Stanisława Celińska nie żyje. Legendarna aktorka miała 79 lat. „Odeszła Nasza Stasia”
Nie żyje Stanisława Celińska. Aktorka i wokalistka miała 79 lat. Informację o śmierci artystki przekazała Joanna Trzcińska, która prowadziła wraz z nią profil w mediach społecznościowych. Wiadomość została następnie potwierdzona przez menadżera Macieja Muraszkę. W sieci pojawiło się emocjonalne pożegnanie, które poruszyło internautów.
Nie żyje Stanisława Celińska. Informacja o śmierci aktorki i wokalistki pojawiła się w mediach społecznościowych. Wiadomość przekazała Joanna Trzcińska, która prowadziła wraz z artystką jej oficjalny profil. W opublikowanym wpisie pojawiły się poruszające słowa pożegnania. Joanna Trzcińska poinformowała, że Stanisława Celińska odeszła „dziś po południu”. Podkreśliła również, jak ważną osobą była dla niej aktorka. „Z wielką rozpaczą muszę Państwa poinformować, że dziś po południu odeszła Nasza Stasia. Mam wielką nadzieję, że spotkała się już z Bogiem, którego tak bardzo kochała” – przekazała Joanna Trzcińska. Maciej Muraszko potwierdził śmierć Stanisławy Celińskiej Informację o śmierci Stanisławy Celińskiej potwierdził również menadżer aktorki i wokalistki Maciej Muraszko. Wiadomość błyskawicznie obiegła media i wywołała ogromne poruszenie wśród osób śledzących działalność artystki. W opublikowanych komunikatach podkreślano, że Stanisława Celińska była nie tylko cenioną aktorką i wokalistką, ale również wyjątkowym człowiekiem. Joanna Trzcińska we wpisie napisała: „Stasia była Wspaniałym Człowiekiem, Najlepszym jakiego znałam…”. Poruszające słowa pożegnania po śmierci aktorki W opublikowanym pożegnaniu znalazł się również fragment utworu, który – jak przekazała Joanna Trzcińska – był ważny dla Stanisławy Celińskiej. „Spotkamy się wszyscy bo nic się nie kończy Lecz w dobro obraca się Choć dni przemijają To każda godzina nadzieją otula mnie Spotkamy się wszyscy bo nic się nie kończy Lecz w dobro obraca się Choć dni przemijają To w każdej godzinie ta wiara prowadzi mnie…” Na końcu wpisu Joanna Trzcińska podpisała się jako osoba „prowadząca ze Stasią ten profil”. Stanisława Celińska miała 79 lat Stanisława Celińska miała 79 lat. Informacja o jej śmierci została przekazana kilkanaście minut temu i natychmiast stała się jednym z najgłośniejszych tematów w sieci. Wiadomość o odejściu aktorki wywołała falę komentarzy i reakcji internautów. W publikowanych wpisach dominują słowa smutku i wzruszenia po śmierci artystki. Nie podano dokładnej lokalizacji śmierci Stanisławy Celińskiej. Wiadomo jedynie, że informacja została przekazana za pośrednictwem mediów społecznościowych, a następnie potwierdzona przez menadżera aktorki. Stanisława Celińska była ikoną polskiego kina i teatru Stanisława Celińska przez dekady należała do grona najbardziej cenionych polskich aktorek teatralnych i filmowych. Była związana przede wszystkim z warszawskimi teatrami, w tym Teatrem Współczesnym, Ateneum, Dramatycznym, Studio czy Kwadrat. W 1969 roku ukończyła PWST w Warszawie pod kierunkiem Ryszardy Hanin. Filmowy debiut zaliczyła u boku Daniela Olbrychskiego w „Krajobrazie po bitwie” Andrzeja Wajdy z 1970 roku. Za tę rolę otrzymała nagrodę aktorską w Łagowie. W latach 70. była jedną z najgłośniejszych gwiazd polskiego kina. Występowała w produkcjach reżyserów takich jak Krzysztof Zanussi, Stanisław Bareja, Jerzy Antczak, Janusz Majewski, Barbara Sass czy Kazimierz Kutz. Za rolę Izy Gęsiareczki w „Spisie cudzołożnic” Jerzego Stuhra została nagrodzona na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w 1994 roku. Popularność przyniosły jej również role w komediach „Złote runo” oraz „Fuks”, za które otrzymała nominacje do Orła. W 2001 roku zdobyła Polską Nagrodę Filmową za rolę w filmie „Pieniądze to nie wszystko” Juliusza Machulskiego. Artystka była także wielokrotnie nagradzana za działalność teatralną i radiową. Otrzymała między innymi Srebrny Krzyż Zasługi, nagrodę „Wielki Splendor” oraz statuetkę Feliksa Warszawskiego. Stanisława Celińska spełniała się również jako wokalistka. W 2015 roku ukazał się album „Atramentowa…”, przygotowany wspólnie z Maciejem Muraszko. Na płycie znalazły się utwory napisane specjalnie dla artystki przez Wojciecha Młynarskiego, Muńka Staszczyka czy Marcina Sosnowskiego. Źródła: stanislawacelinska.pl, wydarzenia.interia.pl
"W centrum mojego świata jest miłość”. Przypominamy ostatni wywiad Agnieszki Maciąg dla VIVY!
W rocznicę jej 57. urodzin wracamy do ostatniego wywiadu Agnieszki Maciąg dla VIVY! – rozmowy pełnej duchowej głębi, spokoju i nadziei. Opowiadała o tym, co naprawdę ważne: bliskości, miłości, uważności i życiu w zgodzie ze sobą. Jej słowa dziś nabierają jeszcze większej mocy.
Z niezwykłym spokojem i mądrością mówiła o tym, co naprawdę liczy się w życiu – miłości, wdzięczności, prostocie i uważności. Jej słowa, pełne czułości i głębokiej refleksji, dziś wybrzmiewają szczególnie mocno. To wyjątkowe wspomnienie kobiety, która potrafiła inspirować i nieść światło innym. "W centrum mojego świata jest to, co naprawdę ważne – rodzina, relacje, miłość, bliskość oraz praca, która niesie wiele dobrego dla ludzi. Prowadzę proste, ale piękne, pełne i wartościowe życie. Gotuję, sprzątam, piszę książki i prowadzę blog. W wolnych chwilach chodzę do lasu, zbieram zioła, dbam o zdrowie i kontakt z naturą", mówiła. Agnieszka Maciąg w ostatnim wywiadzie VIVY! Wywiad ukazał się na łamach VIVY! w 2020 roku. „Dzisiaj bez problemu akceptuję to, co dzieje się na świecie, ponieważ jestem przekonana, że we wszystkim istnieje wielka mądrość i sens. Wszystko, co przechodzimy, jest dla nas ważną i potrzebną lekcją”. O tym, jak żyje w czasach pandemii, jak udało jej się zmienić swoje życie i czy koronawirus wywróci nasz świat do góry nogami, z Agnieszką Maciąg rozmawia Krystyna Pytlakowska. – Jak teraz żyjesz podczas pandemii? Pandemia nie zmieniła mojego życia, to ja sama je zmieniłam 14 lat temu. I to diametralnie. W centrum mojego świata jest to, co naprawdę ważne – rodzina, relacje, miłość, bliskość oraz praca, która niesie wiele dobrego dla ludzi. Prowadzę proste, ale piękne, pełne i wartościowe życie. Gotuję, sprzątam, piszę książki i prowadzę blog. W wolnych chwilach chodzę do lasu, zbieram zioła, dbam o zdrowie i kontakt z naturą. Spędzamy z mężem dużo czasu z naszą córeczką Helenką. Ma osiem lat i jest bardzo ciekawa świata, niezwykle kreatywna. W domu malujemy, tańczymy, czytamy, piszemy. To nam daje radość. Cieszą nas z pozoru najprostsze przyjemności, jak choćby wspólny obiad. Nauczyłam się doceniać wszystko, i słońce, i deszcz. Niczego nie biorę za pewnik, bo przekonałam się już, że wszystko jest darem. Jestem wdzięczna za miejsce, w którym teraz jestem w życiu. Doceniam stan świadomości, który osiągnęłam. Dziękuję mojemu wewnętrznemu głosowi, mojej intuicji, której zaufałam i która mnie tak pięknie prowadziła przez ostatnich 14 lat. Każda kobieta posiada w sobie ten głos mądrości, ale trzeba nauczyć się go słuchać. W mojej książce „Pełnia życia” napisałam: „Nieważne, w jakim świecie żyjesz, ważne, jaki świat żyje w tobie”. Więc widzisz, mimo tego, co dzieje się na zewnątrz, mój świat jest nadal piękny. – A jak Ty i Twój mąż znosicie bycie razem przez 24 godziny? Wiele małżeństw przeżywa teraz kryzys, bo okazało się, że nie potrafią być ze sobą. My ten kryzys mamy już za sobą. Przeszliśmy go ponad 15 lat temu. Wiele nas nauczył i dzięki niemu stworzyliśmy mądry, pełen miłości i bliskości związek. A to się nie zdarza samo, to jest proces, który wymaga zaangażowania i przemiany. Opisałam to w książce „Miłość. Ścieżki do wolności”. Jesteśmy razem już 25 lat i uwielbiamy być ze sobą. Ciągle jest nam siebie mało. Jak któreś z nas wychodzi na zakupy, to za sobą tęsknimy. Idealnie do siebie pasujemy, szanujemy siebie i wspieramy, mamy podobne poczucie humoru. Nie tylko się kochamy, ale również przyjaźnimy i lubimy. – Mówisz to tak, jakby koronawirus Ciebie w ogóle nie dotyczył… Zawsze są jakieś bakterie, wirusy i grypy, każdego roku. To jest część naszego życia. Od lat dbam o siebie i wypracowałam mocny układ odpornościowy. Ja się nie boję. Lęk nie wnosi nic pozytywnego. Wykazują to badania naukowe, mówią o tym lekarze. Wierzę w fenomen ludzkiego ciała. Nie czekam też na szczepionkę cud, która uratuje mnie przed wszystkimi wirusami i bakteriami świata, bo to jest niemożliwe. Jeśli zaszczepię się na koronawirusa, to za chwilę pojawi się coś innego. To jest błędne koło. Aby z niego wyjść, trzeba zadbać o swoje zdrowie i odporność. Codziennie piję olej z czarnuszki, do potraw dodaję kurkumę, pijemy napar z pokrzywy, robię syrop z mniszka, przyjmuję propolis. Natura jest fenomenem! Kiedyś ciągle chorowałam, brałam antybiotyki nawet kilkanaście razy w roku. Od 14 lat wzmacniam i leczę się naturalnie, nie używam chemii i ze schorowanej osoby stałam się okazem zdrowia. Do tego stopnia, że w wieku 43 lat Helenkę urodziłam w domu! ZOBACZ TEŻ: To uczucie nie odeszło razem z nią. Robert Wolański o Agnieszce Maciąg w poruszającej opowieści o miłości bez końca – W przewidywaniu tego, co może się wydarzyć, zmieniłaś swoje życie już wiele lat temu? Porzuciłaś świat mody, salony, blichtr… To prawda, choć przecież nie wiedziałam, że świat, jaki znaliśmy dotychczas, rozpadnie się jak domek z kart. Po prostu kierowałam się intuicją i wewnętrznym głosem, mądrością. To ona mnie popychała w odpowiednim kierunku. Dzięki temu cudownie żyję od czasu, kiedy zrezygnowałam z kariery modelki i pracy w telewizji. Zobacz, jak wiele pięknych książek napisałam, które tak bardzo pomagają innym ludziom. – Policzmy. Dziesięć już jest i jeszcze dwie czekają na wydrukowanie. Czułam wewnętrzną pasję, zapał, a nawet presję, aby pisać i dzielić się z ludźmi tym, co tak bardzo uzdrowiło moje życie. To nie były kalkulacje biznesowe, ale moje wewnętrzne wołanie. Często zmieniałam tematykę książek. Najnowsza to „Słowa mocy”. Nie była w planach! Miałam podpisaną umowę na książkę ze zdrowymi przepisami na potrawy dla dzieci, ale pewnego ranka poczułam, że teraz muszę napisać zupełnie inną książkę, która doda kobietom siły. Pisałam ją niemal w amoku, wstawałam o czwartej rano, ogarniałam małe dziecko, dom, pomagałam mamie i w każdej chwili pisałam. Pytałam samą siebie, kiedy wreszcie odpocznę, ale mój wewnętrzny głos odpowiadał, że to nie czas na odpoczynek. Z tej pasji powstała książka, która niesamowicie wspiera ludzi w tym trudnym czasie – a ja mogę teraz trochę odpocząć. Czasem, kiedy odpuścimy naszą wizję, nasze plany i pozwolimy się poprowadzić, wtedy wszystko dzieje się płynnie, wręcz magicznie. – Jesteś szczęśliwa? Oczywiście! Nawet bardzo! Każdy człowiek, który jest na ścieżce swojego serca i powołania, jest głęboko szczęśliwy, niezależnie od tego, co dzieje się ze światem zewnętrznym. Pamiętam mój początek, który nie był łatwy. To był rok 2006. Mój tata umarł na raka, przeżywałam kryzys w małżeństwie, nie widziałam sensu w pracy i byłam chronicznie chora. Nie chciało mi się żyć. Ten kryzys spowodował, że padłam na kolana i zaczęłam modlić się o pomoc. Wcześniej studiowałam psychologię i miałam wrażenie, że o wszystkim wszystko już wiem. A jednak kompletnie nie umiałam poradzić sobie ze sobą. Byłam przepełniona lękiem, załamana. Ale ta modlitwa otworzyła przede mną nowe życie! Dzisiaj akceptuję to, co dzieje się na świecie, ponieważ jestem przekonana, że we wszystkim istnieje mądrość i sens. Wszystko jest ważną i potrzebną lekcją. – A co wtedy zrobiłaś? Pojechałam sama na Korfu. Szukałam natury, spokoju i wytchnienia, a trafiłam w turystyczne miejsce pełne krzyków… Myślałam, że oszaleję! Położyłam się wymęczona na leżaku. Nie miałam nawet siły, aby czytać. Leżałam w cieniu oliwnych drzew, słuchając muzyki relaksacyjnej. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że to była naturalna medytacja. Leżałam tak przez trzy dni, z przerwami na posiłki i sen. Trzeciego dnia, pod wieczór, stało się coś niesamowitego. Zdjęłam słuchawki, usiadłam na leżaku i spłynęła na mnie nieopisana błogość. Poczułam przypływ szczęścia, którego nie sposób wyrazić! A przecież nic się nie zmieniło. Mój związek nadal był w kryzysie, a ja nadal miałam te same problemy. Zmiana zaszła we mnie. Niesamowita, radykalna! Czułam, że wszystko jest jednością – woda, drzewa, wiatr, słońce i wszyscy ludzie, którzy wokół mnie krzyczą i śmieją się! Przestali mnie irytować – cieszyło mnie życie we mnie i wokół mnie. Szukałam tego szczęścia w świecie zewnętrznym – w mojej urodzie, w sukcesach, w podziwie adoratorów, a moja wewnętrzna samotność, ból i pustka ciągle rosły. Szukałam szczęścia na zewnątrz, a ono cały czas czekało uśpione wewnątrz mnie! – I to był dla Ciebie szok! I to jaki! Ale chciałam to uczucie na zawsze w sobie zatrzymać – nie mogłam przecież leżeć na plaży na Korfu przez całe życie. Musiałam wrócić do Warszawy, do nastoletniego syna, do obowiązków. Prosiłam: „Boże, pomóż mi! Daj mi narzędzie, abym mogła codziennie doświadczać tej pełni i radości, ponieważ wiem, że to jestem prawdziwa ja!”. I przyszło do mnie wsparcie w postaci jogi i medytacji, ludzi, warsztatów, książek. Jak pilna uczennica uczyłam się wszystkiego, krok za krokiem i zmieniałam siebie. Wkrótce napisałam pierwszą książkę pod tytułem „Smak życia”. Ona była nie tylko o gotowaniu, ale celebrowaniu prostoty, natury, czerpaniu radości z życia w chwili obecnej. Przed 2006 rokiem bałam się dosłownie wszystkiego – kładąc się spać, bałam się o zdrowie, o życie, bałam się katastrof naturalnych, wojny, starości, kryzysów ekonomicznych. Byłam jednym wielkim lękiem. W procesie przemiany krok za krokiem uczyłam się panować nad umysłem i emocjami. Uczyłam się zarządzać istotą, którą jestem, i dokonywać wyborów – jak chcę się czuć, na czym koncentruję uwagę, czemu poświęcam energię. Uczyłam się, jak sprawić, aby nie miotały mną wydarzenia świata zewnętrznego, nad którymi nie mam kontroli. – Piękne to, co mówisz. Ale jak w sobie obudzić ten mechanizm zaufania? Jak uzyskać spokój w czasach zarazy? Kiedy wierzymy, że jesteśmy wyłącznie naszym umysłem i ciałem, czyli naszym ego, ciężko jest pomóc. Ego jest nietrwałe, dlatego nieustannie się boi. Szuka sławy, bogactwa, aprobaty, aby wypełnić swoją pustkę. Dusza jest wieczna, wszystko posiada, niczego nie potrzebuje i nie boi się niczego. Bez połączenia ze swoją duchowością nie znajdziemy poczucia bezpieczeństwa. W świecie materii wszystko jest nietrwałe i nieprzewidywalne. Dlatego teraz jest tak ważne, aby nauczyć się bezpośredniego kontaktu ze swoją duchowością. Ksiądz za nas tego nie załatwi ani żaden inny człowiek. Nawet oni muszą sami sobie poradzić ze sobą i swoimi problemami. To jest nasza praca, nasze zadanie i temu służy obecna pandemia, aby ludzie zaczęli się rozwijać! Świat duchowy wpływa na świat materii. – Możesz mi dać przykład, jak to działa w praktyce? Kiedy moja mama zachorowała, lekarze mówili, że nie będzie chodzić. Helenka miała dwa latka. Zajmowałam się nią i mamą, podczas gdy reszta rodziny była daleko. Mój mąż Robert często wyjeżdżał. Zostawałam sama, odnosząc wrażenie, jakbym dźwigała na barkach cały świat. Byłam zmęczona i przestraszona. No i jeszcze miałam podpisany kontrakt na książkę, którą powinnam była pisać codziennie. A jak to robić, gdy muszę gotować, prać, sprzątać, jeździć po leki, wzywać lekarzy? Padłam na kolana i powiedziałam: „Boże, pomóż mi, jak mam sobie z tym poradzić?”. I wtedy usłyszałam: „Masz wszystkie narzędzia, więc z nich korzystaj!”