Dla widzów był Piłsudskim, dla niej całym światem. Ta miłość trwała 46 lat, zakończyła ją tragedia
Widzowie pokochali go jako marszałka Józefa Piłsudskiego – rolę, która stała się jego znakiem rozpoznawczym i niemal drugą tożsamością. Janusz Zakrzeński był jednak nie tylko wybitnym aktorem, ale też oddanym mężem i ojcem. W 16. rocznicę katastrofy smoleńskiej wracamy do historii jego życia i wielkiej miłości, która trwała aż do tragicznego końca.
Widzowie znali go przede wszystkim jako marszałka Józefa Piłsudskiego. Grał tę rolę nie tylko w filmie – wcielał się w nią także podczas patriotycznych uroczystości i spotkań z publicznością. Ta postać tak bardzo do niego przylgnęła, że stała się jego drugą skórą. Teresa Zakrzeńska, siostra aktora, wspominała, jak 15 sierpnia w Ogrodzie Saskim podeszła do niego starsza kobieta i powiedziała: „Panie Marszałku, byłam na pana pogrzebie”, na co odpowiedział z uśmiechem: „Pamiętam, pamiętam”. Był także niezapomnianym Benedyktem Korczyńskim z „Nad Niemnem” oraz reżyserem z kultowego „Misia”, który wypowiedział słynne: „Jest prawda czasu i prawda ekranu” i ustawiał wszystkich na planie. „Konie łby pospuszczać. Czy konie mnie słyszą?!”.Prywatnie przez 46 lat tworzył szczęśliwy związek z żoną Barbarą. Dziś, w 16. rocznicę katastrofy smoleńskiej, w której zginął Janusz Zakrzeński, wracamy do historii ich niezwykłej miłości – pełnej oddania, wsparcia i wspólnie pokonywanych trudów. Janusz Zakrzeńscy: jak poznał żonę? Janusz Zakrzeński urodził się w 1936 roku w Przededworzu na Kielecczyźnie, w religijnej rodzinie ziemiańskiej. Jego ojciec – Jan Janusz Zakrzeński był przedwojennym wojskowym, mama – Albina śpiewaczką operową. Janusz Zakrzeński nie od razu zdecydował się na aktorstwo, studiował medycynę, przez blisko rok jeździł w pogotowiu ratunkowym. W końcu jednak prawdziwe powołanie dało o sobie znać i poszedł do Szkoły Teatralnej w Krakowie, studiował na roku m.in. z Anną Polony i Jerzym Bińczyckim. Jego tata długo nie mógł pogodzić się z tym, że syn będzie komediantem, nie chodził na spektakle, ale w końcu uznał jego wybór. Czytaj także: „Byłam ostoją męża”. Jaka naprawdę była Maria Kaczyńska prywatnie? Poruszające wspomnienie <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgip6Mob-4b81896.jpg" width="1600" height="2356" alt="Warszawa, 01.1989. Janusz Zakrzenski, aktor - n/z w swoim mieszkaniu.,Image: 428608259, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Roman Kotowicz / Forum" title="Janusz Zakrzenski - aktor" /> Swoją przyszłą żonę Barbarę, Janusz Zakrzeński zobaczył na Plantach Krakowie. To były lata 60. On grał wtedy w Teatrze Słowackiego w Krakowie, ona pracowała w biurze architektonicznym. Spodobała mu się, więc obejrzał się, a kiedy jej wypadły jakieś arkusze kreślarskie, pomógł je zbierać i tak się zaczęła ich znajomość. Barbara była góralką z Zakopanego, ale miała też w sobie szkocką krew i nazwisko Polley. Oboje chyba wiedzieli, że są dla siebie stworzeni. Ślub wzięli w 1964 roku, najpierw cywilny w Krakowie, potem kościelny w Zakopanem. Janusz Zakrzeński nigdy nie zdejmował obrączki, chyba że wyjątkowo do roli. Trzy lata później przyszedł na świat ich syn Marcin. Barbara i Janusz Zakrzeńscy: jak wyglądało ich życie? W latach 60. rodzina przeniosła się z Krakowa do Warszawy, mieszkali najpierw w Centrum, na osiedlu Za Żelazną Bramą, a potem wybudowali dom na Mokotowie. Urządzili go w stylu polskiego dworku - stare meble, tkaniny, obrazy. Oboje hołdowali tym samym wartościom, byli bardzo religijni i przywiązani do tradycji. Uczestniczyli w pielgrzymkach na Jasną Górę, żona opowiadała, że jej mąż wszystkie odznaczenia, jakie dostał, kładł przed obrazem Matki Bożej u nich w domu. Był związany z telewizją „Trwam”, „Naszym dziennikiem”. Janusz Zakrzeński był dumny ze swojego ziemiańskiego pochodzenia i podkreślał to w codzienności. Jeden z jego znajomych opowiadał, jak kiedyś aktor zaszedł do jego domu na Podlasiu i powiedział: „Ho, ho, ho, jak u mnie we dworze”. A rola Marszałka Piłsudskiego, jaką grał, także w życiu jeszcze w tym pomagała. Zakrzeński był członkiem związku Piłsudczyków i Ambasadorem Sybiraków. Zobacz też: „Błagałem ją o dziecko”. Edward Linde-Lubaszenko o swojej pierwszej żonie, Asji <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img9xzJmK-ad26b65.jpg" width="2303" height="1600" alt="1965. Kadr z filmu "Popioly" w rezyserii Andrzeja Wajdy, n/z Janusz Zakrzenski jako Napoleon Bonaparte.,Image: 428886253, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="kadr z filmu "Popioly"" /> Barbara i Janusz Zakrzeńscy: wielu aż zazdrościło im takiej miłości W życiu rodzinnym nie zawsze było między nimi idealnie, czasem się kłócili, ale nigdy na długo. Uchodzili za bardzo dobrą parę, wielu aż zazdrościło im takiej miłości i zrozumienia, jakie było między nimi. I pełnego zaufania, nigdy nie było mowy o żadnych zdradach. Wspominając męża, już po katastrofie smoleńskiej, Barbara Zakrzeńska mówiła: „Nie mogę skupić myśli, gubię słowa. Ja byłam z tym człowiekiem 46 lat. Był najwspanialszym mężem. Wie pani, że z każdym dniem coraz trudniej mi wchodzić do jego pokoju. Tam jest jeszcze jego piżama. I jasiek, który jeszcze nim pachnie” (cytuję za Newsweek.pl). A w innej rozmowie z Moniką Beyer wspominała: „To był taki dobry człowiek, oddany mąż, ojciec, syn, brat, opiekun rodziny. O wszystko się zatroszczył, spełniał moje wszystkie życzenia. Żyłam „pod kołderką”, dzięki niemu jakoś przetrwałam śmierć dwojga naszych dzieci, mojej ukochanej matki, innych moich bliskich”. Ich wspólne zdjęcia, także ze ślubu, możesz zobaczyć POD TYM LINKIEM. Zobacz też: Doczekali się córki, ich związek rozpadł się z hukiem. Historia Grażyny Szapołowskiej i drugiego męża Ich życie w dużym stopniu określała choroba syna. Marcin Zakrzeński chorował od dziecka, wymagał opieki. Aktor był świetnym tatą, poświęcał synowi niemal każdą wolną chwilę. „Janusz oddał mu całe życie. Gdy wracał z pracy, rzucał wszystko i opiekował się Marcinem, razem wychodzili na spacery z psem, jeździli na koncerty Męża, syn pomagał mu także w sprawach administracyjnych w Towarzystwie Dobrych Obyczajów, które Janusz założył i prowadził w Warszawie”, wspominała Barbara Zakrzeńska (cytuję za blogmedia24.pl). Gdy po katastrofie smoleńskiej aktor został pochowany na warszawskich Powązkach, Marcin Zakrzeński chciał tam rozbić namiot, tak pragnął cały czas być obok taty. Janusz Zakrzeński: największe role Janusz Zakrzeński zrobił dużą karierę jako aktor, jeszcze nim wcielił się w Marszałka Piłsudskiego. Grał w „Popiołach” Andrzeja Wajdy, w „Sprawie Gorgonowej” Janusza Majewskiego, w „Co mi zrobisz jak mnie złapiesz” Stanisława Barei. Grał w tak popularnych serialach, jak „Stawka większa niż życie”, czy „Czarne chmury”. Niektórzy uważali jednak, że jako aktor był niedoceniony, że został zbyt pospiesznie zwolniony na emeryturę z teatru. Żył przeszłością, koncentrował się na patriotycznych występach, więcej go było w kościołach niż w teatrze. Ale założył też Akademię Dobrych Obyczajów, w której uczył dobrych manier i poprawnego wypowiadania się. Do każdej roli przygotowywał się bardzo sumiennie. Także do roli marszałka Piłsudskiego. „Czytał pamiętniki, słuchał nagrań, analizował każde słowo Marszałka. Nie grał Piłsudskiego, tylko nim był. Gdy występował na zjazdach sybiraków, ludzie po spektaklu chcieli go dotknąć, zamienić z nim słowo. Kiedyś podczas premiery w Warszawie na scenę wtargnął jeden z widzów, zasalutował i złożył Marszałkowi raport. Janusz zachował zimną krew. Przyjął raport, odsalutował i wydał rozkaz: „Żołnierzu, siądźcie wśród publiczności”. Posłuchał. Bo Janusza po prostu się słuchało" (cytuję za newsweek.pl). Jego żona mówiła, że był pracoholikiem, nie mógł usiedzieć w jednym miejscu. Ról uczył się podczas prób. Czasem aż prosiła go, żeby trochę zwolnił, pochodził po lesie. Odpoczął. Martwił się też, by bliskim nie zabrakło pieniędzy, gdyby przyszedł trudny czas. Dom był dla niego azylem, do którego zawsze chętnie wracał. Czytaj także: Zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. Żona trwała przy nim do końca Janusz Zakrzeński: tragiczna śmierć Podobno Janusz Zakrzeński wahał się, czy lecieć do Smoleńska w 2010 roku. Zresztą na początku w delegacji miał się znaleźć Jan Englert, ale aktor i dyrektor Teatru Narodowego nie mógł polecieć i wtedy propozycję taką dostał z Biura Prezydenta Lecha Kaczyńskiego Janusz Zakrzeński. Miał odczytać listy znalezione w grobach polskich oficerów w Katyniu. Żona wspominała, że przed tą podróżą był przygnębiony, długo w nocy siedzieli, rozmawiali. Dopiero po katastrofie żona odkryła, że aktor pozałatwiał wcześniej wszystkie domowo-urzędowe formalności, swojej lekarce powiedział: „Wandziu, nie zapomnij o mojej Basi”. W przeddzień wyjazdu przygotowała mu jego ulubione danie – racuchy z jabłkami, co trochę go rozweseliło. W piątek wieczorem zagrał swój, jak się okazało, ostatni spektakl, występował w Teatrze Polskim w inscenizacji „Dżumy” Alberta Camusa. Nie był pewien czy powinien ruszać w tę podróż, być może źle się czuł, miał wtedy kłopoty z kręgosłupem. Brał zastrzyki. To sprawiało, że nie mógł jechać pociągiem, jeśli już, w grę wchodził tylko samolot. Po tragedii Barbara Zakrzeńska nie mogła do siebie dojść. Była na lekach antydepresyjnych. W domu czuła pustkę. „Mój kochany Januszek, bardzo mi go brakuje”, mówiła, gdy przyjaciele dzwonili, by ją pocieszyć. Zamówiła za męża msze gregoriańskie w pięciu kościołach, by miał się kto za niego modlić. Jej coraz ciężej przychodziło skupienie się. Chora na serce i w fatalnym psychicznym stanie z trudem docierała na grób męża na cmentarz. Bardzo zależało jej na upamiętnieniu ukochanego. Tak się też stało, tablica pamiątkowa poświęcona Januszowi Zakrzeńskiemu jest w kościele św. Katarzyny w Warszawie i w Teatrze Polskim. Aktor zmarł w wieku 74 lat, jego żona przeżyła go o 4 lata, zmarła w 2014 roku. Miała 75 lat. Oboje zostali pochowani na warszawskich Powązkach...
„Byłam ostoją męża”. Jaka naprawdę była Maria Kaczyńska prywatnie? Poruszające wspomnienie
Tworzyli duet oparty na zaufaniu, lojalności i cichym porozumieniu, które nie potrzebowało wielkich słów. Ona – uważna, empatyczna i oddana ludziom, on – konsekwentny i wierny swoim zasadom. Razem stanowili jedność, w której różnice stawały się siłą. Ich wspólna historia to nie tylko opowieść o życiu u boku polityki, ale przede wszystkim o relacji dwojga ludzi, którzy potrafili być dla siebie wsparciem w każdej sytuacji.
10 kwietnia, w 16. rocznicę katastrofy smoleńskiej, szczególnie wracamy pamięcią do Marii Kaczyńskiej – kobiety, która pozostawała w cieniu wielkiej polityki, ale w życiu prywatnym była prawdziwą ostoją dla swojego męża. Ciepła, skromna, a jednocześnie niezwykle silna – przez 32 lata tworzyła z Lechem Kaczyńskim związek oparty na lojalności, trosce i głębokim przywiązaniu. Dziś przypominamy jej prawdziwe oblicze: żony, matki i pierwszej damy, która swoją autentycznością i sercem zjednała sobie Polaków.
Barbara Nowacka wspomina mamę w rocznicę katastrofy smoleńskiej. "Pustka nadal krzyczy"
Barbara Nowacka ponownie wraca myślami do tragicznych wydarzeń sprzed lat. W 16. rocznicę katastrofy smoleńskiej opublikowała krótki, lecz niezwykle poruszający wpis, w którym wspomina swoją mamę, Izabelę Jarugę-Nowacką.
