Rafael Nadal jest ulubieńcem kibiców, ale to rodzina jest jego największym azylem. Mało kto wie, ile ma wspólnego z Polską
7 sierpnia 2025 roku na Majorce, Rafael Nadal i jego żona, Maria Perello, powitali na świecie swojego drugiego syna, Miquela. Para postanowiła chronić swoją prywatność, unikając ujawniania szczegółów dotyczących pociechy.
7 sierpnia na Majorce Rafael Nadal i jego żona, Maria Perello powitali na świecie swojego drugiego syna, Miquela. Rodzina do samego końca chroniła swoją prywatność, w tym informacje o narodzinach pociechy. Historia miłości Rafaela i Marii – z przyjaźni do małżeństwa Historia Rafaela i Maria to opowieść o miłości, która trwa już dwie dekady. Poznali się, gdy oboje byli nastolatkami, a ich przyjaźń przerodziła się w związek oparty na zaufaniu i wzajemnym wsparciu. Maria towarzyszyła sportowcowi na każdym etapie jego tenisowej kariery, stając się dla niego niezastąpionym wsparciem. Zakochani pobrali się w 2019 roku, a uroczystość odbyła się w prestiżowej posiadłości Sa Fortalesa na Majorce. To wyjątkowe wydarzenie, w którym uczestniczyło 350 osób, odbyło się w atmosferze pełnej prywatności, ponieważ goście zostali poproszeni o zostawienie telefonów komórkowych w specjalnych szafach, aby nie pojawiły się żadne zdjęcia w mediach. CZYTAJ TEŻ: Przez lata był rzadkim gościem w domu, żona nie miała z nim łatwego życia. Zaskakujące kulisy związku Wiesława Michnikowskiego z ukochaną Rafael Nadal i Maria Perello powitali na świecie swojego drugiego syna Ich pierwsze dziecko, Rafa Junior, przyszło na świat w październiku 2022 roku, w czasie ostatniego pełnego sezonu Nadala na korcie. Z kolei narodziny Miquela oznaczają nowy etap w życiu rodziny. Teraz, po zakończeniu kariery przez Rafaela, rodzina skupi się głównie na codziennym życiu i wychowywaniu dzieci. Maria szybko wróciła do zdrowia po porodzie, a kilka dni po wyjściu ze szpitala wrócili do domu, gotowi na życie jako czteroosobowa rodzina. Przypomnijmy, że Rafa Junior jest już wiernym fanem ojca. W sieci pojawiają się zdjęcia, na których maluch towarzyszył tacie na turniejach, trzymając rakietę tenisową. Nadal rzadko chwali się swoim życiem prywatnym, ale jego rodzina jest dla niego najważniejsza. O zaręczynach z Marią dowiedzieliśmy się dopiero rok po tym, jak poprosił ją o rękę w 2018 roku. Ślub odbył się w październiku 2019 roku, w gronie najbliższych. Rafael Nadal, który przez całą karierę był symbolem nieustępliwości i walki, teraz podejmuje zupełnie nowe wyzwanie – ojcostwo. Choć na korcie walczył o każdy punkt, teraz skupi się na wychowaniu swoich dzieci z taką samą pasją i zaangażowaniem, które zawsze charakteryzowały jego karierę. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Miłość ich uskrzydla, tym imponują sobie najbardziej. W VIVIE! Joanna Ibisz zdobyła się na szczere wyznanie o mężu. Te słowa poruszają Inwestycje Rafaela Nadala: Luksusowe nieruchomości, samochody i jacht Dwa lata temu media informowały, że Hiszpan na kortach zarobił miliony, a teraz, po zakończeniu zawodowej kariery, może spokojnie patrzeć w przyszłość. Część swojej fortuny zainwestował w luksusowe nieruchomości, samochody, a także w... luksusowy jacht. Co ciekawe, katamaran, na którym Nadal relaksuje się w wolnych chwilach, został stworzony w Polsce – w gdańskiej stoczni Sunreef Yachts. W trakcie swojej kariery Nadal zapisał się na kartach historii jako jeden z najlepszych tenisistów wszech czasów. Łącznie, zarówno z wygranych turniejów, jak i kontraktów reklamowych z markami takimi jak Nike, Babolat czy Richard Mille, Nadal zarobił prawie 135 milionów dolarów, co daje kwotę ponad 530 milionów złotych. Hiszpan, poza inwestycjami w nieruchomości na Majorce czy w Meksyku, może pochwalić się także kolekcją drogich samochodów. Jednak jednym z jego największych luksusów jest katamaran 80 Sunreef Power, który odbierał w 2020 roku. Jacht, który kosztował go około 5 milionów euro (obecnie ok. 19,6 miliona złotych), jest wyposażony w dwa silniki o mocy 1200 koni mechanicznych. Jego wnętrza zostały w pełni spersonalizowane, a na pokładzie znajduje się przestronny salon, kabina właściciela z balkonem, luksusowe kabiny gościnne, strefa wypoczynkowa z grillem, a także garaż na jet ski. To prawdziwy raj na wodzie, który Rafa będzie mógł teraz w pełni wykorzystać, mając więcej czasu na odpoczynek. CZYTAJ TEŻ: „Nie chciałam, żeby Polacy się za mnie wstydzili. Wiedziałam, że wielu rzeczy mi nie wypada”. Przypominamy wywiad z Jolantą Kwaśniewską dla VIVY! View oEmbed on the source website
Mało kto wie, co naprawdę łączy Igę Świątek i Maję Chwalińską. Ta historia zaczęła się lata temu
Maja Chwalińska i Iga Świątek poznały się jeszcze jako dzieci marzące o wielkich sukcesach na korcie. Choć ich kariery potoczyły się inaczej, do dziś łączy je szacunek, wspólna historia i wzajemne wsparcie. O ich relacji rzadko mówi się głośno, a słowa, które wypowiadały o sobie przez lata, pokazują, jak wyjątkowa jest ta więź.
W świecie zawodowego sportu prawdziwe przyjaźnie należą do rzadkości. Rywalizacja, podróże i presja wyników często sprawiają, że dawne relacje schodzą na dalszy plan. Historia Mai Chwalińskiej i Igi Świątek pokazuje jednak, że wspomnienia budowane od najmłodszych lat potrafią przetrwać nawet wtedy, gdy każda z zawodniczek podąża własną drogą. A ich ostatnie wypowiedzi tylko potwierdzają, że za sukcesami obu tenisistek stoi również wzajemna życzliwość. Maja Chwalińska wróciła silniejsza. Po trudnych chwilach znów zachwyca na największych kortach Jeszcze kilka lat temu przyszłość Mai Chwalińskiej w zawodowym sporcie stała pod znakiem zapytania. Utalentowana tenisistka otwarcie mówiła o problemach ze zdrowiem psychicznym, depresji i utracie radości z gry. Zamiast skupiać się wyłącznie na wynikach, musiała najpierw zawalczyć o samą siebie. Dziś jej historia jest jedną z najbardziej inspirujących opowieści w polskim sporcie. Chwalińska odbudowała karierę krok po kroku, wracając do regularnej rywalizacji i coraz lepszych rezultatów. W sezonie 2026 zachwyciła cały tenisowy świat podczas Roland Garros. Przeszła przez kwalifikacje, pokonała wyżej notowane rywalki i osiągnęła najlepszy wielkoszlemowy wynik w karierze, stając się jedną z największych rewelacji paryskiego turnieju. Jej świetna postawa pozwoliła jej również zanotować najwyższe miejsce w rankingu WTA w dotychczasowej karierze. Każdy kolejny sukces tenisistki odbierany jest nie tylko jako zwycięstwo sportowe, ale także osobiste. Nic dziwnego, że jej powrót szczególnie mocno przeżywały osoby, które znały ją jeszcze z juniorskich czasów. Wśród nich była również Iga Świątek. ZOBACZ: Płakała przed treningami, dziś pisze historię French Open. Niezwykła droga Mai Chwalińskiej Mało kto wie, jak blisko były. Iga Świątek nie kryła wzruszenia, mówiąc o Mai Chwalińskiej Choć dziś obie tenisistki funkcjonują w nieco innych tenisowych rzeczywistościach, ich wspólna historia zaczęła się wiele lat temu. Jako nastolatki podróżowały razem na turnieje, reprezentowały Polskę na najważniejszych imprezach juniorskich i spędzały ze sobą mnóstwo czasu. Kiedy Maja wróciła do dobrej formy po najtrudniejszym okresie w swoim życiu, Iga Świątek nie ukrywała wzruszenia. Podczas konferencji prasowej mówiła o niej nie jak o koleżance z touru, ale jak o osobie, z którą dzieli wyjątkową historię: „Jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami. Mogę o niej dużo opowiadać. Poszłyśmy różnymi drogami, ale naprawdę cieszę się, że tutaj jest”. Liderka światowego tenisa podkreślała również, że doskonale wie, przez co przeszła jej przyjaciółka. „Cieszę się z jej powodu. Wiem, przez co przeszła, to było dla niej trudne, ale najważniejsze, że udało się to przezwyciężyć” — mówiła. Historia Świątek i Chwalińskiej pokazuje, że nawet gdy kariery biegną różnymi torami, wspólne doświadczenia pozostają ważną częścią życia. To właśnie dlatego sukcesy Mai tak mocno cieszyły Igę. Za wynikami i rankingami kryje się bowiem historia dziewczyn, które kiedyś wspólnie marzyły o wielkiej tenisowej przyszłości. „Z Igą łączy nas kawał historii”. Tak o Świątek mówi sama Maja Chwalińska Maja Chwalińska również niejednokrotnie wracała wspomnieniami do początków swojej znajomości z Igą Świątek. W rozmowie z Eurosportem podkreślała, że ich relacja została zbudowana na latach wspólnych przeżyć i doświadczeń. „Z Igą łączy nas kawał historii. Znamy się od 10. roku życia, więc już naprawdę bardzo długo. Grałyśmy wszystkie drużynowe mistrzostwa świata i Europy oraz razem jeździłyśmy na turnieje indywidualne. Dużo przeszłyśmy razem, myślę że to łączy i sprawia, że po prostu chcesz, żeby druga osoba też spełniała swoje marzenia. Obie wiemy, ile w to włożyłyśmy i jak ciężko na to pracowałyśmy” — powiedziała wówczas. Jednocześnie tenisistka otwarcie przyznaje, że z biegiem lat ich codzienny kontakt stał się mniej intensywny. Nie traktuje tego jednak jako niczego niezwykłego. „Później poszłyśmy swoimi drogami i Iga wystrzeliła. Takie jest też życie, że troszeczkę się oddaliłyśmy, nie ma co ukrywać. Po prostu już nie miałyśmy tyle czasu, żebyśmy spędzały go ze sobą i to jest też normalne” — podkreśliła. To wyjątkowo dojrzałe spojrzenie na relację, która przetrwała mimo zmieniających się okoliczności. Bo choć dziś każda z nich realizuje własne cele i mierzy się z innymi wyzwaniami, wciąż łączy je coś, czego nie da się wypracować w kilka miesięcy. To wspólna historia, dziecięce marzenia, lata treningów i wzajemne wsparcie, które — jak pokazują ich słowa — pozostało aktualne do dziś. SPRAWDŹ TEŻ: Jakiś czas temu rozstał się z milionerką. Dziś Tomasz Fornal mówi wprost o nowej miłości <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/forum-0935229957-7a0032c.jpg" width="4000" height="2667" alt="November 16, 2024, Malaga, Malaga, Spain: Captain Dawid Celt of Poland, Iga Swiatek of Poland, Magdalena Frech of Poland, Magda Linette of Poland, Maja Chwalinska of Poland, Katarzyna Kawa of Poland during the 2024 Billie Jean King Cup Finals." title="Tennis 2024: Billie Jean King Cup Finals, in Malaga" />
Płakała przed treningami, dziś pisze historię French Open. Niezwykła droga Mai Chwalińskiej
Maja Chwalińska jeszcze niedawno mówiła otwarcie o depresji, wypaleniu i momentach, gdy brakowało jej sił, by wyjść z domu. Dziś jest jedną z największych bohaterek polskiego sportu. Po znakomitych występach podczas French Open 2026 cała Polska śledzi jej kolejne mecze i trzyma kciuki za dalszą część turnieju.
Historia Mai Chwalińskiej to opowieść o talencie, determinacji i niezwykłej odporności psychicznej. 24-letnia tenisistka z Dąbrowy Górniczej przez lata była uznawana za jedną z największych nadziei polskiego tenisa, ale jej droga na szczyt nie przypominała bajki. Musiała zmierzyć się nie tylko z wymaganiami profesjonalnego sportu, lecz także z własnymi problemami psychicznymi. Dziś, po historycznych wynikach w Paryżu, wraca do centrum uwagi jako jedna z najciekawszych postaci polskiego sportu. Cała Polska mówi dziś o Mai Chwalińskiej. Co wydarzyło się na French Open? Jeszcze przed startem French Open niewielu ekspertów wskazywało Maję Chwalińską jako jedną z bohaterek turnieju. Polka musiała przebijać się przez kwalifikacje, by w ogóle znaleźć się w głównej drabince Roland Garros. Już sam awans był dla niej historycznym osiągnięciem, ponieważ po raz pierwszy w karierze zameldowała się w głównym turnieju paryskiego Wielkiego Szlema. Prawdziwa sensacja miała jednak dopiero nadejść. W pierwszej rundzie Chwalińska wyeliminowała Qinwen Zheng, jedną z najbardziej rozpoznawalnych zawodniczek światowego tenisa. Następnie pokonała rozstawioną Elise Mertens, a później kontynuowała imponujący marsz przez turniej. W meczu czwartej rundy nie dała większych szans Francuzce Diane Parry, wygrywając 6:3, 6:2 i meldując się w ćwierćfinale French Open. Tym samym osiągnęła największy sukces w swojej dotychczasowej karierze. W sporcie szczególnie cenione są historie, które wykraczają poza same wyniki. Awans Mai Chwalińskiej do ćwierćfinału Roland Garros jest właśnie takim przypadkiem. Jeszcze niedawno mówiła o konieczności zatrzymania się i zadbania o własne zdrowie psychiczne. Dziś znajduje się w gronie ośmiu najlepszych tenisistek turnieju i notuje największy wynik w swojej karierze. Dodatkowo dzięki znakomitej postawie w Paryżu zanotowała ogromny awans w rankingu WTA i po raz pierwszy znalazła się bardzo blisko światowej czołówki. Nie dziwi więc, że wielu kibiców określa jej historię mianem jednej z najbardziej inspirujących opowieści tegorocznego French Open. ZOBACZ TEŻ: Pokonała faworytki i zgarnęła miliony. Maja Chwalińska w Paryżu już zarobiła fortunę. A ma szansę na więcej! Kim jest Maja Chwalińska? Wiek, pochodzenie i najważniejsze informacje Maja Chwalińska urodziła się 11 października 2001 roku w Dąbrowie Górniczej. Dziś ma 24 lata i należy do grona najbardziej utalentowanych polskich tenisistek swojego pokolenia. Pierwsze sukcesy odnosiła już jako juniorka, a eksperci od lat zwracali uwagę na jej wyjątkową technikę, tenisową inteligencję i umiejętność konstruowania akcji. Choć jej nazwisko przez długi czas pozostawało nieco w cieniu największych gwiazd polskiego tenisa, konsekwentnie budowała swoją pozycję w zawodowym tourze. W ostatnich sezonach regularnie notowała postępy, wygrywała turnieje niższej rangi i zbierała cenne doświadczenie. W kwietniu 2026 roku triumfowała w turnieju WTA 125 w Oeiras, co okazało się ważnym krokiem przed przełomowym występem w Paryżu. Maja Chwalińska i walka z depresją. „Coś, co sprawiało mi największą przyjemność, stało się źródłem cierpienia” Za spektakularnym sukcesem na French Open kryje się historia, o której sama tenisistka od lat mówi bardzo otwarcie. W 2021 roku zdecydowała się zrobić krok, na który nie każdy sportowiec jest gotowy – publicznie opowiedziała o depresji i problemach psychicznych, z którymi zmagała się przez długi czas. "Ostatnie 2 lata były dla mnie bardzo trudne. Miałam wiele problemów zdrowotnych, przez co wycofywałam się z turniejów lub kreczowałam mecze. Te kilkanaście ostatnich miesięcy jest dla mnie ciężkie również pod kątem psychicznym. Od końca 2019 roku choruję na depresję. Pojawiające się nieustannie kontuzje na pewno nie pomagały mi poradzić sobie z tą chorobą. Próbowałam trenować i rywalizować, ale czułam jak to wszystko coraz bardziej mnie wykańcza i przytłacza. Doszłam do takiego punktu, w którym nie jestem już w stanie zmusić się do trenowania. Moja psychika i ciało dają mi sygnały do zrobienia przerwy i w końcu muszę je uszanować. Mam ogromne wsparcie ze strony bliskich i opiekę specjalistów, za co jestem ogromnie wdzięczna. Nadal kocham tenis, ale wrócę na kort, kiedy będę gotowa" – napisała wówczas w mediach społecznościowych. Jej szczerość spotkała się z ogromnym odzewem. Wielu kibiców po raz pierwszy zobaczyło, jak wygląda codzienność sportowca znajdującego się w kryzysie psychicznym. Chwalińska nie ukrywała, że tenis, który przez lata był jej największą pasją, zaczął kojarzyć się wyłącznie z cierpieniem. Jeszcze mocniej wybrzmiewają słowa, które młoda sportsmenka wypowiedziała w rozmowie z TVP Sport. „Coś, co sprawiało mi największą przyjemność, stało się źródłem cierpienia. Wiązałam tenis z presją, stresem, płaczem. Tak wyglądał praktycznie każdy mój trening (...) Zaczęłam czuć się źle pod koniec 2019 roku. I to trwało aż do chwili, kiedy oficjalnie ogłosiłam, że potrzebuję przerwy” – tłumaczyła. Tenisistka opowiadała również o tym, jak problemy psychiczne wpływały na jej codzienne funkcjonowanie poza sportem: „Wiązałam tenis z presją, stresem, płaczem. Tak wyglądał każdy mój trening. Później przełożyło się to oczywiście na życie poza kortem. Nie miałam na nic chęci. W ogóle. Ba, nie miałam nawet chęci ruszyć się z domu. Były takie dni, właściwie to bardzo dużo takich dni, kiedy płakałam, bo musiałam wyjść. Najchętniej zamknęłabym się w pomieszczeniu i z nikim nie rozmawiała”. Kiedy dziś wychodzi na kort Philippe-Chatrier i walczy z najlepszymi tenisistkami świata, wielu kibiców widzi nie tylko ćwierćfinalistkę French Open. Widzi kobietę, która znalazła w sobie siłę, by wrócić po jednym z najtrudniejszych doświadczeń w życiu. A właśnie takie historie najczęściej zostają z nami na długo po ostatniej piłce meczu. SPRAWDŹ TEŻ: Bagi zdobył się na szczerość. Powiedział, czego najbardziej bał się w relacji z Magdaleną
Pokonała faworytki i zgarnęła miliony. Maja Chwalińska w Paryżu już zarobiła fortunę. A ma szansę na więcej!
Maja Chwalińska zachwyca podczas Roland Garros i zapisuje najpiękniejszy rozdział swojej kariery. 24-letnia Polka awansowała do ćwierćfinału wielkoszlemowego turnieju w Paryżu, eliminując po drodze kilka uznanych rywalek. Historyczny sukces oznacza dla niej nie tylko prestiż i awans w rankingu WTA, ale także rekordowe zarobki.