. Wow! Nie stał się cud. To ja miałam nad sobą pracować, aby cudu dokonać! Zaczęłam od tego, że zmieniłam sposób myślenia – przestałam przejmować się tym, co mówi lekarz. To była jego wizja, szanuję ją, ale ja stworzyłam inną, lepszą. Zaczęłam potężną pracę duchową. Pomimo tego, co było „realne”, co mi mówiono i co widziałam na własne oczy, zaczęłam wyobrażać sobie inny scenariusz. Oczami wyobraźni widziałam, że moja mama jest zdrowa i krząta się samodzielnie po własnym mieszkaniu. To mi dało siłę, abym zaczęła motywować mamę do pracy nad sobą, bo ona również musiała uwierzyć, że to możliwe! Nasza praca trwała kilkanaście miesięcy, ale stało się tak, jak sobie wyobrażałam! Mama stała się samodzielna i krzątała się po swoim mieszkaniu! – Niezwykła historia… A widzisz… Ale wracając do koronawirusa, słyszę te wszystkie przepowiednie ekonomistów o kryzysie gospodarczym, o spustoszeniu wywołanym przez COVID-19. Bombarduje nas negatywna energia… Ale czy umiemy zarządzać naszymi myślami, nastrojami i energią? Czy pozwolimy, aby miotały nami czarne wizje? Możemy, ale ja wybieram to, co daje mi siłę i zdrowie, a więc spokój i zaufanie. Nie słucham na okrągło wiadomości. Najgorsze, co możemy dla siebie zrobić, to z samego rana podłączyć się do wiadomości przez media społecznościowe, telewizję czy radio. Rano powinniśmy zasilić się tym, co pozytywne. Dlatego najważniejszym elementem „nowej normalności” powinna być codzienna medytacja. Badania naukowe potwierdzają, że osoby, które codziennie rano medytują, są zdrowsze, spokojniejsze, realizują swoje cele i cieszą się wyższą jakością życia. Medytacja to w tych czasach podstawowe BHP przetrwania. – Medytacja chroni przed wirusem? Z całą pewnością podniesie twoją odporność i nastrój, a to uchroni cię przed wirusem. Czytałam wywiad z rosyjskim naukowcem, który podkreśla, jak nasze nastawienie wpływa na naszą fizjologię. Prowadzono badania z ludźmi, którzy stracili pracę. Byli załamani, ich odporność spadła, często chorowali, odnotowano wśród nich bardzo wysoką śmiertelność bez żadnych racjonalnych powodów. Naukowcy odkryli, że lęk i frustracja zniszczyły ich, dosłownie. Dlatego trzeba dbać o kontrolowanie swoich emocji, bez używek! Idealnie służy temu joga i medytacja. Widzę to po sobie i po wielu osobach, które znam. – Ale powiedz mi, jak polubić życie w izolacji i samotności? W czasie mojego kryzysu uczyłam się być szczęśliwa sama ze sobą. Zabierałam samą siebie na randki. Przestałam czekać, aż pojawi się ktoś lub coś, co mnie uszczęśliwi. Nawiązałam ze sobą piękną, głęboką relację, a dzięki temu mogłam stworzyć dobre, zdrowe relacje z innymi ludźmi! Nie wszystkie dni są łatwe, a ja wtedy zastanawiam się: „Co mogę zrobić najlepszego z tym, co mam tu i teraz”. W mojej książce napisałam: „Zamiast koncentrować się na problemie, skoncentruj się na rozwiązaniu”. To pierwsze dobija i podcina skrzydła, to drugie wnosi siłę, moc i odkrywcze pomysły! SPRAWDŹ TEŻ: Mąż Agnieszki Maciąg zdobył się na poruszające wyznanie o jej ostatnich chwilach. Dopiero wtedy pozwoliła sobie na łzy – No dobrze, ale jak żyć w tej chwili? I co będzie potem? Moja złota zasada mówi: „Żyj jednym dniem na raz”. Ogarnij dzisiejszy dzień. To wystarczy. Nie ma sensu bawić się w przewidywania, bo przyszłość może nas zaskoczyć. Przeczytałam kiedyś, jak Bolesław Prus przewidywał rozwój cywilizacyjny. Pisał, że wkrótce w Warszawie będzie tak dużo dorożek i koni, że ludzie nie nadążą z czyszczeniem ulic z odchodów, które będą sięgały pierwszego piętra. Nie mógł przewidzieć, że powstaną samochody i że będziemy mieli inny problem – spaliny. Nie wiemy, co się wydarzy. Pomyśl, my obecnie wcale nie mamy tak źle. Mamy co jeść, mamy dach nad głową. To są wielkie dary! Niektórzy tracą pracę, ale to też dzieje się po coś. Kiedy tracimy pracę, warto się zastanowić, czy tę pracę kochaliśmy, czy wnosiła coś dobrego, czy była zgodna z naszym powołaniem? Zwykle najgorsze rzeczy w życiu prowadzą do najlepszych rzeczy w życiu. Pandemia pozwala odpowiedzieć sobie na pytania, które dotyczą pracy, związków i tego, co robi człowiek z naszą planetą. Z szalonego pędu zwykle zatrzymuje ludzi choroba, wypadki. Teraz jest zatrzymana cała ludzkość – nie bez powodu. Potrzebujemy tego, by kilka spraw przemyśleć. Nie możemy kupić szczęścia, kupując sobie drogie buty od modnego projektanta. – Teraz to w ogóle nie jest ważne. Właśnie… Poza tym w tenisówkach jest znacznie wygodniej. Pandemia nam pokazuje, co tak naprawdę się liczy. Zmienia naszą perspektywę widzenia świata, tak jak ja 14 lat temu zmieniłam swoją. Uprościłam moje życie, przestałam gonić za rzeczami, kupować ubrania, żeby wzbudzić zachwyt innych ludzi. Zaczęłam ubierać się tak, żeby czuć się najwygodniej. Gdy praktykujesz jogę, nie potrzebujesz makijażu, fryzjera, designerskich ubrań. W kółko chodzisz w spodniach do jogi i nagle okazuje się, że nie potrzebujesz już tych wszystkich przedmiotów, aby czuć się dobrze. Czujesz się świetnie taka, jaka jesteś, tak po prostu. – A co, Twoim zdaniem, zdarzy się po pandemii? To dobre pytanie. Dostajemy długą lekcję. To nie trzęsienie ziemi, które potrwa kilka godzin, a szok po nim minie po tygodniu. Ta lekcja jest rozłożona w czasie. Nie wiadomo, na jak długo. Potrzeba wewnętrznej siły, aby nie załamać się, nie rozpić i nie popaść w depresję. Swoją drogę widziałam na zakupach przed długim weekendem ogromne ilości alkoholu w koszykach ludzi. I zastanawiałam się, jak osłabiony i zatruty alkoholem organizm ma poradzić sobie z patogenami w postaci wirusów? Musimy posiadać w sobie ogromną siłę charakteru oraz posiadać narzędzia, które pomogą nam przez to przejść w zdrowy sposób. Dobrze by było, gdyby ludzie, zamiast osłabiać siebie żywnością i używkami, zaczęli zdrowo żyć i zdrowo się odżywiać. – Myślisz, że po pandemii ludzie przewartościują to, czym żyli? Przestaną dążyć do tego, żeby mieć więcej? Myślę, że będą dwie grupy ludzi. Pierwsza to ci owładnięci lękiem, którzy będą pragnęli gromadzić dobra, co i tak nie da im spokoju i szczęścia. I druga grupa, która otworzy się na rozwój duchowy. Te osoby odnajdą spokój i radość życia. Jestem przekonana, że wielu z nas przebudzi się i zacznie żyć inaczej. – Udało Ci się pozyskać też mężczyzn do takiego surowego stylu życia? Szczerze mówiąc, nigdy o nic nie zabiegałam i nie starałam się nikogo pozyskać. Ja robię swoje, a wokół mnie pojawiają się osoby, które są gotowe na rozwój i przemianę. Od sześciu lat prowadzę warsztaty, na które regularnie przyjeżdżają dziewczyny. A teraz dostaję wiele wspaniałych wiadomości również od mężczyzn, którzy po przeczytaniu moich książek diametralnie zmieniają swoje życie. – To, co mówisz, jest niezwykłe. Utwierdzasz nas, że nawet w epidemii może być pięknie. Tak jest, jeśli spojrzymy na to z odpowiedniej perspektywy. Życie nigdy nie jest jednostajne, przypomina morze, przez które czasem przechodzą sztormy i burze. Ale my możemy nauczyć się surfować i płynąć przez fale życia z radością, niezależnie od pogody! Nie musimy iść na dno za każdym razem, kiedy sprawy nie idą po naszej myśli. Możemy złapać wiatr w nasze żagle, aby wzrastać, wzmacniać się, rozwijać swój potencjał. Zrobiłam na Instagramie hashtag #życiebezlękuzagnieszkąmaciąg, bo wiem, że najważniejszy będzie teraz optymizm i zaufanie. Nie możemy dać się zastraszyć! A może to wszystko dzieje się właśnie po to, żebyśmy się tego nauczyli? Rozmawiała KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Zdjęcia ROBERT WOLAŃSKI
Nie żyje Ted Turner. Twórca CNN i były mąż Jane Fondy miał 87 lat
Ted Turner, legendarny amerykański magnat medialny i założyciel CNN, zmarł w wieku 87 lat. Informację przekazała firma Turner Enterprises. Biznesmen od lat zmagał się z demencją z ciałami Lewy’ego. Turner stworzył pierwszą na świecie całodobową stację informacyjną i zbudował jedno z największych imperiów telewizyjnych w USA.
Nie żyje Ted Turner. Amerykański miliarder i jeden z najważniejszych ludzi świata mediów zmarł w środę rano w wieku 87 lat. Informację o śmierci przekazała firma Turner Enterprises. W komunikacie przypomniano również, że już w 2018 roku Turner ujawnił publicznie, iż choruje na demencję z ciałami Lewy’ego. Diagnoza została podana krótko po jego 80. urodzinach. Śmierć Teda Turnera wywołała ogromne poruszenie w świecie mediów i biznesu. Przez dekady był uznawany za jednego z najbardziej wpływowych ludzi amerykańskiej telewizji i jednego z pionierów nowoczesnych kanałów informacyjnych. Jak Ted Turner stworzył CNN i zmienił historię telewizji Ted Turner urodził się 19 listopada 1938 roku. Po nauce na Brown University oraz służbie w Straży Przybrzeżnej rozpoczął pracę w branży reklamowej w firmie swojego ojca. Po jego śmierci zaczął rozwijać własne medialne imperium. W 1970 roku kupił pierwszą stację telewizyjną Atlanta UHF, którą przekształcił w superstację WTBS. Turner bardzo szybko dostrzegł potencjał telewizji kablowej i zaczął inwestować w nowe projekty. Przełomowym momentem okazało się uruchomienie w 1980 roku stacji Cable News Network, czyli CNN. Była to pierwsza na świecie stacja informacyjna nadająca wiadomości przez całą dobę. Model działania CNN całkowicie zmienił sposób przekazywania informacji i sprawił, że widzowie mogli śledzić wydarzenia na bieżąco, niezależnie od tradycyjnych godzin emisji programów informacyjnych. Do historii przeszły również słowa Turnera, który miał powiedzieć, że CNN nie zakończy nadawania aż do końca świata, który stacja pokaże na żywo. Imperium medialne Turnera obejmowało CNN, TNT i Cartoon Network Ted Turner stworzył jedno z największych imperiów medialnych w Stanach Zjednoczonych. Oprócz CNN rozwijał również takie kanały jak TBS Superstation, TNT, Cartoon Network oraz Turner Classic Movies. Magnat przejął także znaczną część biblioteki filmowej MGM Studios oraz Warner Bros., wzmacniając pozycję swojej grupy w branży rozrywkowej. Jednocześnie Turner budził ogromne kontrowersje w świecie kina. W latach 80. zdecydował o kolorowaniu starych czarno-białych filmów należących do biblioteki MGM. Uważał, że amerykańska publiczność nie chce oglądać klasycznych produkcji w oryginalnej formie. Decyzja wywołała gwałtowne protesty środowiska filmowego. Według informacji ze źródeł to właśnie działania Turnera miały przyczynić się do stworzenia przez Bibliotekę Kongresu National Film Registry, którego celem było zachowanie filmów w ich oryginalnym kształcie. W 1996 roku Turner Broadcasting System połączono z Time Warner. Ted Turner został wtedy wiceprezesem nowego koncernu medialnego. Burzliwe życie prywatne Teda Turnera i małżeństwo z Jane Fondą Ted Turner był znany nie tylko z działalności medialnej, ale również z życia prywatnego i sportowych pasji. W latach 70. kupił drużyny Atlanta Braves i Atlanta Hawks. Był również związany z organizacją wrestlingową World Championship Wrestling. W 1977 roku wygrał regaty America’s Cup, co przyniosło mu okładkę magazynu „Sports Illustrated”. Turner był trzykrotnie żonaty. Najgłośniejszym związkiem było jego małżeństwo z aktorką Jane Fondą. Para pobrała się w 1991 roku, a rozwiodła dekadę później. Wcześniej jego żonami były Julia Nye oraz Jane Shirley Smith. Po swojej śmierci Ted Turner pozostawił pięcioro dzieci, czternaścioro wnucząt i dwoje prawnucząt. Według informacji ze źródeł jego majątek był szacowany na 2 miliardy dolarów. Donald Trump żegna Teda Turnera po jego śmierci Po śmierci Teda Turnera głos zabrał również Donald Trump. Były prezydent USA opublikował wpis w serwisie Truth Social, w którym pożegnał magnata medialnego. Trump nazwał Turnera „jednym z Wielkich w Historii Mediów” i swoim przyjacielem. W oświadczeniu podkreślił również, że Turner zawsze był gotowy „walczyć o słuszną sprawę”. Były prezydent odniósł się także do obecnej sytuacji CNN. Według Trumpa Ted Turner był „osobiście zdruzgotany” tym, że nowi właściciele mieli zniszczyć stację „lewicową ideologią”. Trump wspomniał również o przejęciu Warner Bros. Discovery przez Paramount Skydance, firmę powiązaną z Larrym Ellisonem. Ted Turner był także znanym filantropem Poza działalnością biznesową Turner angażował się również w działalność charytatywną. W 2010 roku dołączył do inicjatywy Giving Pledge, zobowiązując się do przekazania większości swojego majątku na cele dobroczynne po śmierci. Przez lata pozostawał jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci amerykańskiego świata mediów. Stworzone przez niego kanały telewizyjne do dziś należą do najbardziej znanych marek telewizji kablowej. Źródła: pudelek.pl, filmweb.pl
Jakub Łoza nie żyje. Aktor "Barw Szczęścia" dwa tygodnie wcześniej pisał o leczeniu
Jakub Łoza nie żyje. Informacja o śmierci aktora i kulturysty poruszyła wielu jego fanów. Rodzina przekazała oficjalne oświadczenie, a w mediach pojawiają się kolejne szczegóły dotyczące jego ostatnich dni oraz walki o zdrowie.
Wiadomość o odejściu Jakuba Łozy pojawiła się nagle i szybko obiegła media oraz środowisko artystyczne. Aktor, który przez lata łączył świat sceny i sportu, zmarł 3 maja nad ranem. Bliscy poprosili o uszanowanie prywatności, jednocześnie dziękując za wsparcie, jakie otrzymali w ostatnim czasie. Jakub Łoza nie żyje. Rodzina opublikowała poruszające oświadczenie Śmierć Jakuba Łozy została potwierdzona przez jego rodzinę w oficjalnym komunikacie, który pojawił się w sieci. Bliscy poinformowali, że aktor odszedł 3 maja o godzinie 3:00 nad ranem, pozostawiając po sobie ogromną pustkę. W oświadczeniu czytamy: "Z ogromnym smutkiem informujemy, że Jakub odszedł dnia 3 maja o godzinie 3:00 nad ranem. Dziękujemy wszystkim za wsparcie, obecność i każde dobre słowo w tym trudnym czasie. Informacje dotyczące ceremonii pogrzebowej zostaną podane w najbliższym czasie na tej stronie. Z wyrazami szacunku, Rodzina Jakuba". Kim był Jakub Łoza? Aktor, kulturysta i człowiek wielu pasji Jakub Łoza był postacią, która wymykała się prostym definicjom. Z jednej strony aktor, pojawiający się w produkcjach filmowych i telewizyjnych, z drugiej – pasjonat sportu i kulturystyki, dla którego ciało było narzędziem pracy, ale i wyrazem dyscypliny. Zyskał rozpoznawalność dzięki charakterystycznej sylwetce oraz wyrazistej obecności ekranowej. Choć nie należał do najbardziej medialnych gwiazd, konsekwentnie budował swoją drogę zawodową, łącząc różne obszary aktywności. Wył znany m.in. z epizodycznych ról w "Barwach szczęścia", "Szpitala św. Anny" oraz w filmie "Najpierw ucichły ptaki". Poza pracą zawodową pozostawał aktywny w mediach społecznościowych, gdzie dzielił się fragmentami codzienności, treningów i przemyśleń. Budował relację z odbiorcami opartą na szczerości i bezpośredniości, co sprawiało, że był odbierany jako osoba bliska, mimo swojej publicznej roli. Choroba i ostatnie tygodnie Jakuba Łozy Ostatnie tygodnie życia Jakuba Łozy były czasem, który – jak dziś wynika z relacji – przynosił coraz więcej niepokoju. "Dziś jestem w trakcie leczenia. To realny etap, przez który przechodzę. I nigdy nie pytałem: dlaczego ja?. Zawsze mówiłem: Jezu, ufam Tobie. Jeśli taka jest droga, przyjmuję ją. I wiesz co? Nigdy nie byłem spokojniejszy niż teraz" – pisał w mediach społecznościowych, zaledwie dwa tygodnie przed śmiercią. Jedną z osób, które zabrały głos po śmierci aktora, była jego agentka. Wspominała, że widziała go niedawno i nie zauważyła, że coś się zmieniło. "Śmierć Jakuba Łozy jest dla mnie absolutnym szokiem, wiadomością, która spadła jak grom z jasnego nieba. Jeszcze niedawno widywaliśmy się przy okazji pracy. Był aktywny, świetnie wyglądał, sprawiał wrażenie człowieka w pełni sił. Nic nie zapowiadało tragedii. Nie miałam żadnych informacji ani od niego, ani od jego bliskich, że zmaga się z jakimikolwiek problemami zdrowotnymi" – mówiła w rozmowie z "Faktem". Jego historia, choć zakończona zbyt wcześnie, pozostawia po sobie ślad – nie tylko w dorobku zawodowym, ale też w pamięci tych, którzy śledzili jego drogę.
Nie żyje Marek Lipiński. Legendarny radiowiec odszedł w wieku 84 lat
Nie żyje Marek Lipiński – jeden z najbardziej rozpoznawalnych dziennikarzy Polskiego Radia. Przez ponad pół wieku był związany z rozgłośnią, pełniąc kluczowe funkcje i współtworząc jej historię. Informację o jego śmierci przekazała Radiowa Jedynka. Miał 84 lata i do końca pozostawał symbolem radiowej rzetelności.
Bardzo smutna wiadomość obiegła media we wtorek 28 kwietnia. Marek Lipiński nie żyje – poinformowała Radiowa Jedynka, czyli Program 1 Polskiego Radia. Dziennikarz, który przez całe życie zawodowe był związany z tą instytucją, zmarł w wieku 84 lat. Informacja została opublikowana zarówno na stronie internetowej, jak i w mediach społecznościowych rozgłośni. W oficjalnym komunikacie podkreślono jego wieloletnią działalność oraz ogromny wkład w rozwój Polskiego Radia. Kariera Marka Lipińskiego w Polskim Radiu trwała 54 lata Marek Lipiński był postacią nierozerwalnie związaną z Polskim Radiem. W rozgłośni pracował przez 54 lata – od 1964 do 2018 roku. To właśnie tam budował swoją pozycję jako dziennikarz i radiowiec. W trakcie swojej kariery pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji. Był dyrektorem programu, członkiem Zarządu Polskiego Radia, a także analitykiem. Jego doświadczenie i zaangażowanie sprawiły, że stał się jedną z kluczowych postaci tej instytucji. Kim był Marek Lipiński? Kluczowe funkcje i osiągnięcia Kariera Marka Lipińskiego obejmowała również kierowanie ważnymi strukturami medialnymi. W latach 1998-2004 pełnił funkcję dyrektora Informacyjnej Agencji Radiowej. Jego działalność nie ograniczała się wyłącznie do pracy w radiu. Lipiński dzielił się swoją wiedzą jako wykładowca w Wyższej Szkole Komunikowania i Mediów Społecznych im. Jerzego Giedroycia w Warszawie. Dzięki temu wpływał także na kolejne pokolenia dziennikarzy. Życie prywatne: mąż Marii Szabłowskiej Dziennikarz był prywatnie związany z dziennikarką radiową Marią Szabłowską. Informacja o jego śmierci wywołała falę poruszenia również w środowisku medialnym. Polskie Radio przekazało oficjalne kondolencje, kierując je bezpośrednio do jego żony. W komunikacie podkreślono wsparcie i współczucie w obliczu tej straty.
Litewka dostawał nawet 100 próśb dziennie. Najbardziej bolały słowa: „Pan mi nie pomógł”. Bliscy widzieli, że już nie daje rady
Łukasz Litewka zginął 23 kwietnia 2026 roku w wypadku, jadąc na rowerze. Miał 36 lat. Poseł Lewicy z Sosnowca był jednym z najbardziej rozpoznawalnych społeczników w Polsce: organizował zbiórki, pomagał chorym dzieciom, rodzinom po pożarach i bezdomnym zwierzętom. Potrafił w kilka godzin zachęcić do pomocy tysiące ludzi. Ale za tą skutecznością kryła się także cena: przeciążenie, bezsilność i wiadomości, które zostawały z nim na długo.
