Pasję do reżyserii odziedziczył po tacie, zaś po mamie wrażliwość. Tak dziś żyje Vincent Żuławski
29-latek mówił nam o karierze i relacji z rodzicami
Vincent Żuławski to najmłodszy syn nieżyjącego już reżysera Andrzeja Żuławskiego. Ma za sobą nie tylko debiut aktorski, ale i reżyserski. Buduje swoją pozycję w świecie filmu i stawia coraz pewniejsze kroki. Nie ukrywa, że swoją pasję odziedziczył po ojcu. Równocześnie podkreślał, że nie chce być do niego porównywany. Jak Vincent Żuławski wspomina relację z ojcem? „Był dla mnie bardziej jak dziadek”, wyznał w wywiadzie dla VIVY!. Kariera Vincenta Żuławskiego Vincent Żuławski jest owocem miłości znanego polskiego reżysera — Andrzeja Żuławskiego, oraz francuskiej aktorki Sophie Marceau. Podobnie jak rodzice, on również związał swoje życie z filmem. Jest również modelem, a kilka lat temu wydał tomik wierszy „Le charlatan et autres poèmes”. Będąc młodym chłopcem był pewien, że w przyszłości zostanie aktorem. Ma już nawet za sobą swój debiut w polsko-włoskiej produkcji „Dom wybranych”. „Jako dziecko oglądałem dużo filmów, zawsze miałem mnóstwo energii, lubiłem udawać innych ludzi. Pomyślałem więc, że jeśli ktoś mi jeszcze za to zapłaci, to czemu nie? Wiedziałem, że to barwne życie. Barwne, ale też wcale nie takie proste”, mówił Krystynie Pytlakowskiej w wywiadzie dla VIVY! w 2020 roku. Andrzej Żuławski, Sophie Marceau, koncert Fundacji „Dla Talentu”, Teatr Wielki, Warszawa, 28.02.1995 rok Andrzej Żuławski, Vincent Żuławski, przyjęcie w ogrodach ambasady Francji, 14.07.2006 rok Od tamtego czasu jednak wiele się zmieniło. Vincent ruszył śladami swojego ojca oraz starszego brata Xawerego. Wyreżyserował krótkometrażowy film „Heurte”, który pokazano na Festiwalu Filmowym w Angoulême. W tym roku światło dzienne ujrzała jego kolejna produkcja „La Revanche”. Dziś 29-latek otwarcie deklaruje, iż zdecydowanie preferuje stać po drugiej stronie kamery. CZYTAJ TAKŻE: Odziedziczył po nim miłość do sztuki i pasję do życia. Vincenta Żuławskiego z ojcem łączyła wyjątkowa więź „[...] Wolę być reżyserem, ponieważ mam wtedy większą kontrolę. Lubię być z aktorami, mówić im, jak mają zagrać. Tłumaczyć, jak widzę graną przez nich postać, co jest nie tak. Że na przykład powinni być bardziej zdenerwowani albo wręcz przeciwnie, na luzie. Albo bardziej egzaltowani”, tłumaczył przeszło dwa lata temu w VIVIE!. Vincent Żuławski, sesja dla magazynu „VIVA!”, listopad 2020 Życie prywatne Vincenta Żuławskiego Choć z pochodzenia jest pół Polakiem i pół Francuzem, znaczną część życia spędził w Anglii, a jeszcze wcześniej we Francji razem z mamą. Jednak nauka we francuskiej szkole nie do końca odpowiadała młodemu Vincentowi, a za propozycją mamy zdecydował się kontynuować edukację za granicą, w szkole z internatem. Tam zafascynował się buddyzmem oraz filozofią, z której nawet zdawał maturę. Za swoją ojczyznę nadal uznaje Francję, lecz to właśnie Anglia stała się jego ulubionym miejscem na świecie. W rozmowie dla VIVY! ze szczególną sympatią wspominał jedno, bliskie jego sercu miasto — Londyn. Vincent Żuławski podkreśla zwłaszcza niezwykłą różnorodność kulturową. „Aktywne, kolorowe, dużo się tam dzieje. To najbardziej kosmopolityczne miasto na świecie. Idziesz do Camden, a tam ludzie z Somalii, Brixton – ludzie z Jamajki, South Kingston – Francuzi. Polaków też jest bardzo dużo, szczególnie w Ealing Broadway. A ja bardzo lubię spotykać się z ludźmi z innych krajów”. Vincent Żuławski, VIVA! 23/2020 Vincent na stałe zamieszkał w kraju swojej mamy. A jakie relacje łączą go z resztą rodziny? Młody reżyser ma trójkę przyrodniego rodzeństwa: Xawerego i Ignacego, będących synami jego ojca, oraz młodszą siostrę Juliette od strony swojej mamy. Vincent Żuławski przed laty wspominał, że nie ma częstego kontaktu ze starszym bratem Xawerym. Za to bardzo dobrze dogaduje się 21-letnią z siostrą. „To super dziewczyna, interesuje się wieloma rzeczami. Jest bardzo mądra i śmieszna. Uczyła się w Anglii, w tej samej szkole, gdzie ja się uczyłem. Niedawno zdała maturę, choć nie wie jeszcze dokładnie, gdzie chciałaby studiować. Myśli o różnych uniwersytetach. W Anglii, Szkocji" — tak chwalił Juliette na łamach VIVY!. Vincent Żuławski o relacji z ojcem Przez wiele osób jest nieustannie porównywany do ojca. Vincent Żuławski nie ukrywa natomiast, że choć wiele mu zawdzięcza, teraz pragnie sam zapracować na swoje nazwisko. „Jestem bardzo szczęśliwy i wdzięczny za wszystko, co mi dał – a dał przede wszystkim dużo wiedzy – ale po prostu nie lubię, gdy wszyscy się mną interesują, moim życiem. I to tylko dlatego, że jestem jego synem. To męczące”, mówił w wywiadzie dla VIVY!. Jego relacja z tatą była wyjątkowa. Wracając wspomnieniami do ich wspólnych dyskusji wyznał, że czasem zdarzyło im się rozmawiać o śmierci. Okazało się, że oboje zainteresowali się buddyzmem w podobnym okresie swojego życia. Andrzej Żuławski bardzo kochał syna i wspierał go w nowych zainteresowaniach. ZOBACZ TAKŻE: Xawery Żuławski opowiedział o trudnej relacji z ojcem: „Dzieci nigdy go nie