańskiego, bardzo lubiła serialowego Hansa Klossa. Natomiast w czasach, gdy realizowano „Stawkę większą niż życie" aktor poznał drugą żonę — Jadwigę Rutkiewicz, z którą był do jej śmierci. „Mimo że oboje mieliśmy za sobą śluby z innymi partnerami, myślano, że jesteśmy razem", dodawała spikerka. CZYTAJ TEŻ: Joszko i Debora Brodowie są rodzicami 11 dzieci. Ludzie wytykają ich palcami, zaczynają liczyć i robić zdjęcia Stanisław Mikulski, 2013 rok Edyta Wojtczak, 2020 rok Edyta Wojtczak i Stanisław Mikulski: spontaniczne wesele w pociągu. Co tak naprawdę ich łączyło? Nie każdy też wie, że gwiazda Telewizji Polskiej miała wziąć spontaniczny ślub z... gwiazdorem serialu. Sakramentu miał im wówczas udzielić znajomy, Bogdan Kryspin. Jak to wyglądało? Gdy Edyta Wojtczak i cała ekipa Stanisława Mikulskiego jechała na jeden z koncertów, wcześniej wspomniany kolega zauważył posłów na Sejm. Wpadł wtedy na pomysł, aby z nich zażartować. „Połączymy węzłem małżeńskim najpopularniejszą parę telewizyjną", miał powiedzieć posłom. Zaprosił ich do wagonu restauracyjnego na... wesele przystojnego aktora i pięknej prezenterki. Nikt poza nimi nie wiedział, że to był jedynie żart. Gdy podróż się zakończyła, plotka poszła w eter. Fani ulubieńców widzów nie mieli wówczas wątpliwości, że Stanisław i Edyta są już po ślubie. Oni natomiast nie zaprzeczali tym doniesieniom. Z tego powodu przez wiele lat twierdzono, że są parą. Do dzisiaj nikt nie ma pewności, co tak naprawdę ich łączyło... Tak wspominała Edyta Wojtczak wspominała relację z aktorem w jednym z wywiadów: „Przeżyliśmy razem wiele fantastycznych chwil, jeżdżąc po kraju. Przyjaźniliśmy się, szanowali nawzajem, łączyła nas szczególna więź...”. (cytat za Świat Seriali) CZYTAJ RÓWNIEŻ: Są nierozłączni od ponad 40 lat. Jacek Cygan wiele zawdzięcza ukochanej żonie Ewie Stanisław Mikulski, 1959 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgi8iNqN-3cb144b.jpg" width="1600" height="2013" alt="1959. Kadr z filmu "Sygnaly" w rezyserii Jerzego Passendorfera, n/z Stanislaw Mikulski.,Image: 429024068, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Cena minimalna 50 PLN, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Sygnaly"" /> Edyta Wojtczak, 1991 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgTcZIEC-eee8000.jpg" width="1600" height="2344" alt="Warszawa, 1991. Edyta Wojtczak, prezenterka telewizyjna.,Image: 427765864, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Piotr Ciesla / RSW / Forum" title="Edyta Wojtczak, 1991" />
Beata Tyszkiewicz zakochała się w nim bez pamięci. Czekał ją srogi zawód
Dzieliło ich dziewięć lat. Ona była nim bezgranicznie zafascynowana
Gdy spotkali się po raz pierwszy, ona miała zaledwie 22 lata, on był o dziewięć lat starszy. Beata Tyszkiewicz dopiero rozwijała swoją karierę, Stanisław Mikulski miał ułożone życie u boku żony Wandy. Poznali się na planie filmu „Odwiedziny prezydenta” w 1960 roku. Między nimi z miejsca narodziła się więź. O jej naturze spekulowali wówczas wszyscy. Płomienny romans, przyjaźń a może jeszcze coś innego? Ona ujawniła prawdę dopiero pół wieku później... Gdy zmarł, nie szczędziła mu pięknych, wzruszających słów. [Ostatnia aktualizacja na VIVA.PL 23.08.2025 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 29.12.2024] Beata Tyszkiewicz i Stanisław Mikulski: zakochała się w nim bez pamięci Los pchał ich ku sobie. W latach 60. zagrali razem w kilku filmach. Poznali się w 1960 roku na planie „Odwiedzin prezydenta”: ona wcielała się w Igę, żonę Witolda, on zaś w Pawła Guzińskiego, męża mamy Jacka. Podobno między Beatą Tyszkiewicz a Stanisławem Mikulskim zaiskrzyło już w trakcie pierwszego spotkania... „Miałam dwadzieścia dwa lata, kiedy zakochałam się bez pamięci w starszym ode mnie mężczyźnie. Miał ułożone życie... Wiedziałam, że nasza miłość nie miała przyszłości, ale moja fascynacja nie wygasała. Musiałam kogoś pokochać, a on nadawał się do tego, jak nikt inny”, zwierzała się pierwsza dama polskiego kina w wydanej pół wieku później biografii „Nie wszystko na sprzedaż”. Nie potwierdziła oficjalnie, że chodziło właśnie o Stanisława Mikulskiego, ale znawcy kina i kultury okresu PRLu nie mają co do tego wątpliwości. „Spotykaliśmy się na festiwalach, graliśmy w kolejnych filmach”, dodawała. Twierdziła, że był „po prostu jak z obrazka” oraz że przy nim „czuła się uczuciowo uspokojona” (cytaty za serwisem Pomponik). Ponownie spotkali się w 1963 roku na planie „Skąpanych w ogniu”. Kadr, który został wówczas opublikowany na łamach „Żołnierza Polskiego”, ona określiła po latach mianem „pięknego zdjęcia zakochanych”. Z pewnością sprawił on, że o naturze łączącej ich relacji spekulowano jeszcze bardziej intensywnie... Podobno ekipa filmowa była przekonana o tym, że jest to romans, zaś oni mieli temu nie zaprzeczać. Czy jednak nie był to tylko chwyt związany z promocją dzieła? Dziś powiedzielibyśmy – chwyt marketingowy. Czytaj także: Unika medialnego szumu, żyje na własnych zasadach. Z młodszą córką łączy Beatę Tyszkiewicz wyjątkowa więź „To był dla mnie niezwykle gorący okres. I trudny. Rozstanie z żoną, pokój w lubelskim teatrze jako adres zamieszkania, przeprowadzka do Warszawy. „Skąpanych w ogniu” zapisuję po stronie moich sukcesów w tamtym okresie”, wspominał z kolei Stanisław Mikulski na łamach książki „Niechętnie o sobie”. Nie krył przy tym, że zawsze pozostawał pod przemożnym urokiem Beaty Tyszkiewicz, zaś spotkania z nią były dla niego „chwilami przyjemności”... Gdy rok później zagrali w „Spotkaniu ze szpiegiem”, spekulacje obiegły już całą Polskę. Mieli być praktycznie nierozłączni oraz sprawiać wrażenie zajętych tylko sobą. „Staś mnie po prostu traktował dobrze. On wszystkich ludzi zawsze traktował dobrze”, podkreślała po latach na antenie Radia24.pl aktorka. On chwilę później zagrał Hansa Klossa w „Stawce większej niż życie”. Spadła na niego wielka popularność, która z pewnością była dużym wyzwaniem dla skromnego mężczyzny. Ona sama, gdy była już żoną Andrzeja Wajdy, zagrała gościnnie w jednym z odcinków produkcji. Wcieliła się w piękną i groźną Christin. „W