Pierwsze informacje o jego śmierci wstrząsnęły nie tylko światem polityki. Dla wielu osób Łukasz Litewka nie był „posłem z Lewicy”, ale człowiekiem, do którego pisało się wtedy, gdy zawodziło wszystko inne. Według doniesień do wypadku doszło 23 kwietnia 2026 roku na drodze między Dąbrową Górniczą a Sosnowcem; policja przekazywała, że na tamten moment nie było potwierdzonych ustaleń wskazujących na celowy charakter zdarzenia. Chłopak z Sosnowca, który zaczął od ławek i rozmów z ludźmi Łukasz Karol Litewka urodził się 9 maja 1989 roku w Sosnowcu. Z wykształcenia był socjologiem, absolwentem Uniwersytetu Śląskiego. Zanim został posłem, przez lata działał lokalnie jako radny Sosnowca. W polityce nie zaczynał od wielkich haseł. Jego pierwsze rozpoznawalne akcje dotyczyły spraw najprostszych: osiedlowych ławek, zaniedbanych miejsc, placów zabaw, rozmów z mieszkańcami. Według relacji bliskich i znajomych wychował się w Zagórzu, dużej sosnowieckiej dzielnicy. Ojciec pracował jako górnik, mama handlowała warzywami na targowisku. W domu ważne były tradycyjne zasady, rodzina i obowiązki. Ten życiorys pomagał mu później budować wizerunek „chłopaka z sąsiedztwa” — kogoś, kto nie mówi o pomocy z dystansu, tylko sam bierze kartony, przenosi pralkę, organizuje transport albo pisze post, który uruchamia lawinę dobra. Łukasz Litewka i siła Facebooka. Tak powstała społeczność, która pomagała Największą siłą Litewki były media społecznościowe. Nie używał ich wyłącznie do politycznej autopromocji. Zbudował wokół siebie społeczność, która reagowała natychmiast: wpłatami, udostępnieniami, ofertami transportu, remontu, sprzętu, jedzenia czy adopcji zwierząt. Pomagał dzieciom chorującym na SMA, rodzinom w kryzysie, osobom po pożarach, ludziom z niepełnosprawnościami i zwierzętom. Jedna z najbardziej znanych historii dotyczyła zbiórek, w których w krótkim czasie udawało się zebrać ogromne kwoty na leczenie. W artykule dla wyborczej.pl przypomniano m.in. akcję, w której dla dzieci chorych na SMA udało się zgromadzić miliony złotych. Jego metoda była prosta, ale skuteczna: opowiedzieć historię tak, żeby odbiorca zobaczył człowieka, nie numer zbiórki. Nie krzyczał, nie moralizował, nie zawstydzał. Raczej zapraszał do wspólnego działania. To dlatego wielu ludzi miało poczucie, że nie tylko „wpłaca pieniądze”, ale staje się częścią czegoś większego. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Partnerka Łukasza Litewki zabiera głos po jego śmierci. „Będziemy domagać się rzetelnego śledztwa”. Ujawniła też, dlaczego ukrywali swój związek „Ostatni na liście, pierwszy w działaniu”. Kampania, w której promował psy do adopcji W 2023 roku Łukasz Litewka wystartował do Sejmu z ostatniego, osiemnastego miejsca listy Nowej Lewicy w okręgu sosnowieckim. Wynik okazał się sensacją: zdobył 40 579 głosów i wyprzedził Włodzimierza Czarzastego, który uzyskał 22 332 głosy. Najbardziej zapamiętano jednak nie sam wynik, lecz kampanię. Na banerach wyborczych Litewka promował psy z sosnowieckiego schroniska. Hasło „Adoptuj mnie” i zdjęcia zwierząt zastąpiły klasyczny polityczny przekaz. Jak podawały media, akcja pomogła znaleźć dom części psów, które od dawna czekały na adopcję. To był Litewka w pigułce: nawet kampanię potrafił zamienić w interwencję społeczną. Dla jednych był dzięki temu autentyczny. Dla innych — zbyt sprawny w budowaniu emocji wokół siebie. Sam często słyszał zarzuty, że pomaga „pod publikę”. Odpowiedzią były kolejne zbiórki i kolejne historie ludzi, którzy mówili, że bez niego nie daliby rady. Pomoc, która ratowała innych, zaczęła obciążać jego samego Z tekstu Anny Malinowskiej w „Dużym Formacie” wyłania się także mniej widoczna strona tej działalności. Litewka miał dostawać nawet około 100 próśb o pomoc dziennie. Każda z nich oznaczała czyjąś chorobę, dramat rodzinny, pożar, cierpienie dziecka albo zwierzęcia. Najbardziej bolesne były sytuacje, w których nie mógł pomóc wszystkim. Bliscy opowiadali, że zdarzały się wiadomości z wyrzutem: „Pan mi nie pomógł”. Padały też słowa i obrazy, których nikt nie powinien dźwigać sam — w tym zdjęcia zmarłych dzieci. W takich chwilach jego działalność przestawała być tylko piękną opowieścią o skuteczności internetu. Stawała się ciężarem psychicznym. Znajomi widzieli, że bywa przeciążony. Wspierali go, kiedy dramatów było za dużo. To ważny fragment tej historii: pomaganie może dawać sens, ale może też wypalać, jeśli człowiek każdego dnia mierzy się z cudzym bólem i poczuciem odpowiedzialności za sprawy, których nie da się rozwiązać jednym postem. Kontrowersje i błędy. Litewka nie był postacią jednowymiarową Łukasz Litewka budził skrajne emocje. Miał oddanych zwolenników, ale też krytyków. W przeszłości był karany grzywną w sprawie dotyczącej głosowania na projekty budżetu obywatelskiego. Pojawiały się również zarzuty, że niektóre akcje pomocowe były prowadzone zbyt szybko, zbyt emocjonalnie albo bez wystarczającej współpracy z organizacjami. Jedną z takich spraw była zbiórka na delfinoterapię, z której Litewka wycofał się po krytyce dotyczącej cierpienia delfinów w niewoli. Ta decyzja pokazywała, że działał impulsywnie, ale potrafił też przyznać, że nie wszystko zostało sprawdzone tak, jak powinno. Nie był klasycznym politykiem partyjnym. Unikał części ideologicznych sporów, mówił własnym językiem i częściej angażował się w konkretne historie niż w wielkie debaty programowe. Dla jednych to była słabość. Dla innych — powód, dla którego mu ufali. CZYTAJ TEŻ: Miał wielkie serce, odszedł zbyt wcześnie. Łukasz Litewka wprost mówił o wierze i Bogu: "Nie będę za to nikogo przepraszał" Do końca wierzył w dobro Historia Łukasza Litewki nie jest tylko opowieścią o polityku, który miał świetne wyniki w social mediach. To historia o samotności ludzi proszących o pomoc, o sile wspólnoty i o cenie, jaką płacą ci, którzy stają się ostatnią deską ratunku. Litewka pokazał, że wokół jednej historii można zgromadzić tysiące obcych sobie osób. Że ludzie naprawdę chcą razem czynić cuda — pod warunkiem, że ktoś pokaże im, gdzie są potrzebni. Jego śmierć przerwała tę drogę nagle, ale zostawiła pytanie, które wybrzmiewa mocniej niż polityczne spory: jak pomagać tak, żeby ratować innych i nie zgubić przy tym siebie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Doda nie wierzy w „wypadek” Litewki. Wokalistka z samego rana zamieściła w sieci poruszający wpis. Jej słowa dają do myślenia Źródła: Anna Malinowska, „Łukasz Litewka. Ludzie chcą razem czynić cuda”, Duży Format, Gazeta Wyborcza, 23.04.2026 Serwisy informacyjne (m.in. WP Kobieta, Interia) – informacje o śmierci Łukasza Litewki, kwiecień 2026 Profil publiczny Łukasza Litewki (Facebook) Materiały biograficzne i parlamentarne (m.in. mamprawowiedziec.pl, Sejm RP)
Nie żyje Nathalie Baye, ikona francuskiego kina. Emmanuel Macron oddał jej poruszający hołd
Informacja o śmierci jednej z największych gwiazd francuskiego kina poruszyła świat filmu. Aktorka, znana z ról w kultowych produkcjach, zmarła w wieku 77 lat. Jej odejście wywołało falę wspomnień i wzruszeń, a głos zabrał także prezydent Francji Emmanuel Macron, który oddał hołd artystce.
Śmierć Nathalie Baye to ogromna strata dla europejskiej kinematografii. Aktorka przez dekady zachwycała widzów swoją autentycznością i niezwykłą charyzmą ekranową. Informacja o jej odejściu szybko obiegła media, a środowisko filmowe pogrążyło się w żałobie, wspominając jej wybitne role i wpływ na rozwój francuskiego kina. Nathalie Baye nie żyje. Świat kina w żałobie po wybitnej aktorce Nathalie Baye zmarła w wieku 77 lat. Wiadomość o jej śmierci została potwierdzona przez rodzinę w rozmowie z francuską agencją informacyjną AFP. Aktorka przez lata była jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy europejskiego kina, a jej dorobek artystyczny obejmował zarówno ambitne produkcje autorskie, jak i filmy o szerokiej popularności. Jej odejście wywołało ogromne poruszenie wśród fanów i ludzi związanych z branżą filmową. Wspomnienia o Baye podkreślają nie tylko jej talent, ale także profesjonalizm i wyjątkową obecność na ekranie. Dla wielu widzów była symbolem klasy, subtelności i aktorskiej prawdy, która rzadko spotykana jest w dzisiejszym kinie. Emmanuel Macron żegna Nathalie Baye. Poruszające słowa prezydenta Francji Po śmierci Nathalie Baye głos zabrał Emmanuel Macron. Prezydent Francji w swoim oficjalnym pożegnaniu oddał hołd aktorce, podkreślając jej ogromny wkład w rozwój kultury i sztuki filmowej. Zwrócił uwagę na jej wyjątkowy talent oraz fakt, że przez lata była jedną z najważniejszych ambasadorek francuskiego kina na świecie. "Tak bardzo kochaliśmy Nathalie Baye. Jej głos, uśmiech i powściągliwość towarzyszyły nam w ostatnich dekadach francuskiego kina. [...] Aktorka, przy której kochaliśmy, marzyliśmy i dorastaliśmy. Łączę się myślami z jej rodziną i bliskimi" – napisał prezydent na platformie X (dawniej Twitter). View oEmbed on the source website Kim była Nathalie Baye? Kariera, życie i miejsce w historii kina Nathalie Baye urodziła się 6 lipca 1948 roku we francuskim Mainneville. Była jedną z najbardziej cenionych aktorek swojego pokolenia. Swoją edukację artystyczną rozpoczęła od nauki tańca, a następnie rozwijała się w kierunku aktorstwa, kształcąc się m.in. w prestiżowej Conservatoire National Supérieur d'Art Dramatique w Paryżu. W życiu prywatnym była związana z legendą francuskiego kina Johnnym Hallydayem, z którym ma córkę – aktorkę Laurę Smet. Relacja ta przez lata budziła zainteresowanie mediów, podobnie jak jej późniejsze życie uczuciowe. Mimo obecności w świecie show-biznesu Baye starała się chronić swoją prywatność i skupiać na pracy zawodowej. Na przestrzeni kariery zdobyła liczne nagrody, w tym prestiżowe Cezary, które potwierdziły jej wyjątkowy talent i pozycję w branży. Uznawana była za aktorkę niezwykle wszechstronną – potrafiła odnaleźć się zarówno w rolach dramatycznych, jak i bardziej subtelnych, psychologicznych kreacjach. Nathalie Baye pozostaje jedną z najważniejszych postaci francuskiego kina. Jej dorobek artystyczny, obejmujący dziesiątki ról filmowych i teatralnych, na zawsze zapisze się w historii europejskiej kultury.
Odszedł John Nolan. Aktor znany z serii filmów o Batmanie i wujek słynnego reżysera miał 87 lat
Świat kina pogrążył się w żałobie. John Nolan, aktor znany z filmów o Batmanie i wujek słynnych reżyserów, nie żyje. Artysta zmarł w wieku 87 lat, pozostawiając po sobie bogaty dorobek – od teatru po wielkie produkcje filmowe.
To wiadomość, która poruszyła świat kina. John Nolan, brytyjski aktor znany z ról w filmach o Batmanie oraz wujek reżysera, Christophera Nolana, nie żyje. Artysta zmarł w wieku 87 lat. Informacja o jego śmierci szybko obiegła media, przypominając o jego niezwykłej drodze – od scen teatralnych po wielkie produkcje filmowe. John Nolan nie żyje. Kim był aktor związany z rodziną Nolanów John Nolan był jednym z tych aktorów, których obecność czuło się w tle największych produkcji – nawet jeśli nie zawsze znajdował się na pierwszym planie. Przez lata konsekwentnie budował swoją pozycję, łącząc świat brytyjskiego teatru z kinem i telewizją, trafiając do kolejnych pokoleń widzów. Niestety do fanów dotarły smutne wieści o śmierci artysty. Informację o jego stracie przekazał „Stratford-Upon-Avon Herald”. Urodził się 22 maja 1938 r. w Londynie i właśnie tam rozpoczęła się jego droga do świata aktorstwa. Kształcił się w prestiżowym Drama Centre London, gdzie zdobywał pierwsze doświadczenia, które szybko zaprowadziły go na scenę. Swoje początki wiązał z teatrem – występował z irlandzką trupą, szlifując warsztat w bezpośrednim kontakcie z publicznością. Jednym z występów, który szczególnie zapisał się w pamięci widzów, była rola Romea, w którą wcielił się u boku Franceski Annis w Richmond Theatre. Z czasem jego talent zaprowadził go na jedne z najważniejszych scen w Wielkiej Brytanii. John Nolan związał się z Royal Shakespeare Company. Następnie działał w National Theatre, gdzie umacniał swoją pozycję. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Renata Przemyk wraca do trudnego dzieciństwa. Jedna osoba odmieniła jej życie. "Poczułam się widziana" Telewizja była dla niego kolejną przestrzenią, w której potrafił przyciągnąć uwagę widzów – i to na dobre. John Nolan zyskał szeroką rozpoznawalność dzięki produkcjom BBC, gdzie jego ekranowa obecność nie przechodziła niezauważona. Wystąpił w miniserialu „Daniel Deronda”, ale to rola naukowca Geoffa Hardcastle’a w dramacie „Doomwatch” szczególnie mocno zapisała się w pamięci widzów. W kolejnych kreacjach aktorskich udowadniał, że z równą swobodą odnajduje się zarówno w klasycznych, jak i bardziej współczesnych formatach. Prywatnie był wujkiem Christophera i Jonathana Nolana. Zagrał w hitach o Batmanie. Tak zapisał się w historii kina Dla wielu widzów John Nolan pozostanie przede wszystkim aktorem znanym z filmów o Batmanie w reżyserii Christophera Nolana. Wystąpił w takich produkcjach jak: „Batman: Początek” i „Mroczny Rycerz powstaje”, gdzie odgrywał rolę Douglasa Fredericksa, członka zarządu Wayne Enterprises. Pojawił się też w „Dunkierce” i „Śledząc”. A na swoim koncie ma także współpracę z Jonathanem Nolanenm, która zaowocowała serialem „Impersonalni”. Tam odpowiadał za kreację Johna Greera. Tą rolą pokazał, że potrafił przyciągać uwagę widzów i tworzyć postacie, obok których nie dało się przejść obojętnie.
Belmondo miał wszystko, kochały go miliony. Ale ta jedna tragedia złamała go na zawsze. Prawdziwa historia francuskiego amanta rozrywa serce
Jean-Paul Belmondo, legenda francuskiego kina i niekwestionowany amant, prowadził życie pełne sukcesów, burzliwych romansów i osobistych dramatów. Choć zachwycał na ekranie i miał powodzenie u kobiet, prywatnie mierzył się z tragedią, która na zawsze odcisnęła piętno na jego życiu.
Był jednym z najsłynniejszych aktorów kina francuskiego. Kochany przez fanów, a także... kobiety. Jego życie prywatne obfitowało w liczne zawirowania i sensacje. Miał dwie żony i czwórkę dzieci, z których ostatnie urodziło się, gdy miał... 70 lat! Jean-Paul Belmondo doświadczył również tragedii, z której tak naprawdę nigdy się nie otrząsnął. Jak wyglądało jego życie? Oto jego tajemnice. Jean-Paul Belmondo: największe filmy, kariera teatralna Francuski aktor był jednym z najbardziej znanych i lubianych, a także największym amantem i gwiazdą lat 60. i 70. Jego największymi i najpopularniejszymi rolami były te w filmach „Do utraty tchu”, „Szpicel”, „Szalony Piotruś”, „Skórka z banana”, „Nędznicy”, „Zawodowiec”, „Człowiek z Rio”, „Bądź piękna i milcz” oraz „Podróż rozpieszczonego dziecka”. W sumie zagrał w ponad 80 produkcjach. Jean-Paul Belmondo kochał także teatr i to na jego deskach stawiał pierwsze aktorskie kroki. Na początku chciał zostać sportowcem – interesował go boks i piłka nożna. Przed rozpoczęciem kariery aktorskiej miał nawet na swoim koncie dwie profesjonalne walki bokserskie. Za swoją twórczość został nagrodzony Złotym Lwem na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Odszedł 6 września w wieku 88 lat. Zobacz również: Jego najsłynniejszy film na pewno by bez niej nie powstał. Tak kochają się Eleanor i Francis Ford Coppola Jean-Paul Belmondo, Paryż, 1959 rok Jean-Paul Belmondo: życie prywatne, żony Wraz ze wzrostem popularności Jean-Paul Belmondo musiał się liczyć również ze sporym zainteresowaniem prasy jego życiem prywatnym. A w nim działo się dużo. Aktor kochał kobiety, a one jego. Miał na swoim koncie liczne romanse, z którymi wcale się nie krył i sprawiał wrażenie szczęśliwie zakochanego. Mężczyzna miał dwie żony. Pierwszą z nich była tancerka Élodie Constantin, a właściwie Renée Constant. Ich związek okazał się miłością od pierwszego wejrzenia, która zakończyła się ślubem 4 grudnia 1959 roku. Zakochani doczekali się trójki dzieci. Najstarsze z nich, córka Patricia, urodziła się sześć lat przed ślubem, w 1953 roku. Rok później, w 1960 roku, na świecie pojawiła się druga córka małżeństwa, Florence, a po kolejnych trzech latach syn Paul Alexandre. Szczęśliwą familię często można było zobaczyć na premierach filmowych i innych publicznych imprezach. Rodzinna sielanka nie trwało jednak długo. Lata 60. przyniosły liczne nieporozumienia między parą, a ostatecznie we wrześniu 1966 roku Jean-Paul Belmondo i Élodie Constantin rozwiedli się. Dwoje z trójki dzieci aktora i jego żony także zaczęły robić karierę. Najstarsza córka, Patricia, poszła poniekąd w ślady taty i związała się ze światem filmu. Nie została jednak aktorką, a... scenarzystką. W jej dorobku jest kilka kinowych produkcji. Młodsza, Florence, mimo, że często można ją było zobaczyć u boku sławnego aktora na salonach, wyjechała jednak do USA i tam założyła rodzinę. Syn Jeana-Paula Belmondo swoją karierę oparł na... sporcie, w którym osiągał sukcesy. Paul Alexandre Belmondo to uznany kierowca wyścigowy. Na swoim koncie ma udział m.in. w Formule 1. Czytaj też: Pola Raksa wyszła za mąż tylko raz. Kim był Andrzej Kostenko, z którym doczekała się syna? Jean-Paul Belmondo z żoną Élodie Constantin w 1959 roku Jean-Paul Belmondo: romanse, czwarte dziecko Jeszcze przed rozwodem z pierwszą żoną, Jean-Paul Belmondo zaczął spotykać się z Ursulą Andress. Kobieta była aktorką. Spotkali się na planie filmu „Człowiek z Hongkongu” i zakochali w sobie. Para popularnych aktorów budziła ogromne zainteresowanie prasy. Mimo że wydawało się, że będą razem na dłużej, to po siedmiu latach związku się rozstali, budząc kolejną ogromną sensację. W 1971 roku aktor nawiązał kolejny romans, tym razem podczas zdjęć do filmu „Małżonkowie roku drugiego”. Jego wybranką była Laura Antonelli. Po roku postanowili zostać parą. „Laura była dla mnie przede wszystkim uroczą towarzyszką, wyjątkowo uroczą”, zwykł mawiać Jean-Paul Belmondo w wywiadach. Jednak i ten związek nie przetrwał zbyt długo i zakończył się w 1980 roku. Kolejnym sensacyjnym związkiem francuskiego aktora był ten z brazylijską seksbombą Carlos Sotto Mayor. Najbardziej szokujący w tym wypadku był fakt, że zakochanych dzieliło... 30 lat różnicy. Sami zainteresowani zdawali się tym zupełnie nie przejmować i chętnie okazywali sobie czułość, pojawiając się razem publicznie. Tak jak poprzednie romanse, również ten zakończył się rozstaniem. Pod koniec lat 80. Jean-Paul Belmondo znów się zakochał. Tym razem jego miłością była Natty Tardivel, tancerka rewii Stéphane'a Collaro. Para była razem przez 13 lat, aż w 2002 roku zalegalizowali swój związek, czyniąc to wydarzenie ogromną sensacją w mediach. W 2003 roku Natty urodziła ich pierwsze wspólne dziecko, a jednocześnie czwarte dziecko aktora, córkę Stellę. Jean-Paul miał wtedy... 70 lat. Zobacz także: Wiele poświęcił dla tej miłości. Historia Janusza Andermana i Kamili Dreckiej Jean-Paul Belmondo z żoną Natty w 2004 roku Jean-Paul Belmondo – strata córki W 1993 roku francuskiego aktora spotkała ogromna tragedia. Najstarsza z jego córek, Patricia, zginęła w pożarze, który miał miejsce w jej domu w Paryżu. Aktor nigdy nie pogodził się z jej śmiercią. W trudnym czasie mógł jednak liczyć na wsparcie żony i pozostałej dwójki dzieci. W 2008 roku, sześć lat po ślubie, Jean-Paul Belmondo i Natty Tardivel postanowili się rozstać. Jeden z największych francuskich amantów nie mierzył się długo z samotnością i niedługo później zamieszkał z Barbarą Gandolfi, belgijską bizneswoman. Mężczyzna znowu stanowił ciekawy temat dla prasy, gdyż jego nowa ukochana była od niego o 40 lat młodsza. Dodatkowo była kiedyś modelką, a jej zdjęcie pojawiło się na okładce „Playboya”. Dziewczyna była też oskarżana o oszustwa finansowe i przeciwko niej wszczęto nawet postępowanie. Jean-Paul zapewniał o jej niewinności, jednak ostatecznie w 2012 roku para się rozstała. Osiem lat później media donosiły jeszcze o rzekomym powrocie Jeana-Paula do dawnej ukochanej, aktorki Carlos Sotto Mayor... W życiu popularnego aktora nie brakowało sukcesów, jak choćby na drodze zawodowej, a także skandali wywoływanych kolejnymi związkami. Mężczyzna do końca swoich dni cieszył się uznaniem i sympatią fanów, a także miłością kobiet. Czytaj też: Kim była pierwsza żona Wiesława Dymnego? Historia miłości artysty z Teresą Hrynkiewicz Jean-Paul Belmondo w 2019 roku
Nie żyje 35-letni aktor z „Gry o Tron”. Żona przekazała poruszające słowa
Michael Patrick nie żyje. Irlandzki aktor znany z „Gry o Tron” oraz licznych ról szekspirowskich zmarł 7 kwietnia w wieku 35 lat. Przez ostatnie lata zmagał się z poważną chorobą. Informację o jego śmierci przekazała żona, ujawniając poruszające szczegóły ostatnich dni życia artysty.
Michael Patrick nie żyje. Irlandzki aktor znany z ról w „Gry o Tron” oraz cenionych produkcji szekspirowskich zmarł 7 kwietnia w wieku 35 lat po walce z ciężką chorobą. Informację o jego śmierci przekazała żona, ujawniając poruszające kulisy ostatnich dni życia artysty, który mimo dramatycznej diagnozy do końca pozostał aktywny zawodowo. Michael Patrick nie żyje – kim był aktor „Gry o Tron”? Michael Patrick był irlandzkim aktorem, który występował zarówno na scenie teatralnej, jak i w produkcjach telewizyjnych. Widzowie mogli zobaczyć go m.in. w serialu „Gra o Tron”, a także w produkcjach BBC, takich jak „To miasto” oraz „Na niebieskich światłach”. Był absolwentem Uniwersytetu Cambridge i występował w prestiżowych produkcjach Royal Shakespeare Company w Londynie, m.in. w „Measure for Measure” oraz „The Taming of the Shrew”. Choroba MND i dramatyczna walka Michaela Patricka Aktor zmagał się ze stwardnieniem zanikowym bocznym. Diagnozę usłyszał 1 lutego 2023. W jednym ze swoich ostatnich wpisów w mediach społecznościowych odniósł się do prognoz lekarzy: „Mój neurolog przekazał nam wiadomość, że prawdopodobnie zostało mi około 1 roku życia” Jednocześnie podkreślał, że mimo choroby nie zamierza się poddawać i wciąż ma „wiele powodów do życia i wiele planów”. Kariera sceniczna i role w Royal Shakespeare Company Michael Patrick był szczególnie ceniony za role szekspirowskie. Występował w Royal Shakespeare Company w Londynie, gdzie grał w klasycznych sztukach. Pomimo choroby nie zrezygnował z kariery. W 2024 roku wystąpił w tytułowej roli w spektaklu „Richard III” w Lyric Theatre w Belfaście, co było jednym z najbardziej wymagających momentów jego kariery. Ostatnie dni aktora w hospicjum w Irlandii Północnej Michael Patrick zmarł 7 kwietnia w hospicjum w Irlandii Północnej. Trafił tam 10 dni przed śmiercią. Jego żona Naomi Sheehan przekazała w poruszającym wpisie: „Ostatniej nocy Mick odszedł w hospicjum w Irlandii Północnej. 1 lutego 2023 zdiagnozowano u niego stwardnienie zanikowe boczne.” Dodała również: „Został przyjęty 10 dni temu i był pod opieką niesamowitego zespołu. Odszedł spokojnie, otoczony rodziną i przyjaciółmi.” Nie kryła ogromnego bólu po stracie: „Słowa nie są w stanie opisać, jak bardzo jesteśmy załamani.” Wzruszające słowa żony Naomi Sheehan po śmierci aktora We wpisie poświęconym mężowi Naomi Sheehan podkreśliła, jak wyjątkowym był człowiekiem: „Wielokrotnie powtarzano, że Mick był inspiracją dla wszystkich, którzy mieli szczęście go poznać — nie tylko w ostatnich latach jego choroby, ale przez całe życie.” Dodała również: „Przeżył życie tak pełne, jak tylko człowiek może je przeżyć. Radość, bogactwo ducha, zaraźliwy śmiech.” Na zakończenie przytoczyła cytat, który aktor szczególnie cenił: „Najważniejsze rzeczy na świecie to mieć coś do jedzenia, coś do picia i kogoś, kto cię kocha.”
Odeszła 22 lata temu. Daria Trafankowska gasła na oczach Polski. To powiedziała w ostatnim wywiadzie VIVY!. Po latach jej słowa wracają ze zdwojoną siłą
22 lata temu odeszła Daria Trafankowska – aktorka, którą widzowie pokochali za ciepło, dobroć i rolę Danusi w „Na dobre i na złe”. Miała 50 lat. Na krótko przed śmiercią w poruszającej rozmowie z „Vivą!” mówiła o życiu z wdzięcznością, lekkością i spokojem, mimo że mierzyła się z najtrudniejszym doświadczeniem.
Odeszła 9 kwietnia 2004 roku, dokładnie 22 lata temu. Miała 50 lat. Wciąż jest w sercach wielu ludzi. Daria Trafankowska uchodziła za osobę niezwykle ciepłą i dobrą. Rola Danusi w serialu Na dobre i na złe sprawiła, że pokochali ją telewidzowie w całej Polsce. Gdy zachorowała, wszyscy trzymali za nią kciuki i robili wszystko, by jej pomóc. Mówiła o swoim życiu z niezwykłą czułością, jak ktoś, kto naprawdę potrafił cieszyć się każdą chwilą. Mimo przeciwności losu uważała się za osobę szczęśliwą. Żyła intensywnie, zachłannie, jakby chciała zdążyć poczuć jak najwięcej. W najtrudniejszych momentach nie była sama – zawsze otaczali ją bliscy, dając jej siłę i oparcie. W rocznicę śmierci Darii Trafankowskiej przypominamy ostatni wywiad, którego przed odejściem udzieliła magazynowi VIVA!. Przypominany ostatnią rozmowę z Darią Trafankowską, która ukazała się miesiąc przed jej odejściem w marcu 2004 roku Dłu­go na­ma­wia­łam Da­rię Tra­fan­kow­ską na tę roz­mo­wę. Zgo­dzi­ła się nie­chęt­nie. Te­raz, sto­jąc pod drzwia­mi jej miesz­ka­nia, za­sta­na­wiam się, czy na­ci­snąć klam­kę. Czy wol­no mi wcho­dzić z bu­cio­ra­mi w czy­jeś ży­cie w tak dra­ma­tycz­nym je­go mo­men­cie? Dla­cze­go ta wraż­li­wa, uta­len­to­wa­na ko­bie­ta ma opo­wia­dać o wal­ce ze śmier­tel­ną cho­ro­bą, któ­rą wła­śnie to­czy? Czy nie uzur­po­wa­łam so­bie ja­kie­goś nie­ist­nie­ją­ce­go pra­wa, zasłaniając się po­trze­ba­mi czy­tel­ni­ka? Mam wiel­ką ocho­tę za­wró­cić. Se­ria­lo­wa sio­stra Da­nu­ta, szczu­plut­ka, z kró­ciut­ką fry­zu­rą (bar­dzo jej w niej do twa­rzy), sta­je w drzwiach. Jest uśmiech­nię­ta. Jesz­cze wczo­raj by­ła zbyt sła­ba i obo­la­ła, by roz­ma­wiać, cho­ciaż­by przez te­le­fon. Najwyraźniej tra­fi­łam na do­bry dzień. Wca­le nie wy­glą­da na cięż­ko cho­rą. Ra­czej na bar­dzo spo­koj­ną. Bę­dę roz­ma­wiać. Mi­mo wszyst­ko. „Du­sia, bar­dziej niż wła­sną cho­ro­bą, przej­mu­je się tym, że lu­dzie się o nią mar­twią”, twier­dzą Pa­ni przy­ja­cie­le. Po­dob­no to Pa­ni ich po­cie­sza, nie od­wrot­nie. Tak też się zda­rza, ale nie prze­sa­dzaj­my. Na okrą­gło od­bie­ram te­le­fo­ny od osób za­tro­ska­nych mo­im lo­sem. Czę­sto cał­kiem ob­cych. Po­da­ją na­zwy cu­dow­nych le­ków, któ­re na pew­no mi po­mo­gą i za­pew­nia­ją, że wszyst­ko bę­dzie do­brze. Są nie­zwy­kli. Cza­sa­mi na­wet za­cze­pia­ją na uli­cy, py­ta­jąc, czy nie trze­ba mi w czymś po­móc. Cza­iłam się z in­for­ma­cją o cho­ro­bie no­wo­two­ro­wej i pew­nie gdy­by nie kon­cert w Te­atrze Powszechnym, nie zdra­dzi­ła­bym się do dziś. To zresz­tą wy­da­rzy­ło się po­za mną – by­łam już wówczas na zabie­gach w kli­ni­ce w Sal­zbur­gu. Wiem, że moi ko­le­dzy nie mie­li lep­sze­go spo­so­bu na roz­re­kla­mo­wa­nie go, jak po­in­for­mo­wa­nie o zboż­nym ce­lu. I mie­li dy­le­mat, wie­dząc o mo­ich opo­rach. Te­atr Po­wszech­ny prze­żył ob­lę­że­nie. Przy­szło mnó­stwo lu­dzi, nie­któ­rzy po raz pierw­szy w ży­ciu by­li w te­atrze! Ko­cha­ją sio­strę od­dzia­ło­wą. To praw­da. Przy­szli na­wet pił­ka­rze Le­gii. By­ły spon­ta­nicz­ne au­kcje i lo­te­rie, na któ­rych sprze­da­wa­no nie­mal wszyst­ko. Bły­ska­wicz­nie włą­czy­ły się dwa ban­ki i róż­ni spon­so­rzy. I to wszyst­ko zor­ga­ni­zo­wa­no w dwa tygodnie! Wy­obra­żam so­bie, jak wiel­kim wy­sił­kiem ca­łe­go szta­bu lu­dzi by­ło to oku­pio­ne. Kło­po­ty ze zdo­by­ciem biletów na kon­cert mie­li na­wet moi przy­ja­cie­le. Brzmi ni­czym aneg­do­ta, gdy opo­wia­dam, jak mo­ja najwierniejsza przy­ja­ciół­ka Jo­asia pró­bo­wa­ła za­re­zer­wo­wać bi­le­ty. Gdy pa­ni w ka­sie po­wie­dzia­ła jej, że już nie ma, Jo­asia wy­krzyk­nę­ła: „Ależ ja mu­szę je zdo­być. Je­stem naj­bliż­szą przy­ja­ciół­ką Da­rii”. W od­po­wie­dzi usły­sza­ła: „Tu, pro­szę pa­ni, przy­cho­dzą sa­mi naj­bliż­si przy­ja­cie­le”. To wspa­nia­łe. Ja też tak my­ślę. Głów­nym po­wo­dem, dla któ­re­go zgo­dzi­łam się na tę roz­mo­wę, jest moż­li­wość podziękowania lu­dziom, któ­rzy się o mnie trosz­czą. Je­stem tym spe­szo­na. Tę tro­skę od­czu­wam na każ­dym kro­ku, od wie­lu mie­się­cy. Nie­ustan­nie otrzy­mu­ję ad­re­sy wy­bit­nych spe­cja­li­stów – ho­me­opa­tów, bioenergoterapeutów, zie­la­rzy – z za­pew­nie­nia­mi, że czy­nią cu­da. Na­uczy­łam się spo­koj­nie wy­ja­śniać, czemu nie mo­gę brać ko­lej­ne­go, naj­lep­sze­go na świe­cie le­kar­stwa. Bo wła­śnie wy­pró­bo­wu­ję in­ne. Mam też gru­pę przy­ja­ciół, któ­rą na­zy­wam in­ter­we­niu­ją­cą – roz­li­cza­ją mnie z te­go, czy spraw­dzi­łam ko­lej­ny ad­res albo po­łknę­łam ja­kieś le­kar­stwo. Cza­sa­mi mu­szę z ni­mi wręcz wal­czyć! Kon­cep­cja­mi le­cze­nia mo­gła­bym ob­dzie­lić od­dział on­ko­lo­gicz­ny. Gdy­bym chcia­ła wszyst­kim oso­bi­ście po­dzię­ko­wać, mu­sia­ła­bym sie­dzieć i zaj­mo­wać się wy­łącz­nie pi­sa­niem li­stów. Do­świad­czam ta­kiej życz­li­wo­ści i ta­kiej mi­ło­ści, że wła­ści­wie nie mam in­ne­go wyj­ścia, jak wy­zdro­wieć. Ta­ka daw­ka do­bro­ci mo­że być sku­tecz­niej­sza niż naj­lep­sza te­ra­pia. Oczy­wi­ście. Tak jej wie­le, że wręcz mnie pa­ra­li­żu­je. Głu­pio mi, że wo­kół mnie jest ty­le za­mie­sza­nia. Nie lubię być w cen­trum uwa­gi. W wal­ce z no­wo­two­rem po­zy­tyw­ne na­sta­wie­nie mo­że zdzia­łać cu­da. Tak, ale cią­głe przy­po­mi­na­nie cho­re­mu: „Bądź dziel­ny, tak wie­le za­le­ży od cie­bie” jest dla nie­go stre­su­ją­ce. A je­śli się nie uda, choć tak bar­dzo się sta­ram? Prócz sa­mej cho­ro­by za­drę­czy mnie prze­ko­na­nie, że zawiodłam wszyst­kich, któ­rzy we mnie wie­rzy­li! Nie chcę te­go. Co więc mó­wić, gdy ktoś bar­dzo bli­ski oznaj­mia nam: „Mam nowotwór"? Na­praw­dę nie wiem. Mo­że nic? Mo­że je­dy­nie przy­tu­lić i za­pew­nić: „Je­stem z to­bą. Za­wsze mo­żesz na mnie li­czyć. Wie­rzę, że ci się uda. Je­śli mo­gę coś dla cie­bie zro­bić, to mów o tym”. Ale nie bok­so­wać cho­re­go poczuciem od­po­wie­dzial­no­ści, bo on my­śli z prze­ra­że­niem: „To mo­ja wi­na, że źle się czu­ję. Za ma­ło we mnie wia­ry, za ma­ło wo­li wal­ki”. To jest pa­skud­ne uczu­cie. Sło­wo „rak” bu­dzi prze­ra­że­nie. Pod­czas roz­mo­wy z Pa­nią po­ty­kam się o nie. Jakbym po­peł­nia­ła zły uczy­nek. To zro­zu­mia­łe. Pod­świa­do­mie boi się pa­ni, że wy­ma­wia­jąc je, pro­wo­ku­je cho­ro­bę do ak­tyw­no­ści. To sło­wo ma złą ener­gię. Ja też się go bo­ję i nie uży­wam. Mó­wię: no­wo­twór. Brzmi znacz­nie le­piej. Prócz za­tro­ska­nych tra­fi­li się i ta­cy, któ­rzy chcie­li wy­ko­rzy­stać Pa­ni cho­ro­bę dla za­ist­nie­nia. To był od­osob­nio­ny przy­pa­dek. Ale fak­tycz­nie… Kie­dy tra­fi­łam do szpi­ta­la on­ko­lo­gicz­ne­go po raz pierw­szy, na ba­da­nia, ktoś za­dzwo­nił do kil­ku re­dak­cji z in­for­ma­cją, że Tra­fan­kow­ska ma ra­ka. Do­my­śla się Pa­ni, kto to mógł być? Nie mam po­ję­cia. Przed­sta­wił się ja­ko pra­cow­nik szpi­ta­la, ale rów­nie do­brze mógł to być ktoś z odwiedzających. Roz­dzwo­ni­ły się te­le­fo­ny, nie tyl­ko do mnie, tak­że do mo­ich zna­jo­mych. Dziennikarze pytali, czy to praw­da. Za każ­dym ra­zem od­po­wia­da­łam, że je­stem w trak­cie ba­daj, że jesz­cze nic nie wiem i pro­szę, by o tym nie pi­sać. I nikt nie na­pi­sał. Za­cho­wa­no się bar­dzo fa­ir. Za­wio­dła się Pa­ni za to na po­czyt­nym dzien­ni­ku, któ­ry cho­ro­bę zna­nej ak­tor­ki wy­ko­rzy­stał dla pod­nie­sie­nia na­kła­du. Bar­dzo to prze­ży­łam. Udzie­li­łam im wy­wia­du, bo pi­su­ję do tej ga­ze­ty fe­lie­to­ny i czu­łam się zo­bli­go­wa­na do szcze­ro­ści. Po wy­dru­ko­wa­niu go by­łam za­ła­ma­na. Prze­czy­ta­łam wszyst­ko to, cze­go chcia­łam unik­nąć. Prosiłam, by sku­pić się na mo­ich po­dzię­ko­wa­niach dla lu­dzi, któ­rzy mnie wspie­ra­ją. Wszyst­ko, co by­ło dla mnie waż­ne, wy­pa­dło z roz­mo­wy. Zo­sta­ły ba­na­ły. W do­dat­ku wy­glą­da­ło na to, że cho­ro­ba jest ja­kimś pozytywnym wy­da­rze­niem w mo­im ży­ciu, bo na­gle od­kry­łam, ilu mam przy­ja­ciół i ja­kie ży­cie jest faj­ne! A to bzdu­ra, bo o tym aku­rat za­wsze wie­dzia­łam. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Byli razem 75 lat. Śmierć ukochanej żony była dla legendy wyścigów okrutnym ciosem. Łzy same cisną się do oczu Daria Trafankowska, 21.05.2002 rok Dłu­go na­ma­wia­łam Pa­nią na roz­mo­wę. Nie na­le­ży mó­wić o bó­lu, chorobie? Nie na­le­ży ro­bić z tego sen­sa­cji. Mil­cza­łam, bo nie chcia­łam, by ktoś po­dej­rze­wał, że wy­ko­rzy­stu­ję chorobę, by przy­po­mnieć o swo­im ist­nie­niu. By po­my­ślał: „Ma­ło gra, to chwy­ta się wszyst­kie­go”. Strasz­nie się te­go ba­łam. To praw­da, że rak stał się atrak­cyj­nym to­wa­rem me­dial­nym. Czymś w ro­dza­ju dra­ma­tycz­ne­go re­ali­ty show. To głów­ny po­wód, dla któ­re­go nie chcia­łam o tym opo­wia­dać. Wciąż też zbyt ma­ło wiem o swo­jej cho­ro­bie. No­wo­twór wciąż jest wiel­ką nie­wia­do­mą. Prze­bieg cho­ro­by za każ­dym ra­zem jest in­ny. W mo­im przy­pad­ku ro­ko­wa­nia są kiep­skie. Rak trzust­ki z prze­rzu­ta­mi na wą­tro­bę. Fa­cho­wa li­te­ra­tu­ra, na któ­rą rzu­ci­łam się, kiedy usły­sza­łam dia­gno­zę, in­for­mu­je: „W więk­szo­ści przy­pad­ków cho­ro­ba koƒ­czy się zgo­nem na przestrzeni od trzech do sześciu mie­się­cy”. To mu­si obez­wład­nić. Ale tak so­bie my­ślę, że sko­ro na­pi­sa­ne jest „w więk­szo­ści”, a ja po pię­ciu mie­sią­cach od dia­gno­zy wciąż pra­cu­ję i ra­dzę so­bie, to mo­że je­stem w tej mniej­szo­ści? Bar­dzo bym te­go chcia­ła. Się­gnę­ła Pa­ni po książ­kę Car­la Si­mon­to­na „Try­umf ży­cia”? Za­czę­łam edu­ka­cję od pod­ręcz­ni­ków dla le­ka­rzy i stu­den­tów me­dy­cy­ny, gdzie, nie­ste­ty, naj­wię­cej jest statystyk. Zwłasz­cza od­no­śnie czę­sto­tli­wo­ści zgo­nów. A po­win­nam za­cząć od Si­mon­to­na, któ­re­go przeczytałam póź­niej. Znam „Try­umf ży­cia” i je­go naj­gło­śniej­szą po­zy­cję – „Jak żyć z ra­kiem i go po­ko­nać”. Teo­ria Si­mon­to­na, wy­ko­rzy­stu­ją­ca umysł dla le­cze­nia cia­ła, jest mi zresz­tą bli­ska. Ta­kie me­to­dy, jak wizualizacja cho­ro­by, me­dy­ta­cje, chiń­ska die­ta, jak naj­mniej moc­nej che­mii za­le­ca tak­że mój on­ko­log – genialny dok­tor Kryń­ski. Cho­dzi o to, by jak naj­mniej mal­tre­to­wać pa­cjen­ta. Czy dzie­li Pa­ni swo­je ży­cie na to sprzed cho­ro­by i po­tem? Ina­czej się, nie­ste­ty, nie da. Choć­by z po­wo­du ogra­ni­czeń, któ­rych przy­by­wa. Wcze­śniej wy­pi­ja­łam codziennie mo­rze ka­wy, wy­pa­la­łam mnó­stwo pa­pie­ro­sów i ni­gdy nie mia­łam ga­strycz­nych kło­po­tów. Ca­łe ży­cie też no­to­rycz­nie od­chu­dza­łam się, bez efek­tów ubocz­nych. Dziś wiem, że ta­kie wa­ha­nia wa­gi osła­bia­ją trzust­kę. Co nie zna­czy wca­le, że jak ktoś się od­chu­dza, cze­ka go rak. Te­raz je­stem na ści­słej die­cie, a o sma­ku ka­wy za­po­mnia­łam… Dzień, w któ­rym zda­łam so­bie spra­wę, że być mo­że przy­da­rzy­ło mi się najgorsze, pa­mię­tam do­kład­nie. Już ma­jąc za so­bą USG, świa­do­ma, iż coś ze mną nie tak, tra­fi­łam do profesora Gier­bliń­skie­go. Nim po­sta­wił dia­gno­zę, ba­dał mnie bar­dzo dłu­go. Pa­cjen­ci by­li za­pi­sa­ni co 15 minut, a ja sie­dzia­łam pra­wie go­dzi­nę. Do­my­śla­łam się, że mu­si być śle. Pro­fe­sor, nie pa­trząc na mnie w ogó­le, po­wie­dział tyl­ko: „Za­pra­szam, pa­ni Da­rio, do sie­bie, do szpi­ta­la. Zro­bi­my biop­sję trzust­ki. U mnie spę­dzi pa­ni tyl­ko trzy dni, a po­tem od ra­zu na on­ko­lo­gię”. Sie­dzia­łam obok nie­go i po­wta­rza­łam jak automat: „Tak. Ro­zu­miem. Oczy­wi­ście”. A po po­licz­kach spły­wa­ły mi łzy jak groch. Lu­dzie, któ­rzy sta­nę­li oko w oko ze śmier­tel­ną cho­ro­bą, mó­wią o przewartościowaniu ca­łe­go do­tych­cza­so­we­go ży­cia. Ja nie mo­gę te­go po­wie­dzieć. Nic się nie zmie­ni­ło w mo­jej hie­rar­chii war­to­ści. Cho­ro­ba nie spra­wi­ła, że odkrykłam coś, cze­go nie wie­dzia­ła­bym wcze­śniej. Zmie­ni­ły się pro­por­cje. Na­dal chcę du­żo pra­co­wać, ale gdy pa­da ha­sło „che­mia”, nie dzwo­nię do pa­na dok­to­ra, by ją prze­ło­żył o trzy dni, bo ja mam wła­śnie zdjęcia. Zdro­wie jest na pierw­szym miej­scu. Na pew­no wię­cej cza­su upły­wa mi na re­flek­sjach nad wła­snym ży­ciem. No i szko­da mi go na głu­pie spo­tka­nia, nie­istot­ne za­ję­cia. Ale jak się głę­biej za­sta­na­wiam, to dochodzę do wnio­sku, że nie od­by­wa­łam głu­pich spo­tkań. Je­śli coś już ro­bię, jest to dla mnie waż­ne. Pa­ni naj­wy­raźniej po pro­stu do­brze ży­je. Nie­wie­le osób mo­że tak o sobie powiedzieć. Chy­ba fak­tycz­nie. Nie mo­gę po­wie­dzieć: „Bo­że, ile cza­su zmar­no­wa­łam, a nie wia­do­mo, ile mi go zo­sta­ło”. To by­ła­by nie­praw­da, bo ni­cze­go nie ża­łu­ję. W mo­im po­strze­ga­niu świa­ta i lu­dzi nie do­ko­na­ła się ostat­nio żad­na re­wo­lu­cja. Roz­ma­wia­my o cho­ro­bie, któ­ra jest za­gro­że­niem ży­cia. Ale nie mu­si być wy­ro­kiem śmier­ci. Co­raz wię­cej osób wy­cho­dzi zwy­cię­sko z wal­ki z ra­kiem. To praw­da. Dą­ży się do te­go, by uczy­nić z nie­go prze­wle­kłą cho­ro­bę, jak na przy­kład cu­krzy­ca czy in­ne. Cała on­ko­lo­gia sku­pia się na tym, a każ­dy dzień przy­no­si ja­kieś no­we roz­wią­za­nia, no­we su­ge­stie. Czy naj­po­pu­lar­niej­szej sio­strze od­dzia­ło­wej w kra­ju otrza­ska­nie ze szpitalem po­mo­gło od­na­leść się w ro­li pa­cjent­ki? Oczy­wi­ście. Oka­za­ło się też, że je­stem pa­cjen­tem szcze­gól­nie uprzy­wi­le­jo­wa­nym. Ca­ły per­so­nel trak­to­wał mnie jak ko­le­żan­kę. Wszy­scy wie­dzą, że je­stem ak­tor­ką, ale gdy ze mną roz­ma­wia­ją, uży­wa­ją ty­lu fa­cho­wych okre­śleń, jak gdy­bym by­ła z ich bran­ży! Mu­szę im przy­- po­mi­nać, że jed­nak nie je­stem pie­lę­gniar­ką. Ale na pla­nie li­znę­łam cał­kiem spo­ro z teo­rii me­dy­cy­ny i to mi się te­raz przy­da­je. By­ło wie­le kon­cep­cji le­cze­nia Pa­ni, naj­waż­niej­szym miej­scem te­ra­pii oka­za­ła się jed­nak kli­ni­ka w Sal­zbur­gu. W każ­dym ra­zie bar­dzo waż­nym, choć to te­ra­pia wspo­ma­ga­ją­ca. Mam bar­dzo rzad­ki ro­dzaj no­wo­two­ru. Poruszamy się trosz­kę po omac­ku. Praw­do­po­dob­nie omi­nie mnie ope­ra­cja, nie unik­nę­łam jed­nak che­mii. Przyj­mo­wa­łam bar­dzo sil­ną, tak zwa­ną do­tęt­ni­czą che­mię, po­da­wa­ną przez pa­chwi­nę. Tak, by le­kar­stwo docierało wy­łącz­nie do cho­rych or­ga­nów. Skut­ki ubocz­ne che­mio­te­ra­pii by­wa­ją dla pa­cjen­tów nie do znie­sie­nia. Róż­nie by­wa. Le­cze­nie po­le­ga tu na po­wol­nym za­tru­wa­niu ca­łe­go or­ga­ni­zmu, w ta­kiej daw­ce jed­nak, by potrafił się obro­nić. Po tej do­tęt­ni­czej che­mii czu­łam się fa­tal­nie. Ale ogól­nie nie jest aż tak śle. Bio­rę różne le­ki osło­no­we, pi­ję zio­ła, ści­sła die­ta przy­no­si efek­ty. Naj­bar­dziej po­ma­ga mi jed­nak im­mu­no­te­ra­pia, ja­ką dok­tor Klehr ser­wu­je mi w Sal­zbur­gu. Ta me­to­da le­cze­nia po­le­ga na po­da­wa­niu pa­cjen­to­wi szcze­pion­ki wy­ho­do­wa­nej w opar­ciu o ba­da­nia je­go krwi. To wciąż me­to­da eks­pe­ry­men­tal­na, ale po­sta­wi­ła na no­gi wielu lu­dzi, na któ­rych tak zwa­na tra­dy­cyj­na me­dy­cy­na mach­nę­ła rę­ką. Roz­ma­wia­łam z ni­mi. Są w do­brej for­mie, choć od mo­men­tu le­cze­nia mi­nę­ło już pięć, sześć lat. Cho­ro­ba zmie­nia per­spek­ty­wę pa­trze­nia na cza­s. Co to jest dla zdro­we­go czło­wie­ka pięć lat? W wy­pad­ku no­wo­two­ru to ca­łe wie­ki. CZYTAJ TEŻ: Skończyła 97 lat, nie potrafiła być idealną matką. Jakie relacje łączą Wandę Traczyk-Stawską z dziećmi? Daria Trafankowska, 20.01.2004 rok Czy dok­tor Klehr miał już do czy­nie­nia z po­dob­nym przy­pad­kiem? Tyl­ko raz. Za to z do­brym skut­kiem. Pa­cjent ży­je do dziś. To na­stra­ja opty­mi­stycz­nie. Jak się Pa­ni czu­je po za­bie­gach? Le­piej, choć za wcze­śnie, by mó­wić o po­pra­wie. Ba­da­nia wy­ka­za­ły co praw­da, że zmia­ny w wą­tro­bie cof­nę­ły się o ja­kieś 3, mo­że 4 pro­cent, ale o re­gre­sie moż­na mó­wić do­pie­ro w przy­pad­ku 25. Wciąż je­stem na początku tej dro­gi. Prze­szłam w Sal­zbur­gu pierw­szą se­rię te­ra­pii. Do­sta­łam do do­mu szcze­pion­ki, codziennie je przyj­mu­ję, i chwa­ła Bo­gu wciąż je­stem spraw­na i ak­tyw­na. Choć mie­wam bar­dzo złe dni. Wiem już, co to ból no­wo­two­ro­wy. Ta­ki, na któ­re­go nie ma moc­nych. Nie­ustę­pli­wy. Łykasz pro­chy garściami, czu­jesz się jak nar­ko­man, a nie prze­sta­je cię bo­leć. Naj­więk­szy strach od­czu­wam jed­nak wówczas, gdy nic mnie nie bo­li. Przez pierw­sze trzy mie­sią­ce od dia­gno­zy czu­łam się bar­dzo do­brze. Wciąż py­ta­łam mo­ją psy­cho­te­ra­peut­kę: „Kie­dy to mnie wal­nie? No kie­dy?” Ona od­po­wia­da­ła: „Nie wiem. Nikt tego pa­ni nie po­wie”. No i wal­nę­ło. Wte­dy się uspo­ko­iłam. Kie­dy bo­li, tak moc­no sku­piam się na wal­ce z bólem, że prze­sta­ję kom­bi­no­wać. Na szczę­ście wciąż mo­gę pra­co­wać. Gram w se­ria­lu, choć no­we od­cin­ki pi­sa­ne są z du­żą ostroż­no­ścią. Tak, by w ra­zie gdy się śle po­czu­ję, mo­gła mnie za­stą­pić in­na ak­tor­ka. Na­dal też na­gry­wam dla ra­dia, a na­wet pro­wa­dzę w te­le­wi­zji no­wy pro­gram – no­men omen o zdro­wiu „Na­sze rytmy zdro­wia”. Spo­ty­kam się w stu­diu z le­ka­rza­mi, cho­ry­mi, każ­dy pro­gram po­świę­co­ny jest in­ne­mu prblemowi. Lu­bię go i mam na­dzie­ję, że uda mi się na­dal nad nim pra­co­wać. Kie­dyś od­wie­dza­ła Pa­ni wró­ży, ta­ro­ci­stów. My­śla­ła Pa­ni, by za­py­tać o efek­ty le­cze­nia? Nie od­wa­ży­ła­bym się na to, zresz­tą nie wie­rzy­ła­bym wróż­bie. Ta­ro­ci­ści nie mó­wią praw­dy, gdy wi­dzą w kartach coś złe­go. Ale przed pię­ciu la­ty je­den za­przy­jaś­nio­ny prze­po­wie­dział mi wszyst­ko to, co wła­śnie mi się przy­da­rzy­ło. Mó­wił, że przyj­dzie pro­po­zy­cja dłu­go­fa­lo­wej pra­cy, któ­ra zmie­ni mo­je za­wo­do­we ży­cie. I tak się sta­ło. Za­po­wia­dał, że spo­tkam męż­czy­znę, któ­re­go pa­mię­tam z mło­do­ści i że ni­gdy bym nie pdejrzewała, iż bę­dzie­my ra­zem. I po­zna­łam mo­je­go Jaś­ka. Opo­wia­dał o du­żych pie­nią­dzach, któ­re ma­ją krą­żyć wo­kół mnie, i o wy­jeździe za gra­ni­cę. A co naj­waż­niej­sze, oświad­czył, że to się zda­rzy w 49. ro­ku mojego ży­cia, że bę­dę wów­czas oto­czo­na ta­ką tro­ską i mi­ło­ścią, jak ni­gdy wcze­śniej. Kie­dy mi­nę­ły 49. urodziny, moi przy­ja­cie­le py­ta­li: „No i gdzie te pie­nią­dze, ta mi­łość, za­gra­nicz­ne wo­ja­że?” Od­po­wia­da­łam: „Jesz­cze tro­chę, pew­nie w koń­cu ro­ku. I się speł­ni­ło, ty­le że w mniej ra­do­snych oko­licz­no­ściach. Mój ksią­żę po­ja­wił się nie­co wcze­śniej, a du­że pie­nią­dze lu­dzie ze­bra­li na le­cze­nie. Za­gra­nicz­ny wy­jazd to oczy­wi­ście Sal­zburg, gdzie pie­nią­dze tra­fia­ją. Je­stem oto­czo­na mi­ło­ścią i tro­ską. Wszyst­ko się zga­dza, tyl­ko tro­chę żal, że baj­ka nie ta… W sta­nie wo­jen­nym gra­ła Pa­ni w słyn­nych spek­ta­klach te­atru domowego. Or­ga­ni­zo­wa­no je pod ha­słem: „Ży­jesz, pó­ki się nie bo­isz”. Czy wal­ka z cho­ro­bą nie jest prze­dłu­że­niem tam­tej, to­czo­nej w in­nych oko­licz­no­ściach? To bar­dzo mą­dre, co pa­ni mó­wi. Tyl­ko wte­dy by­ło nas wie­lu, mie-liśmy ten sam cel i na­wza­jem się wspomagali. Te­raz strach jest tyl­ko mój i nie chcę nim ni­ko­go obar­czać. Ale co­raz wię­cej we mnie spo­ko­ju. Cho­ro­ba no­wo­two­ro­wa ma w so­bie coś bar­dzo uczci­we­go, przy ca­łym jej okru­cieƒ­stwie. Da­je czas na uporządkowanie swo­je­go ży­cia, ja­kie­go nie da wy­lew czy za­wał ser­ca. Ma też je­den aspekt po­zy­tyw­ny – in­te­gru­je naj­bliż­szych cho­re­go. To praw­da. Mój syn po­now­nie zbli­żył się do oj­ca. Za­wsze by­li w przy­jaźni, ale chy­ba bra­ko­wa­ło im dla sie­bie cza­su. Te­raz, gdy mój by­ły mąż tak­że się o mnie trosz­czy, two­rzą wspól­ny front. Wit spę­dza z nim spo­ro czasu, a ich oj­cow­sko­-sy­now­ski zwią­zek sce­men­to­wał się. Skąd to nie­zwy­kłe imię Wit? Z cza­sów stu­diów. Przy­jaś­ni­li­śmy się ze zna­ko­mi­tym ope­ra­to­rem Wi­tem Dą­ba­lem. To świet­ny, uta­len­to­wa­ny fa­cet. Więc ochrzci­li­śmy je­go imie­niem sy­na. Zdrab­nia­my Wi­ta na Wit­ka, ale on te­go nie lu­bi. Je­dy­nie mnie po­zwa­la. Pa­ni też ma ory­gi­nal­ne imię. Mo­ja ma­ma mó­wi­ła, że Da­ria zna­czy dar bo­ży… Mia­łam się nie uro­dzić, stra­szo­no ją, że bę­dę oka­le­czo­na. Le­ka­rze dłu­go wal­czy­li o ży­cie mo­je i mat­ki. Więc fak­tycz­nie mo­je na­ro­dzi­ny moż­na po­strze­gać w kategoriach da­ru bo­że­go. Co ja­kiś czas w Pa­ni opo­wie­ści prze­wi­ja się ha­sło: „Mój Ja­siek”. Wówczas Pa­ni pro­mie­nie­je. Mi­łość jak grom z ja­sne­go nie­ba? Wła­śnie tak! Spo­tka­łam męż­czy­znę, o ja­kim dzi­siaj moż­na już tyl­ko po­czy­tać w sta­rych, pięk­nych książ­kach. Opie­kuƒ­czy, od­po­wie­dzial­ny, czu­ły… Zna­my się od daw­na, ale spo­tka­li­śmy się bo­daj po 12 la­tach, na imprezie u mo­je­go wiel­kie­go przy­ja­cie­la. O iro­nio, on nie­daw­no zmarł na ra­ka płuc. Pa­mię­tam, że spjrzałam na Jaś­ka sto­ją­ce­go w drzwiach, któ­ry pa­trzył w mo­ją stro­nę i po­wie­dzia­łam: „Tyl­ko mi nie mówcie, że coś z te­go bę­dzie. Bła­gam! Nie chcę, nie po­trze­bu­ję”. A po­tem wy­star­czył ty­dzień, by­śmy się od­na­leź­li… Ame­ry­kański chi­rurg Ber­nie Sie­gel w książ­ce „Mi­łość, me­dy­cy­na i cuda" udo­wad­nia, że mi­łość ma moc uzdra­wia­ją­cą, że po­tra­fi uru­cho­mić za­blo­ko­wa­ny bio­lo­gicz­ny me­cha­nizm ży­cia. Za­blo­ko­wa­ny przez nowotwór. Jed­nym sło­wem mój Ja­siek mo­że oka­zać się rów­nie sku­tecz­nym le­kar­stwem, co szcze­pion­ka dr Kleh­ra? Na pew­no bę­dzie dum­ny, gdy mu o tym po­wiem. Pla­nu­je Pa­ni tak po ci­chut­ku, co zro­bi naj­pierw, kie­dy wy­zdro­wie­je? Gdzie wy­je­dzie? Jak bę­dzie wspa­nia­le? Nie, na ra­zie jesz­cze nie. Bo­ję się się­gać tak da­le­ko my­śla­mi. Nie mam od­wa­gi. Roz­ma­wia­ła JU­STY­NA KO­BUS. CZYTAJ TEŻ: Od kilku lat pobiera emeryturę, jednak nie zawiesił kariery. Tak dziś wygląda życie Ryszarda Rynkowskiego Daria Trafankowska, 24.10.2000 rok
Nie żyje Wojciech Morawski. Współzałożyciel Perfectu odszedł w wieku 76 lat
Wojciech Morawski nie żyje – tę informację przekazał Zbigniew Hołdys. Legendarny perkusista i współzałożyciel zespołu Perfect miał 76 lat. W ostatnim czasie przebywał w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie i zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Jego śmierć potwierdziły oficjalne źródła.
Wojciech Morawski nie żyje – ta tragiczna informacja wstrząsnęła światem polskiej muzyki. Współzałożyciel zespołu Perfect i ceniony perkusista zmarł w wieku 76 lat. O jego śmierci poinformował Zbigniew Hołdys, a wiadomość została potwierdzona przez Dom Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie, gdzie muzyk przebywał w ostatnim czasie, zmagając się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Wojciech Morawski nie żyje – kto poinformował o śmierci Wojciech Morawski nie żyje – tę tragiczną wiadomość przekazał Zbigniew Hołdys. W mediach społecznościowych napisał: „Dziś o 7 rano Wojtek nas opuścił...”, informując o śmierci swojego wieloletniego kolegi i współpracownika. Informacja została następnie potwierdzona przez przedstawicieli Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. To właśnie tam w ostatnim czasie przebywał muzyk. Wiadomość o jego śmierci szybko obiegła środowisko muzyczne, wywołując ogromne poruszenie. Wojciech Morawski nie żyje, a jego odejście kończy ważny rozdział w historii polskiej muzyki rockowej. Gdzie przebywał Wojciech Morawski przed śmiercią W ostatnim czasie Wojciech Morawski przebywał w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. To właśnie tam znajdował się pod opieką i tam potwierdzono jego śmierć. Wcześniej artysta mieszkał w Domu Pomocy Społecznej w Sulejowie. Jego sytuacja zdrowotna wymagała stałego wsparcia, dlatego korzystał z pomocy instytucji oraz organizacji. Dodatkowo pozostawał pod opieką Polskiej Fundacji Muzycznej, która wspierała go w trudnym okresie życia. Problemy zdrowotne Wojciecha Morawskiego Wojciech Morawski nie żyje po długiej walce z problemami zdrowotnymi. Artysta zmagał się z poważnymi schorzeniami i wymagał stałej opieki. W ubiegłym roku Tomasz Kopeć z Polskiej Fundacji Muzycznej informował, że muzyk nieustannie potrzebuje wsparcia, mimo że korzystał z pomocy rehabilitantów. Z kolei Krzysztof Skiba przekazał wcześniej, że schorowany artysta miał problemy z pamięcią. Stan zdrowia Wojciecha Morawskiego od dłuższego czasu budził niepokój wśród jego znajomych i fanów. Czytaj też: Legenda polskiego rocka potrzebuje pomocy. Zbigniew Hołdys wystosował poruszający apel Kim był Wojciech Morawski i jak wyglądała jego kariera Wojciech Morawski urodził się 9 października 1949 r. w Warszawie. Swoją muzyczną drogę rozpoczął pod koniec lat 60., a od 1969 r. był aktywny na scenie. Współpracował z wieloma zespołami, które zapisały się w historii polskiej muzyki. Był związany m.in. z Grupą X, Klanem, Breakoutem oraz Grupą Organową Krzysztofa Sadowskiego. Jego działalność obejmowała również udział w licznych nagraniach studyjnych, gdzie współpracował z różnymi artystami. Perfect i inne zespoły – muzyczna droga Morawskiego Największe sukcesy Wojciech Morawski osiągnął jako współzałożyciel zespołu Perfect. Występował w nim w latach 1977-1980, tworząc fundament brzmienia grupy. W drugiej połowie lat 70. współtworzył również Świadectwo Dojrzałości. W kolejnych latach grał w Porter Bandzie oraz uczestniczył w projekcie Morawski Waglewski Nowicki Hołdys. Był także związany z początkami zespołu Voo Voo. Jego działalność muzyczna była niezwykle różnorodna i obejmowała współpracę z wieloma artystami oraz udział w licznych projektach. Poza sceną angażował się społecznie. Wraz z żoną Lilą mieszkał w Ząbkach, gdzie wspierał działalność Fundacji Dzieci Ulicy oraz domu adaptacyjnego Uniwersytet Leśny. Zobacz też: Krzysztof Skiba przekazał smutne wieści w sprawie gwiazdora zespołu Perfect. Apeluje o pomoc Dziedzictwo, które pozostanie na zawsze Wojciech Morawski nie żyje, ale jego wkład w rozwój polskiej muzyki pozostaje niepodważalny. Był współtwórcą brzmienia, które dla wielu pokoleń stało się symbolem muzycznej wolności i autentyczności. Jego działalność artystyczna oraz współpraca z wieloma zespołami i muzykami sprawiły, że na trwałe zapisał się w historii polskiego rocka. Rodzinie oraz bliskim pana Wojciecha składamy najszczersze kondolencje. Źródła: onet.pl, dorzeczy.pl
U szczytu sławy porzuciła aktorstwo i nigdy tego nie żałowała. Aleksandra Zawieruszanka wolała być żoną i mamą niż gwiazdą kina
Wielką stratę poniosła polska kultura. Odeszła Aleksandra Zawieruszanka, jedna z najpopularniejszych aktorek okresu PRL. Sławę przyniosły jej role w filmach „Rzeczpospolita babska” oraz serialach „Stawka większa niż życie” i „Wakacje z duchami”. Choć zdobyła ogromną popularność, nagle przestała przyjmować propozycje i odeszła z zawodu. „Dużo bardziej udało mi się życie prywatne” - mówiła w jednym z wywiadów. Decyzji o porzuceniu aktorstwa nigdy nie żałowała.
Niezwykle urodziwa, inteligentna, miała ogromny talent... W latach 60. i 70. Aleksandra Zawieruszanka zachwycała publiczność. Do dziś kolejne pokolenia widzów pamiętają jej niesamowite kreacje w filmach „Mąż swojej żony”, „Rzeczpospolita babska” czy serialu „Stawka większa niż życie”. Choć role w tych produkcjach wywindowały ją na szczyty sławy, ona w pewnym momencie postanowiła zrezygnować z aktorstwa, którego nie lubiła. „Nigdy psychicznie nie czułam się dobrze w tym zawodzie. Spalałam się”, wyjaśniała. W życiu prywatnym miała zdecydowanie więcej szczęścia... Jak wyglądało jej życie? View Ediplayer on the source website Aleksandra Zawieruszanka: dzieciństwo i początki kariery Aleksandra Zawieruszanka przyszła na świat 3 kwietnia 1937 roku w Bielsku Białej. Dzieciństwo aktorki było pełne niepokoju i obaw. Miała zaledwie trzy lata, kiedy jej ojciec trafił do obozu koncentracyjnego w Dachau. Z kolei mama była łączniczką AK. Dopiero po kilku latach cała rodzina odetchnęła z ulgą i mogła cieszyć się wspólnymi chwilami. Tata aktorki przeżył i po zakończeniu wojny wrócił do domu. Zobacz też: „To był mój taki przyszywany mąż". Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński przyjaźnili się przez wiele lat... Aleksandra Zawieruszanka od najmłodszych lat całym sercem kochała scenę. Teatr ją fascynował i chętnie brała udział w szkolnych przedstawieniach, występowała na konkursach recytatorskich. Już wtedy osiągała pierwsze sukcesy. W młodej dziewczynie rodziło się pragnienie, by dalej rozwijać swój talent i w końcu stanąć na scenie teatru. Jednak po maturze postanowiła, że będzie zdawać na polonistykę na Uniwersytet Jagielloński. Dlaczego? Otóż Aleksandra Zawieruszanka uważała, że na drodze do spełnienia marzenia może stanąć jej uroda, którą uważała za przeciętną. Brakowało jej pewności siebie i odwagi. Aleksandra Zawieruszanka na planie filmu Rzeczpospolita babska To przekonanie zmieniła znajomość z gwiazdą kina, Marią Bogdą i jej mężem Adamem Brodziszem. Aktorka udowodniła młodej dziewczynie, że musi o siebie walczyć, dała jej siłę i pomogła odnaleźć się w nowym środowisku. Aleksandra Zawieruszanka pełna nadziei ruszyła na egzamin do szkoły teatralnej. Wtedy okazało się, że jej wcześniejsze obawy były zupełnie niepotrzebne. Została przyjęta za pierwszym razem. „Kochałam i kocham teatr, nigdy mi jednak nie przesłonił całego świata", wspominała Aleksandra Zawieruszanka w jednym z wywiadów. Studia na Wydziale Aktorskim PWST w Warszawie ukończyła w 1959 roku. Jerzy Waldorff w tym samym roku pisał w recenzjach dyplomowych: „Zapamiętajcie te nazwiska: Kępińska, Koczeska, Rylska, Stankówna i Zawieruszanka”. Wszyscy wiedzieli, że drzemie w niej ogromny potencjał i talent. Nic dziwnego, że Aleksandra Zawieruszanka od razu pojawiła na deskach teatru, z którym związała się na stałe. Przez ponad trzydzieści lat współpracowała z Teatrem Narodowym w Warszawie, a następnie przez dwa lata pojawiała się w Teatrze na Woli. Zobacz też: Jerzy Radziwiłowicz to jeden z najbardziej skrytych polskich aktorów. Kim jest jego żona Ewa Markowska-Radziwiłowicz? Nie da się ukryć, że do dziś jednym z najbardziej pamiętnych filmów z udziałem Aleksandry Zawieruszanki jest komedia Stanisława Barei - „Mąż swojej żony” na podstawie sztuki Mąż Fołtasiówny Jerzego Jurandota. Tam aktorka wcieliła się w rolę Jadwigi Fołtasiówny, sprinterki, które popularność przyćmiewały sukcesy męża – kompozytora. Na planie partnerował jej Bronisław Pawlik. „Reżyser zobaczył mnie chyba podczas jakiegoś spektaklu w teatrze. I zaproszono mnie na zdjęcia próbne. Od razu usłyszałam, że to ja zagram główną rolę sportsmenki Jadwigi Fołtasiówny- Karcz”, wspominała Aleksandra Zawieruszanka. To był jej ogromny sukces. Chociaż nie miała wielkiego doświadczenia, świetnie odnajdywała się na planie i przed kamerą. Po prostu przyciągała uwagę, a widzowie i krytycy cenili ją za talent, naturalność. O czym wtedy marzyła Aleksandra Zawieruszanka? „Marzę, by mieć własne mieszkanie i ognisko domowe. Może jeszcze własny samochód” mówiła w rozmowie z Głosem Koszalińskim. Aleksandra Zawieruszanka, Bronisław Pawlik i Mieczysław Czechowicz na planie filmu Mąż swojej żony w reżyserii Stanisława Barei, 1960 rok Potem przyszły kolejne angaże. Aleksandra Zawieruszanka pojawiła się w „Walkowerze”, „Zabijace”, „Upiorze”, w serialu „Stawka większa niż życie”. W komedii Hironima Przybyła „Rzeczpospolita babska” wcieliła się w postać porucznik Krystyny Gromowicz. „Ludzie wciąż mnie kojarzą z tym filmem. Ale tak naprawdę, jedyny obraz, jaki cenię z tamtego okresu, to 'Walkower' Skolimowskiego. Nie jest to film popularny, ale ma jakąś wartość artystyczną. I tu widać, jak rozmija się popularność z tym, co się ceni”, mówiła w jednym z wywiadów dla Angory. Aleksandra Zawieruszanka: "Odeszłam z własnej woli" Aleksandra Zawieruszanka zachwycała jeszcze w takich produkcjach, jak: „Na przełaj”, „Wakacje z duchami”, „Podróż za jeden uśmiech”. W pewnym momencie była uznawana za jedną z najpopularniejszych polskich aktorek. „Jako aktorka miałam swoje 'pięć minut' i chyba nie potrafiłam ich wykorzystać dla zrobienia prawdziwej kariery. To kwestia charakteru: obca jest mi filozofia, wedle której cel uświęca środki”, wspominała. Na własne życzenie, coraz rzadziej zaczęła pojawiać się na ekranie. Starała się nie robić niczego wbrew swojej woli, przekonaniom. Wyjaśniała, że mimo nowych propozycji, nie chciała angażować się we wszystko, co jej oferowano i skupiała się na pracy w teatrze. „I być może był to mój błąd. Zawsze prosiłam o scenariusz. Nie sprzedawałam się w epizodach. Dokonywałam selekcji”, cytuje słowa Aleksandry Zawieruszanki Interia Film. Unikała czerwonych dywanów, blasku fleszy, rzadko uchylała rąbka tajemnicy na tematy osobiste. W latach 90. po raz ostatni stanęła na deskach teatru. „Odeszłam z własnej woli. Byłam rozgoryczona teatrem, tym, co się tam działo. Dlatego przeszłam na emeryturę”, mówiła. Sympatia fanów i kontakt z publicznością zawsze napełniały ją radością. Po pewnym czasie to właśnie tego najbardziej jej brakowało. Sprawdź też: Została bez dachu nad głową. Dla mieszkania wyszła za mąż. Tajemnice pierwszego małżeństwa Marii Czubaszek „Miałam spokój, komfort, że nie muszę się z nikim boksować, o nic walczyć. Potem jednak przychodzi taki moment, chwile kryzysu, brakuje człowiekowi kontaktu z widzem. I ciągle spotyka się z pytaniami, dlaczego już pani nie ma w teatrze, dlaczego pani już nie gra. Tłumaczenie, dlatego że nie chcę, nie jest miłe. Czasem, dla świętego spokoju, trzeba się chować za ciemnymi okularami, by nie wyjaśniać każdemu, dlaczego nie ma mnie w telewizji czy kinie”, mówiła w wywiadzie dla e-teatr.pl. „Do mnie nikt się nie dobija. A jeśli nawet jest jakiś telefon, to ja, jak zwykle, pytam o scenariusz. A to nie jest mile widziane. Na moje miejsce jest kolejka chętnych”, dodawała. W 2005 roku pojawiła się w serialu „Na dobre i na złe”, gdzie spotkała się ponownie ze Stanisławem Mikulskim. Życie prywatne Aleksandry Zawieruszanki Aleksandra Zawieruszanka w jednym z wywiadów przyznawała, że nigdy nie pragnęła popularności. Ta po prostu ją męczyła, naprawdę trudno byłoby jej to wszystko udźwignąć na swoich barkach. „Nigdy psychicznie nie czułam się dobrze w tym zawodzie. Spalałam się. Źle sobie radziłam z popularnością. To była taka miłość nie do końca spełniona”, zaznaczała w jednym z wywiadów. Od zawsze najważniejsza była dla niej rodzina – mąż, syn i dom. Życiu prywatnemu aktorka poświęciła się w pełni. „Chyba jednak jestem bardziej kobietą niż aktorką”, wspominała w tygodniku „Panorama”. Aleksandra Zawieruszanka stworzyła szczęśliwy związek z prawnikiem Zdzisławem Paprockim. Zakochanych łączy miłość do książek, a przez lata udało im się zebrać ich pokaźną kolekcję. „Czasem, wspólnie z mężem sięgamy po tomik poezji Gałczyńskiego albo Szymborskiej. Beletrystyki nie czytam. Lubię dzienniki, wspomnienia. Jestem miłośniczką książek i ciągle ich w naszym domu przybywa”, dodała w wywiadzie dla e-teatr.pl. Nigdy nie chciała, by popularność odebrała jej to, co uważała w życiu za najważniejsze, spokój i rodzinę. Dziś czuje się szczęśliwa, spełniona. „Jak się wypada z zawodu, kontakty uciekają. No, chyba że ma się chęć je podtrzymywać, to wtedy bywa się wszędzie. Ja wcale za tym nie tęsknię i wcale tego nie żałuję”, mówiła. Aleksandra Zawieruszanka prowadzi spokojne życie i poświęca swoją uwagę wnukom. „Dużo bardziej udało mi się życie prywatne”, zwierzała się. Źródło: Film WP, e-teatr.pl, Życie na Gorąco Retro, Interia Film, Kultura Onet, Plejada.pl
Odeszła Aleksandra Zawieruszanka. Gwiazda "Stawki większej niż życie" miała 88 lat
Aleksandra Zawieruszanka, ceniona aktorka filmowa i teatralna, odeszła 29 marca w wieku 88 lat. Gwiazda znana z wielu kultowych produkcji ostatnie lata życia spędziła w Domu Artystów Weteranów w Skolimowie, skąd przekazano informację o jej stracie.
Aleksandra Zawieruszanka, jedna z najbardziej charakterystycznych postaci polskiego kina i telewizji, znana z ról w kultowych produkcjach, odeszła 29 marca w wieku 88 lat. Informację, która poruszyła środowisko artystyczne i widzów, przekazał Dom Artystów Weteranów w Skolimowie – miejsce, w którym aktorka spędziła ostatnie lata swojego życia. Aleksandra Zawieruszanka nie żyje. Miała 88 lat Aleksandra Zawieruszanka zmarła 29 marca w wieku 88 lat. Informację o jej śmierci przekazał Dom Artystów Weteranów w Skolimowie, gdzie spędziła ostatnie lata życia. „Aleksandra Alicja Zawierucha-Paprocka, znana jako Aleksandra Zawieruszanka 3.04.1937 – 29.03.2026 Zmarła ceniona aktorka filmowa i teatralna Aleksandra Alicja Zawierucha-Paprocka, znana szerokiej publiczności jako Aleksandra Zawieruszanka, mieszkanka naszego Domu. Karierę artystyczną rozpoczęła w latach 60., zdobywając sympatię widzów rolami w filmach takich jak „Mąż swojej żony”, „Rzeczpospolita babska”, „Z tamtej strony tęczy” i „Walkower”. W telewizji podziwiać ją można było w kultowych produkcjach: „Wakacje z duchami”, „Podróż za jeden uśmiech”, „Stawka większa niż życie” oraz „Na dobre i na złe”. Jej talent, wrażliwość i charyzma sceniczna zapadały widzom w pamięć, stając się znakiem rozpoznawczym aktorki. [...] Rodzinie i Bliskim składamy szczere wyrazy współczucia”, napisano. Czytaj też: „Dużo bardziej udało mi się życie prywatne”. Dlaczego Aleksandra Zawieruszanka zniknęła z ekranu? Kim była Aleksandra Zawieruszanka? Najważniejsze role aktorki Aleksandra Zawieruszanka, a właściwie Aleksandra Alicja Zawierucha-Paprocka, wkroczyła do świata filmu w latach 60. i zrobiła to w sposób, którego nie sposób było zignorować. Od pierwszych ról przyciągała uwagę – nie tylko urodą, ale przede wszystkim sceniczną prawdą i wyrazistością, która elektryzowała ekran. W „Mężu swojej żony” i „Rzeczpospolitej babskiej” stworzyła kreacje, które szybko przyniosły jej rozpoznawalność i sympatię widzów. Widzowie mogą kojarzyć ją również z takich tytułów jak: „Stawka większa niż życie”, „Z tamtej strony tęczy”, „Walkower”, „Wakacje z duchami”, „Podróż za jeden uśmiech”. Każda jej rola niosła emocje i autentyczność, dzięki którym na trwałe zapisała się w historii polskiego kina, stając się jedną z tych postaci, których obecność na ekranie po prostu się pamięta. Czytaj też: Pamiętasz Myćkową z kultowego „Rancza”? Tak Anna Wojton wyglądała w latach 80. Tego o jej przeszłości nie wiedziałeś Ostatnie lata życia Aleksandry Zawieruszanki Aktorka zamieszkała w Domu Artystów Weteranów w Skolimowie w październiku 2023 roku i, jak zaznaczono, szybko stała się istotną częścią tej społeczności. W pamięci współmieszkańców zapisała się jako osoba pełna pasji, empatii oraz wyjątkowej wrażliwości artystycznej, która swoją postawą i twórczością inspirowała innych. „Mieszkanką naszego Domu była od października 2023 roku. Stanowiła ważną częścią naszej wspólnoty – swoją obecnością wnosiła spokój, ciepło i serdeczność, a codziennym uśmiechem i rozmową rozświetlała nasz Dom. Pozostanie w naszej pamięci jako osoba pełna pasji, empatii i prawdziwej artystycznej wrażliwości, która swoim życiem i twórczością inspirowała innych”, napisano w pożegnalnym poście na Facebooku Dom Artystów Weteranów w Skolimowie. Rodzinie i bliskim składamy wyrazy głębokiego współczucia.
Śmierć gwiazdora "Buffy: Postrach wampirów" wstrząsnęła fanami. Niewielu wiedziało, jak wyglądało jego życie poza światłem reflektorów
Nicholas Brendon, znany milionom widzów jako Xander z kultowego serialu „Buffy: Postrach wampirów”, nie żyje. Aktor miał 54 lata i odszedł spokojnie we śnie. Choć zdobył ogromną popularność, jego życie prywatne naznaczone było trudnymi doświadczeniami i walką z własnymi demonami.
Śmierć Nicholasa Brendona poruszyła fanów na całym świecie. Aktor przez lata był jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy telewizji przełomu lat 90. i 2000., a jego rola w „Buffy: Postrach wampirów” zapewniła mu status gwiazdy. Za kulisami sukcesu kryła się jednak historia pełna wyzwań, które odcisnęły piętno na jego życiu i karierze. Nicholas Brendon nie żyje. Miał 54 lata Informacje o śmierci Nicholasa Brendona pojawiły się w mediach i błyskawicznie obiegły świat. Aktor miał 54 lata, a według relacji rodziny odszedł spokojnie we śnie. Nie podano szczegółowych przyczyn śmierci. "Z ogromnym bólem przekazujemy wiadomość o śmierci naszego brata i syna, Nicholasa Brendona. Odszedł spokojnie we śnie z przyczyn naturalnych" – przekazali bliscy. "Większość osób znała Nicky’ego z jego pracy aktorskiej i ról, które ożywiał na ekranie przez lata. W ostatnich latach odkrył swoją pasję do malarstwa i sztuki. Nicky uwielbiał dzielić się swoim entuzjazmem i talentem z rodziną, przyjaciółmi i fanami. Był pełen pasji, wrażliwy i nieustannie napędzany potrzebą tworzenia". Dla fanów serialu „Buffy: Postrach wampirów” to szczególnie bolesna wiadomość. Brendon przez lata był symbolem lekkości, humoru i lojalności – cech, które wnosił do swojej kultowej roli. Jego odejście wywołało falę wspomnień i wzruszeń, przypominając, jak silny wpływ miał na całe pokolenie widzów. ZOBACZ TEŻ: Urodzinowe nagranie Chucka Norrisa zaledwie chwilę temu podbijało świat. Nikt nie przypuszczał, że to będą jego ostatnie dni Xander z "Buffy: Postrach wampirów". Rola, która dała mu nieśmiertelność Nicholas Brendon największą popularność zdobył dzięki roli Xandera Harrisa w serialu "Buffy: Postrach wampirów", emitowanym w latach 1997–2003. Produkcja szybko stała się fenomenem popkultury, a jego bohater – zwyczajny chłopak bez nadprzyrodzonych zdolności – był jednym z najbardziej autentycznych elementów tej historii. To właśnie dzięki tej roli Brendon zyskał ogromną sympatię widzów. Xander był postacią, z którą łatwo było się utożsamić – lojalny przyjaciel, często niepewny siebie, ale zawsze gotowy stanąć po stronie dobra. Aktor potrafił nadać mu wyjątkową głębię, łącząc humor z emocjonalną wrażliwością. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/03/GettyImages-2251433-ff409bb.jpg" width="2000" height="1351" alt="Obsada "Buffy: Postrach wampirów". Emma Caulfield, Nicholas Brendon, Alyson Hannigan, James Marsters, Sarah Michelle Gellar i Michelle Trachtenberg." title="Obsada "Buffy: Postrach wampirów". Emma Caulfield, Nicholas Brendon, Alyson Hannigan, James Marsters, Sarah Michelle Gellar i Michelle Trachtenberg." /> Droga Nicholasa Brendona do aktorstwa nie była oczywista. Urodził się 12 kwietnia 1971 roku w Los Angeles jako Nicholas Brendon Schultz. Zanim trafił na plan "Buffy", pracował m.in. jako asystent produkcji i imał się różnych zajęć, szukając swojego miejsca. Przełomem okazał się casting do nowego serialu o nastolatce walczącej z wampirami. Rola Xandera nie tylko przyniosła mu rozpoznawalność, ale też na zawsze zdefiniowała jego karierę. Choć sukces był ogromny, okazał się również trudny do udźwignięcia w kolejnych latach. Nicholas Brendon pojawiał się również w innych produkcjach. Występował m.in. w popularnym serialu "Zabójcze umysły", gdzie wcielił się w postać Kevina Lyncha – analityka FBI. Brał także udział w licznych projektach telewizyjnych i filmowych, jednak żadna z tych ról nie przyniosła mu takiej rozpoznawalności jak "Buffy". Dla wielu widzów na zawsze pozostał jednym z bohaterów Sunnydale. Złamane życie Nicholasa Brendona Za uśmiechem znanym z ekranu kryła się znacznie bardziej skomplikowana historia. Nicholas Brendon przez lata zmagał się z problemami osobistymi, które wielokrotnie trafiały na łamy mediów. Jego życie prywatne było naznaczone walką z uzależnieniami oraz trudnościami emocjonalnymi i zdrowotnymi. W 2022 roku zdiagnozowano u niego tachykardię – stan, w którym serce bije zbyt szybko, w częstotliwości ponad 100 uderzeń w ciągu minuty. Aktor był związany m.in. z Tressy DiFiglią czy Moondą Tee, z którą się ożenił – jednak ich relacja zakończyła się rozwodem zaledwie po kilku miesiącach od ślubu. W jego życiu nie brakowało momentów, które pokazywały, jak cienka bywa granica między sukcesem a osobistym kryzysem. Mimo trudności, aktor nie ukrywał swoich słabości, co dla wielu fanów było dowodem odwagi. Pokazywał, że nawet osoby znane i podziwiane mierzą się z problemami, które nie znikają wraz ze sławą. Brak stabilności, medialne kontrowersje i trudności w życiu prywatnym sprawiły, że nie wykorzystał w pełni potencjału, jaki dawała mu popularność. Jego historia pozostaje jednak ważnym przypomnieniem, że sukces zawodowy nie zawsze idzie w parze z osobistym szczęściem. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Świat opłakuje Chucka Norrisa. Syn, wnuczka, Stallone i Van Damme zabrali głos. Te słowa wzruszają do łez
Urodzinowe nagranie Chucka Norrisa zaledwie chwilę temu podbijało świat. Nikt nie przypuszczał, że to będą jego ostatnie dni
Chuck Norris jeszcze kilka dni temu dzielił się z fanami optymizmem i dobrą formą przy okazji swoich 86. urodzin. Tym większym zaskoczeniem okazały się doniesienia o nagłym incydencie medycznym, który zakończył się śmiercią. Co tak naprawdę wydarzyło się w ostatnich dniach życia legendarnego aktora i mistrza sztuk walki?
Informacje o stanie zdrowia Chucka Norrisa pojawiły się niespodziewanie i szybko obiegły media na całym świecie. Jeszcze niedawno nic nie wskazywało na to, że może dojść do takiej sytuacji. Aktor, znany ze swojej aktywności i dyscypliny, wielokrotnie podkreślał, jak ważne są dla niego zdrowy styl życia i regularna aktywność fizyczna. Tym bardziej nagłe doniesienia o jego hospitalizacji wywołały poruszenie i niepokój wśród fanów. Chuck Norris nie żyje. Kilka dni temu skończył 86 lat Zaledwie kilka dni temu Chuck Norris celebrował swoje 86. urodziny. W opublikowanym z tej okazji wpisie podkreślał, że czuje się dobrze, a życie wciąż daje mu powody do satysfakcji. "Ja się nie starzeję. Ja wskakuję na wyższy poziom. Mam dziś 86 lat! Nie ma to jak trochę zabawy i ruchu w słoneczny dzień, co sprawia, że czuję się młodo. Jestem wdzięczny za kolejny rok, dobre zdrowie i to, że wciąż mogę robić to, co kocham. Dziękuję wam wszystkim za to, że jesteście najlepszymi fanami na świecie. Wasze wsparcie przez te lata znaczyło dla mnie więcej, niż możecie sobie wyobrazić" – napisał pod ostatnim nagraniem, na którym prezentował swoje umiejętności sztuk walki. Właśnie dlatego późniejsze doniesienia o incydencie medycznym wybrzmiały tak mocno. Kontrast między optymistycznym tonem urodzinowego wpisu a nagłym pogorszeniem stanu zdrowia jest jednym z tych momentów, które przypominają, jak nieprzewidywalne potrafi być życie – nawet w przypadku osób, które przez dekady uchodziły za wzór kondycji. Chuck Norris przez lata stał się czymś więcej niż tylko aktorem. To symbol – człowiek, wokół którego powstała niemal mitologia. Internetowe żarty, filmowe role i jego realne osiągnięcia w sztukach walki stworzyły obraz kogoś niemal niezniszczalnego. ZOBACZ TEŻ: Dopiero u boku drugiej żony odnalazł szczęście. Gdy poważnie zachorowała, Chuck Norris porzucił karierę. Teraz to ona była z nim do końca Nagły incydent medyczny Chucka Norrisa Informacje o nagłym incydencie medycznym Chucka Norrisa pojawiły się krótko po jego urodzinach i niemal natychmiast przyciągnęły uwagę mediów. Doniesienia wskazują, że sytuacja była na tyle poważna, iż konieczna okazała się hospitalizacja. Szczegóły nie zostały szeroko ujawnione, co tylko zwiększyło napięcie wokół całej sprawy. Fani Chucka Norrisa zareagowali błyskawicznie. W mediach społecznościowych pojawiły się tysiące komentarzy – od wyrazów wsparcia po niedowierzanie. Wielu z nich odnosiło się bezpośrednio do jego ostatnich słów o dobrym samopoczuciu, co tylko potęgowało poczucie zaskoczenia. Chuck Norris przez lata konsekwentnie promował zdrowy tryb życia. Regularna aktywność fizyczna, treningi, dbałość o dietę i równowagę psychiczną były fundamentem jego codzienności. Jego śmierć wstrząsnęła światem, który w jednej chwili stracił – jak jeszcze niedawno zdawało się – nieśmiertelną legendę. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Śmierć Chucka Norrisa poruszyła świat. Jego życiową siłą była ukochana mama. To ona ukształtowała legendę
Nie żyje legendarny „Strażnik Teksasu”. Chuck Norris miał 86 lat
Chuck Norris nie żyje. Miał 86 lat. Ta wiadomość wstrząsnęła fanami na całym świecie. Jeszcze w czwartek pojawiały się doniesienia o jego hospitalizacji, a już dzień później rodzina potwierdziła najgorsze.
Chuck Norris nie żyje. Miał 86 lat. Ta wiadomość dosłownie zmroziła fanów na całym świecie. Jeszcze w czwartek pojawiały się doniesienia o problemach zdrowotnych legendy kina akcji. W piątek rodzina aktora przekazała smutną wiadomość. Bliscy opublikowali poruszające oświadczenie, które chwyta za serce i nie pozostawia nikogo obojętnym. Chuck Norris nie żyje Wciąż trudno w to uwierzyć. Kultowy aktor, który zdobył ogromną popularność dzięki rolom w Zaginionym w akcji, Delta Force i Strażniku Teksasu odszedł w wieku 86 lat. W emocjonalnym oświadczeniu rodzina przekazała informację o jego stracie. Jeszcze w czwartek amerykańskie media donosiły, że aktor trafił do szpitala, co tylko spotęgowało niepokój fanów na całym świecie. „Z wielkim smutkiem informujemy, że wczoraj rano niespodziewanie odszedł nasz ukochany Chuck Norris. Chociaż wolelibyśmy zachować okoliczności tej śmierci w tajemnicy, pragniemy zapewnić, że otaczała go rodzina i odszedł w spokoju. Dla świata był mistrzem sztuk walki, aktorem i symbolem siły. Dla nas był oddanym mężem, kochającym ojcem i dziadkiem, niesamowitym bratem oraz sercem naszej rodziny. Żył z wiarą, determinacją i niezachwianym oddaniem dla ludzi, których kochał. Dzięki swojej pracy, dyscyplinie i życzliwości zainspirował miliony ludzi na całym świecie i wywarł trwały wpływ na życie tak wielu osób”, pisali bliscy. Czytaj też: Lekarze nie wiedzieli, co dzieje się z żoną Chucka Norrisa. Dla niej aktor zrezygnował z kariery I dodawali, prosząc o jedno: „Chociaż nasze serca są złamane, jesteśmy głęboko wdzięczni za życie, które przeżył, i za niezapomniane chwile, które mieliśmy szczęście z nim dzielić. Miłość i wsparcie, jakie otrzymał od fanów na całym świecie, znaczyły dla niego tak wiele, a nasza rodzina jest za to naprawdę wdzięczna. Dla niego nie byliście tylko fanami, byliście jego przyjaciółmi. Wiemy, że wielu z was słyszało o jego niedawnej hospitalizacji i jesteśmy naprawdę wdzięczni za modlitwy i wsparcie, jakie mu przekazaliście. W tym smutnym dla nas czasie prosimy o uszanowanie prywatności naszej rodziny”. Kim był Chuck Norris? Naprawdę nazywał się Carlos Ray „Chuck” Norris i przyszedł na świat 10 marca 1940 roku. Trudno uwierzyć, jak wiele ról zmieścił w jednym życiu. Był nie tylko gwiazdą kina, ale też producentem i sześciokrotnym mistrzem świata w karate. Swoją legendę budował latami – najpierw na macie, potem na wielkim ekranie. Fani mogli podziwiać go m.in. w produkcjach: Bruce Lee: the Legend, Droga smoka, Oko za oko, Strażnik Teksasu, Niezniszczalni 2, Delta Force. Ale zanim podbił Hollywood, był niekwestionowaną gwiazdą sportów walki. Wygrywał turnieje, prowadził własne szkoły i krok po kroku zdobywał rozpoznawalność. To właśnie te sukcesy sprawiły, że drzwi do świata filmu stanęły przed nim otworem – a reszta to już historia kina akcji. Czytaj też: Ślub Lennona i Yoko Ono nie miał tak wyglądać. Prawdziwe kulisy długo pozostawały tajemnicą Na ekranie był uosobieniem siły i bezkompromisowej sprawiedliwości – bohaterem, który zawsze stawał po właściwej stronie. Poza nim urósł do rangi prawdziwej legendy popkultury. Wokół jego osoby narodziły się setki żartów i memów. Jednocześnie nie zapominał o tym, co najważniejsze – konsekwentnie promował sport. Jeszcze kilka dni temu aktor świętował urodziny i pisał: „Skończyłem dziś 86 lat! Nie ma nic lepszego niż odrobina ruchu w słoneczny dzień, żeby poczuć się młodo. Jestem wdzięczny za kolejny rok, dobre zdrowie i możliwość dalszego robienia tego, co kocham. Dziękuję wam wszystkim za to, że jesteście najlepszymi fanami na świecie. Wasze wsparcie przez te wszystkie lata znaczyło dla mnie więcej, niż kiedykolwiek będziecie w stanie sobie wyobrazić”, wyznał.
Nie każdy wie, jak wyglądały relacje Krzysztofa Kowalewskiego z dziećmi. Jedna z nich była szczególnie trudna
Kim są Gabriela Kowalewska i Wiktor Kowalewski?
Krzysztof Kowalewski odszedł pięć lat temu, w wieku 83 lat. W ostatnich, trudnych chwilach mógł liczyć na wsparcie ukochanej żony Agnieszki Suchory oraz córki Gabrysi Kowalewskiej, która była jego oczkiem w głowie. Okazuje się, że mężczyzna przez lata nie miał kontaktu z synem. Jaki miał kontakt ze swoimi dziećmi i jakim był ojcem? Jak pożegnali aktora Wiktor Kowalewski i Gabriela Kowalewska? Krzysztof Kowalewski o córce. Kim jest Gabriela Kowalewska? Żona do końca wspierała go, gdy zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. "Ja nie mam prawa na nic narzekać, bo mnie życie wszystko wynagrodziło moją żoną. Na finiszu trafiło mi się jak ślepej kurze ziarno. Agnieszka Suchora dała mi drugie życie", podkreślał Krzysztof Kowalewski w ostatnim udzielonym dziennikarzowi "Polityki" wywiadzie. Chciał walczyć dla niej oraz dla córki Gabrysi Kowalewskiej, która była owocem jego związku z młodszą o 31 lat aktorką. Uczucie, które ich połączyło, wywołało wówczas duży skandal. Poza różnicą wieku wytykano gwiazdorowi, że do tej pory, przez 21 lat, był związany z Ewą Wiśniewską. Gdy okazało się, że jego nowa wybranka spodziewa się dziecka, ostracyzm przybrał na silne. Koniec końców miłość jednak zwyciężyła. Krzysztof Kowalewski i Agnieszka Suchora tworzyli zgodną i kochającą się parę. On nazywał ją "prawdziwym mędrcem" oraz osobą "nadzwyczajną". Ona ze wzruszającym poście na Facebooku zamieszczonym po jego śmierci podkreśliła, że był "Najdroższy. Najwspanialszy. Najczulszy". Krzysztof Kowalewski z żoną Agnieszką Suchorą i córką Gabrysią Kowalewską, pierwsza dekada XXI wieku Razem wychowywali córkę Gabrysię Kowalewską, która przyszła na świat w 2000 roku. Była dumą i oczkiem w głowie tatusia. Artysta angażował się w jej wychowanie od samego początku. Przewijał, wstawał w nocy, kąpał. Później odrabiał lekcje i poświęcał jej każdą wolną chwilę, dyskutując na wiele różnych tematów. Deklarował, że dzięki drugiemu dziecku odkrył ojcostwo na nowo. Od czasu do czasu pojawiał się z Gabrielą publicznie. Zabierał ją na oficjalne wyjścia. W wywiadach nie szczędził natomiast ciepłych słów. "Chciałbym jak najdłużej być w pełni sił, żeby zapewnić córce radosne dzieciństwo, a potem dobre życie", podkreślał. CZYTAJ TEŻ: Byli małżeństwem przez 19 lat. Miłość Krzysztofa Kowalewskiego i Agnieszki Suchory przerwała śmierć Krzysztof Kowalewski, jego żona Agnieszka Suchora i córka Gabriela Kowalewska, 29.02.2012 rok Krzysztof Kowalewski, córka Gabriela Kowalewska, 29.02.2012 rok Wiktor Kowalewski: kim jest syn Krzysztofa Kowalewskiego? Przez lata nie mieli kontaktu Agnieszka Suchora jest drugą żoną Krzysztofa Kowalewskiego. Pierwszą była kubańska tancerka Vivian Rodriguez. Niestety, ich małżeństwo przetrwało zaledwie trzy lata. Rozwiedli się, jednak owocem tego związku jest syn Wiktor Kowalewski, którzy przyszedł na świat w 1967 roku. Aktor nie miał z nim kontaktu przez lata. Głównie dlatego, że wówczas wybrał rozwijanie kariery. "Nie byłem gotowy na bycie ojcem. Tym bardziej że właśnie zaczynało mi się powoli układać w zawodzie. Odnosiłem pierwsze sukcesy. Dziecko się jakoś w tym wszystkim nie mieściło", zwierzył się w wydanej w 2012 roku autobiografii "Skarpetka w ręku: Krzysztof Kowalewski w garderobie". Z czasem jednak zawalczył o relację z synem. A nie było to łatwe, ponieważ Wiktor Kowalewski na co dzień mieszka w Los Angeles. Jest trenerem żeńskiej drużyny piłkarskiej. Świat sportu to jego życie, choć jest także związany z branżą komputerową... Założył również własną rodzinę. Krzysztof Kowalewski był zresztą na jego ślubie. "Odwiedzamy się. Spędzamy razem wakacje. Poleciałem do Los Angeles na jego ślub. Wiktor ma wiele rozmaitych profesji. Jest trenerem piłkarskiej drużyny żeńskiej. Pracuje również w branży komputerowej. Źle mu się nie powodzi", zdradzał aktor w rozmowie z "Rewią". Jak wynikało z innych informacji, Wiktor Kowalewski, syn Krzysztofa Kowalewskiego miał szansę poznać znacznie młodszą przyrodnią siostrę. Zależało na tym zmarłemu ojcu obojga. ZOBACZ TEŻ: W Polsce była wielką gwiazdą porównywaną do Brigitte Bardot. Ale Halina Kowalska mogła zrobić też karierę w Stanach. Po latach żałowała, że odrzuciła propozycję z Broadwayu Pierworodne dziecko syna aktora to córka Sacha, która... po dziadku odziedziczyła talent i próbuje podbić świat kinematografii! Kształciła się na Ruskin School of Acting. Na dużym ekranie pojawiła się w filmie "Proceder" Michała Węgrzyna. "Fantastyczna przygoda. Potem byłam na premierze, zwiedzałam Warszawę, bo to przepiękne miasto ze wspaniałą historią. Nie mam jeszcze konkretnych planów, ale chciałabym zagrać ponownie w Polsce. Teraz więcej uwagi poświęcę językowi polskiemu, bo widzę, jak słabo sobie radzę. Wcześniej było lepiej, ponieważ miałam indywidualne lekcje. Chcę do tego wrócić", deklarowała w rozmowie z tygodnikiem „Na żywo”. Zapewniła również, że chętnie zrobiłaby film o sławnym dziadku. Miała również pomysł, kto mógłby go zagrać... Jej tata! "Ma wrodzony talent aktorski", przekonywała. W trakcie wyprawy do Polski Wiktor Kowalewski jej zresztą towarzyszył. Miał również okazję podziwiać swojego tatą na scenie w Teatrze Współczesnym. "Był za kulisami w teatrze, odwiedził garderobę. Pan Krzysztof bardzo się wzruszył, a później zdradził, że wiedząc, iż syn jest na widowni, miał pięć razy większą tremę. To chyba wiele między nimi zmieniło", zdradził w 2019 roku w rozmowie z "Na Żywo" pracownik teatru. Sacha Kowalewski polubiła się również z córką zmarłego aktora z drugiego małżeństwa, Gabrielą. Pogrzeb Krzysztofa Kowalewskiego Przypomnijmy, że pogrzeb aktora odbył się 19 marca 2021 roku w Kościele Środowisk Twórczych przy Pl. Teatralnym w Warszawie. Wśród tłumu żałobników znalazło się wiele znanych osób. Zaraz za urną z prochami Krzysztofa Kowalewskiego szła jego ukochana żona, Agnieszka Suchora, córka pary Gabriela oraz syn aktora Wiktor. Istniała obawa, że mężczyzna nie dotrze na pogrzeb ojca, ponieważ ze względu na pandemię koronawirusa rząd zadecydował o czasowym niewpuszczaniu obywateli Stanów Zjednoczonych na teren Polski. Na szczęście z pomocą przyszło Ministerstwo Spraw Zagranicznych i ostatecznie syn artysty oraz jego rodzina mogli wziąć udział w pogrzebie. Dzieci mężczyzny zdobyły się na wzruszający gest i przez cały czas niosły w kondukcie pogrzebowym czarno-białe zdjęcie swojego zmarłego taty. Marta Lipińska, przyjaciółka Krzysztofa Kowalewskiego, także pożegnała aktora, a w swoim przemówieniu zwróciła się do Gabrysi Kowalewskiej, trzymającej fotografię ojca. "Paradoksalnie ta pandemia cholerna przychodzi mi z pomocą, ponieważ nie chodzimy do teatru, teatr jest zamknięty, a tam bym chciała Go spotykać i spotykałabym Go co chwilę. Widziałabym Go, jak idzie przez parking, zawsze lekko spóźniony, ale pewnym krokiem, z rozbrajającym uśmiechem na twarzy, z błyskiem w cudownych, niebieskich oczach, które masz po nim Gabrysiu", mówiła. SPRAWDŹ TEŻ: Jako "Janka" w latach 80. była idolką młodych. U szczytu kariery zniknęła i toczyła walkę z demonami. Jak dziś wygląda życie ikony filmu? Pogrzeb Krzysztofa Kowalewskiego, Agnieszka Suchora, Gabriela Kowalewska, 19.03.2021, Warszawa Pogrzeb Krzysztofa Kowalewskiego, Agnieszka Suchora, Gabriela Kowalewska, 19.03.2021, Warszawa
Halina Kowalska jeszcze za życia przygotowała sobie miejsce pochówku. Spocznie u boku ukochanego męża
Odeszła Halina Kowalska, legenda „Alternatyw 4”. Artystka pozostawiła po sobie wybitny dorobek artystyczny. Jeszcze za życia przygotowała miejsce swojego spoczynku.
Smutne wieści obiegły media – Halina Kowalska nie żyje. Gwiazda „Alternatyw 4” odeszła, pozostawiając po sobie nie tylko dorobek artystyczny, ale i poruszającą historię jej ostatniego rozdziału. Jeszcze za życia przygotowała swoje miejsce pochówku obok ukochanego męża. Ostatnie miesiące Haliny Kowalskiej Halina Kowalska przebywała w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. To miejsce stało się jej azylem. Jednak w ostatnim czasie zmagała się z problemami zdrowotnymi, a jej stan stopniowo się pogarszał. Coraz rzadziej opuszczała pokój, miała problemy z pamięcią. Na każdym kroku mogła liczyć na pomoc i opiekę lekarzy. „Nie wiedziała, z kim rozmawia. Nie poznawała ludzi. Straciła apetyt i bardzo schudła”, cytował wypowiedzi mieszkańców Super Express. W piątek 20 marca do fanów artystki dotarły smutne wieści o śmierci Haliny Kowalskiej. „Z wielkim żalem żegnamy Ikonę Polskiego Kina, podopieczną Fundacji Artystów Weteranów Scen Polskich, zmarłą wczoraj, Halinę Kowalską. Po twórczym życiu, spokojnej zaopiekowanej starości, dołączyła do swojego kochanego męża, Włodka Nowaka. Cześć Jej pamięci”, przekazała Fundacja Artystów Weteranów Scen Polskich. Czytaj też: Nie żyje Halina Kowalska. Legendarna aktorka i gwiazda serialu „Alternatywy 4” miała 84 lata Halina Kowalska zaplanowała wszystko za życia Halina Kowalska zrobiła coś, co dla wielu pozostaje niewyobrażalne. Nie zostawiła nic przypadkowi – z niezwykłą świadomością i spokojem uporządkowała sprawy, o których najczęściej nie chce się nawet myśleć. Jeszcze za życia dopilnowała każdego szczegółu swojego pożegnania. Kilka lat wcześniej przygotowała miejsce w grobie na Starych Powązkach w Warszawie obok ukochanego męża, Włodzimierza Nowaka. To właśnie tam ma spocząć. Na tablicy nagrobnej znalazło się jej imię i nazwisko. Aktorka sama wybrała zdjęcie, które miało ozdobić nagrobek. Ten jeden, osobisty detal nadaje całej historii wyjątkowo przejmujący wymiar. Pozostawiono jedynie miejsce na datę śmierci – pustą przestrzeń, która z czasem miała zostać wypełniona... Czytaj też: Była z nim przez ponad 60 lat, gdy dowiedziała się, że go straci, namówiła go na ślub. Halina Kowalska i Włodzimierz Nowak byli jednym z najpiękniejszych aktorskich małżeństwa Dziś bliscy, przyjaciele i fani żegnają Halinę Kowalską – aktorkę, która na zawsze zapisała się w historii polskiego kina. Choć jej ostatnie lata były naznaczone trudnościami, w pamięci widzów pozostanie przede wszystkim jako niezwykły talent i charyzmatyczna gwiazda „Alternatyw 4”. Jej role bawiły, wzruszały i budowały wyjątkową więź z publicznością. To właśnie dzięki nim Halina Kowalska na zawsze pozostanie obecna w sercach widzów. Dziś odchodzi jako legenda – pozostawiając po sobie dorobek, którego nie sposób zapomnieć, i historię, która porusza do głębi. Źródło: Fakt, Super Express, Shownews
Nie żyje Halina Kowalska. Legendarna aktorka i gwiazda serialu „Alternatywy 4” miała 84 lata
Nie żyje Halina Kowalska-Nowak – gwiazda kultowych komedii. Aktorka miała 84 lata. Smutną wiadomość o jej stracie potwierdziła Fundacja Artystów Weteranów Scen Polskich.
Nie żyje Halina Kowalska-Nowak, jedna z najbardziej rozpoznawalnych aktorek polskich komedii. Artystka zmarła w wieku 84 lat, a smutną wiadomość o jej stracie potwierdziła Fundacja Artystów Weteranów Scen Polskich. Ostatnie miesiące życia spędziła w Skolimowie. Halina Kowalska nie żyje Halina Kowalska-Nowak była jedną z tych aktorek, których obecności nie dało się pomylić z żadną inną. Urodzona 27 lipca 1941 roku w Brzezinach, od najmłodszych lat czuła, że jej miejsce jest na scenie – tam, gdzie emocje spotykają się z publicznością. W 1966 roku ukończyła szkołę filmową w Łodzi – prestiżową uczelnię, która otworzyła jej drzwi do świata wielkiego aktorstwa. I właśnie wtedy wszystko nabrało tempa. Szybko zaczęła przyciągać uwagę – nie tylko widzów, ale i krytyków. Miała w sobie coś, co trudno zdefiniować: naturalność, lekkość i wyczucie komizmu, które sprawiały, że każda jej rola zostawała w pamięci na długo. Z łatwością odnajdywała się zarówno na scenie teatralnej, jak i przed kamerą. Jej ekranowa obecność była magnetyczna, niewymuszona, a jednocześnie wyrazista. Halina Kowalska dzięki swoim rolom w komediach PRL oraz serialach telewizyjnych zdobyła sympatię widzów i ugruntowała swoją pozycję w świecie polskiego kina. Widzowie doskonale pamiętają ją z takich tytułów, jak: „Nie lubię poniedziałku”, „Alternatywy 4”, „Nie ma róży bez ognia”. W krótkim czasie stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych gwiazd. Fundacja Artystów Weteranów Scen Polskich żegna Halinę Kowalską Informację o śmierci aktorki przekazała Fundacja Artystów Weteranów Scen Polskich. W opublikowanym wpisie pożegnano ją jako ikonę polskiego kina. „Z wielkim żalem żegnamy Ikonę Polskiego Kina, podopieczną Fundacji Fundacja Artystów Weteranów Scen Polskich, zmarłą wczoraj, Halinę Kowalską. Po twórczym życiu, spokojnej zaopiekowanej starości, dołączyła do swojego kochanego męża, Włodka Nowaka. Cześć Jej pamięci !”, pisano. Czytaj też: Sylwia Peretti o najciemniejszych chwilach po stracie syna. "Były trzy takie momenty" Ostatnie miesiące życia Haliny Kowalskiej Jak podaje Super Express ostatni rozdział życia Haliny Kowalskiej-Nowak był niezwykle trudny. Aktorka w ostatnich miesiącach przebywała przebywała w części szpitalnej Domu Artystów Weteranów Scen Polskich, a jej stan zdrowia znacznie się pogorszył. Gwiazda zmagała się z poważnymi problemami z pamięcią. Coraz trudniej było jej utrzymywać kontakt z otoczeniem, bywało, że nie orientowała się, gdzie jest, a z czasem przestała poznawać osoby, które ją odwiedzały. Super Express cytuje wypowiedź procownika Skolimowa: „Halina zmarła wczoraj. Przez kilka miesięcy przebywała w części szpitalnej Skolimowa. Nie kontaktowała. Nie wiedziała, gdzie jest i co się z nią dzieje. Po prostu nie była świadoma”. Odejście Haliny Kowalskiej-Nowak to ogromna strata dla świata kultury. Pozostawiła po sobie bogaty dorobek artystyczny i role, które na stałe zapisały się w historii polskiego kina i telewizji.
Była z nim przez ponad 60 lat, gdy dowiedziała się, że go straci, namówiła go na ślub. Halina Kowalska i Włodzimierz Nowak byli jednym z najpiękniejszych aktorskich małżeństwa
Ich związek był dowodem na to, że miłość od pierwszego wejrzenia istnieje naprawdę. Halina Kowalska i Włodzimierz Kowalski poznali się, gdy mieli po 17 lat. I już na pierwszym spotkaniu wiedzieli, że są sobie pisani. Byli razem przez ponad 60 lat, a tuż przed jego śmiercią aktorka zdecydowała się na poruszający gest.
Spędzili razem ponad sześć dekad wspaniałego, pełnego miłości i oddania życia. Halina Kowalska i Włodzimierz Nowak kochali się bezgranicznie, do samego końca trwali u swojego boku, i jedynie śmierć mogła ich rozdzielić... Aktor odszedł w marcu 2022 roku. Rok później artystka ujawniła, że gdy dowiedzieli się, że zostało mu kilka miesięcy życia, postanowili wziąć powtórny ślub. [Ostatnia aktualizacja tekstu: 16.03.2026 rok] Włodzimierz Nowak i Halina Kowalska mieszkali w Skolimowie. Byli razem do końca Do 2017 roku Włodzimierz Nowak wraz z Haliną Kowalską mieszkali razem w dwupokojowym lokum w pobliżu centrum handlowego Arkadia. Dopiero później, ze względu na pogarszający się stan zdrowia aktora, postanowili przenieść się do Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. To właśnie tam spędził ostatnie lata swojego życia — Włodzimierz Nowak zmarł 16 marca 2022 roku w wieku 80 lat. O tym, że wkrótce umrze, dowiedział się od lekarzy kilka miesięcy wcześniej. Diagnoza była wstrząsająca dla nich obojga… Wtedy jego żona postanowiła w tajemnicy przed wszystkimi wziąć z nim ślub kościelny. W trakcie zaślubin aktor przyjął sakrament komunii świętej i namaszczenia chorych. O tym niezwykłym wydarzeniu, które miało miejsce w Skolimowie, Halina Kowalska opowiedziała w szczerej rozmowie w marcu 2023 roku... ZOBACZ: Rola w oscarowym filmie przyniosła mu sławę i… zablokowała karierę na siedem lat. Tak potoczyły się losy legendy PRL-u Włodzimierz Nowak i Halina Kowalska w tajemnicy wzięli powtórny ślub Była to miłość od pierwszego wejrzenia, która przetrwała blisko 64 lata. Oboje byli bardzo młodzi, poznali się zupełnie przypadkiem… Pierwszą rozmowę zainicjował Włodzimierz Nowak. Szybko zostali parą, a kilka miesięcy później byli już małżeństwem. „Mieliśmy prawie po 18 lat, kiedy się poznaliśmy. Zaczepił mnie, jak szłam z koleżanką po ulicy i zapytał, czy może dołączyć. Zgodziłam się. Usiedliśmy w parku na ławeczce i staliśmy się parą. Ja mu od razu powiedziałam: „nie dotkniesz mnie, chyba że zostanę twoją żoną". Szybko się oświadczył. Dwa miesiące brakowało do tych 18 lat, więc musieliśmy zaczekać. Byłam w niego zapatrzona i całe życie byłam mu wierna” — zwierzała się Halina Kowalska w rozmowie z SE.pl. Trwali przy sobie na dobre i na złe. Gdy aktor znacząco podupadł na zdrowiu, małżonkowie podjęli decyzję o wspólnej przeprowadzce do Skolimowa. Tam Włodzimierz Nowak spędził ostatnie lata swojego życia. Jego małżonka z bólem wspomina chwilę, kiedy dowiedziała się, że ukochanemu zostało kilka miesięcy życia… Odszedł 16 marca 2022 roku. „To był dla mnie szok. Lekarz przyszedł do Włodka i powiedział do mnie: Pani Halino, zbadałem go. Prawdopodobnie on się kończy i musi być pani na to przygotowana. Mąż pojechał do szpitala, a ja rano dzwoniłam do niego o 7, o 7:30, godzinę później i tak kilka razy. Już wiedziałam, co się stało, bo nie było takiej możliwości, żeby ode mnie nie odebrał telefonu”, wspominała. Kilka miesięcy wcześniej, w tajemnicy przed wszystkimi, aktorska para wzięła ślub kościelny. Sakramentu udzielił im zaprzyjaźniony ksiądz, a świadkiem została znajoma pielęgniarka, pracująca w Domu Artystów Weteranów. „Pobraliśmy się w domu aktora w Skolimowie, na cztery miesiące przed śmiercią Włodka”, wyznała Halina Kowalska. Artystka nie ukrywa, że bardzo trudno jest jej radzić sobie ze stratą. W tym roku mijają trzy lata od odejścia Włodzimierza Nowaka... SPRAWDŹ: Żona Wojciecha Duryasza zginęła z Anną Jantar w katastrofie lotniczej. Mało kto wie, kim była ukochana znanego aktora Artykuł aktualizowany na VUŻ i Historie 16.03.2025 r.
Miał za sobą dwa małżeństwa, ale to ona była przy nim przez 62 lata. Mimo to nie spoczęli w jednym grobie
Świat zapamiętał go jako bezwzględnego Hermanna Brunnera ze „Stawki większej niż życie”. Jednak za ekranowym wizerunkiem kryła się historia znacznie bardziej poruszająca, pełna rozstań, dramatycznych wyborów i wielkiej miłości, która przetrwała ponad sześć dekad.
Legendarny Hermann Brunner ze „Stawki większej niż życie”, ceniony i uwielbiany przez widzów aktor Emil Karewicz odszedł w 2020 roku w wieku 97 lat. W życiu spełniał się nie tylko zawodowo, ale również prywatnie. Z trzecią żoną, która odeszła dekadę temu, byli małżeństwem przez 62 lata. Doczekali się dwójki dzieci. Rodzina była dla nich największą wartością... Przypominamy historię miłości Emila Karewicza. Emil Karewicz: dwa pierwsze związki Pierwszą żonę poznał jeszcze w trakcie drugiej wojny światowej, niedługo po tym, jak w 1941 roku naziści zbombardowali Wilno, z którego pochodził Emil Karewicz. Spotkali się w firmie transportowej, w której zatrudnił się przyszły aktor, by uniknąć wywiezienia na roboty przymusowe do Niemiec. W administracji pracowała piękna Ewa, której urokowi 18-latek uległ od pierwszego wejrzenia. Zakochał się po uszy, poprosił ją o rękę, wzięli szybko ślub. „W administracji bazy pracowała piękna dziewczyna, Ewa, której i ja przypadłem do gustu. Więc od rozmów, żartów, przebywania razem doszliśmy do małżeństwa. (...) Ślub mieliśmy skromny, na miarę czasów", opowiadał. Jednak los nie był dla nich łaskawy: Emil Karewicz został wcielony do Wojska Polskiego, z którym walczył na zachodnim froncie, ona zaś została przesiedlona do Gniezna i na kilka lat ich drogi się rozeszły. „Po wojnie odnaleźli się dzięki pomocy Polskiego Czerwonego Krzyża i zamieszkali w Gdańsku, ale próba ponownego ułożenia sobie życia we dwoje, którą podjęli, nie powiodła się. