Mężczyźni w spódnicach przed PKiN: kampania „To nie sukienka daje przyzwolenie” porusza do głębi
Artystka Pamela Porwen wraz z grupą mężczyzn stworzyła kampanię „To nie sukienka daje przyzwolenie”, a cały projekt stanowi symboliczny gest sprzeciwu wobec przemocy dotykającej kobiety oraz osoby queerowe. Ten mocny manifest dotyka tabu, stereotypów i wzywa do refleksji nad wolnością oraz empatią.
Pamela Porwen i jej artystyczny sprzeciw wobec przemocy Pamela Porwen, polska artywistka wizualna, znana z wielu odważnych projektów, powraca z kolejną inicjatywą. Jej najnowsze dzieło to kampania społeczna „To nie sukienka daje przyzwolenie”. W jego centrum znajduje się sprzeciw wobec przemocy dotykającej kobiety oraz osoby queerowe. Wideo, będące częścią kampanii, zostało zainspirowane twórczością Gustave’a Courbeta. Porwen skupiła się w nim na zachowaniach przemocowych z powodu wyglądu, braku dostępu do legalnej aborcji i wykluczeniu osób nieheteronormatywnych we współczesnej Polsce. Symboliczny protest pod Pałacem Kultury i Nauki Przed obiektywem artystki stanęli mężczyźni w spódnicach, a w tle znalazł się plac Centralny przed Pałacem Kultury i Nauki w Warszawie. W sercu stolicy uczestnicy projektu wypowiedzieli słowa: „Wspieram kobiety. Wspieram trans kobiety, cis kobiety, kobiece osoby niebinarne. W ogóle wspieram wszystkie osoby, które kiedykolwiek doświadczyły przemocy ze względu na swój wygląd. Jestem z wami.” Ten manifest nawiązuje bezpośrednio do protestu z 2015 roku w Turcji, który się odbył po brutalnym gwałcie i zabójstwie 20-letniej Özgecan Aslan. Wówczas tysiące mężczyzn ubranych w sukienki dołączyło do kobiet, by pokazać swój sprzeciw wobec przemocy i obalić mit, że „strój prowokuje”. Społeczny wymiar kampanii i walka z wykluczeniem W projekcie Pameli Porwen część uczestników identyfikuje się jako osoby queerowe. Wypowiedzi w wideo oraz obecność trans kobiet, kobiet cis, osób niebinarnych i wszystkich doświadczających przemocy ze względu na wygląd rozszerzają przesłanie kampanii. Projekt porusza również kwestie przestarzałej definicji gwałtu, która w Polsce pozostaje niezmieniona od ponad 100 lat. W akcji wzięli udział znani aktywiści, dziennikarze i społecznicy: Michał Cessanis – dziennikarz i podróżnik Miłosz Przepiórkowski – działacz Kampanii Przeciw Homofobii Mateusz Urban – aktywista społeczny Mateusz Trzebiatowski – działacz KPH Maciej Jarosz – biotechnolog Rafał Dembe – prezes Parady Równości Tomasz Kosmalski – nauczyciel i aktywista Andrzej Sosnowski – księgowy i tłumacz Mateusz Wyszomirski – członek Partii Razem Wcześniejsze projekty Pameli Porwen – od fotografii aktywistycznej po kino dokumentalne Pamela Porwen od lat idzie swoją artystyczną drogą i w kolejnych projektach wykorzystuje fotografię jako środek wyrazu. Kieruje obiektyw w stronę społeczności LGBT+, by nagłaśniać temat wykluczenia. Już wcześniej realizowała serie zdjęć, np. „Śluby cywilne par jednopłciowych w Polsce”, w której pokazała pary pragnące zalegalizowania swoich związków. Z kolei sesja fotograficzna zatytułowana „O kobietach” została przygotowana z okazji Miesiąca Dumy i pokazywała różnorodność kobiet LGBTQ+: pozowały osoby transpłciowe, homoseksualne i panseksualne. Ważnym krokiem dla artystki było przejście od języka fotografii do filmu dokumentalnego: pełnometrażowy „Polski Film o Aborcji” z kwietnia 2025 roku to pierwszy dokument poruszający kwestię prawa do aborcji w Polsce z perspektywy osób często wykluczanych — opowiedziany poprzez sześć mikrohistorii, bez zbędnych ozdobników, ale z ogromnym ładunkiem emocji.
Rodzice wyrzekli się go po porodzie. Bao, „Cudownego chłopaka”, uratowali ludzie dobrej woli
Gdy przyszedł na świat, życie srogo go doświadczyło. Karol, zwany Bao, urodził się z zespołem Treachera Collinsa i został porzucony przez swoich biologicznych rodziców. Dzięki opiece Fundacji „Gajusz” oraz adopcji przez polską rodzinę, chłopiec zyskał nowe życie pełne miłości, czułości i akceptacji. Dziś ma pięć lat. Przypominamy jego niezwykłą, piękną historię, o której kilka lat temu mówiła cała Polska. Porzucenie tuż po narodzinach Karol przyszedł na świat w Łodzi. Jego biologiczni rodzice pochodzili z Chin. Krótko po porodzie porzucili dziecko - zdecydowali się na ten dramatyczny krok jeszcze w szpitalu. Powodem miała być jego choroba – zespół/syndrom Treachera Collinsa. Zespół wrodzonych wad genetycznych przejawia się zaburzeniami skórnymi oraz w obrębie tkanek i kości twarzy. Dziecko rodzi się ze zdeformowaną buzią, pomniejszoną żuchwą, skośnymi oczami, zniekształconymi małżowinami usznymi lub bez nich. Z wyjątkiem często występującego niedosłuchu, jak również problemów z oddychaniem, niemowlę z TCS (z ang. Treacher Collins Syndrome) rozwija się całkowicie prawidłowo - zarówno fizycznie, jak i umysłowo. „Najczęściej ta mutacja pojawia się znikąd i jest to pierwsze dziecko często w rodzinie, choć niewykluczone jest, że któreś z rodziców jest nosicielem takiego genu”, wyjaśniała w programie „Dzień dobry TVN” dr Izabela Michałus, pediatra neonatolog. Maluch od początku musiał więc walczyć nie tylko z fizycznymi trudnościami, ale również z odrzuceniem i brakiem bliskości rodziny. Czytaj także: Bartek Królik o wychowaniu córki z zespołem Downa: „Wszystko wymaga więcej cierpliwości i czasu, ale dzięki temu żyje się tu i teraz” Opieka Fundacji „Gajusz” Po porzuceniu przez rodziców, Karol trafił do łódzkiego ośrodka preadopcyjnego Tuli Luli, prowadzonego przez Fundację „Gajusz”. To tam otrzymał opiekę i wsparcie, których tak bardzo potrzebował. Pracownicy fundacji nadali mu przydomek „Bao” – z chińskiego „skarb”. „Byłam zaskoczona, że ma na imię Karol, więc zaczęłam czytać o chińskich imionach. Dowiedziałam się, że Chińczycy wybierają dzieciom imiona mleczne, czyli takie nieformalne, które są używane tylko przez pierwszych kilka lat. Nadałam mu więc imię Bao, co oznacza skarb”, mówiła w rozmowie z Gazetą Wyborczą Tisa Żawrocka-Kwiatkowska, prezeska fundacji. Zrobili wszystko, by chłopiec czuł się bezpiecznie i kochany mimo ogromnych trudności zdrowotnych, z jakimi się zmagał. Nazwano go „polskim cudownym chłopcem”, ponieważ zespół wrodzonych wad genetycznych łączy go z Auggiem, głównym bohaterem filmu o tym tytule z Julią Roberts i Owenem Wilsonem w rolach głównych. Nowa rodzina, nowe życie Los Karola odmienił się, gdy został adoptowany przez Magdalenę Mietlicką i Aleksandra Siewkowskiego – małżeństwo, które postanowiło przyjąć chłopca do swojego domu. Mieli już dwie córki: 6-letnią wówczas Olę i 4-letnią Gabi. Przyjęli Karola z otwartym sercem, traktując go jak pełnoprawnego członka rodziny. Dzięki temu chłopiec zyskał nie tylko rodziców, ale także siostry i prawdziwy dom. „Najbardziej wzruszające w codziennym życiu są sytuacje, kiedy córki się nim opiekują. To rodzeństwo będzie dużą siłą w przyszłości, dlatego zależało mi, żeby został dobrze przez nie przyjęty i zaakceptowany”, podkreślała jego nowa mama. Czytaj także: Tomasz Jacyków został ojcem w wieku... 15 lat. Syna urodziła mu koleżanka jego mamy Zespół Treachera Collinsa – wyzwania i codzienność Mimo że dzieci z zespołem Treachera Collinsa rozwijają się w pełni prawidłowo, wada genetyczna i tak stanowi dla nich swego rodzaju wyrok lub stygmę na całe życie. Z powodu zniekształconej twarzy, a co za tym idzie bardzo niecodziennej aparycji, muszą zmagać się ze społecznym ostracyzmem. „Zdeformowana buzia rzuca się w oczy. Gdy będzie dorastał będzie musiał zmierzyć się z reakcją otoczenia, zaakceptować sam siebie. Nie wyobrażam sobie, żeby tę walkę miał podjąć bez bliskich ludzi", tłumaczyła Żawrocka-Kwiatkowska. Pomimo to, dzięki wsparciu nowej rodziny i specjalistów, jego codzienne życie nabrało normalności. Jak mówili jego rodzice i opiekunowie, wykazywał się zawsze niezwykłą inteligencją, ciekawością i uwielbiał poznawać świat. „Ma takie niezwykle ciekawskie, mądre oczy. Jakoś intuicyjnie czuję w tym dziecku wielki, wielki potencjał”, mówiła prezeska fundacji w 2020 roku. Dziś ma pięć lat i wiedzie szczęśliwe życie. Jak zapewniali jego adopcyjni rodzice, zamierzali przybliżać mu kulturę Chin. Tak, aby miał świadomość kraju, z którym jest związany przez geny... Czytaj także: Aleksandra Kowalczyk: „Osoby z zespołem Downa są teraz dużo bardziej widoczne i akceptowane” Inspirująca historia Karola Bao Historia Karola to opowieść o sile dobra, odwadze i miłości. Dzięki ludziom, którzy nie odwrócili wzroku od jego cierpienia, chłopiec mógł zyskać nowe życie. Magdalena i Aleksander udowodnili, że nie trzeba być bohaterem, by odmienić czyjś los – wystarczy otwarte serce. Karol Bao, polski „cudowny chłopak”, stał się symbolem nadziei i inspiracją dla innych rodzin, które rozważają adopcję dzieci z niepełnosprawnością. TCS dotknięty był także główny bohater filmu „Cudowny chłopak" z 2017 roku. Film opisuje historię 10-letniego Auggiego, który stara się udowodnić rówieśnikom, że piękno pochodzi z wnętrza człowieka, nie zaś wynika wyłącznie z cech wyglądu zewnętrznego. W rolę mamy chłopca wcieliła się znakomita Julia Roberts, natomiast taty - Owen Wilson. Ten obraz porusza najczulsze struny w sercu... Czytaj także: Artur Gadowski poruszająco o córce z zespołem Downa. Jak wygląda ich życie?
Akcja Żonkile 2024: startuje dwunasta edycja tego wyjątkowego społeczno-edukacyjnego wydarzenia
Już 19 kwietnia wystartuje dwunasta edycja akcji społeczno-edukacyjnej Żonkile. Tego dnia każdy będzie mógł przypiąć żonkile na znak, że łączy nas pamięć o bohaterkach i bohaterach powstania w getcie warszawskim. W tym roku wolontariuszki i wolontariusze wręczą na ulicach Warszawy dwumilionowy papierowy żonkil. Akcja Żonkile 2024: Grochowska, Braciak i drag queen Lulla La Polaca Akcję Żonkile wspierają nowe Ambasadorki i Ambasadorzy: aktorki Agnieszka Grochowska i Martyna Byczkowska, najstarsza drag queen w Polsce – Lulla La Polaca (Andrzej Szwan), blogerka Bogumiła Siedlecka-Goślicka, znana jako "Anioł Na Resorach", aktorzy Tomasz Włosok i Jacek Braciak, a także wspaniali wolontariusze – Kasia, Beata i Andrzej. Powstanie i wojnę przeżyła zaledwie garstka Żydówek i Żydów. Wśród nich był Marek Edelman i to właśnie od jego gestu – składnia każdego 19 kwietnia żółtych kwiatów pod pomnikiem Bohaterów Getta – wziął się symbol akcji. Żonkile nawiązują do tej tradycji. Nosząc je, pokazujemy, że łączy nas pamięć o walczących, a także około pięćdziesięciu tysiącach ukrywających się w ruinach getta cywilach w 1943 roku. Nie mają one na celu poparcia dla żadnej ideologii, żadnego państwa czy narodu, są wyrazem naszej pamięci o tych, którzy w beznadziejnej sytuacji walczyli o człowieczeństwo. W 81. rocznicę powstania getcie warszawskim w ramach akcji społeczno-edukacyjnej Żonkile podejmujemy temat pamięci. Zastanowimy się, co pamięć współcześnie oznacza i jakie zadanie do wykonania zostawiają nam ostatni świadkowie Zagłady. View oEmbed on the source website Czym jest akcja społeczno-edukacyjna Żonkile? 19 kwietnia przypada rocznica wybuchu powstania w getcie warszawskim – największego zbrojnego zrywu Żydów podczas II wojny światowej, a zarazem pierwszego powstania miejskiego w okupowanej Europie. Tego dnia Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN organizuje corocznie akcję społeczno-edukacyjną Żonkile. Dlaczego żonkile? Ostatni przywódca Żydowskiej Organizacji Bojowej, Marek Edelman, który przeżył likwidację getta, przez lata pielęgnował pamięć o wydarzeniach z 1943 roku. Do końca życia w rocznicę powstania przychodził pod Pomnik Bohaterów Getta, by oddać hołd poległym towarzyszom. Wraz z nim przychodziło coraz więcej ludzi z żółtymi kwiatami. – Żółty żonkil jest symbolem zbiorowej pamięci. My wszyscy, którzy chcieliśmy pamiętać, zanosiliśmy na Muranów żonkile – powiedziała Paula Sawicka, psycholożka, była nauczycielka akademicka, związana z opozycją demokratyczną. Wspólnie z Markiem Edelmanem napisała książkę „I była miłość w getcie”. Akcji od początku towarzyszy hasło „Łączy nas pamięć”, które podkreśla siłę wspólnoty, znaczenie solidarności, potrzebę dialogu ponad podziałami. Głęboko wierzymy, że pamięć o przeszłości jest jedną z nadrzędnych wartości, które nas jednoczą i nadają nam wspólną tożsamość – niezależnie od światopoglądu czy sympatii politycznych. Agnieszka Grochowska Jacek Braciak Lulla La Polaca (Andrzej Szwan) Tomasz Włosok Martyna Byczkowska​​​​​​​ Bogumiła Siedlecka-Goślicka, „Anioł na resorach”​​​​​​​ Wolontariusze akcji Żonkile: Kasia, Beata i Andrzej​​​​​​​
Najważniejsze daty, liczby i informacje... Oto co musicie wiedzieć o II wojnie światowej
Dziś 84. rocznica wybuchu II wojny światowej. To był największy konflikt zbrojny w dziejach świata, który rozpoczął się atakiem wojsk niemieckich na Polskę we wrześniu 1939 roku oraz zajęciem zachodniej części kraju. Tuż po opanowaniu kraju zaczęły się prześladowania, agresja i terror. Osamotnione w walce Wojsko Polskie nie mogło skutecznie przeciwstawić się agresji Niemiec i sowieckiej inwazji dokonanej 17 września. Konsekwencją tej sytuacji stał się rozbiór Polski dokonany przez Hitlera i Stalina. Oto najważniejsze informacje, które musicie wiedzieć o II wojnie światowej. II wojna światowa w liczbach 84. rocznica wybuchu II wojny światowej, która przypada na piątek 1 września 2022 roku, przypomina nam o ogromie bólu i przelanej krwi. W ciągu sześciu lat zginęło kilkadziesiąt milionów ludzi (według niektórych szacunków nawet 85 mln!). Wybuch wojny poniósł za sobą ogromną liczbę ofiar. Ludzie ginęli nie tylko w wyniku działań wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości, ale także głodu i chorób związanych z konfliktem zbrojnym. Liczba ofiar to nie jedyna rzecz, która pokazuje ogromną skalę tych wydarzeń. W latach 1939-1945 USA wyprodukowało 49,8 mln samolotów, a Niemcy około 23 tysięcy czołgów. Oto kilka najważniejszych dat II wojny światowej. 1 września 1939 1 września 1939 roku Niemcy uderzyły na Polskę, chcąc w ten sposób zdobyć dominację zbrojną w Europie i zbudować nowe, „aryjskie” imperium. To właśnie ta data uważana jest w Polsce za początek II wojny światowej, choć kluczowi uczestnicy tej batalii twierdzą, że konflikt zbrojny tak naprawdę rozpoczął się później. Dokładnie 1 września o godzinie 4:48 pancernik Schleswig-Holstein zaatakował Westerplatte. Polska była pierwszym krajem, który zderzył się z niemieckim natarciem militarnym i pierwszym, który stawił Hitlerowi opór. Warszawa liczyła na pomoc sojuszników, którymi miała być Wielka Brytania i Francja. Londyn i Paryż co prawda wypowiedziały wojnę Niemcom już 3 września, ale za słowami tak naprawdę nie poszedł generalny atak na Rzeszę. 17 września 1939 roku Związek Sowiecki napadł na Polskę. 28 września 1939 Tego dnia podpisany został akt kapitulacji Warszawy. Ministrowie spraw zagranicznych Niemiec (J. von Ribbentrop) i ZSRS (W. Mołotow) podpisali niemiecko-sowiecki układ „o granicy i przyjaźni”. Dwa dni później urząd prezydenta RP objął Władysław Raczkiewicz, a nowym premierem został mianowany gen. Władysław Sikorski. 5 marca 1940 roku na wniosek Ławrientija Berii (szefa NKWD) Biuro Polityczne Komitetu Centralnego podjęło uchwałę o rozstrzelaniu polskich jeńców wojennych przebywających w sowieckich obozach w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie oraz polskich więźniów przetrzymywanych przez NKWD na obszarze przedwojennych wschodnich województw Rzeczypospolitej. Tego dnia życie straciło około 22 tys. obywateli polskich. Polska i inne kraje podczas II wojny światowej Do wojny przyłączyły się inne siły, formując dwa wielkie bloki. W skład sił „Osi” wchodziły Niemcy, Włochy, Japonia, Rumunia, Bułgaria, Węgry i Finlandia. Przeciwko nim stanęła koalicja Aliantów, wśród których początkowo największe znaczenie miały Wielka Brytania i Francja. Lata 1939-1942 W tym roku w konflikt zaangażowały się Stany Zjednoczone. 12 lipca podpisano sowiecko-brytyjski układ wojskowy, a 30 lipca w Londynie gen. Władysław Sikorski z ambasadorem ZSRS Iwanem Majskim podpisali polsko-sowiecki układ o wspólnej walce przeciwko III Rzeszy. Należy także pamiętać o podpisanej tzw. Karcie Atlantyckiej, którą 12 sierpnia zawarli Winston Churchill i Franklin D. Roosevelt. Lata 1939-1942 przede wszystkim były okresem przewagi państw Osi, które opanowały znaczną część Azji i Europy. Na przełomie 1942/1943 nastąpiła spektakularna zmiana — Niemcy i Japonia w wyniku serii porażek zostały zepchnięte do ofensywy. Rok 1943 19 kwietnia wybuchło powstanie w getcie warszawskim. Podczas zarządzonej przez Heinricha Himmlera ostatecznej likwidacji getta żydowskie formacje podziemne wystąpiły zbrojnie przeciwko Niemcom. To było pierwsze miejskie wystąpienie zbrojne w okupowanej Europie. Trzy miesiące później, 5 lipca 1943 roku rozpoczęła się bitwa pod Kurskiem. Była to największa bitwa pancerna w dziejach, w której zwycięstwo odniosła Armia Czerwona. Rok 1944 Między 11 a 18 maja 1944 roku rozegrała się najsłynniejsza walka tego okresu — siły alianckie rozpoczęły bitwę pod górą Monte Cassino, u podnóża której ukryły się oddziały niemieckie. To zadanie otrzymał II Korpus Polski. 18 maja jego Oddziały zdobyły ruiny klasztoru benedyktynów na Monte Cassino. Koniec brutalnej wojny Powoli z sojuszu Osi odpadły Włochy i szereg mniejszych, europejskich sojuszników Niemiec (Rumunia, Węgry, Finlandia, Bułgaria). Rozpad Osi przypieczętowało lądowanie w Europie wojsk brytyjsko-amerykańskich w 1944 roku. Definitywna klęska i kapitulacja Niemiec nastąpiła 8 maja 1945 roku. Trzy miesiące później, Amerykanie zrzucili bomby atomowe na dwie miejscowości japońskie — Hiroszimę i Nagasaki. Japoński rząd ogłosił bezwarunkową kapitulację, ale za datę zakończenia II wojny światowej przyjmuje się datę kapitulacji Niemiec hitlerowskich, czyli 8 maja 1945 roku. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: To było wyjątkowo gorące lato. Gdzie bawiono się podczas wakacji tuż przed wybuchem II wojny światowej?