odcinku „Zdrada” rzecz dotyczy tego, w jaki sposób piękna dziewczyna może przysłużyć się Niemcom. Kloss musi rozpracować Christin Kield. Właściwie nie wiadomo do końca, czy jest w niej autentycznie zakochany czy tylko udaje miłość, aby wypełnić zadanie”, wspominał Stanisław Mikulski po latach w książce i dodał, że do tej roli Beata Tyszkiewicz pasowała o wiele bardziej niż inne aktorki tamtych czasów... Czytaj także: Beata Tyszkiewicz unika kontaktu z Iwoną Pavlović. Tancerka wyznała smutną prawdę Beata Tyszkiewicz i Stanisław Mikulski: przyjaźń na lata Ona w 1967 roku została żoną Andrzeja Wajdy. Chwilę wcześniej na świat przyszła ich córka Karolina. Stanisław Mikulski natomiast związał się z kostiumolog Jadwigą Rutkiewicz. Parę dotknęła zresztą bolesna tragedia: ich synowie, bliźniaki Grzegorz i Bartłomiej, zmarli w 1972 roku tuż po porodzie. Dla aktora małżonka była miłością życia. Gdy uległa wypadkowi, po którym doznała paraliżu, czule się nią opiekował. „Staś był bardzo adorowanym aktorem, ale kochał żonę. Zbudował dla niej dom, wiele lat się o nią troszczył, bo ona nie mogła sama chodzić. Któregoś dnia zatelefonował do mnie, że umarła. Jego rozpacz nie miała granic. Tak, jakby stracił treść swojego życia”, wspominała nostalgicznie Beata Tyszkiewicz na łamach biografii. Ale tych dwoje połączyła więź silniejsza niż miłość: przyjaźnili się bowiem przez kolejne pół wieku. Utrzymywali ze sobą kontakt, darzyli serdecznością. Wiedzieli, że mogą na siebie liczyć. Nigdy nie potwierdzili, że w latach 60. ich uczucie miało inną naturę niż platoniczna... Do czasu. Gdy Stanisław Mikulski zmarł w 2014 roku, Beata Tyszkiewicz przyznała, że była to miłość jednostronna, niespełniona, czego ona żałowała. Jak widać, nawet jeśli pierwsze małżeństwo aktora przestawało już wówczas istnieć, nie złamał słów przysięgi. „Trudno było nie ulec jego czarowi. Staś do końca pozostał młodym chłopakiem - uroczym, życzliwym, czułym, delikatnym, bardzo wiernym w przyjaźni i miłości... do żony”, stwierdziła bez ogródek w rozmowie z reporterem TVP Info. Wspominała, że ponad wszystko cenił on prywatność. „Był niezwykle wiernym przyjacielem i niezwykle dyskretnym człowiekiem. Staś żył swoim życiem, nikomu sobą nie sprawiając kłopotu”, podkreśliła Beata Tyszkiewicz. I tak właśnie go zapamiętamy... Źródło: Pomponik.pl, O2.pl <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgwVMAoV-b60fa27.jpg" width="2348" height="1600" alt="1963. Kadr z filmu "Skapani w ogniu" w rezyserii Jerzego Passendorfera, n/z Beata Tyszkiewicz i Stanislaw Mikulski.,Image: 428855423, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: Roman Sumik / Forum" title="kadr z filmu "Skapani w ogniu"" /> Beata Tyszkiewicz, Stanisław Mikulski, kadr z filmu „Skąpani w ogniu” w reżyserii Jerzego Passendorfera, 1963 rok
Stanisław Mikulski i Jadwiga Rutkiewicz: pochowali dwóch synów. Opiekował się nią do końca
Gdy odeszła, codziennie płakał przy jej grobie
Był przekonany, że jest kobietą jego życia, że stworzą razem rodzinę, doczekają się dzieci. Dla niej zbudował dom. Ale los był okrutny i napisał dla nich inny scenariusz... Druga żona Stanisława Mikulskiego odchodziła na jego oczach. Ich związek był naznaczony cierpieniem i traumą straty. Dopiero po latach ujawnił, przez co tak naprawdę razem przeszli. Uwielbiany aktor dla Jadwigi Rutkiewicz poświęcił wiele: gdy okazało się, że zmaga się ze śmiertelną chorobą, wszystko jej podporządkował. Czule się opiekował, troszczył. Gdy odeszła, był zrozpaczony. Do tego stopnia, że sprzedał ukochany dom, w którym spędzili wiele lat... [Ostatnia aktualizacja na Viva.pl 23.02.2025] [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie:02.03.2025 r.] Stanisław Mikulski i Jadwiga Rutkiewicz: druga żona była jego ogromną miłością Gdy po raz pierwszy ożenił się, miał 25 lat. Jego wybranka była młodsza o sześć. Poznali się w Lublinie, w którym pracował. Zaiskrzyło, ale to było uczucie dwojga ludzi na początku swojej życiowej drogi. Stanisław Mikulski miał dopiero zagrać te największe role. Jego ukochana, Wanda, była primadonną operetki, miała wielki talent. Wzięli ślub w 1954 roku, dwa lata później na świat przyszedł ich syn Piotr. Ale aktor dekadę później przeprowadził się do Warszawy, już wówczas było wiadomo, że w jego związku nie dzieje się najlepiej. Oficjalnie rozwiódł się z pierwszą żoną w 1966 roku. Dlaczego? Na to pytanie on sam nie miał odpowiedzi. „Zacząłem rzadko bywać w domu, a nieobecność męża źle wpływa na małżeństwo. Nie wiem, czy to była wina Wandy, czy moja. Nie chcę w to wnikać, tak potoczyły się nasze losy”, ucinał po latach. „Stawka większa niż życie”, która początkowo była serią spektakli telewizyjnych a dopiero później serialem, dała mu znacznie więcej niż sławę. Rolę w niej zaproponował mu w 1965 roku Janusz Morgenstern. To właśnie na planie produkcji poznał o dziewięć lat młodszą kostiumolożkę filmową i teatralną, Jadwigę Rutkiewicz. Oboje mieli już na koncie swoje przejścia, ona była wcześniej żoną kostiumografa, Jana Rutkiewicza. Doczekali się córki Magdaleny Jadwigi, która zawodowo poszła w ślady rodziców. Między Stanisławem Mikulskim i Jadwigą Rutkiewicz (jej zdjęcia możesz zobaczyć POD TYM LINKIEM) z miejsca pojawiła się nić porozumienia. I chemia. Nie tylko ich do siebie przyciągało, mieli również wiele tematów do rozmów. Więź stała się silna. Ślub wzięli w czerwcu 1970 roku, a gdy wyszło na jaw, że ona jest w ciąży, nie posiadali się ze szczęścia. Ale ono nie było im dane... Ten związek był naznaczony niezwykle bolesnymi tragediami. Czytaj także: U jego boku pokonała nowotwór piersi. Poruszająca historia Joanny Górskiej i Roberta Szulca Stanisław Mikulski na planie „Stawki większej niż życie”, lata 60. XX wieku Stanisław Mikulski i Jadwiga Rutkiewicz: historia miłości, rodzinna tragedia Gdy dotarła do niego wiadomość o rozwiązaniu żony, przebywał w Jugosławii, gdzie promował kultowy dziś serial. Rozpierała go duma i radość, czuł, że od teraz będą tworzyli wyjątkową rodzinę. Ale nie miał świadomości, że nie dane im będzie szczęście. Urodzony w marcu 1972 roku syn Bartek zmarł niedługo po tym, jak przyszedł na świat. „Nie wiem, jak to ustalili moi gospodarze, ale w pewnym momencie mówią mi, że zostałem ojcem! Co za radość i szczęście! Kilka godzin później już sam rozmawiałem z Polską. Nikt nie odważył się na przekazanie innej wieści. Mój synek zmarł kilka godzin po porodzie. Chcę, aby państwo wiedzieli, że w moim życiorysie, równolegle do okresu niespotykanej sławy, biegła inna, dotychczas nieujawniona historia... Sprowadzało mnie na ziemię i to boleśnie”, pisał w autobiografii „Niechętnie o sobie”, wydanej w 2012 roku. Ale na tym dramaty pary się nie skończyły. Podjęli kolejną próbę zostania rodzicami. W listopadzie 1973 roku na świat przyszedł ich drugi synek, Grzegorz. Ale i on zmarł chwilę po narodzinach (według niektórych źródeł synowie pary mieli być bliźniakami). To, co wówczas czuli, można sobie jedynie wyobrazić. Nie chcieli o tym mówić przez lata, ten ból był zbyt duży, wszechogarniający. Stanisław Mikulski prosił znajomych, by nie informowali nikogo o tym, co przeszedł wraz z drugą żoną. Na te najbardziej bolesne karty swojej historii spuścił zasłonę milczenia. Na długie lata... Czytaj także: Dzieli ich niemal 40 lat, łączy namiętne uczucie. Marek Włodarczyk jednak nie zamierza się żenić <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgsYxL86-1bf039d.jpg" width="1600" height="2406" alt="Miedzyzdroje.01.07.2004.9 Wakacyjny Festiwal Gwiazd.Nz-Stanislaw Mikulski,Image: 429914092, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarczewski / Forum" title="9 Wakacyjny Festiwal Gwiazd" /> Stanisław Mikulski i Jadwiga Rutkiewicz: choroba żony, pożegnanie Gdy w 2012 wydał biografię, podkreślał, że zdecydował się na te osobiste zwierzenia, by „odciążyć ich [bliskich - red.] i swoją pamięć”. Okazało się, że jego ukochana cierpiała na trudną w leczeniu chorobę układu limfatycznego, ziarnicę. Na domiar złego jest to ten rodzaj schorzenia, który bardzo długo może nie dawać żadnych objawów. Dla nich diagnoza brzmiała jak wyrok, wówczas nie było praktycznie metod, by powstrzymać jej rozwój. Lekarze dawali Jadwidze Rutkiewicz maksymalnie trzy lata życia! „Moja żona Jadwiga zaczęła chorować w połowie lat 70. Nie mogła urodzić zdrowych dzieci. O samej chorobie dowiedzieliśmy się później, łącząc ją z wydarzeniami z porodówki”, tłumaczył. Los dał im jednak więcej czasu, niż się spodziewali. Ale druga żona aktora gasła z każdym dniem. Cierpiała, miała niedowład nóg, w końcu przestała chodzić i wymagała stałej opieki. Mogła liczyć na bezwarunkowe wsparcie męża, który opiece nad nią podporządkował wszystkie zawodowe zobowiązania. Kochał ją, przeprowadzili się do domu pod Warszawą, który dla niej wybudował, który miał być ich azylem, oazą. „Przez większość czasu musiałem łączyć pracę z opieką nad żoną, nie mogłem inaczej. Biegłem jak najpóźniej do teatru, a po przedstawieniu jak najszybciej wracałem do domu, do niej. Czekała na mnie. Choroba postępowała, przecież to się widzi. Czasem dopadały mnie momenty słabości. Właściwie to było nie do opanowania... W garderobie, kiedy byłem sam…”, wspominał po latach. Czytaj też: Chcieli utrzymać ślub w tajemnicy, nie wszystko poszło po ich myśli. Karolina Gorczyca i Krzysztof Czeczot mówią o swojej miłości Czuwał przy niej do końca. Zmarła w styczniu 1985 roku, miała jedynie 47 lat. Dla niego śmierć żony była wielkim ciosem. Czuł się przytłoczony bezmiarem cierpienia, znajomi wspominali, że całe dnie potrafił spędzić na cmentarzu, przy jej grobie. Koniec końców wycofał się z życia publicznego na jakiś czas, sprzedał również dom, w którym mieszkali. Być może dlatego, że wszystko w nim przypominało mu ukochaną i spędzone z nią chwile... Wyjechał do Moskwy, gdzie ukojenia szukał w pracy. „Staś był bardzo adorowanym aktorem, ale kochał żonę. Zbudował dla niej dom, wiele lat się o nią troszczył, bo ona nie mogła sama chodzić. Któregoś dnia zatelefonował do mnie, że umarła. Jego rozpacz nie miała granic. Tak, jakby stracił treść swojego życia”, wspominała nostalgicznie na łamach swojej biografii Beata Tyszkiewicz, z którą Mikulski długo się przyjaźnił. Szczęście odnalazł dopiero u boku Małgorzaty Błoch-Wiśniewskiej, którą poznał w 1988 roku. Byli razem aż do jego śmierci w listopadzie 2014 roku. Czytaj także: Na pierwsze spotkanie przyjechał karetą, z kwiatami. Tak Jan i Helena Lubomirscy-Lanckorońscy opowiadają o swojej miłości Źródło: Film.Interia.pl, VIVA!, biografia Stanisława Mikulskiego „Niechętnie o sobie” Stanisław Mikulski, Warszawa, 1964 rok
Stanisław Mikulski do końca walczył z chorobą, nie chciał obciążać bliskich. Opieką otoczyła go trzecia żona
Życie nie szczędziło mu ciosów, a los potraktował wyjątkowo podle... Stanisław Mikulski przeżył w życiu prawdziwe piekło. Najpierw stracił dwójkę malutkich synów, później przez dekadę opiekował się ciężko chorą żoną... A gdy zdawało się, że sytuacja aktora w końcu zaczyna się stabilizować, zdiagnozowano u niego chorobę nowotworową. Walczył do samego końca, odchodził z godnością... Stanisław Mikulski do samego końca był związany z trzecią żoną Wielka kariera Stanisława Mikulskiego rozpoczęła się rolą w "Kanale" Andrzeja Wajdy. Artysta nie mógł opędzić się od wielbicielek, a jego życie prywatne owiane było tajemnicą — kobiety mdlejące na jego widok nie wiedziały wówczas, że obiekt ich fantazji jest już żonaty z primadonną operetki o imieniu Wanda. Małżeństwo nie przetrwało próby czasu — jednak filmowy Smukły nie rozpaczał długo. Poślubił on kostiumografkę Jadwigę Rutkiewicz, z którą doczekał się syna Bartka, lecz szczęście małżonków trwało zaledwie chwilę. Chłopiec zmarł krótko po porodzie. Rok później para straciła drugiego syna, Grzegorza. Stanisław Mikulski Powodem śmierci dzieci była choroba nowotworowa krwi, którą w późniejszych latach zdiagnozowano u Jadwigi. Druga żona Mikulskiego była całkowicie zdana na opiekę męża. "Przez większość czasu musiałem łączyć pracę z opieką nad żoną, nie mogłem inaczej. Biegłem jak najpóźniej do teatru, a po przedstawieniu jak najszybciej wracałem do domu, do niej. Czekała na mnie. Choroba postępowała, przecież