Dziś o Mai Chwalińskiej mówi cały tenisowy świat. 24-letnia Polka przechodzi przez Roland Garros niczym burza, eliminując kolejne faworytki i zapisując jeden z najpiękniejszych rozdziałów swojej kariery. Sukces na kortach w Paryżu oznacza nie tylko ogromny prestiż, ale również rekordową nagrodę finansową i znaczący awans w rankingu WTA. Maja Chwalińska zachwyca w Roland Garros Tegoroczny Roland Garros okazał się dla Mai Chwalińskiej turniejem przełomowym. Polka najpierw pomyślnie przeszła przez kwalifikacje, a następnie zameldowała się w głównej drabince wielkoszlemowej imprezy w Paryżu. Na tym jednak nie zakończyła swojej imponującej przygody. 24-latka wykorzystała szansę w najlepszy możliwy sposób i zaczęła sprawiać kolejne niespodzianki. Każdy następny mecz udowadniał, że jej obecność w turnieju nie jest przypadkiem. Polka prezentowała dojrzały tenis i ogromną pewność siebie, dzięki czemu awansowała do ćwierćfinału turnieju wielkoszlemowego. Na drodze do historycznego sukcesu Maja Chwalińska odprawiła już kilka głośnych nazwisk światowego tenisa. Najpierw wyeliminowała Qinwen Zheng, następnie Elise Mertens i Marię Sakkari. W poniedziałek do grona pokonanych dołączyła także reprezentantka gospodarzy Diane Parry, a Chwalińska przypieczętowała największy sukces w swojej dotychczasowej karierze. Jej znakomita passa podczas Roland Garros trwa, a kolejną rywalką Polki będzie Rosjanka Anna Kalinska. Stawką tego spotkania będzie miejsce w najlepszej czwórce prestiżowego turnieju rozgrywanego w Paryżu. „Nie ma wystarczającej liczby przymiotników, aby opisać podróż Chwalińskiej po Paryżu, ale spróbujmy: niesamowita, wspaniała, spektakularna, budząca podziw, oszałamiająca, zapierająca dech w piersiach, niewiarygodna”, napisano o Mai Chwalińskiej na oficnalnej stronie WTA. Sukces jest tym bardziej wyjątkowy, że jeszcze kilka lat temu zawodniczka otwarcie mówiła o problemach zdrowotnych. Dziś jej historia staje się przykładem spektakularnego powrotu na najwyższy poziom rywalizacji. Czytaj też: To już oficjalne! Bagi i Magdalena Tarnowska pokazali uczucie, a fani nie mogą uwierzyć w ten szczegół Rekordowe zarobki i awans w rankingu WTA po sukcesie w Paryżu Świetne wyniki sportowe przełożyły się również na wymierne korzyści finansowe. Awans do ćwierćfinału Roland Garros oznacza dla Mai Chwalińskiej rekordową nagrodę w dotychczasowej karierze. Według opublikowanych informacji Polka zarobiła już 480 tys. euro, czyli około 2 mln zł. Należy jednak pamiętać, że mowa o kwocie brutto, od której trzeba jeszcze odprowadzić podatek. A to wcale nie musi być koniec finansowych powodów do radości. Przed Chwalińską kolejne ogromne wyzwanie. Jeśli w środę pokona Annę Kalinską i wywalczy awans do półfinału Roland Garros, jej premia wzrośnie do 750 tys. euro. Oznaczałoby to przekroczenie granicy 3 mln zł i kolejny historyczny rozdział w karierze polskiej tenisistki. To jednak nie jedyna korzyść płynąca z fantastycznego występu w Paryżu. Dzięki zdobytym punktom rankingowym tenisistka zanotowała znaczący awans w światowym zestawieniu WTA. Dla 24-letniej zawodniczki Roland Garros stał się miejscem, w którym sportowe marzenia zaczęły zamieniać się w rzeczywistość. Historyczny awans, zwycięstwa nad renomowanymi rywalkami oraz rekordowe zarobki sprawiły, że paryski turniej już teraz można uznać za jeden z najważniejszych momentów w jej karierze. Czytaj też: Nagłe rozstanie Igi Świątek z trenerem wywołało lawinę komentarzy. Monika Olejnik i Maciej Dowbor wymownie reagują
Małgorzata Dydek była w trzeciej ciąży, gdy nagle odeszła. Słowa siostry łamią serce
Małgorzata Dydek była ikoną światowej koszykówki, uwielbianą zarówno w Polsce, jak i za oceanem. Tragicznie zmarła w wieku 37 lat, będąc w czwartym miesiącu trzeciej ciąży. Jej siostra, Katarzyna Dydek, po latach wspomina niezwykłą więź, jaka je łączyła, oraz bolesną pustkę, jaką pozostawiła po sobie Małgosia.
Była prawdziwą sensacją. Wysoka, silna i obdarzona zachwycającym uśmiechem, imponowała swoimi umiejętnościami. Do dziś uchodzi za najlepszą blokującą w historii amerykańskiej ligi WNBA, będącej kobiecym odpowiednikiem NBA. Małgorzata Dydek święciła triumfy na parkietach lig polskiej, hiszpańskiej, francuskiej, rosyjskiej oraz najważniejszej – amerykańskiej. Znana była pod pseudonimem "Margo". Wraz z ukochanym mężem wychowywała dwóch synów – Davida i Alexandra. W chwili śmierci, będąc w czwartym miesiącu trzeciej ciąży, miała 37 lat. „Małgosia miała tzw. arytmię sportową, co zdarza się wielu sportowcom – mnie również. Po jej odejściu ustalono, że nie doszło do zawału, lecz do zatrzymania akcji serca”, mówiła Katarzyna Dydek w rozmowie z Onetem w 2019 roku. Odeszła 15 lat temu, 27 maja 2011 roku... Wspominamy tragicznie zmarłą koszykarkę razem z jej siostrą. Przypominamy sesję Małgorzaty, która ukazała się w VIVIE! w 2000 roku. Katarzyna Dydek, także koszykarka, starsza o cztery lata siostra Małgorzaty Dydek, rozmawiała z VIVĄ! w 2013 roku. Siostra o Małgorzacie Dydek Bardzo byłam z Małgośką związana. Nie mogę powiedzieć, że pępowiną, aczkolwiek bardzo wielu ludzi myślało, że jesteśmy bliźniaczkami. A przecież między nami były cztery lata różnicy. Nasze losy też się splotły. Dlatego bardzo mi jej brakuje. Nie przypuszczałam, że tak może się zmienić moje życie. W naszej radosnej rodzinie rozgościł się smutek. Ale przekonałam się, że w wielu przypadkach to z niej biorę siłę. Mam poczucie, że jednak Małgośka gdzieś jest, mimo że odeszła. Kiedy to się stało, chciałam rzucić studia, filologię angielską, na którą ona mnie namówiła. „Twoja siostra by tego nie chciała”, powiedziała mi wtedy koleżanka z uczelni i ugryzła się w język. Fakt, gdyby Gocha wiedziała, że ja studia przerwałam, to dopiero by mi dała wycisk! Siostry Dydek Jedna drugą motywowała, ale to ja pierwsza zaczęłam grać w koszykówkę. W ’89 roku wyjechałam stąd, czyli z rodzinnego domu w Wołominie, do Poznania. Po roku Małgosia do mnie dołączyła. I od tego momentu byłyśmy cały czas razem. W Olimpii Poznań zaczęła się nasza wielka sportowa przygoda. CZYTAJ TAKŻE: Mało kto zna tę historię. Jolanta Kwaśniewska wróciła do rodzinnej traumy. Nagle wspomniała o swoim dzieciństwie Nasze nazwisko stało się znane głównie dzięki Małgosi. Pewnie, że ludzie kojarzą nas jako „siostry Dydek”, bo nieczęsto się zdarza, że trzy siostry z sukcesami grają w koszykówkę i w Polsce, i w Stanach. Gocha osiągnęła w sporcie dużo więcej niż ja. Grała w WNBA, najlepszej lidze kobiet na świecie, uznano ją za „Najlepszą Koszykarkę Starego Kontynentu”. Nie, nigdy nie zakłuło mnie serce z zazdrości, wręcz przeciwnie, jej sukcesy były moją radością. Ona też dawała mi do zrozumienia, że wszystko, co mi się udaje, odbiera jako swój sukces. Razem to świętowałyśmy. Ja chciałam dobrze dla niej, a ona chciała dobrze dla mnie. Razem z nią, jak cień Nigdy nie odczuwałam potrzeby rywalizacji. Jako najstarsza siostra przecierałam drogę do koszykówki – najpierw do Huraganu Wołomin, potem do Olimpii Poznań. Cieszyłam się, że byłam dla sióstr przykładem. Gdy Gocha dostała ofertę gry w Valenciennes-Orchies i trener Marc Silvert przyjechał do Polski, żeby Małgosię zakontraktować, wówczas warunkiem było to, że ja pojadę z nią jako tłumacz. Silvert widział, że łączy nas szczególna więź. Małgosia miała wtedy 19, może 20 lat. To było w trakcie mojego pobytu w Stanach, gdzie studiowałam i grałam w lidze uniwersyteckiej. Na wakacje przyjeżdżałam do Polski, więc miałam czas. Ale tak ciężkiego obozu, jak wtedy we Francji, chyba nigdy nie przeżyłam (śmiech). Ale co tam! Wiedziałam, że pomagam Małgośce. Tłumacząc, ćwiczyłam i biegałam razem z nią, jak cień. Z czasem Małgośka nauczyła się sześciu języków obcych i już nie musiałam tłumaczyć. Potem los znowu złączył nas ze sobą w Gdyni. Ja po powrocie ze Stanów trafiłam do drużyny Fota Porta Gdynia, a Małgosia po roku przyjechała tam z Hiszpanii. Wtedy naszym trenerem był trener kadry narodowej Tomasz Herkt i miał z nami dużo pracy (śmiech). Na treningach zawsze byłyśmy w jednej parze. To wynikało z przesłanek szkoleniowych: dwie wysokie, grające na tej samej pozycji, muszą trenować razem. Ćwiczenia, które były nastawione na to, by coś wspólnie osiągnąć, były przez nas grzecznie wykonywane. Natomiast te, w których stawałyśmy naprzeciw siebie, jeden na jeden, czyli która wygra, były nie do zrobienia. Śmiałyśmy się z tego. „Gocha, przestań! Bo zaraz będzie awantura i będziemy za karę biegać!” – czasem wychodziło ze mnie, że jednak jestem starszą siostrą. Ale to jeszcze bardziej ją rozśmieszało. Miała bardzo pogodną naturę. Nie zazdrościłyśmy sobie, ponieważ zostałyśmy tak wychowane: w domu wpajano nam wartości patriotyczne, moralne i te czysto ludzkie, żeby po prostu być dobrym człowiekiem. I to owocowało, bo ludzi zawsze ciągnęło do nas. Na początku był problem, bo… wyrosłyśmy. Mieszkałyśmy w małym mieście i siłą rzeczy przyciągałyśmy uwagę przez wzrost. Byłyśmy „wieżami”, „żyrafami”, „słupami”. I byłyśmy zakompleksione. Później koszykówka wyrobiła w nas pewność siebie. Każde małe zwycięstwo w meczu to był kroczek w tym kierunku. Czułyśmy się gorzej również dlatego, że nie mogłyśmy sobie kupić ładnych damskich butów. Zdobycie czółenek na studniówkę czy maturę graniczyło z cudem. Nie nosiłyśmy spodni Levi’sa, wszystkie były na nas za krótkie. Na szczęście miałyśmy w domu wielki skarb: mamę, która jest krawcową. Małgosia mi zawsze mówiła tak: „Słuchaj, jesteś wysoka i wiadomo, że ludzie będą się na ciebie patrzeć, więc jak się mają patrzeć, to niech mają na co”. Po latach, już w Stanach, zamawiałyśmy sobie dżinsy szyte na miarę, od razu po 10 par! Teraz w Warszawie bez trudu dostanę nawet piękne szpilki w swoim rozmiarze. Przez to, że kiedyś był problem z ubraniami, teraz mamy ich po prostu za dużo! (śmiech). Ja pierwsza urodziłam dziecko. Ale Gocha pierwsza wyszła za mąż. Tu też nie było rywalizacji. Naprawdę! (śmiech). Poznali się z Davidem, gdy miała 19 lat, ale trzymali to w tajemnicy. Ludzie się nad nią użalali, że na pewno nie znajdzie chłopaka przez ten wzrost, a ona się z tego śmiała. To była wielka miłość. Mieli dwójkę dzieci. Kiedy Małgosia odeszła, była w trzeciej ciąży. Byli tu na Boże Narodzenie całą rodzinką. Na Święta Wielkanocne już mieli nie przyjeżdżać, bo Alex był jeszcze malutki, a podróż z Australii, z Brisbane, trwa 30 godzin. Pod koniec maja już nie żyła. Jest bardzo ciężko. Alex nie będzie pamiętał mamy, ale mały David pamięta. Były takie sytuacje, że nie chciał rozmawiać z nami po polsku, bo to chyba za bardzo przypominało mu Małgosię. Co niedzielę łączymy się przez Skype’a. David jest wspaniałym tatą i opowiada nam o wszystkim, co się u nich dzieje. Tak, przyszło mi do głowy, żeby wyjechać do nich na stałe. Moja siostra Marta też czuje taką potrzebę i często o tym rozmawiamy. Niedługo po odejściu Gosi byłam gotowa rzucić wszystko i lecieć do Brisbane, żeby pomóc Davidowi przy maluchach. Akurat wtedy w moim życiu osobistym nastąpiły duże zmiany, rozstałam się z tatą Marysi, więc naprawdę nic mnie tu nie trzymało. Jednak na początku, gdy rozmawialiśmy z Davidem na Skypie, musiało mu być trudno, ponieważ przypominam mu Małgośkę. Byłyśmy do siebie bardzo podobne – włosy, profil, cała sylwetka – podobno do złudzenia. Teraz myślę, że na wszystko przyjdzie czas. Wyjazd do Australii mam gdzieś w planach. Tuż przed odejściem Gocha bardzo mnie namawiała, żebym do niej przyjechała. Znała moją sytuację, perypetie, rozstanie, więc chciała pocieszyć i znaleźć mi nowego ukochanego, Australijczyka (śmiech). Ona była bardzo dobrym „matchmakerem”. Naprawdę super. Mnóstwo par „sparowała”! SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: „Przykleił się do mnie Rysiek". Piotr Cyrwus o konsekwencjach kultowej roli. Myślał, że jest skończony Wcześniej wszystkie trzy byłyśmy rozrzucone po świecie. Po tym, co się stało, poczułyśmy z Martą głęboką potrzebę, żeby być i mieszkać razem z rodzicami. Jesteśmy dla siebie podporą. Jednak nikt i nic nie jest w stanie tak pomóc, jak człowiek sam sobie. Każde z nas musi znaleźć na to swój sposób. Ocalić pamięć o Małgosi? Tak. Sama się w to w końcu zaangażowałam. W Gdyni powstaje fundacja jej pamięci. Będzie pomagać dzieciom. Gdynia zawsze była nam bliska. Ja grałam tam 11 lat, potem byłam trenerem i zawsze się uśmiecham, kiedy tam przyjeżdżam. Koszulka z numerem 12 na każdym meczu, gdy grają dziewczyny z Gdyni, wisi pod sufitem. Jednak za każdym razem jest to też rozszarpywanie ran. Jak wtedy, gdy w 2012 roku WNBA ustanowiło coroczną nagrodę – Margo Dydek Award – dla kobiet, które szczególnie angażują się w działania społeczne. Ona taka była – otwarta na ludzi, zaangażowana, kochali ją kibice na całym świecie. Kapitan Krystian Szypka, zafascynowany osobowością Margo, zadedykował jej swój rejs – „Race for Dydek” – w prestiżowych transatlantyckich regatach samotnych żeglarzy OSTAR 2013. To cieszy i boli zarazem. Ale myślę, że trzeba wreszcie opanować smutek i uspokoić myśli, aby ocalić niepowtarzalne wspomnienia związane z Małgosią. Małgorzata Dydek zmarła 15 lat temu 27 maja 2026 roku przypadła 15. rocznica jej śmierci. W tamtym tragicznym dniu świat stracił nie tylko ją, ale także dziecko, które wtedy nosiła. Był to niezwykle bolesny czas dla jej najbliższych – męża, synów oraz całej rodziny. Choć minęło już wiele lat, pamięć o niej pozostaje wciąż żywa, a jej odejście nadal budzi wzruszenie. Zapraszamy do obejrzenia galerii pełnej poruszających, archiwalnych fotografii.
Wrócił z piekła i został mistrzem świata. Ta historia wydarzyła się naprawdę
Niki Lauda do dziś pozostaje symbolem odwagi, perfekcjonizmu i niezwykłej siły charakteru. Trzykrotny mistrz świata Formuły 1 przeżył jeden z najbardziej dramatycznych wypadków w historii sportu, wrócił do ścigania po zaledwie 42 dniach, a później zbudował imperium lotnicze. W 7. rocznicę śmierci Austriaka świat motorsportu wciąż wspomina człowieka, który nigdy nie godził się na przeciętność.