Ojczym zgotował jej piekło. Róża Kozakowska: „Upadłam na kolana i prosiłam Boga, by mnie zabrał”
Mimo rodzinnego koszmaru odniosła sukces
Wybitna lekkoatletka, o której sukcesach mówi cała Polska. Czwarta zawodniczka w skoku w dal na mistrzostwach sportowców z niepełnosprawnościami. Róża Kozakowska udowodniła, że niemożliwe nie istnieje – zdobyła srebrny i złoty medal na Igrzyskach Paraolimpijskich w Tokio w 2021 roku, zaś w lipcu 2023 roku sięgnęła po złoty medal na Paralekkoaletycznych Mistrzostwach Świata w Paryżu w rzucie maczugą. Już za kilka dni będzie miała okazję znów zaprezentować swoje umiejętności w stolicy Francji. Jest niezłomna, odważna, przekracza własna granice. Sport to jej wielka pasja i miłość. To tym bardziej godne podziwu, że w życiu prywatnym wycierpiała wiele. Ojczym zgotował jej koszmar, okazał się katem. Mieszkała w kontenerze, w którym nie było nawet bieżącej wody. Na domiar złego po ukąszeniu przez kleszcza jej stan zdrowia uległ znacznemu pogorszeniu... Lekkoatletka zmaga się m.in. z neuroboreliozą stawowo-mózgową oraz endometriozą. Mimo tych wszystkich przeszkód wciąż inspiruje i się nie poddaje. Dziś Róża Kozakowska ma 35 lat. [Ostatnia aktualizacja: 26.08.2024 rok]. Róża Kozakowska: życie prywatne. Ojczym zgotował jej koszmar O swojej przejmującej historii mówiła kilka razy. Róża Kozakowska była bohaterką wielu reportaży i wywiadów. Jednak to jej rozmowa z Martyną Wojciechowską w grudniu 2021 roku poruszyła serca tysięcy osób. Pisali w komentarzach, że nie dało się jej wysłuchać bez uronienia łez, czego dowodem była reakcja samej dziennikarki... Róża Kozakowska jest niezwykle utalentowaną lekkoatletką. W roku 2019 zaprezentowała Polskę na Lekkoatletycznych Grand Prix Europy w Hiszpanii (gdzie wywalczyła pierwsze miejsce), Grand Prix Francji oraz na mistrzostwach świata w Dubaju. Z olimpiady w Tokio wróciła z dwoma medalami, w tym jednym złotym. W lipcu 2023 zdobyła złoty medal na Paralekkoaletycznych Mistrzostwach Świata w Paryżu. Jak sama mówiła, „wie, że potrafi czynić rzeczy niemożliwe”. To właśnie sport jest dla niej siłą napędową i trzyma przy życiu, które mocno dało jej w kość. Jej dzieciństwo było pełne traum i bólu. Róża dorastała w fatalnych warunkach. „Wigilia? Święta? @rozakozakowska nie znała tych pojęć w dzieciństwie. Wiedziała za to czym są głód, zimno i poniżanie. Jak znaleźć w sobie siłę, kiedy świat w Ciebie nie wierzy? Jak przekuć to w działanie? Róża ma w sobie wielką moc i chce się nią dzielić z innymi. MOJA HISTORIA NIE UMRZE. BĘDĘ SIŁĄ DLA WIELU KOBIET - to Jej słowa. Tak, wiem, że zbliżają się Święta i wszyscy jesteśmy w szale sprzątania, gotowania i zakupów... Ale wierzę, że właśnie teraz warto się zatrzymać i posłuchać Róży. Ta rozmowa nie jest miła i przyjemna, ale jest pełna WIARY i NADZIEI”, pisała w grudniu 2021 roku Martyna Wojciechowska. Czytaj także: Jenna Ortega mówi dość. Rozwój AI sprawił, że usunęła konto w mediach społecznościowych Polska kadrowiczka przez lata mierzyła się z ojczymem, który się nad nią znęcał i stosował wobec niej oraz jej matki przemoc. Martyna Wojciechowska rozpoczęła wywiad z lekkoatletką łamiącym głosem: „Znam twoją historię życia i jak sama kiedyś powiedziałaś, twoje dzieciństwo to było piekło. I jak sama kiedyś powiedziałaś, prosiłaś Boga, żeby cię stąd zabrał, żebyś nie musiała tego wszystkiego doświadczać”, mówiła. Róża Kozakowska miała wiele chwil zwątpienia, załamania. Dzieciństwo było dla niej traumą, życie niekończącym się pasmem wyzwań i trudności. Zawsze mogła liczyć na wsparcie przyjaciół, którzy nie pozwalali jej upadać. W końcu odnalazła w sobie motywację do tego, by być siłą dla kobiet, które nie potrafią się przeciwstawić temu, że ktoś je krzywdzi. „Widzisz tę drogę, ja na tej drodze, jak miałam 8 lat, byłam już tak słaba i miałam tak dość wszystkiego, że upadłam na kolana i prosiłam Boga, by mnie zabrał. Że chyba nie jestem godna i nie ma siły, by dotknąć tego, o czym marzyłam. Że nie dam rady, bo ten świat jest tak okrutny. Patrząc w niebo usłyszałam w głębi taki głos: Dasz radę, bo kto jak nie ty. Przeżyłaś tak wiele. To tylko chwila załamania, ale powstaniesz z niej jeszcze silniejsza”. Zdobędę te medale. Tak czułam, że będę zapisana w historii", tłumaczyła w wywiadzie z Martyną Wojciechowską. W innym materiale podkreślała, że jako mała dziewczynka doświadczyła prawdziwych dramatów. „Przeżyłam prawdziwe piekło. Jako małe dziecko nie mogłam nigdzie usiąść w domu, bo ojczym, który nie jest moim biologiczny tatą, zawsze groził, że mnie zabije. Nieraz, jako mała dziewczynka, uciekałam z domu na potwornym mrozie w samych rajstopach. Dlatego teraz jestem taka wysportowana, bo musiałam przed nim uciekać i przeskakiwać przez wszystko, co napotkałam na drodze i to w niezłym tempie, żeby mnie nie dopadł. Czasami jednak nie zdążyłam przeskoczyć przez bramę i potem leżałam w kałuży krwi. Straszliwie się nade mną znęcał. Potrafił łapać mnie za włosy i bić moją głową z całych sił o ścianę. Tłukł mnie do nieprzytomności. Przy tym wszystkim wydzierał się, że mnie zabije, że nie mam prawa żyć. Takich sytuacji w domu przez całe moje życie były tysiące”, mówiła Róża Kozakowska w rozmowie z Tomaszem Kalembą dla Onet Sport. Mężczyzna siedzi dziś w więzieniu, a o dramatycznych sytuacjach, jakie rozgrywały się w domu Róży Kozakowskiej zdecydowała się opowiedzieć w 2020 roku w programie jej mama Beata: „Topił i dusił, a Różę karał za medale”, mówiła wprost. „Potrafił nawet wbić mi siekierę w kolano, kiedy do domu wróciłam z pucharem. Koniecznie chciał, żebym nie chodziła”, dodawała sportsmenka ze łzami w oczach. Dziś nie mieszka już z matką, od której wyprowadziła się ze względu na fatalne warunki. Przez długi czas mieszkała w kontenerze, w którym nie było nawet wody. Czytaj także: Mieli wziąć ślub kościelny po pielgrzymce w Chicago. Teraz Marcela Koterska wyznała, jak było naprawdę Róża Kozakowska zmaga się z chorobą Trener Wojciech Kikowski w rozmowie z Onet Sportem wyjawiała, że lekkoatletka zmaga się z poważną chorobą. Po ukąszeniu kleszcza neuroborelioza stawowo-mózgowa zaatakowała jej układ nerwowy. „Ma porażone mięśnie. Kiedyś w trakcie truchtu przewróciła się i złamała ząb, a do tego uszkodziła stopę. To paskudna choroba”, wspominał trener. Po zdiagnozowaniu choroby sportsmenka nie przestała marzyć i spełniać się w sporcie. Za wszelką cenę próbowała swoich sił w sporcie paraolimpijskim. „Zauważyłem, że bardzo szybko biega mimo swoich problemów z ręką. Z nogami nic wielkiego się nie działo. Na 100 metrów biegała w czasie około 14 sekund, a w skoku w dal potrafiła na treningach skakać nawet ponad pięć metrów”, wspominał Kikowski. Pięć lat temu Róża Kozakowska wystąpiła w mistrzostwach świata sportowców z niepełnosprawnościami. Była czwarta w skoku w dal, co zapewniło jej kwalifikację olimpijską dla kraju. Niestety, pojawiły się problemy z chodzeniem. „Po konkursie skoku w dal, lekarz kadry zabronił jej już startu na 100 metrów. Mogłoby to się bowiem zakończyć upadkiem i nawet utratą przytomności w czasie biegu. Nastąpiło nagłe pogorszenie jej stanu zdrowia. Do Polski wracała z duszą na ramieniu”, wspominał trener. Mówi wprost, że Róża Kozakowska nie może żyć bez sportu, który był jej ucieczką od trudnego życia, ale także pasją, którą kontynuuje od dziecięcych lat. Teraz okazało się, że cierpi także na endometriozę. „Kiedyś miała mieć nawet zabieg, ale lekarze dawali jej tylko 25 procent szans na przeżycie. Mimo tego Róża się zdecydowała. Ostatecznie lekarze zdecydowali — w dniu operacji — że ryzyko jest jednak zbyt duże. Wtedy wpadła w depresję”, mówił Kuczek, trener w Starcie Tarnów. Trenerzy polskiej lekkoatletki mówią wprost, że prognozy dla Róży nie są zbyt dobre. Choć jest cień nadziei, że jej sytuacja się poprawi, to nie wiadomo, jak długo trzeba będzie na to czekać. Na stronie pomaga.pl uruchomiono w przeszłości zbiórkę, która miała pomóc Róży w walce o życie: „Lekarze którzy podjęli się zadania powiedzieli że jest to jeden z najtrudniejszych i skomplikowanych przypadków, oraz że czasu jest bardzo mało. To jak szybko operacja się odbędzie, zależne jest od tego jak szybko zdołamy zebrać należną kwotę. Dla nas jest to przeogromna kwota, ale wierzymy w dobrych ludzi którzy nam pomogą. Liczy się każda złotówka, każdy grosik, które przybliżają Różę do zwycięstwa z chorobami, gdzie stawką jest życie. Wasza pomoc jest dla nas najważniejsza, i to w Was ostatnia nadzieja. Jeśli wasze serca są otwarte by pomóc nawet drobnym datkiem, z całego serca bardzo wszystkim dziękujemy za wsparcie”, czytaliśmy na stronie pomagam.pl. ZOBACZ TAKŻE: Adoptowana córka Martyny Wojciechowskiej nie zawsze jej ufała: „Siadłam i płakałam” Jak sama jednak mówiła mimo tego, co ją spotkało, nie zamierza się poddawać i mówiła wprost, że jest szczęśliwa: „Dla kogoś to, co posiadam, to może nie jest wiele, ale dla mnie to wielkie bogactwo. Przede wszystkim mam nową rodzinę. Poznałam też wielu wspaniałych ludzi na swojej drodze. To największy dar”. W rozmowie z Martyną Wojciechowską dodawała: „Życie jest podrożą. A ja w tej podróży, pomimo wszelkich ciężkich doznań, jestem naprawdę szczęśliwym podróżnikiem”. Życie Róży Kozakiewicz dziś Wiosną dwa lata temu paraolimpijka przeszła operację, o której marzyła od dłuższego czasu. Zabiegu podjął się zespół szpitala w Zabrzu. „Wszyscy jesteśmy głęboko zobowiązani całemu zespołowi medycznemu na tym oddziale. Wiemy, że każdy członek zespołu, pomagał mi jak tylko mógł i byłam otoczona wielką troską przez cały swój pobyt w szpitalu. Składam na ręce Pana Doktora Tadeusza Kapka gorące i szczere podziękowania za profesjonalne podejście do pacjenta, empatię i zakończoną sukcesem operację, która daje mi możliwość powrotu do zdrowia i szansę na życie bez bólu . Jest to możliwy jedynie dzięki Pana zaangażowaniu”, pisała wzruszona w maju. Później przekazała radosną informację o tym, że jeden ze sklepów z odzieżą i sprzętem sportowym postanowił wesprzeć jej karierę. „Marka doceniła moje sukcesy w Tokio i zaproponowała mi współpracę ambasadorską co najmniej do igrzysk w Paryżu. Jestem taka dumna, że mogę być Ambasadorką", czytaliśmy. Niebawem ulubienica kibiców powalczy o medal podczas tegorocznych letnich Igrzysk Paraolimpijskich w Paryżu. Trzymamy bardzo mocno kciuki.
Patryk Galewski był bandytą... Dziś jest szefem kuchni, szczęśliwym mężem oraz ojcem
Wszystko, co mu się w życiu udało osiągnąć, zawdzięcza księdzu Janowi Kaczkowskiemu
Z pozoru nic nie zapowiadało jego przemiany. Patryk Galewski miał za sobą kryminalną przeszłość. Był złodziejem, wszelkiego rodzaju używki także nie były mu obce... Los jednak sprawił, że otrzymał drugą szansę, której sam się nie spodziewał. Jego życie zmieniło się w momencie, gdy „za karę” został wysłany do Puckiego Hospicjum. Tam poznał księdza Jana Kaczkowskiego. „Poznałem Johnny’ego – tak na niego mówiliśmy – w pewnym sensie za karę. Trafiłem do hospicjum wyrokiem sądu, który zdecydował, że muszę popracować przez jakiś czas na cele społeczne. Powiem szczerze: gdyby nie ksiądz Kaczkowski, pewnie nigdy nie wyszedłbym na prostą”, pisze Patryk Galewski w swojej książce Kuchnia na pełnej petardzie. Oto poruszająca historia mężczyzny, który dostał od losu drugą szansę. [Ostatnia aktualizacja na Viva.pl: 25.12.2024 rok] Alkohol, narkotyki, próby samobójcze Nie miał łatwego dzieciństwa. Ojciec pił (Z=zapił się na śmierć w melinie). Patryk Galewski jako młody chłopak wpadł w złe towarzystwo. Były alkohol i inne używki. Na jednej ręce nosił tatuaż „CHWDP”, na drugiej „outlaw”. Miał 23 lata, gdy w 2011 roku poznał księdza Jana Kaczkowskiego. Dostrzegli się, gdy Patryk z kolegami siedział na ławce pod kościołem. Wszyscy mieli kaca, palili. Patryk chciał uniknąć spotkania, ale ksiądz go zawołał po imieniu. Znał go, bo Patryk handlował narkotykami w szkole, w której ksiądz uczył religii. Poza tym Patryk za karę trafił do hospicjum założonego przez księdza. „Wcześniej sąd skazał mnie na odpracowanie godzin społecznych w puckim hospicjum za jazdę po pijanemu na rowerze. Miałem trzy promile i jechałem dokupić alkohol, bo zabrakło na domówce. W tym czasie na swoim koncie miałem dużo więcej wyroków”, mówił wywiadzie, którego udzielił Gazecie Wyborczej. Do więzienia po raz pierwszy trafił za kradzież z włamaniem. Siedział pewnie ze dwadzieścia razy. Sam chyba nawet nie pamięta dokładnie, ile razy tam trafiał. Jego życie, jak sam mówi, to była bandyterka, wyroki, więzienie, narkotyki. Tak chciał żyć. Podobało mu się to. A może nie do końca, skoro kilka razy próbował popełnić samobójstwo. W Gazecie Wyborczej opowiadał: „Było ich kilka. Kiedyś na plaży w Sopocie podciąłem sobie żyły. Szczęście w nieszczęściu — przeciąłem tak mocno ścięgna palców jednej ręki, że nie byłem w stanie chwycić żyletki, żeby podciąć żyły w drugiej. Znalazł mnie mój ojciec, z którym pracowałem na budowie w Sopocie. Na czarno, bo ukrywałem się przed policją, ponieważ miałem odwieszone wyroki i znów miałem trafić do więzienia”. Jan i Patryk Księdza Jana Kaczkowskiego poznał w puckim hospicjum, do którego trafił wyrokiem sądu. Sąd skazał go za jazdę po pijanemu na rowerze. Patryk jechał do sklepu po alkohol, którego zabrakło na imprezie. Gdy siedział na tej ławce pod kościołem, ksiądz zapytał go, kiedy w końcu przestanie palić trawkę i przyjdzie do hospicjum. „Poczułem, że mu na mnie zależy, i że chcę tam pójść”, mówił w Wyborczej. Przyszedł. Skacowany. Nie do końca wiedział, co to jest hospicjum. Gdy pielęgniarka poprosiła go o pomoc przy jednym z pacjentów, przeżył szok. Uciekł. Wrócił po kilku dniach prosząc, by mógł zajmować się pracami technicznymi. CZYTAJ TAKŻE: Tadeusz Sznuk utrzymywał to w tajemnicy latami. To, o czym mówi, bywa niebezpieczne W książce Kuchnia na pełnej petardzie pisał: „Znacząca część mojego życia związana jest z pracą na rzecz Puckiego Hospicjum. Nie trafiłem tam przypadkowo – wyrokiem sądu miałem w tym miejscu wykonywać pracę na rzecz społeczną. Wtedy wcale nie byłem zachwycony – dziś wiem, że ta decyzja uratowała mi życie. Początki nie były proste, poszukiwałem siebie. Z biegiem czasu przemyślałem wiele kwestii, dotarło do mnie, co tak naprawdę jest w życiu ważne i jakimi wartościami powinienem się kierować. W hospicjum, dzięki pomocy wielu wspaniałych ludzi, odkryłem, że mogę być wartościowym członkiem społeczeństwa i że nic nie stoi na przeszkodzie, abym został zawodowym kucharzem. Zdobyłem doświadczenie, a część moich więziennych fantazji o gotowaniu mogła się wreszcie ziścić”. Wyjście na prostą Spotkanie z księdzem Janem Kaczkowskim i praca w hospicjum sprawiły, że poczuł, że jego życie może wyglądać inaczej. Ksiądz dostrzegł w nim też talent do gotowania. Patryk wspominał, że był smakoszem, a szczególnie kochał wołowinę. Chciał więc księdzu przygotować stek idealny. Niestety nie wiedział, jak się do tego zabrać. Ksiądz przyznał mu siedem punktów na dziesięć: „Bardzo mi zależało, aby stek wyszedł idealnie, był soczysty, aromatyczny, delikatny, z wierzchu chrupiący. Zadanie było tym trudniejsze, że w jednoosobowej komisji oceniającej moją pracę zasiadał wybitny smakosz wołowiny […] żucie przychodziło mu z trudem. […] Dziś wiem, że tę siódemkę dostałem przede wszystkim za dobre chęci, organizację pracy i ambicję”. fot. Piotr Trojan (Patryk Galewski) i Dawid Ogrodnik (ks. Jan Kaczkowski) na planie filmu "Johnny" Pora na zwykłe życie Dziś czuje się spełniony jako mąż, tata i kucharz. A wszystko dzięki księdzu, który wyciągnął do niego rękę. Zobaczył w nim nie tylko chłopaka z kryminalną przeszłością, ale człowieka, który zasłużył na drugą szansę. Podczas pracy w hospicjum, przerywanej na, jak sam mówi, chlanie i ćpanie, prowadził z księdzem rozmowy: „Dużo rozmawialiśmy w tamtym czasie. Jan często się dosiadał i pytał o najprostsze rzeczy, co lubię robić w życiu, czy jestem szczęśliwy. Nie moralizował, nie pouczał, po prostu słuchał i zwyczajnie ze mną rozmawiał. Bardzo to lubiłem. Po odpracowaniu godzin społecznych zaproponował mi staż w hospicjum i tak trafiłem do kuchni. Jan akceptował mnie bezwarunkowo, choć oczywiście jako mój przełożony miał wymagania względem mnie. Kiedy zachorował na glejaka mózgu i choroba zaczęła się rozwijać, pomagałem mu w najprostszych czynnościach, jak golenie czy ubieranie […]. Nie potrafię opisać, jak jestem mu wdzięczny za to, że dziś codziennie rano mogę uczciwie spojrzeć w lustro, na żonę, na nasze dzieci. Że mam pracę, którą kocham. Mam nadzieję, że Jan byłby ze mnie dumny”. ZOBACZ TAKŻE: Grzegorz Ciechowski był jej mentorem i pomógł w rozwoju kariery. Po jego śmierci Kasia Kowalska oddała mu hołd To dzięki księdzu Patryk po wyjściu z więzienia (pracował w hospicjum będąc na przepustkach) ukończył wieczorowe liceum i zdał maturę. „Jan z racji dużej wady wzroku przybliżył świadectwo do oczu i odparł: "no szału to tu nie ma". A potem je odłożył, mocno mnie przytulił i powiedział, że jest ze mnie bardzo dumny”. Patryk Galewski z żoną, Warszawa, 20.09.2022 Dzisiaj jest szczęśliwym mężem, ojcem trójki dzieci. Jeden z jego synów ma na imię Jan. Po księdzu. Na ekrany we wrześniu 2022 roku wszedł film „Johnny”, opowiadający historię przyjaźni Patryka i księdza Jana. W października natomiast ukazała się wspomniana już książka „Kuchnia na pełnej petardzie”. Wygląda na to, że Patryk Galewski również żyje na pełnej petardzie. Dzisiaj przyznaje, że nie jest dumny z tamtego okresu w życiu. W książce pisze: „W życiu popełniłem wiele poważnych błędów. Drogi, które obierałem, nie zawsze były właściwe, decyzje niekoniecznie przemyślane. Na efekty nie musiałem długo czekać – trafiłem do więzienia. Chcę stanowczo podkreślić: w żadnym razie nie jestem dumny z tych wszystkich złych rzeczy, przez które znalazłem się za kratkami. Jednak w pewnym sensie również ten etap sprawił, że dziś jestem tu, gdzie jestem, że mogę cieszyć się urodą życia”. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Była żona Pascala Brodnickiego w żałobie. Agnieszka Mielczarek straciła kolejną bliską osobę A w wywiadzie przyznał: „Dziś żyję zupełnie inaczej i moje tatuaże, które pokazują moją historię, też są zupełnie inne. Zamiast HWDP na lewym przedramieniu mam wytatuowane cienie mojej rodziny: żony Żanety, syna Jana, Patryka juniora i córki Wiktorii. Nad nimi znajduje się wizerunek idącego drogą księdza Jana Kaczkowskiego, osoby dla mnie wyjątkowo ważnej, i jego wyciągnięta pomocna dłoń. Ten tatuaż pojedynczymi klatkami, jak w filmie, pokazuje to, co wydarzyło się w moim życiu. I ile szczęścia mnie w życiu spotkało, mimo trudnej młodości”.
Maja i Aleksandra Kowalczyk: „Daje nam dużo radości, ciepła i empatii. W trudnych chwilach wspiera swoim optymizmem”
Aktorka z zespołem Downa i jej mama w poruszającym wywiadzie
Jest malarką, aktorką, saksofonistką i poetką. Co wyróżnia Maję Kowalczyk? Ma zespół Downa, który nauczyła się wykorzystywać jako swój atut. Zawsze jest wspierana przez ukochaną mamę, Aleksandrę. Gra w Teatrze 21. Jak na co dzień wygląda jej życie? Poruszająca rozmowa artystki z Krystyną Pytlakowską ukazuje ją z zupełnie innej strony... Maja się nie poddaje. To ona, jako pierwsza w Polsce osoba z zespołem Downa, otrzymała stypendium artystyczne miasta Warszawy, by dzięki tym pieniądzom mogła rozwijać się jako aktorka Teatru 21. To jest jej wielkie zwycięstwo, a także zachęta dla innych, że warto próbować. Ona i mama siedzą teraz w moim domu przy długim stole. Pijemy herbatę. Zaczynam zadawać pytania. Maja chce odpowiadać sama. To jej wywiad. Nie lubi, gdy mama ją wyręcza. „Porozmawiajcie później”, proponuje. Jej myśli są głębokie, ale nie zawsze potrafi ubrać je w słowa. CZYTAJ TEŻ: Maciej Musiał pokazał zdjęcie ze swoim tatą. Okazja była szczególna Maja Maju, jak starałaś się o to stypendium? Ktoś Ci podpowiedział czy sama wpadłaś na ten pomysł? To był pomysł mamy, a ja go zaakceptowałam, stypendium to pieniądze na projekty. Koledzy dostają stypendium i ja też mogę. Jest taka piosenka „Sen o Warszawie” Niemena i tam jest tekst: „Miasto moje, a w nim”. Zmieniłam go na: „Miasto moje, ja w nim”. To motto tego projektu. A ja lubię chodzić do muzeum, na koncerty, chcę dotrzeć z piosenką do innych. I chcę tak jak inni występować w Warszawie. Pójdziemy w miasto, w różne miejsca, gdzie spotkam się z publicznością, żeby ludzie zdrowi oswoili się z niepełnosprawnością. Jak ich oswajasz? Rozmawiamy. Rozumiem ich. Mówimy o miłych sprawach, odpowiadam na pytania. Jakie? To kumplowska rozmowa. Ile masz lat, jak się nazywasz, czy masz chłopaka. Dziewczyny rozmawiają o chłopakach, a chłopaki o dziewczynach. Wszystko zaczęło się od tego, że zostałaś aktorką Teatru 21. Czy to teatr znalazł Ciebie, czy Ty znalazłaś teatr? Teatr mnie znalazł, Justyna Sobczyk chciała stworzyć taki teatr, to mnie zaproszono. Chodziłam wtedy do szkoły podstawowej dla niepełnosprawnych. W szkole były warsztaty, które prowadziła Justyna, potem powstał teatr. To było dawno. Mama mówi, że miałam osiem lat, inni byli starsi ode mnie. Byłaś więc, Maju, najmłodsza. Tak. A moja pierwsza rola to aniołek w jasełkach. Jak jestem aniołkiem, to muszę być delikatna, dać radość dzieciom, modlić się. Aniołek jest jak gwiazda na niebie. Pamiętam jeszcze „Lot nad Panamą”, później zagrałam sędzię sądu najmniejszego w „Alicji”. Wiedziałaś wtedy, kim chcesz być? Aktorką oczywiście, a później, jak urosłam, to dostałam saksofon i uczę się grać na saksofonie. Chcę być również muzykiem. Jakie role grasz najczęściej? Mało tekstu, dużo ruchu. Lubię ruch, taniec, pracę z ciałem. W „Statku miłości” jestem Pukiem, który szuka miłości. W „Rewolucji, której nie było” gram ofiarę rewolucji. Mam różne role. Gdy dostajesz brawa, jesteś bardzo z siebie zadowolona? Tak, oczywiście. Na widowni jest dużo moich fanów. Lubię, jak przychodzą znajomi. A ja mam nadzieję, że zagram w filmie, tak jak mój kolega w „Klanie”. Wiedziałaś, że jesteś inna niż większość dzieci? Tak. Byłam inna, ale musiałam zaakceptować downów. Jak odnajdują się dzieci, które się różnią od rówieśników? Śmiano się z Ciebie, dokuczano Ci? Nie, nie śmiano się. Trudno Ci było nauczyć się roli? Trudno. Musiałam przeczytać tekst kilka razy, żeby dobrze wymawiać słowa. Jak często macie próby w teatrze? Normalnie spotykamy się w poniedziałki i środy po południu. Teraz, jak jest pandemia, to na Zoomie. W czym teraz grasz? Teraz pracujemy nad nowym spektaklem o miłości. Szukamy piosenek o miłości. Jak żyjesz w tej pandemii? A, w porządku, na luzie. Masz jeszcze siostrę. Jest starsza? Nie, młodsza ode mnie, ja jestem starsza. Jakie masz kontakty z siostrą? Relacje raz są dobre, raz nie – czasem słońce, czasem deszcz. Nie lubię, jak ktoś mi zwraca uwagę. Ale bardzo się kochacie. Tak. Oczywiście. Lubisz też malować, masz wiele talentów. Co Cię inspiruje? Poezja. Czytamy dużo poezji. Napisałam taki wiersz: „Poezja to ja, z poezją my, i inni z poezją. Mówimy o poezji, czytanie wierszy jest poezją, pisanie też jest poezją. Uśmiech to też poezja”. Jakich poetów czytasz? Lubię wiersze o miłości. Dostałam w prezencie „Dom ciało” Rupi Kaur. Chodzimy często z mamą do biblioteki i tam szukamy różnych książek. Lubię też książki o gotowaniu. Jak uczyłaś się czytać? To było trudne? Łatwe. Kiedy zaczęłaś sama czytać? Mama mówi, że w przedszkolu. Co czujesz na scenie? Wolność, młodość. Dobrze się bawię na scenie. Muszę też poskładać myśli, przypomnieć sobie tekst, powiedzieć go. I nie zasnąć na scenie. Raz zasnęłam (śmiech). Czy myślisz czasem, jak żyłabyś, gdybyś nie miała zespołu Downa? Mogłabym zrobić wszystko. Chcę spróbować palić papierosy. Nie rób tego, proszę. Co Ci sprawia największą trudność? Pokonać stres, tremę. Gdy się boję, odczuwam zdenerwowanie. Masz jakieś marzenia? Każdy człowiek ma marzenia. A ja chciałabym więcej grać na saksofonie. I na perkusji też, mam poczucie rytmu. Wolisz saksofon niż teatr? Po równi. Czasem i muzykę, i teatr tak samo. Lubię chodzić na koncerty. Mam ulubiony zespół Pokusa z Tymkiem Bryndalem, Natanem i Teo. Czekam na koniec pandemii, żebyśmy mogli grać. Chodzę na logopedię, uczę się wyraźnie mówić, dykcji. I jak oddychać. Myślisz, że wszystkiemu byś dała radę? Tak. Potrzeba tylko inspiracji. Kiedy czytam wiersze, to chcę też napisać wiersz. Uczysz się też angielskiego. Tak. Po angielsku mogę się dogadać. Przydaje się w podróży. Byłam w Nowym Jorku i innych miejscach. Kim chciałabyś być, mając 30 lat? Muzykiem. Grać na saksofonie i na perkusji. Mam poczucie rytmu. Jeden dziadek był organistą, a inny trębaczem. Muzyka jest w naszej rodzinie od zawsze. Mam już własny zespół Tośmy Są. Dużo w nim moich kolegów. Zdrowych i z downem. A może książkę o sobie napiszesz? Teraz piszę swój manifest. Książkę też może kiedyś napiszę. Prowadzisz warsztaty. Co przekazujesz tym, którzy w nich uczestniczą? Żeby się nie bali, żeby się otworzyli. Dzieciaki pytają, czy trudno zostać aktorem, jak się przygotowuję do roli. Te warsztaty prowadzą też inni koledzy z Teatru 21. A jakie jest Twoje motto? Hakuna matata. Jest fajnie, będzie dobrze, o nic się nie martw, bo musi być dobrze. To z filmu „Król Lew”. Mówiłaś, że nie czujesz strachu przed miłością… Bo ja kocham miłość. Napisałam ten wiersz o miłości, bo miłość to jest spokój. Wierzysz, że ją spotkasz? Nie wiem, może. A kim w Twoim życiu jest mama? Mama jest dla mnie bardzo ważną osobą, chciałabym tylko, aby była spokojniejsza i robiła to, co jej w duszy gra… A teraz niech mama odpowie na twoje pytania, już wystarczy. Aleksandra Kiedy dowiedziałaś się, że Maja ma zespół Downa? Gdy podano mi ją na ręce w szpitalu zaraz po urodzeniu. Spojrzałam na nią i już wiedziałam… A wokół mnie zapanowała głęboka cisza. To bardzo trudny moment, gdy lekarz musi przekazać rodzicom informację, że ich dziecko jest niepełnosprawne. I bez szans na wyleczenie. Trudne było przekazanie rodzinie informacji, że mamy niepełnosprawne dziecko. Ale gdy zobaczyłam Maję, pomyślałam: Maju, musimy być silne. I będziemy silne, damy radę. Nie byłaś przerażona? Byłam. Wiedziałam, że to wada genetyczna, nieuleczalna, ale postanowiłam z nią walczyć. I walczyć o Maję. Pierwsze miesiące poświęciłam na histeryczną próbę „naprawienia” mojego dziecka. To był czas sięgania po różne metody rehabilitacji, czytania, porównywania informacji z książek i różnego rodzaju terapie. Wstydzę się tego okresu i tego rozpaczliwego szukania naprawczego, a co za tym idzie – męczenia dziecka i siebie nadgorliwością terapeutyczną. Wtedy mój mąż Piotr powiedział, że powinnam szybko wrócić do pracy, bo inaczej nasz dom zamieni się w centrum rehabilitacji. I tak zrobiłam. Szukałam dla Mai opiekunki i trafiliśmy na cudowną Julię z Ukrainy. A rehabilitację ograniczyłam do najistotniejszych działań. Każdy nowy etap w życiu był trudny, jak pójście do przedszkola, do szkoły, co robić po szkole. To chyba najtrudniejszy moment, kiedy następuje zetknięcie ze zdrowymi rówieśnikami i porównywanie Mai z nimi. Przedszkole było dla nas czasem najbardziej bezpiecznym. Tam, gdzie Maja chodziła, czyli do Przedszkola Integracyjnego numer 45 na Mokotowie, wdrażano autorski program integracji niepełnosprawnych z pełnosprawnymi. Do tej samej grupy chodziła jej młodsza siostra Kasia. Tam dzieci uczyły się akceptować odmienność. Maja niedawno współprowadziła tam zajęcia dla przedszkolaków. Dopiero w szkole rozdzieliłam je. Kasia poszła do powszechnej, a Maja do specjalnej szkoły społecznej Dać Szansę. Kolejny raz musiałam zderzyć się z porównaniem. Maja odnalazła się tam od razu, to ja musiałam znowu zaakceptować niepełnosprawność swojego dziecka. Maja skończyła ją w czerwcu. I znowu szukamy pomysłu na dalsze, dorosłe życie. Masz już jakiś plan? Czekam, aż powstanie Centrum Sztuki Włączającej. Tam będzie stała siedziba Teatru 21, a także miejsce integrujące i wspierające osoby z różnymi niepełnosprawnościami. Będą tam organizowane spotkania, wystawy, warsztaty, wykłady. Wierzę, że Maja będzie mogła się spełniać jako artystka. Na remont tego miejsca Fundacja Teatr 21 od lat zbiera pieniądze. Maja mogłaby żyć samodzielnie? Nie, dużo potrafi zrobić sama, ale jest bardzo ufna, boję się, że ktoś mógłby to wykorzystać. Na razie bałaby się sama mieszkać. Nie chce jeszcze spróbować przenieść się na jakiś czas do mieszkania treningowego, gdzie młodzież uczy się samodzielności. Musi do tej decyzji dojrzeć. Potrzebuje wsparcia w codziennych czynnościach, w przemieszczaniu się po mieście itp. Pogodziłaś się z tym, że Twoje dziecko jest inne? Nie wiem. Nauczyłam się żyć z tą świadomością. Maja daje nam dużo radości, ciepła i empatii. W trudnych chwilach wspiera swoim optymizmem. Jest uzależniona ode mnie, taty, siostry i znajomych i tak już będzie zawsze. Czy ona czuje swoją inność? Zdaje sobie z tego sprawę, marzy o świecie zdrowych ludzi i to w pewnym stopniu zapewnia jej teatr. Drugim takim miejscem jest Boker Tow JCC, gdzie w niedziele pomaga w barze. To miejsce z koszerną, wegetariańską kuchnią przy Chmielnej. Doskonale się tam czuje. Bardzo lubi gotować, robimy czasem krótkie filmy, można je zobaczyć na YouTubie pod tytułem „Maja gotuje”. Jest utalentowana i niezwykła. I szalenie wrażliwa. Wie, czego chce. Kiedy Kasia zaczęła chodzić na angielski, Maja powiedziała, że też chce. Zapamiętywała słówka, wyrażenia, całe zdania. Wtedy uświadomiłam sobie, że nie wolno zakładać, że dziecko nie da rady. Trzeba dać mu szansę. Gdy widzę, że Maja tańczy przed lustrem i sprawia jej to radość, szukam miejsca, gdzie może rozwijać zainteresowania. I tak w wieku przedszkolnym zaczęła chodzić na zajęcia taneczne. Zaprocentowało to w teatrze, gdzie jej atutem jest taniec i ruch. Dało też możliwość wzięcia udziału w innych spektaklach. W 2017 roku na Festiwalu Ciało/Umysł wystąpiła w przedstawieniu „Gala”. Dostała się też do projektu „Taniec i niepełnosprawność”, gdzie uczestniczyła w warsztatach z uznanymi choreografami. Czy jest coś, co ją denerwuje? Że tak młodo wygląda. I trudno jej wytłumaczyć, że u kobiet młody wygląd to wielka zaleta. Ona nie lubi, gdy się ją traktuje jak dziecko. Mówi: „Przecież jestem już dorosła, zarabiam, pracuję w teatrze”. W ilu przedstawieniach zagrała? Na pewno w kilkunastu. To spektakle dla dzieci i dla dorosłych, czasami performance. Ostatni, zrealizowany w formule online’owej „Ciało w ciało z Marilyn”, został zaproszony do tegorocznej edycji jednego z festiwali w Nowym Jorku. Maja razem z koleżanką z teatru Aleksandrą Skotarek wcielają się tam w postać Marilyn Monroe. To intymny zapis wideo ich własnych marzeń, porównań z ikoną popkultury. Maja wzięła także udział w projekcie realizowanym przez Nowy Teatr – „Konstytucja na Chór Polaków” w reżyserii Marty Górnickiej. W ubiegłym roku wystąpiła w teledysku Kasi Kurzawskiej „Moja droga”. Podporządkowałaś Mai życie? Tak. To trudne wyzwanie dla całej rodziny. Bardzo ważne jest to, że mam ogromne wsparcie w mężu i w drugiej córce. Ale nie można całkowicie podporządkować się niepełnosprawności. Trzeba pamiętać też o sobie. Skończyłam organizację produkcji filmowo-telewizyjnej, pracowałam przy filmie, w reklamie. Teraz zrobiłam sobie przerwę. Wydawało mi się, że muszę poświęcić Mai więcej czasu, pomóc jej wejść w dorosłe życie. Gdy ona jest szczęśliwa, to i ja jestem szczęśliwa. Jesteśmy jak naczynia połączone. Ale najwyższy czas te naczynia rozłączyć. I to zadanie dla mnie – zapanować nad swoją nadopiekuńczością, a córce dać wolność. A samej wrócić do pracy. A kiedy ona czuje się szczęśliwa? Gdy ma poczucie samodzielności, gdy jest doceniana i akceptowana. Kiedy spotyka się ze swoim zespołem muzycznym. Kiedy idzie na koncert, na piwo. W grupie znajomych rozkwita. Ciekawe, że na swój projekt artystyczny wybrała Niemena. Maja nie wymyśliłaby tego projektu sama. Nad pomysłem pracowaliśmy całą rodziną i bardzo pomogła nam Justyna Wielgus z Teatru 21 – wiceprezeska Fundacji Teatr 21. W utworze Czesława Niemena jest takie zdanie: „Mam tak samo jak ty, miasto moje, a w nim…”. I to zdanie, lekko zmienione: „Miasto moje ja w nim”, stało się punktem wyjścia do naszego projektu. Będziemy szukać odpowiedzi na pytanie o miejsce artysty z niepełnosprawnością w Warszawie, badać otwartość tych miejsc, w których Maja była widzem i w których chciałaby wystąpić. Maja nieraz wspomina koncerty jej ulubionego zespołu Pokusa w Komunie Warszawa, w SPATiF-ie czy w Jazdowie. Czy jest szansa, aby pojawiła się tam ze swoim minikoncertem? To duże wyzwanie dla Mai. Jak wyobrażasz sobie przyszłość? Mam nadzieję, że powstanie Centrum Sztuki Włączającej i że Maja znajdzie tam kawałek miejsca dla siebie. Trzeba stworzyć jej możliwość uwolnienia się ode mnie, bo czuję, że ją ograniczam. Chciałabym Mai dać wolność, możliwość samodzielnego działania. Wiem, że ona tego potrzebuje. Twoja córka czymś Cię zaskakuje? Tak. Ma duże poczucie humoru, jest dowcipna i potrafi odciąć się pełnym humoru komentarzem. Potrafi też zażegnać konflikt. Poza tym doskonale buszuje w internecie, pisze na komputerze, rozumie nuty, posługuje się telefonem lepiej ode mnie. Myślę, że ułoży sobie życie. Bardzo bym chciała, żeby znalazła życiowego partnera i zakochała się. Myślę, że na to przyjdzie jeszcze czas. Też w to wierzę, ponieważ osoby z zespołem Downa są teraz dużo bardziej widoczne i akceptowane. Dawniej zdarzały się trudne momenty. Natomiast często musimy oswajać otoczenie. Przed zapisaniem Mai na jakieś zajęcia staram się najpierw zapytać prowadzącego, czy może spróbować i uczestniczyć w zajęciach. Niestety, często słyszę „nie”. To trudne chwile. Ale to też dzięki takim inicjatywom, jak Teatr 21 czy popularny program „Down the road”, gdzie grupa osób z zespołem Downa podróżuje po Europie z Przemkiem Kossakowskim, społeczeństwo oswaja się z niepełnosprawnością. Ważna jest edukacja, ważne są takie inicjatywy, jak Światowy Dzień Zespołu Downa. To już 21 marca, zapraszamy wszystkich do założenia dwóch niepasujących do siebie skarpetek. Chcemy w ten sposób pokazać, że solidaryzujemy się z osobami z zespołem Downa. Dlaczego ta data? Bo wada ta polega na tym, że w 21. parze chromosomów osoby z zespołem Downa zamiast dwóch par mają trzy chromosomy. Coraz częściej zdarza się też, że osoby z niepełnosprawnością biorą udział w reklamach. Kiedyś było to nie do pomyślenia. Na szczęście czasy się zmieniają. Wywiad z magazynu VIVA!. Wydanie z 24 lutego 2022 roku. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Filip Chajzer nie pojawi się w Dzień Dobry TVN. Stacja oraz dziennikarz wydali oświadczenie
Czas na nowe wyzwania! Jak się do nich przygotować?
Jakie lekcje odebraliśmy w ostatnim roku oraz jakie z nich wynieśliśmy wnioski na przyszłość – opowiada Beata Drzazga
Beata Drzazga to niedawno wyróżniona na okładce „Forbesa” kobieta przedsiębiorca i Wizjoner. Doradza często w biznesie i w życiu. Podsumowała dla nas poprzedni rok i zdradziła, jak przygotować się do nadchodzących wyzwań. Jak planować przyszłość na podstawie doświadczeń z przeszłości? Beata Drzazga: Na podstawie moich doświadczeń z przeszłości wiemy, że nie ma jednej doskonałej skutecznej metody na to, jak lepiej planować przyszłość. Można tylko się starać robić wszystko z najlepszą wiedzą i starać się wyciągać wnioski z doświadczeń. Zawsze jednak musimy brać pod uwagę, że jakiś procent naszych przewidywań i założeń nie sprawdzi się i nie wszystko pójdzie tak, jak do końca planujemy, ponieważ rynek jest bardzo zmienny. Jest to przez nas akceptowane i zawsze warto mieć plan B. Dlatego dobrze jest, gdy przedsiębiorca w swoich planach uwzględnia zmienność. Życie często koryguje nasze plany, nasze zamiary bledną w konfrontacji z rzeczywistością i musimy być na to mentalnie przygotowani. Szczególnie ta dzisiejsza sytuacja pokazuje, jak nieprzewidywalne potrafi być życie. Dopiero co odetchnęliśmy z ulgą, że kończy się Covid-19, a spadła na nas wojna tuż za naszą granicą. Nikt się nie spodziewał, jak drastycznie zmieni to nasze życie, że przejdziemy lockdown, później inflację, wzrost kosztów, kilkakrotny wzrost wynagrodzeń, napływ obywateli z Ukrainy i pełne rozchwianie sytuacji geopolitycznej. Dlatego trzeba być zawsze nastawionym na to, że każdy plan może się zmienić. To jest najlepsze podejście, bo wtedy tak się nie stresujemy i jesteśmy przygotowani na wszystko. Dostosowujemy się do sytuacji, która jest inna niż kiedykolwiek wcześniej. To, co się zdarzyło, to nowe doświadczenie i my musimy stanąć na wysokości zadania. Myślę, że każdy przedsiębiorca musi być nastawiony na to, że wszystko jest zmienne. Ci, którzy boją się zmian, niestety nie nadają się na przedsiębiorców. Dlatego tak ważne jest, jakie posiadamy cechy charakteru. Co pani doradzi przedsiębiorcom, którzy ponieśli porażkę w minionym roku? Ciężko coś doradzać. Uważam, że jest to przykre. Nie pozostaje nam nic innego, jak trzymać się dzielnie i każdą porażkę traktować jak lekcję, z której możemy wyciągnąć wnioski. Możemy spojrzeć na to, co się stało i zastanowić się, co można było zrobić inaczej, by może w przyszłości bardziej nad tym panować. Jeśli przedsiębiorca czuje się pomimo porażki nadal na siłach i chce dalej działać, może właśnie poszukać jakiejś niszy rynkowej i tam próbować swoich sił. Trzeba być uważnym na to, co się dzieje, na porażkę trzeba spojrzeć w sposób pozytywny. Nic lepiej nas nie uczy niż porażki, życie i jego trudne sytuacje. Dzielnie wstajemy z kolan i idziemy dalej. Jaki wpływ na pani plany ma obecna sytuacja ekonomiczna i rynkowa i jakie działania mogą podjąć młodzi przedsiębiorcy, aby radzić sobie z tą sytuacją? Ta sytuacja miała na mnie rzeczywiście duży wpływ. Przyglądam się wszystkiemu. Widzę, że musimy mocno zacisnąć pasa. Zastanowić się, co musimy mieć, a z czego możemy zrezygnować. Ważne jest pilnowanie wszystkich kosztów i całych finansów firmy. Każdemu młodemu przedsiębiorcy chcę powiedzieć, że musi traktować swoją firmę bardzo poważnie i poświęcić jej teraz wyjątkowo dużo uwagi. Jakie branże według pani przeczucia będą miały trudności, a które wręcz będą miały etap prosperity? Trudno to dziś przewidzieć. Nawet ekonomiści mówią, że w pewnych kwestiach pomylili się, bo wszystkich nas tak bardzo zaskoczyła nowa sytuacja, np. branża lotów nie spodziewała się takich trudności, jakie dziś ma. Rynek zdrowia nie spodziewał się, że nie dostaniemy pieniędzy, jakich się spodziewaliśmy. Dlatego powstrzymałabym się tutaj od jakiejkolwiek opinii, bo dziś wszystko jest tak nieprzewidywalne. Ale dla odmiany dodam, że nikt nie przypuszczał, że przez pandemię przyspieszy postęp w teleopiece, teleporadach etc. Nikt nie sądził, że czasami tak dobrze będą się sprawdzać telewizyty. To jest bardzo pozytywna strona tych niespodziewanych zmian. Branża samochodowa z kolei była zupełnie nieprzygotowana na to, co stało się w zawiązku z deficytem produkcyjnym małych podzespołów i że to tak bardzo wpłynie na dostępność nowych aut. Zatrudnia pani ponad 3250 osób, jak z perspektywy tak dużego pracodawcy zmieniła się sytuacja na rynku pracy w ostatnim roku i jakie trendy przewiduje pani w tym obszarze? To, co zauważyłam to, że rynek ponownie przekształca się w rynek pracodawców, a ten rynek idzie w kierunku rynku doskonałych fachowców. Duża liczba kandydatów do pracy pozwala nam odnaleźć prawdziwe perełki nawet jeśli aktualnie nie prowadzimy rekrutacji na szeroką skalę, tylko wybiórczo. Co uważa pani za swój największy sukces i porażkę w minionym roku? To zależy, o jakim sukcesie myślimy. Dla mnie najważniejsze jest, że mimo tak ciężkiej sytuacji na rynku firma jest stabilna i nadal rozwija się. Moim osobistym sukcesem jest to, że otrzymałam Indywidualną Nagrodę Gospodarczą Prezydenta za całokształt mojej działalności. Również miłe jest to, że posypało się tak dużo innych nagród. Byłam zupełnie zaskoczona. Znalazłam się też na liście 100 kobiet „Forbesa”, później w „Gazecie Finansowej” na liście Pereł Przedsiębiorczości, a niedawno jeszcze dostałam wyróżnienie jako manager roku w prywatnej ochronie zdrowia – Człowiek Roku 2022, sukces w ochronie zdrowia. Jeszcze inna wielka niespodzianka, to fakt, że znalazłam się jako kobieta przedsiębiorca na okładce „Forbesa”. Na szczęście nie było porażek, które zapamiętałam. A jaki jest pani nadrzędny cel na rok 2023? Oczywiście dobro rodziny – to moje życie. Moim kolejnym celem jest, aby moje dziecko BetaMed SA i inne firmy w Polsce i zagranicą nadal się rozwijały, a moi pracownicy byli zdrowi, szczęśliwi i żeby dobrze nam się wspólnie działało. I jeszcze jeden cel to ten, aby moja pomoc ludziom w biznesie czy w życiu przydała się i inspirowała do tego, aby być silnym i nie poddawać się. Będzie to dla mnie wielkie spełnienie. Otrzymując informacje zwrotne, że moje słowa pomogły komuś, zmotywowały do czegoś i mi dodają większej wiary, że to ma sens i że warto poświęcić komuś czas i go wspierać.
Została oblana kwasem przez stalkera. Jak dziś wygląda życie Katarzyny Dacyszyn?