Choć od katastrofy smoleńskiej minęło już 16 lat, dla wielu rodzin ofiar to wciąż otwarta rana. Wśród nich jest Barbara Nowacka, która straciła wówczas swoją mamę – polityczkę i działaczkę społeczną. Każda rocznica staje się momentem refleksji, ale i powrotem do emocji, które nie tracą na intensywności. Poruszający wpis Barbary Nowackiej w 16. rocznicę katastrofy smoleńskiej 10 kwietnia 2010 roku w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem zginęło 96 osób, w tym najważniejsi przedstawiciele polskiego życia publicznego. Delegacja zmierzała na uroczystości upamiętniające zbrodnię katyńską. Wśród ofiar znalazła się Izabela Jaruga-Nowacka – posłanka, była wicepremier i jedna z najbardziej zaangażowanych działaczek społecznych w Polsce. Dla rodzin ofiar był to moment graniczny, który na zawsze zmienił ich codzienność. Żałoba po tak nagłej i tragicznej stracie nie kończy się wraz z upływem czasu. Rocznice katastrofy przypominają o bólu, ale też o wartościach i ideach, które reprezentowali zmarli. To dzień szczególnie trudny – pełen ciszy, wspomnień i emocji, których nie sposób wyciszyć. Izabela Jaruga-Nowacka urodziła się 23 sierpnia 1950 roku w Gdańsku. Była jedną z czołowych postaci polskiej lewicy, znaną z konsekwentnej walki o prawa kobiet, równość społeczną i świeckość państwa. Pełniła funkcję wicepremierki w rządzie Marka Belki, była także wieloletnią posłanką na Sejm. Prywatnie była mamą Barbary Nowackiej – obecnie minister edukacji Polski – z którą łączyła ją wyjątkowo silna więź. Ich relacja opierała się nie tylko na rodzinnej bliskości, ale także na wspólnych wartościach i zaangażowaniu społecznym. Po jej śmierci Barbara Nowacka wielokrotnie podkreślała, jak ogromną stratą była dla niej utrata matki. W wywiadzie dla "VIVY!" z 2021 roku przyznała, że mimo upływu lat nie pogodziła się z jej odejściem. Mówiła wprost, że myśli o niej codziennie. "Mama była świetna i ważna dla mnie. Żałoba nie zaciera się. Pustka nie odchodzi w niepamięć. Ciągle mi jej brakuje. O tylu sprawach chciałabym z nią porozmawiać. Choćby o moich dzieciach. [...] O znajomych bym porozmawiała, o polityce…", wspominała. ZOBACZ: Mama była najważniejszą osobą w jej życiu, Barbara Nowacka nosi w sobie żałobę, która nie przemija. "Nadal bardzo boli" Barbara Nowacka wspomina mamę. "Pustka nadal krzyczy" W 16. rocznicę katastrofy smoleńskiej Barbara Nowacka opublikowała w mediach społecznościowych krótki wpis, który poruszył wielu odbiorców. "16 lat. A pustka nadal krzyczy. Tęsknimy, Mamo." W reakcji na publikację pojawiło się wiele komentarzy pełnych wsparcia i solidarności. Wpis Nowackiej stał się nie tylko osobistym wyznaniem, ale także przestrzenią wspólnego przeżywania emocji w tym trudnym dla Polaków dniu.
Mama była najważniejszą osobą w jej życiu, Barbara Nowacka nosi w sobie żałobę, która nie przemija. „Nadal bardzo boli”
Córka Izabeli Jarugi-Nowackiej w poruszającej spowiedzi o stracie matki
Barbara Nowacka to kobieta, która nie tylko odziedziczyła siłę, odwagę i empatię po swojej mamie — Izabeli Jarudze-Nowackiej — ale i konsekwentnie niesie to dziedzictwo dalej. W 15. rocznicę katastrofy smoleńskiej przypominamy wywiad, którego polityczka udzieliła Krystynie Pytlakowskiej w 2021 roku dla magazynu VIVA!. W szczerej i wzruszającej rozmowie wyznaje, że pomimo upływu lat, strata ukochanej mamy boli tak samo. Barbara Nowacka w poruszającym wywiadzie opowiada o codziennym życiu z pustką, której nic nie jest w stanie wypełnić, ale też o sile, którą czerpie z tej wyjątkowej więzi. Mówi o dorastaniu w domu pełnym miłości, o pierwszych buntach, książkach, które ją kształtowały, i feminizmie, który — jak sama przyznaje — „wyssała z mlekiem matki”. To opowieść o żałobie, która nie paraliżuje, lecz staje się siłą napędową do działania i zmieniania świata na lepszy. Barbara Nowacka o śmierci matki w katastrofie smoleńskiej Krystyna Pytlakowska: Mija 11 lat od katastrofy… Barbara Nowacka: …a ja nie potrafię wspomnieniami wracać do tamtego dnia. Nadal bardzo boli. Myślisz o mamie codziennie? Nie może być inaczej. Mama była świetna i ważna dla mnie. Żałoba nie zaciera się. Pustka nie odchodzi w niepamięć. Ciągle mi jej brakuje. O tylu sprawach chciałabym z nią porozmawiać. Choćby o moich dzieciach. Zosi mama nie poznała, choć wiedziała, że czeka na „majową” wnuczkę, ale Kuba, dziś prawie 14-letni, mamę uwielbiał i wspomina. O znajomych bym porozmawiała, o polityce… Ciekawe, jak mama zareagowałaby na to wszystko, co się teraz w Polsce dzieje. Byłaby wkurzona tak jak my! I byłaby z nami na protestach. I pewno przez pandemię martwiłaby się nie tylko o gospodarkę, rynek pracy czy kulturę, ale i rodzinę. Mama była spoiwem rodziny, inicjowała różne uroczystości, spotkania. A teraz ja to robię. Po Smoleńsku postanowiłam sobie zadbać o to, co było dla niej ważne. Także w polityce. Stąd jestem tu, gdzie jestem w życiu. Zobacz także: Była dla niej wzorem, poszła w jej ślady. Barbara Nowacka nadal nie pogodziła się ze śmiercią mamy Barbara Nowacka i Izabela Jaruga-Nowacka na wspólnym zdjęciu Odziedziczyłaś po mamie ducha waleczności i siłę. Jest coś takiego w człowieku, że jedni pozostają obojętni na to, co się wokół nich dzieje. A są i tacy, którzy przestają myśleć o sobie i muszą działać. Niedawno na demonstracji był ze mną także mój syn Kuba. W pewnym momencie usłyszeliśmy huk i krzyk. Natychmiast Kubę popchnęłam w kierunku mojej koleżanki, nakazując: „Zostań z nią”, a sama pobiegłam zobaczyć, co się dzieje i czy trzeba komuś pomóc. To tkwi w człowieku jak imperatyw. Nie da się o nim zapomnieć. Widzisz wypadek, zatrzymujesz się i pomagasz. Mnie się to wydaje normalne. Ale gdy pierwszy raz pomagałam przy wypadku, przejechało obok pięć samochodów, żaden się nie zatrzymał. Wstrząs. Od dziecka mi pokazywano, że na krzywdę trzeba reagować, a słabszym pomagać. Stąd w dzieciństwie w domu rodzinnym były liczne znalezione kociaki, ratowanie jeży czy ptaszków. Empatia zaczyna się od małych spraw. Masz to w genach i od tego się nie uwolnisz. Ale po co miałabym się uwalniać? Bo obojętność jest wygodniejsza. Można skupiać się wyłącznie na sobie. Ale ja bym chyba tak nie umiała. Frustrowałabym się bezsilnością, widząc krzywdę. Nie potrafię, jak niektórzy, siedzieć przed telewizorem i kłócić się z nim albo w ogóle go wyłączyć, bo ten świat i tak do nas dotrze, bo zobaczymy w sklepie dziewczynę z podbitym okiem czy pod sklepem starszego człowieka, który zbiera na operację zaćmy. Nie wolno ich ominąć. Trudno nie zauważać przemocy. Trudno nie widzieć wykluczonych i słabych. I trzeba pomóc, i zmienić system. Taka byłaś już od urodzenia? Nie wiem, czy od kołyski, ale kiedy zaczęłam już żyć bardziej świadomie, to tak. Bo to wciąga, bo można zrobić coś fajnego, pożytecznego, dla kogoś. Robiła tak mama, dziadkowie. U nas było tak, że choć czynnie polityką zajmowała się mama, wciągnięci byli wszyscy, jej aktywność wpływała na całą rodzinę. Ja wiem, że to dla bliskich bywa męczące. Sama wczoraj wróciłam z Sejmu o pierwszej w nocy. Ale wyglądasz na wypoczętą. Do wszystkiego można się przyzwyczaić. A gdy wracam z Sejmu, to zazwyczaj czytam. Muszę się wyciszyć – ze swojego miejsca za dobrze widzę Kaczyńskiego czy Glińskiego. Czytaj również: Nazywa go swoim przyjacielem. To po ojcu Barbara Nowacka odziedziczyła ścisły umysł Barbara Nowacka w sesji dla „VIVY!”, marzec 2021 Empatia w genach. Jak dom rodzinny ukształtował Barbarę Nowacką Jakie było Twoje dzieciństwo? Fantastyczne. Miałam świetny dom i rodziców, którzy bardzo się kochali. Babcię, która codziennie do nas przyjeżdżała, żeby z nami pobyć i zrobić obiad. Miałam prababcię, która z nami mieszkała. A każdą niedzielę spędzaliśmy na działce u dziadków. To było takie normalne, pogodne życie, drzwi otwarte dla przyjaciół i moich koleżanek. Mieszkaliśmy na malutkiej uliczce, garstka dzieci z tej uliczki tworzyła fajną grupę. To były beztroskie czasy. Całymi dniami jeździliśmy na rowerach, graliśmy w piłkę, odgrywaliśmy „Czterech pancernych i psa”. Nie mieliśmy wyszukanych zabawek ani egzotycznych wakacji, ale byliśmy naprawdę szczęśliwi. W 1981 roku miałaś sześć lat. I niewiele pamiętam ze stanu wojennego. Ojciec w 1981 roku pracował na uniwersytecie w Holandii. Pojechaliśmy więc wszyscy do niego. I stan wojenny zastał nas właśnie tam. Ojciec otrzymał propozycję, żeby zostać na stałe, mama też dostała propozycję pracy, ale powiedzieli: „Wracamy do Polski Tam jest ojczyzna, tam są najbliżsi”. Przy przekraczaniu granicy byliśmy jedynym powracającym samochodem. Wtedy, pod koniec grudnia 1981, nikt nie miał takiego pomysłu, żeby wrócić do kraju. My mieliśmy. Pamiętasz, jaka byłaś, gdy miałaś 10 lat – tyle, ile teraz Twoja córka? Grzeczna dziewczynka z warkoczykami. Bardzo przejęta życiem i nauką. Ambitna. Wtedy nie oglądało się tyle telewizji jak teraz. Bardzo dużo więc czytałam. A potem ścięłam warkocze. Gdy miałam 12 lat, zaczęłam już pracować w telewizji w programie „5-10-15”. Ciekawe, co wtedy czytałaś. Wszystko. Rodzice mieli dużą bibliotekę. W latach 80. pojawiły się u nich wydawnictwa drugoobiegowe. Powiedzieli, że mogę je czytać, ale według pewnego porządku, czyli od dołu. Najciekawsze książki były na górze, choćby zakazane „Baśnie tysiąca i jednej nocy” czy „Lolita” Nabokova. Myślę, że czytałam poważniejsze pozycje niż młodzież w moim wieku. „Pana Tadeusza” przeczytałam na wakacjach po trzeciej klasie, w całości. Ostatnio córka uczyła się „Pani Twardowskiej”, zabawne, bo pamiętałam całość. Czytałam Gombrowicza, Sołżenicyna, Dostojewskiego, Faulknera, Orwella, Cortazara… Rozmawiałaś z mamą o tym, co czytasz? Rodzice wiedzieli, jakie książki zdejmuję z półki. I wiedzieli, kiedy doszłam do „Anny Kareniny”. Szukałam książek o kobietach. Czytaj także: Wystąpiła w programie 5-10-15, jej kolega zginął tragicznie. Tego nie wiesz o Barbarze Nowackiej Barbarę Nowacką z mamą łączyła wyjątkowa więź. Tu polityczka w sesji dla „VIVY!”, marzec 2021 Barbara Nowacka o mamie, tacie, domu rodzinnym i feminizmie I dlatego wyrosłaś na feministkę? Na feministkę wyrosłam, bo mama i babcie były dzielnymi kobietami, a w moim życiu też pojawiało się wiele znaczących kobiet. Potrzebujemy kobiecych wzorców, tych, co już rozbiły szklany sufit. Gdy rozmawiam z córką, dla niej istotne jest, żeby poznawać dziewczyny waleczne, choćby przez literaturę, kino, bo do niedawna fajne były wyłącznie postacie męskie. Jak wygląda Twoja waleczność dziś? Myślę, że się kształtowała przez lata. I że bardziej walczymy o swoje. Gdy przychodzimy do szkoły, jesteśmy naiwnymi pisklętami, ale z biegiem czasu zaczynamy dostrzegać rzeczy, na które się nie zgadzamy. Stawiamy granice, wchodzimy w dyskusje i konflikty. Pamiętam swój pierwszy bunt przeciw systemowi, gdy koleżanka przyniosła dwuobiegowe wydanie komiksu o Mikołajku, w którym była też „Solidarność”. Przyłapano nas na czytaniu i nam ten komiks zabrano, strasząc, że zostaniemy wyrzuceni ze szkoły. Musiałam w domu powiedzieć, że mnie wyrzucą za czytanie „bibuły”. I uważałam, że to super, że jak już za coś wylecieć, to za coś takiego. Ta niezgoda we mnie zaczynała się od tego, że widziałam nierówności – niektóre dzieci miały lepiej, inne gorzej. Jedne były lepiej ubrane, inne biedniej. Zwracałam na to uwagę. I złościło mnie, gdy nauczyciel zaczął się wyśmiewać z czyjegoś nieprzygotowania, a ten uczeń nie miał gdzie odrabiać lekcji, bo nie miał swojego kąta w przeludnionym mieszkaniu. I to dla mnie było nie w porządku. Wścieka mnie, gdy dzisiaj słyszę nauczycieli, którzy nakazują dzieciakom, by rodzice dali im komputer do lekcji on-line: „Jak to, nie masz swojego komputera?”