interesowały, również własne” „[...] Czasem rozmawialiśmy, choć on generalnie był niewierzący i nie lubił takich tematów. Nie lubił, gdy ktoś go do czegoś zmuszał. Wręcz nienawidził. Ale kiedyś mi powiedział, że jak był w moim wieku, miał te dwadzieścia parę lat, to też interesował się buddyzmem, hinduizmem i że rozumie moje zainteresowania. Wtedy jednak pomyślałem, że on niewiele o tym wie. No ale potem zobaczyłem w jego domu, w Wesołej, mnóstwo książek buddyjskich. Półki były nimi wypełnione od podłogi aż po sufit. Wtedy zrozumiałem, że rzeczywiście je przeczytał w młodości i dużo wie na ten temat. A nie chciał o tym rozmawiać, bo po prostu przestał wierzyć." Andrzej Żuławski, VIVA! Jak Vincent Żuławski wspomina więź między nimi? „[...] Dla mnie był bardziej jak dziadek – zawsze na więcej pozwalał. Dla braci był zdecydowanie twardszy. Może dlatego, że kiedy się urodziłem, miał już 55 lat, bardziej rozumiał życie, miał większy dystans do wszystkiego. Po prostu był dojrzalszy. Co nie znaczy jednak, że stary. Bo stary nigdy nie był. Zawsze miał młodą duszę. Dużo czytał, ciągle oglądał jakieś filmy”. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Była jego wielką miłością, razem doczekali się syna. Oto historia Andrzeja Żuławskiego i Sophie Marceau Krystynie Pytlakowskiej wspomniał również o ich wspólnych seansach filmowych. Organizowali je co roku na wakacje, gdy Vincent odwiedzał ojca na dwa tygodnie. Ich relacja była jedyna w swoim rodzaju. Nic zatem dziwnego, że 29-latkowi bardzo brakuje zmarłego taty. Zastanawiał się, co chciałby mu przekazać, gdyby ten nadal żył. „Zapytałbym, tak ogólnie, co u niego. Czy pracuje nad jakimś filmem lub książką. Co ostatnio fajnego przeczytał, obejrzał. Coś w tym stylu”. Vincent Żuławski, VIVA! 23/2020
Nie był łatwym partnerem, ale kochał szalenie. Andrzej Żuławski najdłuższy związek stworzył z francuską aktorką Sophie Marceau
Jeszcze na kilka godzin przed śmiercią Andrzeja Żuławskiego jego syn Vincent prosił wszystkich o modlitwę i dobre myśli. Niestety, ponad sześć lat temu, 17 lutego 2016 roku, scenarzysta i reżyser przegrał walkę z nowotworem. 75-latek pozostawił po sobie tak znakomite produkcje, jak Trzecia część nocy, Opętanie, Najważniejsze to kochać, Wierność, Borys Godunow czy horror Diabeł, który przez kilkanaście lat nie doczekał się premiery, ponieważ ówczesne władze PRL uznały go za zbyt okrutny. Do dziś poza dziełami kontrowersyjnego artysty są też w naszych głowach jego słowa o każdej z trzech wielkich miłości… Andrzej Żuławski i Małgorzata Braunek: historia relacji Urodzony w 1940 roku we Lwowie twórca nie miał łatwego dzieciństwa. Z okna mieszkania widział Niemców, którzy dokonywali egzekucji na niewinnych ludziach. Kilkanaście lat Andrzej Żuławski nie mógł zasnąć bez zapalonego światła, a wojenne obrazy i traumy prześladowały go i w dorosłym życiu. Swoje emocje przelewał na tworzone filmy. Jak sam podkreślał, zależało mu, by widz po seansie jego obrazu miał trzęsące się nogi. Andrzej Żuławski, 2010, VIVA! W życiu prywatnym Andrzej Żuławski również szukał silnych emocji. Swoją pierwszą żonę Małgorzatę Braunek poznał na początku lat 70. w Paryżu. Początkująca aktorka szukała tam noclegu, a Andrzej Wajda dał jej adres mieszkania polskiego reżysera, który mieszkał chwilowo w stolicy Francji. „Kiedy wychodziła na samolot, odprowadziłem ją do drzwi i nagle coś się stało. Do niczego nie doszło, ale stało się coś między nami. I ona o tym wiedziała, i ja”, mówił w jednym z wywiadów Andrzej Żuławski, który chwilę później wrócił do Polski i obsadził w podwójnej głównej roli w Trzeciej części nocy właśnie Małgorzatę Braunek. Para szybko doczekała się syna. Ale gdy Xavery miał prawie 5 lat, aktorka odeszła od ojca chłopca. „Na dłuższą metę trudno jest żyć z Andrzejem. Wszystko musi być u niego emocjonalne, histeryczne, na najwyższych obrotach. Inaczej się nudzi”, twierdziła aktorka, która od razu wyprowadziła się do nowego partnera. Czytaj też: Andrzej Wajda i Krystyna Zachwatowicz. Poznali się, gdy „wszystkie błędy mieli już za sobą” Andrzej Żuławski: drugi ślub Nie minęło wiele lat, a Andrzej Żuławski był już po drugim ślubie. Tym razem z artystką Hanną Wolską, która zamieszkała w jego mieszkaniu w Paryżu. Reżyser – tak jak i w przypadku pierwszego małżeństwa – znów doczekał się syna. Nadał mu wraz z ukochaną imię Ignacy. Ale i w tym przypadku rodzinna sielanka nie trwała długo. Andrzej Żuławski mówił o tym związku „pomyłka”, z kolei druga żona nazywała go schizofrenikiem. „Myślę, że sobie uratowałem życie, przerywając ten związek. Miała różnych partnerów, ale żaden z nią nie wytrzymał, wszyscy uciekli”, pisał o Hannie Wolskiej Żuławski w swojej książce Ostatnie słowo. Kobieta wraz z małym synem uciekli do USA. Andrzej Żuławski i Sophie Marceau: ich związek trwał 17 lat Połowa lat osiemdziesiątych przyniosła Andrzejowi Żuławskiemu trzecią wielką miłość — Sophie Marceau. Aktorka zagrała u filmowca w "Narwanej miłości" i choć dokładnie tak złośliwi mogli nazywać uczucie, które pojawiło się między 