W 2016 roku życie Katarzyny Dacyszyn zmieniło się na zawsze. To właśnie wtedy modelka i projektantka została oblana kwasem siarkowym. Mężczyzna, który to zrobił, prześladował ją aż jedenaście lat! Warto wspomnieć, że dokonał tego czynu na sądowym korytarzu w Łodzi. Sprawca trafił do więzienia na 25 lat! Jak dzisiaj wygląda życie modelki i projektantki? Jakiś czas temu odwiedziła studio Dzień Dobry TVN, w którym opowiedziała o swoich bolesnych przeżyciach i o tym, jak poradziła sobie z traumą. Sąd Najwyższy wydał wyrok w sprawie oprawcy Katarzyny Dacyszyn Decyzja Sądu Najwyższego jest ostateczna: Robert W., który oblał fotomodelkę Katarzynę Dacyszyn kwasem w 2016 roku, spędzi w więzieniu 25 lat. Orzeczenie wydane zostało w środę 22 lipca 2020 roku. Według wymiaru sprawiedliwości, mężczyzna „godził się na wystąpienie skutku śmiertelnego u kobiety”. Tym samym sąd oddalił skargę kasacyjną obrony w tej sprawie. Domagała się ona uchylenia wyroku sądu apelacyjnego skazującego stalkera na 25 lat więzienia i chciała ponownego rozpoznania sprawy. Ponadto obrońca chciał zmiany kwalifikacji czynu z usiłowania zabójstwa na ciężkie obrażenie ciała pokrzywdzonej. W uzasadnieniu postanowienia sędzia Piotr Mirek wskazał, że oskarżony musiał mieć świadomość możliwości każdego skutku swojego czynu, jeśli szukał informacji o najbardziej żrących substancjach i wylał ją ofierze na twarz z bliska. Według sądu, prawdopodobieństwo dostania się kwasu do dróg oddechowych lub pokarmowych poszkodowanej było bardzo duże i sprawca godził się z tym. „Pokrzywdzona została ograbiona z dotychczasowego życia. Z cierpieniem psychicznym i fizycznym będzie zmagała się do końca życia”, podkreślał sędzia Mirek. View Burdaffi on the source website CZYTAJ TAKŻE: Oprawca Katie Piper wyszedł na wolność. Przed laty oblał modelkę kwasem Katarzyna Dacyszyn o wyroku Sądu Najwyższego Z ostatecznego wyroku cieszyła się pokrzywdzona. Katarzyna Dacyszyn zamieściła wówczas na swoim profilu na Instagramie emocjonalny wpis. „Kochani!!!!! Jestem szczęśliwa! Wzruszona i bezpieczna na kolejne 20lat! WYGRALIŚMY!!!! Bezapelacyjnie w Sądzie Najwyższym! Pan mecenas Bartosz Tiutiunik jest nieoceniony! Pierwszy taki prawomocny wyrok w kraju zostawał podtrzymany!!! Jestem bezpieczna. Mogę żyć dalej i planować przyszłość. Dziękuję Wam za wasze wsparcie!!! Jesteście wielcy!!!! Daliście mi wielkie ❤❤❤❤”, podkreślała wzruszona. Historia Katarzyny Dacyszyn Koszmar modelki i projektantki bielizny rozpoczął się w 2005 roku. Otrzymała wiadomość, która wydawała się pomyłką. „Pierwsza wiadomość była wyznaniem miłości, ale tak bardzo dziwnym i tak dziwnym językiem pisanym, że ona była wręcz przerażająca. Ja pomyślałam, że to jest jakaś pomyłka, bo ja tego człowieka nie znam i od razu zablokowałam tę osobę", mówiła kilka lat temu w rozmowie z TVN24. To nie była pomyłka, a kobieta była obserwowana. Najprawdopodobniej mężczyzna mieszkał w tym samym bloku. „Napisał mi, że jest jedna osoba na świecie, która się go nigdy nie pozbędzie i to ja jestem ja, a on jest moim diabłem stróżem”, mówiła dla TVN24. Katarzyna Dacyszyn zmagała się z atakami paniki, szukała pomocy u psychologa. SMS-y i wiadomości od Roberta W. przychodziły z fałszywych profili, były pełne agresji. Sprawca miał umieszczać wpisy i komentarze w internecie, a także wysyłać obraźliwe e-maile, SMS-y i dzwonić do kobiety. Spotkanie ze stalkerem zapamięta do końca swoich dni. W 2016 roku odbył się proces, który raz na zawsze miał dać jej wolność. Okazało się, że mężczyzna, który ją prześladował, posiadał dwie tożsamości. Robert W. w poprzednim życiu miał spędzić kilka lat w więzieniu. „Zrozumiałam, że człowiek, który mnie obserwuje, zmienił imię i nazwisko, a przedtem miał bardzo bogatą przeszłość kryminalną. Wtedy poczułam realne zagrożenie. Zrozumiałam, że nie mam do czynienia z osobą, która chce się karmić moim lękiem, tylko osobą, która chce mi zrobić krzywdę”, mówiła w wywiadzie dla Fakt24. CZYTAJ TAKŻE: Jej „W domach z betonu...” śpiewała cała Polska. Jak potoczyły się losy Martyny Jakubowicz? Katarzyna Dacyszyn oblana kwasem W sierpniu 2016 roku w Sądzie Rejonowym dla Łodzi-Śródmieścia spotkała się ze swoim prześladowcą. Nikt nie przewidział, że będzie chciał się na niej zemścić. „Nie czułam się bezpiecznie zupełnie, byłam totalnie przerażona. Usiadłyśmy w drugim końcu korytarza, z dala od ludzi. W którymś momencie coś uśpiło moją czujność, już tak ze zdenerwowania wyjęłam telefon i zaczęłam sprawdzać wiadomości. W tym momencie zobaczyłam przed twarzą słoik z cieczą i usłyszałam jakiś przerażający głos”, relacjonowała tamte wydarzenia w rozmowie z dziennikarką TVN24 w 2017 roku. W pojemniku był żrący kwas siarkowy. Został wniesiony do budynku sądu w słoiku po kawie. Gdy mężczyzna próbował wziąć zamach i wylać na nią ciecz, odwróciła się szybko w bok. To miało uratować jej życie. Środek żrący poranił 25% jej ciała i spowodował u modelki rozległe poparzenia twarzy, oka, klatki piersiowej i tułowia. Katarzyna Dacyszyn trafiła do szpitala, stamtąd przetransportowano ją do Centrum Leczenia Oparzeń w Siemianowicach Śląskich. Kobieta przeszła serię zabiegów i operacji. Miała operację wzroku i przeszczepy skóry w dwunastu miejscach. Dopiero po tygodniu odzyskała wzrok, ale tylko częściowo. CZYTAJ TAKŻE: Natasza Urbańska szczerze o relacji z nastoletnią córką. „Ja tej pępowiny nie chcę odcinać” Walka o życie Katarzyny Dacyszyn i wyrok dla oprawcy. Kasacji nie będzie Emocje są wciąż żywe. Katarzyna Dacyszyn wybaczyła swojemu stalkerowi. Mężczyzna trafił do więzienia, gdzie odsiaduje wyrok. Pod koniec października 2017 r. Sąd Okręgowy w Łodzi skazał mężczyznę na 25 lat więzienia - karę surowszą niż tę, o którą wnioskowała prokuratura. Zasądził również 12-letni zakaz zbliżania się do ofiary na mniej niż 100 metrów. Według sądu sprawca działał z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia kobiety, bo miał świadomość, że kwas może być groźny dla życia. Tym samym sprawa została zakwalifikowana jako usiłowanie zabójstwa, a nie uszkodzenie ciała. Sąd apelacyjny utrzymał ten wyrok w mocy. Od wyroku sądu apelacyjnego kasację do Sądu Najwyższego wniósł obrońca skazanego. W skardze tej wniesiono o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Adwokat W. chciał zmiany kwalifikacji czynu z usiłowania zabójstwa na ciężkie obrażenie ciała pokrzywdzonej, które jest zagrożone karą do 15 lat więzienia. Według obrony sprawca nie miał pełnej świadomości tego, że jego działanie może skutkować śmiercią poszkodowanej. Pełnomocnik i prokuratura zgodnie wnieśli o oddalenie kasacji. Modelka i projektantka dziś ma w sobie więcej siły. Z perspektywy czasu zdaje sobie sprawę, że mogła wywalczyć sobie ochronę, ale nie chciała wyjść na histeryczkę. W dodatku wszyscy próbowali uspokajać ją. „Mam świadomość, że w tej sytuacji nie sprawdziły się niektóre służby, że jako ofiara mogę mieć poczucie żalu. Zrozumiałam też, że w niektórych sprawach mogę polegać tylko na sobie i czuć się odpowiedzialną za podjęte decyzje i za to, co robić dalej”, mówiła w wywiadzie Mariuszowie Sobocie dla Fakt24. Katarzyna Dacyszyn opisała dokładnie proces swojego leczenia. Wiele razy zdarzyło jej się zwątpić. Zaznaczyła, że nie jest kobietą ze stali. W tamtym momencie myślałam, że to już koniec. „Problem w tym, że moje ciało było już tak zmęczone, że zamiast się goić, pojawiały się rany. To był ten najgorszy moment, gdy przestałam mieć nad nim kontrolę. Pomyślałam, że już mnie nie słucha. (…) Później pojawiły się momenty, że nie wiedziałam, czy będę miała twarz, a przez tydzień w ogóle nic nie widziałam. Tu jednak miałam pewność, że w końcu odzyskam wzrok. Bo to przecież niemożliwe, nie dopuszczałam do siebie tej myśli. Chociaż słyszałam takie szepty, że „ona chyba nie będzie widzieć”. Kluczem do wszystkiego jest pozytywne myślenie”, mówiła w rozmowie z Fakt24. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Patryk Galewski był bandytą. Teraz jest szefem kuchni, szczęśliwym mężem i ojcem Jak dziś wygląda życie Katarzyny Dacyszyn? Cały czas była aktywna zawodowo. Gdy jej marka miała podpisaną umowę z Playboyem na pokaz bielizny, kobieta otrzymała dodatkową siłę i determinację do działania. Katarzyna Dacyszyn postanowiła napisać książkę, by pomóc ludziom w trudnej sytuacji. W dodatku kobieta odnalazła w sobie tyle sił, by wybaczyć oprawcy. „Dostaję od nich dużo pozytywnych wiadomości, dużo ciepła i zrozumienia, a także dobrej energii. Od pewnego czasu dużo się w Polsce mówi o hejcie. (…) Pytają też mnie, jak znalazłam w sobie siłę, by wybaczyć człowiekowi, który mnie skrzywdził. A przecież tak właśnie się stało. Nie mogę do końca życia o nim myśleć i o tym, co mi zrobił. Jak żyć, jeśli nie mamy żadnej nadziei i wszystkiego mamy już dosyć”, mówiła. W książce jest wiele szokujących momentów, jak chociażby ten, w którym Katarzyna Dacyszyn pokazuje sposób traktowania ofiary przez biegłego psychiatrę sądowego. „Rozumiem, że musiałam zostać przebadana psychiatrycznie, ale sposób, w jakim to się odbyło, był skandaliczny”, wyznała. Mimo swoich doświadczeń Katarzyna Dacyszyn wszędzie stara się szukać pozytywów. Kobieta odzyskała upragnione poczucie bezpieczeństwa. „Przez to, co się stało, zmieniło się podejście w polskim prawodawstwie do tego typu ataków. Chciałam, by moje cierpienie nie poszło na marne. Doszłam do wniosku, że warto się nim podzielić, by uświadomić ludziom, że stalking może być śmiertelnie niebezpieczny, a ludzie z obsesjami na czyimś punkcie potrafią być niebezpieczni”, mówiła dla Fakt24. Kobieta wróciła do swojej pasji i dalej projektuje, a także angażuje się w akcje poświęcone walce ze stalkingiem. „Zdaję sobie sprawę, że przeszłam bardzo długą drogę i w pewnym momencie upadłam na kolana. Ale wstałam, podniosłam się i idę dalej”, dodała. Katarzyna Dacyszyn radzi, aby pokochać siebie Katarzyna Dacyszyn 14 lutego 2022 roku była gościem walentynkowego wydania programu „Dzień Dobry TVN”, w którym szczerze przyznała, że „posiadanie drugiej połówki nie powinno być warunkiem szczęścia”. Najpierw trzeba zacząć od zaakceptowania siebie i znalezienia poczucia własnej wartości. W trakcie programu projektantka wróciła pamięcią do dramatycznych chwil, jakie rozegrały się przed laty. Będąc u szczytu kariery, w jednej chwili jej życie zamieniło się w koszmar. „Odnosiłam sukcesy. Byłam u progu kariery, wszystko zostało opisane w książce „Kobieta z blizną”. Zostałam zaproszona na pokaz w Nowym Jorku, później znalazłam inwestora w Hongkongu. Miałam wrażenie, że spełniają się moje wszystkie zawodowe marzenia. W pewnym momencie zderzyłam się ze ścianą. Było to wstrząsające. W młodym wieku walczyłam o życie, lekarze powiedzieli, że nie wiedzą, czy będę miała twarz”, wspominała modelka w rozmowie z prowadzącymi. Kobieta mimo bolesnych przeżyć postanowiła się nie poddawać. Tygodnie spędzone w szpitalu zupełnie przewartościowały jej życie. Najważniejsze było pozytywne myślenie oraz chęć do dalszego działania. „Wiara była we mnie od samego początku, bo budowałam tożsamość i poczucie własnej wartości nie na wyglądzie. Postawiłam sobie cel. Kiedy w szpitalu byłam w toku leczenia, musiałam mieć pozytywne nastawienie. Lekarze powiedzieli, że to jest kluczowe. Trzeba doceniać w życiu to, co jest pozytywne, to co nam się udaje. Na tym należy się skupić” stwierdziła. Po wyjściu ze szpitala Katarzyna Dacyszyn wydała książkę pt. Kobieta z blizną, w której opisała swoje traumatyczne doświadczenia związane z atakiem stalkera. Jak wczęsniej podkreślaliśmy, zajęła się edukacją w obszarze stalkingu. Jednocześnie przyznała, że wiara w siebie i swoje możliwości jest podstawą zbudowania osobistego sukcesu. „Musimy zbudować siebie i docenić. Zaakceptować wszystkie mankamenty, żeby sobie pomóc i osiągnąć sukces. Należy siebie wesprzeć, znaleźć najlepsze strony i dokonywać całe życie samorozwoju, tego, żeby być lepszym człowiekiem. To jest proces. Całe życie spotykają nas różne doświadczenia, one są potrzebne, żeby nas ukształtować wewnętrznie”, podsumowała na antenie TVNu. Katarzyna Dacyszyn działa również na rzecz ofiar ataków kwasem. Zaangażowała się także w organizację warsztatów Bezpieczne KobieTY, by walczyć o ich bezpieczeństwo. Wspólnie z Mateuszem Orczykowskim i Fundacją To Się Uda utworzyli cykl szkoleń. „Pierwsza to jest sprawa, w której my, intuicyjnie wyczuwamy sytuację. Mnie intuicja dużo wcześniej podpowiadała, że być może ta sytuacja będzie niebezpieczna. [...] Znalazłam się w sądzie. W budynku teoretycznie chronionym, bezpiecznym nie powinno dojść do zdarzenia, do którego doszło. Natomiast powinnam zachować zasadę czujności, a ja niestety sprawcę straciłam z oczu. Zresztą świadomie. Opuściłam wzrok i nie kontrolowałam sytuacji. No i podstawowa zasada ograniczonego zaufania [...], która polega na tym, że nawet w teoretycznie bezpiecznym miejscu, może dojść do sytuacji, która zagraża naszemu życiu”, mówiła w listopadzie 2022 roku Katarzyna Dacyszyn. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! CZYTAJ TEŻ: Tak wygląda żona Pawła Golca. Ich wspólne zdjęcia to rzadkość!
Janusz Kulig zginął 18. lat temu. Jego śmierć wstrząsnęła całą Polską...
Kierowca rajdowy zmarł tuż przed narodzinami swojego drugiego dziecka...
Był piątek 13 lutego 2004 roku. Warunki pogodowe nie sprzyjały, widoczność była słaba. Z powodu zaniedbania dróżniczki na przejeździe kolejowym w Rzezawie (brak opuszczonych rogatek i nieuruchomienie sygnalizacji świetlnej) prowadzony przez Janusza Kuliga Fiat Stilo zderzył się z pociągiem pospiesznym „Ślązak” relacji Zielona Góra-Przemyśl. Mimo że po wyciągnięciu z auta kierowca rajdowy jeszcze żył, zmarł wkrótce potem z powodu odniesionych obrażeń. Od tego tragicznego wypadku minęło w tym roku 18 lat... Dziś z kolei rajdowiec obchodziłby kolejne urodziny. Wypadek Janusza Kuliga na przejeździe kolejowym Był osobą pogodną, która w kilka sekund potrafił zjednać sobie każdego. Zawsze uśmiechnięty, pozytywnie nastawiony do życia. „Gwiazda, która nie gwiazdorzyła”, mawiali o nim fani, przyjaciele i konkurenci. W chwili śmierci miał zaledwie 35 lat i jeszcze wiele przed sobą. Jednak już wówczas miał na koncie kilka spektakularnych sukcesów: trzykrotne mistrzostwo Polski (1997, 2000 i 2001 rok), wicemistrzostwo Europy (2002) oraz dwukrotne mistrzostwo Europy Centralnej (1998 i 1999 rok). Nikt nie miał wątpliwości, że jest poważnym pretendentem do odniesienia kolejnych międzynarodowych sukcesów. Niestety, tragiczny lutowy dzień odmienił wszystko. Rodzice Janusza Kuliga podkreślają, że nie wierzył w przesądy. Przez wiele lat mówiono o nim, że jest w czepku urodzony. Jak na ironię, wypadek, który zakończył jego życie i pasmo zawodowych sukcesów wydarzył się... w piątek trzynastego. O tym, jak wyglądały ostatnie godziny przez tragedią, opowiedzieli w wywiadzie jego rodzice, Helena oraz Jan. Czytaj także: Andrzej Munk był jednym z najlepszych polskich reżyserów. Gdy zginął, miał 39 lat Wspomnienia Jana Kuliga, ojca kierowcy rajdowego „Jechaliśmy do rodziny w Toruniu, a jeszcze dwie godziny przed wypadkiem rozmawialiśmy przez telefon. Janusz opowiadał, że następnego dnia ma zaplanowaną wizytę na otwarciu galerii w Gliwicach. Gdy dowiedzieliśmy się o wypadku, ruszyliśmy w drogę powrotną, z której nic nie pamiętam. Zakodowałem sobie w głowie, że musimy jechać do prosektorium do Bochni, żeby go zobaczyć, a zajechałem do Krakowa, pod blok, w którym Janusz mieszkał z żoną i dziećmi. Nie wiem, jak to się stało. Byłem w jakimś amoku”, zwierzył się ojciec Janusza Kuliga w intymnej rozmowie z Dariuszem Dobkiem z Onet Sport. Dodał, że nie od razu dotarła do nich wiadomość, że syn nie żyje. „Gdy usłyszałem o wypadku, moja pierwsza myśl była taka, że może po prostu potrącił go pociąg. Ale gdy zaczęły rozdzwaniać się telefony, skontaktowałem się z panią prokurator z Bochni. Przyznała, że był wypadek, ale twierdziła, że nie wiadomo, kto zginął, bo jest ciemno, a poza tym samochód mógł zostać pożyczony. Próbowała uniknąć odpowiedzi. W końcu rzuciłem jej w nerwach, żeby powiedziała mi wszystko, co wie. Wtedy przyznała, że to Janusz”, ujawnił. Okazuje się, że przejazd ten sportowiec wybrał, bo chciał zobaczyć, czy w składzie materiałów budowlanych, który dzierżawił znajomym, wszystko jest w porządku. Czy rodzice zastanawiają się często „co by było, gdyby”? Zwracają na pewno uwagę na szereg zaniedbań ze strony PKP, które spowodowały, że wypadek, któremu uległ Janusz Kulig, był tak tragiczny w skutkach. Czytaj także: Przyczyny śmierci Dariusza Siatkowskiego nigdy nie zostały wyjaśnione... Janusz Kulig Szczegóły śmierci Janusza Kuliga „Zawsze po fakcie ocenia się, analizuje, ale ostatecznie człowiek dochodzi do wniosku, że nie ma co gdybać. Chociaż w tym przypadku wystarczyłoby, żeby PKP uporządkowała przejazd. Pociąg nie uderzył bowiem w jego samochód lokomotywą, tylko kołami, bo Janusz próbował się jeszcze uratować. Po uderzeniu przez pociąg auto wpadło dodatkowo na nieczynny słup trakcyjny. Gdyby tam nie stał, samochód by przekoziołkował. A tak zapięty pas spowodował pęknięcie aorty. Wiem, że to już gdybanie... Ani nie opadły zapory, ani nie pulsowały czerwone światła. Dróżniczka mówiła później, że nie wie, dlaczego doszło do wypadku”, wspomina pan Jan. Michalina K., dróżniczka, która poniosła karę za ten tragiczny wypadek, została skazana na dwa lata pozbawienia wolności w zawieszeniu na trzy. Wpływ na tak łagodny wyrok miało m.in. to, że rodzice Janusza Kuliga przebaczyli jej. Podkreślają, że nigdy nie pragnęli zemsty. „Ale co by nam to dało? Życia Januszowi by to nie przywróciło. Dróżniczka i tak przeżywała to bardzo ciężko. Gdy dzień po wypadku przyjechałem na komendę policji po jego rzeczy, zauważyłem kobietę z twarzą w dłoniach. Coś mnie tknęło i podszedłem do niej, mimo że jej nie znałem, więc nie wiedziałem, czy to ona. Gdy się na mnie popatrzyła, upadła na kolana i zaczęła krzyczeć, że zabiła mi syna. Z trudem ją podniosłem, a gdy usiadła na krześle, trzęsła się jak galareta. Próbowałem ją uspokoić. Powiedziałem jej, że wybaczymy”, zwierzył się Dariuszowi Dobkowi Jan Kulig. Dodał, że było to dla nich jedyne wyjście i jego syn z pewnością postąpiłby tak samo. „Jednak nie wszystkim podobało się to, że tak szybko wybaczyliśmy. Mówili nam to wprost, ale zawsze odpowiadałem, że nie było innej możliwości. Janusz też by tak postąpił. Nie chciałby zemsty. Nie wahaliśmy się ani chwili. Zarazem nie robiliśmy tego na pokaz. To była dla nas normalna, ludzka reakcja. Nigdy nie szukamy rewanżu. Uważamy, że zło trzeba zwalczać dobrem. Takie podejście jest lepsze, człowiek jest wtedy spokojniejszy”, podkreślił z mocą ojciec Janusza Kuliga. Dziennikarz zauważył, że rodzice sportowca wiele razy od chwili tragedii 18 lat temu pokonywali samochodem feralny przejazd. Czy towarzyszył im strach? „Nie boję się pokonywać tamtego przejazdu. Tyle że zawsze zatrzymuję się przed torami i oglądam się na wszystkie strony. Teraz jest już tam bezpieczniej. Budynek dróżnika został usunięty, a wtedy trzeba było wjechać kołami na pierwsze tory, żeby zobaczyć, czy coś nie jedzie, bo widoczność była tak słaba. Szkoda tylko, że tak to u nas dziwnie jest, że dopiero musi się coś stać, żeby doszło do poprawy warunków”, zauważa Jan Kulig. Warto również pamiętać, że gdy rajdowiec zginął, jego żona była w ciąży z drugą córką. Dziecko przyszło na świat krótko po tragedii. Kobieta wystąpiła wówczas do PKP o adekwatne odszkodowanie. Choć trudno w to uwierzyć, sprawa trwała aż pięć lat. „Szkoda nawet wracać do tej sprawy, tyle lat się to ciągnęło... Na pewno przeżywała to, tym bardziej że w momencie śmierci męża była w ciąży. Do dziś jest sama i choć może nie okazuje na co dzień żałoby, to jednak widać nią po niej”, zwierzył się ojciec sportowca. Czytaj także: „Przepraszam, nie chciałem tak żyć”... Dramatyczna historia śmierci Mirosława Breguły z zespołu „Universe” Janusz Kulig Rzezawa, 14.02.2004 Tak bliscy zapamiętali Janusza Kuliga Wiele pięknych słów o kierowcy powiedzieli przed ostatnie lata jego bliscy. Między innymi córka Paulina. „Zdawałam sobie sprawę z tego, że tata jest rozpoznawalny. Przemycałam do przedszkola plakaty i pięć minut przed wyjściem szybko podpisywał mi autografy, żebym mogła je rozdawać. To był też tata, którego wysyłałam na kolegów, którzy mnie zdenerwowali, żeby ich postraszyć”, opowiadała w Dzień Dobry TVN. Gdy Janusz Kulig zginął, miała 7 lat. „Gdy oglądam zdjęcia, te momenty same mi się przypominają. Podróżowaliśmy do Włoch. Podczas podróży tata zawsze otwierał swój ulubiony energetyk. Pamiętam ten dźwięk strzelającej puszki i zapach napoju. To mi się kojarzy z takim smakiem wakacji, a kultura Italii cały czas jest w moim sercu”, dodawała na wizji. Gdy sportowiec zmarł w lutym 2004 roku, jego ukochana była wtedy w ciąży. 5 miesięcy później narodziła się druga córka – Julia. I to ona mocno przypomina bliskim o panu Januszu. Gdy raz założyła na głowę jego balaklawę rajdową, wszyscy byli w szoku. „My z mamą zamarłyśmy, to było coś niesamowitego. Julia jest tak podobna do naszego taty. Ja nie muszę odtwarzać jego sylwetki, bo tata jest ze mną cały czas w postaci siostry, która jest jego totalną kopią . Bardzo ją kocham i gdy widzę jej oczy, jej spojrzenie pełne błysku, to zdecydowanie przypominają mi się tamte czasy”, mówiła Paulina w tym samym wywiadzie... Czytaj także: Andrzej Nowakowski w szale alkoholowym zabił swojego kolegę. Tym procesem żyła Polska na początku lat 70.