to się widzi. Czasem dopadały mnie momenty słabości. Właściwie to było nie do opanowania" — wspominał później w autobiografii "Niechętnie o sobie". Jadwiga zmarła w 1985 roku, pozostawiając aktora w głębokiej żałobie. CZYTAJ TAKŻE: Krzysztof Kiersznowski zostawił żonę i życie na emigracji. Później jego sercem zawładnęła 33 lata młodsza barmanka Pogrążony w głębokiej rozpaczy, pozostawił wszystko za sobą i postanowił przenieść się do Moskwy na stałe. Tam poznał o 23 lata młodszą Małgorzatę Błoch-Wiśniewską, która została jego trzecią żoną. "Jest to dla mnie nagroda za wszystko, co mnie złego w życiu spotkało. Jeśli były w moim życiu momenty nieprzyjemne, to mój ostatni związek jest nagrodą za to wszystko. Wspaniała, cudowna, kochana dziewczyna" — rozczulał się nad ukochaną w Pytaniu na śniadanie. Stanisław Mikulski, Małgorzata Błoch-Wiśniewska, festiwal w Międzyzdrojach, 11.07.2009 Stanisław Mikulski stoczył ciężką walkę z nowotworem. Aktor odchodził we śnie To właśnie Małgorzata czuwała przy mężu do końca oraz otoczyła podobną opieką, jak on niegdyś Jadwigę... Stanisław Mikulski zmarł 27 listopada 2014 roku nad ranem, po przegranej walce z nowotworem. Miał 85 lat. Po diagnozie jego bliscy nie tracili nadziei na cud — niestety choroba okazała się bezlitosna, a jej postęp nie do powstrzymania. Na tydzień przed śmiercią aktor trafił do szpitala, nie czuł się tamtego dnia najlepiej. Nie chciał jednak martwić bliskich, dlatego z trudnym doświadczeniem wolał zmagać się w samotności... Śmierć nadchodziła powoli. Rodzina zdążyła pożegnać Stanisława Mikulskiego, i była przy nim, gdy odchodził. "Liczyliśmy, że może się poprawi, że są jakieś szanse. Ale niestety, powoli od poniedziałku gasł. Zmarł o godz. 5.15. Przy Stanisławie była cała rodzina. Pożegnali się z nim wcześniej. Opuszczał nas bardzo spokojnie, umarł we śnie. Odszedł naprawdę bardzo godnie" — opowiadał Super Expressowi Krzysztof Genczlewski, bliski przyjaciel artysty oraz współautor jego autobiografii. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Zaskakiwał ją romantycznymi gestami. „Mąż był najukochańszym człowiekiem na świecie”, wspomina Teresa Lipowska Odejście aktora wstrząsnęło przyjaciółmi z branży. Osoby z jego środowiska wspominały zmarłego w ciepłych słowach... "Był to przykład człowieka rzetelnego, uczciwego, serdecznego. W ogóle nie miał w sobie jakiejkolwiek zawiści! Przejechaliśmy razem mnóstwo kilometrów i spotkaliśmy się z wieloma różnymi ludźmi. Nikt nigdy nie dał odczuć Staszkowi, że go nie lubi. Nikt nigdy nie powiedział złego słowa o nim ani o jego twórczości" — kontynuował Genczlewski. Śmiercią kolegi przejęła się m.in. Teresa Lipowska, której mąż przyjaźnił się z Mikulskim. "To był wspaniały człowiek! Mężczyzna z wielką klasą", podkreślała zasmucona aktorka. Stanisław Mikulski, 18.06.2013 Stanisław Mikulski, 1959
Stanisław Mikulski stracił dwóch synów i żonę. Szczęście odnalazł u boku młodszej Małgorzaty
Spędził u boku młodszej żony niemal trzy dekady
Życie srogo go doświadczyło, zanim poznał swoją ukochaną. Po 12 latach rozwiódł się z pierwszą żoną. Później próbował budować szczęście u boku kostiumografki Jadwigi Rutkiewicz. Niestety, choroba sprawiła, że dwaj ich synowie zmarli tuż po porodzie, zaś aktor „Stawki większej niż życie” musiał opiekować się żoną aż do jej śmierci. Jej odejście złamało mu serce i wydawało się, że Stanisław Mikulski nie będzie już chciał budować relacji z żadną kobietą. Jednak, gdy pod koniec lat 80. poznał w Moskwie Małgorzatę Błoch-Wiśniewską, wszystko się zmieniło... Byli razem aż do jego śmierci w 2014 roku. Poznaj ich historię! [Ostatnia aktualizacja 27.11.2024 r.] Stanisław Mikulski: życie prywatne aktora, nieudane związki Drugą żonę poznał na planie „Stawki większej niż życie”. Szybko udało im się nawiązać więź, świetnie się dogadywali i stwierdzili, że chcą budować przyszłość u swojego boku. Oboje mieli już na koncie małżeństwa, które nie przetrwały... Ślub wzięli w czerwcu 1970 roku. Rodzicami zostali dwa razy: w marcu 1972 roku oraz listopadzie 1973. Niestety, ich synowie Bartłomiej i Grzegorz zmarli krótko po porodzie. Powodem była ziarnica, na którą cierpiała Jadwiga Rutkiewicz. „Moja żona Jadwiga zaczęła chorować w połowie lat siedemdziesiątych. Nie mogła urodzić zdrowych dzieci. O samej chorobie dowiedzieliśmy się później, łącząc ją z wydarzeniami z porodówki. Nazywała się ziarnica. Jest rzadka, częściej dopada mężczyzn, obecnie uleczalna”, ujawnił z autobiografii „Niechętnie o sobie” w 2012 roku. Wówczas postępująca choroba układu limfatycznego była praktycznie wyrokiem. Mimo że lekarze dawali drugiej żonie Stanisława Mikulskiego maksymalnie trzy lata życia, zmarła w styczniu 1985 roku w wieku 47 lat. Aktorowi świat się zawalił. Godzinami przesiadywał przy jej grobie, zdecydował się sprzedać dom, w którym mieszkali i w którym czule opiekował się nią do końca. Trzy lata później, w 1988 roku, otrzymał jednak propozycję objęcia posady dyrektora Polskiego Centrum Kultury w Ośrodku Informacji i Kultury Polskiej przy ambasadzie w Moskwie. Przyjął ją, nic go w Polsce nie trzymało. Syn z pierwszego małżeństwa, Piotr, był już dorosły. Stanisław Mikulski nie wiedział wówczas, że decyzja ta zmieni jego życie diametralnie... na lepsze! Czytaj także: Szczęście u jej boku znalazł jeszcze w liceum. Paweł Małaszyński zdobył się na osobiste wyznanie Szymon Szurmiej, Stanisław Mikulski, Małgorzata Błoch-Wiśniewska, festiwal w Międzyzdrojach, 10.07.2009 rok Stanisław Mikulski szczęście odnalazł u boku trzeciej żony. Mówił, że była jego nagrodą Ona pracowała wówczas w szkole przy ambasadzie jako nauczycielka muzyki, wychowywała samotnie trzyletnią córkę Katarzynę. To właśnie ona miała ich zeswatać, co aktor wspominał z dużą czułością. „Wiesz, może byśmy sobie mówili na ty, będzie nam łatwiej”, powiedziała podobno dziewczynka do znacznie starszego aktora. Małgorzata Błoch-Wiśniewska była młodsza od Stanisława Mikulskiego o 23 lata, z wykształcenia jest muzykolożką. Gdy wzięli ślub, zamieszkali w Warszawie. Przy boku trzeciej żony serialowy Hans Kloss