20 maja 2019 roku Niki Lauda zmarł w wieku 70 lat w Zurychu. Choć od jego odejścia minęło już siedem lat, dla wielu kibiców nadal pozostaje jedną z najbardziej charyzmatycznych postaci w historii Formuły 1. Nie był typowym sportowym idolem. Nie próbował nikogo oczarowywać uśmiechem ani medialnym wizerunkiem. Zamiast tego imponował chłodnym umysłem, brutalną szczerością i niezwykłą konsekwencją. Potrafił powiedzieć Enzo Ferrariemu, że jego samochód jest beznadziejny, a chwilę później udowodnić, jak uczynić go mistrzowską konstrukcją. Niki Lauda — dzieciństwo w cieniu wielkich oczekiwań Niki Lauda, a właściwie Andreas Nikolaus Lauda, urodził się 22 lutego 1949 roku w Wiedniu w zamożnej rodzinie przedsiębiorców. Jego ojciec i dziadek byli wpływowymi biznesmenami, dlatego rodzina miała wobec niego jasno określone oczekiwania. Motorsport zupełnie do nich nie pasował. Dla bliskich wyścigi były niebezpieczną fanaberią, która mogła zniszczyć rodzinne nazwisko. Sam Lauda po latach wspominał, że usłyszał od dziadka, iż nazwisko Lauda powinno trafiać „na pierwsze strony gazet biznesowych, a nie na sportowe”. Konflikt szybko doprowadził do zerwania relacji i odcięcia go od finansowego wsparcia. Młody Austriak nie zamierzał jednak rezygnować. Brał kredyty, zadłużał się i sam finansował kolejne etapy kariery. Już wtedy imponował determinacją, która później stała się jego znakiem rozpoznawczym. Nie miał w sobie romantycznej lekkości Jamesa Hunta. Był kalkulujący, dokładny i obsesyjnie skupiony na celu. Ferrari pokochało go za perfekcję Pierwsze lata w Formule 1 nie były spektakularne. Lauda startował dla March i BRM, ale jego talent dostrzegł sam Enzo Ferrari. Właściciel legendarnego zespołu szukał kierowcy, który nie tylko będzie szybki, lecz także pomoże odbudować konkurencyjność Ferrari. Ich pierwsze spotkanie przeszło do historii. Lauda nie próbował przypodobać się włoskiemu magnatowi. Był bezpośredni i szczery. Kiedy testował samochód Ferrari z 1973 roku, miał powiedzieć: „Ten samochód to gó*no”. Ku zaskoczeniu wielu osób Enzo Ferrari nie obraził się na młodego kierowcę. Wręcz przeciwnie — docenił jego szczerość i techniczne wyczucie. Dał mu szansę, a Lauda szybko ją wykorzystał. W 1975 roku zdobył swój pierwszy tytuł mistrza świata Formuły 1. Ferrari wróciło na szczyt po latach kryzysu, a Austriak stał się bohaterem włoskich kibiców. W świecie pełnym wielkich ego wyróżniał się profesjonalizmem. Analizował każdy detal samochodu, rozmawiał z mechanikami godzinami i obsesyjnie szukał przewagi nad rywalami. Czytaj też: Mało kto wiedział, że żoną Szpakowskiego jest znana aktorka. Są razem od ponad 30 lat Nürburgring — dzień, który niemal odebrał mu życie 1 sierpnia 1976 roku podczas Grand Prix Niemiec doszło do tragedii, która zmieniła historię Formuły 1. Lauda od początku ostrzegał, że legendarny Nürburgring jest zbyt niebezpieczny. Organizatorzy nie zapewniali odpowiedniego zabezpieczenia toru, ale większość kierowców zagłosowała za rozegraniem wyścigu. Na drugim okrążeniu Ferrari Laudy wypadło z trasy i stanęło w płomieniach. Kierowca został uwięziony we wraku. Miał poważnie poparzoną twarz, uszkodzone płuca i przez chwilę balansował między życiem a śmiercią. Lekarze nie dawali mu większych szans. Po latach Arturo Merzario, który wyciągał Laudę z płonącego samochodu, wspominał dramat tamtych chwil: „Próbowałem raz, potem drugi raz, ale nie mogłem odpiąć pasów bezpieczeństwa. Na szczęście Niki stracił przytomność i jego ciało się rozluźniło. Wtedy udało mi się go uwolnić”. Lauda otrzymał ostatnie namaszczenie. Zapadł w śpiączkę. Wielu było przekonanych, że już nigdy nie wróci do normalnego życia. Powrót po 42 dniach, który do dziś wydaje się niemożliwy Najbardziej niezwykłe w historii Laudy wydarzyło się później. Zaledwie sześć tygodni po wypadku wrócił do ścigania podczas Grand Prix Włoch. Jego rany nadal krwawiły. Nosił bandaże, cierpiał z bólu i miał ogromne problemy z oddychaniem. W świecie sportu do dziś ten powrót uznawany jest za jeden z najbardziej niewiarygodnych aktów determinacji. Lauda nie lubił jednak patosu. Kiedy dziennikarze pytali go, czy poparzona twarz przeszkadza mu w jeździe, odpowiedział chłodno: „Nie naciskam gazu głową”. Dopiero po latach przyznał, że rzeczywistość wyglądała inaczej. Był przerażony i nie miał pewności, czy jeszcze kiedykolwiek będzie potrafił ścigać się tak jak dawniej. Czytaj również: To było jego najskrytsze marzenie. Dziś te słowa Jacka Magiery łamią serce. Trudno nie uronić łez James Hunt i decyzja, która podzieliła świat Sezon 1976 przeszedł do historii także dzięki rywalizacji Laudy z Jamesem Huntem. Obaj byli swoimi przeciwieństwami. Hunt żył impulsywnie, kochał imprezy i chaos. Lauda był uporządkowany, zdyscyplinowany i chłodny. O mistrzostwie świata zdecydowało Grand Prix Japonii. Warunki były katastrofalne — ulewny deszcz praktycznie uniemożliwiał widoczność. Po dwóch okrążeniach Lauda zjechał do boksu i wycofał się z wyścigu. Wielu uznało to za tchórzostwo. On widział to inaczej. Po doświadczeniach z Nürburgringu wiedział już, gdzie przebiega granica między odwagą a bezsensownym ryzykiem. Tytuł zdobył James Hunt, wygrywając jednym punktem. Lauda stracił mistrzostwo, ale zachował własne zasady. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/GettyImages-2248354322-1ba21a9.jpg" width="5310" height="3951" alt="Niki Lauda z Austrii (1949-2019) za kierownicą bolidu #8 Marlboro McLaren International Team McLaren MP4/1C Ford Cosworth DFV V8 podczas treningu przed Grand Prix Formuły 1 Toyoty w Long Beach, 26 marca 1983 roku, na torze ulicznym Long Beach w Long Beach w Kalifornii, w Stanach Zjednoczonych." title="F1 United States Grand Prix West" /> Życie prywatne Niki Laudy — rodzina była jego azylem Choć przez lata uchodził za chłodnego i zdystansowanego, prywatnie bardzo chronił swoich bliskich. W 1976 roku ożenił się z Marlene Knaus, z którą doczekał się dwóch synów — Mathiasa i Lukasa. Ich małżeństwo zakończyło się rozwodem po kilkunastu latach. Później związał się z Birgit Wetzinger, stewardesą Austrian Airlines. To właśnie ona oddała mu nerkę, kiedy stan zdrowia Laudy gwałtownie się pogorszył. Para doczekała się bliźniąt. Bliscy byli dla niego niezwykle ważni, szczególnie w ostatnich latach życia, kiedy coraz częściej zmagał się z problemami zdrowotnymi będącymi konsekwencją wypadku z 1976 roku. Lauda Air — kiedy mistrz Formuły 1 zamienił tor na kokpit Latanie było jego drugą wielką obsesją. Fascynacja zaczęła się w latach 70., kiedy po raz pierwszy usiadł za sterami niewielkiej Cessny. W autobiografii wspominał: „Najważniejsze było to, że latać chciałem. W szkole nigdy nie rozumiałem, po co mam się uczyć. Latanie mnie natomiast interesowało”. Zdobywał kolejne licencje pilota i z czasem założył własne linie lotnicze Lauda Air. Dla wielu osób był to szalony pomysł, ale Lauda po raz kolejny udowodnił, że najlepiej funkcjonuje wtedy, gdy inni w niego wątpią. Nie miał łatwo. Austrian Airlines próbowały blokować rozwój jego firmy, dochodziło do konfliktów politycznych i wojny cenowej. Mimo to Lauda konsekwentnie rozwijał biznes. W autobiografii pisał: „Powiedziałem sobie, że skoro w Austrii tak to działa, to się temu przeciwstawię”. Niki Lauda do końca pozostał częścią Formuły 1 Po zakończeniu kariery kierowcy nie odciął się od motorsportu. Pracował dla Ferrari, Jaguara i Mercedesa. To właśnie jako współwłaściciel oraz przewodniczący rady nadzorczej Mercedesa uczestniczył w budowie zespołu, który zdominował Formułę 1 po 2014 roku. Był jednym z ludzi, którzy przekonali Lewisa Hamiltona do przejścia z McLarena do Mercedesa. Ta decyzja zmieniła historię współczesnej F1. Niki Lauda zdobył trzy tytuły mistrza świata, wygrał 25 wyścigów Grand Prix i stał się jedną z największych ikon motorsportu. Jednak jego historia zawsze była czymś więcej niż opowieścią o sporcie. To historia człowieka, który przeżył piekło, nauczył się żyć z bólem i do końca robił wszystko po swojemu. Czytaj też: To ona zrobiła pierwszy krok, doczekali się dwójki dzieci. Niezwykła historia miłości Jacka Magiery porusza dziś całą Polskę Źródła: onet.pl, Youtube.pl @F1 na wstecznym
Robert Lewandowski ogłosił, że odchodzi z Barcelony. W nowym klubie czekają na niego kosmiczne zarobki
Koniec spekulacji. Robert Lewandowski ogłosił, że kończy swoją przygodę z klubem FC Barcelona. "Misja jest ukończona" - napisał w emocjonalnym oświadczeniu na Instagramie, który wywołał lawinę komentarzy kibiców i gwiazd z całego świata. Napastnik wciąż nie ogłosił, gdzie będzie grał od przyszłego sezonu. Propozycji ma kilka. Najbardziej lukratywna pozwalałaby mu zarobić ponad milion złotych dziennie. Ale oznaczałaby też rozłąkę z rodziną
Plotkowano o tym od kilku miesięcy, teraz to już jest pewne. Robert Lewandowski od przyszłego sezonu nie będzie już piłkarzem mistrza Hiszpanii. Odejście z FC Barcelony piłkarz ogłosił w emocjonalnym wpisie na Instagramie. „Nigdy nie zapomnę o tej miłości” „Po czterech latach pełnych wyzwań i ciężkiej pracy nadszedł czas, aby iść dalej. Odchodzę z poczuciem, że misja jest ukończona. 4 sezony, 3 mistrzostwa. Nigdy nie zapomnę o miłości, którą dostałem od fanów od moich pierwszych dni. Katalonia to moje miejsce na ziemi. Dziękuję wszystkim, których spotkałem na swojej drodze w ciągu tych wspaniałych czterech lat. Barca znów jest tam, gdzie jej miejsce. Niech żyje Barca. Niech żyje Katalonia” - czytamy w oświadczeniu "Lewego". Cały post napisał w języku angielskim, ale dwa ostatnie zdania, co znamienne, są w języku katalońskim. Pod postem Roberta Lewandowskiego w krótkim czasie pojawiły się prawie trzy miliony komentarzy od jego fanów z całego świata. Błyskawicznie zareagowały polskie gwiazdy. "Dziękuję Mistrzu" - napisał Cezary Pazura. "Legenda. Dzięki Robert za piękną grę" - dodała Paulina Krupińska. Kolegę z Barcelony i reprezentacji Polski w swoim stylu pożegnał też Wojciech Szczęsny. "Legenda, GOAT itp., itd., ale przede wszystkim daj znać sąsiadom, kiedy impreza pożegnalna! - napisał. Szczególnie wymowna była jednak reakcja Anny Lewandowskiej. Udostępniła post Roberta na swoim profilu i dodała dwie emotki — złamanego serca i wzruszenia. Zarabiał krocie, może zarabiać jeszcze więcej O tym, jak wiele znaczy Lewandowski dla Barcelony, może świadczyć wpis, który pojawił się na oficjalnym koncie klubu na portalu X. "Przybył jako gwiazda. Odchodzi jako legenda. Dziękujemy Robertowi Lewandowskiemu za każdą bramkę, każdą walkę i każdy magiczny moment w tych barwach" — czytamy. Błyskawicznie zareagował też trener mistrzów Hiszpanii. "Lewandowski jest przykładem dla młodych, dla mnie to wspaniała osoba i wielki zawodnik, który dba o siebie i dlatego wciąż gra na najwyższym poziomie — powiedział Hans Flick w rozmowie z dziennikiem "Mundo Deportivo". W tych pochwałach nie ma cienia przesady. Lewandowski grał w barwach Barcelony cztery lata. W tym czasie klub zdobył aż siedem trofeów: trzy tytuły mistrza Hiszpanii, jeden Puchar Króla oraz trzy Superpuchary Hiszpanii. Spora w tym zasługa "Lewego" , który przez te cztery lata rozegrał 191 spotkań i strzelił 119 bramek. Koniec przygody z Barceloną nie oznacza końca kariery sportowej. Co dalej? Tego Lewandowski nie ujawnił. Z doniesień medialnych wynika, że ma kilka ofert. Dwie z Włoch - z Milanu i Juventu. Kolejne dwie wymagałyby przeprowadzki do Stanów Zjednoczonych, a konkretnie do Los Angeles lub Chicago. Najbardziej lukratywną propozycję przedstawił jednak Al-Hilal, klub z Arabii Saudyjskiej. Według informacji Wirtualnej Polski należąca do księcia Al-Walida drużyna proponuje polskiemu napastnikowi dwuletni kontrakt. Polak za każdy rok miałby zarabiać około 380 mln złotych, czyli ponad milion za każdy dzień pracy. Przeprowadzka na Półwysep Arabski ma jednak tę wadę, że oznaczałaby rzadki kontakt z rodziną. Ze względu na to, że córki chodzą do szkoły w Barcelonie, Anna ma zostać z nimi w Hiszpanii. To, według doniesień mediów, jeden z powodów, dla których Robert wciąż jeszcze się waha, czy przyjąć ofertę z Al-Hilal. Z ogłoszeniem decyzji Robert prawdopodobnie poczeka do końca sezonu. Na razie wciąż będzie grał w Barcelonie. Najbliższy mecz rozegra już w niedzielę 17 maja. Ma to być jego pożegnanie z kibicami. "Robert zasługuje na wyjątkowe pożegnanie i zagra jutro w pierwszym składzie. Zasłużył na to" — powiedział trener Hans Flick.
Mało kto wiedział, że żoną Szpakowskiego jest znana aktorka. Są razem od ponad 30 lat
Dariusz Szpakowski i Grażyna Strachota od lat tworzą jedno z najbardziej zgodnych małżeństw w polskim show-biznesie. Ona wspierała go zarówno w chwilach największych sukcesów, jak i wtedy, gdy po Euro 2020 musiał zmierzyć się z falą komentarzy po odsunięciu od finału. Dziś, gdy legendarny komentator świętuje 75. urodziny, wracamy do historii ich wielkiej miłości.
Dziś Dariusz Szpakowski obchodzi 75. urodziny. Kiedy niespodziewanie odsunięto go od komentowania finału Euro 2020, ona stała u jego boku i wspierała go w trudnej sytuacji. 18 grudnia 2022 roku po raz ostatni skomentował mecz na Mistrzostwach Świata, gdzie we wzruszający sposób pożegnał się z fanami futbolu. „Żegnam i powiem krótko – to mój ostatni finał mistrzostw świata, ale jeszcze nie odkładam mikrofonu. Dziękuję za dwanaście finałów mistrzostw!”, mówił. Jedni nieustannie go kochali, drudzy wytykali błędy. Pewne jest jednak to, że Dariusz Szpakowski pozostaje jednym z najpopularniejszych, ale i najbardziej kontrowersyjnych komentatorów piłkarskich w Polsce. Z okazji jego jubileuszu przypominamy historię miłości jego i Grażyny Strachoty. Dariusz Szpakowski i Grażyna Strachota — historia miłości Jednych irytują jego lapsusy w stylu „bramka trafiła w słupek”. Inni lubią jego emocjonalny sposób komentowania i pełne bólu okrzyki, szczególnie po przegranych meczach Polaków: „Aj, Jezus Maria! Co myśmy zrobili! Szkoda”. 71-letni Dariusz Szpakowski to jeden z najbardziej znanych głosów w polskiej telewizji i od wielu lat legenda. Dlatego mnóstwo ludzi uważało, że odsunięcie go z komentowania Euro 2020 jest bezpodstawne, a brak pożegnania się z widzami było nie w porządku. On sam nie skomentował wydarzenia, zrobiła to za niego żona. Zaznaczyła, że „W tej sprawie nie chodzi o brak możliwości czy sił Dariusza. On jest w dobrej formie”. Podziękowała wówczas za słowa wsparcia. „Są bardzo miłe, docierają do nas i dodają siły”. Powiedziała, że to dla nich obojga było zaskakujące. Grażyna Strachota jest aktorką znaną z wielu filmów i seriali m.in. z „M jak miłość” czy „Złotopolskich”, ale wiele osób dopiero teraz skojarzyło ją ze znanym komentatorem sportowym. Może dlatego, że oboje zawsze starali się chronić swoją prywatność. Zobacz też: Rzadko pokazują się razem, łączy wielka miłość. Niezwykła historia Olgi i Łukasza Nowickich Grażyna Strachota i Dariusz Szpakowski: jak się poznali? Dariusz Szpakowski zobaczył swoją przyszłą żonę po raz pierwszy w telewizyjnej charakteryzatorni w latach 80. Zapamiętał ją, choć minęli się w przelocie. Zagadnęła go, jak poszło łyżwiarce Kartherinie Witt, którą bardzo lubiła. Spieszył się, więc zdawkowo rzucił, że dobrze. Potem wybrał się do warszawskiego teatru „Ateneum” na głośny w 1985 roku spektakl „Brel” – wybór piosenek słynnego barda w tłumaczeniu Wojciecha Młynarskiego. Spektakl był wydarzeniem, tłumy stały, żeby się dostać na przedstawienie do małej salki „Ateneum”. Zobacz też: Barbara Brylska była wielką gwiazdą, ale tragedia, jaką była śmierć córki, zmieniła jej życie Śpiewała w nim młodziutka Grażyna Strachota, zbierając dobre recenzje. Popularna dziennikarka Krystyna Gucewicz napisała, że Grażyna Strachota ma „urok Krafftówny”, co było absolutnym komplementem. I wielkie możliwości charakterystycznej aktorki. Śpiewała m.in. znaną piosenkę Jacquesa Brela „Flamandowie”. Dariusz Szpakowski wspominał: „Zobaczyłem ją na scenie i pomyślałem, że jest piękna, ale pewnie jest mężatką, ma już dzieci i nie ma co zawracać sobie głowy”. Nie miała, łączono ją wtedy ze znanym aktorem Krzysztofem Kowalewskim, byli razem kilka lat. Z Dariuszem Szpakowskim spotkali się następnym razem, znowu przypadkiem w… kolejce do wyciągu narciarskiego na Kasprowy Wierch. „Darek bardzo chciał mnie poderwać, ale dałam mu kosza, żeby nie myślał, że jak pracuje w telewizji, to absolutnie wszystko mu wolno”, opowiadała Grażyna Strachota. Aktorka pojechała w góry nauczyć się jeździć na nartach. Gdy Szpakowski zauważył, że niespecjalnie jej idzie, zaproponował, że udzieli jej paru lekcji. Później poszli razem do restauracji, gdzie bardzo długo rozmawiali. I tak zaczęła się ich miłość. Grażyna Strachota: zakochałam się w Darku na śmierć i życie Dariusz Szpakowski podobał się jej jako mężczyzna, ceniła go jako komentatora sportowego, imponował jej jako inteligentny i wrażliwy człowiek. „Zakochałam się w Darku na śmierć i życie”, wspominała aktorka w „Świecie seriali”. „Cztery lata później byliśmy już małżeństwem”. Grażyna Strachota jest o dziewięć lat młodsza od swojego męża — urodziła się 8 września 1960 roku w Warszawie. W 1984 r. ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną. Zagrała w wielu spektaklach, m.in. w musicalach „Romeo i Julia" i „Taniec Wampirów". Była przebiegłą Maritą w „Złotopolskich”, na dużym ekranie zadebiutowała w filmie „Śmierć Johna L" w reżyserii Tomasza Zygadło. Grała też m.in. w „Porno" Marka Koterskiego, „Historii niemoralnej” Barbary Sass, „Życie za życie. Maksymilian Kolbe" Krzysztofa Zanussiego. Darek Szpakowski: początki kariery Dariusz Szpakowski urodził się w 1951 roku w Warszawie, zawsze interesował się sportem, sam grał w koszykówkę w Legii Warszawa. Ukończył też warszawski AWF. W 1976 roku zaczął pracować w polskim radio, jego nauczycielem byli m.in. legendarny komentator i dziennikarz sportowy Bohdan Tomaszewski, wymowy uczył go natomiast Gustaw Holoubek. Podobno mentorzy pytali pół żartem: „Panie Darku, czy Pan jest Anglikiem, bo mówi Pan jes zamiast jest”. W swoim debiucie jako prowadzącego Studio S-13 podał, że w zakończonym meczu padł wynik zero zero, do przerwy zero zero. „Popełniłem logiczny błąd, pech jednak chciał, że na jachcie słuchał mnie szef Radiokomitetu Maciej Szczepański, który zaprosił też znajomych. Zobacz też: Księżna Monako przeszła diametralną metamorfozę. Nie jest już blondynką Jeden z nich zapytał: „Co to za ludzie u ciebie pracują?” „Pracują? Już nie pracują”, odparł prezes, nazywany Krwawym Maćkiem. Zanosiło się na zwolnienie, ale skończyło się zawieszeniem na 57 dni”, wspominał w „Gazecie Pomorskiej". W radio podobał się, jednak chcieli go zatrzymać, jego przełożony pytał, czego Ci trzeba „mieszkania, talonu na samochód?”. Ale jego skusiła telewizja, do której przyszedł w początku lat 80. Musiał się w niej oduczyć radiowych nawyków, zwracano mu np. uwagę, że za dużo mówi. Przez lata był królem redakcji sportowej na Woronicza. Komentował setki mety i ważnych sportowych imprez. Nawet jego wpadki tworzyły jego legendę. W internecie można znaleźć całe strony z pomyłkami Szpakowskiego (tzw. szpakami), z których jedne z zabawne, a inne jak np. mylenie Messiego z Maradoną pewnie trudniejsze do wybaczenia przez kibiców. Ale dziś Szpakowski to instytucja, czy jak ktoś powiedział „biało-czerwona legenda mikrofonu”. Dariusz Szpakowski i Grażyna Strachota: dzieci Po ślubie ustalili, że Dariusz będzie zarabiał na dom, a Grażyna poświęci się rodzinie. Tym bardziej że niedługo na świat przyszła ich pierwsza córka — Julia, bardzo przez ojca rozpieszczana. Sześć lat później urodziła się jej siostra – Gabrysia. Praca sprawiła, że Szpakowskiego ominęły emocje związane z narodzinami dzieci. „Gdy rodziła się pierwsza córka Julka, pojechałem komentować mecz. Prowadząca ciążę znajoma ginekolog zapewniała mnie, że zdążę wrócić. Okazało się, że nie zdążyłem i po meczu kolega podszedł do mnie i powiedział: »Szpaku, gratuluję. Masz córkę!«. Wróciłem do Polski i od razu pojechałem na kolejny mecz. Nie odebrałem nawet żony ze szpitala”, mówił w Super Expressie Dariusz Szpakowski. Podobnie było w przypadku narodzin Gabrysi. Zadzwonił do żony, by zapytać, jak się czuje, a ona powiedziała mu, że właśnie został ojcem. Obie córki są już dorosłe, starsza – Julia jest specjalistką w dziedzinie PR i fanką gotowania, młodsza Gabriela próbuje swoich sił jako aktorka i producentka. Grażyna Strachota po odchowaniu dzieci wróciła do pracy, widzowie bardzo lubili m.in. jej rolę w „BrzydUli”, gdzie zagrała matkę Marka Dobrzańskiego - Helenę. Popularne stały się jej męsko-damskie porady w rodzaju: „Musisz go zaskakiwać każdego dnia od nowa”, „Mężczyznę trzeba stale uwodzić tajemniczością, wyrafinowaniem”. Grażyna Strachota i Dariusz Szpakowski, są szczęśliwym, spokojnym małżeństwem. Lubią aktywny wypoczynek, wycieczki, rowery. W czasie wakacji można ich spotkać na Helu, w Juracie. Kariera Dariusza Szpakowskiego Niestety, wszystko wskazuje na to, że Dariusz Szpakowski nie skomentuje już kolejnego mundialu. Legendarny dziennikarz, który relacjonował aż dwanaście mistrzostw świata, nie znalazł się w gronie komentatorów TVP na Mundial 2026. Jak wyjaśnił w rozmowie z WP Sportowe Fakty, sam podjął taką decyzję, choć otrzymał propozycję komentowania turnieju. „Biłem się z myślami. Miałem wybór, ale podjąłem taką decyzję. (...) Z mundialem pożegnałem się cztery lata wcześniej w Katarze, staram się być konsekwentny”, tłumaczył. Dodał jednak, że nie zamierza jeszcze kończyć kariery. „15 maja obchodzę 75. urodziny i nie kończę z komentowaniem, jest wiele meczów, usiądę jeszcze na stanowisku” — zapewnił. Podczas Mundialu 2026 będzie natomiast ekspertem w studiu TVP Sport i poprowadzi autorski cykl rozmów z byłymi selekcjonerami reprezentacji Polski. Panu Dariuszowi życzymy wszystkiego najlepszego!