Te książki musisz przeczytać! Oto 7 lektur o kobietach i feminizmie…
Inspirujące i wciągające, warto je znać!
Kojarzycie nazwisko Chimamanda Ngozi Adichie? Jeśli czytaliście uważnie magazyn VIVA!Moda, to pamiętacie, że jej słowa wspominaliśmy w jednym z numerów. Jeśli jednak Wam to umknęło, to na pewno znacie piosenkę Beyoncé ***Flawless. Utwór to manifest piosenkarki, w którym wykorzystała duży fragment przemówienia nigeryjskiej pisarki i aktywistki Chimamandy Ngozi Adichie. Właśnie w tym przemówieniu padają niezwykle ważne słowa „Feminist: the person who believes in the social, political, and economic equality of the sexes”/„Feministka to osoba, która wierzy w społeczną, polityczną i ekonomiczną równość płci”. To nie koniec istotnych przemyśleń nigeryjskiej feministki - to ona jest autorką stwierdzenia „We should all be feminists”/„Wszyscy powinniśmy być feministami”. A kim były i są feministki? Oto książki o kobietach i feminizmie, które warto przeczytać! ZOBACZ TEŻ: Co warto przeczytać tej jesieni? Oto najciekawsze książki o sztuce i modzie! „Wszyscy powinniśmy być feministami”, Chimamanda Ngozi Adiche Autorka w tej książce nawołuje do feminizmu, obala liczne stereotypy, które zakorzeniły się w naszych przekonaniach na przestrzeni ostatnich lat - opiera się przy tym, między innymi na własnym doświadczeniu. Według niej społeczeństwo skupia się w dużej mierze wyłącznie na ogólnych prawach człowieka, jest to jednak działanie niewystarczające, bowiem zapominamy wówczas często o problemach, które związane są z płcią kulturową. „Opowieść podręcznej”, Margaret Atwood Pewnie doskonale znacie słynny serial o tym samym tytule z Elisabeth Moss w roli głównej. Powstał właśnie w oparciu o książkę Atwood z 1985 roku. Głównej bohaterce Fredzie przyszło żyć w Republice Gilead. W świecie owładniętym reżimem oraz ortodoksyjnymi prawami religijnymi, borykającym się z problemem niepłodności i drastycznie spadającym przyrostem naturalnym. W tej koszmarnej rzeczywistości tylko nieliczne kobiety pozostały płodne, rodzą dzieci dla bezpłodnych małżeństw. Do nich należy Freda, która nie ma już praw, ma za to długą listę zakazów i nakazów. Przerażająca opowieść, która szczególnie dziś w Polsce nabiera mocy… „Feminist Fight Club. Jak przetrwać w seksistowskim miejscu pracy”, Jessica Bennett W tej książce dziennikarka Jessica Bennett przeplata osobiste historie członkiń fight clubu (raz w miesiącu grupka kobiet spotykała się, żeby dzielić się frustracjami wywołanymi seksizmem w ich pracy) z potwierdzonymi naukowo danymi o nierównościach między kobietami i mężczyznami, które wciąż stanowią bolączkę rynku pracy. Nie tylko wymienia konkretne typy seksistowskich zachowań, lecz także udziela porad, jak z nimi walczyć. „Mit urody” Naomi Wolf „Mocne… żadna inna książka nie przedstawiła w tak bezpośredni sposób dezorientacji świetnie wykształconych kobiet, które czują się emocjonalnie i fizycznie torturowane przez konieczność wyglądania jak gwiazda filmowa”. – New York Times. W dzisiejszym świecie kobiety mają więcej władzy, cieszą się prawnym uznaniem i sukcesami zawodowymi jak nigdy wcześniej. Dzieje się to wraz z oczywistym rozwojem ruchu kobiecego. Mimo to jednak, Naomi Wolf, pisarka i dziennikarka, jest zaniepokojona nowym rodzajem społecznej kontroli, który, jak wskazuje autorka, może się okazać równie ograniczający jak tradycyjny wizerunek kobiety jako gospodyni domowej i żony. To mit piękna, obsesja cielesnej perfekcji, więzi współczesną kobietę w nieskończonej spirali nadziei, samoświadomości i nienawiści do samej siebie, gdy stara się ona spełnić to, co niemożliwe: społeczną definicję „nieskazitelnego piękna”. „Druga płeć”, Simone de Beauvoir Opublikowana w 1949 roku „Druga płeć” to klasyka literatury i traktat o sytuacji kobiety. Beauvoir interpretuje fakty i mity, które narosły wokół „kobiecości”. Bada kształtowanie się kobiety w kobiecie, żeńskość i dialogi płci. Dowodzi, iż świat został fałszywie zbudowany na prawach mężczyzn, a męski punkt widzenia funkcjonuje wciąż jako dominujący. Posługując się bogatym materiałem erudycyjnym, demaskuje uprzedzenia, usprawiedliwienia i ostatecznie wiedzie ku wyzwoleniu. Książka jest gruntowną analizą kobiecości, jednym z fundamentów dyskursu feministycznego. „Czarownice. Niezwyciężona siła kobiet”, Mona Chollet Autorka walczy na stronach tej książki ze stereotypami związanymi z feministki, które postrzegane są przez dużą część społeczeństwa w sposób negatywny. Odwołanie się do czarownic nie jest przypadkowe. Mona Chollet zauważa, że najczęściej o czary w okresie od XVI do XVII wieku oskarżone były kobiety niezamężne i owdowiałe. Czyżby brak mężczyzny u boku był wystarczającym powodem, dla którego można było posądzić kogoś o konszachty z ciemnymi mocami? "Moje życie w drodze" Gloria Steinem Pozycja obowiązkowa. „Moje życie w drodze” to autobiografia amerykańskiej pisarki, dziennikarki, aktywistki i ikony drugiej fali feminizmu Glorii Steinem. W tej porywającej historii o przywództwie, podróżach i aktywizmie Steinem uświadamia, że otwarty umysł może zmienić sposób naszego myślenia, działania i życia. Autorka po raz pierwszy opowiada tak szczerze historię swojego życia! A my polecamy Wam też serial „Mrs. America”, który również przybliży Wam dzieło życia i sylwetkę Steinem.
Bra Day Polska 2022: po dwóch pandemicznych latach wydarzenie powraca!
Po dwóch pandemicznych latach przerwy BRA Day Polska wraca w pełnym wymiarze! BRA Day to trwające przez cały październik otwarte warsztaty, panele i spotkania. Ideą BRA Day jest promowanie profilaktyki raka piersi i rekonstrukcji piersi po mastektomii. Zwieńczeniem tych aktywności będzie Gala BRA Day, która w tym roku odbędzie się 28 października w Teatrze Wielkim w Łodzi. Czym jest BRA Day? BRA Day to międzynarodowa akcja, która została zapoczątkowana przez dr Mitchella Browna w 2011 roku w Toronto w Kanadzie, aby uczynić operację rekonstrukcyjną piersi bardziej dostępną dla kobiet w Kanadzie i na całym świecie. Od 2014 roku idea BRA Day jest promowana także w Polsce, głównym organizatorem BRA Day Polska jest Wojewódzkie Wielospecjalistyczne Centrum Onkologii i Traumatologii im. M. Kopernika w Łodzi. Bohaterkami BRA Day Polska, jak co roku, są pacjentki z całego kraju, które zakończyły proces leczenia, bądź są w jego trakcie. Tym z pań, które mają problem z samoakceptacją po leczeniu i powrotem do pełni życia, pomagamy odkryć na nowo ich piękno i siłę. Tę postawę odzwierciedla plakat BRA Day. „Chciałam pokazać kobietę silną, piękną, dumną – niezależnie od tego co wydarza się w jej życiu” – mówi Anna Halarewicz, ilustratorka mody i autorka rysunku do plakatu i zaproszenia BRA Day Polska. GALA BRA DAY Gala BRA Day Polska to wyjątkowy wieczór, podczas którego pacjentki wystąpią jak co roku na wybiegu w roli modelek, manifestując tym samym wolę życia i jego celebracji, zachęcą też Polki do badań profilaktycznych, a tym, które zmagają się z chorobą – dodadzą pewności w powodzenie leczenia oraz w siłę kobiecości. W tym roku na wybiegu pojawią się młodsze pacjentki, między 30 a 40 rokiem życia, bo rak piersi dotyka coraz młodsze kobiety. Tak jak w ubiegłych latach, tak i w tym roku, polskie marki i topowi projektanci potwierdzili wsparcie idei BRA Day. Podczas Gali 28 października 2022 zobaczymy na wybiegu 40 kobiet w projektach m.in. duetu MMC Studio, Roberta Kupisza i Lidii Kality oraz butach Kazar. Pokaz wyreżyseruje Magdalena Rozenfeld, makijaże na pokaz wykona marka Estee Lauder, która od lat wspiera działania podnoszące świadomość profilaktyki raka piersi, a o fryzury kobiet zadba marka z.one concept. Galę rozpocznie występ tenora Dariusza Stachury, dyrektora Teatru Wielkiego w Łodzi, oddamy głos lekarzom, którzy na co dzień leczą kobiety chore na raka piersi, a na koniec kilka utworów wykona Natalia Kukulska. Prowadzącymi tegoroczną Galę będą Anna Puślecka, ekspert mody i dziennikarka, która kilka lat temu przeszła raka piersi oraz Marcin Cejrowski, dziennikarz telewizyjny, wieloletni redaktor naczelny serwisu Plejada, Ambasador Onetu i postać medialna. Wśród zaproszonych 1000 gości będą pacjentki, lekarze, entuzjaści idei BRA Day, media i gwiazdy, znane kobiety – aktorki, dziennikarki, prezenterki, które zawsze zabierają głos w ważnych sprawach. WARSZTATY, PANELE, SPOTKANIA BRA Day to podnoszenie świadomości na temat profilaktyki raka piersi oraz rekonstrukcji piersi i wspieranie społeczności cierpiących na tę chorobę; to idea, która szczególnie jest promowana w październiku, będącym symbolicznie miesiącem profilaktyki raka piersi. Galę BRA Day przez cały październik poprzedzą otwarte warsztaty i spotkania, we wtorki i soboty, z lekarzami, psychologami i specjalistami z różnych dziedzin, dzięki którym kobiety mogą nawiązać znajomości, zdobyć sprawdzone informacje na temat zdrowego stylu życia, najnowszych możliwości i standardów leczenia, czy dobrze się bawić. W tym roku odbędą się m.in. warsztaty z tańca z Anną Pstrokońską-Kurdą, warsztaty pozytywnego myślenia z Małgorzatą Ohme, psycholożką i prowadzącą „Dzień Dobry TVN”, konsultacje z zakresu rekonstrukcji piersi z prof. Agnieszką Kołacińską-Wow czy warsztaty z zarządzania seksem po raku piersi z dr MONIKĄ ŁUKASIEWICZ, autorką książki „Seks bez cycków, czyli seks dobrze zaprojektowany”. SESJA ZDJĘCIOWA I WYSTAWA W ramach BRA Day Polska co roku organizowana jest także sesja zdjęciowa. Tym razem zrealizowane zostaną aż dwie sesje, z udziałem 16 pacjentek z całej Polski. Autorką pierwszej będzie fotografka Monika Szałek, od lat związana z inicjatywą BRA Day, doskonale rozumiejąca potrzeby bohaterek, potrafiąca w wyjątkowy sposób uchwycić urok kobiet doświadczonych chorobą nowotworową piersi. Panie zapozują w bieliźnie marki Gorsenia, która jest partnerem sesji. Mecenasem drugiej sesji jest marka LILOU, której biżuteria uzupełni stylizacje kobiet w ubraniach polskich projektantów. Obie sesje zdjęciowe zostaną zaprezentowane jako wystawa podczas Gali BRA Day 28 października, po czym na stałe będą zdobić ściany wnętrz Szpitala Kopernika w Łodzi. Więcej informacji o warsztatach i BRA Day NA TEJ STRONIE INTERNETOWEJ oraz: - na Instagramie POD TYM ADRESEM - na Facebooku POD TYM LINKIEM ORGANIZATOR BRA Day Polska: Szpital im. Kopernika w Łodzi PATRON HONOROWY: Marszałek Województwa Łódzkiego PATRONI MEDIALNI: Fashion Magazine, Fashion Post, TwójStyl.pl, WysokieObcasy.pl, Viva! PARTNERZY: Województwo Łódzkie, Lilou, Estee Lauder Companies, Kazar, z.one concept, Vienna House Andel’s Lodz, Rossmann, Gorsenia, DomoMania, Gravity, Roche, NFZ Oddział w Łodzi, Teatr Wielki w Łodzi
Wstrząsające wyznanie syna brutalnie zamordowanego premiera Piotra Jaroszewicza
W 2018 roku sprawa brutalnie zamordowanego premiera Piotra Jaroszewicza i jego żony powróciła na wokandę. Minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro potwierdził wówczas, że zarzuty postawiono trzem osobom, podejrzanym o morderstwo, którego dokonano w 1992 roku. Przypominamy wywiad Krystyny Pytlakowskiej, w którym syn polityka ujawnił szokujące szczegóły tego zdarzenia. Co wydarzyło się w tamtej nocy w Aninie pod Warszawą? View Ediplayer on the source website „Czerwony Książę”… Taki tytuł nosi wywiad-rzeka z panem, zrobiony przez pańską żonę - Alicję Grzybowską. I tak Pana nazywano za czasów PRL. Co właściwie znaczyło to określenie i kiedy do Pana przylgnęło? Ja z Czerwonym Księciem spotkałem się w roku 1980 czy 1981, wcześniej mnie tak nie nazywano. Może dlatego, że liczono się z moim ojcem? To określenie jednak żyje do dziś, pochwalę się, że wczoraj przysłano mi zdjęcie z Czech, a na nim samochód kolegi - Polonez 2000 z napisem na masce i bokach: „For Red Prince Andrzej Jaroszewicz”. Po raz pierwszy kogoś tak uhonorowano i to przed śmiercią. Poczułem się, jakby postawiono mi pomnik za życia. Czerwony książę? Może dlatego, że żyłem na luzie? Z przytupem? Fantazji nigdy mi nie brakowało. Mówiono też o Panu: „playboy”, „czołowy uwodziciel PRL-u”, „enfant terrible Polski Ludowej”... Ale wtedy playboyów jeszcze u nas nie było. Ta zagraniczna nazwa trudno się tu przebijała. A uwodziciel? Lubię kobiety, szanuję je. Ja z moimi kobietami się żeniłem, bo traktowałem je poważnie. I nie znosiłem pustki. Ale potem się Pan z nimi rozwodził. To prawda, bo życie weryfikowało moje małżeństwa. Ale na odchodne kupowałem żonom mieszkania, samochody, robiłem dla nich wszystko. Sam wyprowadzałem się z walizeczką. Żenił się Pan pięć razy - ostatnie małżeństwo trwa. Ale do dzisiaj otacza Pana legenda, opowiada się o Pana romansach, jak choćby tym z Marylą Rodowicz. To trwało tylko dwa tygodnie, a ciągle ludzie do tego wracają. Nic dziwnego. Potrafił Pan wynająć samolot, by polecieć na koncert do Maryli Rodowicz i wypisywał pan tym samolotem na niebie wyznania miłosne? Z tym samolotem to nieprawda, z wyznaniami też, bo nie byłem na tyle dobrym pilotem, żeby kreślić na niebie litery. Również nie rzucałem kwiatów z samolotu, bo tego po prostu nie dało się zrobić. Bawią mnie takie mity, odbieram je jako coś pozytywnego, choć przecież żyłem wtedy tak jak większość moich kolegów. Bawiłem się, korzystałem z życia. Od młodości był Pan idolem. Może dla niektórych. Podobno nadawałem ton, jak nosiłem baki czy wąsy, to inni je też zapuszczali. Przywiązywałem dużo wagę do stroju, do wyglądu - buty w szpic od Beczki, jeansy od Armaniego, piękny jedwabny garnitur, który uszył mi Bernard Hanaoka. Dłuższe włosy jak Beatlesi. Tak wyglądał Czerwony Książę. A gdzie się bawił? I z kim? Chodziło się do „Hybryd”, jeszcze gdy były przy Potockiej, a potem przy Mokotowskiej, do „Stodoły” przy Trębackiej, w czasie wakacji do „Nonstopu” w Trójmieście, gdzie na żywo grały Czerwone Gitary, Niebiesko Czarni, śpiewał Niemen. Latem absolutnie wypadało tam być. „Nonstop” mieścił się pod namiotem przy samej plaży. Można było potańczyć, posłuchać, pogawędzić ze znajomymi. Czytaj także: Raisa była jedyną i największą miłością Michaiła Gorbaczowa. Przeżyli razem ponad 50 lat Andrzej Jaroszewicz, syn Piotra Jaroszewicza z pierwszego małżeństwa, około 1990 roku I napić się czerwonego wina. Wtedy piło się głównie Egri Bikaver i Gellalę w „Hybrydach”. Czerwony Książę zamawiał je całymi skrzynkami? Zdarzało się stawiać wszystkim, kiedy miałem pieniądze. W latach 70. moja pensja w FSO była niezła. I były diety z wyjazdów zagranicznych, gdzie oszczędzało się na hotelach i jedzeniu. To były fantastyczne czasy, wspominam je dzisiaj z wielkim rozrzewnieniem. Prawie co tydzień chodziliśmy na prywatki, które odbywały się coraz to u kogoś innego. Dzisiaj takich imprez się już się nie robi. Przychodziło po kilkadziesiąt osób i tańczyliśmy, podrywaliśmy dziewczyny. Często zdarzało się, że człowiek przychodził sam, a wychodził z kimś. Jakie więc miał Pan przywileje, dlaczego mówiła o Panu cała Polska? Przywileje? Nie miałem ich właściwie, prawie nigdy nie korzystałem z tego, że mam ojca na wysokim stanowisku. Nawet jak w 1968 roku zostałem relegowany z wydziału prawa na UW, musiałem pójść do wojska, Oczywiście żyło mi się trochę łatwiej niż innym, ale w moim środowisku wielu kolegów mieszkało w domach jednorodzinnych. A moje życie zmieniło się na bardziej komfortowe dopiero, gdy na studia wróciłem do Warszawy i zamieszkałem u ojca w Aninie. Proszę pamiętać, że wychowywałem się u obcych, na wybrzeżu. W Aninie były dwa domy, większy i mniejszy. Ja z borowcem zająłem ten mniejszy. I tak właśnie odbywały się te słynne imprezy u Andrzeja Jaroszewicza? Wołałem chodzić jednak do klubów, miałem przyjaciół wśród muzyków. Mam ich do dzisiaj, znaliśmy się z Tomkiem Butowttem, ze Skaldami, ja sam też próbowałem grać na basie. Ale moja żona Alicja, która ma wykształcenie muzyczne, twierdzi, że mam świetny głos, natomiast z grą u mnie jest gorzej. Bardzo lubiłem śpiewać, gdy trochę wypiłem. Ale dużo nie piłem, jestem odporny na uzależnienia. Kiedy Pan śpiewał, nie było dziewczyny, która by się Panu oparła. Jak Pan poznawał swoje żony? Basię na prywatce, Ilonę - nie pamiętam już jak, a Irenę na ławce koło Grand Hotelu w Sopocie. Irena, później żona Karola Strassburgera była Pana wielką miłością, tą najważniejszą z przeszłości? Nie prowadzę hierarchii ważności, ale jeśli pani ma na myśli wielką miłość taką z drżeniem rąk, które przenosi się na drżenie serca i chemię między nami, na początku tak było na pewno. Czytaj także: Kochał ją i rozpaczał, gdy zmarła: o miłości Ireny i Karola Strasburgerów Piotr Jaroszewicz, Anna Solska-Jaroszewicz, Warszawa, 1991, promocja książki „Przerywam milczenie” To była piękna kobieta. Ale czy piękność to wszystko? Nie uroda jest w małżeństwie najważniejsza, tylko to, co kobieta ma w środku – jej dusza. A z Ireną mimo rozstania przyjaźniliśmy się do końca jej życia. I o ile szybko pogodziłem się z tym, że odeszła do Karola, to trudno mi się pogodzić z jej śmiercią. Zresztą moja żona Alicja znała Irenę i też ją lubiła. Ja już od dawna nie jestem tym człowiekiem sprzed lat. Uspokoiłem się nieco. Mówi Pan, że miał fantazję. Podobno wsiadał Pan w nocy do samochodu i jechał z Gdańska do Warszawy na imprezę. Setki razy. Wynajmował Pan kapelę z Chmielnej, żeby grała na prywatce. Kapelę nie, ale zespół z hotelu Victoria, który bardzo lubiłem. Częstował Pan wszystkich wódką w Kamieniołomach? Zdarzało się, a jak nie miałem kasy, to inni mnie częstowali. Taki był zwyczaj. Klękałem też przed dziewczynami, chociaż kwiatami ani biżuterią ich nie obrzucałem. Miał Pan „branie”, bo ojciec był premierem? Myślę, że nie, zresztą mojej pierwszej żonie Basi, początkującej aktorce i modelce, o którą byłem wściekle zazdrosny, na początku wcale nie przyznałem się, kto jest moim ojcem. Miała potem do mnie pretensję, ale i tak niewiele by to zmieniło. Myślę, że na wyobraźnie dziewczyn bardziej oddziaływał fakt, że byłem kierowcą rajdowym. No właśnie, to egzotyczny zawód w tamtych czasach, elitarny. Dlaczego Pan nim został? Z miłości do samochodów oczywiście. Już jako mały dzieciak lubiłem zejść w nocy do garażu i spać w samochodzie. Ten sport dawał adrenalinę i pole do rywalizacji, a ja zawsze chciałem być najlepszy. A nie dlatego że dzięki rajdom miał Pan dostęp do dobrych samochodów? Czym Pan jeździł w latach 70. i wcześniej? Pierwszy samochód pożyczyłem od ojca – moskwicza 407, to na nim zrobiłem licencję. Potem jeździłem syrenką 103 s z silnikiem wartburga. Później zacząłem jeździć fiatami, w dodatku starymi, bo uważano, że nowy samochód na rajdzie może się zniszczyć. Ale miał Pan i lancie stratos za pięćdziesiąt tysięcy dolarów. Niewyobrażalny majątek. Skąd Pan wziął na to środki? Dzisiaj taka nowa rajdówka kosztuje 700 tys dolarów. Kierowca rajdowy nie kupował samochodów, to jemu je kupowano. I tak jest do dzisiaj. Wtedy też byli sponsorzy, którym zależało na reklamie. Hołowczyc, Kubica czy inni nasi czołowi zawodnicy dostają samochody od Lotosu, czy Orlenu, kupowane za pieniądze budżetowe, bo to przecież spółki skarbu państwa. Podobnie państwo kupiło mi lancię. Z tym samochodem dobrze sobie radziło tylko kilku kierowców w Europie. A teraz czym Pan jeździ? Citroenem C5, a na rajdy samochodem zrobionym przez Czechów, który koledzy mi udostępniają. - Który rajd był dla Pana najważniejszy? Chyba grecki Akropol. Jechałem polskim fiatem 1500, wygrałem ten rajd w swojej klasie, zdobyłem jedenaste miejsce w generalnej klasyfikacji. Na razie nikt tego wyniku nie powtórzył. Nie zostałby Pan kierowcą, gdyby nie był Pan synem Piotra Jaroszewicza i gdyby Józef Cyrankiewicz nie pożyczył Panu swojego mercedesa? Zostałbym. Już przecież jeździłem. Pamiętam, jak poskarżyłem się Cyrankiewiczowi, który wtedy był premierem i odwiedził mojego ojca, że nie mam czym jechać na Rajd Polski. Wtedy zdecydował, że da mi mercedesa, będącego do jego dyspozycji, pod warunkiem, że go nie zarysuję. Tamten rajd ukończyłem na 12 miejscu. A ojciec żadnym moich prywatnych spraw nie załatwiał, taką miał zasadę. Naprawdę? Przyznaję, że dzięki niemu dużo załatwiłem dla polskiego motosportu, chociażby działalność ośrodka badawczo rozwojowego FSO nie byłaby tak dynamiczna i budżetowana. Uważam jednak, że ojciec nie planował zostać politykiem, bo tu nic zaplanować się nie dało. Po prostu podczas wojny przebywali na zesłaniu, przeżył śmierć dwóch córek, jadł mech z głodu. Poszedł za Berlingiem, bo chorował na tyfus i nie zdążył do Andersa. Ojciec był zastępcą do spraw polityczno-wychowawczych, a nie aparatu wywiadowczego. Pełnił rolę „księdza” - rozmowy z ludźmi, wychowywanie ich. Taka książka sprawia, że porządkujemy życie nasze i naszych rodziców? Tak, ale to bardzo trudne. Gdy skończyliśmy nagrywanie książki, poczułem się zmęczony niektórymi wspomnieniami, bo te wszystkie negatywne wydarzenia do mnie wróciły. Chociaż wiele osób oszczędziliśmy. Najtrudniejsze chyba były wspomnienia z dzieciństwa i śmierć ojca. I wypadków na wyścigach, kiedy nie było wiadomo, czy kiedykolwiek stanę na nogi. Czytaj także: Anna i Bronisław Komorowscy są razem od 45 lat. „Od początku jesteśmy małżeństwem partnerskim” Zabójstwo Piotra Jaroszewicza i Anny Solskiej-Jaroszewicz, archiwalia, 1992 rok Prawdę mówiąc to cud, że nie jest Pan warzywem po tym strasznym wypadku na motorynce. Pisze Pan, że jest ateistą, ale powinien Pan uwierzyć w Boga. Jestem ateistycznym ateistą. Żyje według własnych przemyśleń i doświadczeń. Wierzę w ludzi i szanuję ich, a z chrześcijaństwem nie chcę mieć związków.. Wróćmy do dzieciństwa, kiedy nie był Pan jeszcze Czerwonym Księciem... I kiedy mojego życia nie można było nazwać kolorowym. Do szóstego roku życia zresztą było bardzo dobrze, miałem oboje rodziców, babcię, panią Marię - gosposię. A potem nagle się to zmieniło. Mama umarła, w Sopocie, prawie przy mnie, na raka mózgu. Już gdy wyjeżdżaliśmy, była bardzo słaba. Zrozumiałem, co się stało, gdy zobaczyłem ją już w domu, w trumnie. Myślę, że moje życie potoczyłoby się całkiem inaczej, gdyby żyła. Życie każdego dziecka toczy się inaczej, gdy ma matkę. Ojciec ożenił się po raz drugi z dziennikarką „Trybuny Ludu” Alicją Solską. Opowiada Pan o tym w książce i aż wierzyć się nie chce, że macocha zamykała Pana w piwnicy albo okładała mokrymi ręcznikami, kiedy zjadł Pan za dużo jajek. Była taka jak bohaterki bajek braci Grimm. Gorszej osoby chyba w życiu nie spotkałem. W książce trochę to złagodziliśmy. Solska nie mogła mnie znieść, więc ojciec chcąc mnie chronić, zadecydował, że wyjadę do jego znajomych pod Gdańsk - do państwa Cabajów do Straszyna. Tam nie było źle, chociaż wychowywałem się u nich w bardzo biednych warunkach, w wiejskiej chałupie, z wygódką na podwórku. Bardzo chciałem wracać, ale później się przyzwyczaiłem. Tam chodziłem do szkoły. Do Warszawy wróciłem dopiero na studia. Ojciec miał wyrzuty sumienia, że dał Panu złą macochę? Miał, napisał nawet w swojej książce, że żałuje, bo nie mógł się mną zająć tak, jak powinien. Czasem mnie odwiedzał, ale rzadko, bo dużo pracował. Chyba nie był sentymentalny? Tego nie powiem, może miał dobre serce. Chciał, żebym robił to, co dawało mi satysfakcję, nie stawał mi na drodze. Nigdy nie zabraniał Panu uprawiać tego sportu? Nie. Kiedyś zostałem go z Gierkiem w saloniku, Gierek mi pogratulował i długo trzymał za rękę, a widząc że utykam - byłem niedługo po wypadku - zapytał ojca: „Piotr, dlaczego ty mu dajesz jeździć, ścigać się, przecież się w końcu zabije”. A ojciec odparł: „Nie można zabronić człowiekowi tego, co kocha”. A co Pana ojciec kochał? Władzę? Na pewno bardzo kochał mnie, ja to czułem na odległość. Kiedyś jadąc do mnie na spotkanie, rozbił się pod Łańskiem, odwieźli go do szpitala w Olsztynie. Ja tam dotarłem, położyłem sobie jego płaszcz pod głowę i przytulony do płaszcza zasnąłem. To były czasy, kiedy dojeżdżałem do Gdańska, byłem jeszcze uczniem i bardzo do ojca lgnąłem. Co Panu dawało bycie synem premiera? Nie było mi łatwiej. Kiedy ojciec przestał być premierem, nie dopuszczano mnie na przykład do biznesu, nie dawano paszportu. Innym dawali, a mnie nie. A 20 lat później wsadzono mnie do więzienia za rzekome przekręty przy budowaniu spalarni śmieci pod Łodzią. Akcja detektywa Rutkowskiego, który chciał się promować przy znanym nazwisku. Myślał Pan, że jest bezkarny? Nigdy nie byłem bezkarny, zawsze uważano mnie za chuligana drogowego. Ale to nieprawda, że tatuś płacił za mnie mandaty. A nawet jakby płacił to co? Miał prawo jako ojciec. Ale nie płacił, miał swoje zasady. A nigdy nikogo nie okradłem, nie zabiłem, nie zrobiłem nic takiego, żeby musiał o mnie walczyć. Wszyscy się go bali w ciągu 10 lat jego premierowania. Miał żelazną rękę, ale premier musi taką mieć. Prof. Paweł Wieczorkiewicz, historyk, przed swoim odejściem przyznał, że to był to premier czystych rąk. Ale to Pana ojciec rozpoczął zmiany ustrojowe, kiedy w 1976 roku gwałtownie podniósł ceny i ludzie wyszli na ulice. Pani wierzy jeszcze w tej bajki, w te zrywy? Bajki? Pamiętam, jak to było. A przecież to była prowokacja. Ciągle się coś działo, ciągle walczyli między sobą. Wprawdzie dużo spraw zostało odtajnionych, ale teczki mojego ojca są ciągle tajne. I tak będzie przez trzydzieści lat, a kto wie, czy nie pięćdziesiąt. Moje życie inaczej by się potoczyło, gdyby ojciec został nauczycielem. Prosiłem go, żeby poszedł do pracy do szkoły, żeby to wszystko zostawił w diabły. Ale nie chciał. Stał się Pan adwokatem swojego ojca, a kiedyś mówiono, że się Pan od niego odcina. Nigdy się od niego nie odcinałem, ale też nie pełniłem funkcji jego adwokata, chociaż kończyłem prawo (uśmiech). Do dzisiaj uważam jednak, że był dobrym premierem. Pamięta Pan ten dzień, kiedy Piotr Jaroszewicz został premierem i potem, kiedy abdykował z tej funkcji? Byłem w gabinecie ojca w momencie, kiedy zostawał premierem i kiedy przestawał nim być. Kiedy odbierał nominację, powiedziałem, że mu gratuluję, ale czy będzie miał czas spotykać się ze mną, tak jak dotąd. Mieliśmy całe pięć minut na rozmowę. A później musiałem łapać go o siódmej piętnaście rano, zanim wyszedł do pracy, był punktualny jak zegarek. Politycy muszą wkalkulować w koszty relacje ze swoimi dziećmi i liczyć się z tym, że te dzieci są cały czas podglądane. Ale wiele uchodziło Panu płazem, nocne zabawy, zaczepienie papieża. A co, nie wolno się bawić w nocy? A z papieżem to była obrzydliwa plotka. Poza tym każdy teraz pamięta inną wersję, i to jak najmniej dla mnie korzystną. Pobił się Pan z Danielem Olbrychskim o Marylę pod pretekstem, że aktor bronił czci Ojca Swietego. Ja się z nim nie biłem, to on mnie uderzył, gdy spałem u Ksawerego Franka na kanapie. Marylka opierała się o mnie głową i też spała, nawet nie wiedziałem, że spadł jej szlafrok i była nago. Daniel wpadł i walnął mnie w zęby, ale jakoś lekko, a później puścił wredną plotkę o papieżu, która mnie bardzo zabolała. Odszczekał wszystko w „Polityce”, ale do dzisiaj mnie za to nie przeprosił. Ale napisał o mnie w prologu do swoje książki „Anioły wokół Głowy”, to znaczy, że w byłem dla niego ważny. Mogę zrozumieć jego rozgoryczenie. To były lata 70. A późnej zaczęła się Solidarność. Mieszkałem wtedy na Mokotowie przy Balonowej. W nocy przychodziło sześciu, siedmiu i defekowali mi na ganek. Ale nie byli z Solidarności. Ojciec już nie był premierem, jeździłem do niego, chciał stanąć przed Trybunałem Stanu, żeby ludzie dowiedzieli się całej prawdy, ale Jaruzelski się przestraszył i umorzyli tę sprawę. A Piotr Jaroszewicz został wyrzucony poza nawias. Jak się z tym czuł? Pracował w ogródku, sadził warzywa, pisał książki i wreszcie miał dla mnie dużo czasu. Godzinami rozmawialiśmy. O czym? O różnych sprawach. A pani Solska mi kiedyś powiedziała, gdy podwoziłem ją do krawcowej: „Tyle krzywdy ci wyrządziłam, a ty nigdy nie byłeś wobec mnie chamski, jak moje własne dziecko”. Nigdy nie myślałem, że była to jedna z naszych ostatnich rozmów. I tak przeszliśmy od zabaw do bardzo poważnych spraw. Przypomniał Pan o tragicznych wydarzeniach w nocy z 31 sierpnia na 1 września 1992, morderstwie Pana ojca i jego żony, do dziś niewyjaśnionym. Ojciec przeczuwał swoją tragiczną śmierć? Dwa dni wcześniej przyjechałem z Włoch od kuzynki, do Anina. Atmosfera w domu była bardzo napięta. Ojciec wziął mnie pod rękę, wyprowadził do ogrodu, skarżąc się, że strasznie tu nerwowo i że to jakiś koszmar. „A co się stało?”. „Nic, Andrzejku, nic”. I spytał: „Kiedy będziesz znowu?”. Już siedząc w samochodzie otworzyłem okno i popatrzyłem na tatę, a on schylił się i powiedział: „oj synku, żebyś ty wiedział, jak oni mnie strasznie zmęczyli”. Odwiozłem jeszcze Hankę – córkę Solskiej i jej dzieci na lotnisko, Alicja Solska tam nie pojechała, a przecież wiem, kim były dla niej wnuki i że nieodprowadzenie ich było uwarunkowane czymś bardzo ważnym, na co czekała tego dnia. Dla mnie to cały czas zagadka. Często Pan myśli o tym dramacie? Teraz bardzo często i nie najlepiej się z tym czuję, przyzna pani, że trudno żyć z czymś takim. Żałuję tylko, że moja żona nigdy mojego ojca nie poznała. Na pewno by się pokochali. Najtrudniej mi myśleć o tym, w jaki sposób umarł. Że torturowali go przed śmiercią, wbijano szpikulec między żebra, przypalano papierosami, chcąc coś wydusić. Solską znaleziono w małej łazience z poduszką pod głową,leżącą na kolderce, bez śladów walki. Zabili ją strzałem w głowę, nie cierpiała. Czego szukali? Nie wiem, pewnie dokumentów. Tu nie chodziło o pieniądze. Ojciec miał wiele dokumentów kompromitujących nawet inne państwa. Ma Pan coś u siebie z domu w Aninie? Nie, bo zaginął testament. Z domu nic nie zabrano. A obrazy Kossaka? Zabrano je. Są dwa protokoły z otwarcia sejfu, z 4 i 16 września 1992 roku, mimo że sejf został zaplombowany, zniknęło z niego pudełko białych kamieni i jedna kasetka. Nie wiem, co w niej było. Ma Pan żal do siebie, że coś zaprzepaścił? Nie, bo gdybym żył inaczej, to nie miałbym Alicji, nigdy pewnie byśmy się nie spotkali. A ona jest warta dla mnie najwięcej. Alicja - rocznik 1984, od dziewięciu lat Pana żona. 40 lat różnicy wieku to dużo? 36 dla ścisłości. I od pięciu lat moja żona - znamy się od ośmiu. Różnica wieku nie ma znaczenia. Ja Alicji szukałem przez 61 lat. Myślę, że będzie ze mną do śmierci. Daje mi szczęście, uśmiech na co dzień, żadnych awantur, scen zazdrości. Piękne harmonijne życie domowo rajdowe - na rajdach jest moja pilotką. Ale co trzydziestolatka wie o polityce? Zdziwiłaby się pani, jak dużo. Bardzo interesuje się polityką, mnóstwo czyta, to pożeraczka książek, a poza tym oboje przeszyliśmy zagrożenie życia, chociaż Alicja ciężko chorowała gdy miała dwa lata, więc niewiele z tego pamięta.łączą nas jednak podobne przeżycia. Różnica wieku naprawdę nie jest istotna. Ja cały czas jestem wewnątrz młodym chłopakiem, któremu tylko trochę strzyka w kolanach. Rozmawiała KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Czytaj także: Znany pisarz zakochał się w tajnej agentce SB. Historia relacji Pawła Jasienicy i Zofii Beynar-O’Bretenny Warszawa, 02.04.2021 r., Cmentarz Powązki Wojskowe, grób Piotra Jaroszewicza i Anny Solskiej-Jaroszewicz
17 lat temu rozdzielono syjamskie bliźniaczki z Janikowa. Jak dziś wygląda ich życie?
Lekarz z Arabii Saudyjskiej wyznał, że nastolatki traktuje jak córki
Na początku października 2003 roku w Łodzi przyszły na świat Daria i Olga - bliźniaczki, o których niedługo mówiła cała Polska i cały świat. Wszystko przez to, że siostry z Janikowa urodziły się zrośnięte dolnym odcinkiem kręgosłupa, a operację rozdzielenia dziewcząt zdecydował się sfinansować ówczesny książę Arabii Saudyjskiej. Po wielu latach od operacji nastolatki spotkały się z lekarzem, który podjął się ich rozdzieleni, Abdullahem Al Rabeeahem. Jak dziś wygląda życie bliźniaczek? Spotkanie rozdzielonych bliźniaczek z lekarzem z Arabii Saudyjskiej Na początku 2019 roku doktor przyznał, że dziewczynki są mu bardzo bliskie. „Darię i Olgę faktycznie traktuję jak córki. One już nie są tylko moimi pacjentkami. Są częścią mojego życia”, tłumaczył Faktom Al Rabeeach. Do wyjątkowego doszło w Warszawie w ambasadzie Arabii Saudyjskiej. Lekarz ocenił kondycję Olgi i Darii jako bardzo dobrą. „Biorąc pod uwagę to, w jakim stanie się urodziły, sytuacja jest bardzo dobra. Chodzą do szkoły, są aktywne fizycznie, mają przyjaciół. To jest więcej niż mogliśmy oczekiwać”, mówił dziennikarzowi TVN24 doktor Abdullach Al Rabeeach. A jak dziś wygląda życie dziewiętnastolatek i ich mamy? Tego dowiadujemy się z reportażu dziennikarki Ewy Jankowskiej z Gazety.pl. Niestety, nastolatki czeka jeszcze operacja kręgosłupa. Czytaj też: Michał Wiśniewski szczerze o coming oucie córki: „Przed nią milion błędów, które popełni” Bliźniaczki Olga i Daria Kołacz, 28.09.2004 Daria i Olga z Janikowa – operacja rozdzielenia bliźniaczek Gdy mama dziewczynek, Pani Wiesława, szukała pomocy w pierwszym roku ich życia, nie miała nadziei na lepsze jutro. Zagraniczne szpitale oferowały pomoc za ogromne kwoty pieniędzy, a polska klinika w Krakowie-Prokocimiu wyznaczyła termin zabiegu na bardzo odległy. Pani Wiesława nie chciała czekać. Im szybciej zostałaby wykonana skomplikowana operacja, tym lepiej dla dziewczynek. Pewnego dnia świat dowiedział się o trudnej sytuacji rodziny Kołacz. Dzięki krewnemu z Bydgoszczy, który opisał historię Darii i Olgi po angielsku i opublikował tekst w sieci, apel o pomoc dotarł aż do Arabii Saudyjskiej. Gdy od jednego z miejscowych lekarzy następca tronu Abdullah bin Abd al-Aziz Al Saud dowiedział się o tym, co spotkało bliźniaczki, od razu zaoferował pomoc. Książę opłacił operację, która odbyła się na początku stycznia 2005 roku w Rijadzie. Zabieg prowadzony przez lekarza Abdullaha Al Rabeeaha trwał 18 godzin i uczestniczyło w nim 50 medyków. Relacjonowało go wiele światowych mediów. Gdy dziewczynki wróciły do Polski, książę Arabii Saudyjskiej ufundował też mieszkańcom Janikowa remont starej szkoły, gdzie dziś mieści się Międzynarodowe Centrum Promocji Dialogu, Współpracy Kulturalnej i Edukacji. Inwestycja kosztowała 600 tysięcy dolarów. W 2007 roku Abdullah bin Abd al-Aziz Al Saud, który był już królem, otrzymał też z rąk Lecha Kaczyńskiego Order Orła Białego. Zobacz także: Maja Hirsch opowiedziała o swojej traumie z dzieciństwa. „Tak mnie biła" Spotkanie króla Arabii Saudyjskiej z bliźniaczkami z Janikowa Olgą i Darią, 26.06.2007 Bliźniaczki z Janikowa – jak dziś żyją? Czeka je kolejna operacja Po kilkunastu latach od głośnej operacji ratującej dziewczynkom życie, losem Olgi i Darii interesuje się Fundacja TVN Nie jesteś sam, która opłaca im rehabilitację, opieka społeczna która wypłaca świadczenia i gmina, która dowozi nastolatki i ich mamę na odległe badania. Codzienne życie sióstr niewiele różni się od tego, które mają ich rówieśnicy. Uprawiają sport, kochają zwierzęta i mają w szkole wielu przyjaciół. „Daria i Olga to są takie fajne, aktywne dziewczyny, które chętnie się angażują w życie klasy, w różne akcje. […] Brały też udział w zawodach sportowych, dobrze im szło. Bez problemu sobie radzą. Ale są różne. Daria jest odważniejsza, Olga trochę mniej”, mówiła w reportażu Uwagi TVN ich wychowawczyni z gimnazjum. Przed dziewczynkami jednak jeszcze kolejne spotkania z medykami z Arabii Saudyjskiej. Za kilka lat Darię i Olgę czeka druga operacja. Dziewiętnastolatki borykają się z nieprawidłowo działającym kręgosłupem. „Na pierwszy rzut oka tego nie widać, ale mają problemy z kręgosłupem, nóżkami. Na WF-ie ćwiczą, ale tylko na leżąco. Mają orzeczenie o niepełnosprawności, nie mogą być same”, opowiedziała Pani Wiesława dziennikarce Ewie Jankowskiej z Gazety.pl. Do zabiegu dojdzie ponownie w Rijadzie, kiedy nastolatki przestaną rosnąć. Przykład rodziny z Janikowa pokazuje, że wszystko jest możliwe i mamy nadzieję, że po kolejnej operacji siostry nie będą musiały już nigdy odwiedzać żadnej sali operacyjnej. A jak zmieniły się dziewczynki? Zobaczcie poniżej. Ostatnie fotografie pochodzą z 2017 roku. Czytaj również: Tatiana Okupnik o depresji poporodowej: „Miałam wiele momentów, w których chciałam uciec” Bliźniaczki z Janikowa w 2017 roku Bliźniaczki Olga i Daria w wieku trzech lat
Szokuje stylizacjami, makijażem i... nie przypisuje sobie żadnej płci!
Alex Delacroix został obdarzony przez naturę nietypową urodą. I chociaż społeczeństwo wciąż z trudem przyjmuje wszelkie indywidualności, świat mody przyjmuje je z otwartymi rękami. O hiszpańskim modelu mówi się bardzo szeroko, a jego zdjęcie znalazło się między innymi w japońskim wydaniu magazynu Vogue. ZOBACZ TEŻ: MĘSKI PROFIL: Androgeniczny styl Troye Sivan Zmiana kanonu piękna? Dla branży mody piękno ma różne kształty i rozmiary. Nic dziwnego, że poszukuje wciąż nowych, charakterystycznych twarzy. Wszystko zależy również od standardów poszczególnych marek. Alex Delacroix pięć lat temu rozpoczął swoją przygodę z modelingiem. W tym czasie wystąpił w kampanii Levisa, która przeciwstawia się dyskryminacji środowisk LGBT. Działalność medialna Fotografowie i styliści chętnie obsadzają Alexa w swoich projektach, a on przed obiektywem czuje się znakomicie. Potrafi zmienić się nie do poznania. Model szokuje swoimi stylizacjami, makijażami i... nie przypisuje sobie żadnej płci. Aby to stwierdzić wystarczy zerknąć na jego profil na Instagramie, gdzie na chwile obecną śledzi go ponad 21 tysięcy internautów. W mediach społecznościowych zamieszcza również efekty swojej działalności. Poza modelingiem zajmuje się tworzeniem filmów, fotografią i aktorstwem. CZYTAJ TEŻ: Co się stało z Mateuszem Magą? Androgyniczny uczestnik „Top Model” zniknął u szczytu kariery W świecie mediów na przestrzeni lat pojawia się coraz więcej osób reprezentujących podobny styl, co Alex Delaroix. Jesteśmy jednak pewni, że model wiedzie prym, nawet wśród swoich kolegów, ponieważ był jednym z pierwszych, który nie obawiał się swojego prawdziwego ja.
Gdzie kobiety mają absolutną władzę nad mężczyznami? Jest takie miejsce na świecie!
Poznajcie Mosuo, jeden z ostatnich matriarchatów...
Mają władzę absolutną nad wszystkim. Nie znają pojęcia „mąż” i „ojciec”. A zamiast małżeństwa wolą wolną miłość. Mogą mieć tylu kochanków, ilu zechcą. Same wybierają partnerów i odprawiają ich z kwitkiem, jeśli na horyzoncie pojawi się lepszy kandydat. Poznajcie Mosuo, jeden z ostatnich matriarchatów na świecie. ZOBACZ TAKŻE: Sakura, czyli japoński fenomen kwitnącej Wiśni Historia chińskiej grupy etnicznej Mosuo Ćwierć wieku temu prowadziła tu karkołomna droga po stromych zboczach, zawieszonych nad przepaściami. Śmiałkom, którym udało się ją pokonać, na koniec ukazywało się przepiękne jezioro Lugu, lśniące niczym drogocenny szmaragd wśród gór oblanych morzem zieleni. Dziś można dotrzeć tutaj z miasta Lijiang wyasfaltowaną drogą, płatne pięć dolarów przy wjeździe. Jesteśmy u celu, na granicy dwóch chińskich prowincji – Junnan i Syczuan, niedaleko Tybetu, 2700 metrów n.p.m. W miejscu nazywanym królestwem kobiet, rządzonym przez przedstawicielki pradawnego rodu Mosuo. Choo Waihong, feministka i prawniczka z Singapuru, która dotarła tutaj wiele lat temu, była pod wrażeniem matriarchatu Mosuo do tego stopnia, że porzuciła dobrze płatną pracę w międzynarodowej korporacji, aby tu zamieszkać. Siedmioletni pobyt wśród Mosuanek opisała w fascynującej książce „Królestwo kobiet. Życie, miłość i śmierć za chińskimi górami”. To było zderzenie dwóch całkowicie odmiennych światów, gdzie w pierwszym, w matriarchalnym społeczeństwie Mosuo, kobiety miały władzę absolutną, decydowały o finansach i najważniejszych sprawach, a w drugim, z którego pochodziła Choo, jedynie ciężko pracowały bez prawa głosu, bo w patriarchalnej chińskiej rodzinie wszystkim sterowali mężczyźni. Małżeństwa z doskoku… U Mosuo ziemia i nieruchomości należą wyłącznie do kobiet. W domu najstarsza kobieta kieruje wszystkim i pod koniec życia przekazuje pałeczkę młodszej następczyni. Samotna matka nie jest tu hańbą, jak u Chińczyków, bo Mosuanki nie zawierają małżeństw. Nade wszystko cenią wolność i niezależność. Mogą mieć tylu kochanków, ilu zechcą, a pojęcia „mąż” i „ojciec” są im obce. Od reszty świata odróżnia je „zuo hun”, małżeństwo z doskoku lub – jak niektórzy mówią – przechodnie. Partnera wybiera kobieta i uchyla mu drzwi do „kwiatowej komnaty”, zwykle odrębnej sypialni, do której nocą przychodzi wybranek. Nad ranem musi on jednak wrócić niezauważony do domu matki. Stąd mężczyźni przychodzą na nocne schadzki w dużych kapeluszach, żeby nikt ich nie widział. A co, gdy pod „kwiatową komnatą” zobaczą zawieszony na drzwiach cudzy kapelusz? „To znak, że ukochana spędza tę noc z kimś innym”, komentuje całą sprawę Choo Waihong. Takie związki mogą trwać nawet do końca życia, ale równie dobrze mogą być przelotną przygodą. Mosuanki cenią u mężczyzn aparycję i siłę fizyczną, a nie zasobność portfeli. Bywa, że posiadają naraz kilku kochanków, mają potomstwo z różnymi partnerami, ale dzieci zawsze należą do klanu matki. Wiele nie zna nawet ojców. W społeczności Mosuo mężczyzna do końca pozostaje w domu matki, odpowiada za wychowanie dzieci sióstr i za ciężkie roboty, jak orka czy połów ryb. A jednak wszyscy są zadowoleni, w mosuańskich domach panuje miłość i harmonia. Nie ma rozwodów, nie dochodzi do kłótni o alimenty i przemocy domowej jak w tradycyjnych małżeństwach. „Więź z matką jest dla nas najważniejsza. Jeśli w domu rodzi się za dużo dziewczynek lub chłopców, wymieniamy się nimi z innymi rodzinami. Wszystkie dzieci kochamy jak własne”, mówią Mosuanki. Nieśmiałe przy obcych, w swoim towarzystwie lubią śmiać się i imprezować do białego rana, w czym są lepsze od mężczyzn. Władczynie absolutne Najlepiej wybrać się tutaj w księżycowy Nowy Rok, podczas ceremonii inicjacji 13-letnich dziewczynek i chłopców. Młodsze dzieci, jak wierzą Mosuo, nie mają ani płci, ani duszy. Dopiero po ukończeniu 13. roku życia, podczas reinkarnacji, wstępują w nie dusze przodków i można nadać im imiona. „Dobre jest Słońce, Księżyc i migoczące gwiazdy na niebie”, modli się daba, szaman, mistrz ceremonii. W tym czasie dziewczęta i chłopcy zdejmują ubrania, by włożyć stroje dorosłych. Jedną nogą stoją na suszonej świni, symbolu dostatniego życia, drugą na worku z ryżem, symbolu bogactwa. Od tej chwili mogą zażywać przyjemności małżeństwa z doskoku z partnerami spoza rodziny. W wioskach rozrzuconych nad jeziorem Lugu dziewczyny posyłają nam zaciekawione spojrzenia. Mają na sobie robocze ubrania, piękne stroje trzymają na świąteczne okazje. Czasem ich śpiew roznosi się na polach ryżowych. W ich żyłach płynie jednak krew dawnych wojowniczek. Gumi pamięta opowieści swojej babki Namu o kobietach, które zamiast ubrań nosiły skóry dzikich zwierząt, hełmy i tarcze na wzór półksiężyca. Na ich widok drżały męskie armie. Wojowniczki doskonale władały bronią i rzucały oszczepem. Gardziły mężczyznami, więc gdy rodziły synów, oddawały ich ojcom. Córki zaś uczyły walki i wypalały im pierś, by lepiej mogły strzelać z łuku. Namu nazywała je Amazonkami. Pytana, gdzie żyły, odpowiadała z tajemniczym uśmiechem, jakby posiadła największy sekret: „U wrót Himalajów”. Gumi nigdy nie zapomni pogrzebu babki. Synowie obmywali jej ciało. „Nie jesteś jeszcze czysta, trzeba cię umyć przed podróżą do krainy twoich przodków Siny-Anawah”, śpiewał daba. Potem do żałobników dołączyli mnisi z buddyjskiego klasztoru. Przed trumną Namu każdy klękał i kładł podarunki – papierosy, jedzenie, żeby w długiej drodze do raju nie była głodna. Gumi strasznie płakała, jak ciało babki ułożono na stosie. Kiedy pojawiły się pierwsze płomienie, dusza Namu wyszła z jej ciała, aby przejść drogę do reinkarnacji. „Mówię duszy, żeby się nie lękała, choć droga do Sina-Anawah może być trudna i zdradliwa. Ale kiedy tam dotrze, znajdzie nowe życie i wróci do rodziny, aby jej pomóc”, zaintonował nową pieśń daba. Kiedyś Gumi zajmie w domu miejsce babki, stanie się silna jak ona i nieugięta jak Amazonka. Ale wiele młodych Mosuanek chce dla siebie innej przyszłości, marzy o życiu w mieście… CZYTAJ TAKŻE: Te miejsca warto zobaczyć w Izraelu Karaoke, kasyna i turyści Odkąd rozeszła się wieść o tajemniczym matriarchacie, do wiosek nad jeziorem Lugu napłynęli turyści, zaczęto kręcić filmy i dokumentować folklor. W okolicy pojawiły się sklepy, restauracje z karaoke, luksusowe hotele, a nawet lotnisko. Powstały też domy uciech dla mężczyzn, głównie Chińczyków. Ale obsługują ich Chinki i Tajki przebrane za Mosuo. Czterdziestotysięczna społeczność Mosuańczyków zaczęła się bogacić. W wielu domach pojawiły się telewizory, komputery, pralki. Czy ostatnie Amazonki oprą się nacierającej zewsząd komercji? Gumi wierzy, że tak.
Hitowy serial „Emily w Paryżu” bazuje na stereotypach?
Fani twierdzą, że wizerunek Ukrainek został przedstawiony w negatywnym świetle
Drugi sezon serialu „Emily w Paryżu” na Netfliksie to prawdziwy hit. W sieci znajdziemy mnóstwo pozytywnych komentarzy dotyczących zarówno genialnych stylizacji, jaki i świetnej roli Lily Collins. Niestety serial dotknęła też krytyka. O co chodzi? W drugim sezonie pojawiła się nowa postać – Ukrainka, dziewczyna pochodząca z Kijowa, którą zdaniem wielu scenarzyści przedstawili w stereotypowy i krzywdzący sposób. Petra, bo takie imię nosi bohaterka to koleżanka Emily z zajęć. W serialu okazuje się być złodziejkę, która namawia Emily do kradzieży luksusowych ubrań. ZOBACZ TAKŻE: Wiemy, gdzie w Polsce można kupić kosmetyki do makijażu i pielęgnacji Emily w Paryżu! Krzywdzący portret Ukrainek w serialu „Emily w Paryżu”? Nie trzeba było długo czekać, aby w sieci pojawiły się negatywne komentarze. Jedna z ukraińskich influencerek, Eugenia Havrylko, napisała na Instagramie: „@emilyinparis Mówię tutaj w imieniu wszystkich ukraińskich kobiet na całym świecie. I czuję, że nie można tego zignorować. Będąc najbardziej udanym serialem @netflix w 2021 roku, znając swój wpływ na miliony umysłów i serc na całym świecie, wciąż jest miejsce na taką ignorancję i nietolerancję? Sposób w jaki sportretowaliście wizerunek Ukrainki w drugim sezonie to absolutny skandal i wstyd. I nie mogę uwierzyć, że to nadal dzieje się w 2021 roku. W czasach, w których okazujemy szacunek wszystkim narodom i tożsamościom płciowym. W czasie, kiedy zwalczamy wszystkie stereotypy, które rujnują pokój i relacje międzykulturowe. Mimo to, ukazujecie Ukrainkę jako osobę bez poczucia smaku i godności. Głupi, ignorancką złodziejkę. Czy w ogóle jesteście poważni? Taki wstyd na taką skalę i to się dzieje, gdy jest tak wiele utalentowanych Ukrainek, które wpływają na światowy rynek technologii, mody, sztuki, zrównoważonego rozwoju, nauki, sportu”. Głos influencerki to nie jedyny komentarz. Do scenariusza „Emily w Paryżu” odniósł się też ukraiński minister kultury Oleksandr Tkaczenko, który w portalu „Telegram” napisał: „Serial przedstawia karykaturalny obraz Ukrainek. To niedopuszczalne i obraźliwe. Dlaczego miałyby być tak postrzegane za granicą? Jako złodziejki, które chcą wszystko za darmo i boją się deportacji? Nie powinno tak być. Napiszę do Netfliksa skargę”. Jak powiedział, tak zrobił, a odpowiedź netfliksa na swoją skargę ujawnił: „Odpowiedź Netflixa na mój list w sprawie przedstawienia Ukrainki w serialu „Emily w Paryżu” jest dość dyplomatyczna. Podziękowali za informację zwrotną. Słyszeli zażalenia od ukraińskich widzów. Zgodziliśmy się, że w 2022 roku będziemy w ścisłym kontakcie, aby zapobiec takim przypadkom. Aktywne stanowisko opinii publicznej na pewno przyczyni się do tego, że zdanie Ukraińców będzie brane pod uwagę w przyszłych produkcjach Netfliksa”. To bardzo pozytywna wiadomość, bo widać, że portal streamingowy nie puścił negatywnych komentarzy mimo uszu. CZYTAJ TEŻ: Lily Collins powiedziała adieu swojej fryzurze z serialu „Emily w Paryżu”
Grischka Bogdanov nie żyje. Entuzjasta operacji plastycznych miał 72 lata
Kiedyś uznawany był za symbol seksu, w ostatnich latach jako ofiara operacji plastycznych. Dziś poinformowano o jego śmierci. Grischka Bogdanow, gwiazdor francuskiej telewizji zmarł po dwutygodniej walce z koronawirusem… Grischka Bogdanow nie żyje Grischka był jednym z najsłynniejszych braci bliźniaków. Dziś poinformowano o jego śmierci. 72-letni gwiazdor francuskiej telewizji zmarł na skutek COVID-19, co potwierdziła jego rodzina. Obecnie jak podaje portal Le Monde w szpitalu na oddziale intensywnej terapii walczy Igor Bogdanow, który również zmaga się z koronawirusem. Wraz z bratem przebywał na oddziale intensywnej terapii Szpitala Europejskiego im. Georgesa Pompidou w Paryżu. Jak podaje Radio Zet według nieoficjalnych informacji bracia nie byli zaszczepieni. „Otoczony miłością rodziny i bliskich Grichka Bogdanoff odszedł w spokoju, by dołączyć do swoich gwiazd”, taką informację przekazał francuskim mediom agent braci Bogdanoff. Grisza miał 72 lata. Kim był Grischka Bogdanov? Grischka Bogdanov był gwiazdą telewizji francuskiej. Prowadził program popularnonaukowy Temps X. Grischka i Igor Bogdanowie urodzili się w arystokratycznej rodzinie Osten-Sacken-Bogdanoff. Są synami rosyjskiego malarza, szczycącego się książęcym pochodzeniem. Dzieciństwo spędzili z babcią w zamku w południowej Francji, gdzie zdobyli solidne wykształcenie. Igor jest doktorem matematyki, a Grisza był ekspertem z zakresu fizyki teoretycznej. Mówili w kilku językach. Zobacz: Od symboli seksu do ofiaroperacji plastycznych. Kim są Grisza i Igor Bogdanow? Swoją karierę rozpoczynali czterdzieści lat temu. Pod koniec lat 90-tych zaczęli eksperymentować z wyglądem. Jedna z teorii głosi, że nie mogli pogodzić się z upływem czasu więc eksperymentowali z operacjami plastycznymi. Od Implantów podbródkowych i policzkowowych przez botoks, aż po wypełniacze... Nikt nie jest w stanie stwierdzić, ile operacji plastycznych mają na swoim koncie. Wielokrotnie porównywano ich do ludzi kotów.
Wielożeństwo, surowe zakazy i... bogactwo! Kim naprawdę są Mormoni?
Starszy mężczyzna otoczony gromadką młodych atrakcyjnych kobiet i tabunem dzieciaków… Tak wyobrażamy sobie mormonów. Ale to przeszłość. Dziś to nowoczesna, najszybciej rozwijająca się wspólnota religijna po islamie. Kim naprawdę są mormoni? W co wierzą? I dlaczego tak szybko rosną w siłę? Żona mormona Salt Lake City – Miasto nad Jeziorem Słonym, stan Utah, 1953 rok. Szesnastoletnia Irene Spencer bierze ślub ze sporo od niej starszym Verlanem LeBaronem. Przyszłego męża widziała kilka razy. Ma mnóstwo wątpliwości – będzie jego drugą żoną. Wie, że jej matka, która przez wiele lat była w poligamicznym małżeństwie, nie zgodziłaby się na ślub. Świadkami miniceremonii są kapłan udzielający błogosławieństwa i pierwsza żona pana młodego. Obie kobiety lubią się. Ale czy to gwarantuje szczęście? Irene waha się, bo kocha innego mężczyznę, Glena. Ten jednak, jako monogamista, nie zapewniłby jej zbawienia. „To było straszne”, wspomina swój ślub Irene w autobiograficznej książce Żona mormona. „Cierpiałyśmy obie. I Charlotte, która była pierwszą żoną Verlana, i ja”. Irene, która w tym związku urodziła 13 dzieci i doczekała się 58 wnuków, opuściła wspólnotę po śmierci męża. Stała się też zagorzałym krytykiem wielożeństwa. Żona mormona to tylko jedna ze wstrząsających książek Spencer na temat norm obyczajowych obowiązujących we wspólnocie. Początki mormonów: LDS czy LSD? Niewiele wiemy o początkach Kościoła Mormonów, a często powtarzane teorie i anegdoty niewiele mają wspólnego z prawdą... Anegdota numer jeden: nie byłoby Kościoła Mormonów, gdyby nie Joseph Smith, facet o nadzwyczajnym libido, który w latach 30. XIX wieku zmodyfikował doktrynę protestancką w taki sposób, by móc stworzyć osobisty… harem. Według niej mormoni mają aż tylu zwolenników, bo na świecie nie brakuje mężczyzn, którzy marzą o kilku żonach. Bardziej prawdopodobna wydaje się teza, że tym, co przyciąga nowych wyznawców do LDS, czyli Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich, jest bogactwo oraz wpływy w biznesie i polityce. W ciągu ostatnich lat liczba członków Kościoła rośnie i wynosi 16 milionów. Największe skupiska wiernych mormonów znajdują się w obu Amerykach, na wyspach Pacyfiku Południowego i w Europie Wschodniej. W Polsce jest ich około tysiąca. Sami mormoni żartują, że ich religia robi furorę, bo ludzie mylą LDS z… LSD. Przyjmują ją i rzeczywiście mają „odlot”. Tyle że zamiast ruszyć w zaświaty, jadą na misję głosić słowo Boże. Czytaj także: Uśmiercał blondynki, miał wiele fobii i dziwne poczucie humoru. Taki był legendarny Alfred Hitchcock Księga Mormona: I ty możesz zostać Bogiem Trudno dziś powiedzieć, jakie były prawdziwe intencje Smitha. Czy rzeczywiście był nawiedzonym prorokiem, czy – jak twierdzi amerykański komentator polityczny Lawrence O’Donnell – „gwałcicielem i kryminalistą”. Po Ameryce krążyło wówczas wielu kaznodziejów nawołujących do tworzenia Królestwa Bożego w Nowym Świecie. Wtedy też powstał Chrześcijański Zbór Świadków Jehowy. Mormonizm jest odłamem protestantyzmu. Narodził się z idei sprzeciwu wobec nierówności społecznych. Teologia nowo powstałego Kościoła podaje, że Smith doznał pierwszego objawienia jako 14-latek. Ukazali mu się Bóg Ojciec oraz Jezus Chrystus i kazali czekać na „właściwe” proroctwo. Miało to się stać cztery lata później, w 1923 roku. Objawił mu je „niebiański wysłannik” – anioł imieniem Moroni (syn Mormona). I ujawnił, gdzie ukryte są tablice, na których je zawarł. Smith je przetłumaczył i spisał w Księdze Mormona. Dowiadujemy się z niej, że wszechświat zaludniony jest przez wielu bogów, a Bóg Ojciec jest jednym z nich. Przy czym określenie „Bóg Ojciec” czy „Syn Boży” jest dosłowne – Bóg obcuje z boską żoną, a owocami ich związku są dusze, które potem zamieszkują w ludzkich ciałach. Skoro zaś jesteśmy dziećmi Boga, tak jak on mamy nieograniczony potencjał. Każdy może osiągnąć doskonałość. Mormoni nie wierzą w piekło. Wierzą za to w trzy nieba. Do najwyższego może trafić ten, kto będzie skrupulatnie wypełniał wolę Boga Ojca. Święte zasady Mormonów: zakaz używek i tylko jedna para kolczyków Jak to osiągnąć? Smith, który sam był półanalfabetą, zachęcał wyznawców Kościoła Mormonów do pogłębiania wiedzy i ciężkiej pracy. Mówił: „Musicie nauczyć się, jak samemu stać się bogami (…) idąc stopień po stopniu, od małych umiejętności do wielkich (…) Aż zdobędziecie tron wiecznej mocy…”. Także następca Smitha, Brigham Young, twierdził, że człowiek całe życie powinien się kształcić i umacniać w wierze, przede wszystkim bezwzględnie przestrzegając prawa i zakazów. Mormonom nie wolno pić alkoholu, kawy ani herbaty, palić papierosów ani brać narkotyków. Nie mogą się tatuować, zabroniony jest piercing. Kobiety muszą być skromne – z ozdób dozwolone są tylko kolczyki. Zakazane są też stosunki przedmałżeńskie. Według statystyk wśród mormonów jest najmniej nastolatek, które zachodzą w ciążę. Za to młode dziewczyny dość szybko wychodzą za mąż i rodzą wiele dzieci (Romney ma ich pięcioro). Nie ma mowy o aborcji, chyba że ciąża jest wynikiem gwałtu lub urodzenie dziecka naraża życie kobiety. Wysokie standardy moralne obowiązują Mormonów także po ślubie. Małżonkowie muszą być wierni sobie i pielęgnować życie rodzinne. Każdy wieczór powinni spędzać z najbliższymi. Razem jeść, modlić się. Czytaj także: Tak pięknie niedobrani! Marilyn Monroe i mężczyzna jej życia Poligamia Mormonów: Niebiańskie małżeństwo W czasach powstawania wspólnoty każdy wyznawca, który chciał osiągnąć zbawienie, musiał mieć minimum siedem żon. Związki poligamiczne Smith nazywał „małżeństwem niebiańskim”. Według niektórych źródeł sam miał 49 żon, najmłodsza była 14-latką. Wielożeństwo wyrządziło jednak Mormonom więcej szkód aniżeli przysporzyło korzyści. Zakładanie wielkich rodzin pomnażało liczbę wyznawców, lecz generowało także kłopoty materialne – żyli na ogół w skrajnej biedzie. Pojawiały się też problemy natury psychologicznej – zazdrość. Niewielkim pocieszeniem dla kobiet było to, że „stare” żony zajmowały się szukaniem nowej towarzyszki dla męża, zwykle wśród sióstr i kuzynek. Poligamia wzbudzała także niechęć innych odłamów chrześcijan – nazywali ją wprost rozpustą. W 1844 roku w Culberth w Illinois, w wyniku doktrynalnych sporów, Joseph Smith i jego brat Hyrum zostali zlinczowani przez tłum. Smith urósł w oczach współwyznawców do roli męczennika. Jego następca Brigham Young zdecydował się wraz ze wspólnotą na migrację do Utah. W 1890 roku mormoni zarzucili wielożeństwo. Niewielka grupa uznała to za poważne odstępstwo. Doszło do schizmy. Niektórzy ze wspólnoty zawędrowali do Meksyku. Wśród zwolenników wielożeństwa była rodzina Romneya, mormona w piątym pokoleniu. Tak powstał fundamentalny odłam Kościoła FLDS. Jego przywódcy niejednokrotnie byli karani za poligamię i seks z dziewczętami poniżej 16. roku życia. W 1955 roku na farmę w Kolorado wkroczyła policja i wyprowadziła 300 kobiet i dzieci. W 2008 roku media rozpisywały się o sprawie Warrena Jeffsa, który stał na czele wspólnoty Yearning for Zion w Teksasie. Policja odebrała anonimowy telefon od dziewczyny, która skarżyła się, że była przetrzymywana siłą, bita i zmuszana do kontaktów płciowych ze starszymi mężczyznami. Interwencja władz niewiele dała. Sam Jeffs został jednak postawiony przed sądem za stosunki z nieletnimi. Korporacja Mormonów: Dziesięcina na rzecz wspólnoty Mormonem może zostać każdy. We wspólnocie nie ma segregacji rasowej. Sam Smith uważał wprawdzie, że ciemny kolor skóry to kara za grzechy (Kain był czarnoskóry), ale był przeciwnikiem niewolnictwa. Mormonami mogą być homoseksualni, o ile wstrzymają się od kontaktów seksualnych z tą samą płcią. Ocenia się, że jest ich we wspólnocie około 10 procent. Na czele Kościoła stoi Pierwsza Prezydencja złożona z prezydenta, dwóch doradców oraz 12 apostołów. Rada podejmuje najważniejsze postanowienia w sprawie wszystkich wiernych i tylko ona pobiera „honorarium”. Nie ma tradycyjnego kleru. Rolę duchownych w Kościele Mormonów pełnią wszyscy mężczyźni, którzy przygotowywani są do tej funkcji od małego. Po ukończeniu 19. roku życia muszą przez dwa lata podróżować po świecie i nieść słowo Boże. Dzięki tym misjom mormoni świetnie znają języki obce. Mitt Romney znakomicie mówi po francusku, bo przez dwa i pół roku, w latach 60., był na misji we Francji. Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich porównywany jest do świetnie prosperującej korporacji. Każdy członek oddaje na rzecz wspólnoty 10 procent dochodów. Majątek LDS to dziś około 30 miliardów dolarów. Mormon pracuje także na rzecz Kościoła. Kiedy jednak sam wpadnie w tarapaty, może liczyć na pomoc. Po dziesięcioleciach samowystarczalności mormoni wolą polegać na sobie. Mają fundusze socjalne, farmy, jak ta na Florydzie – największa farma hodowlana w Ameryce. W Salt Lake City zbudowali gigantyczny silos, gdzie gromadzą zboże na wypadek kataklizmów. Czytaj także: Dziś Sinéad O'Connor nazywa się Shuhada Davitt i wyznaje islam. Jak wygląda jej życie? Ziemskie królestwo Wśród członków mormońskiej wspólnoty nie ma zbyt wielu celebrytów, jeśli nie liczyć autorki Zmierzchu Stephenie Meyer. Ale mormoni są w znacznie ważniejszych miejscach niż Hollywood. Po nauce w tak prestiżowych uczelniach, jak Harvard Business School, pracują na Wall Street, w amerykańskim Kongresie. W 2002 roku organizowali zimową olimpiadę w Salt Lake City. Perfekcyjnie! Tekst: Magda Łuków
Film Lion. Droga do domu, czyli historia, która wydarzyła się naprawdę
Ten obraz porusza najgłębsze zakamarki duszy
Co jakiś czas dramat Lion. Droga do domu pojawia się w telewizji. Dlaczego warto go wówczas obejrzeć? To właśnie o tym filmie było naprawdę głośno w 2017 roku. Zdobył wiele prestiżowych nagród, m. in. dwie statuetki BAFTA, a także sześć nominacji do Oscara. Opowieść o małym Saroo poruszyła miliony ludzi na całym świecie. Nie wszyscy wiedzą, że ta historia wydarzyła się naprawdę. Fabuła „Lion. Droga do domu” Obraz Gartha Davisa ma swój początek w 1986 roku. Wówczas 5-letni Saroo mieszka w małej wsi w środkowych Indiach z matką oraz dwójką rodzeństwa. Pewnego dnia on ze starszym bratem jadą pociągiem do oddalonej o 70 kilometrów miejscowości. Na skutek zmęczenia rozdzielają się i Saroo zasypia w wagonie składu, jadącego tysiąc pięćset kilometrów od domu. Musi odnaleźć się w nowej, brutalnej rzeczywistości. Mieszka na ulicy i jest zdany na siebie w 10-milionowej metropolii. W końcu trafia do ośrodka dla zagubionych dzieci, lecz nie może znaleźć najbliższych, ponieważ nie zna swojego nazwiska ani nazwy miejscowości, z której pochodzi. Gdy zostaje adoptowany przez parę Australijczyków, zaczyna życie w kręgach wyższej klasy średniej. Udaje mu się mieć szczęśliwe dzieciństwo, a nawet skończyć studia. Wówczas podejmuje decyzję o odszukaniu swoich korzeni. Zobacz też: Bao, czyli polski „cudowny chłopak”. Historia małego Karola niczym z filmu! Prawdziwa historia w „Lion. Droga do domu” Owa historia została zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami - Saroo Brierley istniał naprawdę. W 1986 roku oddalił się od swej wioski, trafił do Kalkuty, a stamtąd został wysłany do australijskiej rodziny, która go adoptowała. Po latach znalazł rodzinne miasto za pośrednictwem... Google Earth. Jego opowieść wzbudziła wówczas duże zainteresowanie w mediach, głównie australijskich oraz indyjskich. Kilka lat później postanowił opisać te wydarzenia w powieści autobiograficznej A Long Way Home. Producenci filmu w jednym z wywiadów mówili: „To jedna z tych opowieści, które nikogo nie pozostawiają obojętnym. Dotyczy potrzeby odszukania swych korzeni, dowiedzenia się, kim jesteś i skąd się wywodzisz. (...) Czytaliśmy jedną z pierwszych wersji wspomnień Saroo i zakończenie było doprawdy niezwykłe, nie sposób było uniknąć wzruszenia”. Ponadto wiadomo, że na planie częstymi gośćmi byli prawdziwi członkowie rodziny głównego bohatera. Dlaczego? Reżyser Garth Davis wyznał: „Chciałem podążyć śladami Saroo w takim stopniu, jak to tylko było możliwe. Spacerowałem po wiosce, gdzie mieszkał, siedziałem na ławce na stacji Burhanpur, gdzie mały Saroo obudził się samotny i zagubiony, błądziłem po ogromnej stacji w Kalkucie. Wyobraziłem sobie, że to mój dzieciak w wieku pięciu lat budzi się w zupełnie obcym miejscu sam, nie znając języka. To pomogło mi zrozumieć emocje Saroo”. A jak wygląda jego dzisiejsze życie? Otóż Saroo Brierley oraz jego adopcyjni rodzice Sue i John nadal mieszkają w Hobart, w Tasmanii. 40-letni już dziś mężczyzna pracuje w rodzinnym biznesie. Równocześnie wspiera działalność pani Sood - kobiety, która doprowadziła do jego adopcji i która kieruje sierocińcami w Kalkucie. Regularnie ją odwiedza. Składa wizyty również swej matce Kamli i reszcie rodziny. Kadr z filmu „Lion. Droga do domu”
Marianna Schreiber walczy z hejtem. Modelka zamieściła w sieci odważne zdjęcie
O Mariannie Schreiber głośno zrobiło się po jej udziale w programie Top Model. Była uczestniczka show zamieszcza w sieci treści, które wywołują u jej obserwatorów ogromne poruszenie. Teraz 28-latka zamieściła w sieci emocjonalny post. Żona polityka Prawa i Sprawiedliwości zabrała głos w temacie hejtu. Obok jej słów trudno przejść obojętnie… Marianna Schreiber o hejcie Na swoim instagramowym koncie publikuje nie tylko efekty sesji zdjęciowych, a przy okazji dzieli się z obserwatorami swoimi spostrzeżeniami i nie boi się zabierać głosu w ważnych sprawach. Niedawno modelka ruszyła z kampanią społeczną – Kobieca siła. Jej celem jest ukazanie różnorodności kobiet, ich doświadczeń, zmagań z samoakceptacją. „Każda kobieta powinna mieć oparcie w najbliższych. Jak wiemy często jest przeciwnie, szczególnie gdy w grę wchodzą pieniądze, pozycja, samorealizacja, dzieci, wspólnota itd. Wsparcie o którym piszę, dotyczy również wyjścia na przekór opiniom innych, względem samospełnienia. Często ten brak wsparcia przyczynia się do braku akceptacji siebie, wiary w swoje możliwości, do strachu przed oceną innych”, pisała. W sieci ruszyła zbiórka, z której środki będą przeznaczone dla Fundacji Centrum Praw Kobiet. Kampania porusza także problem hejtu w cyberprzestrzeni. „Wiemy jakim również ogromnym problemem współczesności jest hejt w internecie i jak wielką krzywdę potrafi wyrządzić nastolatkom czy dorosłym osobom, które sprzeciwiają się byciu kimś tylko dla innych”, dodawała Marianna Schreiber. 28-latka po udziale w Top Model czytała na swój temat wiele nieprzychylnych komentarzy. Internauci wytykali, że nie wypadało jej brać udziału w programie i nie powinna wyrażać swoich opinii. „Każdy człowiek ma prawo robić to co czuje i mówić głośno o swoich potrzebach i nikt nie ma prawa mu tego zabraniać ani go oceniać szczególnie w sposób obraźliwy, szyderczy w internecie”, pisała modelka. Sprawdź też: „Między nami jest zacięta walka”… Oto burzliwa historia miłości Marianny i Łukasza Schreiberów Marianna Schreiber zamieściła w sieci wymowny wpis Teraz Marianna Schreiber zdecydowała się zamieścić odważne zdjęcie. Jej nagie ciało pokrywają obraźliwe słowa, które przewijają się w komentarzach internautów: „brzydka”, „pusta”, „stara”. 28-latka opatrzyła fotografię swoim wierszem, w którym zawarła ogromne emocje. Niesie on za sobą ważne przesłanie. W jego fragmencie czytamy: „Marzy mi się świat - który wspiera, ten co ramiona do wszystkich otwiera. Marzy mi się życie, gdzie każdy sobie równy. Nie ma lepszych i gorszych, lękam się słowom, gdzie hejt to przydomek główny. Staram się nie poddawać, gdzie szukać mam siły i wyzwolenia?”. Marianna Schreiber zdaje sobie sprawę z tego, że ten przekaz nie trafi do każdego. Jednak modelka nie zamierza milczeć i godzić się na hejt, którego także przyszło jej doświadczyć. „Zdjęcie uderza. Pokazuje kobietę traktowaną przedmiotowo, często jak zwierze - zwyzywaną za nic. Hejt to najgorsze zło cyber współczesności”, podkreśliła. Z kolei w relacji na Instastories oznajmiła: „Dziś pierwszy raz jadę na policję prosić o pomoc w sprawie licznych gróźb śmiertelnych". Fani dziękują jej za głos w tej sprawie i mocno wspierają. „Jesteś silną Kobietą
Partner Moniki Richardson odnalazł brata po 45 latach rozłąki!
Konrad Wojterkowski opowiedział o rodzinnej tajemnicy
Ta historia wydarzyła się naprawdę! Konrad Wojterkowski, prywatnie partner Moniki Richardson, odnalazł swojego brata dopiero... po 45 latach! Ich pierwsze spotkanie było niezwykle wzruszające. Obaj gościli w w październiku 2021 roku na kanapie „Dzień Dobry TVN” i opowiedzieli, jak do tego doszło oraz jak obecnie wyglądają ich relacje... Teraz ukochany Moniki Richardson podzielił się swoją historią na łamach Onet Kobieta. Konrad Wojterkowski z bratem Przemysławem odnaleźli się po 40 latach Kilka miesięcy temu obaj panowie gościli na słynnej kanapie w telewizji śniadaniowej. Rozmowa z nimi była niezwykle osobista i intymna. Została wzbogacona o archiwalne materiały, w tym te z pierwszego spotkania braci. A to miało miejsce cztery lata temu, w 2018 roku. Zarówno Konrad Wojterkowski, jak i jego brat Przemysław zdradzili, jak wpadli na swój trop. Okazuje się, że wszystko zaczęło się od ich... nietypowego nazwiska. „Wiedziałam, że moja rodzina jest jedyną w Polsce, która nosi nazwisko Wojterkowski, dlatego postanowiłem wszystkie osoby z takim nazwiskiem zaprosić do grona znajomych na Facebooku. Wtedy odezwał się do mnie syn Przemka. Po dłuższej wymianie zdań doszedłem do wniosku, że Przemek musi być moim bratem”, zwierzył się partner Moniki Richardson. I nie czekając długo, postanowił nawiązać kontakt. Do wzruszającego, pełnego łez i emocji spotkania doszło cztery lata temu. Okazuje się, że Przemysław Wojterkowski jeszcze przed nim usłyszał o swoim bracie! Wszystko za sprawą artykułu, który podsunął mu znajomy... 11 lat temu. Co ciekawe, już wtedy w głowie mężczyzny pojawiła się myśl, że Konrad może być jego bratem. „Emocje były ogromne. Był strach, ale przede wszystkim ciekawość. Znajomy przywiózł mi gazetę z artykułem zatytułowanym „Wojterkowski w Hollywood”. Pomyślałem, że to pewnie ktoś znany, do tego mamy takie samo nazwisko i zostawiłem sobie tę gazetę. Być może już wtedy coś przeczuwałem”, zwierzał się mężczyzna w rozmowie z Anną Kalczyńską i Andrzejem Sołtysikiem w „Dzień Dobry TVN”. Przed braćmi jeszcze jedno ważne spotkanie – z ich ojcem. Jak ujawnili, widział on po raz ostatni Przemysława Wojterkowskiego, gdy ten miał zaledwie trzy latka. „To wymaga przeprocesowania i myślę, że tato cały czas dojrzewa do tej decyzji. Wiem, że to nie jest dla niego łatwe”, stwierdził przed kamerami partner Moniki Richardson. Jaka relacja łączy panów obecnie? Bardzo ciepła. Choć – jak podkreślają – nie istnieje coś takiego, jak „nadrabianie straconego czasu”, ponieważ jest on niemożliwy do odzyskania. Tym niemniej mają ze sobą regularny kontakt, dzwonią do siebie, odwiedzają się regularnie i wykształcili silną więź. Zadeklarowali jednak, że nie mówią sobie „kocham cię”. „Od razu w to weszliśmy, jakbyśmy znali się całe wieki. O ile nasze rodziny miały obawy i raczej nas zniechęcały, to my czuliśmy się, jakbyśmy rozstali się wczoraj. Jesteśmy przyjaciółmi. Możemy na siebie liczyć”, zadeklarował z mocą Przemysław Wojterkowski. Czytaj także: Jaycee Lee Dugard została porwana jako 11-latka, uwolniła się 18 lat później... Monika Richardson o spotkaniu partnera z bratem po 45 latach Monika Richardson była wtedy niezwykle poruszona materiałem wyemitowanym w Dzień Dobry TVN. Na swoim profilu na Instagramie zachęciła wszystkich, by zapoznali się z wywiadem, którego jednym z bohaterów jest jej partner. „Niesamowita historia braci, którzy odnaleźli się po 45 latach… @konrad_wojterkowski_public - masz wielką moc łączenia ludzi. Dziękuję za tę energię❤️@przemyslawwojterkowski - jesteś super gościem! A tekst o zimnym maśle, mistrz
Koronawirus w Polsce: „Po raz pierwszy przekroczymy w czwartej fali tę barierę tysiąca zakażeń”
W środę Ministerstwo Zdrowia poinformowało o wzroście liczby zachorowań na koronawirusa. „Mamy 1234 nowe i potwierdzone przypadki zakażenia”, czytamy w raporcie na Twitterze. „Z powodu COVID-19 zmarło 6 osób, natomiast z powodu współistnienia COVID-19 z innymi schorzeniami zmarło 16 osób”, dodano. Od miesięcy ostrzegano przed czwartą falą pandemii. Czy rząd zmierza wprowadzić kolejne obostrzenia? Minister Zdrowia w nowym wywiadzie opowiedział o planie działania. „Mamy przeświadczenie, że osoby zaszczepione nie powinny ponosić kosztów nieodpowiedzialności osób niezaszczepionych”, mówił Adam Niedzielski w Radio Plus. Koronawirus w Polsce: Adam Niedzielski o wzroście zachowowań i działaniach rządu Liczba zakażonych osób koronawirusem cały czas wzrasta. W rozmowie z Jackiem Prusinowskim dla Sedno sprawy w Radiu Plus, Adam Niedzielski podkreślił, że to pierwszy raz, gdy w czwartej fali została przekroczona bariera 1000 przypadków zachorowań na COVID-19. Od kilku miesięcy przed takim scenariuszem ostrzegali epidemiolodzy. „Tego należało się spodziewać. Ta czwarta fala rozwija się zgodnie z naszymi przypuszczeniami”, zaznaczał minister zdrowia. Dodał również, że pod koniec października możemy spodziewać się liczy 5 tysięcy zachorowań dziennie. „Według prognozy, która wskazywała, że pod koniec września będziemy mieli tysiąc zakażeń prognoza na październik mówiła o tym, że mniej więcej na koniec października będzie to ok. 5 tys. zakażeń dziennie”, mówił. Zobacz też: Edyta Górniak oburzona słowami Magdy Gessler o osobach niezaszczepionych! View oEmbed on the source website Adam Niedzielski uspokajał, że wprowadzenie obostrzeń będzie zależało od dalszego rozwoju sytuacji. Rząd monitoruje sytuacje w poszczególnych powiatach. „Te liczby jeszcze nie są z mojego punktu widzenia takimi poziomami zagrożenia dla zdrowia publicznego i wydolności systemu opieki zdrowotnej, żeby podejmować jakieś drastyczne decyzje. (…) Mamy trzy takie, które powinny znajdować się w strefie żółtej. Są one zlokalizowane w woj. lubelskim. Ale trzy powiaty na ponad 380 w całej Polsce to jeszcze nie jest argument, by podejmować radykalne decyzje”, wyznał w programie Sedno Sprawy. Adam Niedzielski dodał, że władze uważnie obserwują parametry wydolności opieki zdrowotnej w całym kraju. Dlatego nie mówi się jeszcze o podziale kraju na strefy. „O wiele ważniejszym parametrem jest poziom wydolności opieki zdrowotnej. Gdy patrzymy na kraje Europy Zachodniej widzimy, że tych hospitalizacji jest proporcjonalnie mniej”, mówił. „Mamy przeświadczenie, że osoby zaszczepione nie powinny ponosić kosztów nieodpowiedzialności osób niezaszczepionych. (…) To oznacza, że poziom tolerancji dla liczby zakażeń jest o wiele większy. Tysiąc zakażeń dziennie to nie jest jeszcze moment, żebyśmy myśleli o restrykcjach”, dodał. Sprawdź też: Jesienią czeka nas kolejna fala pandemii!
Jak zmienić swoją rutynę jesienią i poprawić jakość życia? Oto 5 sposobów!
Nie pozwól, żeby jesienna aura i pandemia koronawirusa wpłynęły na Twój nastrój…
Deszczowe dni nie zachęcają do spacerów, a szybciej nadchodzący mrok sprawia, że jesteśmy senni. Jesień zbliża się do nas nieuchronnie, sprawiając, że nie chcemy wyścibiać nosa spod ciepłego koca, a w domu trzyma nas ciepła herbata i fakt, że mokniemy i nie marzniemy za oknem. Jak zadbać o dobre samopoczucie w te jesienne dni? 1. Zadbaj o regularny i dobry sen Zmrok zapada wcześniej, więc już wczesnym popołudniem robisz się senna? Nie pozwalaj sobie na drzemki, bo będzie Ci ciężko zasnąć nocą. Postaraj się budzić się i chodzić spać o określonej godzinie - wyreguluj w ten sposób swój zegar biologiczny. Nie przejadaj się przed snem, pamiętaj też, żeby przewietrzyć sypialnię. 2. Przekonaj się do medytacji Odczuwasz stres i nie potrafisz powrócić do równowagi? Wystarczy 15 minut medytacji dziennie, żeby zacząć odnajdywać spokój. Nie wiesz jak zacząć? Skorzystaj z aplikacji takich jak np. Headspace, które przeprowadzą Cię przez medytację. Zobaczysz, to bardzo proste. 3. Przyjrzyj się swojej diecie! Więcej teraz gotujemy w domu, ale nie znaczy to wcale, że wszyscy jemy zdrowiej. I Tobie zdarzają się nieregularne posiłki albo podjadanie byle czego czy jedzenie słodyczy w dużych ilościach? A może wręcz przeciwnie jesienią postanowiłeś się odchudzać? To nie jest dobra pora na odchudzanie. Teraz należy uzupełniać niedobory witamin, białka i minerałów oraz jeść produkty stymulujące syntezę serotoniny zwanej hormonem szczęścia, która wpływa na poprawę samopoczucia - czyli produkty bogate w witaminy z grupy B (np. pieczywo razowe, brązowy ryż, kasza, brokuły) a także te zawierające tryptofan (głównie ryby, sery, chude mięsa, a także pestki dyni i słonecznika czy banany). Jesienią należy również uzupełniać witaminę D - brak słońca to teraz duży problem. View Burdaffi on the source website 4. Aktywność fizyczna to podstawa! Wybierz się na długi spacer do lasu (tam możesz spacerować bez maseczki - dzięki temu poodychasz świeżym powietrzem!), a na co dzień zorganizuj sobie mały punkt fitness w domu. Nie wiesz, od czego zacząć? W sieci dostępnych jest mnóstwo przykładowych treningów, a wielu trenerów organizuje zajęcia online. 5. Postaw na śmiech! Zorganizuj ze znajomymi spotkanie online, a zamiast oglądać kolejny melodramat, włącz komedię. Ważne, żeby zapewnić sobie dawkę endorfin. Podobno samo myślenie o śmiechu poprawia samopoczucie!
Dorota Szelągowska wspiera ważną akcję dla młodzieży. „Sama miesiącami nie wychodziłam z domu”
Projektantka wnętrz przyznała, że miała stany lękowe
Na ekranie zawsze uśmiechnięta i w doskonałym nastroju, poza nim – bywa różnie. Dorota Szelągowska ma za sobą trudne chwile, jeśli chodzi o sprawy prywatne i sercowe. Nie opowiada o wszystkim, co dzieje się w jej życiu, ale są takie rzeczy, które uznaje za ważne. Jedną z nich jest kwestia zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży, a także specjalnych placówek, w których młodzi ludzie mogliby otrzymać niezbędną pomoc. Dorota Szelągowska przyznała, że wie, jak to jest zmagać się z takimi problemami. View Ediplayer on the source website Dorota Szelągowska wspiera akcję #zdrowiewgłowie Dorota Szelągowska wspiera akcję #zdrowiewgłowie, nowy projekt Fundacji TVN „Nie jesteś sam”. Chodzi o wybudowanie nowoczesnej placówki medycznej specjalizującej się w leczeniu u dzieci i młodzieży chorób oraz zaburzeń psychicznych. Z fundacją współpracuje Centrum Zdrowia Dziecka. Gwiazda TVN wytłumaczyła, że zaangażowała się w ten projekt przede wszystkim dlatego, że sama kiedyś zmagała się z podobnymi problemami. Dopiero po latach zdecydowała się na tak szczere wyznanie. Zobacz: Dorota Szelągowska w szczerym wyznaniu: „Byłam dzieckiem z kluczem na szyi” „Traktuję ten projekt bardzo prywatnie. Ostatnio spędziłam kilka dni w Centrum Zdrowia Dziecka z moją córką, która miała tam wykonywany zabieg. Ja sama miałam wiele lat temu nerwicę lękową i miesiącami nie wychodziłam z domu”, wyjawiła w wywiadzie z programem „Dzień Dobry TVN”. Dorota Szelągowska miała ataki paniki. Zgłosiła się na terapię „Miałam non stop ataki paniki. Miałam psychiatrę, rodzinę i terapeutę za sobą, ale wiem, co to znaczy, kiedy jesteś bezsilny wobec siebie, kiedy nie możesz złapać nadziei”, dodała. W trudnych chwilach mogła liczyć na wsparcie bliskich, w przeciwieństwie do wielu młodych osób, które pozostawione są same sobie. Dorota Szelągowska dołączyła do grona gwiazd, które alarmują o fatalnej kondycji psychiatrii w kraju. Jak dodała w wywiadzie z DD TVN, sytuację pogorszyła pandemia koronawirusa, ale nie jest jeszcze za późno na działania w tej sprawie.