. Nie, bo rodziców nie stać na zakup. A jak jest w domu jeden komputer, to jak ma z niego korzystać dwoje dzieci i matka zdalnie pracująca? To trudne, ale Twoja mama znalazłaby jakieś wyjście. Opowiedz mi, jaka była, bo przecież od niej zależało, jakim Ty stałaś się człowiekiem. Była świetna. Niekonfliktowa. Nigdy się nie buntowałam przeciw jej decyzjom, bo akceptowała moje i dawała mi wolność. Chociaż próbowała też nas dyscyplinować. Lubiła porządek, wszystko poukładane. Dbała więc o to, żebym ja miała porządek w tornistrze i obłożone zeszyty. Bardzo ceniła to uładzenie, co sobotę robiliśmy wielkie porządki. Czy chciałaś, czy nie, musiałaś ścierać kurze, pomyć okna, a do taty należało trzepanie dywanów i mycie samochodu. Dla mamy istotny był uporządkowany świat. Trochę się zmieniła, kiedy weszła do polityki i stała się tam superaktywna. Nie miała czasu na drobiazgi. Było też w niej dużo niezgody na przymus i osobistej odwagi; kiedy powiedziano, że ma wstąpić do PZPR – pracowała wtedy w Polskiej Akademii Nauk – stwierdziła, że nie ma mowy. To był rok 1982 lub 1983. Przez kilka lat była bez pracy. Ale nie marnowała ani sekundy. Robiła z nami lekcje, uczyła świata. Zdobywała kredki, farby, papier do rysowania, pergamin. Chciała, żebyśmy z siostrą malowały. Była pełna radosnego ciepła i energii. Sama malowała i grała na pianinie. Ale była też w niej ogromna siła, determinacja. Widać było, gdy zaczęła działać społecznie, w Lidze Kobiet Polskich – twardniała i szła sprzeciwiać się krzywdzie. Ten feminizm więc wyssałaś z mlekiem matki? Oczywiście. Jaka miałam być w domu pełnym kobiet? Matka, babcia, prababcia, siostra, druga babcia. I biedny mężczyzna wśród Was. Ale mój ojciec jest jednym z największych zwolenników żeńskich końcówek. Na pytanie, co za głupek zostawił niezakręconą butelkę mleka, odpowiadał: „Lub głupka”. Co za baran nabrudził: „Lub owca”. Uważał, że jako jedyny w mniejszości musi walczyć o język niedyskryminujący. I wcale nie był taki biedny – to mądry, silny facet. Spędzaliśmy wiele czasu razem. Sporty, wakacje, spacery. Teraz na placach zabaw połowa opiekunów to ojcowie, ale w pokoleniu moich dziadków uważano, że pchanie wózka z dzieckiem jest niemęskie, a i na placu zabaw mój tata był ewenementem. Maciej, mój partner, uwielbiał nosić dzieci w chuście. Mówił, że to dodaje męskości, a przecież tylko dwa pokolenia dzielą go od niemęskiego pchania wózka. Gigantyczny przeskok. Ojciec miał Ci coś za złe? Nie, a przynajmniej nie mówi o tym. Mamę złościło moje bałaganiarstwo i czarno-białe osądy. Dopiero teraz ją rozumiem, gdy moje dzieci widzą świat czarno-biały i działają na wysokich emocjach. Bywałam ostra i wybuchowa, podejrzewam więc, że niesprawiedliwość moich ocen była dla mamy bolesna. Zaperzałaś się? Oj, tak. Teraz złagodniałam, mam więcej empatii i cierpliwości, choć bywam ostra. Mamie zarzucałam, że w różnych sferach działa zbyt łagodnie, że trzeba mówić radykalnym językiem i twardym przekazem. I co ona na to? Że dojrzeję. I że nie wszystko da się załatwić radykalizmem. Ale myślę, że warto mieć w sobie gniew i bunt rewolucyjny, żeby potem czerpać z niego siłę do zmieniania świata, a nie siedzieć całe życie na kanapie albo w tylnych ławach Sejmu i zastanawiać się, ile jeszcze czasu zostało do głosowania. Tak naprawdę świat zaczęłaś zmieniać po katastrofie? Po katastrofie doszedł czynnik pamięci o matce. Zmianę pamiętam z 1989 roku. Poszłam z rodzicami na głosowanie. Miałam wtedy 14 lat i wiedziałam, że w kraju dzieje się coś ważnego. I że świat na moich oczach się zmienia. Ale już jako nastolatka chciałam coś robić. Zaczęłam od referendum dotyczącego przerywania ciąży, w 1991 roku. Przepisywałam i adresowałam koperty z podziękowaniami, liczyłam podpisy. Zawsze miałaś w sobie też radość życia. Tak jak Twoja mama. To prawda. Ale to były czasy naznaczone kryzysem ekonomicznym. Pamiętam, jak się cieszyłam, gdy mama mi kupiła białe dżinsy, byłam w siódmej klasie podstawówki. Były za długie, podwijane na trzy. Potem, gdy byłam w liceum, otwierały się pierwsze puby, trzeba więc było zarabiać i oszczędzić, żeby od czasu do czasu tam pójść. Bywało też, że chodziłam na wagary. Rozmawialiście z kolegami o polityce? Czytaj także: Pochował dwie żony, które były siostrami. Wstrząsająca historia męża Izabeli Jarugi-Nowackiej Barbara Nowacka o Adrianie Zandbergu, miłości i życiu prywatnym Rozmawialiście z kolegami o polityce? Bardzo dużo. Miałam dwa tematy: polityka i książki. Większość domówek spędzałam w kuchni, gadając, bo nie ciągnęło mnie do tańca. Nie interesowały mnie podrywy, uwodzenia. Byłam chłopczycą, zwłaszcza gdy obcięłam włosy. Wolałam grać w piłkę. I czułam powiew wolności, słuchając radiowej Trójki. A na wakacje jeździliśmy na obozy żeglarskie. Miałam swobodę, ale i odpowiedzialność. Rodzice oczekiwali, żebym robiła to, co mądre i bezpieczne. Łamałam niektóre zakazy. Jak każda porządna nastolatka popalałam i czasami wypiłam piwo. Na szczęście palenie mi nie zostało. Nie zakochiwałaś się? Nie jestem zbyt kochliwa. Jak się zakocham, to już porządnie. Jak w Adrianie Zandbergu? Przyznam, że robi wrażenie jako facet. I świetnie mówi. Cenię go nadal, choć dawniej rozmawiał ciekawiej, niuansował świat. Lubię ciekawych, pełnych pasji ludzi. A ja… Zawsze byłam pewna siebie. Tę pewność dała mi rodzina. Nawet gdy popełniałam błędy, wiedziałam, że mnie kochają i we mnie wierzą. Czułam się więc silna. Gdy w podstawówce kolega ciągnął mnie za warkocze, mogłam mu przywalić. Część dziewczynek, wychowana do grzeczności, nie umiała sobie z tym poradzić. Ciekawe, co by Twoja mama powiedziała teraz na Twoją karierę polityczną. Nie wiem, czyby sobie tego życzyła, bo wiedziała, jakie to trudne i jak obciąża. Nie ostrzegała Cię: „Basiu, trzymaj się z dala od polityki”? Nie. W 1992 roku poprosiłam: „Mamo, chciałabym robić coś ciekawego”. A ona na to: „Powstaje Federacja na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, będą miały telefon zaufania, to pomagaj nastolatkom, rozmawiaj z nimi”. I robiłam to przez kilka lat. To nie była polityka, tylko działanie społeczne, ale też dawało poczucie zmieniania świata. Bo chciałaś być podobna do mamy? Nie. Bo chciałam działać. Zabawne, bo uważałam, że jestem bardziej podobna do ojca. I z wyglądu, i z charakteru. Ale teraz wydaje mi się, że jednak wiele ze mnie matki. Ojciec spokojny, zrównoważony, optymistyczny – opoka. I znacznie więcej myśli, niż mówi. A ja ciągle zaangażowana i w biegu. Chciałabyś być prezydentem? Jeżeli już, to prezydentką. Ale ja nie myślę o sobie w kategoriach splendoru. Ja bym chciała działać tak naprawdę. I być premierem? Premierką, zdecydowanie bardziej. Każdy w polityce chce mieć większą władzę i jeżeli mówi, że nie chce, to ściemnia. A jak władza wpływała na Twoją mamę, gdy była ministrem, a potem wicepremierem? Była okropnie zapracowana, ale gdy jej się coś udawało – pełna szczęścia. To czasem nie były duże sprawy. To dzięki niej osoby niewidome mogły wejść z psami do sklepów czy parków. Niby drobiazg, ale ważny. A ja bardzo się cieszę, gdy przy tych problemach politycznych uda mi się zwrócić uwagę na coś istotnego. Szczepienia nauczycieli też by się nie odbyły, gdyby nie nasza wytrwałość. Trzeba czasem tysiąc razy zadać pytanie, żeby coś się udało. A gdy mamie udawało się zrobić coś większego, oczy jej się śmiały. Jak podczas akcji „Niech nas zobaczą”. Pierwszej w Polsce pokazującej, że geje i lesbijki są obok nas, kochają się, są szczęśliwi i tworzą związki. To wtedy była odważna akcja. Nie protestowałaś, gdy mama leciała do Smoleńska? Nie miałaś przeczucia? Nie. Ten wyjazd wydawał się taki, jak wiele innych, a mama była zadowolona, że tam leci (jej rodzina pochodzi z Pińska, dziś na Białorusi). Przyjaźniła się z księdzem Niedzielakiem, który na Powązkach budował Krzyż Katyński. Grali w brydża. Dla mamy miało symboliczne znaczenie, że tam jedzie, w szerokiej politycznie delegacji. Była człowiekiem współpracy. Mimo różnicy poglądów umiała i chciała rozmawiać z innymi ludźmi. Na spotkaniu rodzinnym w poniedziałek pokazywała zaproszenie na lot w sobotę. Potem jeszcze widziałam się z nią w czwartek i pamiętam jej gest pożegnania, gdy machałam jej przez okno, kiedy wyszła ode mnie. A teraz często łapię się na tym, że bym zapytała o to czy tamto, bo ona znałaby odpowiedzi. Szkoda, że nie zdążyła poznać Zosi, która urodziła się 26 maja 2010 roku. Na drugie imię ma Izabela… Mamy trochę rzeczy po mamie – takie smutne pamiątki. Jej płaszcz, dokumenty, które pachną ciągle tym samolotem. A sama chodzę w płaszczu zimowym, który ona nosiła. Noszę też jej bursztyny. I, jak ona, kocham magnolie. Jeździłyśmy oglądać te na placu Trzech Krzyży i w Alejach Ujazdowskich. Na wiosnę to była nasza stała trasa. Gdy je widzę, wzruszam się. Córka mówi: „Mamo, znowu zakwitną magnolie, ale proszę cię, nie płacz, bo potem ja będę płakała”. Czytaj też: Dzisiaj ta miłość jest wspomnieniem, choć oboje mają do siebie sentyment. Barbara Nowacka i Adrian Zandebrg byli przed laty parą Barbara Nowacka z portretem mamy, Izabeli Jarugi-Nowackiej. Sesja „VIVY!”, marzec 2021
Maria i Lech Kaczyński nie rozstali się nawet po śmierci. Ich ostatnia wola sprawiła, że trudno nam powstrzymać łzy
Dziś 15. rocznica katastrofy smoleńskiej, w której zginęli oboje...