odnalazł szczęście i spokój. „Jest to dla mnie nagroda za wszystko, co mnie złego w życiu spotkało. Jeśli były w moim życiu momenty nieprzyjemne, to mój ostatni związek jest nagrodą za to wszystko. Wspaniała, cudowna, kochana dziewczyna”, zwierzał się w rozmowie z Anną Popek na antenie „Pytania na śniadanie” w kwietniu 2014 roku serialowy Hans Kloss. W ostatnich latach życia Stanisław Mikulski właśnie z rodziną spędzał każdą wolną chwilę, ciesząc się zasłużoną emeryturą. Kochał wypoczynek na łonie natury, na Mazurach. „Jest chałupka nad jeziorem i tam z największą przyjemnością zawsze jedziemy. Trawkę można przyciąć, owoce pozbierać, tam się czuję znakomicie”, zachwycał się. Miał świetny kontakt z córką trzeciej żony z poprzedniej relacji oraz synem Piotrem ze swojego pierwszego małżeństwa, jak również z wnukami. Czytaj także: Życie nie szczędziło im trudnych chwil, dzięki miłości pokonują każdą przeszkodę. Początki ich relacji nie były usłane różami Stanisław Mikulski, Małgorzata Błoch-Wiśniewska, festiwal w Międzyzdrojach, 11.07.2009 rok Stanisław Mikulski: choroba, ostatnie chwile Po raz ostatni pojawił się na dużym ekranie w filmie „Hans Kloss. stawka większa niż śmierć” Patryka Vegi w 2012 roku. Gdy rok później trafił do szpitala z silnym bólem kręgosłupa, tylko najbliżsi wiedzieli, że to coś znacznie bardziej poważnego. Tydzień przed tym, jak odszedł, ponownie musiał być hospitalizowany. Wówczas przyjaciele dowiedzieli się, co tak naprawdę mu dolega. Odszedł dokładnie dekadę temu, 27 listopada 2014 roku w otoczeniu tych, których kochał, spokojnie. „Liczyliśmy, że może się poprawi, że są jakieś szanse. Ale niestety, powoli od poniedziałku gasł. Zmarł o godz. 5.15. Przy Stanisławie była cała rodzina. Pożegnali się z nim wcześniej. Opuszczał nas bardzo spokojnie, umarł we śnie. Odszedł naprawdę bardzo godnie”, wspominał w rozmowie z „Super Expressem” Krzysztof Genczlewski, współautor książki „Niechętnie o sobie”. Pogrzeb aktora odbył się 5 grudnia na warszawskich Powązkach. Była to świecka uroczystość, w której udział wzięli jego najbliżsi, przyjaciele oraz fani... Spoczął cztery kwatery od miejsca pochówku swojej drugiej żony. Czytaj także: Pierwszego męża Iwona Pavlović poznała na parkiecie, kilka dni temu zamieściła wspólne nagranie. Ich związek trwał 19 lat Źródło: VIVA!, biografia „Niechętnie o sobie” Stanisława Mikulskiego, Plotek.pl, Plejada.pl Stanisław Mikulski, Małgorzata Błoch-Wiśniewska, Warszawa, 25.11.2011 rok Artykuł aktualizowany na VIVA! Historie 29.11.2024 r.
Ludzie widzieli w nim superbohatera, a on przeżywał rodzinne dramaty. Historia Stanisława Mikulskiego
Jego życie to sukcesy i wielkie tragedie
Dla fanów Stanisław Mikulski był wręcz superbohaterem. Jak sam mówił, gdzie się nie pojawiał, tam natychmiast robiło się zbiegowisko. Jednak choć udało mu się zrobić wielką karierę, to w życiu prywatnym mierzył się z osobistymi tragediami... Aktor stracił dwóch synów, a później także ukochaną żonę, którą odebrała mu choroba... Jakie tajemnice skrywało jego życie? Stanisław Mikulski: droga do aktorskiej kariery Przyszedł na świat w robotniczej rodzinie w Łodzi. W domu się nie przelewało. Gdy Stanisław Mikulski jako młody aktor kupił sobie nowy płaszcz, jego mama była dumna, że syn tak dobrze sobie poradził, że stać go na takie zakupy. Egzamin aktorski zdał eksternistycznie w Szkole Teatralnej w Krakowie. Debiutował w teatrze w Lublinie. Grał tam główne role w poważnym repertuarze, m.in. w Szekspirze. Na początku nie miał nawet własnego miejsca. Spał w garderobie. „Już pan jest, tak wcześnie?”, pytali pracownicy, którzy przychodzili rano przygotować teatr do pracy. W Lublinie poznał swoją pierwszą żonę Wandę, primadonnę operetki. Zakochali się w sobie. Gdy brali ślub, on miał 25 lat, ona 19. Urodził im się syn Piotr. Jednak ich małżeństwo nie przetrwało, Mikulski w 1964 roku wyjechał do Warszawy, po dwóch latach oficjalnie wzięli rozwód. „Nie wiem, czy to była wina Wandy, czy moja. Nie chcę w to wnikać, tak potoczyły się nasze losy”, mówił po latach. W młodości grywał w filmie małe role, dostał m.in. epizod w „Kanale” Andrzeja Wajdy. Aktorski fart przyszedł dopiero po latach. W 1965 roku reżyser Janusz Morgenstern zaproponował mu rolę Hansa Klossa w „Stawce większej niż życie”. Na początku była to seria spektakli telewizyjnych, potem serial. „Stawka” wyniosła Mikulskiego na szczyty popularności. O jego roli Janusz Morgenstern mówił, że to był bohater, na którego czekali Polacy. Odważny, zaradny, a przy tym z zasadami. Hans Kloss – a właściwie Polak Stanisław Kolicki podszywający się pod nazistowskiego oficera Hansa Klossa – wodził za nos całą Abwehrę i Gestapo. Ośmieszał plany nazistów. Był przystojny, świetnie wyglądał w mundurze, kobiety za nim szalały, jak za Jamesem Bondem. Zresztą w „Stawce większej niż życie” u boku Stanisława Mikulskiego grały najpiękniejsze aktorki tamtych lat: Iga Cembrzyńska, Irena Karel, Barbara Brylska, Ewa Wiśniewska, Anna Zawieruszanka, Beata Tyszkiewicz. To robiło wrażenie. Zobacz też: Tymi kontrowersjami żyła cała Polska. Natalia Kukulska nigdy nie potwierdziła plotek o konflikcie z drugą żoną ojca... Mikulski stał się bohaterem narodowym, a raczej międzynarodowym, bo rozpoznawano go nawet w Mongolii. Zdarzało mu się słyszeć od kobiet pytanie: „Czy mogę Pana chociaż dotknąć”. W rozmowie z „Dużym Formatem” wspominał: „Wychodziłem na ulicę - zbiegowisko. Jechałem na urlop - zbiegowisko. Doszło do tego, że znajomi, jak chcieli coś załatwić, np. przydział mieszkania albo kupno pralki, to prosili, żebym z nimi poszedł. . Robiłem za maskotkę”. 1967r. Stanisław Mikulski podczas realizacji serialu "Stawka większa niż życie" Stanisław Mikulski: sukcesy i wielkie tragedie Wydawało się, że dobra passa aktorka przełoży się na życie osobiste. Na planie „Stawki większej niż życie” poznał swoją drugą żonę, piękną Jadwigę Rutkiewicz, kostiumografkę. To była miłość od pierwszego wejrzenia. Świetnie się rozumieli, wiele ich łączyło, Jadwiga też była po rozwodzie, miała córkę Magdę. Gdy okazało się, że żona jest w ciąży, Stanisław Mikulski był uszczęśliwiony. Niestety to, co mogło być samym szczęściem, okazało się tragedią. Aktor był w Jugosławii, promował tam serial, gdy dowiedział się, że żona urodziła. Był zachwycony i dumny. „Nie wiem, jak to ustalili moi gospodarze, ale w pewnym momencie mówią mi, że zostałem ojcem! Co za radość i szczęście! Kilka godzin później już sam rozmawiałem z Polską. Nikt nie odważył się na przekazanie innej wieści. Mój synek zmarł kilka godzin po porodzie. Chcę, aby państwo wiedzieli, że w moim życiorysie, równolegle do okresu niespotykanej sławy, biegła inna, dotychczas nieujawniona historia... Sprowadzało mnie na ziemię i to boleśnie”, pisał w autobiograficznej książce „Niechętnie o sobie". Syn, Bartek, urodzony w marcu 1972 roku, zmarł dzień po porodzie. Można sobie wyobrazić tragedię aktora i jego żony. Rok później w listopadzie 1973 urodził się im drugi synek – Grzegorz, który również zmarł. Mikulski przez lata nie opowiadał o tej tragedii. Uważał, że tak straszne i osobiste przeżycia zasługują na milczenie. To był dla niego temat tabu. Znajomych prosił o dyskrecję. Stanisław Mikulski: prawda o jego życiu wyszła na jaw po latach O swoich przeżyciach napisał dopiero we wspomnianej autobiografii „Niechętnie o sobie” wydanej w 2012 roku. Ale mówił o tym także powściągliwie. Tłumaczył wtedy: „Przerywam milczenie, aby odciążyć ich i moją pamięć”. I dalej opowiadał: „Moja żona Jadwiga zaczęła chorować w połowie lat 70. Nie mogła urodzić zdrowych dzieci. O samej chorobie dowiedzieliśmy się później, łącząc ją z wydarzeniami z porodówki”. U Jadwigi zdiagnozowano z opóźnieniem ziarnicę, ciężką chorobę układu limfatycznego, która zresztą długo nie daje objawów. W tamtych latach była praktycznie wyrokiem. „Wtedy mówiono nam, że to kwestia trzech lat i… koniec”, wspominał Mikulski. Na szczęście Jadwiga żyła dużo dłużej, choć z roku na rok coraz bardziej cierpiała, przestała chodzić, miała niedowład nóg. Mąż sam zapewnił jej wspaniałą opiekę, zajmował się i był przy niej do końca. „Przez większość czasu musiałem łączyć pracę z opieką nad żoną, nie mogłem inaczej. Biegłem jak najpóźniej do teatru, a po przedstawieniu jak najszybciej wracałem do domu, do niej. Czekała na mnie. Choroba postępowała, przecież to się widzi. Czasem dopadały mnie momenty słabości. Właściwie to było nie do opanowania... W garderobie, kiedy byłem sam…”, wspominał. Jadwiga zmarła w 1985 roku, miała zaledwie 47 lat. Jemu zawaliło się życie. Jak wspominają znajomi, prawie całe dnie spędzał na cmentarzu, sprzedał dom, który miał być dla nich oazą. Do bólu i żałoby dochodziło jeszcze poczucie rozgoryczenia zawodem. Czytaj też: Agnieszka Holland i Laco Adamik: wyszła za niego, mając 18 lat. Po rozwodzie z nikim się już nie związała Żebrałem o role W rozmowie z „Dużym formatem” opowiadał półżartem, jak biegał po reżyserach i „żebrał" o role. A oni nie chcieli go obsadzać, bo bali się, że zawsze będzie się kojarzyć z Klossem. I że ludzie po premierze zaczną się śmiać, że „J-23 znowu nadaje” (J-23 to był kryptonim Klossa). „Jesteś urodzonym Hansem Klossem”, słyszał od nich. Nie to, żeby w ogóle nie grał. Był na przykład cudownym Panem Samochodzikiem w ekranizacji młodzieżowych bestselerów Zbigniewa Nienackiego. Znowu u jego boku pojawiały się piękne kobiety m.in. Ewa Szykulska. Ale on nie chciał być po raz kolejny Supermanem, odważnym, pogodnym, zaradnym. Chciał, jak sam mówił zagrać szmatę, słabego faceta, który się ześwinił. Pijaka, złodzieja, cwaniaczka (cytuję za „Dużym Formatem"). Zmienić swój wizerunek o 180 stopni. Nigdy jednak takiej roli, która byłaby dla niego aktorskim spełnieniem, w filmie się nie doczekał. Był rozgoryczony, że nie dostał takiej szansy jak Janusz Gajos, który przez lata był dla wszystkich Jankiem Kosem z „Czterech Pancernych", a potem się od tego uwolnił. Uważał, że ma duży potencjał aktorski. Ciekawsze role grał w latach 80. w Teatrze Narodowym, ale tu przeżył przykry epizod w stanie wojennym. Ponieważ nie przyłączył się do aktorskiego bojkotu telewizji, publiczność zakasływała go albo wyklaskiwała, zagłuszając to, co mówi. Jedna z takich antyowacji trwała 7 minut, na scenie to dłużej niż wieczność. Ale w teatrze zagrał w sumie 80 ról, zależało mu, żeby o tym pamiętano. Zobacz też: Płomienne uczucie Małgorzaty Kożuchowskiej i Marka Straszewskiego rozkwitło na sesji zdjęciowej. Jednak szczęście nie było im pisane Nagroda za trudy życia Kiedy więc w 1988 roku dostał propozycję objęcia Instytutu Polskiej Kultury przy ambasadzie w Moskwie, nie wahał się ani chwili. Pewnie nie sądził, że wyjazd odmieni jego życie. W Instytucie poznał swoją trzecią żonę, sporo od niego młodszą muzykolożkę Małgorzatę Błoch-Wiśniewską. Stworzyli szczęśliwą rodzinę. Mikulski mówił, że Małgorzata jest jego nagrodą za wszystkie życiowe trudy. Miał świetny kontakt z jej córką Katarzyną, ale też swoim synem Piotrem i wnukiem, muzykiem Jakubem Mikulskim. Obaj byli z siebie nawzajem dumni. Wolny czas spędzał w domu na Mazurach. Grał m.in. w „Złotopolskich", prowadził teleturniej „Koło fortuny". Zmarł w wieku 85 lat. Ostatnią rolą, jaką zagrał, był epizod Hansa Klossa w filmie „Stawka większa niż śmierć” w reżyserii Patryka Vegi, z 2012 roku.
To ci aktorzy byli bożyszczami kobiet w czasach PRL-u!
Zobacz, jak wyglądali kilkadziesiąt lat temu
Lata 60-te, 70-te i 80-te już dawno za nami, ale wspomnienie o tym specyficznym czasie wciąż od czasu do czasu powraca... Tym razem w postaci aktorów, do których w czasach PRL-u wzdychały prawie wszystkie panie. Młodzi, przystojni i najczęściej odgrywający postacie bohaterskich mężczyzn - właśnie tacy na ekranie byli panowie, którzy wtedy zmiękczali serca żeńskiej części widowni. Męskość wyrażana na zewnątrz to jednak nie ich jedyna zaleta. Wszystkich bohaterów naszej galerii łączy też ogromny talent. W jakich filmach zaczynali aktorzy, o których mowa? A jakie produkcje dały im drzwi do wielkiej kariery i ogromną popularność? Przypomnijcie to sobie razem z nami śledząc poniższe zdjęcia i opisy. Obiecujemy, że nie wszystkich polskich gwiazdorów pamiętaliście w takim wydaniu!
Pierwsza rocznica śmierci niezapomnianego Stanisława Mikulskiego. Przypominamy wyjątkowy wywiad
Stanisław Mikulski był ikoną kina i telewizji. Kultowy serial "Stawka większa niż życie", w którym wcielił się w postać Hansa Klossa, na zawsze unieśmiertelnił aktora, który odszedł równo rok temu w wieku 85 lat. Jednak poza rolą, z którą był kojarzony przez całe życie grał także w teatrze, był prezenterem telewizyjnym czy konferansjerem na Festiwalu Piosenki Radzieckiej oraz Festiwalu Piosenki Żołnierskiej, na którym sam również występował. W dniu smutnej rocznicy wspominamy aktora i publikujemy niezwykły archiwalny wywiad, którego udzielił "Vivie!" w 2004 roku. Opowiedział wówczas o swojej aktywnej emeryturze oraz o fenomenie jakim była "Stawka…" w państwach Związku Radzieckiego. Skala tego zjawiska wydaje się w dzisiejszych czasach niewyobrażalna – Jest Pan najbar­dziej zajętym emerytem, jakiego znam. Ciągle w rozjazdach. Jeżdżę rzeczywiście dużo. To tu, to tam. Ostatnio byłem w Wołowie – 60 kilometrów za Wrocławiem, na pierwszym Światowym Festiwalu Filmów Kryminalnych, gdzie prezentowano film z moim udziałem – „Ostatni kurs” – sprzed 40 lat. – Był Pan tam jako gwiazda czy juror? I dla­czego w Wołowie? Jako eksponat. A w Wołowie dlatego, bo tam właśnie przed laty miał miejsce wielki skok, kradzież 12 milionów zło­tych. W Międzyzdrojach niedawno odci­skałem „łapkę” w Alei Gwiazd. To pewnie z okazji moich 75. urodzin, bo czymże innym bym sobie zasłużył? A poza tym od marca do października ciągnie mnie do mojego domku nad jeziorem, między Ostródą i Iławą. – Odnoszę wrażenie, że w zimie też trudno Pana złapać w Warszawie. Bo sobie szukam zajęcia, proszę pani. W domu i poza nim. W moim wieku trze­ba być aktywnym, inaczej człowiek gnu­śnieje. Samo czytanie książek, co jest moją pasją, nie załatwi sprawy. – A wracając do Pana jubileuszu... Moi sympatycy z Białobrzegów pod Radomiem zorganizowali mi bardzo miły, zrobiony z pomysłem jubileusz 75­ ­lecia. W trakcie uroczystości odtwarzano z DVD wypowiedzi moich kolegów: Fran­ka Pieczki, Witka Pyrkosza, nawet Andrze­ja Wajdy, z którym znamy się od ponad 50 lat, gdy pracowaliśmy przy „Kanale”. Spra­wili mi swymi wypowiedziami prawdziwą przyjemność. – Zajęcia wyraźnie Panu służą. Właściwie prowadzę taki tryb życia, jak zawsze. Lubię zjeść, zawsze lubiłem. Moim grzechem są późne obfite kolacje, do których przywykłem przez wiele lat, gdy jadało się po spektaklu przed 23.00. Teraz 2-3 godziny wcześniej, ale widać jakoś spalam. – Dobre geny? Niewykluczone, ale i praca fizyczna – lubię majsterkować, pracować na działce. – Z okolicy się nie schodzą, aby pooglądać Klossa, sąsiedzi dają pożyć? Sąsiedzi dają, ale czy pani wie, że nawet idąc teraz tu, do pani do redakcji, usły­szałem za sobą: „Hej, panie Klossie!” Gdy ktoś tak krzyczy, ani drgnę, jakby nie mnie dotyczyło. Uważam to za niegrzeczne. W końcu tyle lat minęło, a poza tym ja mam swoje imię i nazwisko. – Ale tak generalnie to chyba miłe, że świat o Panu pamięta? Miłe, nie odcinam się od przeszłości, rzadko odmawiam. Cenię sobie sympatię widzów. Stawka większa niż życie, czyli olbrzymia popularność i... mówienie po węgiersku – Obiecałam Panu, że tylko kilka pytań naszej rozmowy będzie dotyczyło „Stawki większej niż życie”. Ale co mam zrobić, jak to serial wszech czasów, dorobek ludzkości? Ciągle go powtarzają na życzenie telewidzów. Nie sposób! Wiedziałem, że tak będzie (śmiech). A wie pani, że w Olsztynie od tego roku jest zaułek „Stawki większej niż życie”? – Kto osobiście zadecydował, że to właśnie Pan będzie odtwórcą kapita­ na Klossa, czyli Konrada Wallenroda – polskiego bohatera narodowego, któ­ry dla dobra wspólnego udaje wroga? Reżyser Kuba Morgenstern, z którym zetknęliśmy się przy kręceniu „Kanału”. Miałem już w dorobku wiele ról mundurowych. Było mi dobrze w mundurze, a nie­miecki jest wyjątkowo dekoracyjny. A wie pani, że powstawały prace magisterskie analizujące dychoto­mię Kloss–Wallenrod? Dostałem niejeden list w tej sprawie. – Popularność „Stawki” podobno prze­kraczała wszystkie granice. I to nie tylko w Polsce. Zwiedzi­łem wszystkie kraje naszego blo­ku, tak zwane demoludy, łącznie z NRD, i wszędzie było to samo zja­wisko, co u nas: w czasie emisji pustoszały ulice, miasta zamiera­ły. Gdy pojechałem z reżyserami „Stawki” – Andrzejem Konicem i Kubą Morgensternem – do Berlina Wschodniego, okazało się, że Berlin Zachodni również ten serial ogląda! Każdy odcinek był recenzowany przez prasę, radio i telewizję. Były to oceny różne – od lapidarnych, typu „bajka”, po poważne, warsztatowe. A w ZSRR oglądano „Stawkę” od Bugu... – ...po Ural. Ural to nic! Po Kamczatkę, gdzie też jeździłem. Serial pokazywano na Dalekim Wschodzie, w Mongolii i okolicach, a także w polonijnych środowiskach USA. – O Szwecji nie mówiąc. Zjeździłem Szwecję, gdzie „Staw­ka” miała większą widownię niż mistrzostwa świata w hokeju na lodzie – niezwykle popularnym w Szwecji sporcie – które pokazywa­no na innym kanale TV. Wydano książeczki o przygodach Klossa, któ­rych tysiące podpisywałem w księ­garniach. A co się działo w Jugosławii! W Macedonii, bo właśnie ta repu­blika jako pierwsza emitowała „Stawkę”, wieźli mnie od Skopje, Ochridu do Bitola. W każdym z tych miast zgotowano nam nieprawdo­podobne owacje. Gdy kazano mi wyjść i pokazać się na balkonie hotelu na niewielkim ryneczku wypełnionym tłumem, miejscowi twierdzili, że nawet Josip Broz­ Tito, który przejeżdżał tamtędy, nie miał takich owacji i takiej frekwen­cji. – To w Jugosławii musieli Pana wypro­wadzić przez zaplecze i wywieźć karet­ką, ale wielbiciele zorientowawszy się, co knują organizatorzy, zatarasowali szosę? O nie, to było w Kołobrzegu, w czasie trwania festiwalu piosenki żołnierskiej! Bodaj w 1969 roku. Wyprowadzano mnie przez kotłownię, a z hotelu do amfiteatru przewieziono karetką. Zupełnie niezwykłym doświadczeniem był udział w widowisku artystyczno­-sportowym, podczas dorocznego święta na stadionie w Budapeszcie, mieszczącym 100 tysięcy ludzi. W pierwszej części występowały gwiazdy, w drugiej – aktorzy i dzien­nikarze rozgrywali mecz. Muszę powiedzieć, że to, co przeżyłem wtedy na stadionie nabitym do ostatniego miejsca, zdarza się raz w życiu. Pod koniec pierwszej części konferansjer mówi: „Bawimy się, ale na kogoś czekamy. Na kogo?” Ryk stu tysięcy gardeł: „Na Klossa!” Wozem umajonym girlandami kwiatów, zaprzężonym w osiem koni, zrobiłem honorową rundę wokół stadionu i mówiłem do mikrofonu... po węgiersku. Był to dowcipny chwyt reżysera widowi­ska, bo oczywiście mówił sympa­tyczny aktor dubbingujący mnie w serialu, siedząc w kucki na dnie wozu, a ja na zasadzie playbacku niemo ruszałem ustami. Jak go ujawniłem, radość i entuzjazm ludzi przypominały huragan. Po meczu, w którym strzeliłem gola, wywieziono mnie ze stadionu samochodem, schowanego pod siedzeniem, przykrytego kocykiem. Tego niezwykłego przeżycia nikt mi nie odbierze. – Uwielbienie, adoracja, miłość. I najwyższa nagroda, jeżeli się zyskuje taką sympatię widza. W Czecho­słowacji było podobnie. Wszę­dzie tłumy. Ten serial fantastycznie zniósł próbę czasu. Było prawie 30 powtórzeń. – Jakim cudem się nie zesta­rzał? Tak, to zastanawiające. Prawie każdy 40-­letni film „trąci myszką”. „Stawka” nadal żyje. Złożyło się na to na pewno wiele czynników. Po pierwsze świetnie napisany scena­riusz spółki Safian-Szypulski, świetna reżyseria duetu Konic-Morgenstern, najlepsi aktorzy z całej Polski. Serial zapięty na ostatni guzik, świetnie zorganizo­wany. W ciągu półtora roku kręce­nia zdjęć wciąż zmienialiśmy miej­sce: Kraków, Łódź, Wrocław, Pieskowa Skała, Piotrków Trybu­nalski, Olsztyn i okolice. Wydaje mi się także, że „Stawka” powstała w konwencji klasycznego filmu sensacyjnego, a ten się nie sta­rzeje. W oglądanych dziś serialach sensacyjnych, przeważnie amery­kańskich, leją się hektolitry krwi, łamie się kości. W „Stawce” jest umiarkowana dawka okrucieństwa, zrobiona dyskretnie, inaczej. Film biało­-czarny, co moim zdaniem dodatkowo podnosi jego walor jako klasyki. A na dodatek temat – ciągle bliski, ciągle aktualny. W Pol­sce dyskutuje się, czy pułkownik Kukliński był zdrajcą, czy bohate­rem. Nie ma jednoznacznej odpo­wiedzi – to dzieli społeczeństwo. – W przypadku Klossa przynajmniej nikt nie miał wątpliwości, że to boha­ter, taki Zorro, Batman i Spiderman czasów wojny. Oj, proszę pani, proszę pani... Gdy w 1989 roku po raz kolejny wzno­wiono emisję „Stawki”, w czerwcu nastąpiło trzęsienie ziemi: oddanie władzy. Emisję przerwano po kilku odcinkach, aby wznowić ją na życzenie telewidzów dopiero w 1991 roku. Odezwały się wów­czas różne głosy protestu, między innymi w „Gazecie Wyborczej”: po co nam serial o agencie KGB? Mimo to zdecydowano się kontynuować emisję, ale każdy odcinek poprzedza­ła rozmowa młodego dziennika­eza z profesorem historii! Nie pomnę jego nazwiska. Ubolewał nad strasznym zakłamaniem historii pokazanym w serialu! Pan profesor potraktował „Stawkę” jak dokument historyczny, a przecież nikt z realiza­torów nie miał ambicji odtwarzać prawdy historycznej. Historia była tu tylko tłem i pretekstem dla sce­nariusza – chodziło o rozrywkę dla milionów telewidzów i to przesła­nie „Stawka” na pewno wypełniła. Z tego punktu widzenia nikt nie ma wątpliwości, że Kloss był bohate­rem. Dobry użytek zrobiony ze sławy – Wiem, że niejeden raz robił Pan ze swojej sławy użytek dla dobra innych. Gdy dyrektor Andrzej Krasic­ki z Teatru Polskiego miał coś zała­twić w urzędzie, na przykład miesz­kanie dla pracownika administracji, brał Pana w roli maskotki i to działało. Nigdy Pan nie odmówił, zawsze chętny. To prawda. Czasami udawało mi się załatwić coś, co normalne­ mu śmiertelnikowi się nie udawa­ło. Tę panią garderobianą (dziś na emeryturze), której załatwialiśmy z dyrektorem przydział na miesz­kanie, spotkałem niedawno w teatrze. Miło mnie wspomina. – I w ten sposób przywołał Pan kul­towe w PRL słowo „załatwić”. To, co dziś się kupuje, nabywa, wtedy się załatwiało. Właśnie. Jak się przeniosłem z Teatru Powszechnego do Ludo­wego, otwieraliśmy sezon sztuką „Cyrano de Bergerac”, w której gra­łem tytułową rolę. Teatr był jesz­cze w remoncie. Dyrektor zabrał mnie ze sobą, żeby załatwić nagrzewnice, w przeciwnym razie widownia nie wyschłaby do pre­miery. Załatwiliśmy! Jeździłem trochę na zasadzie eksponatu. Pokazywano mnie, ja się uśmie­chałem i prosiłem. „No już dobrze, załatwimy”. Były takie sytuacje. Robiłem to z przyjem­nością. – Z jednej strony był Pan naszym czołowym produktem eksporto­wym, z drugiej... ...proza życia. Jeżeli można było komuś pomóc, to się pomagało. – To by się zgadzało. Mówiono mi, że jest Pan nadzwyczajnej skromności człowiekiem. A były wszelkie powody, żeby Panu woda sodowa uderzy­ła do głowy. Bo ja, proszę pani, chodzę twar­do po ziemi. Są rzeczy, które przy­chodzą i odchodzą. Popularność do nich należy. Zdobyłem wielką, ale zawsze miałem świadomość, że to się któregoś dnia skończy. Zawsze. Że przyjdzie nowy aktor, nowy serial, nowy hit. Mając tego świadomość, nigdy nikomu nie zazdrościłem. Na przykład wiele razy jeździłem na międzynarodo­wy festiwal filmowy do Moskwy. Zawsze witały mnie tłumy. Któregoś roku podbiega do mnie gru­pa i pyta: „Skażitie, a Olbrychskij prijediet?”„Kanieszna”, odpowie­działem. Ważne, by uzmysłowić sobie, że wszystko przemija. Ja też mam świadomość, że są role, któ­rych już nie zagram. Rozmawiała: Liliana Śnieg-Czaplewska
Bartoszewski, Kulczyk, Krauze, Leszczyński, Oleksy i inni... Ich pożegnaliśmy w ostatnim roku