17-latką a 45-latkiem, to para przeżyła razem 17 wspólnych lat. Był to najdłuższy stażem związek Żuławskiego, a Marceau jako jedyna później wspominała go dobrze. Kiedy w 1985 roku odbyła się premiera "Narwanej miłości", aktorka i reżyser byli już oficjalnie parą. Duża różnica wieku pomiędzy nimi, a konkretniej niepełnoletność Marceau, wywołały we Francji skandal. Do tego wszystkiego dochodziła jeszcze zszargana reputacja Żuławskiego jako reżysera. Słynął on ze swojego trudnego charakteru i autorytarności na planie. Potrafił doprowadzać aktorów do załamania nerwowego, żeby tylko osiągnąć efekt, który sobie wizualizował. Wielu aktorów bez zastanowienia potwierdzało, że jeśli współpraca z Żuławskim, to zawsze trudna, ale co ciekawe, Sophie Marceau nie miała takich skojarzeń. Lub też o nich nie mówiła. Reżyser i młoda aktorka zrealizowali razem cztery filmy. W 1995 roku powitali nawet na świecie syna Vincenta. „Człowiek wie, że niewiele mu zostało, więc większą uwagę zwraca na to, co jest. Małe dziecko w moim wieku to dar od Boga”, mówił w jednym z wywiadów scenarzysta i reżyser. Czytaj też: Vincent Żuławski poruszająco o śmierci ojca: „On już nie chciał żyć” Andrzej Żuławski i Sophie Marceau Ostatecznie jednak aktorka w 2001 roku odeszła od reżysera. Nigdy nie byli małżeństwem, więc ich rozstanie było o wiele mniej skomplikowane, co nie oznacza, że mniej bolesne i trudne. „Poznałem bardzo młodą osobę i nastąpiła wspaniała wymiana życia na wiedzę. Proces ucywilizowania młodej dziewczyny, która jest z proletariatu. I to było cudowne, dydaktyczne, piękne. I trwało 17 lat. A potem nastąpił moment, w którym Sophie musiała powiedzieć swoje „ja”. Proszę zwrócić uwagę, że ja nie żyję wśród normalnych, poczciwych zjadaczy chleba. Mój świat jest światem obłąkanym. Mój świat to świat Romka Polańskiego. Tutaj żadne małżeństwo nie utrzymuje się dłużej niż dwa, trzy lata. Wszystkie prawa są tu ciężko chore”, mówił w VIVIE! Andrzej Żuławski. Z kolei w rozmowie z Gazetą Wyborczą wyjaśnił, że uznaje staż każdego ze związków za swój sukces. „Miałem 3 kobiety. I na blisko 70 lat uważa pani, że to dużo?! Na litość boską! Jestem typem monogamisty. Żyję z nimi po kilkanaście lat. A potem one czują się zmęczone”, mówił w 2010 roku kontrowersyjny twórca, który, choć w wywiadach czy wspomnieniach innych mógł wydawać się szorstki, to po stracie Sophie Marceau bardzo cierpiał. Na tyle, że w ich domu 10 lat po zakończeniu związku, wciąż nie ruszał żadnych rzeczy byłej partnerki… Nawet szczotki, w której zachowały się jej włosy. „Nie wyrzucam niczego z życia. To nie były śmieci, to były rzeczy ważne. I nawet jeżeli nie skończyły się najlepiej – skończyły się z oczywistych powodów. Nie tylko się tego nie wstydzę, ale poczytuję za dary losu”, tłumaczył w VIVIE! 11 lat temu. W tym samym wywiadzie wyznał także, że po części umie nazwać, dlaczego żadna z matek ich wspólnych dzieci nie jest z nim po dziś dzień. „Mam pewną twardość charakteru. Może gdyby iść na różne wygibasy, umieć naginać się? Może. Ale to byłaby tylko strata czasu i atłasu”, opowiadał nam reżyser. Marceau z kolei miała bardzo konkretne powody, żeby odejść i bynajmniej nie chodziło tu tylko o nieustępliwy charakter jej partnera. Jednym z nich była zdrada, której dopuścił się Żuławski, romansując z Manuelą Gretkowską, scenarzystką, z którą tworzył kontrowersyjny film "Szamanka". Pomimo krzywd, których w ich 17-letnim związku zaznała Sophie Marceau, była ona jedyną partnerką Żuławskiego, która po latach skomentowała ich związek w pozytywny sposób. W wywiadzie dla "Twojego Stylu" podkreśliła, że dużo reżyserowi zawdzięcza. "Kiedy poznałam Andrzeja, miałam 17 lat. Byłam po sukcesach obu części filmu "Prywatka" i gdyby nie Andrzej, pewnie długo jeszcze grałabym naiwne, sympatyczne nastolatki. Otworzył mnie, odblokował jako człowieka i kobietę. Dużo rozmawiał, podsuwał lektury, uczył. Dzięki niemu odkryłam radość z tworzenia", mówiła aktorka, która świętuje dzisiaj swoje 56. urodziny. Czytaj również: Ich romans w latach 60. był tajemnicą poliszynela. Historia relacji Beaty Tyszkiewicz i Andrzeja Łapickiego Andrzej Żuławski i Sophie Marceau Jak Andrzeja Żuławskiego wspomina jego syn? 27-letni dziś syn Andrzeja Żuławskiego i francuskiej aktorki Sophie Marceau poszedł w artystyczne ślady rodziców. Na co dzień zarabia jako reżyser, aktor i model. Jak wspomina swojego tatę, który zmarł w 2016 roku? „Mieliśmy świetną więź, choć przyznam, że dla mnie był bardziej jak dziadek – zawsze na więcej pozwalał. Dla braci był zdecydowanie twardszy. Może dlatego, że kiedy się urodziłem, miał już 55 lat, bardziej rozumiał życie, miał większy dystans do wszystkiego. Po prostu był dojrzalszy. Co nie znaczy jednak, że stary. Bo stary nigdy nie był. Zawsze miał młodą duszę”, opowiadał Vincent Żuławski Krystynie Pytlakowskiej w 2020 roku. Czytaj również: Vincent Żuławski, syn Andrzeja Żuławskiego i Sophie Marceau, w jedynej takiej rozmowie... Vincent Żuławski, 2020
Sophie Marceau kończy 55 lat. Dlaczego dla wielu Francuzek jest ikoną stylu?