​Maria i Lech Kaczyńscy to para, której historia miłości i wspólnego życia porusza serca wielu Polaków. Ich związek, pełen wzajemnego szacunku i oddania, stał się symbolem harmonii w życiu prywatnym i publicznym.​ "Nie wyobrażam sobie, żeby jednego z nas miało zabraknąć. Najlepiej, żebyśmy odeszli razem…", powiedziała Maria Kaczyńska w jednej z rozmów. Dziś 15. rocznica katastrofy smoleńskiej, w której zakochani stracili życie... Maria i Lech Kaczyńscy zostali sąsiadami, później nie mogli bez siebie żyć Maria Mackiewicz i Lech Kaczyński poznali się w 1976 r. w Sopocie. Maria wynajmowała pokój w willi państwa Reisacherów. Gdy zwolniło się sąsiednie pomieszczenie, jej przyjaciółka Mirosława Żukowska zasugerowała, by nowym lokatorem został młody prawnik, Lech Kaczyński, który właśnie rozpoczął pracę na Uniwersytecie Gdańskim i poszukiwał zakwaterowania. Maria wspominała później, że gdy go zobaczyła po raz pierwszy, miała ochotę wyjąć grzebień i go uczesać. „Miał takie bujne, rozwichrzone włosy”, wspominała później. Wspólne sąsiedztwo szybko przerodziło się w głęboką przyjaźń, a następnie w miłość. Maria i Lech byli do siebie podobni: ciepli, serdeczni, otwarci na ludzi i obdarzeni poczuciem humoru. W 1978 r. wzięli ślub, a dwa lata później na świat przyszła ich jedyna córka, Marta. „Byli bardzo dobrym małżeństwem”, ocenia wieloletnia przyjaciółka prezydenta jeszcze z czasu studiów, Ewa Junczyk-Ziomecka. ZOBACZ: „Najlepiej, żebyśmy odeszli razem”. Tak kochali się i wspierali Maria i Lech Kaczyńscy Wspólne życie Marii i Lecha Kaczyńskich Maria, z wykształcenia ekonomistka, biegle władała kilkoma językami obcymi. Po narodzinach Marty zdecydowała się poświęcić rodzinie, wspierając męża w jego działalności politycznej i opozycyjnej. Lech Kaczyński, prawnik i działacz opozycji w okresie PRL, zawsze podkreślał, jak ważne jest dla niego wsparcie żony. Ich małżeństwo opierało się na głębokim zaufaniu i wspólnych wartościach, co pozwoliło im przetrwać wiele trudnych chwil. W 2005 r. Lech Kaczyński został wybrany na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Maria, jako Pierwsza Dama, zyskała sympatię Polaków swoją naturalnością, ciepłem i zaangażowaniem w sprawy społeczne. Angażowała się w liczne inicjatywy charytatywne, wspierała kulturę i tradycję, a także dbała o promocję Polski na arenie międzynarodowej. Była dumna z tego, że to ona wymyśliła rodzinne billboardy. Prezydent otoczony rodziną wzbudzał w ludziach większe zaufanie. „I choć nie znosiłam ujawniania prywatności, to postanowiłam te uprzedzenia schować do kieszeni. Jak się okazało, miałam rację”, opowiadała. Maria i Lech Kaczyńscy zginęli razem. Od katastrofy smoleńskiej mija 15 lat 10 kwietnia 2010 r. Maria i Lech Kaczyńscy zginęli w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem, udając się na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej. Ich śmierć była ogromnym ciosem dla narodu polskiego. Pochowani zostali obok siebie na Wawelu, co symbolizuje ich nierozłączność zarówno za życia, jak i po śmierci. Słowa Pierwszej Damy nabrały wówczas nowego znaczenia. Tak jak pragnęła, odeszła u boku ukochanego... "Będę zawsze stać u boku Leszka, opiekować się nim aż do śmierci. Jestem ostoją męża, przy mnie czuje się bezpiecznie. Nie wyobrażam sobie, żeby jednego z nas miało zabraknąć. Najlepiej, żebyśmy odeszli razem", powiedziała Maria Kaczyńska podczas jednej z rozmów. Od tego tragicznego zdarzenia mija dziś piętnaście lat. SPRAWDŹ TEŻ: Ostatnia rozmowa Lecha i Jarosława Kaczyńskich przed katastrofą smoleńską
"Gdyby wreszcie raz było cicho" — Joanna Racewicz o rocznicy, która wciąż boli. 15 lat po Smoleńsku mówi o tym, czego naprawdę potrzebuje
Dziennikarka szczerze o tym, o czym wielu myśli, ale boi się powiedzieć
Mija 15 lat od tragedii, która na zawsze odmieniła jej życie. Joanna Racewicz w poruszającym wpisie wspomina męża, Pawła Janeczka, który zginął w katastrofie smoleńskiej. Jej słowa to nie tylko hołd dla ukochanego, ale też bolesne świadectwo tego, że czas nie zawsze leczy rany... Tragedia, która nie mija. 10 kwietnia w sercu Joanny Racewicz Choć od katastrofy smoleńskiej minęło już 15 lat, dla Joanny Racewicz ten dzień nigdy nie jest zwyczajny. 10 kwietnia to nie tylko data w kalendarzu. To dzień, który zamienił miłość, bezpieczeństwo i codzienność w ciszę, ból i tęsknotę. W katastrofie lotniczej w Smoleńsku zginęło 96 osób, w tym prezydent Lech Kaczyński, jego małżonka Maria oraz porucznik BOR – Paweł Janeczek, mąż dziennikarki. Był funkcjonariuszem służb chroniących najważniejsze osoby w państwie. Tego dnia miał nie lecieć – zamienił się dyżurem, by wrócić na urodziny syna. Ta jedna decyzja zaważyła na jego życiu... i życiu jego najbliższych. Paweł Janeczek – mąż, ojciec, bohater Joanna Racewicz nigdy nie przestała mówić o Pawle. Przez wszystkie te lata jego imię nie zniknęło z jej ust ani z jej serca. Opowiada o nim jak o kimś, kto wciąż jest. I w pewnym sensie... rzeczywiście jest – w oczach ich syna Igora, w wspomnieniach, w zdjęciach, w słowach. Paweł Janeczek był nie tylko oficerem BOR – był też ukochanym mężem, przyjacielem, ojcem. Dla Joanny – opoką. I choć fizycznie go zabrakło, jego obecność jest wyczuwalna w każdej publikacji, w każdym poście i w każdej łzie. Zobacz też: „Chcę dziękować, że byłeś”. Oto niezwykła historia miłości Joanny Racewicz i Pawła Janeczka „Czas nie leczy ran” – refleksje Joanny Racewicz Joanna Racewicz nieustannie pielęgnuje pamięć o zmarłym mężu. Jej słowa publikowane w mediach społecznościowych niosą ogromny ładunek emocjonalny. Dziennikarka podkreśla, że czas nie jest linią ciągłą i nie leczy ran – jedynie uczy, jak funkcjonować w nowej rzeczywistości. Przed dwoma laty na profilu instagramowym dziennikarki padły poruszające słowa: „Czas nie leczy ran. Nie zabliźnia. Uczy z nimi żyć. Żłobi koleiny w znanej drodze. Oddala ukochany głos. Zapomina dotyk skóry. Śmierć boli zawsze. Strata jest koszmarem”. Zobacz także: Tak Igor Janeczek zapamiętał tatę. Joanna Racewicz dba, by jego wspomnienia nigdy nie wyblakły Joanna Racewicz: wzruszający wpis na Instagramie Każdego roku, 10 kwietnia, Joanna dzieli się wspomnieniem. Tak było i teraz. 15. rocznica. 15 lat ciszy, bólu, prób życia od nowa. Dziennikarka opublikowała zdjęcie Pawła Janeczka z synem. Niezwykle intymne, pełne spokoju, miłości i codzienności. Pod fotografią zamieściła przejmujący wpis: „Zwyczajność pięknieje, gdy przechodzi na drugą stronę. Staje się Nigdy. Codzienność w każdym słowie. Okruchu na stole. Spojrzeniu. Obietnicy. Będzie dobrze. Czas nie jest linią ciągłą. Potrafi się zatrzymać. Zastygnąć w jednej chwili. Stężeć w logicznym – To niemożliwe. Czas nie jest linią ciągłą. Umie zwoływać obrazy. Siadają mu rojem na wyciągniętym ramieniu. Wieczność. Czas nie jest linią ciągłą. Wie, jak wracać. Fala odbita od drugiego brzegu. Dalekie echo. Jestem". Na koniec wpisu pada zdanie poniekąd z apelem, który dziennikarka wystosowuje co roku - o ciszę. "Gdyby wreszcie raz, było cicho. Zwyczajnie. Bez zgiełku w przebraniu hołdu i pamięci. Żeby usłyszeć. J. i I. Kochamy. Tęsknimy. Na zawsze” Joanna Racewicz inspiruje innych ludzi po stracie Joanna Racewicz nieustannie przypomina, że tragedia z 10 kwietnia 2010 roku nie dotknęła tylko struktur państwowych. Dotknęła rodzin. Osierociła dzieci. Złamała serca matek, żon, córek. A jednocześnie pokazuje, że nawet w największym bólu można znaleźć siłę, by żyć dalej. Dziś Joanna nie jest tylko dziennikarką. Jest symbolem kobiecej wytrwałości, siły i godności. W jej słowach kobiety odnajdują siebie. W jej smutku widzą swój własny. A w jej odwadze – inspirację. CZYTAJ TEŻ: Joanna Racewicz w poruszających słowach wspomina ukochanego męża. Łzy same cisną się do oczu Źródła: plejada.pl, jastrzabpost.pl
Jej mama była przy nim najszczęśliwsza, nagle zginął w Smoleńsku. Tak Anna Czartoryska zapamiętała ojczyma
To, że może żyć i pracować na własnych zasadach odkrywała krok po kroku. Mimo szlacheckiego pochodzenia była zachęcana przez mamę do rozwijania swoich artystycznych pasji. Anna Czartoryska-Niemczycka otrzymała od niej wiele wsparcia. Ewa Komorowska też układała swoją codzienność tak, by stawiać siebie na pierwszym miejscu. Po nieudanym małżeństwie z ojcem Anny wyszła za mąż jeszcze raz. Niestety miłość ze Stanisławem Jerzym Komorowskim przerwała śmierć. Anna Czartoryska-Niemczycka - ojczym. Kim był Stanisław Komorowski? Stanisław Czartoryski pokazał Annie Czartoryskiej, jak wygląda świat. Wychowywał wraz z żoną Ewą, podróżował po świecie, tłumaczył, że córka może być, kim tylko chce. Rodzice aktorki starali się o dobre relacja nawet po tym, jak się rozstali. Anna była wtedy nastolatką. W 2001 roku jej mama Ewa Komorowska pobrała się po raz drugi. Wybrankiem jej serca okazał się Stanisław Jerzy Komorowski – podsekretarz stanu w MON, dyplomata, fizyk i urzędnik państwowy. „To była dojrzała miłość z przemyślanymi błędami, popełnionymi w poprzednim etapie życia”, mówiła o związku z nim pani Ewa. Niestety nie było im dane się razem zestarzeć… SPRAWDŹ TEŻ: Gdy była dzieckiem, tata powiedział jej, że jest księżniczką. Anna Czartoryska-Niemczycka o relacji z ojcem Anna Czartoryska z ojczymem, 2009 Katastrofa smoleńska – śmierć Stanisława Jerzego Komorowskiego Miał zaledwie 57 lat, gdy dziesiątego kwietnia 2010 roku TU-154 rozbił się pod Smoleńskiem. W katastrofie lotniczej, o której do dziś pamięta każdy Polak, stracił życie w jednej chwili. Stanisław Komorowski zostawił zrozpaczoną żonę. „To czas na łzy”, mówiła… „Staram się być dzielna, ale czasem się tej swojej dzielności dziwię. I zaczynam się wtedy zastanawiać, dlaczego nie płaczę od rana do wieczora. Może ze mną coś jest nie tak?”, dodawała. Małżeństwem byli 9 lat. Podsekretarz osierocił też trójkę dzieci z poprzedniego małżeństwa. Zdjęcie Stanisława Komorowskiego w Smoleńsku, 2010 rok Odejście ojczyma opłakiwała też Anna Czartoryska, która cieszyła się, że mama ułożyła sobie życie na nowo. W trudnych chwilach wdowę po Stanisławie Komorowskim wspierał też ówczesny partner jej córki – Piotr Adamczyk. „W salonie rozbili namiot, rozłożyli materace. I dom zamienili w obozowisko. Moje kochane dzieci starały mi się pomóc, wyrwać mnie z odrętwienia”, opowiadała Ewa Komorowska w Gazecie Wyborczej. Chwilę później trudny życia osłodził jej fakt, że ukochana córka też znalazła miłość życia. Dziś pani Ewa jest babcią dla czwórki jej dzieci. Czytaj też: 10 lat temu wyszła za mąż i wywołała sporo kontrowersji... Ewa Chodakowska o swojej sukni ślubnej Ale pamięć o tym, który odszedł nagle z ich życia, nie mija… W kwietniu minie 14 lat od katastrofy smoleńskiej. Stanisław Jerzy Komorowski, Ewa Komorowska, 2006, Zamek Królewski
Zobacz, jak kinematografia zareagowała na katastrofę w Smoleńsku
Pierwsze filmy o Smoleńsku to przede wszystkim zbiór dokumentów na temat wydarzeń z 10 kwietnia 2010 r. Ich autorzy próbowali spojrzeć na tragedię w sposób kompleksowy. W filmach znajdziemy nie tylko próbę rekonstrukcji wydarzeń czy opinie ekspertów, ale także poruszające wypowiedzi bliskich ofiar. W liście uzupełniającej wspominamy także o filmach fabularnych, które poruszają temat katastrofy smoleńskiej. Spis treści: Mgła (2010) – pierwszy polski dokument o katastrofie smoleńskiej Katastrofa (2010) – film dokumentalny Artura Żmijewskiego List z Polski (2010) – film dokumentalny o Smoleńsku na zlecenie telewizji holenderskiej Lista pasażerów (2011) – wspomnienie ofiar katastrofy Zobaczyłem zjednoczony naród (2011) – Polska po katastrofie smoleńskiej w oczach zagranicznych dziennikarzy Inne filmy o Smoleńsku Mgła (2010) – pierwszy polski dokument o katastrofie smoleńskiej „Mgła” autorstwa Marii Dłużewskiej i Joanny Lichockiej to pierwsza relacja z wydarzeń, które zaskoczyły nas 10 kwietnia 2010 r. Na dokument składają się wypowiedzi ówczesnych pracowników Kancelarii Prezydenta. Relacja obejmuje czas od przygotowań do delegacji w Katyniu do pogrzebu pary prezydenckiej na Wawelu, który zaskoczył nas wszystkich. View oEmbed on the source website Katastrofa (2010) – film dokumentalny Artura Żmijewskiego Kolejny film skupia się na reakcji Polaków na wydarzenia w Smoleńsku. Artur Żmijewski, artysta związany z kwartalnikiem „Krytyka polityczna” i galerią Foksal, od razu po potwierdzeniu informacji o katastrofie wyruszył z kamerą na Krakowskie Przedmieście w Warszawie. Dokument pokazuje spontaniczne reakcje ludzi gromadzących się przed Pałacem Prezydenckim. W filmie usłyszymy także wypowiedzi świadków z miejsca katastrofy. Ważnym wątkiem są tworzące się teorie spiskowe. Film był wyświetlany w warszawskiej galerii Zachęta, na festiwalu filmów dokumentalnych w Amsterdamie, a także podczas 29. Biennale w São Paulo. List z Polski (2010) – film dokumentalny o Smoleńsku na zlecenie telewizji holenderskiej Dokument Mariusza Pilisa powstał na zamówienie holenderskiej telewizji publicznej. Znany dziennikarz i korespondent wojenny, autor filmów dokumentalnych o Rosji, Kaukazie i Bliskim Wschodzie, postanowił zestawić wypowiedzi ekspertów z relacjami bliskich osób, które zginęły w katastrofie. W filmie pojawia się sugestia, że mogło dojść do manipulacji materiałem dowodowym podczas rosyjskiego śledztwa. Dokument miał swoją polską premierę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W tym czasie pobijał także rekordy popularności na YouTube. Na podstawie zebranych do filmu materiałów powstała książka Mariusza Pilisa i Artura Dmochowskiego. Ukazała się w 2011 r. pod tym samym tytułem. View oEmbed on the source website Lista pasażerów (2011) – wspomnienie ofiar katastrofy Ewa Stankiewicz i Jan Pospieszalski mieli w planach dotrzeć do bliskich wszystkich 96. ofiar katastrofy polskiego samolotu TU–154 w Smoleńsku. Szeroko zakrojony projekt zaowocował zapisem wypowiedzi rodzin 13 ofiar. Ich słowa przeplatają prywatne zdjęcia i filmy, na których możemy zobaczyć osoby publiczne w czasie wolnym od pracy. View oEmbed on the source website W dokumencie wystąpili m.in. Marta Kaczyńska, córka pary prezydenckiej, Dariusz Fedorowicz, brat Aleksandra Fedorowicza, Halina i Małgorzata Wassermann, Ewa Błasik i Dorota Skrzypek. Zobaczyłem zjednoczony naród (2011) – Polska po katastrofie smoleńskiej w oczach zagranicznych dziennikarzy W filmie „Zobaczyłem zjednoczony naród” Anna Ferens oddaje głos korespondentom z zagranicy. Dziennikarze opowiadają o wydarzeniach, które miały miejsce w Polsce po katastrofie. Często padają wyrazy zdziwienia na temat tak licznych tłumów pod Pałacem Prezydenckim. Zagraniczni korespondenci zwracają uwagę na zmianę wizerunku Lecha Kaczyńskiego w mediach. Zauważają także, że wśród osób oddających hołd ofiarom są osoby, które nie głosowały i nie lubiły zmarłego prezydenta. Dokument miał premierę w warszawskim klubie Hybrydy rok po katastrofie. View oEmbed on the source website Inne filmy o Smoleńsku W głównym zestawieniu opisaliśmy najważniejsze dokumenty, które powstały krótko po katastrofie prezydenckiego samolotu. Do tej pory pojawiło się znacznie więcej dokumentów, a także dwa filmy pełnometrażowe, które miały swoją premierę kinową: W milczeniu (2011) – dokument Ewy Ewart, który w dużej mierze oddaje głos rodzinom ofiar. Film zawiera także nagrania z kabiny pilotów TU–154 i proponuję rekonstrukcję wydarzeń. Równocześnie, we współpracy z BBC, powstała wersja na rynek międzynarodowy – „Tragedy in Smolensk”, Prosto z nieba (2011) – to z kolei pierwszy film fabularny o Smoleńsku. Opowiada o załodze i politykach, którzy szykują się do lotu samolotem prezydenckim 10 kwietnia 2010 r. Reżyseria: Piotr Matwiejczyk, w rolach głównych: Mirosław Baka, Marcin Bosak, Olga Bołądź i Renata Dancewicz, Anatomia upadku (2012) – film pokazujący wyniki śledztwa prowadzonego w sprawie katastrofy w Smoleńsku. Dwa lata później ukazała się kontynuacja – „Anatomia upadku II”. Reżyseria: Anita Gargas. Smoleńsk (2016) – to drugi film fabularny o wydarzeniach w Smoleńsku. Główną bohaterką jest dziennikarka Nina (Beata Fido), która postanawia samodzielnie odkryć prawdę o katastrofie. Reżyseria: Antoni Krauze.
„Najlepiej, żebyśmy odeszli razem”. Tak kochali się i wspierali Maria i Lech Kaczyńscy
„Wzajemnie się uzupełniali, rozumieli, mogli na siebie liczyć”
Podczas jednej z rozmów powiedziała: „Będę zawsze stać u boku Leszka, opiekować się nim aż do śmierci. Jestem ostoją męża, przy mnie czuje się bezpiecznie. Nie wyobrażam sobie, żeby jednego z nas miało zabraknąć. Najlepiej, żebyśmy odeszli razem…”. I tak się stało. Tak pisała o nich w 2010, tuż po najtragiczniejszej katastrofie w dziejach III RP przyjaciółka Marii Kaczyńskiej, dziennikarka Krystyna Pytlakowska. View Ediplayer on the source website Lech i Maria Kaczyńscy - historia miłości Byli małżeństwem od 32 lat. Przejdą do historii jako legenda. Oboje. I chociaż on był postacią wzbudzającą skrajne uczucia, to tragiczna śmierć w wypadku samolotowym sprawiła, że wszystko, co złe, zostało zapomniane. W pamięci pozostanie tylko to, co było w nim dobre. Jego politykę historyczną, dzięki której przypominał i podkreślał to, z czego Polacy mogą być dumni. Walka o niepodległość Polski była dla niego niesłychanie ważna. Lech Kaczyński doceniał ludzi, którzy działali w opozycji. Wiele nazwisk wydobył z niepamięci i uhonorował odznaczeniami. Był ideowcem, wiernym swoim przekonaniom i jako prezes NIK, i jako minister sprawiedliwości. Kiedy został prezydentem, prowadził odważną politykę, nie zawsze wzbudzającą poklask, szczególną wagę przywiązywał do suwerenności krajów wschodnich – Ukrainy, Gruzji, Białorusi. „Pozostaje przede wszystkim wierny sobie”, mówiła mi Maria Kaczyńska. „Nie boi się ludzkich osądów. A mnie dziwią te ataki na męża, bo przecież jest takim dobrym człowiekiem. Pochyla się nad każdym potrzebującym, nad zwykłymi ludźmi. Nigdy nie zapomina o przyjaciołach z dawnych lat. Proszę prześledzić, że ludzie pracują z nim wiele lat. Nigdy się z nimi nie ściera, nie kłóci”. A jednak to ona, zawsze pozostająca w cieniu męża, podążająca o pół kroku za nim, biegnąca na lotnisko, by wręczyć Leszkowi tuż przed wylotem służbowym reklamówkę z ciepłym ubraniem, przez co naraziła się na ostrzał krytyki, stała się dla Polaków największym zaskoczeniem. Czy to wypada, żeby prezydentowa biegła za delegacją ze zwyczajną reklamówką jak zwykła żona? – pytano. „A co miałam zrobić?”, ripostowała. „Musiałam dać mu jakiś sweter”. Prorokowano, że będzie jej trudno radzić sobie z rolą pierwszej damy, krytykowano za wygląd, za styl ubierania się, a potem pokochano za serce, serdeczność, niesienie pomocy i za skromność. Sukces Lecha Kaczyńskiego w połowie był jej sukcesem. A może nawet w większej części. Nie wiadomo, jak potoczyłyby się losy jej męża, gdyby kiedyś nie spotkał na swojej drodze tej drobnej dziewczyny o wielkim sercu. Początki miłości Marii i Lecha Kaczyńskich: jak się poznali? Poznali się przez jej koleżankę, która przyprowadziła do Marii młodego prawnika. Zaczął pracę na Uniwersytecie Gdańskim, a nie miał gdzie mieszkać. Akurat zwolnił się pokój obok niej. Nie wiedziała, że właśnie spotkała mężczyznę, z którym spędzi życie. Miała ochotę… wyjąć grzebień i go uczesać. „Miał takie bujne, rozwichrzone włosy”, wspominała. Wtedy już ich wzajemne relacje zostały jakby określone. On – naukowiec, bujający trochę w obłokach, ona – stąpająca po ziemi kapłanka domowego ogniska. „Byli bardzo dobrym małżeństwem”, ocenia wieloletnia przyjaciółka prezydenta jeszcze z czasu studiów, Ewa Junczyk-Ziomecka – dziś konsul generalny RP w Stanach Zjednoczonych. „Wzajemnie się uzupełniali, rozumieli, mogli na siebie liczyć”. Do tego stopnia, że Maria poświęciła dla męża karierę zawodową. Kiedy w 1980 roku urodziła się im córka Marta, zrezygnowała z pracy, by zająć się dzieckiem. I… mężem. Pracowała w Urzędzie Morskim. Marzyła o podróżach. Życie potoczyło się inaczej. Jej mąż miał już wówczas za sobą różne burze polityczne. Gdy zaczynali wraz z bratem studia, wybuchły zamieszki Marca ’68. Miał 19 lat. Wtedy posmakował wielkiej polityki, którą zafascynował się na dobre. Ale już mając 11 lat, zaczął czytać uważnie gazety. I mieć własne zdanie. Wywodził się przecież z domu, gdzie dobro ojczyzny było sprawą tak istotną. W 1981 roku Lech został internowany. Maria musiała przez rok radzić sobie sama. I poradziła, chociaż potem wspominała: „Nie było to łatwe, pierwsze tygodnie przepłakałam, ale potem wzięłam się w garść. To był najtrudniejszy okres w moim życiu”. Wtedy chyba zahartowała się i wzięła na siebie dużą część obowiązków żony polityka. Kiedy Lech Kaczyński kandydował na prezydenta, ujęła sprawy w swoje ręce. Była dumna z tego, że to ona wymyśliła „rodzinne” billboardy. Wiadomo – prezydent otoczony rodziną wzbudza większe zaufanie. „I choć nie znosiłam ujawniania prywatności, to postanowiłam te uprzedzenia schować do kieszeni. Jak się okazało, miałam rację”, opowiadała. Lech i Maria Kaczyńscy w Pałacu Prezydenckim Z początku miała tremę, obawiała się o swój wizerunek w telewizji, o porównania z poprzednią pierwszą damą. Znalazła jednak swoje miejsce. „Postanowiłam być sobą”, powiedziała nam w wywiadzie. I znowu intuicja jej nie zawiodła. Lech reprezentował państwo, ona zajmowała się tysiącami różnych spraw. Stała się Marią Kaczyńską – instytucją. Pierwsza przyznała, że popiera zabiegi in vitro, wynosi tę kwestię ponad spory polityczne i jest za opowiedzeniem się po stronie tych, którzy mają problem, by zostać rodzicami. Ewa Junczyk-Ziomecka: „Ciągle jeździła na spotkania, brała udział w dziesiątkach uroczystości. Spotykała się ze zwykłymi ludźmi. Poprosiłyśmy, jej znajome i ja: „Marylko, przystopuj, jesteś zmęczona”. Odmawiała. „Ci ludzie mnie potrzebują”, mówiła”. Najbardziej spektakularna akcja miała miejsce, gdy wzięła w obronę Czeczenkę, której troje dzieci zamarzło. Pojechała do niej i pomogła w uzyskaniu w Polsce statusu uchodźcy. I nie zrobiła tego dla błysku fleszy, tylko dlatego, że tak czuła. Albo wstawiała się u męża, by nie odesłano na Białoruś chorego chłopca, który nie miał tam żadnych szans na właściwe leczenie. Miała żal o to, że prasa nie nagłaśnia akcji, którym patronowała. Wolała, by częściej o tym pisano, niż o nazwaniu jej imieniem nowego gatunku tulipana. Irytowało ją, że nie docenia się obietnic wyborczych Lecha, które starał się spełnić. „On nie rzuca słów na wiatr”, mówiła. Miała poczucie humoru, oboje je mieli. Żartowała z męża, że niedługo będą obchodzić okrągłą 30. rocznicę nauki przez niego języka angielskiego. „No trudno, nie ma zdolności językowych”, mówiła. Sama znała dobrze dwa języki – francuski i rosyjski, a dwóch innych się uczyła. Potrafiła zachwycić się nogami pani redaktor. A poznawszy na jakiejś imprezie znajomego fotografa, wołała męża: „Chodź, chodź, muszę cię komuś przedstawić”. Ostatnie chwile Marii i Lecha Kaczyńskich przed katastrofą smoleńską W Poniedziałek Wielkanocny spotkała się ze swoimi przyjaciółkami. Zjadły razem świąteczną kolację, czekając na Lecha. Spędził wiele godzin w szpitalu u mamy, która od dłuższego czasu ciężko chorowała. Wrócił przygnębiony, chociaż stan mamy się ustabilizował. Pod koniec tekstu pisanego w ekspresowym tempie chcę zadzwonić do Izy Tomaszewskiej – szefowej biura pani prezydentowej, wysłać jej e-maila. Dziennikarze zawsze najpierw z nią się kontaktowali. I przypominam sobie, że pani Iza też zginęła w katastrofie. Zobacz także: Jadwiga Kaczyńska po katastrofie smoleńskiej: „Leszek był taką moją wielką miłością” Tekst: Krystyna Pytlakowska
Ida Nowakowska pokazała nagranie, jak oddaje hołd ofiarom katastrofy smoleńskiej pod Pałacem Prezydenckim
Dziesiątego kwietnia minęła 12 rocznica katastrofy smoleńskiej, w której życie straciło 96 osób, w tym para prezydencka Maria i Lech Kaczyński. Wśród osób, które zginęły był też porucznik Biura Ochrony Rządu, Paweł Janeczek, prywatnie mąż Joanny Racewicz. Dla dziennikarki to niezwykle trudny czas, bowiem co roku wracają do niej bolesne wspomnienia. „Upiorny, kwietniowy dance macabre”, wyznaje. Pamięć o ofiarach katastrofy smoleńskiej postanowiła osobiście uczcić także gwiazda TVP, Ida Nowakowska. Wszystko nagrała i zrelacjonowała w swoich mediach społecznościowych. Jej filmik wzbudził skrajne emocje wśród internautów. Ida Nowakowska uczciła pamięć ofiar katastrofy smoleńskiej Ida Nowakowska spełnia się jako mama, żona oraz prezenterka „Pytania na śniadanie”. Nie ukrywa również, że jest osobą bardzo wierzącą. Kiedy więc 10 kwietnia przypadła 12 rocznica katastrofy smoleńskiej udała się pod Pałac Prezydencki, aby zapalić świeczkę i uczcić pamięć wszystkich ofiar. W dłoni dzierżyła polską flagę oraz palemkę wielkanocną. O tym, jak wyglądała jej wizyta pod Pałacem Prezydenckim, internauci mogli dowiedzieć się z nagrania, które tancerka zamieściła w swoich mediach społecznościowych. Pod filmem odniosła się nie tylko do katastrofy smoleńskiej, ale także do kolejnej rocznicy zbrodni katyńskiej, trwającej wojny w Ukrainie i początku Wielkiego Tygodnia. „NIEDZIELA 10 IV 2022 POCZĄTEK WIELKIEGO TYGODNIA NIEDZIELA PALMOWA ROCZNICA KATASTROFY SMOLEŃSKIEJ I ZBRODNI KATYŃSKIEJ WOJNA NA UKRAINIE Siła indywidualnej wiary każdego z nas tworzy Kościół. Pamięć o poległych za wolność i suwerenność buduje historię. Indywidualna, a zarazem wspólna walka o zwycięstwo dobra nad złem, życia nad śmiercią, prawdy nad kłamstwem, tworzy naszą kulturę i cywilizację”, napisała Ida Nowakowska. Czytaj także: Joanna Racewicz w 12. rocznicę śmierci męża: „To wystarczająco długo, żeby pamięć przeszła w strefę symbolu” Ida Nowakowska oddaje hołd ofiarom katastrofy smoleńskiej, Warszawa, 10.04.2022 rok Zachowanie Idy Nowakowskiej wzbudziło mieszane uczucia Nagrany przez Idę Nowakowską filmik dotyczący obchodów katastrofy smoleńskiej wzbudził dość skrajne emocje. Niektórzy internauci wprost napisali prezenterce, że zrobiła to na pokaz. „Pani tak poważnie? Pani potrafi jeszcze spojrzeć w swoje odbicie w lustrze?”, „Nie rozumiem, jak możesz przyłączać się do tej propagandy”, „Pokazówa”, „Czego się nie robi dla posady”, „Po co to nagrywać? Nie rozumiem…”, pisali zdezorientowani fani. Na różne krytyczne komentarze Ida Nowakowska odpowiadała w następujący sposób: „Proszę o zachowanie powagi i szacunku dla zmarłych”. Oczywiście, znalazły się też internauci, którzy stawali w obronie gwiazdy TVP. „Ogromna tragedia i nieodżałowana strata. Do tego mnóstwo ludzi drwi i nie potrafi uszanować tego dnia. Ida, ogromny szacunek dla ciebie”, „Brawo Ida. Podziwiam cię od dawna, dajesz wspaniały przykład jak zawsze…”, „Wrażliwa, empatyczna, ludzka i do tego utalentowana. Niezależnie od tego, kto jest za jakim ugrupowaniem, nie zmienia to faktu, że zginęło tego dnia dużo ludzi. Pamiętam ten dzień, nie mogłam uwierzyć, że to dzieje się naprawdę”, pisali ze wzruszeniem pozostali internauci. Czy nagrywanie obchodów katastrofy smoleńskiej to dobry pomysł? Czytaj także: Igor Janeczek: „Kiedyś często prosiłem mamę, żeby opowiadała mi o tacie” Ida Nowakowska oddaje hołd ofiarom katastrofy smoleńskiej, Warszawa, 10.04.2022 rok
Dwanaście lat temu Jan Englert miał polecieć do Smoleńska. Zrezygnował w ostatniej chwili
Jego miejsce w samolocie zajął inny aktor
Dwanaście lat temu doszło do katastrofy smoleńskiej, w wyniku której zginęło 96 osób. Najważniejsze osoby w państwie oraz załoga TU-154 rozbili się 10 kwietnia 2010 roku na chwilę przed godziną dziewiątą polskiego czasu. O przejmującym i smutnym wydarzeniu pamiętamy do dziś. Nie wszyscy jednak wiedzieli, że zaproszenie na ten lot otrzymał też Jan Englert. View Ediplayer on the source website Beata Ścibakówna o locie do smoleńska 10 kwietnia 2010 roku Jan Englert dwukrotnie został zaproszony przez Kancelarię Prezydenta do udziału w obchodach 70. rocznicy zbrodni katyńskiej. Aktor jako jeden z członków polskiej delegacji miał przed wszystkimi gośćmi odczytać na miejscu pamiętniki i listy zmarłych oficerów. Było jednak coś, przez co odrzucił propozycję. „Mój mąż chciał tam polecieć, ale ostatecznie zrezygnował, bo w dniu tej wizyty w Teatrze Narodowym miało być grane „Tango" - spektakl prestiżowy dla wąskiego grona. Jako dyrektor czuł się w obowiązku tam wtedy być, poza tym zatrzymywały go przygotowania do bliskiej premiery spektaklu, który reżyserował”, opowiedziała Beata Ścibakówna gazecie Na żywo. Czytaj także: Jan Englert: „Wegetacja mnie przeraża, dlatego mam hasło – umrę zdrowy! Byle jeszcze nie dzisiaj" Kto zastąpił Jana Englerta na pokładzie lotu do Smoleńska? Kim był Janusz Zakrzeński? Mąż Beaty Ścibakówny tylko raz odniósł się publicznie do wydarzeń z dziesiątego kwietnia 2010 roku, który zmienił oblicze Polski. W wywiadzie dla VIVY! podkreślał, że nie czuje, jakby dostał drugą szansę na życie. Dlaczego? „Wtedy nawet przez chwilę nie myślałem, że ktoś coś mi podarował. Dlatego, że przecież odmówiłem tego wyjazdu, choć dwukrotnie mi go Kancelaria Prezydenta oferowała”, mówił nam artysta. Podczas gdy Jan Englert pozostał pracować w Warszawie, jego miejsce w samolocie TU-154 zajął Janusz Zakrzeński. To aktor znany z ról w takich produkcjach jak: Nad Niemnem, Polonia Restituta czy Epilogu Norymberskiego. Urodzony w 1936 roku artysta działał też przez większość swojej kariery w teatrach. Pierwotnie Janusz Zakrzeński miał udać się do Katynia pociągiem. Plany zmieniły się, bo w samolocie zwolniło się miejsce. W chwili tragicznej śmierci aktor miał 74 lata. CZYTAJ TEŻ: Joanna Racewicz w 12. rocznicę śmierci męża: „To wystarczająco długo, żeby pamięć przeszła w strefę symbolu” Janusz Zakrzeński, 2005
"Złość, irytacja, żal"… Joanna Racewicz w mocnych słowach o Wszystkich Świętych i grobie męża
„Od lat w 1 listopada nie chodzę na groby”
Joanna Racewicz 10 kwietnia 2010 roku podczas katastrofy smoleńskiej straciła ukochanego męża. Paweł Janeczek był funkcjonariuszem Biura Ochrony Rządu i szefem ochrony prezydenta RP. Od jego śmierci minęło w tym roku 11 lat, ale pamięć rodziny o zmarłym wciąż jest żywa. Jednak dziennikarka od kilku lat unika chodzenia na cmentarz w dniu 1 listopada. Jaki ma ku temu powód? Gdzie spędziła tegoroczne święta? Zobacz, w jaki sposób Joanna Racewicz uczciła pamięć po zmarłym mężu. 1 listopada Joanna Racewicz nie odwiedza grobów Joanna Racewicz obecnie przebywa na Zanzibarze, gdzie oddaje się błogiemu relaksowi. Na rajskiej wyspie towarzyszą jej wokalistka Magda Steczkowska oraz zespół Pectus. A co ze świętem przypadającym 1 listopada? Okazuje, że dziennikarka od lat unika chodzenia na cmentarz w dniu Wszystkich Świętych. Uważa, że pielęgnowanie tradycji chodzenia na groby nie jest jej potrzebne, aby pamiętać o zmarłym mężu. "Pamięć jest ulotna. To prawda. Zresztą - przewrotnie - radzi sobie bez korzeni, dat, z pominięciem rytuałów. Nie zależy od miejsc, tylko od ludzi. Dlatego od lat w 1 listopada nie chodzę na groby. Rozumiem i szanuję taką potrzebę, schylam głowę przed tradycją i jednocześnie - nie jest mi niezbędna, żeby pamiętać", napisała na swoim profilu na Instagramie Joanna Racewicz. Okazuje się, że uczczenie pamięci o zmarłym mężu wiązało się dla dziennikarki z wieloma skrajnymi emocjami. Od złości po irytację i żal. Rodzina nie mogła ani razu przeżyć Wszystkich Świętych w spokoju, gdyż od początku grób śp. Pawła Janeczki został zawłaszczony przez władze państwowe. A ilość wiązanek i kwiatów była tak duża, że brakowało miejsca na nagrobku, aby syn zmarłego mógł zostawić gałązkę jarzębiny dla ojca. "Spróbujcie znaleźć choć skrawek miejsca, żeby Syn mógł położyć Tacie gałązkę jarzębiny. Najpierw była złość. Potem irytacja. Żal. Poczucie zawłaszczania. Aż wreszcie - spokój. Już nie pytam - czy delegacje przygniatające kamień wiązankami - wiedzą kogo ukwiecają? Czy mają świadomość, kim był ten człowiek? Ci lubił? O czym marzył? Jaki miał głos, oczy? Co czytał? Co go wkurzało? Nie pytam, bo to bez sensu. Pamięć zbudowana z „trzeba, należy, wypada, niech ktoś się zajmie wiązankami dla Smoleńska”- z definicji jest fasadowa. Nie proszę już o zostawienie wolnego miejsca. To także bezcelowe. Doceniam wszystkie przejawy pamięci. I właśnie dlatego poczekam, aż naturalny los „urzędowych” kwiatów zrobi miejsce na jarzębinę. I różę. To wszystko, czego trzeba", dodała dziennikarka. Czytaj także: „Chcę dziękować, że byłeś”. Oto niezwykła historia miłości Joanny Racewicz i Pawła Janeczka Joanna Racewicz w wyjątkowy sposób uczciła pamięć o zmarłym mężu Prezenterka Polsat News nie zapomniała jednak uczcić pamięci o bliskich. Pomimo, że obecnie przebywa na Zanzibarze to i tak oddała cześć tragicznie zmarłemu mężowi i to w bardzo wyjątkowy sposób. Na Instagramie pokazała, jak wysypuje do oceanu kolorowe płatki kwiatów zebrane w afrykańskim ogrodzie. Jednocześnie zapaliła na moście świecę „za tych, których nie ma” już na Ziemi. "Na razie - świeczka na moście i kwiaty zebrane w afrykańskim ogrodzie. Wszystko przetrwa tylko chwilę. Tyle wystarczy. Dla Tych, Których Z Nami Nie Ma. Za Którymi Tęsknimy. Dla Tych, Którzy Szukając Ratunku W Polsce Znaleźli Śmierć. Dla Ofiar Okrutnych Przepisów. Choć tu pamięć nie wystarczy. Tu potrzebny jest krzyk. I gniew. Każdy dzień jest na to dobry. Zwłaszcza 1 listopada", zakończyła swój wpis na Instagramie gwiazda. Mimo, że od śmierci Pawła Janeczki minęło 11 lat, kobieta bardzo tęskni za mężem… Czytaj także: Syn Joanny Racewicz musi mierzyć się z hejtem w sieci. Dziennikarka ujawniła prawdę Joanna Racewicz Joanna Racewicz z synem, premiera bajki "Rodzina Addamsów", Warszawa, 17.10.2019 rok Paweł Janeczek
Żyli i odeszli razem. 11 lat temu w katastrofie smoleńskiej zginęli Maria i Lech Kaczyńscy
Historia miłości pary prezydenckiej wzrusza do łez…
Uchodzili za małżeństwo idealne. Byli razem przez 32 lata. Nie wstydzili się okazywać sobie publicznie czułości, opiekowali się sobą i podkreślali, że receptą na udany związek jest wzajemne zrozumienie i szacunek. Maria i Lech Kaczyńscy żyli i zginęli razem – tak jak chcieli. Dziś mija jedenaście lat od katastrofy lotniczej pod Smoleńskiem, która zmieniła oblicze Polski... Przypominamy historię miłości pary prezydenckiej. Lech i Maria Kaczyńscy - historia miłości Podczas jednej z rozmów powiedziała: „Będę zawsze stać u boku Leszka, opiekować się nim aż do śmierci. Jestem ostoją męża, przy mnie czuje się bezpiecznie. Nie wyobrażam sobie, żeby jednego z nas miało zabraknąć. Najlepiej, żebyśmy odeszli razem…”. I tak się stało. Tak pisała o nich w 2010, tuż po najtragiczniejszej katastrofie w dziejach III RP przyjaciółka Marii Kaczyńskiej, dziennikarka Krystyna Pytlakowska. Byli małżeństwem od 32 lat. Przejdą do historii jako legenda. Oboje. I chociaż on był postacią wzbudzającą skrajne uczucia, to tragiczna śmierć w wypadku samolotowym sprawiła, że wszystko, co złe, zostało zapomniane. W pamięci pozostanie tylko to, co było w nim dobre. Jego politykę historyczną, dzięki której przypominał i podkreślał to, z czego Polacy mogą być dumni. Walka o niepodległość Polski była dla niego niesłychanie ważna. Doceniał ludzi, którzy działali w opozycji. Wiele nazwisk wydobył z niepamięci i uhonorował odznaczeniami. Był ideowcem, wiernym swoim przekonaniom i jako prezes NIK, i jako minister sprawiedliwości. Kiedy został prezydentem, prowadził odważną politykę, nie zawsze wzbudzającą poklask, szczególną wagę przywiązywał do suwerenności krajów wschodnich – Ukrainy, Gruzji, Białorusi. „Pozostaje przede wszystkim wierny sobie”, mówiła mi Maria Kaczyńska. „Nie boi się ludzkich osądów. A mnie dziwią te ataki na męża, bo przecież jest takim dobrym człowiekiem. Pochyla się nad każdym potrzebującym, nad zwykłymi ludźmi. Nigdy nie zapomina o przyjaciołach z dawnych lat. Proszę prześledzić, że ludzie pracują z nim wiele lat. Nigdy się z nimi nie ściera, nie kłóci”. A jednak to ona, zawsze pozostająca w cieniu męża, podążająca o pół kroku za nim, biegnąca na lotnisko, by wręczyć Leszkowi tuż przed wylotem służbowym reklamówkę z ciepłym ubraniem, przez co naraziła się na ostrzał krytyki, stała się dla Polaków największym zaskoczeniem. Czy to wypada, żeby prezydentowa biegła za delegacją ze zwyczajną reklamówką jak zwykła żona? – pytano. „A co miałam zrobić?”, ripostowała. „Musiałam dać mu jakiś sweter”. Prorokowano, że będzie jej trudno radzić sobie z rolą pierwszej damy, krytykowano za wygląd, za styl ubierania się, a potem pokochano za serce, serdeczność, niesienie pomocy i za skromność. Sukces Lecha Kaczyńskiego w połowie był jej sukcesem. A może nawet w większej części. Nie wiadomo, jak potoczyłyby się losy jej męża, gdyby kiedyś nie spotkał na swojej drodze tej drobnej dziewczyny o wielkim sercu. Początki miłości Marii i Lecha Kaczyńskich: jak się poznali? Poznali się przez jej koleżankę, która przyprowadziła do Marii młodego prawnika. Zaczął pracę na Uniwersytecie Gdańskim, a nie miał gdzie mieszkać. Akurat zwolnił się pokój obok niej. Nie wiedziała, że właśnie spotkała mężczyznę, z którym spędzi życie. Miała ochotę… wyjąć grzebień i go uczesać. „Miał takie bujne, rozwichrzone włosy”, wspominała. Wtedy już ich wzajemne relacje zostały jakby określone. On – naukowiec, bujający trochę w obłokach, ona – stąpająca po ziemi kapłanka domowego ogniska. „Byli bardzo dobrym małżeństwem”, ocenia wieloletnia przyjaciółka prezydenta jeszcze z czasu studiów, Ewa Junczyk-Ziomecka, była konsul generalny RP w Stanach Zjednoczonych. „Wzajemnie się uzupełniali, rozumieli, mogli na siebie liczyć”. Do tego stopnia, że Maria poświęciła dla męża karierę zawodową. Kiedy w 1980 roku urodziła się im córka Marta, zrezygnowała z pracy, by zająć się dzieckiem. I… mężem. Pracowała w Urzędzie Morskim. Marzyła o podróżach. Życie potoczyło się inaczej. Jej mąż miał już wówczas za sobą różne burze polityczne. Gdy zaczynali wraz z bratem studia, wybuchły zamieszki Marca ’68. Miał 19 lat. Wtedy posmakował wielkiej polityki, którą zafascynował się na dobre. Ale już mając 11 lat, zaczął czytać uważnie gazety. I mieć własne zdanie. Wywodził się przecież z domu, gdzie dobro ojczyzny było sprawą tak istotną. W 1981 roku Lech został internowany. Maria musiała przez rok radzić sobie sama. I poradziła, chociaż potem wspominała: „Nie było to łatwe, pierwsze tygodnie przepłakałam, ale potem wzięłam się w garść. To był najtrudniejszy okres w moim życiu”. Wtedy chyba zahartowała się i wzięła na siebie dużą część obowiązków żony polityka. Kiedy Lech Kaczyński kandydował na prezydenta, ujęła sprawy w swoje ręce. Była dumna z tego, że to ona wymyśliła „rodzinne” billboardy. Wiadomo – prezydent otoczony rodziną wzbudza większe zaufanie. „I choć nie znosiłam ujawniania prywatności, to postanowiłam te uprzedzenia schować do kieszeni. Jak się okazało, miałam rację”, opowiadała. Lech i Maria Kaczyńscy w Pałacu Prezydenckim Z początku miała tremę, obawiała się o swój wizerunek w telewizji, o porównania z poprzednią pierwszą damą. Znalazła jednak swoje miejsce. „Postanowiłam być sobą”, powiedziała nam w wywiadzie. I znowu intuicja jej nie zawiodła. Lech reprezentował państwo, ona zajmowała się tysiącami różnych spraw. Stała się Marią Kaczyńską – instytucją. Pierwsza przyznała, że popiera zabiegi in vitro, wynosi tę kwestię ponad spory polityczne i jest za opowiedzeniem się po stronie tych, którzy mają problem, by zostać rodzicami. Ewa Junczyk-Ziomecka: „Ciągle jeździła na spotkania, brała udział w dziesiątkach uroczystości. Spotykała się ze zwykłymi ludźmi. Poprosiłyśmy, jej znajome i ja: „Marylko, przystopuj, jesteś zmęczona”. Odmawiała. „Ci ludzie mnie potrzebują”, mówiła”. Najbardziej spektakularna akcja miała miejsce, gdy wzięła w obronę Czeczenkę, której troje dzieci zamarzło. Pojechała do niej i pomogła w uzyskaniu w Polsce statusu uchodźcy. I nie zrobiła tego dla błysku fleszy, tylko dlatego, że tak czuła. Albo wstawiała się u męża, by nie odesłano na Białoruś chorego chłopca, który nie miał tam żadnych szans na właściwe leczenie. Miała żal o to, że prasa nie nagłaśnia akcji, którym patronowała. Wolała, by częściej o tym pisano niż o nazwaniu jej imieniem nowego gatunku tulipana. Irytowało ją, że nie docenia się obietnic wyborczych Lecha, które starał się spełnić. „On nie rzuca słów na wiatr”, mówiła. Miała poczucie humoru, oboje je mieli. Żartowała z męża, że niedługo będą obchodzić okrągłą 30. rocznicę nauki przez niego języka angielskiego. „No trudno, nie ma zdolności językowych”, mówiła. Sama znała dobrze dwa języki – francuski i rosyjski, a dwóch innych się uczyła. Potrafiła zachwycić się nogami pani redaktor. A poznawszy na jakiejś imprezie znajomego fotografa, wołała męża: „Chodź, chodź, muszę cię komuś przedstawić”. Ostatnie chwile Marii i Lecha Kaczyńskich przed katastrofą smoleńską W poniedziałek wielkanocny spotkała się ze swoimi przyjaciółkami. Zjadły razem świąteczną kolację, czekając na Lecha. Spędził wiele godzin w szpitalu u mamy, która od dłuższego czasu ciężko chorowała. Wrócił przygnębiony, chociaż stan mamy ustabilizował się. Pod koniec pisania tego tekstu chciałam zadzwonić do Izy Tomaszewskiej – szefowej biura pani prezydentowej, wysłać jej e-maila. Dziennikarze zawsze najpierw z nią się kontaktowali. I przypomniałam sobie, że pani Iza też zginęła w katastrofie. Tekst: Krystyna Pytlakowska
Barbara Nowacka wciąż nie pogodziła się ze śmiercią ukochanej mamy...
„ja do tamtego dnia, tamtej chwili, wracać nie umiem. Nadal boli”
Ta tragedia zmieniła oblicze Polski. Ale była przede wszystkim dramatem bliskich ofiar katastrofy lotniczej pod Smoleńskiem, do której doszło 10 kwietnia 2010 roku. O tym, że po tylu latach nadal trudno pogodzić się ze śmiercią ukochanej mamy, o osobistym wymiarze dramatu, nieprzeniknionym żalu i niezmierzonej tęsknocie Barbara Nowacka opowiedziała w osobistej rozmowie z Krystyną Pytlakowską w ubiegłym roku. Przypominamy tę wyjątkową rozmowę. View Ediplayer on the source website Krystyna Pytlakowska: Gdzie pani była 10 kwietnia 2010 roku o godzinie 8,41? Barbara Nowacka: 9 lat minęło, a ja do tamtego dnia, tamtej chwili wracać nie umiem. Nadal boli. Często myśli pani o mamie? Oczywiście. Była dla mnie bardzo ważną osobą i strasznie mi jej cały czas brakuje. Niektórzy twierdzą, że po dziewięciu latach to wszystko jest już odległe, zaciera się. Tak też się dzieje. Ale tyle rzeczy się wydarzyło, o których chciałabym z mamą porozmawiać, z których chciałabym się z mamą pośmiać. Tyle pytań, których nie mogę już jej zadać. O czym chciałaby pani z mamą porozmawiać? Choćby o moich dzieciach, które już bardzo urosły. Zośka za chwilę będzie kończyła dziewięć lat. Kiedy to wszystko się stało, byłam w ciąży. Mama więc Zosi nie poznała. Kuba ma prawie dwanaście lat i pamięta babcię bardzo dobrze. Często o niej mówi. Tęskni po prostu. Chciałabym też porozmawiać o tym, jak bardzo zmienia się Polska i o magnoliach, które zakwitły na Placu Trzech Krzyży. Zawsze je razem oglądałyśmy, odkąd pamiętam. Miała pani świetnych rodziców. Bo ojciec też jest fantastycznym człowiekiem. Mam szczęście do dobrych ludzi wokół mnie. Mama była bardzo troskliwa, opiekuńcza. Dużo pracowała, ale umiała znajdować czas na zabawę z nami, na rysowanie, na odrabianie z dziećmi lekcji. Sama przepięknie rysowała, a potem, kiedy zaczęłam dorastać, bardzo mądrze mnie wychowywała. Zostawiała mi dużo wolności i swobody i dawała mi prawo do popełniania błędów i do własnych wyborów, nie zawsze mądrych. Była po prostu moją przyjaciółką. Kiedy wybierała się do Smoleńska, miała pani jakieś przeczucie? Skądże. Nie, mama pokazywała nam zaproszenie, cieszyła się, że jedzie. Uważała, że pamięć o Katyniu trzeba w Polsce pielęgnować, bo przez tyle lat ją zakłamywano. Dla niej to było bardzo ważne i była dumna z tego, że uczestniczy w delegacji pokazującej całe skomplikowanie polskiej historii. Gdyby wiedziała, że zamieni się ona w kolejny symbol… Data dziesiątego kwietnia dwa tysiące dziesięć podzieliła pani życie na pół. Na ile katastrofa ma wpływ na to, co działo się z panią potem? Na pewno wielki. W wymiarze osobistym, gdyby mama żyła, nie byłabym tu, gdzie jestem. Miałam poczucie, że w rodzinie jedna osoba w życiu publicznym i politycznym wystarcza. Nie chciałam też być kimś, kto zawdzięcza swoje miejsce i pozycję komuś bliskiemu. A takie komentarze na pewno by się pojawiały. Śmierć mojej mamy spowodowała, że poczułam się odpowiedzialna za pielęgnowanie pamięci o niej, za kontynuację jej pracy, ale i za całą resztę rodziny. To mama była tym spoiwem – organizowała, inicjowała różne uroczystości rodzinne, spotkania świąteczne, wakacje. A teraz pani to przejęła. Tak, w dużej mierze. Nagle stałam się najstarszą kobietą w rodzinie – mam jeszcze młodszą siostrę. I część organizacyjno-rodzinną wzięłam na siebie. Kiedy pani myśli o mamie…? …to zawsze widzę ją uśmiechniętą, taką, jaką była podczas naszego ostatniego spotkania. Ostatni raz widziałam ją w czwartek, gdy jechałam na badania usg a mama została z moim synem. Po powrocie pokazałam jej zdjęcie z ultrasonografu a potem pomachałam przez okno, gdy wsiadała do samochodu. Taki miałyśmy zwyczaj. I zawsze będę ją widziała uśmiechniętą, radosną, czasami zatroskaną, z jej niespożyta energią. Była dynamitem w drobnym ciele. Często pani jej się zwierza? Z biegiem lat coraz mniej, ale nie ma dnia, żebym nie wracała do wspomnień. Matki są przecież w naszym życiu bardzo ważne. Im zawdzięczmy to, jakimi ludźmi się stajemy. Mama pani imponowała swoją działalnością. Bardzo. To ona mnie ukształtowała. W '92 roku mama była zaangażowana w pierwsze komitety referendalne, dotyczące liberalizacji aborcji. Trochę jej pomagałam, a potem chciałam nadal jakoś działać, pożyteczna być. Zasugerowała, bym się zgłosiła do Federacji na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, która właśnie otwierała telefon zaufania dla kobiet. Uruchomiła we mnie żyłkę społecznikowską. Wciągnęło. Lata w ngo, organizacjach politycznych. A kilka lat po Smoleńsku zaczęłam czynnie angażować się w politykę. Mam nadzieję spełnić kilka marzeń politycznych mojej mamy. Jakich? Żebyśmy my - kobiety - żyły bezpiecznie, dobrze zarabiały i miały prawo do dobrego wykształcenia. I do decydowania o swoim ciele. Robię to trochę symbolicznie dla niej, ale też i dla mojej córki. Mama wywierała na pani presję: Basiu, nie rób tego czy tamtego? Nie, mówiła tylko jakie mogą być konsekwencje pewnych działań, ale nie ingerowała w moje decyzje. Nauczyła mnie szanować wolność drugiego człowieka, jego prawo do wyborów i do własnych błędów. Poza tym mówiła mi, żebym dawała sobie czas na podejmowanie decyzji i żebym była pełna spokoju. Cierpliwa? To akurat ojciec uczył mnie cierpliwości, a lubienia ludzi - oboje. Mama każdego szanowała, umiała słuchać i pamiętać, co dana osoba powiedziała. Tu była dla mnie niedoścignionym wzorem. Ale też na pewno nie siedziałaby spokojnie w tych trudnych czasach. Co w pani jest z Izabeli Jarugi-Nowackiej? Na pewno nieczytelny charakter pisma, ale wściekłaby się, gdybym tak przy niej powiedziała (śmiech). Myślę, że odziedziczyłam po mamie podzielność uwagi i wiarę, że świat trzeba zmieniać aktywnie a nie z poziomu kanapy. Jak nam się coś nie podoba, to po prostu trzeba działać na rzecz zmiany. Inaczej nigdy się to nie zmieni. Co by jej pani teraz powiedziała? Powiedziałbym… że dzieciaki podrosły i że Zosia właśnie w tej chwili robi jajka sadzone. Zapraszamy ją więc na te jajka. I że jestem bardzo szczęśliwa, mając moje dzieci, moją rodzinę. Moja mama zawsze mi pokazywała, jaką rodzina ma wartość. Bardzo dużo pracowała jako posłanka, potem wicepremier i minister polityki społecznej, ale zawsze potrafiła znaleźć czas, by na chwilę wpaść do mnie albo zaprosić do siebie, czy pójść z ojcem na wieczorny spacer z psami. Czasem wracali nawet o pierwszej w nocy. Podczas tych spacerów mieli czas, żeby ze sobą porozmawiać. Pomagała mi jak mogła, pomimo napiętego harmonogramu zajęć wzięła mojego syna na wakacje, żebyśmy mogli wyremontować mieszkanie. A teraz najgorsza jest tęsknota? Najgorsza jest wyrwa, która zostaje, widoczna zwłaszcza przy rodzinnym stole i w świadomości, że nie ma komu zadać tych pytań, których się nie zadało. Zawsze po śmierci kogoś jest pustka bez względu na sposób, w jaki to nastąpiło. Jednak przy takim nagłym odejściu można tylko żałować, że nie było czasu na pożegnanie, bo myśmy go nie miały. A z drugiej strony ważne dla mnie jest, że długo nie cierpiała, że to nastąpiło bardzo szybko. I mogę ją pamiętać zawsze z uśmiechem, machającą do mnie ręką
Joanna Racewicz wzruszająco o mężu. Te słowa łamią serce
Dziennikarka zdobyła się na bardzo osobiste wyznanie...
Mimo że od tragedii pod Smoleńskiem minęło niemal 10 lat, bliskim ofiar wciąż trudno pogodzić się z ich śmiercią. Joanna Racewicz przy okazji Wszystkich Świętych zdecydowała się na emocjonalny wpis, w którym wspomina swojego męża, Pawła Janeczka. „Teraz myślę o osieroconych dzieciach, kobietach i mężczyznach. O wszystkich, którzy tęsknią. Bo jeśli pamięć może przetrwać to tylko w nas”, podkreśliła. Joanna Racewicz o śmierci męża, porucznika Pawła Janeczka. Byli małżeństwem przez sześć lat. Ich miłość przerwała nagła śmierć Pawła Janeczka, porucznika w Biurze Ochrony Rządu, w katastrofie pod Smoleńskiem, do której doszło 10 kwietnia 2010 roku. Świat Joanny Racewicz runął. Długo nie mogła uwierzyć w to, co się stało. Sypiała z koszulą męża, by czuć jego zapach i obecność. Mimo że od tej tragedii, w której zginęło 96 osób, minęła niemal dekada, rany po stracie bliskich wciąż nie zabliźniły się w sercach rodzin ofiar. Przy okazji Wszystkich Świętych dziennikarka zamieściła na swoim profilu na Instagramie obszerny i emocjonalny wpis, w którym wspomina zmarłego męża. „Twoja dłoń na piersi. Jak dane słowo. I nasze, obie, odbite w kamieniu. Jak obietnica. Moje: jestem. Wspólne: będziemy. Nie przy czarnym granicie. W każdym razie nie teraz, w gwarze i tumulcie. Raczej: przy sobie. Bo najpiękniejszym pomnikiem Tych, Co Odeszli są Ci, Co Zostali. Dzieci. One szczególnie. Wspomnienia zamknięte w rysach twarzy, te same spojrzenia i podobniejące z każdym dniem gesty”... ”, rozpoczęła. Joanna Racewicz o Wszystkich Świętych. Potępia przepych na cmentarzach Joanna Racewicz zwróciła również uwagę na przepych towarzyszący uroczystości Wszystkich Świętych i Dniu Zadusznemu. Według niej wiele osób skupia się zbyt mocno na tym, co doczesne. Dodała jednak, że nikogo za to nie potępia a jest to jedynie jej osobiste odczucie. „Kwiaty na cmentarzach? Miliony zniczy? Plastik stearyna...Komu są potrzebne? Nam? Czy Im? Chodzi o symbol, pamięć, czy tradycję, co każe pokazywać, jak hojnie tęsknimy? Nie, nie mam prawa nikogo pouczać. Celebrowanie Straty, Śmierci i Strachu to także obszar wolności. Pamiętanie jest stałą, a nie chwilową, napędzaną dyniami na straganach. Ale to moje zdanie i nikomu nie śmiem go narzucać”, podkreśliła. Zwierzyła się także, że w pierwszych dniach listopada w sposób szczególny myśli o tych, którym los zabrał najbliższych. „O wszystkich, którzy tęsknią. Bo jeśli pamięć może przetrwać to tylko w nas. Zapalam jedną świecę i kładę jeden kwiat. Jak znak. Wystarczy. Na świecie i tak jest zbyt ciężko od nadmiaru. Dziękuję za przeszłość. I otwieram kolejne drzwi”, podkreśliła. Internauci nie ukrywają, że są niezwykle poruszeni słowami dziennikarki. „Piękne, bo prosto z serca”, piszą. Zdjęcia Pawła Janeczka, dziennikarki oraz ich syna Igora możesz zobaczyć w galerii
„Trzeba przez zaciśnięte gardło wytłumaczyć dziecku, że tata zginął”. Joanna Racewicz o śmierci męża
8 lat temu dziennikarka straciła ukochanego
„Jeszcze za życia powtarzał, że nawet gdy go nie ma, to jest. I to pozostanie w języku mojej rodziny na zawsze”, podkreśla Joanna Racewicz. Osiem lat temu ich wielką miłość przerwała jego nagła śmierć. W katastrofie pod Smoleńskiem zginął wówczas ukochany mąż dziennikarki, porucznika BOR, Paweł Janeczek. Jak poradziła sobie z jego śmiercią? Jak udaje jej się godzić obowiązki zawodowe z wychowywaniem 10-letniego synka Igora? O tym opowiedziała w poruszającym wywiadzie. View Ediplayer on the source website Joanna Racewicz o początkach znajomości z Pawłem Janeczkiem Poznali się w... rządowym samolocie w 2002 roku. Jak mówiła w jednym z wywiadów, od razu zawiązała się między nimi nić porozumienia. „To był krótki lot, z Łodzi do Warszawy. Siedliśmy tuż obok siebie. Potem do końca mieliśmy spór o to, kto pierwszy zwrócił uwagę na drugą osobę. To był wyjątkowo trudny lot, panowały okropne warunki pogodowe. Burze, turbulencje... Lecieliśmy starym jakiem, którym w pewnym momencie zaczęło rzucać na wszystkie strony. Najlepiej pamiętam spokojny głos Pawła i jego zapewnienia: „Nic się nie martw, damy radę. Zawsze lądujemy”, opowiada wzruszona Joanna Racewicz w wywiadzie dla Onet.pl. Ślub wzięli dwa lata później, zaś w 2008 roku na świat przyszło ich jedyne dziecko, syn Igor. Planowali powiększenie rodziny. Nie zdążyli. Chłopiec stracił ojca, gdy miał zaledwie dwa latka. Dziennikarka podkreśla, że choć jest on bardzo podobnym do nieżyjącego Pawła Janeczka, nie chciałaby, aby poszedł w jego ślady. „Jest równie uparty jak Paweł. Czasem mam nawet wrażenie, że w ogóle nie ma w nim genu strachu. Tata zawsze był, jest i będzie dla niego legendą. Kiedyś zastanawiał się, czy Pan Bóg zasypia. Bo jeśli tak, to tata mógłby na chwilę się wymknąć i przyjść do nas”, zdradziła ze łzami w oczach. Joanna Racewicz o śmierci Pawła Janeczka. Jak powiedziała o niej synowi? To była dla niej jedna z najtrudniejszych życiowych decyzji. Uczęszczała na terapię i pytała psychologów, w jaki sposób przekazać tę wstrząsającą wiadomość małemu dziecku. „Najpierw doradzono mi, żebym wymyśliła historię o jakimś dalekim, nagłym wyjeździe. Odpowiedziałam pani psycholog, że ten dwuletni chłopak jest bardzo inteligentny i na tatę będzie czekał, bo jak tata wyjeżdżał, to zawsze wracał. I że to zły pomysł. „To może powie pani, że tata zasnął?”. Powiedziałam prawdę. To straszne uczucie. Trzeba przez zaciśnięte gardło wytłumaczyć dziecku, że tata poleciał samolotem, że zdarzył się wypadek i tata zginął, wyjawiła Joanna Racewicz. Jednak, jak zapewnia, ma wewnętrzne przekonanie, że mąż czuwa nad nią i synem, nawet po śmierci. „Jeszcze za życia powtarzał, że nawet gdy go nie ma, to jest. I to pozostanie w języku mojej rodziny na zawsze”, zwierzyła się. Joanna Racewicz o pracy Pawła Janeczka Dziennikarka zapewniła, że kapitan Paweł Janeczek bardzo poważnie podchodził do swoich zobowiązań zawodowych. Z racji sprawowanego stanowiska (szef osobistej ochrony prezydenta Lecha Kaczyńskiego) nie mógł rozmawiać z nią o wielu sprawach. „W jednostce nie tolerował absolutnie żadnych uchyleń od regulaminu. Żadnej samowolki. Podkręcał atmosferę, w kółko powtarzając, że nie wszystko może mi powiedzieć. I w zasadzie nie mówił nic. Miał certyfikat dostępu do informacji niejawnych i musiał zachowywać milczenie”, zapewniła gwiazda. I dodała, że mąż stronił od bywania na salonach oraz pozowania na ściankach i czerwonym dywanie. „Nie chciał chodzić na premiery, wernisaże i pokazy mody. Nie lubił świata ścianek i paparazzi”, przekonuje prezenterka. Śmierć Pawła Janeczka: ostatnie chwile przed katastrofą pod Smoleńskiem Rok po odejściu ukochanego męża Joanna Racewicz zwierzyła się, że sypiała w koszuli, którą jej wybranek zostawił w domu w dniu katastrofy. „Codziennie z nim rozmawiam. Patrzę na jego zdjęcia wiszące w domu. Czasem wkładam koszulę Pawła. Zwłaszcza jedną, specjalnie niepraną, która ciągle nim pachnie. Wychodząc w sobotę do pracy, rzucił ją przy pralce. Na początku byłam na niego zła. Teraz z nią śpię”, wyjawiła. Zaś w 2016 roku z okazji szóstej rocznicy jego śmierci zamieściła na Facebooku emocjonalny wpis, który poruszył serca internautów. „Za każdą chwilę, za każde słowo. Za wiarę, nadzieję i miłość. Za wszystkie emocje na całej skali, za dojrzałość i za dziecinne rzucanie się śnieżkami. Za Syna - lepszego, niż marzenie. I za ostatnie : „kochanie, wrócę o 18-tej”... Dziękuję. Sześć lat temu - niebieska koszula na wieszaku, krawat i wypastowane buty. Rano - okruchy w kuchni, filiżanka z niedopitą kawą i SMS „Orzeł startuje”. Nie było drugiego. Nie będzie. Może to jeszcze nie wszystko. Może to jeszcze nie koniec. Żyć, jakby się jeszcze kiedyś miało spojrzeć w oczy. I umieć odpowiedzieć na wszystkie pytania. Janosik. Kpt Paweł Janeczek 16.04.1973. - 10.04.2010”, napisała wówczas.
Opóźnienia, tajemniczy sponsor, medialna burza. Kontrowersje wokół premiery filmu "Smoleńsk"
To niewątpliwie najbardziej oczekiwana i najbardziej kontrowersyjna premiera tego sezonu. O tym, że powstaje obraz o katastrofie lotniczej z 10 kwietnia, wiadomo było przynajmniej od trzech lat. Pierwsze zdjęcia wykonano w 2013 r. Zajęły one jednak jedynie 4 dni. Wznowiono je 2 lata później, w lutym. Jednak na tym etapie prac mówiło się, że… premiera może w ogóle nie dojść do skutku z powodów finansowych. Okazało się, że brakuje sponsorów, którzy chcieliby zainwestować w obraz. Jednak w listopadzie 2015 r., po wygranych przez Prawo i Sprawiedliwość wyborach parlamentarnych zaczęto mówić, że sponsorzy znaleźli się i łącznie zdecydowali się wyłożyć 5 milionów złotych na realizację projektu. Ich nazwiska nie zostały jednak nigdy ujawnione. Pierwotnie premiera „Smoleńska” miała odbyć się w szóstą rocznicę tragedii. Jednak - jak mówiło się w kuluarach - została przesunięta po prapremierze, którą miał obejrzeć Jarosław Kaczyński. Pierwotna wersja nie przypadła ponoć do gustu prezesowi Prawa i Sprawiedliwości. Oficjalnie jednak reżyser stwierdził, że zmiana daty to wynik… prac nad efektami specjalnymi, które wykorzystano w „Smoleńsku”. Lech Łotocki zagrał w "Smoleńsku" prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Polecamy też: Jarosław Kaczyński w VIVIE! o śmierci matki, brata, o przyjaciołach, swoich pasjach i marzeniach. Jedyny taki wywiad! Stało się jasne, że film zostanie przemontowany i znikną z niego niektóre sceny. O całą sprawę zapytano m.in. Annę Samusionek, która odegrała w „Smoleńsku” rolę prawicowej dziennikarki. Utrzymywała ona, że nikt nie wie, jak będzie wyglądał efekt finalny prac postprodukcyjnych. Podkreśliła jednak, że pojawiła się w filmie nie z pobudek politycznych, lecz potraktowała to jako wyzwanie aktorskie. Nowa data premiery została ustalona na początek września. Oficjalny zwiastun trafił do sieci miesiąc wcześniej. Od razu wzbudził dużo kontrowersji: internauci zauważyli, że w krótkim filmiku widać, jak w kabinie pilotów w samolocie następuje wybuch. W związku z tym wydaje się, że wymowa „Smoleńska” w dużej mierze oparta zostanie na spekulacjach dotyczących ingerencji osób trzecich w wydarzenia z 10 kwietnia 2010 r. Przypomnijmy, że według oficjalnej wersji wydarzeń katastrofa była wynikiem fatalnych warunków atmosferycznych (na lotnisku zalegała gęsta mgła), które uniemożliwiły bezpieczne lądowanie załodze Tu-154. Oficjalny zwiastun filmu "Smoleńsk". View oEmbed on the source website Oficjalny pokaz filmu "Smoleńsk" Wczoraj odbył się oficjalny pokaz przedpremierowy „Smoleńska”. Nie zabrakło na nim najwyżej postawionych polityków, z prezydentem Andrzejem Dudą na czele. Kontrowersje wywołał fakt pozowania aktorów na ściance z napisem „Smoleńsk” oraz to, że nie wszyscy członkowie rodzin ofiar katastrofy otrzymali zaproszenie na seans. Wśród nich zabrakło tych, którzy nie są związani z Prawem i Sprawiedliwością, m.in. prezenterki Joanny Racewicz czy Małgorzaty Szmajdzińskiej, żony Jerzego Szmajdzińskiego, Barbary Nowackiej, córki Izabeli Jarugi-Nowackiej oraz Pawła Deresza, którego żona zginęła w katastrofie. Tak skomentował on ten fakt na swoim profilu na Facebooku. - Spotkała mnie straszliwa kara. Nie zostałem zaproszony (zresztą z grupy antyantkowej nie tylko ja) na premierę filmu Smoleńsk. Wykorzystam ten czas do ponownego obejrzenia filmu BBC o Smoleńsku, a jutro dowiem się o warszawskiej premierze od pani Dody, która ma być gościem honorowym pokazu - ironizował. Jednak już wiadomo, że piosenkarka nie dotarła na pokaz, gdyż wyjechała na wakacje do Hiszpanii. Beata Fido, która wcieliła się w "Smoleńsku" w dziennikarkę prowadzącą własne śledztwo w sprawie katastrofy. Polecamy też: "Decydując się na ten zawód, trzeba mieć skórę słonia". Joanna Racewicz już drugi raz odchodzi z TVP Opinie o obrazie Antoniego Krauzego są podzielone. Wśród zarzutów dominują te związane z nie najwyższych lotów grą aktorską oraz wyraźna teza, którą podszyty jest film. Reżyser broni jednak swojego dzieła. Do zgromadzonych w Teatrze Wielkim w Warszawie powiedział: - Ten film jest protestem przeciwko manipulacjom prawdą. Ja nie wiem oczywiście - jak wielu Polaków - jakie były prawdziwe przyczyny katastrofy, ale kłamstwa były od początku: pierwszego dnia samolot miał czterokrotnie podchodzić do lądowania, drugiego dnia – już dwa. Potem dowiedzieliśmy się, że w ogóle nie chciał lądować! (...) Cała utrzymywana przez blisko rok historia o tym, że zginęli, bo lądowali we mgle jest nieprawdą; niewyjaśniona jest sprawa, dlaczego samolot, który powinien wzbić się w powietrze i odlecieć na inne lotnisko, rozbił się na tysiące części - powiedział Krauze. Wiele obecnych na pokazie osób podkreśliło, że traktuje „Smoleńsk” zarówno jako obraz paradokumentalny, jak i fabularny i ciekawy głos w dyskusji o katastrofie, w której zginęło 96 osób. - Nie oczekujemy po nim nagród na festiwalach filmowych. To film, który ma odkłamać współczesną polską historię – skomentował Jerzy Zelnik. Premiera filmu "Smoleńsk" Przypomnijmy, że rolę prezydenta Lecha Kaczyńskiego odegrał Lech Łotocki, zaś Marii Kaczyńskiej - Ewa Dałkowska. W obsadzie są też m.in. Jerzy Zelnik, Katarzyna Łaniewska, Marek Bukowski, Maria Gładkowska, Dominika Figurska, Anna Samusionek, Redbad Klynstra i Andrzej Mastalerz. Tytułową rolę dziennikarki, która prowadzi własne śledztwo w sprawie katastrofy, odegrała Beata Fido. Oficjalna premiera „Smoleńska” odbędzie się już w najbliższy piątek 9 września. Oficjalny plakat promujący film "Smoleńsk". Polecamy też: „Najlepiej, byśmy odeszli razem”. Maria i Lech Kaczyńscy - wspominamy prezydencką parę