Meryl Streep zachwyca formą po 70-tce. Ten niedoceniany sport to jej rytuał dla ciała i umysłu.
Meryl Streep od dekad uchodzi za jedną z najwybitniejszych aktorek świata, ale dziś zachwyca nie tylko talentem, lecz także formą. W wieku 76 lat wciąż emanuje energią i klasą, a jej sekret okazuje się zaskakująco prosty. To nie restrykcyjne diety czy wyczerpujące treningi, ale aktywność, która harmonijnie łączy ciało i umysł.
Legenda kina, laureatka trzech Oscarów, nie zwalnia tempa. Od debiutu w „Łowcy jeleni” w 1978 roku, przez kultowe role w „Pożegnaniu z Afryką” czy „Mostach Madison County”, aż po niezapomnianą Mirandę Priestly w „Diabeł ubiera się u Prady” – Meryl Streep nieustannie pozostaje w centrum uwagi. W tym rok powraca do jednej ze swoich najbardziej ikonicznych ról, a jej najnowsze wystąpienia tylko potwierdzają: jest w znakomitej formie. ZOBACZ TAKŻE: Kończysz trening i… co dalej? Te rytuały wellness robią największą różnicę. Sekret formy Meryl Streep? Prostszy, niż myślisz Jak sama przyznaje, kluczem do jej dobrego samopoczucia jest regularny ruch. Aktorka postawiła na aktywność, która nie obciąża organizmu, a jednocześnie wzmacnia go kompleksowo. Mowa o pływaniu – sporcie często niedocenianym, a dającym imponujące efekty. Codzienny rytuał, który działa na ciało i głowę „Próbuję dbać o zdrowie. (…) Zazwyczaj staram się przepłynąć milę dziennie, bo uwielbiam to, jak się wtedy czuję. Bardzo dbam o utrzymanie formy, bo wiem, że nie będzie ona trwała wiecznie i powinniśmy czuć się szczęśliwi, dopóki jesteśmy zdrowi. Staram się o tym pamiętać” – wyznała Meryl Streep w rozmowie z HELLO! Magazine. Dlaczego pływanie to jeden z najlepszych sportów? Pływanie to nie tylko sposób na zachowanie smukłej sylwetki, ale przede wszystkim inwestycja w zdrowie. Ten rodzaj aktywności poprawia wydolność układu sercowo-naczyniowego, pomaga redukować stres i wspiera ogólne samopoczucie. Co istotne, dzięki właściwościom wody ciało jest odciążone nawet w 90 procentach, co sprawia, że trening jest łagodny dla stawów i kręgosłupa. CZYTAJ TEŻ: Wiosenne bieganie z nową energią. Te nowości zmienią oblicze Twojego treningu. Sport długowieczności, który wspiera także mózg Regularne wizyty na basenie przynoszą także korzyści dla mózgu. Wzmacniają koncentrację, wspierają funkcje poznawcze i mogą spowalniać procesy starzenia. To właśnie dlatego coraz częściej mówi się o pływaniu jako o aktywności idealnej na długowieczność. W przypadku Meryl Streep nie chodzi jednak o wyśrubowane cele czy rygorystyczny plan. Jej podejście jest proste i konsekwentne – ruch ma sprawiać przyjemność i być formą troski o siebie. To właśnie ten balans między ciałem a umysłem wydaje się kluczem do jej imponującej formy po 70. roku życia.
Ich relacja była wyjątkowa. 12-letni syn Jacka Magiery oddał poruszający hołd ojcu: „Kochany tatusiu”. Ten gest mówi wszystko
Odejście Jacka Magiery wstrząsnęło światem sportu, ale to, co wydarzyło się kilka dni później, poruszyło wszystkich jeszcze bardziej. Jego 12-letni syn Jan zdobył bramkę i w niezwykle wzruszający sposób oddał hołd ojcu, zamieniając piłkarski moment w symbol pamięci i miłości.
Strata Jacka Magiery wstrząsnęła światem piłki nożnej. 10 kwietnia odszedł człowiek, który przez lata był częścią tego środowiska. Kilka dni później jego 12-letni syn Jan wyszedł na boisko i wykonał gest, który trudno opisać słowami. To, co zrobił po zdobyciu bramki, poruszyło wszystkich obecnych. Nagłe odejście Jacka Magiery wstrząsnęło środowiskiem piłkarskim 10 kwietnia pojawiła się informacja, która uderzyła w świat sportu z ogromną siłą. Jacek Magiera, były piłkarz, drugi trener reprezentacji Polski, zmarł niespodziewanie w wieku 49 lat. „Polski Związek Piłki Nożnej z głębokim smutkiem i ogromnym żalem przyjął informację o śmierci Jacka Magiery, drugiego trenera reprezentacji Polski. Rodzinie, Przyjaciołom oraz Bliskim Jacka Magiery PZPN składa wyrazy najszczerszego współczucia”, żegnał go Polski Związek Piłki Nożnej. Ta wiadomość wywołała poruszenie w środowisku piłkarskim. Odejście osoby tak silnie związanej z futbolem pozostawiło pustkę, którą trudno wypełnić. Jednak najbardziej dotknięta tą stratą została jego najbliższa rodzina. Jacek Magiera zostawił po sobie najbliższych – żonę Magdalenę oraz dwoje dzieci: Małgorzatę i Jana. Czytaj też: To było jego najskrytsze marzenie. Dziś te słowa Jacka Magiery łamią serce. Trudno nie uronić łez Syn Jacka Magiery zdobył bramkę i oddał hołd ojcu Kilka dni po śmierci ojca na boisku pojawił się jego 12-letni syn Jan. Mecz rozgrywany był we Wrocławiu – pomiędzy WKS Śląsk Wrocław a Athletic Wrocław U-12. W trakcie spotkania wydarzyło się coś wyjątkowego. Jan Magiera podszedł do rzutu wolnego. Chwila napięcia, skupienia – i piłka wpadła do siatki. Gol, który w normalnych okolicznościach byłby powodem do radości, tym razem miał zupełnie inny wymiar. To nie była zwykła bramka. To był moment, który stał się symbolem pamięci. View oEmbed on the source website „Jan Magiera strzela piękną bramkę z rzutu wolnego w 12. minucie meczu WKS Śląsk Wrocław — Athletic Wrocław U-12 w rozgrywkach D2. Gol z dedykacją dla tatusia Jacka Magiery”, przekazał na platformie X Piotr Konarski. Wzruszający napis: „Kochany tatusiu” Tuż po zdobyciu gola młody zawodnik zrobił coś, co natychmiast przyciągnęło uwagę wszystkich obecnych. Podniósł koszulkę, pod którą znajdował się napis: „Kochany tatusiu, na zawsze będziesz w moim sercu” oraz inicjały „JM” obrysowane symbolem serca. Wystarczył jeden moment, jeden gest, który powiedział wszystko. Jan Magiera w niezwykle emocjonalny sposób uczcił pamięć swojego ojca, pokazując, jak silna była łącząca ich więź. To był cichy, ale przejmujący hołd, który na długo pozostanie w pamięci. Sprawdź też: To ona zrobiła pierwszy krok, doczekali się dwójki dzieci. Niezwykła historia miłości Jacka Magiery porusza dziś całą Polskę
To było jego najskrytsze marzenie. Dziś te słowa Jacka Magiery łamią serce. Trudno nie uronić łez
To wiadomość, która wstrząsnęła światem piłki. Jacek Magiera odszedł w wieku 49 lat, pozostawiając po sobie nie tylko sportowy dorobek, ale i słowa, które dziś brzmią wyjątkowo przejmująco. Jego marzenie, jeszcze niedawno pełne nadziei, dziś łamie serce.
To wiadomość, która zatrzymała czas. Kilka dni temu odszedł Jacek Magiera, a jego niedawna, pełna emocji wypowiedź o największym marzeniu dziś brzmi wyjątkowo boleśnie. Słowa trenera, które jeszcze chwilę temu były wyrazem nadziei, teraz wywołują łzy i poruszają wszystkich. Jacek Magiera odszedł zbyt wcześnie Informacja o nagłej stracie Jacka Magiery uderzyła z ogromną siłą. Były piłkarz i asystent trenera reprezentacji Polski miał zaledwie 49 lat. Przez lata był ważną postacią polskiej piłki nożnej, odszedł, pozostawiając po sobie nie tylko sportowy dorobek, ale również emocje, których nie da się opisać jednym zdaniem. Dla wielu kibiców był kimś więcej niż tylko szkoleniowcem. Był człowiekiem, który potrafił mówić o futbolu z pasją, ale też o życiu – z niezwykłą szczerością. Dlatego właśnie jego ostatnie słowa dziś brzmią tak przejmująco. Środowisko piłkarskie zareagowało natychmiast. W sieci pojawiły się liczne głosy pełne smutku, niedowierzania i żalu. Kibice wspominają jego słowa, wracają do nagrań i próbują oswoić się z tym, co się wydarzyło. Sprawdź też: Krzysztof Rutkowski i jego nieślubny syn spotkali się w sądzie. Historia tej relacji okazuje się bardziej bolesna, niż przypuszczano Jego największe marzenie nabrało nowego znaczenia Jeszcze niedawno Jacek Magiera mówił o swoim największym marzeniu. Były to słowa pełne nadziei, ambicji i emocji. W tamtym momencie odbierane jako inspirujące, dziś stają się symbolem czegoś znacznie głębszego. W lutym 2025 roku udzielił rozmowy WeszłoTV. Nie mówił o wielkich stadionach ani o prowadzeniu największych drużyn świata. Choć gdy pojawiło się pytanie o marzenie, naturalnym odruchem było oczekiwanie odpowiedzi wpisującej się w realia futbolu – spektakularnej, ambitnej, sięgającej szczytów kariery. On jednak skierował myśli zupełnie gdzie indziej. Czytaj też: To ona zrobiła pierwszy krok, doczekali się dwójki dzieci. Niezwykła historia miłości Jacka Magiery porusza dziś całą Polskę Najważniejsze okazało się to, co ciche i prywatne – przyszłość, w której będzie mógł przez co najmniej 20 lat cieszyć się rolą szczęśliwego dziadka. W jego świecie to właśnie rodzina stanowiła centrum wszystkiego. „Kiedyś ktoś mi zadał pytanie: jakie jest moje marzenie? Wszyscy myśleli, że powiem Real Madryt czy reprezentacja Polski. Moim marzeniem jest to, aby być przynajmniej 20 lat szczęśliwym dziadkiem. A dzieci mam w wieku 13 i 11 lat, czyli swoje dzieci niech mają za 15. To ja jeszcze mogę żyć, ale w szczęściu i radości. To jest dla mnie najważniejsze”, opowiadał w 2025 roku. Są takie momenty, gdy zwykłe zdania nabierają niezwykłej mocy. Wypowiedź Jacka Magiery o jego największym marzeniu właśnie do nich należy. Dziś brzmi inaczej. Ciszej. Mocniej. I zostaje z nami na dłużej, niż ktokolwiek mógł przypuszczać.
Bohater meczu ze Szwecją stracił głowę dla włoskiej gwiazdy. Kim jest kobieta, która zdobyła serce Nicoli Zalewskiego? Ich miłość kwitnie
Nicola Zalewski znalazł się w centrum zainteresowania, które wykracza daleko poza piłkarskie boisko. Jego relacja ze znaną włoską influencerką, od samego początku wywołała ogromne emocje. Kim jest kobieta, która skradła jego serce?
Nicola Zalewski znalazł się w centrum zainteresowania, które wykracza daleko poza piłkarskie boisko. Relacja reprezentanta Polski ze znaną włoską gwiazdą ujrzała światło dzienne, a kolejne doniesienia i głośne sytuacje tylko podsycają atmosferę wokół tej historii. Kim jest kobieta, która skradła jego serce? Mecz Polska - Szwecja i rewelacyjny gol Nicoli Zalewskiego Wtorkowy wieczór, 31 marca, przyniósł kibicom dokładnie to, co kochają najbardziej – emocje sięgające zenitu i zwroty akcji, które trudno było przewidzieć. Starcie Polski ze Szwecją elektryzowało od pierwszego gwizdka, a oczy fanów błyskawicznie zwróciły się w stronę jednego nazwiska. To właśnie Nicola Zalewski otworzył wynik spotkania, zapisując się w pamięci kibiców jako autor pierwszej bramki dla Biało-Czerwonych. Fenomenalnie odpowiedział na atak Szwedów, wyrównując wynik. Trybuny eksplodowały, a przez chwilę wydawało się, że to będzie wieczór należący do Polaków. Rzeczywistość okazała się jednak brutalna. Mimo walki i emocjonującej końcówki to Szwedzi przejęli kontrolę nad meczem i ostatecznie wygrali 3:2, przypieczętowując swój awans na mundial. Dla Polski oznacza to bolesny cios – Biało-Czerwoni nie pojadą na mistrzowską imprezę po raz pierwszy od 2014 roku i MŚ w Brazylii. Ten wieczór miał wszystko: nadzieję, euforię i rozczarowanie. A w samym jego centrum – Nicola Zalewski, który znów sprawił, że mówiła o nim cała Polska. Czytaj też: Łzy na murawie po bolesnej porażce. Wymowny wpis Roberta Lewandowskiego poruszył kibiców, spłynęła lawina komentarzy Nicola Zalewski zakochany. Ten związek wywołał ogromne emocje Wszystko wskazuje na to, że Nicola Zalewski musi przyzwyczaić się do jeszcze większego zainteresowania ze strony mediów. Jego związek z gwiazdą włoskiego show-biznesu sprawił, że stał się bohaterem nie tylko sportowych nagłówków. Członek reprezentacji Polski, a także piłkarz Atalanta Bergamo od niedawna jest zakochany. Z informacji ujawnionych w mediach jasno wynika, że piłkarz spotyka się od kilku miesięcy z Emily Pallini. Niedawno byli widziani w Mediolanie na pokazie mody. Związek piłkarza i znanej influencerki od początku był na językach – nie tylko ze względu na rozpoznawalność obojga, ale też przez kontrowersje, które wybuchły wokół tej historii. W sieci zawrzało, gdy pojawiły się zarzuty o zdradę przyjaciela. Reprezentant Polski znalazł się pod ostrzałem kibiców. Szczególnie fani AS Roma nie kryli oburzenia i wytykali mu fakt, że sportowiec spotyka się z byłą partnerką swojego przyjaciela. Sprawa urosła do takiego rozmiaru, że przeniosła się poza internet. W październiku 2025 roku na rzymskim Koloseum pojawił się transparent z mocnym przekazem: „Wiedzieliśmy już Zalewski, że jesteś kapusiem. Jednak zdrada przyjaciela to hańba”. To tylko dolało oliwy do ognia i sprawiło, że wokół piłkarza zrobiło się jeszcze głośniej. Czytaj też: Dwa różne światy połączyła miłość. Zofia Zborowska i Andrzej Wrona bez filtrów o kulisach małżeństwa. Oto sekret ich udanego związku Kim jest dziewczyna, która skradła serce Nicoli Zalewskiego? Mimo burzy, jaka rozpętała się wokół ich relacji, uczucie nie zgasło. Nicola Zalewski i zjawiskowa Emily Pallini wciąż są razem i nie zamierzają ukrywać swojego związku. W grudniu piłkarz opublikował na Instagramie ich wspólne zdjęcie, czym tylko podgrzał emocje wśród fanów. To jednak nie był koniec. Niedługo później ponownie dali o sobie znać, dzieląc się kolejnymi kadrami i nagraniami, na których razem witają Nowy Rok. Kim jest Emily Pallini? Włoszka aktywnie działa w mediach społecznościowych, gdzie zgromadziła imponującą społeczność obserwatorów. Jej profil na Instagramie śledzi ponad 1 mln użytkowników, a konto na TikToku obserwuje ponad 2 mln internautów. W przeszłości współpracowała z wieloma markami, co tylko umocniło jej pozycję w świecie influencerów.
Łzy na murawie po bolesnej porażce. Wymowny wpis Roberta Lewandowskiego poruszył kibiców, spłynęła lawina komentarzy
Reprezentacja Polski przegrała 2:3 ze Szwecją w finale baraży i straciła szansę na udział w Mistrzostwach Świata 2026. Po końcowym gwizdku Robert Lewandowski nie krył emocji. Nagranie z jego reakcją obiegło sieć, a opublikowany później wpis z utworem „Time to Say Goodbye” wywołał lawinę komentarzy.
Reprezentacja Polski stanęła o krok od awansu na Mistrzostwa Świata 2026, jednak dramatyczna porażka 2:3 ze Szwecją w finale baraży przekreśliła marzenia Biało-Czerwonych. Największe emocje towarzyszyły Robertowi Lewandowskiemu, który po końcowym gwizdku nie krył rozpaczy. Jego reakcja na murawie oraz późniejszy, niezwykle wymowny wpis w mediach społecznościowych wywołały ogromne poruszenie i falę spekulacji dotyczących przyszłości kapitana reprezentacji. Polska – Szwecja 2:3. Dramatyczny finał baraży w Sztokholmie Decydujące starcie o awans na Mistrzostwa Świata 2026 odbyło się we wtorek, 31 marca, na stadionie w Solnie pod Sztokholmem. Reprezentacja Polski zmierzyła się ze Szwecją w finale baraży. Stawką był udział w turnieju, który odbędzie się w USA, Kanadzie i Meksyku. Spotkanie zakończyło się wynikiem 2:3. Mimo ogromnego zaangażowania i walki do ostatnich minut, Biało-Czerwoni nie zdołali odwrócić losów meczu. Polacy dwukrotnie odrabiali straty, jednak w końcówce stracili decydującego gola po strzale Victora Gyokeresa. Kilka dni wcześniej, 26 marca, reprezentacja Polski pokonała Albanię 2:1 na PGE Narodowym w Warszawie, podtrzymując nadzieje na awans. Ostatecznie jednak marzenia o mundialu zostały brutalnie przerwane. Robert Lewandowski nie powstrzymał łez po meczu Tuż po zakończeniu spotkania kamery uchwyciły Roberta Lewandowskiego, który wyraźnie przeżywał porażkę. Piłkarz z trudem powstrzymywał łzy na murawie. Emocje wzięły górę po jednym z najważniejszych meczów w kontekście przyszłości reprezentacji. Był to jego 165 występ w narodowych barwach. Jednocześnie przeciwko Szwecji po raz setny pełnił rolę kapitana drużyny. W reprezentacji zdobył 89 goli. Po meczu nie ukrywał bólu i rozczarowania. Przyznał, że „futbol bywa brutalny”, a mimo wysiłku drużyna „wraca do domu bez niczego”. View oEmbed on the source website Wymowny wpis Lewandowskiego. „Time to Say Goodbye” Krótko po końcowym gwizdku w mediach społecznościowych pojawiło się zdjęcie Roberta Lewandowskiego trzymającego opaskę kapitana. Publikacji nie towarzyszył żaden opis, jednak ogromne znaczenie miał podkład muzyczny. Zawodnik wykorzystał utwór „Time to Say Goodbye” w wykonaniu Sarah Brightman i Andrei Bocellego. Ten gest natychmiast wywołał spekulacje dotyczące jego przyszłości w reprezentacji Polski. Nagrania i wpisy szybko rozprzestrzeniły się w sieci, potęgując emocje po bolesnej porażce. Co dalej z Lewandowskim w reprezentacji Polski? Po meczu Robert Lewandowski odniósł się do swojej przyszłości w rozmowie z TVP Sport. Nie złożył jednoznacznej deklaracji. Powiedział: „Nie wiem, co dalej. Muszę przemyśleć parę rzeczy, zastanowić się. Nie jestem w stanie dać żadnej deklaracji”. Podkreślił również, że przed nim jeszcze mecze klubowe i chce dokończyć sezon. Zaznaczył, że decyzję musi podjąć samodzielnie, mając „znaki zapytania z tyłu głowy”. Selekcjoner Jan Urban również nie chciał komentować tej kwestii, zaznaczając, że „to nie jest moment na takie rozmowy”, a w szatni po meczu panowała „żałoba” i „grobowa cisza”. Decydujący gol i koniec marzeń o mundialu 2026 Najbardziej bolesnym momentem spotkania była trzecia bramka dla Szwecji, która przesądziła o wyniku meczu. Lewandowski przyznał, że to właśnie ten gol „najbardziej bolał”. Podkreślił, że drużyna czuła, iż może wygrać to spotkanie, jednak ostatecznie to rywale okazali się skuteczniejsi. Awans na mundial przypadł Szwecji, a Polska straciła szansę na udział w turnieju rozgrywanym co cztery lata. Kapitan reprezentacji zwrócił uwagę, że najtrudniejszy będzie moment po meczu – gdy zawodnicy uświadomią sobie, że nie pojadą na mistrzostwa świata.
Bohater meczu z Albanią? To nic. To, co Piotr Zieliński robi po cichu dla dzieci chwyta za serce
Piotr Zieliński znów zachwycił kibiców na boisku, ale to, co robi poza nim, porusza jeszcze bardziej. Piłkarz reprezentacji Polski i Interu Mediolan od lat angażuje się w pomoc dzieciom, które nie miały łatwego startu w życiu. Sportowiec robi to bez rozgłosu.
W czwartkowy wieczór to właśnie jego gol przesądził o zwycięstwie w półfinałowym meczu barażowym z Albanią o awans na mundial 2026. Jednak dla wielu dzieci z Dolnego Śląska Piotr Zieliński jest nie tylko bohaterem na boisku, ale też poza nim. Piotr Zieliński i dom dziecka „Piotruś Pan”. Piłkarz pomaga potrzebującym Niewielu wie, że piłkarz od lat inwestuje własne pieniądze w pomoc dzieciom z rodzin dysfunkcyjnych i kryzysowych. Urodzony w Ząbkowicach Śląskich zawodnik nigdy nie zapomniał o swoich korzeniach. I to właśnie tam postanowił działać. Kilka lat temu kupił dwa budynki w powiecie ząbkowickim. Jeden w Ząbkowicach Śląskich, drugi w Targowicy. Oba zostały wyremontowane i przekształcone w domy dziecka. Dziś funkcjonują pod nazwą „Piotruś Pan”, nawiązującą do imienia piłkarza. Placówki prowadzą rodzice Piotra: Bogusław i Beata Zielińscy, którzy od lat angażują się społecznie. W przeszłości prowadzili pogotowie rodzinne, a dziś opiekują się dziećmi, które często doświadczyły przemocy czy problemów związanych z alkoholizmem w swoich rodzinach. Pod ich opieką znajduje się około 20 dzieci. Część mieszka w Targowicy, gdzie rodzina Zielińskich przebywa na co dzień, a reszta w Ząbkowicach Śląskich, gdzie pracują zatrudnieni opiekunowie. To nie jest zwykła praca. Jak przyznał Bogusław Zieliński, chwile spokoju pojawiają się głównie wtedy, gdy dzieci są w szkole. CZYTAJ TEŻ: Bogna Sworowska mówi wprost: „Straciłam wszystko w jednej chwili". Mało kto wie, przez co przechodziła ikona lat 80. Dwa domy dziecka na Dolnym Śląsku. Jak wygląda pomoc Piotra Zielińskiego? Mimo napiętego grafiku i kariery na najwyższym europejskim poziomie, Piotr Zieliński pozostaje w stałym kontakcie z podopiecznymi. Gdy tylko wraca w rodzinne strony, spędza z nimi czas. Gra w piłkę, rozmawia, buduje relacje. Nie przyjeżdża z pustymi rękami. Regularnie przywozi dzieciom sprzęt elektroniczny potrzebny do nauki i zabawy, a także wspiera finansowo różne inicjatywy. Od prezentów po wyjazdy wakacyjne i ferie zimowe. Co ważne, nigdy się tym nie chwali. Rodzice piłkarza nie kryją dumy z syna. Podkreślają, że mimo ogromnych sukcesów, pozostał tym samym skromnym chłopakiem z małej miejscowości. Kiedy wraca do Ząbkowic Śląskich, można spotkać go na lokalnym stadionie. Trenuje, gra w tenisa, rozmawia z ludźmi, robi zdjęcia z kibicami. Bez dystansu, bez gwiazdorskich manier. Piotr Zieliński udowadnia, że prawdziwa wielkość nie kończy się na stadionie. Jego działania pokazują, że sukces można wykorzystać do realnej zmiany świata. Nawet jeśli robi się to po cichu. "Dostał dar od Boga. Ostro trenował, nie odpuszczaliśmy mu, ale zawsze miał szybkie nóżki i technikę. Nie zmienił się. Jest zwykłym, prostym chłopakiem z małej miejscowości, to jego oryginalność. Przyjeżdża do Ząbkowic Śląskich, idzie na stadion pobiegać, pogra ze mną w tenisa. Z każdym zrobi sobie zdjęcie. Ja tylko daję znajomym "cynk". Mówię: "o tej godzinie będzie na stadionie, ale ode mnie tego nie wiecie", wyznał Bogusław Zieliński w rozmowie ze Sportowymi Faktami. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Z bratem łączy ją wyjątkowa więź, przez lata żyła w jego cieniu. Kim jest Milena Lewandowska-Miros?
Kończysz trening i… co dalej? Te rytuały wellness robią największą różnicę.
Po wysiłku fizycznym organizm wchodzi w tryb naprawy – to cichy, ale niezwykle ważny etap, który wpływa na Twoją formę, wygląd i samopoczucie. To, jak potraktujesz swoje ciało w tym czasie, może przyspieszyć efekty treningów albo… skutecznie je zahamować. Odpowiednia regeneracja to nie luksus, lecz element świadomego dbania o siebie – zarówno od środka, jak i na zewnątrz.
Po intensywnym treningu nasze ciało potrzebuje czegoś więcej niż tylko szybkiego prysznica i powrotu do codziennych obowiązków. To właśnie moment regeneracji decyduje o efektach ćwiczeń, kondycji skóry, samopoczuciu i… poziomie energii następnego dnia. Jeśli chcesz trenować mądrze i czuć się dobrze w swoim ciele, zadbaj o kilka kluczowych elementów – od diety, przez suplementację, aż po świadomy odpoczynek. ZOBACZ TAKŻE: Po 50-tce to już nie działa na zmarszczki? Te peptydy w kremie mogą Cię mocno zaskoczyć. Regeneracja zaczyna się na talerzu To, co ląduje na Twoim talerzu po treningu, ma znaczenie większe, niż mogłoby się wydawać. To właśnie wtedy organizm najintensywniej się regeneruje – odbudowuje mięśnie, wyrównuje poziom energii i „dochodzi do siebie” po wysiłku. Warto wykorzystać ten moment i dostarczyć mu tego, czego naprawdę potrzebuje. Klucz? Równowaga. Białko – pomaga mięśniom się odbudować i wrócić do formy Węglowodany – przywracają energię i uzupełniają zapasy glikogenu Nie musi być skomplikowanie – czasem najprostsze rozwiązania są najlepsze. Po treningu świetnie sprawdzi się: kremowy koktajl białkowy z bananem i odrobiną masła orzechowego jogurt naturalny z garścią owoców i chrupiącymi orzechami pełnoziarnista kanapka z pastą z tuńczyka Nie zapominaj też o zdrowych tłuszczach – to one dbają o hormony, skórę i działają jak naturalne wsparcie przeciwzapalne. Białko – cichy bohater Twojej sylwetki Białko to fundament, jeśli zależy Ci na jędrnym, silnym ciele. Nie chodzi o kulturystyczne ilości, ale o regularność i jakość. Dla aktywnych kobiet optymalna ilość to około 1,2–2 g na kilogram masy ciała dziennie. Jeśli nie zawsze masz przestrzeń, by „dopiąć” dietę, możesz sięgnąć po wygodne rozwiązania. Najczęściej wybierane: koktajle białkowe – klasyczne serwatkowe lub roślinne batony proteinowe – idealne w biegu, między spotkaniami Dobrze dobrane białko to nie tylko regeneracja – to też dłuższe uczucie sytości i stabilna energia przez cały dzień. Dopracowana mieszanka białek roślinnych (z grochu, ciecierzycy i słonecznika) dostarcza aż 26 g protein w porcji i pełen profil aminokwasów. Wzbogacony o kompleks DigeZyme®, wspiera trawienie i lepsze wchłanianie składników odżywczych. Niska zawartość węglowodanów i tłuszczów oraz lekka, kremowa konsystencja o smaku białej czekolady z maliną sprawiają, że świetnie sprawdza się po treningu i jako codzienne wsparcie regeneracji. Suplementy – delikatne wsparcie, duża różnica Suplementy nie zastąpią zdrowej diety, ale mogą być jej sprytnym uzupełnieniem – szczególnie wtedy, gdy żyjesz intensywnie i regularnie trenujesz. Warto zwrócić uwagę na: magnez – kiedy mięśnie są spięte, a głowa przeciążona kwasy omega-3 – dla równowagi i działania przeciwzapalnego witaminę D – szczególnie w sezonie jesienno-zimowym kolagen – dla stawów, skóry i elastyczności ciała Najważniejsze? Słuchać siebie i nie działać schematycznie – suplementacja powinna być dopasowana do Twojego stylu życia. Codzienny rytuał piękna zamknięty w wygodnej saszetce – suplement z kolagenem, kwasem hialuronowym i witaminami wspiera naturalne procesy regeneracji skóry, a ekstrakt z pestek winogron pomaga chronić ją przed działaniem wolnych rodników. To prosty krok w stronę promiennej, zadbanej skóry. Odpoczynek to Twoja supermoc W świecie, który ciągle każe nam „więcej i szybciej”, odpoczynek bywa niedoceniany. A to właśnie wtedy dzieje się najwięcej dobrego. Mięśnie się regenerują, ciało się wzmacnia, a Ty wracasz do równowagi. CZYTAJ TEŻ: Design, światło i cisza. Tak wyglądają najbardziej stylowe studia pilatesu. Zadbaj o swoje rytuały: sen (7–8 godzin) – najprostszy i najskuteczniejszy „kosmetyk” dla ciała dni bez treningu – bez wyrzutów sumienia łagodne formy ruchu – spacer, joga, rozciąganie Zbyt mało odpoczynku to prosta droga do przemęczenia i spadku formy. A przecież nie o to chodzi. Masaże i małe rytuały przyjemności Regeneracja może być… przyjemna. I warto z tego korzystać. Po treningu zatrzymaj się na chwilę i daj swojemu ciału trochę uwagi. Ono naprawdę to doceni. Oto sprawdzone sposoby: rolowanie (foam rolling) – rozluźnia napięcia i poprawia krążenie masaże – klasyczne lub drenujące ciepła kąpiel z solą – idealna na wieczorne wyciszenie naprzemienne ciepłe i zimne prysznice – pobudzają ciało i dodają energii To także świetny moment na pielęgnację – balsam, olejek czy szczotkowanie ciała mogą stać się Twoim małym rytuałem self-care. Kompaktowe urządzenie do masażu szyi i ramion Breo N6 Mini łączy nowoczesną technologię z komfortem znanym z profesjonalnych gabinetów. Dzięki trybom imitującym masaż manualny, przyjemnemu ciepłu i subtelnemu światłu podczerwonemu pomaga rozluźnić napięcia, ukoić ciało i wyciszyć się po długim dniu. Bogata w minerały sól z Morza Martwego, połączona z naturalnymi olejkami eterycznymi, pomaga rozluźnić napięte mięśnie i ukoić ciało po intensywnym dniu lub treningu. Rozgrzewająca kompozycja z nutami rozmarynu, lawendy i przypraw otula zmysły, poprawia samopoczucie i pozostawia skórę miękką, gładką i wyraźnie odprężoną. Idealna, gdy potrzebujesz zatrzymać się na chwilę i odzyskać równowagę. Słuchaj swojego ciała – ono wie najlepiej Nie ma jednego uniwersalnego planu regeneracji. Każde ciało mówi swoim językiem – warto nauczyć się go rozumieć. Zatrzymaj się na chwilę, jeśli zauważysz: przewlekłe zmęczenie ból mięśni, który nie znika brak motywacji do treningu To sygnały, że organizm potrzebuje więcej troski, nie więcej wysiłku. Bo prawda jest prosta: regeneracja to nie dodatek do treningu. To jego integralna część. Dzięki niej czujesz się silna, lekka i naprawdę zaopiekowana – od środka i na zewnątrz.
Anita Włodarczyk przeżywa trudne chwile. Jej słowa o ojcu chwytają za serce. "Minęliśmy się w chmurach"
Anita Włodarczyk przeżywa jedną z najtrudniejszych chwil w życiu. Po śmierci ojca opublikowała niezwykle poruszający wpis, w którym nie tylko żegna ukochanego tatę, ale też dzieli się bólem niespełnionego pożegnania. Te słowa trafiają prosto w serce.
Sportowe sukcesy i medale olimpijskie schodzą na dalszy plan, gdy przychodzi zmierzyć się z osobistą stratą. Anita Włodarczyk, jedna z najwybitniejszych lekkoatletek w historii Polski, opublikowała wpis, który odsłania jej najbardziej prywatną, kruchą stronę. Anita Włodarczyk żegna ojca. "Minęliśmy się w chmurach" W opublikowanym wpisie Anita Włodarczyk zawarła słowa, które natychmiast poruszyły tysiące osób. Wyznała, że nie zdążyła pożegnać się z ojcem osobiście. Była w drodze do niego, gdy odszedł. "Tato, nie zdążyliśmy wczoraj się pożegnać na żywo. Byłam w drodze do ciebie i dosłownie minęliśmy się w chmurach. Byłeś wspaniałym człowiekiem, jednym z moich najwierniejszych kibiców. Mamy tyle pięknych wspomnień rodzinnych" — napisała. W dalszej części wpisu wybrzmiewa ogromna wdzięczność i miłość. Anita Włodarczyk nazywa swojego ojca "wspaniałym człowiekiem" i jednym z najwierniejszych kibiców. To właśnie on towarzyszył jej w najważniejszych momentach kariery — był obecny na stadionach podczas igrzysk olimpijskich, mistrzostw świata i Europy. "Dziękuję Ci za wsparcie na wszystkich zawodach, obecność na stadionach podczas Igrzysk Olimpijskich , Mistrzostwach Świata, Mistrzostwach Europy że mogliśmy razem świętować moje sukcesy, dziękuję za każdą chwilę wspólnie spędzoną." Najbardziej poruszająca część wpisu to intymne, pełne czułości pożegnanie. Anita Włodarczyk pisze wprost o tęsknocie i bólu, który trudno zagłuszyć. Jednocześnie podkreśla, że dobroć ojca pozostanie z nią na zawsze — jako coś trwałego, co nie znika wraz z odejściem. "Na zawsze będziesz w moim sercu. Bardzo Mi Ciebie brakuje ale pamiętaj, że Twoja dobroć będzie ze mną na zawsze. Wierzę, że kiedyś znów się spotkamy po drugiej stronie. Na razie czuwaj nade mną" — czytamy. W świecie, w którym Anita Włodarczyk znana jest przede wszystkim jako silna, zdeterminowana mistrzyni, ten wpis pokazuje jej inną twarz — pełną wrażliwości, miłości i ludzkiej kruchości. I być może właśnie dlatego porusza tak bardzo. TYLKO NA VIVA.PL: Tu czuć ducha Kory. Tak mieszka dziś Kamil Sipowicz. Artysta pokazał nam niezwykłe pamiątki po ukochanej
Wiosenne bieganie z nową energią. Te nowości zmienią oblicze Twojego treningu
Pierwsze ciepłe dni zawsze przynoszą tę samą myśl: czas wrócić na biegowe trasy. Parkowe alejki, miejskie bulwary czy leśne ścieżki znów wypełniają się biegaczami, którzy chcą złapać rytm po zimowej przerwie. Wiosna 2026 to jednak nie tylko nowa motywacja, ale też sprzęt, który sprawia, że trening staje się wygodniejszy, bardziej świadomy i po prostu przyjemniejszy.
Nowoczesne buty, inteligentny zegarek, lekkie słuchawki czy funkcjonalna odzież – dziś bieganie to styl życia, w którym technologia pracuje razem z nami. ZOBACZ TAKŻE: Mazowiecka Gotlandia. Dzika dolina Narwi z krajobrazami jak ze szwedzkiej wyspy Buty, które zachęcają do odkrywania nowych tras Coraz więcej biegaczy odchodzi od sztywno zaplanowanych tras. Zamiast tego wybierają trening, który łączy asfalt, parkowe alejki i leśne ścieżki. Właśnie z myślą o takim stylu biegania powstały Salomon Aero Glide 4 GRVL. Model inspirowany ideą gravelu oferuje wysoką amortyzację i dynamiczne odbicie, dzięki czemu sprawdza się zarówno na twardym podłożu, jak i na szutrze. Lekka konstrukcja, przyczepna podeszwa oraz dopasowana cholewka sprawiają, że można swobodnie zmieniać nawierzchnię bez utraty komfortu biegu. To but dla tych, którzy lubią skręcić z utartej ścieżki i sprawdzić, dokąd zaprowadzi ich kolejny kilometr. Zegarek, który pomaga zrozumieć własny organizm Bieganie coraz częściej opiera się nie tylko na dystansie, ale też na analizie danych. Garmin vívoactive 6 to przykład urządzenia, które wspiera trening na wielu poziomach. Zegarek monitoruje poziom energii organizmu, jakość snu i poziom stresu, a także analizuje aktywność fizyczną w ciągu dnia. Dzięki temu łatwiej ocenić, kiedy warto przyspieszyć tempo, a kiedy postawić na regenerację. Duży wyświetlacz i bateria działająca nawet do 11 dni sprawiają, że urządzenie jest wygodnym towarzyszem codziennych treningów. Muzyka, która nie odcina od świata Podczas biegania wiele osób nie wyobraża sobie treningu bez muzyki lub podcastu. HUAWEI FreeClip 2 zostały zaprojektowane tak, by zapewniać wysoką jakość dźwięku, a jednocześnie nie izolować od otoczenia. CZYTAJ TEŻ: Design, światło i cisza. Tak wyglądają najbardziej stylowe studia pilatesu Słuchawki w formie subtelnego klipsa stabilnie utrzymują się na uchu i pozostają wygodne nawet podczas długiego biegu. Dzięki otwartej konstrukcji można jednocześnie słuchać muzyki i zachować świadomość tego, co dzieje się wokół – co szczególnie docenią osoby trenujące w mieście. Lekka konstrukcja i odporność na pot sprawiają, że to sprzęt, który bez problemu nadąża za tempem aktywnego stylu życia. Odzież, która pracuje razem z ciałem Komfort podczas biegu często zależy od detali. Bluza Nike Swift została zaprojektowana z myślą o biegaczach, którzy oczekują zarówno wygody, jak i funkcjonalności. Materiał z technologią Nike Dri-FIT skutecznie odprowadza wilgoć, pomagając utrzymać uczucie suchości podczas treningu. Dwukierunkowy zamek pozwala regulować wentylację, a specjalnie zaprojektowane rękawy zwiększają zakres ruchu i zmniejszają ryzyko otarć. To przykład sportowej odzieży, która działa niemal jak druga skóra – wspiera ruch i nie odciąga uwagi od biegu. Małe akcesoria, duża różnica Podczas treningu liczy się także wygoda przechowywania drobiazgów. Nerka adidas by Stella McCartney pozwala zabrać ze sobą telefon, klucze czy żele energetyczne, nie zaburzając rytmu biegu. Minimalistyczny design i funkcjonalna konstrukcja sprawiają, że akcesorium sprawdzi się zarówno podczas treningu, jak i w codziennym, aktywnym stylu życia. Wiosna to najlepszy moment, by ruszyć Nowoczesny sprzęt sportowy sprawia, że bieganie staje się bardziej intuicyjne i komfortowe. A kiedy technologia działa w tle, łatwiej skupić się na tym, co naprawdę ważne – ruchu, świeżym powietrzu i satysfakcji z każdego przebiegniętego kilometra.
Design, światło i cisza. Tak wyglądają najbardziej stylowe studia pilatesu
W najmodniejszych studiach w Polsce design spotyka się z funkcjonalnością, a światło i cisza stają się częścią treningu. Kameralne grupy i dopracowane w najmniejszym detalu wnętrza sprawiają, że ćwiczenia zamieniają się w stylowy rytuał.
Pilates przestał być wyłącznie treningiem – stał się doświadczeniem. W najpiękniejszych studiach w Polsce liczy się nie tylko precyzja ruchu, ale też architektura, światło i atmosfera, która pozwala na chwilę się zatrzymać. Minimalistyczne wnętrza, dopracowane detale, designerskie reformery i kameralne grupy sprawiają, że ćwiczenia zamieniają się w rytuał. Oto cztery miejsca, które redefiniują pojęcie stylowego studia pilatesu. ZOBACZ TAKŻE: Zapomnij o złocie i marmurze. Tak dziś wygląda prawdziwy luksus we wnętrzach Change Studio – pilates, joga i spa w estetyce nowoczesnego luksusu CHANGE Studio to przestrzeń, która powstała z pasji do zdrowego stylu życia i potrzeby stworzenia miejsca integrującego różne formy pracy z ciałem. Pilates, joga i trening personalny funkcjonują tu w harmonijnej całości, a estetyka wnętrz gra równie ważną rolę jak program zajęć. Druga lokalizacja studia, mieszcząca się w kompleksie Towarowa22 w Warszawie, jako jedna z pierwszych w Europie została wyposażona w reformery marki Technogym. To sprzęt, który nie tylko pracuje z ciałem, ale też zachwyca formą. Wnętrza zaprojektowane przez pracownię HOLA Design są dopracowane w każdym detalu: miękkie światło, szlachetne materiały, subtelna kolorystyka. Dopełnieniem oferty jest strefa spa z masażami, sauną i cold plunge – odpowiedź na rosnącą potrzebę regeneracji w rytmie slow. To miejsce, w którym trening płynnie przechodzi w odpoczynek, a ciało dostaje pełne wsparcie. Polka Pilates – butikowy koncept Polka Pilates to marka, która jako jedna z pierwszych w Polsce spopularyzowała pilates na reformerach. Dziś sieć obejmuje 15 unikalnych lokalizacji w całym kraju, a brand jest utożsamiany z najwyższą jakością usług oraz innowacyjnym spojrzeniem na kobiecy dobrostan. Jedna z warszawskich przestrzeni – Polka 1.0 przy ul. Koszykowej 33 – mieści się na poddaszu XIX-wiecznej kamienicy. Wnętrze w stylu „boho loft” łączy historyczną tkankę z nowoczesnym podejściem do treningu. To propozycja dla osób szukających jeszcze bardziej spersonalizowanego podejścia – w pięknej, kobiecej przestrzeni, która stała się wizytówką marki. CZYTAJ TEŻ: Minimalizm to już przeszłość? Do łask wraca „Rich Heritage”. Oto wnętrza, które wyglądają jak plan filmowy u Almodóvara! Yoga Social Club – kameralność i wspólnota w pięknej oprawie Yoga Social Club to studio stworzone z myślą o społeczności i indywidualnym podejściu. Kameralne grupy – od 8 do 10 osób – pozwalają instruktorkom i instruktorom asystować każdemu uczestnikowi z osobna, dbając o komfort i rozwój praktyki. Twórcom tego miejsca zależało na przestrzeni, w której sami chcieliby ćwiczyć – pięknej, dopracowanej i sprzyjającej wyciszeniu. Wnętrze studia zaprojektowane przez Aleksandrę Orzechowską z Eterne Studio przyciąga ciepłym, rozproszonym światłem. Naturalne materiały, jasne drewno i rośliny budują atmosferę spokoju. To przestrzeń, w której łatwo zapomnieć o tempie miasta i skupić się na oddechu. Pilates Cave – kalifornijskie reformery w sercu Warszawy Pilates Cave to kameralne studio z reformerami w centrum Warszawy. Jasne, uporządkowane wnętrze z dużymi oknami dodaje przestrzenności. Studio korzysta z wysokiej klasy kalifornijskich reformerów, a zajęcia odbywają się w małych grupach, co pozwala na większą kontrolę ruchu i indywidualne podejście. Dominują proste formy, miękkie światło i jasne kolory: beże przełamane błękitnymi elementami – to miejsce dla osób, które cenią spokój, porządek i profesjonalne podejście do pilatesu. Współczesne studia pilatesu to już nie tylko sale do ćwiczeń, ale przemyślane koncepty, w których design idzie w parze z jakością treningu. Ruch staje się tu częścią większego doświadczenia: dbania o siebie w sposób świadomy i estetyczny. A do takich miejsc chce się wracać – nie tylko dla efektów, lecz także dla atmosfery.
Są legendami polskiego łyżwiarstwa, teraz tą drogą idzie ich syn. Na treningach mówi do nich: „pan”, „pani”
Dorota i Mariusz Siudkowie przez lata byli symbolem polskiego łyżwiarstwa figurowego. Zdobywali medale mistrzostw Europy i świata, trzykrotnie wystąpili na igrzyskach olimpijskich i zapisali się w historii jako ostatnia polska para sportowa z medalem mistrzostw świata. Dziś emocje wielkich aren zamienili na codzienną pracę trenerską w Toruniu. A na lodzie coraz pewniej radzi sobie ich syn Ryszard.
Przez lata, gdy tylko w telewizji rozpoczynała się transmisja z mistrzostw Europy, świata czy zimowych igrzysk olimpijskich, oczy polskich kibiców kierowały się na nich. Dorota i Mariusz Siudkowie byli symbolem elegancji, precyzji i sportowej odwagi w parach sportowych. Dziś, kiedy na taflach rywalizują kolejne pokolenia, oni patrzą na łyżwiarstwo z innej perspektywy – jako trenerzy. A nazwisko Siudek znów wybrzmiewa na zawodach, bo ich syn Ryszard coraz śmielej idzie tą samą drogą. Od St. Gervais do Helsinek. Tak rodziła się legenda Ona – urodzona w 1975 roku w Krakowie, mierząca 155 cm i ważąca 45 kg. Początkowo startowała jako solistka, później w duecie z Januszem Komenderą. On – trzy lata starszy, urodzony w Oświęcimiu. Zanim stworzył sportowy duet z Dorotą, jeździł z innymi partnerkami. Przełom nastąpił po zawodach we francuskim St. Gervais. To właśnie wtedy padła sugestia, by spróbowali wspólnej jazdy. Decyzja okazała się początkiem jednej z najważniejszych historii w polskim łyżwiarstwie figurowym. Na pytanie, gdzie sięgają ich początki łyżwiarstwa, Mariusz Siudek wyznał: – "Wszystko bardzo często zaczyna się od rodziny. To mama lub tata muszą przyprowadzić dziecko na zajęcia, bo to sport wczesnej specjalizacji. Zaczyna się w wieku 4-5 lat, więc trudno mówić o świadomej decyzji zawodnika. Tak było w moim przypadku. Siostra jeździła na łyżwach i oglądałem ją na zawodach. W końcu trenerka zachęciła mnie, żeby też spróbował. Przyszedłem na lodowisko i tak przepadłem. Żonę miłością do łyżwiarstwa zaraził z kolei jej tata, który przez pewien okres był nawet sędzią. Zdaje się, że kuzynka też uprawiała ten sport". Dorota i Mariusz Siudkowie szybko stali się najlepszą polską parą sportową. Na mistrzostwach Europy zdobyli dwa srebrne medale (1999, 2000) oraz dwa brązowe (2004, 2007). Regularnie kończyli mistrzostwa świata w czołowej dziesiątce, a największy sukces osiągnęli w marcu 1999 roku w Helsinkach, gdzie wywalczyli brązowy medal mistrzostw świata. Do dziś pozostają ostatnimi polskimi medalistami tej imprezy. Ich znakiem rozpoznawczym były podnoszenia. Jak wspominali, pod koniec każdego sezonu zastanawiali się nad wprowadzeniem innowacji właśnie w tym elemencie programu. Różnica warunków fizycznych – 45 kilogramów – sprzyjała efektownym rozwiązaniom. Publiczność widziała gotowy efekt, ale za nim stały godziny treningów i powtarzanych elementów. Czytaj też: Miała 15 lat, gdy została sama, za nią bardzo trudny czas. „Łyżwiarstwo nigdy mnie nie zawiodło”, mówi Kurakowa View oEmbed on the source website Trzy igrzyska olimpijskie i presja wielkiej sceny Dorota i Mariusz Siudkowie trzykrotnie wystąpili w igrzyskach olimpijskich i za każdym razem plasowali się w najlepszej dziesiątce. Mariusz podczas igrzysk w Salt Lake City pełnił funkcję chorążego reprezentacji. To właśnie igrzyska w Salt Lake City zapisały się w historii dyscypliny z powodu skandalu w parach sportowych. Ostatecznie przyznano dwa złote medale. Jak podkreślał Mariusz Siudek, po tych wydarzeniach międzynarodowa federacja rozpoczęła pracę nad nowym systemem oceniania. Dziś – jak mówi – obecny system jest „dużo, dużo lepszy” i „pcha łyżwiarstwo do przodu”, wymuszając wykonywanie coraz trudniejszych elementów technicznych. W najnowszym wywiadzie dla Dzień Dobry TVN Siudkowie przyznali, że doskonale rozumieją emocje zawodników, którym nie wychodzi start. Dorota mówiła o „wielkim przeżyciu”, kiedy coś, co na treningach wykonywało się bez problemu, nagle nie wychodzi w trakcie zawodów. Podkreśliła, że sportowiec pracuje codziennie, często ma trzy treningi dziennie, a mimo to jeden błąd może przekreślić marzenia o najwyższym miejscu. Zapytani o najpiękniejszy moment kariery, oboje wskazali mistrzostwa Europy w Warszawie. To te zawody – jak podkreślili – zapamiętają na długo. Czytaj też: Uciekł z Rosji, w Polsce odnalazł szczęście i... miłość. To ona skradła serce bohatera igrzysk olimpijskich. Wszyscy o nią pytają View oEmbed on the source website Życie po karierze. Toruń i MKS Axel Po zakończeniu kariery Dorota i Mariusz Siudkowie osiedlili się w Toruniu i rozpoczęli pracę jako trenerzy w klubie MKS Axel. W „Dzień Dobry TVN” zostali wprost zapytani, czy nie byłoby im łatwiej osiągać sukcesy trenerskie, gdyby zostali w Kanadzie. W odpowiedzi podkreślili, że od samego początku ich pobytu za oceanem mówili, że chcą wrócić do Polski i pracować z polską młodzieżą – i tej decyzji się trzymają. W rozmowie padło też porównanie infrastruktury: „w samym Montrealu 100 lodowisk”, „w Warszawie jedno”, a „w Toruniu dwa”. Mimo tych różnic Siudkowie zdecydowali się budować swoją trenerską drogę właśnie w kraju. Dziś – jak przyznają – dużo oglądają współczesnego łyżwiarstwa, podglądają najlepszych i zastanawiają się, co można przełożyć na pracę z ich zawodnikami. W ostatnim czasie również śledzili zimowe igrzyska w Mediolanie oraz Cortina d’Ampezzo z kilku perspektyw. Oglądają jako kibice, mają swoich ulubionych zawodników i konkurencje. Podglądają jako trenerzy, szukając elementów do wykorzystania w pracy. Mariusz patrzy również „okiem sędziowskim”, ponieważ jest sędzią. Przyznają też, że szkoda, iż łyżwiarstwa figurowego jest tak mało w telewizji. Ryszard Siudek. Pięć zwycięstw z rzędu i codzienna praca Nazwisko Siudek znów regularnie pojawia się w kontekście startów. Ryszard Siudek, urodzony w 2009 roku, coraz śmielej zaznacza swoją obecność na krajowych zawodach. W najnowszym wywiadzie padła informacja, że tydzień temu po raz piąty z rzędu wygrał ogólnopolską olimpiadę młodzieży. Jego plan dnia nie pozostawia miejsca na przypadek. Od poniedziałku do piątku ma dwa treningi lodowe każdego dnia i jeden trening pozalodowy, który odbywa w soboty. Sam podkreśla, że duże zawody międzynarodowe zaczynają się od kategorii junior, która jest od 13 roku życia. Najbardziej zaskakujący jest jednak sposób, w jaki do niedawna zwracał się do rodziców podczas zajęć. Na lodzie byli dla niego „panią Dorotą” i „panem Mariuszem”. Jak wspominali, zaczęło się to w dzieciństwie, gdy upadł i wołał „mamusiu, tatusiu”. Kiedy nie zareagowali, zawołał „pani Doroto” – i tak już zostało. Do tego stopnia, że podczas rozmów telefonicznych potrafił relacjonować: „Pani Dorota powiedziała, że było bardzo dobrze”. Dziś – jak sam przyznaje – częściej mówi już „rodzice”, ale historia z „panem” i „panią” stała się częścią rodzinnej anegdoty. Dorota i Mariusz Siudkowie przeszli drogę od międzynarodowych sukcesów, przez olimpijskie starty i zmiany w systemie oceniania, aż po spokojniejszą, ale równie wymagającą rolę trenerów. Ich historia nie kończy się na medalach z 1999, 2000, 2004 czy 2007 roku. Dziś trwa dalej – w Toruniu, na tafli, na której kolejne kroki stawia ich syn. Zobacz też: Ich duet był legendą. Łyżwiarze z ZSRR wychowali gwiazdę Hollywood. Ta historia ma tragiczny finał Źródła: dziendobry.tvn.pl, sport.tvp.pl, sportowy24.pl
Mogła na niego liczyć w najtrudniejszym momencie. Wnuczka Grzegorza Laty przeszła przez piekło. Tak mówi o relacji z ukochanym dziadkiem
Weronika Lato, 25-letnia mistrzyni Polski w windsurfingu i wnuczka Grzegorza Laty, usłyszała diagnozę, która mogła zakończyć jej karierę. Dziś powraca silniejsza. I mówi wprost o swojej walce, wsparciu rodziny i niezwykłej relacji z dziadkiem.
Weronika Lato, 25-latka i mistrzyni Polski w windsurfingu, stanęła w obliczu diagnozy, która mogła zakończyć jej sportowe marzenia. Złośliwy rak kości, radykalna operacja i miesiące bolesnej rehabilitacji – tak wyglądała jej rzeczywistość. W rozmowie z Plotkiem opowiedziała o dramatycznych wydarzeniach, wsparciu bliskich i powrocie na deskę. Tak mówi o relacji z ukochanym dziadkiem, legendarnym piłkarzem, Grzegorzem Lato. Weronika Lato usłyszała dramatyczną diagnozę. Wnuczka Grzegorza Laty nigdy się nie poddała Sport był obecny w jej życiu od dziecka, ale Weronika Lato bardzo wcześnie zdecydowała, że pójdzie własnym szlakiem. Zamiast piłkarskiej murawy, z którą w Polsce automatycznie łączy się nazwisko Lato, wybrała wodę i deskę. To w windsurfingu odnalazła pasję, która zaprowadziła ją do tytułu mistrzyni Polski i pozwoliła krok po kroku budować sportową przyszłość. Ten rytm treningów i startów przerwał jednak moment wizyty w gabinecie lekarskim – chwila, która na zawsze podzieliła jej życie na „przed” i „po”. Jak przyznała w rozmowie z Plotkiem, do gabinetu weszła razem z mamą. Lekarz prowadzący zostawił ją na koniec, spodziewając się silnej reakcji. Z całej rozmowy zapamiętała pojedyncze słowa: „rak kości”, „złośliwy”, „radykalna resekcja”, „koniec windsurfingu”. W jednej chwili osunęła się na podłogę. Wpadła w histerię, nie mogła złapać oddechu. Emocje były tak silne, że miała wrażenie, iż całe życie przelatuje jej przed oczami. Diagnoza brzmiała jednoznacznie. Dla 25-latki, której życie było podporządkowane treningom i startom, była to informacja druzgocąca. W tamtym momencie nie wyobrażała sobie życia bez deski. Czytaj też: Najstarsza córka Joanny Koroniewskiej i Macieja Dowbora zadebiutowała na scenie. Na premierze nie zabrakło dumnych rodziców i babci Wnuczka Grzegorza Laty powróciła silniejsza Konieczna była operacja. Weronika Lato przeszła zabieg, po którym rozpoczął się najtrudniejszy etap – walka o sprawność. Pierwszy miesiąc po operacji określiła jako „ból nie do opisania”. Każdy, nawet minimalny ruch, wydawał się niemożliwy. Poruszenie jakąkolwiek częścią ciała, nawet o milimetr, powodowało cierpienie. Utrata samodzielności i świadomość, że kariera może się zakończyć, były ogromnym obciążeniem psychicznym. „Poruszenie jakąkolwiek częścią ciała, nawet o milimetr, wydawało się niemożliwe. Dla osoby wysportowanej, samodzielnej i przyzwyczajonej do pełnej kontroli nad własnym ciałem był to ogromny szok. Nagle nie byłam w stanie sama pójść do łazienki, ubrać się, usiąść ani nawet wygodnie się położyć”, opowiadała Norbertowi Żyle dla Plotka. Następne miesiące były codziennym maratonem. Rehabilitacja stała się jej nową rzeczywistością, wymagającą żelaznej dyscypliny i uporu, którego wcześniej doświadczała głównie w sporcie. Wnuczka Grzegorza Laty nie ukrywała, że bez obecności rodziny i czujnej opieki lekarzy ta droga byłaby znacznie trudniejsza. „Po niecałych czterech miesiącach, kiedy praktycznie nie byłam w stanie nic zrobić, stanęłam znowu na desce. I nie tylko stanęłam — przepracowałam całe cztery miesiące sezonu windsurfingowego w Grecji. Bolało, było ciężko i wymagało konsekwentnej rehabilitacji, ale czułam, że znowu żyję ”, zwierzała się. Grzegorz Lato wspierał wnuczkę w najtrudniejszych chwilach W tej historii ogromną rolę odegrała rodzina. Grzegorz Lato, legenda polskiego futbolu, dla Weroniki od zawsze był przede wszystkim dziadkiem. Jak zaznacza, rodzinne spotkania nie krążyły wokół piłki nożnej, mimo że nazwisko zobowiązuje. Wspomnienia z dzieciństwa mają dla niej zupełnie inny smak – to obrazy zwyczajnych chwil, spokojnych rozmów i małych radości przeżywanych u boku dziadka. To właśnie te proste momenty, a nie sportowe legendy, zbudowały ich bliskość. Dopiero po latach w pełni uświadomiła sobie, jak wielkim symbolem dla fanów futbolu jest jej dziadek i jaką rangę ma jego nazwisko. Potraktowała to jako impuls do działania. Grzegorz Lato nigdy nie ingerował w jej decyzje ani nie próbował kształtować jej kariery według własnych doświadczeń. Największy nacisk kładł na wartości: cierpliwość, systematyczność i przekonanie, że siła charakteru ma kluczowe znaczenie – zarówno w sporcie, jak i w życiu. „Nasze rozmowy były dla mnie bardzo cenne. Dziadek nigdy nie owijał w bawełnę, potrafił słuchać i dawał mi cenne rady, nie tylko dotyczące sportu, ale też życia. Uczył mnie pokory, konsekwencji i wiary w siebie. Do dziś mamy bliski kontakt - regularnie rozmawiamy, a on nadal jest dla mnie ogromnym autorytetem, ale w moim sercu zawsze będzie dziadkiem. (...) Dziadek nigdy nie wywierał na mnie presji, wręcz przeciwnie, od początku mówił, jak ciężkim kawałkiem chleba do zgryzienia jest kariera sportowa”, zwierzała się sportsmenka w rozmowie z Plotkiem. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/02/EN016725000015-7d79406.jpg" width="1333" height="2000" alt="Grzegorz Lato, Weronika Lato, 13.02.2026. Warszawa. Premiera filmu dokumentalego "Reborn on Water - The Second Life", poswieconego Weronice Lato." title="Grzegorz Lato, Weronika Lato, 13.02.2026. Warszawa. Premiera filmu dokumentalego "Reborn on Water - The Second Life", poswieconego Weronice Lato." /> Wiadomość o chorobie wnuczki była dla niego ogromnym ciosem. Jak relacjonuje Weronika, głęboko to przeżył, choć robił wszystko, by nie pokazywać własnego lęku. Chciał być dla niej oparciem, a nie dodatkowym źródłem niepokoju. Uspokajał ją, powtarzając, że da radę i że ma w sobie siłę, by przez to przejść. Wtedy te słowa wydawały się jej odległe od rzeczywistości, dziś jednak przyznaje, że dziadek miał rację. „Od samego początku byłam bardzo załamana i trudno mi było zrozumieć, co się dzieje. Grzesiu, konsekwentnie powtarzał, że wszystko będzie dobrze, że jestem silna i sobie poradzę. W tamtym momencie trudno mi było w to uwierzyć, ale miał rację. (...) Jestem ogromnie wdzięczna dziadkowi, że nigdy we mnie nie zwątpił i zawsze podnosił mnie na duchu”, dodawała. Czytaj też: Ich tegoroczna aukcja dla WOŚP pobiła rekordy popularności! Taką kwotę zdecydował się zapłacić zwycięzca Historia Weroniki Lato to opowieść o dramatycznej diagnozie, bólu i determinacji. 25-latka wróciła do windsurfingu, udowadniając, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można stanąć na nogi i wrócić do pasji. Wnuczka Grzegorza Laty postanowiła podzielić się swoją historią i przedstawiła ją w dokumencie „Reborn on Water - The Second Life” w reżyserii Maxa Brinnicha. Oficjalna premiera filmu została zaplanowana na 1 marca, natomiast pierwszy, przedpremierowy pokaz odbył się 13 lutego. „Ja jeden mecz wygrałem. A ona wygrała najważniejszy mecz w swoim życiu. Byle tak dalej, Werka. Trzymaj się. Zawsze masz u nas wsparcie. Dziękujemy ci”, mówił legendarny piłkarz podczas wspomnianego wydarzenia. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/02/EN016725000013-1560726.jpg" width="2000" height="1333" alt="Grzegorz Lato, Weronika Lato, 13.02.2026. Warszawa. Premiera filmu dokumentalego "Reborn on Water - The Second Life", poswieconego Weronice Lato." title="Grzegorz Lato, Weronika Lato, 13.02.2026. Warszawa. Premiera filmu dokumentalego "Reborn on Water - The Second Life", poswieconego Weronice Lato." />
Miała 15 lat, gdy została sama, za nią bardzo trudny czas. „Łyżwiarstwo nigdy mnie nie zawiodło”, mówi Kurakowa
Jekatierina Kurakowa to jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiego łyżwiarstwa figurowego. Od 2019 roku przebywa w Polsce, od czterech lat zdobywa złoto mistrzostw kraju, a na igrzyskach olimpijskich wywalczyła 57,76 punktów i dziewiąte miejsce. Za wynikami stoją jednak decyzje podjęte w wieku 15 lat, życie bez rodziców na miejscu, sportowy kryzys, zmiany trenerów i sprawy, które wykraczają daleko poza taflę.
Tegoroczne igrzyska olimpijskie ponownie kierują uwagę kibiców na rywalizację solistek. Dziś, 19 lutego, Jekatierina Kurakowa wystąpi w programie dowolnym – części zawodów, w której, jak podkreślają działacze PZŁF, zazwyczaj radzi sobie lepiej niż w krótkim. Po wtorkowym programie krótkim 23-letnia reprezentantka Polski zajmuje 19. miejsce. W trakcie rywalizacji, po występie 20 z 29 zawodniczek, była jednak dziesiąta. Ostateczna klasyfikacja ułożyła się inaczej, bo poziom był bardzo wysoki – prowadzi Japonka Ami Nakai (78.71), przed Kaori Sakamoto (77.23) i Amerykanką Alysą Liu (76.59). Program dowolny będzie dla Kurakowej szansą na poprawę pozycji. Za tą sportową tabelą stoi jednak historia znacznie dłuższa niż jeden start. Jej życie w Polsce zaczęło się, gdy miała 15 lat i została tu sama. Została sama w wieku 15 lat W podcaście dla EuroSportu z 2024 roku Kurakowa powiedziała wprost: „Ja od 15 roku życia mieszkam sama”. Do Polski przyjechała z mamą. Czekały na formalności związane z pobytem. W pewnym momencie mama musiała wrócić do Rosji. Ona została. Bez znajomości języka polskiego, bez angielskiego, bez doświadczenia w samodzielnym życiu. Wspominała moment, kiedy mama wychodziła z mieszkania. Drzwi się zamknęły. Została cisza. Mówiła, że pierwsze, co zrobiła, to poszła po czekoladkę. Ten szczegół powraca w jej opowieści jako symbol przejścia – z dziecka w osobę, która musi poradzić sobie sama. Uczyła się wszystkiego w praktyce. Organizacji dnia, gotowania, zarządzania pieniędzmi. Sama przyznaje, że „dorosłego życia” w sobie wtedy nie miała i że przyszło ono szybciej, niż powinno. Toruń – początek Jej relacja z Polską zaczęła się wcześniej, od startów juniorskich. „Przyjechałam na zawody międzynarodowo jako juniorka i bardzo mi się spodobał Toruń. Jest taki ładny, taki mały, taki piękny. Wygrałam zawody, poznałam pana Marka Kaliszka. Pamiętam, że powiedział: zawsze jesteśmy dla ciebie. To było zaskoczenie – taka osoba, której jeszcze nie znasz, a już z takim dobrym sercem podchodzi do ciebie”, wyznała w podcaście dla EuroSport Polska. Rok później wróciła na te zawody, które wtedy nazywały się Mentor Cup. „Po prostu czułam, że to jest super” – mówiła. Dziś Toruń jest jej sportową bazą. Od 2019 roku przebywa w Polsce. Od czterech lat zdobywa złoto mistrzostw Polski. To już nie tylko miejsce startów, ale codzienność. Mówi też, że kiedy przylatuje do Warszawy, czuje „zapach domu”. O Moskwie mówi inaczej – że jest tam gościem. Czytaj też: Uciekł z Rosji, w Polsce odnalazł szczęście i... miłość. To ona skradła serce bohatera igrzysk olimpijskich. Wszyscy o nią pytają Rodzina w Moskwie i rozmowy bez szczegółów Rodzice Kurakowej mieszkają w Moskwie. Kontakty są ograniczone. Ostatni raz była w domu na swoje urodziny – 24 czerwca 2023 roku. Spędziła tam kilka dni. W wywiadzie podkreślała, że są tematy, o których przez telefon nie można mówić. W kraju, w którym przebywają jej bliscy, mogą grozić za to konsekwencje. Czasem w rozmowie pojawia się tylko zdanie: „jest bardzo źle”. Bez wyjaśnień. Mówiła o bezradności. O tym, że nie może być obok. Jednocześnie stara się utrzymywać relacje – dzwoni, pyta, przywozi prezenty z podróży. Sama określiła to jako próbę bycia „kochaną córeczką i wnuczką”. Reakcje Polaków: wsparcie i ciepło Pod wywiadami z Kurakową pojawiają się setki komentarzy. Wiele z nich podkreśla jej szczerość i siłę. Internauci piszą o „ciepłej dziewczynie”, „niesamowitej osobie”, „dzielnej”, „wrażliwej”. Często powtarza się wątek szacunku dla tego, że nauczyła się języka i odnalazła się w Polsce. Wielu komentujących dziękuje jej za to, że wybrała Polskę jako kraj, który chce reprezentować. Pojawiają się głosy, że kibice „zawsze w nią wierzą”. Ktoś napisał krótko: „Tam dom, gdzie serce”. Sprawdź też: Cała Polska pamięta jej pech w Pekinie. Teraz Natalia Maliszewska wraca z hukiem i podbija olimpijski lód 25 miejsce i moment kryzysu Na mistrzostwach Europy zajęła 25 miejsce. W rozmowie opowiadała, że przed startem miała 40 stopni gorączki. Mówiła, że na lodzie nie czuła ciała i nie wiedziała, po co tam jest. Po tych zawodach na dwa tygodnie „skończyła karierę”. Zrobiła przerwę. „Miałam bardzo dużo smutku, a nawet dramatu. Przez jakiś czas byłam w depresji”, wyznała w jednym z wywiadów. To było jedno z najbardziej otwartych wyznań w jej karierze. Przyznała, że zawsze postrzegano ją jako uśmiechniętą i pozytywną, ale to nie oddawało całego jej obrazu. Po przerwie wróciła na lód. Mówiła, że bez łyżwiarstwa żyła nie swoim życiem. Na mistrzostwach świata w Montrealu zajęła 11 pozycję. To nie był medal, ale w jej narracji to był ważny moment – dowód, że potrafi odbudować się po kryzysie. Florent Amodio – relacja oparta na zaufaniu Trenerem polskiej łyżwiarki figurowej Jekatieriny Kurakowej jest Florent Amodio, mistrz Europy 2011. W rozmowie z EuroSport Polska podkreślała, że po nieudanych mistrzostwach Europy pisał do niej, pytał, czy odpoczywa. Nie zaczynał od propozycji współpracy. Najpierw był wsparciem. Wcześniej trenowała we Włoszech z Lorenzo Magrim i ten okres określała jako jeden z najlepszych w jej karierze. Później – jak mówiła – w życiu trenera „dużo się pozmieniało” i zdecydował się odejść od pracy szkoleniowej. W jego grupie pracował model z dwoma trenerami: głównym i asystentem. Po jego odejściu zawodnicy, w tym Kurakowa, przeszli pod opiekę asystentki. To właśnie z nią – jak przyznała – „nie złapały kontaktu”. Podkreślała wprost, że „ona nie ma zaufania do mnie, a ja nie mam zaufania do niej”, a dla niej zaufanie jest fundamentem relacji trener–zawodnik. O obecnym trenerze mówi, że daje jej przestrzeń na pokazywanie różnych emocji – nie tylko uśmiechu. Czytaj też: To on będzie królem tych igrzysk. Na lodowisku robi ewolucje, których nie potrafi nikt inny. Ilia Malinin nie po raz pierwszy zachwycił świat Sprawa we Francji Za łyżwiarką kolejny ciężki wątek. Jekatierina Kurakowa złożyła skargę do krajowej żandarmerii we Francji na fotografa współpracującego z Francuską Federacją Sportów Lodowych (FFSG). Sprawa dotyczy stworzenia i rozpowszechnienia fotomontażu o charakterze sek*ualnym z jej wizerunkiem. Do zdarzenia doszło po grudniowej Gali des Etoiles (Gali Gwiazd), która odbyła się w Vaujany w regionie Owernia-Rodan-Alpy. Fotograf miał najpierw przesłać Kurakowej zmodyfikowane zdjęcie w prywatnej grupie na WhatsAppie, zapewniając, że materiał nie zostanie upubliczniony. Mimo to fotografia znalazła się później wśród około 600 zdjęć udostępnionych po wydarzeniu. Według relacji 22-letniej zawodniczki otrzymywała od fotografa wiadomości o charakterze sek*ualnym, w tym komentarze odnoszące się do jej wyglądu. Na zmanipulowanym zdjęciu miała być przedstawiona podczas piruetu z odsłoniętymi piersiami, mimo że w rzeczywistości do takiej sytuacji nie doszło. – „Moja intymność została naruszona” – powiedziała Kurakowa, cytowana przez L’Equipe. Sprawa została przekazana do prokuratury, ponieważ tworzenie i rozpowszechnianie seksualnych fotomontaży jest we Francji przestępstwem. Francuska Federacja Sportów Lodowych zadeklarowała pełne wsparcie dla reprezentantki Polski i poinformowała, że po uzyskaniu informacji o zdarzeniu usunięto link do materiałów. „Łyżwiarstwo nigdy mnie nie zawiodło” W rozmowie z EuroSport padło zdanie, które dobrze podsumowuje jej drogę: „Łyżwiarstwo nigdy mnie nie zawiodło”. Mówiła, że relacje międzyludzkie bywają trudne, ludzie odchodzą, sytuacje się zmieniają. Lód od zawsze był w jej życiu czymś niezawodnym. Jej historia to nie tylko 57,76 punktów, 25 miejsce czy 11 pozycja. To opowieść o dziewczynie, która w wieku 15 lat została sama w obcym kraju, nauczyła się radzić sobie szybciej, niż planowała, przeszła przez kryzys i wciąż wraca na taflę. Bez patosu. Z doświadczeniem. Źródła: Podcast EuroSport Polska, gra.fm, se.pl
Fani Adama Małysza czekali latami. Powstaje film o legendarnym skoczku. Wiemy, kto wcieli się w „Orła z Wisły”
Ćwierć wieku po przełomowym zwycięstwie Adama Małysza w Turnieju Czterech Skoczni rozpoczęły się zdjęcia do filmu fabularnego „Adam”. Produkcja opowie o drodze sportowca z Wisły, zanim stał się symbolem narodowej dumy i bohaterem milionów Polaków. Kiedy premiera?
To był moment, który na zawsze zmienił historię polskiego sportu. 25 lat po przełomowym zwycięstwie Adama Małysza w Turnieju Czterech Skoczni legenda wraca – tym razem na wielki ekran. Rozpoczęły się zdjęcia do filmu fabularnego „Adam”, produkcji East Studio, która z rozmachem i dumą opowie o drodze chłopaka z Wisły, zanim stał się symbolem narodowej siły. To historia odwagi, determinacji i decyzji, które wyniosły go na szczyt – i sprawiły, że cała Polska uwierzyła, że niemożliwe nie istnieje. Historia Adama Małysza wchodzi na ekrany Ćwierć wieku temu wydarzyło się coś, co na zawsze zapisało się w zbiorowej pamięci Polaków. W styczniu 2026 roku minęło 25 lat od przełomowego zwycięstwa Adama Małysza w Turnieju Czterech Skoczni – pierwszego w historii polskiego skoczka. W jednej sekundzie narodziła się małyszomania. Skoki narciarskie przestały być niszową dyscypliną, a stały się narodowym rytuałem. Cała Polska wstrzymywała oddech, miliony oczu śledziły każdy skok, a nazwisko Małysz brzmiało jak synonim nadziei i dumy. Ale za tym spektakularnym triumfem kryje się historia, której nie wszyscy znają. Historia drogi, która wcale nie była oczywista. Film „Adam” zagląda głębiej – do momentów niepewności, presji i decyzji, które mogły zakończyć karierę, zanim ta na dobre się rozpoczęła. „Skoki narciarskie to nie tylko to, co widać w telewizyjnych transmisjach. To również presja, wyzwania, chwile samotności oraz momenty, w których wszystko zależy od jednej decyzji. Ten film dotyka właśnie tej niewidocznej strony. To właśnie moja historia. Scenariusz jest mi bliski i czuję, że oddaje ją uczciwie”, mówił sam sportowiec. Te słowa nadają ton całej produkcji. Szczerość. Emocje. Prawda. Z Wisły na szczyt. Film „Adam” o drodze, która nie była oczywista Zdjęcia do filmu fabularnego „Adam” ruszyły. Zdjęcia potrawają trzy miesiące i będą realizowane m.in. w Warszawie, Oberstdorfie, Szczyrku oraz w Wiśle. Reżyser Tomek Matuszczak nie ukrywa, że zależy mu na autentyczności: „To historia o dojrzewaniu i o człowieku z krwi i kości, który potrafi się zgubić, ale nie przestaje iść dalej. Chcę, żeby film był szczery, bliski codzienności i realiom Polski końca lat dziewięćdziesiątych”. Film „Adam” ma pokazać realia końca lat 90., emocjonalny ciężar sportu oraz momenty, w których jedna decyzja może zaważyć na całej przyszłości. To opowieść nie tylko o sporcie. To opowieść o człowieku. „Jest to duże wyzwanie produkcyjne: odtwarzamy zimowe realia końca lat 90. i realizujemy sceny skoków tak, by widz zobaczył ten sport inaczej niż w telewizyjnych transmisjach – emocjonalnie i z bliska”, zaznacza w imieniu producentów Maciej Rzączyński, CEO East Studio. Czytaj też: Legenda skoków narciarskich szczerze o relacjach z córką. Odbudowywał je przez lata Kto zagra legendę? Gwiazdorska obsada filmu „Adam” W rolę Adama Małysza wcieli się Bartłomiej Deklewa – jeden z najbardziej wyrazistych aktorów swojego pokolenia, którego widzowie pokochali za role w serialu „Absolutni debiutanci” oraz filmach „Światłoczuła” i „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej”. To artysta, który buduje postaci z emocji – precyzyjnie, intensywnie, bez fałszu. Jego aktorstwo to wrażliwość połączona z siłą, subtelność zestawiona z charakterem. Dzięki temu może pokazać Adama Małysza nie tylko jako ikonę sportu, ale przede wszystkim jako człowieka – z krwi i kości, z wątpliwościami, napięciem i determinacją, która prowadzi na sam szczyt. U jego boku zobaczymy: Maję Szopę jako Izabelę Małysz, Pawła Koślika jako Apoloniusza Tajnera, Tomasza Kota w roli Ediego Federera. W filmie wystąpią również Ireneusz Czop, Andrzej Kłak, Piotr Głowacki oraz Dorota Pomykała. To obsada, która zapowiada kino z rozmachem, ale i z emocjonalną precyzją. Bez patosu. Z prawdą. Kiedy premiera filmu „Adam”? Producenci zapowiadają, że film „Adam” trafi do kin w 2027 roku. Za dystrybucję odpowiada Monolith Films. Ten film będzie pięknym, sentymentalnym powrotem, który zapisał się w historii polskiego sportu. I ma szansę przypomnieć, że za legendą stoi człowiek – z wątpliwościami, lękiem i determinacją. A czasem wystarczy jeden skok, jedna decyzja, jeden moment… by wszystko się zmieniło.
Zdobył srebro dla Polski. Pochodzi z rodziny, w której wszyscy mają narty w genach
W Predazzo wydarzyło się coś, co poruszyło nie tylko kibiców, ale i jego najbliższych. Gdy stanął na olimpijskim podium, dla wielu był bohaterem wieczoru. Dla rodziny – spełnieniem marzeń, które zaczęły się wiele lat temu. Kim naprawdę jest Paweł Wąsek i z jakiego domu wyniósł sportową determinację?
Zimowe Igrzyska Olimpijskie Mediolan-Cortina 2026 przechodzą do historii jako jedne z najbardziej emocjonujących dla polskich kibiców. Włoskie areny – Mediolan, Cortina d'Ampezzo i Predazzo – stały się miejscem wielkich triumfów i wzruszeń. Wśród bohaterów tych dni znalazł się Paweł Wąsek, który wspólnie z Kacprem Tomasiakiem wywalczył srebrny medal olimpijski. Za tym sukcesem stoi jednak coś więcej niż tylko talent i forma dnia. To historia rodziny, w której narciarstwo jest obecne od pokoleń. Srebrny medal Pawła Wąska w Predazzo Konkurs duetów na dużej skoczni w Predazzo dostarczył kibicom ogromnych emocji. Paweł Wąsek i Kacper Tomasiak od początku walczyli o najwyższe lokaty. Po pierwszej serii zajmowali trzecie miejsce. Prowadzili Jan Hoerl i Stephan Embacher z Austrii przed Anze Laniskiem i Domenem Prevcem ze Słowenii. W drugiej serii Polacy pokazali klasę i awansowali na drugie miejsce, wyprzedzając o 9,3 pkt Słoweńców. Na czele pozostali reprezentanci Austrii. Ze względu na trudne warunki pogodowe odwołano trzecią serię konkursu. Ostatecznie uwzględniono wyniki po dwóch seriach, w których Paweł Wąsek i Kacper Tomasiak plasowali się na drugim miejscu. Dla Pawła Wąska był to pierwszy olimpijski krążek i – jak podkreślają źródła – jeden z największych sukcesów w dotychczasowej karierze. 26-latek stanął na drugim stopniu podium podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2026 w Predazzo. Czytaj też: Polacy znów to zrobili! Mamy kolejne medale. Kacper Tomasiak i Paweł Wąsek bohaterami Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2026 Kim jest siostra Pawła Wąska – Katarzyna Wąsek? Rodzina Pawła Wąska od lat związana jest z narciarstwem. Jego siostra, Katarzyna Wąsek, jest starsza o trzy lata i zawodowo uprawia narciarstwo alpejskie. To jedna z bardziej uznanych polskich zawodniczek w tej dyscyplinie. Katarzyna Wąsek ma na swoim koncie m.in. trzy Mistrzostwa Polski, a także reprezentowała Polskę w Pucharze Świata i Pucharze Europy. W 2021 roku zakończyła poważną karierę, jednak nadal pozostaje aktywna w świecie sportu. W kolejnych latach brała udział w akademickich zawodach sportowych, a obecnie jest ambasadorką kilku marek sportowych. Jest również bardzo aktywna w mediach społecznościowych. To właśnie tam, tuż po ogłoszeniu wyników konkursu w Predazzo, opublikowała wzruszającą rolkę. W nagraniu zestawiła archiwalne materiały z dzieciństwa brata z kadrami z olimpijskiej rywalizacji. Widzowie mogli zobaczyć małego Pawła Wąska skaczącego w domu prosto w ramiona dorosłego oraz ujęcia z jego pierwszych zawodów. Całość zakończyły fragmenty srebrnego konkursu i osobista dedykacja: „Widzieć cię z medalem to też część moich marzeń, tak przy okazji”. Nagranie szybko zyskało popularność w sieci i wywołało falę wzruszeń wśród kibiców. Czytaj też: Polska ma nowego bohatera. Kacper Tomasiak wywalczył drugi medal na igrzyskach olimpijskich Ojciec Pawła Wąska i rodzinne tradycje narciarskie Paweł Wąsek pochodzi z rodziny, w której sport od zawsze odgrywał kluczową rolę. Jego ojciec również był narciarzem, jednak ze względu na kontuzję musiał zakończyć karierę. Jak wspominał skoczek w rozmowie cytowanej przez portal Skijumping.pl, na początku zarówno on, jak i jego siostra uprawiali narciarstwo zjazdowe. „Poszliśmy w ślady ojca, który również był narciarzem, ale ze względu na kontuzję musiał zakończyć karierę” – mówił Paweł Wąsek. Dziadek sportowca był trenerem skoków narciarskich i sam również kiedyś skakał. To właśnie te rodzinne tradycje sprawiły, że młodego Pawła zaczęły pociągać skoki narciarskie. Skoczek podkreślał także, że z siostrą starają się nawzajem motywować, choć nie widują się często, ponieważ narciarstwo alpejskie ciężko jest trenować w Polsce i Katarzyna dużo przebywa we Włoszech. Srebrny medal wywalczony podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich Mediolan-Cortina 2026 w Predazzo to efekt lat pracy, ale także sportowego dziedzictwa. Paweł Wąsek, jego siostra Katarzyna Wąsek, ojciec – były narciarz, oraz dziadek – trener skoków narciarskich – tworzą rodzinę, w której pasja do narciarstwa jest przekazywana z pokolenia na pokolenie. W Predazzo historia tej sportowej rodziny dopisała kolejny, wyjątkowy rozdział. Zobacz także: Kacper Tomasiak to dopiero początek. Ta rodzina może wkrótce namieszać w polskich skokach Źródła: telemagazyn.pl, tvn.pl, pudelek.pl
Polacy znów to zrobili! Mamy kolejne medale. Kacper Tomasiak i Paweł Wąsek bohaterami Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2026
Paweł Wąsek i Kacper Tomasiak zdobyli srebrny medal na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2026 w konkursie duetów. Ich sukces wywołał ogólnonarodową euforię, a za swoje osiągnięcie mogą liczyć na nagrody finansowe. To moment, który zapisze się w historii polskiego sportu jako triumf i olbrzymia duma dla całej Polski.
To jest TEN moment! Paweł Wąsek i Kacper Tomasiak zapisali się w historii polskiego sportu, zdobywając srebrny medal w konkursie duetów na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2026. Ich fenomenalny sukces rozpalił kibiców w całym kraju, którzy nie mogą powstrzymać dumy i radości. Paweł Wąsek i Kacper Tomasiak ze srebrnym medalem na igrzyskach olimpijskich 2026 We włoskim Predazzo rozegrano zawody skoków narciarskich, które przejdą do legendy. Paweł Wąsek i Kacper Tomasiak stanęli na olimpijskim podium, zdobywając srebro w konkursie duetów na dużej skoczni. To historyczny wynik dla polskich skoków narciarskich — triumf, który łączy ich imiona na kartach olimpijskiej historii. Po pierwszej serii emocje sięgały zenitu. Kacper Tomasiak i Paweł Wąsek plasowali się na trzeciej pozycji, a wszystko rozstrzygnęły konkretne metry zapisane w protokole zawodów. Tomasiak poszybował na odległość 135,5 m, a Wąsek odpowiedział próbą na 133,5 m. Ten duet trzymał Polskę w grze o podium i sprawił, że kibice wstrzymali oddech. Czytaj też: Polska ma nowego bohatera. Kacper Tomasiak wywalczył drugi medal na igrzyskach olimpijskich Na prowadzeniu znajdowali się wówczas Austriacy: Jan Hoerl i Stephan Embacher. Tuż za nimi uplasowali się Anze Lanisek i Domen Prevc ze Słowenii. Stawka była niezwykle wyrównana, a różnice punktowe sprawiały, że każdy kolejny skok mógł całkowicie odmienić układ klasyfikacji. Decydujące rozstrzygnięcia przyniosły konkretne liczby. Konkurs duetów w skokach narciarskich na IO 2026 nie został rozegrany w pełnym wymiarze. Rywalizację przerwano po dwóch seriach z powodu obfitych opadów śniegu oraz nierównych warunków dla wszystkich zawodników. Warunki atmosferyczne uniemożliwiły kontynuowanie zawodów, a wyniki po dwóch seriach stały się rozstrzygające dla końcowej klasyfikacji. Ostatecznie najlepsi okazali się Austriacy, którzy zgromadzili 568,7 pkt. Polacy zakończyli rywalizację na drugim miejscu z dorobkiem 547,3 pkt, sięgając po srebro. Na trzeciej pozycji uplasowali się Norwegowie z wynikiem 538,0 pkt. Sukces Biało-Czerwonych poruszył kibiców od Bałtyku aż po Tatry. Reakcje w mediach społecznościowych, okrzyki radości i gratulacje od sportowych ikon — to wszystko było widać już chwilę po ogłoszeniu wyniku. To nie tylko medal — to moment jedności, narodowej dumy i czystej radości, która przetoczyła się po całym kraju. Kibice świętowali, komentując ten wyczyn jako jedno z największych wydarzeń sezonu olimpijskiego. Zobacz także: Kacper Tomasiak to dopiero początek. Ta rodzina może wkrótce namieszać w polskich skokach Ile zarobią za srebrne medale? Wielkie nagrody dla Wąska i Tomasiaka Medale olimpijskie to nie tylko chwała i historia — to także konkretne nagrody finansowe. Paweł Wąsek i Kacper Tomasiak mogą liczyć na atrakcyjne premie pieniężne, których wysokość wzbudza duże zainteresowanie w mediach i wśród fanów sportu. Każdy z zawodników otrzyma od PKOl nagrodę o łącznej wartości 400 tysięcy złotych. Na tę sumę składa się 200 tysięcy w gotówce oraz 200 tysięcy w tokenach. W przypadku Pawła Wąska pakiet jest jeszcze szerszy. Oprócz finansowej premii obejmuje on również obraz, voucher na wakacje oraz biżuterię o wartości do 2 tysięcy złotych. To dodatkowe elementy nagrody przyznanej za olimpijski sukces. Na tym jednak lista gratyfikacji się nie kończy. Ministerstwo Sportu wypłaci także jednorazową nagrodę w wysokości 78 241,68 zł. To dodatkowe wsparcie finansowe przyznane za osiągnięty wynik. To jednak nie wszystko, sportowcy przez dwa lata będą pobierać miesięczne stypendium w kwocie 15 427,26 zł za srebrny medal w duetach. Medalowa historia Polaków: co jeszcze osiągnął Tomasiak? Warto podkreślić, że Kacper Tomasiak w sezonie olimpijskim 2026 zapisał się złotymi zgłoskami w historii sportu. Został pierwszym polskim skoczkiem, który wywalczył trzy medale na tych samych igrzyskach olimpijskich. Zdobył srebrny medal indywidualnie na skoczni normalnej, a także zajął trzecie miejsce na dużej skoczni. Gratulujemy! Czytaj też: Dwa medale to nie wszystko. Kacper Tomasiak z igrzysk przywiezie prawdziwą fortunę. 19-latek jest już milionerem Źródło: Sportowe Fakty WP, RMF 24, Fakt
Ten prosty trening zmieni pośladki w kilka tygodni. Bez sprzętu i siłowni!
Lato 2025 zbliża się wielkimi krokami, a Ty marzysz o idealnej sylwetce w bikini? To możliwe bez wychodzenia z domu! Przygotowaliśmy skuteczny zestaw ćwiczeń na pośladki dla kobiet – bez sprzętu, bez wymówek, z efektem „wow” w zaledwie kilka tygodni!
Pośladki to kluczowa część ciała, która wpływa zarówno na estetykę sylwetki, jak i jej funkcjonalność. Regularny trening tej strefy nie tylko wzmocni mięśnie bioder, ud i dolnego odcinka pleców, ale również poprawi postawę i komfort codziennego ruchu. Silne pośladki to nie tylko lepszy wygląd, ale także większa stabilność i sprawność w trakcie codziennych aktywności. Efekt? Figura staje się bardziej harmonijna, a ulubione letnie sukienki - jakby skrojone na nowo! Zobacz jakie ćwiczenia pomogą ci osiągnąć wymarzone efekty na Wakacje 2025! ZOBACZ TAKŻE: Śródziemnomorska opalenizna w kilka minut? Te samoopalacze nie pozostawiają smug. Poznaj ich sekret! Te ćwiczenia na pośladki działają błyskawicznie! 1. Hip Thrust – najlepsze ćwiczenie na wzmocnienie pośladków Opis ćwiczenia: Hip thrust to jedno z najskuteczniejszych ćwiczeń na wzmocnienie mięśni pośladkowych. Wykonywane z oparciem pleców na ławce lub stabilnym podłożu, polega na unoszeniu bioder w górę, skupiając się na pracy pośladków. Technika wykonania: Połóż się na podłodze Zegnij kolana, stopy płasko na ziemi. Unieś biodra w górę, napinając pośladki, aż ciało utworzy prostą linię od ramion do kolan. Powoli opuść biodra do pozycji wyjściowej. View oEmbed on the source website Przysiady sumo: idealne ćwiczenie na pośladki i wewnętrzne uda Opis ćwiczenia: Przysiady sumo angażują wewnętrzne partie ud oraz pośladki. Charakteryzują się szerokim rozstawem nóg i skierowaniem palców stóp na zewnątrz. Dla najlepszych efektów warto wykonywać je z obciążeniem - np. hantlem lub kettlebell. Technika wykonania: Stań szeroko, palce stóp skierowane na zewnątrz, obciążnik trzymaj pomiędzy nogami Trzymając plecy prosto, wykonaj przysiad, aż uda będą równoległe do podłogi. Wróć do pozycji stojącej, napinając pośladki. View oEmbed on the source website Skuteczne ćwiczenie na pośladki: unoszenie nogi w klęku podpartym Opis ćwiczenia: To ćwiczenie izoluje mięśnie pośladkowe, szczególnie mięsień pośladkowy wielki, poprzez unoszenie nogi w tył w pozycji klęku podpartego. Technika wykonania: Przyjmij pozycję klęku podpartego (dłonie pod barkami, kolana pod biodrami). Unieś jedną nogę w tył, zginając kolano pod kątem 90 stopni, aż stopa będzie skierowana w stronę sufitu. Opuść nogę do pozycji wyjściowej bez dotykania podłogi. View oEmbed on the source website Ćwiczenie na boczne pośladki: unoszenie nogi w leżeniu bokiem Opis ćwiczenia: Ćwiczenie wzmacnia mięśnie pośladkowe średnie i małe, odpowiedzialne za stabilizację bioder oraz modelowanie bocznych partii pośladków. Technika wykonania: Połóż się na boku, nogi wyprostowane w jednej linii z tułowiem. Podeprzyj głowę na zgiętym ramieniu lub dłoni. Unieś powoli górną nogę w górę do kąta około 45 stopni. Zatrzymaj na sekundę i powoli opuść nogę do pozycji wyjściowej. Powtórz na drugą stronę. View oEmbed on the source website Jak często ćwiczyć, by zauważyć różnicę? Czas to Twój sprzymierzeniec! Najlepsze efekty osiągniesz, trenując 3–4 razy w tygodniu po 20–30 minut. Pamiętaj, że liczy się systematyczność, a nie jedynie intensywność – już po 2 tygodniach zauważysz różnicę w jędrności pośladków, a po miesiącu efekt będzie widoczny gołym okiem! Sekret sukcesu? Trening i… regeneracja! Twoje mięśnie rosną, gdy odpoczywasz – dlatego nie pomijaj dni regeneracyjnych. Zadbaj o sen, pij dużo wody i wspieraj swoje ciało lekką dietą bogatą w białko. Dobre nawyki to 50% sukcesu! Tych błędów unikaj, jeśli chcesz efektu „wow” Nie spiesz się – wykonuj każde ćwiczenie dokładnie i z pełnym zakresem ruchu. Nie pomijaj rozgrzewki – to klucz do uniknięcia kontuzji. Nie oczekuj cudów po jednym treningu – efekty przyjdą z czasem! Odpowiednia technika i odrobina determinacji wystarczą, byś tego lata czuła się pewnie w każdej stylizacji – od szortów po ulubioną sukienkę!