Oto jej najpiękniejsze stylizacje z czerwonego dywanu i nie tylko
Sophie Marceau od lat uważana jest za jedną z najpiękniejszych aktorek na świecie. Francuski styl, który widać niemal w każdej jej stylizacji, podziwiany jest i kopiowany przez miliony kobiet. Sophie Marceau kończy dziś 55 lat, chociaż czas jakby się dla niej zatrzymał. Wciąż zachwyca zjawiskową figurą, idealną fryzurą i uśmiechem, któremu nikt nie potrafi się oprzeć. Jaki styl gwiazda wypracowała sobie przez lata? Jak prezentowała się na poszczególnych festiwalach, galach i premierach? Kto towarzyszył jej podczas największych sukcesów? Odpowiadamy poniżej. ZOBACZ TEŻ: Najpiękniejsze stylizacje drugiego dnia 74. Festiwalu Filmowego w Cannes! Sophie Marceau - młodość i kariera Aktorka jest rodowitą Francuską, a swoją karierę rozpoczęła niezwykle wcześnie. W wieku 14 lat została zaangażowana do roli w filmie pt. Prywatka. Zaledwie 5 lat później poznała polskiego reżysera Andrzeja Żuławskiego, który pozwolił jej wznieść się na aktorskie wyżyny. Dzieląca ich różnica wieku - 26 lat - nie okazała się przeszkodą, chociaż para prowadziła dość burzliwe życie. Dzięki Polakowi, Marceau zagrała w takich produkcjach jak Braveheart czy Światło to za mało. W późniejszych latach mogliśmy zobaczyć ją również w roli dziewczyny Agenta 007. Chociaż jej związek z Żuławskim nie przetrwał, w pewien sposób otworzył jej drzwi do międzynarodowej kariery. Francuski styl Sophie Marceau Jak na prawdziwą Francuzkę przystało, Marceau uwielbia minimalizm. Jej stylizacje zawsze są perfekcyjnie dopasowane, Gwiazda stara się jednak nie łączyć ze sobą więcej niż dwóch kolorów jednocześnie. Chętnie zestawia ze sobą czerń z czerwienią lub bielą, a także jeans z przewiewną bawełną. View Burdaffi on the source website Chociaż na czerwonym dywanie zawsze zadaje szyku, coraz częściej można zobaczyć ją również w casualowym wydaniu. Jeansowe spodnie i lniana koszula to ostatnimi czasy jeden z jej ulubionych zestawów. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Andrzej Żuławski nie znosił poprawności. Jedni widzieli w nim geniusza i wizjonera, inni – tyrana Sophie Marceau zawsze wierna jest czekoladowemu odcieniowi włosów, z lekko opadającą, dłuższą grzywką. Od lat stawia na naturalny makijaż, który uwielbia wykańczać czerwoną szminką. Maluje się zatem w iście francuskim stylu. Gwiazd kina lubi też dodatki - często wybiera duże okulary w stylu Jackie Kennedy oraz delikatną, kobiecą biżuterię. View Burdaffi on the source website Patrząc na jej stylizacje, większość z jej rzeczy spokojnie można założyć nawet po latach, dobrane zostały w taki sposób, że nawet dziś nie wychodzą z mody. To niesamowite, że właśnie Francuski mają takie wyczucie gustu i smaku! Sophie Marceau - modowe skandale Sophie Marceau zdarzały się również stylizacyjne kontrowersje, co ciekawe - niekoniecznie z jej winy. Na Festiwalu w Cannes w 2015 roku wiatr podwiał jej białą sukienkę ukazując światu cielistą bieliznę. Aktorka ze znanym dla siebie perłowym uśmiechem, lekko wzruszyła ramionami. Innym razem kolejna suknia spłatała jej figla ukazując biust. Z każdej wpadki Marceau wychodziła jednak z gracją! W naszej galerii przedstawiamy wybrane stylizacje aktorki, które zachwycają swoją ponadczasowością. To właśnie dzięki nim aktorka zyskała miano ikony francuskiego stylu.
Najpiękniejsze stylizacje drugiego dnia 74. Festiwalu Filmowego w Cannes!
Która z gwiazd zachwyciła na czerwonym dywanie?
74. Festiwal Filmowy w Cannes 2021 rozpoczął się 6 lipca. Ceremonia otwarcia zachwyciła nie tylko fanów filmu, ale też mody. Wreszcie po długich miesiącach pandemii gwiazdy pojawiły się na czerwonym dywanie w niesamowitych kreacjach. Jak wyglądały podczas drugiego dnia festiwalu? Trzeba przyznać, że ich stroje prezentowały się imponująco. Królowała biel, na którą postawiło wiele celebrytek, a także duet czerni i bieli - na ten zestaw zdecydowały się Sophie Marceau i Eva Herzigova. Diane Kruger olśniewała w czerni - jej suknia robi wrażenie. Zobacz zdjęcia wszystkich gwiazd w naszej galerii! Zobacz także: 74. Festiwal Filmowy w Cannes! Najpiękniejsze stylizacje gwiazd z ceremonii otwarcia.
Tak syn Andrzeja Żuławskiego i Sophie Marceau pozował dla „VIVY!”
Vincent Żuławski w jedynej takiej sesji!
Ma 25 lat. Zamiłowanie do filmu i kina ma w genach. Vincent Żuławski, syn Andrzeja Żuławskiego i Sophie Marceau, swoją przyszłość wiąże z aktorstwem i reżyserią. Na koncie ma również inicjatywy związane z branżą modelingu. W szczerej rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla „VIVY!” przyznał, że chce podążać własną drogą. Jednocześnie zaznacza, że znane nazwisko otwiera mu wiele drzwi i dzięki różnym doświadczeniom jest w stanie lepiej robić to, co kocha i czym chciałby się zajmować. Zobacz kulisy powstawania wyjątkowej sesji z Vincentem Żuławskim w powyższym wideo!
Vincent Żuławski o karierze: „Możliwości pojawiają się oczywiście dzięki nazwisku”
Czy uważa, że ułatwia mu zaistnienie w świecie filmu?
Syn Sophie Marceau i Andrzeja Żuławskiego również wiąże swoją przyszłość z filmem. W naszym wideo Vincent Żuławski opowiedział o pasji, ciężarze nazwiska oraz tym, jak chce odnieść sukces. Vincent Żuławski o aktorskiej pasji Kiedy zrozumiał, że chciałby zostać aktorem? – Zawsze bardzo przeszkadzałem w czasie lekcji. Byłem bardzo złym uczniem, zawsze bardzo głośnym, wyrzucanym ze szkoły, robiącym te wszystkie głupie rzeczy. Byłem bardzo żywiołowy i pomyślałem, że jeżeli mieliby mi za coś płacić – a nie bardzo myślałem o pieniądzach w tamtym czasie – ponieważ kiedy jesteś bardzo młody, to nie masz pojęcia o pieniądzach. Ale pomyślałem, że mógłbym żyć w ten sposób, jeżeli naprawdę sprawiałoby mi to radość i mógłbym z tego żyć, „z robienia min” i udawania kogoś innego, to właśnie to chcę robić – zwierzył się przed kamerą viva.pl Vincent Żuławski. Czy czuje, że dzięki pochodzeniu i korzeniach będzie mu łatwiej odnieść sukces? – Tak, sądzę, że to pomaga. Myślę, że im więcej grasz w innych krajach, im bardziej otwierasz się na inne kultury i ludzi, tym więcej się uczysz. I możesz to wykorzystać przy odgrywaniu różnych ról, przy stawaniu się postacią i uczeniu się przez język – twierdzi. – Ponieważ język warunkuje to, kim jesteś, co myślisz, co czujesz, jak się zachowujesz. Tak więc granie po polsku różni się od grania po francusku czy angielsku – zaznacza. Vincent Żuławski o znanym nazwisku W jaki sposób? – To te same podstawowe ludzkie odruchy, pragnienia i strachy. Zarazem trochę inaczej przedstawione. Więc myślę, że im bardziej się na to wszystko otwierasz, to tym bardziej wykuwasz swój charakter, który możesz później przenieść na role, które odgrywasz – konstatuje. A czy znane nazwisko otwiera mu różne drzwi do kariery? – Możliwości pojawiają się oczywiście dzięki nazwisku. Ważne jest oczywiście, to, jak ciężko pracujesz, jednak często wszystko rozbija się o to, kogo znasz. I jeśli ludzie znają moich rodziców, to zwracają się do mnie – zwierza się. Pełny zapis rozmowy możesz zobaczyć powyżej.
Vincent Żuławski poruszająco o śmierci ojca: „On już nie chciał żyć”
Ma 25 lat. Zajmuje się modelingiem i aktorstwem, choć najbardziej pociąga go reżyseria. Vincent Żuławski, mimo ogromnej popularności rodziców, podąża własną drogą. Nie chce być kojarzony jedynie ze względu na znane nazwisko. O śmierci taty, Andrzeja Żuławskiego, relacji z matką, francuską ikoną kina Sophie Marceau i własnych marzeniach opowiedział w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Vincent Żuławski o śmierci ojca, presji nazwiska i życiu na maksa Ciekawa jestem, czy Tata chciałby Tobie coś ważnego powiedzieć. Tego nie wiem. Miałeś do niego żal, że się nie leczył, że nie walczył? Nie lubię takich pytań. To dla mnie bolesne i zbyt personalne. Wiem o tym. Ale pomyślałam sobie, że On może już nie chciał żyć… Bo nie chciał. Miałeś żal do rodziców, że się rozstali? Nie, w ogóle. Ale nie mówmy o moich rodzicach, proszę. Oni są bardzo znani. Nosisz nazwisko Żuławski, które w Polsce wszyscy znają. To nie jest dla mnie ważne. Przyznam, że jak byłem młodszy, to strasznie przeżywałem, gdy w Paryżu mnie o matkę pytano. A pytano ciągle. Co u niej, czy gra w jakimś filmie… To było straszne! A ja nigdy nie lubiłem, gdy mnie traktowano inaczej, jak kogoś „specjalnego”. Niech pogadają ze mną, z Vincentem, a nie z synem Andrzeja Żuławskiego. Nie chcesz być synem swojego ojca? To nie o to chodzi. Jestem bardzo szczęśliwy i wdzięczny za wszystko, co mi dał – a dał przede wszystkim dużo wiedzy – ale po prostu nie lubię, gdy wszyscy się mną interesują, moim życiem. I to tylko dlatego, że jestem jego synem. To męczące. Ja bym chciała, żeby mnie pytano o rodziców. Żeby nie byli zapomniani. Ale mój ojciec i tak nie będzie zapomniany. Tyle książek napisał, tyle filmów zrobił, że ludzie go nie zapomną. Był ważny. Też chciałbyś być ważny? Nie. Ja po prostu chcę być szczęśliwy, mieć fajnych znajomych, dobrą pracę. Chcę robić filmy i dawać ludziom jakiś moment refleksji. Żeby lepiej rozumieli ten świat. Ty już go rozumiesz? Jestem młody, więc na razie słabo rozumiem. Myślę, że mam jeszcze dużo do zrozumienia. Do czego już doszedłeś? Że nie można się bać śmierci. I jak mówił Gandhi: „Ucz się tak, jakbyś miał żyć wiecznie. A żyj tak, jakbyś miał umrzeć jutro”. Czyli na maksa. Żyjesz na maksa? W sumie tak. Robię wszystko, żeby tak było. Praca, wyjścia ze znajomymi… Alkohol? Papierosy? Lubię palić. Alkohol też lubię, ale nie za dużo. Na przykład wieczorem, jak wychodzę gdzieś z kolegami, wypiję piwo. Ale ogólnie nie lubię upijania. Wiem, że ojciec pił za dużo i to go zrujnowało. Myślisz, że odziedziczyłeś coś po nim? Tak. Pasję do życia. Miłość do sztuki. Do malarstwa, aktorstwa. I chęć poszerzania swojej wiedzy. Bo, tak jak on, lubię czytać książki, oglądać filmy. Żeby nie być po prostu idiotą, a wiedzieć coś o świecie, o życiu ogólnie. Ostatnio na przykład czytam Tołstoja, Dostojewskiego, Hemingwaya. A mówiąc o ojcu, bardzo mi imponowały rozmowy z nim. Rozwijały mnie. Po mamie masz pewnie wrażliwość. To prawda. Pełny wywiad z Vincentem Żuławskim przeczytasz w najnowszym numerze magazynu „VIVA!”, dostępnym na rynku od czwartku 26 listopada z Joanną Przetakiewicz i Rinke Rooyensem na okładce: Tak wygląda Vincent Żuławski, syn Andrzeja Żuławskiego i Sophie Marceau. Ma 25 lat:
Vincent Żuławski, syn Andrzeja Żuławskiego i Sophie Marceau, w jedynej takiej rozmowie...
O sławnych rodzicach, śmierci i poszukiwaniu siebie
Czy odziedziczył coś po ojcu – reżyserze, scenarzyście i pisarzu Andrzeju Żuławskim? „Tak. Pasję do życia. Miłość do sztuki. Do malarstwa, aktorstwa. I chęć poszerzania swojej wiedzy”, mówi. A po matce, znanej francuskiej aktorce Sophie Marceau? Po niej odziedziczył wrażliwość. Czy nazwisko jest dla niego obciążeniem, czy przywilejem? A także o poszukiwaniu własnej drogi, załamaniu nerwowym, rodzinnych więziach Vincent Żuławski opowiada Krystynie Pytlakowskiej. Vincent Żuławski: wiek, relacja z rodzicami. Czym się zajmuje, gdzie mieszka? Ma 25 lat. Jest modelem, aktorem. Niedawno wydał tomik wierszy „Le charlatan et autres poèmes”, wyreżyserował film krótkometrażowy „Heurte”, który pokazano na Festiwalu Filmowym w Angoulême, teraz pracuje nad drugim. Syn Sophie Marceau i Andrzeja Żuławskiego reżyserowanie i aktorstwo ma zakodowane w genach. Po szkole podjął studia artystyczne w Londynie. Po ośmiu latach wrócił do Paryża. Do Polski wpadł tylko na chwilę – gra w polsko-włoskiej produkcji „Dom wybranych”. Przeszedłeś załamanie nerwowe. Jak się dziś czujesz, lepiej już? Tak, ale o tym wolałbym w ogóle nie mówić. Skupiam się na pracy. Właśnie będę reżyserował mój kolejny film, drugi już. Pierwszy nakręciłem kilka miesięcy temu. I był już na festiwalu, teraz jakaś telewizja chce go odkupić. To krótki film, trwa niecałe 10 minut. Ale ten drugi będzie nieco dłuższy, 20-minutowy. Mam superaktorów, produkcję, która mi pomaga we wszystkim. Wolę być nawet reżyserem niż aktorem. Kiedyś, w wywiadzie do książki „Żuławski. Szaman”, powiedziałeś zupełnie odwrotnie. Ale to już dawno było. Książka wyszła w zeszłym roku, a wywiadu udzieliłem jakieś trzy lata temu. Od tamtego czasu troszkę się zmieniło. A wolę być reżyserem, ponieważ mam wtedy większą kontrolę. Lubię być z aktorami, mówić im, jak mają zagrać. Tłumaczyć, jak widzę graną przez nich postać, co jest nie tak. Że na przykład powinni być bardziej zdenerwowani albo wręcz przeciwnie, na luzie. Albo bardziej egzaltowani. Masz zapędy jak Twój tata. Trochę tak. Mam analityczny mózg, lubię kontrolować, zgłębiać tajemnice istnienia. Co do tego mam taką hinduistyczną i buddyjską wizję. Ale to już temat na dłuższą rozmowę . Kiedy zacząłeś się tym pasjonować? Kiedy uczyłem się filozofii w Anglii. A mieszkałem tam przez osiem lat. Wcześniej jednak chodziłeś do szkoły we Francji. Tak, ale nie podobała mi się ta szkoła. Nie chodziłem na lekcje, miałem słabe oceny. Ogólnie robiłem głupie rzeczy w tym czasie. Twoja mama pewnie bardzo to przeżywała? Ogólnie było OK. Mama też nie lubiła szkoły, więc po części mnie rozumiała. I to właśnie ona kiedyś mi powiedziała: „Skoro ta szkoła ci nie odpowiada, to dlaczego nie pójdziesz do innej? Takiej, która będzie fajna dla ciebie”. Pojechałem więc do Anglii. I tamta szkoła była niesamowita, artystyczna. Mieszkałem wtedy w internacie. Miło wspominam ten okres. A najlepsze oceny miałem z filozofii – nawet maturę z niej zdawałem. Wtedy też zacząłem czytać książki o buddyzmie. Szczególnie lubiłem Alana Wattsa. To facet, który dużo myślał, też studiował filozofię w Anglii. Poza tym zaciekawiła mnie książka Sogyala Rinpoche, wysokiego kapłana tybetańskiego. Pisze w niej, że życie jest przygotowaniem się do śmierci. Boisz się śmierci? Nie. Teraz już nie. A wcześniej? Myślałeś o śmierci? Właściwie też nie, byłem za młody na takie myślenie. Poza tym – wyznając taką filozofię, jaką ja wyznaję – człowiek się tego nie boi. Bo tak naprawdę zdaje sobie sprawę, że wcale nie umiera, że potem jest reinkarnacja, że wraca się jako inny człowiek lub zwierzę. W życiu przede wszystkim jest cel. A ze śmiercią jestem oswojony. To dla mnie normalny temat. Rozmawiałeś o tym z ojcem? Gdy jeszcze żył, nie interesowałem się tym aż tak bardzo. Ale czasem rozmawialiśmy, choć on generalnie był niewierzący i nie lubił takich tematów. Nie lubił, gdy ktoś go do czegoś zmuszał. Wręcz nienawidził. Ale kiedyś mi powiedział, że jak był w moim wieku, miał te dwadzieścia parę lat, to też interesował się buddyzmem, hinduizmem i że rozumie moje zainteresowania. Wtedy jednak pomyślałem, że on niewiele o tym wie. No ale potem zobaczyłem w jego domu, w Wesołej, mnóstwo książek buddyjskich. Półki były nimi wypełnione od podłogi aż po sufit. Wtedy zrozumiałem, że rzeczywiście je przeczytał w młodości i dużo wie na ten temat. A nie chciał o tym rozmawiać, bo po prostu przestał wierzyć. Twój tata bardzo Cię kochał. Też mi się tak wydaje. Ja również go bardzo kochałem. Była między Wami silna więź? Tak, choć przyznam, że dla mnie był bardziej jak dziadek – zawsze na więcej pozwalał. Dla braci był zdecydowanie twardszy. Może dlatego, że kiedy się urodziłem, miał już 55 lat, bardziej rozumiał życie, miał większy dystans do wszystkiego. Po prostu był dojrzalszy. Co nie znaczy jednak, że stary. Bo stary nigdy nie był. Zawsze miał młodą duszę. Dużo czytał, ciągle oglądał jakieś filmy. Razem też oglądaliście? No pewnie! Szczególnie w wakacje, gdy przyjeżdżałem do niego do Wesołej. A przyjeżdżałem co roku, na dwa tygodnie. Brakuje Ci go? Oczywiście, że tak. Co byś mu powiedział, gdyby wciąż żył? Zapytałbym, tak ogólnie, co u niego. Czy pracuje nad jakimś filmem lub książką. Co ostatnio fajnego przeczytał, obejrzał. Coś w tym stylu. Pełny wywiad z Vincentem Żuławskim przeczytasz w najnowszym numerze magazynu „VIVA!”, dostępnym na rynku od czwartku 26 listopada z Joanną Przetakiewicz i Rinke Rooyensem na okładce: Vincent Żuławski, syn Andrzeja Żuławskiego i Sophie Marceau:
Andrzej Żuławski nie znosił poprawności. Jedni widzieli w nim geniusza i wizjonera, inni – tyrana
Jaki był Andrzej Żuławski? Robił filmy z poczuciem pełnej wolności, nie bacząc na oceny. Dzięki temu pozbywał się koszmarów, które mogły się w nim zagnieździć. Nie znosił poprawności. Atakował i był atakowany. Kochał i cierpiał katusze odrzucenia. „Gdyby jednak porównać życie do przygody, to mógłbym ją uznać za udaną” - mówił Andrzej Żuławski, jeden z najwybitniejszych polskich twórców. Miał wielki apetyt na życie. Odszedł niedawno. O kontrowersyjnym artyście pisze Elżbieta Pawełek. Przegrał z rakiem. Kilka dni przed śmiercią jego syn Xawery poinformował, że stan 75-letniego ojca jest bardzo ciężki. Był krnąbrny i niepokorny do końca. „Nie jestem aniołem”, mówił. Swego czasu wsławił się incydentem w studiu telewizyjnym. Nazwany przez dziennikarza kabotynem, oddał mu natychmiast: „Mógłbym pana strzelić w pysk, ale takich rzeczy nie powinno się pokazywać na wizji”. Ostentacyjnie wyszedł i już nie wrócił. Kontrowersyjny sukces Żuławskiego To było po tym, jak po 20 latach wrócił z Francji. Wyjechał tam po zatrzymaniu przez polską cenzurę jego filmu „Diabeł”. W Paryżu odniósł sukces. Chociaż bardzo tego słowa nie lubił. Dowiadywał się od ludzi, że robi karierę, bo sam nie myślał takimi kategoriami. W tym, co robił, mówił, pragnął pozostać sobą. Żeby nie istniała różnica między Żuławskim, który kręci filmy, Żuławskim, który pisze książki, a Żuławskim zwykłym facetem. Pierwszym filmem, który powstał we Francji, był obraz z Romy Schneider „Najważniejsze to kochać”. W 1981 roku nakręcił „Opętanie” z Isabelle Adjani, uważane przez wielu za najwybitniejsze dzieło w jego dorobku. Potem jeszcze były: „Kobieta publiczna”, „Błękitna nuta”, „Borys Godunow” i „Wierność” z Sophie Marceau w roli głównej. Za swoje filmy otrzymał 64 nagrody, w tym dwa Cezary (francuski odpowiednik Oscara). Najcenniejszą była jednak dla niego nagroda Muzeum Kinematografii w Łodzi, którą postawił w pokoju rodziców w Warszawie. Nazywała się Artur, dostał ją za film „Na srebrnym globie”, który wcześniej przeleżał na półkach 10 lat. „To było wzruszające spotkanie, jak ze skrzywdzonym dzieckiem”, wyznał po obejrzeniu taśm. Andrzej Żuławski wszystkie swoje filmy zrobił o kobietach. Wydawały mu się ciekawsze, bardziej tajemnicze od mężczyzn. Korzenie Żuławskiego Nigdy nie starał się o francuskie obywatelstwo, nie zmienił nazwiska na Andre Zulawsky. W Polsce czuł się najlepiej. „Gdzie są moje korzenie? One są zanurzone w niebycie polskim. To pojęcie bardziej duchowe niż geograficzne”. Męczyły go demony przeszłości. Urodził się 22 listopada 1940 roku we Lwowie jako obywatel sowiecki Andriej Mirosławowicz Żuławski. Kiedy skończyła się okupacja sowiecka, zaczęła się niemiecka. Młodsza siostra zmarła z głodu i zimna w 1944. Matka ważyła w tym czasie niewiele ponad 40 kilogramów i razem z jego ojcem walczyła w AK. Z okien domu jako czterolatek widział egzekucje dokonywane przez Niemców na skarpie obok cmentarza. Do 16. roku życia nie potrafił potem zasnąć bez zapalonego światła. Pod koniec wojny spadła na dom bomba, nie wybuchła. Po tych przeżyciach oko zaczęło mu się zapadać w głąb czaszki. Do końca życia prześladowały go wojenne obrazy. Rodzinny dom dał mu jednak silne oparcie. Z ojcem, Mirosławem Żuławskim, znakomitym pisarzem i dyplomatą, łączyła go głęboka przyjaźń, choć nieraz się ostro ścierali. Matce zawdzięczał znajomość przyrody, bo nauczyła go rozróżniać rośliny i zioła. „Miałem szczęście żyć tam (we Fromont pod Paryżem, przyp. red.) z kobietami, które kochały kwiaty. Pamiętam krzewy bzu, pnącza passiflory, malwy, irysy, róże”, powie po latach, opisując z czułością tamtejsze klimaty. „Wokół pachniało trawami, zbożami, ziołami. Obserwowaliśmy piękne zachody słońca, a wieczorami było oglądanie z leżaków gwiazd”. Babci kinomance, dawnej dyrektorce szkoły pod Lwowem, przysiągł, że zostanie reżyserem. Każdego popołudnia, po niedzielnej mszy, szedł z nią do kina. Wychodził z rozpaloną głową. Zapytany po latach, jakie filmy lubi, mówił: „Takie, po których wychodzę z gorączką – ręce mi się trzęsą, nogi uginają, ale nie wiem dlaczego”. I takie filmy chciał robić. Krytycy filmowi mieli z Żuławskim „pod górkę”. O jego filmach, z których większość została nakręcona za granicą i była prawie nieznana w Polsce, pisali, że są kwintesencją manieryzmu, brzydoty, gwałtu. Autor budzących skrajne emocje obrazów, takich jak debiutancka „Trzecia część nocy” czy dojrzałe „Opętanie”, gdzie można było zobaczyć kopulującą z ośmiornicą Isabelle Adjani, odrzucał najmniejszą krytykę. Nudziła go poprawność, cenił dociekliwość. „Ja lubię wyciągać ciemne strony, podczas gdy inni widzą tylko jasne. Ja walę kupę, a te muchy (o krytykach, przyp. red.) po niej chodzą i się nią żywią, bo się im płaci”. Z muchami nie przystoi się spierać artyście. „Wybitnie inteligentny erudyta o złośliwym, okrutnym, ale i błyskotliwym poczuciu humoru łączył w sobie pragnienie bycia awangardzistą ze staromodnym modelem inteligenta”, powiedział o Żuławskim Tomasz Raczek. „Zamiast piękna i liryzmu szukał seksualnych fantazji obnażających zwierzęcą stronę miłości. Pociągała go krew, fizjologia, dzikość pożądania”, pisał Janusz Wróblewski w „Polityce”. Niektórzy posunęli się dalej, nazywając Żuławskiego Dostojewskim znad Wisły, któremu, z racji nieobliczalnych pomysłów i apodyktycznego charakteru, nie warto dawać pieniędzy na kolejne produkcje. Sophie Marceau miała 18 lat, gdy związała się z 45-letnim Żuławskim. Był jej mistrzem, przewodnikiem po życiu i sztuce. Związek przetrwał 16 lat. Żuławskiego eksperymenty z duszą Wypracował własny styl pracy z ekipą. Jedni widzieli w nim geniusza i wizjonera, inni – tyrana. Zmuszał aktorów do zrzucania masek, przekraczania granic, eksperymentował z ich… duszą. Krążyły legendy o stosowanych przez niego czarach i wudu. Zresztą Żuławski sam się kiedyś do tego przyznał w wywiadzie z Romanem Praszyńskim: „Tak się robi z aktorami. Gdy kręciłem »Szamankę«, przyprowadziłem czarownicę, która zajęła się Iwoną Petry. Dziewczyna miała skomplikowany życiorys i trzeba było ten węzeł w niej rozwiązać. Albo 30 lat na kanapie, albo dwa poważne seanse, w których ona wywala z siebie wszystko. Zdemolowała pokój w Bristolu, bo nagle wyszło z niej całe dzieciństwo, cały gniew. Dzięki temu weszła w film jako człowiek wolny, który robi coś lub nie i wie dlaczego”. Iwona Petry, grająca tytułową rolę w tym filmie, przypłaciła to głębokim urazem psychicznym, wymagającym kilkuletniej terapii. Potrafił zadzwonić do niej o szóstej rano z pretensjami, że źle wyszła na planie. Pajacyka, którego mu podarowała z sympatii, rozpruł i powiesił na ścianie. Valérie Kaprisky, która zagrała w jego „Kobiecie publicznej”, z kolei opowiadała, że reżyser, nie licząc się z psychologią postaci, żądał od niej wypowiadania tekstu z taką intensywnością, jakby chciała umierającego kochanka powstrzymać od zapadnięcia w śpiączkę. „Był egocentrykiem i prowokatorem. Nie wahał się gwałcić naszych przyzwyczajeń, ale i uczuć bliskich sobie ludzi, szczególnie kobiet. Pociągał je i odpychał. Wynosił i krzywdził”, powiedział Tomasz Raczek. Z drugiej strony kilka wybitnych aktorek, jak Małgorzata Braunek, Romy Schneider, Isabelle Adjani i Sophie Marceau, właśnie u niego zagrało swoje życiowe role. Robił filmy o tym, co go torturowało, jak sam mówił, a kobiety służyły mu za medium. „Spośród aktorek chyba najbardziej kochałem Małgorzatę Braunek”, wyznał. „Nie była to z moich aktorek aktorka najwybitniejsza (…), ale miała blask. Czy był to blask urody, blask młodości, blask ambicji? Czy trochę wszystko razem plus misterium blasku jakby od Boga danego, w którym wydaje się nam, że lepiej widzimy tajemnice serca ludzkiego i delikatność losów?”. Małgorzata Braunek, żona reżysera przez pięć lat, zapamiętała, że lubował się w napięciach. Wszystko musiało być na planie histeryczne, na najwyższych obrotach, inaczej szybko się nudził. Jeżeli coś robił, oddawał się temu totalnie. I tego samego wymagał od innych. Awantura zawsze wisiała na włosku. Do tego miał niewyparzony język. Bogusława Lindę (zagrał u niego w „Szamance”) nazwał zdolną małpą, która dostała za dużo bananów. Aktor śmiertelnie się na niego obraził. Żuławski pytany, czy nie poszło przypadkiem o to, że na planie spotkało się dwóch najbardziej charyzmatycznych gości w polskim kinie, wyjaśnił: „Boguś przez 30 dni zdjęciowych nie nauczył się ani razu dialogów. Widziałem, że czyta je ze ściany”. Z najstarszym synem, Xawerym, pozostawał w dobrych relacjach. „Staram się być ojcem, jak tylko potrafię”, Kobiety Andrzeja Żuławskiego Wszystkie swoje filmy zrobił o kobietach. Gdyby ich bohaterami byli mężczyźni, miałby wrażenie, że patrzy w lustro i widzi własny pępek. Kobiety wydawały mu się ciekawsze, bardziej tajemnicze od mężczyzn. Dużo się od nich uczył. To była dla niego, poczynając od jego matki, jak mówił, niewyczerpana działka. Miał trzech synów, każdego z inną kobietą. Xawery, najstarszy, syn Małgorzaty Braunek, został reżyserem. Żuławski pisał w opublikowanych listach: „Staram się być ojcem, jak tylko potrafię, a jeśli Xawer potrzebuje czegoś innego, no to pies mu mordę lizał”. Miał duży wpływ na syna i, jak mówił, dobre z nim relacje. Ignac jest owocem związku z plastyczką Hanną Wolską, która po rozstaniu z reżyserem (nazywała go schizofrenikiem) w połowie lat 80. spakowała się i wyjechała do Stanów wraz z dzieckiem. Vincent to z kolei owoc związku z młodziutką, ale już znaną Sophie Marceau. Żuławski przyjął narodziny syna z radością: „Człowiek wie, że niewiele mu zostało, więc większą uwagę zwraca na to, co jest. Małe dziecko w moim wieku to dar od Boga”. Sophie, dwa razy wybrana najpiękniejszą kobietą świata, zagrała u niego w „Narwanej miłości”. Była 18-latką bez matury, on zaś dojrzałym, świetnie wykształconym 45-latkiem, mającym za sobą studia na Sorbonie i skończoną szkołę filmową we Francji. Został jej mistrzem, przewodnikiem po życiu i sztuce. Związek przetrwał 16 lat, przechodząc głębokie kryzysy. Uchodził za kolekcjonera pięknych kobiet, ale rozstania z nimi mocno przeżywał. Zresztą, jak mówił, szczęście nie może się stać obowiązkiem człowieka. Tylko w Konstytucji Stanów Zjednoczonych jest napisane, że człowiek ma być szczęśliwy. Trudno mu było trafić na kobietę, która by go nie nudziła. Która po paru godzinach,by go nie męczyła. Nie chciał okazywać irytacji. Wolał, żeby kontakty były kilkugodzinne, a nie całodobowe. „Etap wielkich miłości jest już za mną”, przyznał. „Gdyby jednak porównać życie do przygody, to mógłbym ją uznać za udaną. Był okres zdobywania, refleksji, nasycania się gąbki, a potem naciskania jej po to, by coś z siebie dać też innym”. Czym dla niego jest śmierć, czym miłość? Gruntownie wykształcony, pochodzący z wybitnie inteligenckiej rodziny, w której było wielu nieprzeciętnie utalentowanych pisarzy i malarzy, nieraz dawał do zrozumienia, że należy do innego, lepszego świata. Gardził środowiskiem filmowym. Kieślowskiego, Holland, Kutza nazywał „mistrzami kiczu i bezstylowości”. „Katynia” Wajdy, któremu niegdyś asystował przy filmach, nawet nie obejrzał, bo nic dobrego nie spodziewał się po tym filmie. Dostało się nawet Miłoszowi za to, że mistyfikuje rzeczywistość, i samemu Janowi Pawłowi II: „Mnie papież niczego nie nauczył. Może tylko tego, jak nie powinno się umierać”. Nie znosił próżni wokół siebie. Najpierw udzielił wywiadu rzeki zatytułowanego „Ostatnie słowo”, w którym nie zostawił suchej nitki na ludziach z branży filmowej. Kolejnymi książkami wypowiadał wojnę całemu światu. I niestety, wojnę tę przegrał z kretesem. Po pierwsze, książki nie sprzedawały się, po drugie, trącane przez niego autorytety zaczęły traktować go jako nieszkodliwego wariata. On sam coraz głębiej zaszywał się w swojej samotni w Starej Miłosnej, otoczony zdjęciami swoich kobiet i dzieci. Lubił cytować wielkich: „Faulkner powiedział kiedyś, że ciągle opowiadamy te same historie, a zmienia się tylko kostium. I to prawda. Ciągle nie wiemy, czym jest śmierć, czym jest miłość. W świecie zachodzą zmiany, mamy internet i inne wynalazki, ale sumienie ludzkie pozostaje takie samo. I serce też zawsze jest tak samo piękne i tak samo robaczywe”. Czy pod koniec złagodniał, pogodził się ze światem? Ze światem nie do końca, raczej z przemijaniem. „Wierzę, że życie jest pociągiem, który jedzie stale w jednym i tym samym kierunku, a my przesiadamy się z wagonu dzieciństwa do wagonu młodości, dojrzałości, starości, aż na samym końcu dochodzimy do wlokącego się wagonu z trumną”. Na temat momentu śmierci nie chciał spekulować, jak to będzie. „Doświadczyłem kilku sytuacji, w których byłem absolutnie pewny, że to jest koniec. I w żadnej z nich życie nie przedefilowało mi przed oczyma. Ogarniała mnie wtedy pustota, lodowata obcość wszechrzeczy”. Nie wierzył w kościół, nie wierzył w cuda. Ale zastanawiał się czasami, dlaczego jest raczej coś niż nic. I dopuszczał, że istnieje coś więcej niźli to, co widoczne. „Einstein, patrząc w niebo, powiedział podobno: »To musi mieć, kurwa, jakiś sens«”. Sam jednak powtarzał za Brzechwą: „I sens nie ma sensu”. Tekst Elżbieta Pawełek, Viva 4/2016 Andrzej Żuławski zmarł 17 lutego 2016 roku. Jego ostatni film „Kosmos” jeszcze nie doczekał się polskiej premiery. Polecamy też: "Ważne jest mieć poczucie, że nie zmarnowałem ani jednego roku" Andrzej Żuławski w wywiadzie dla VIVY!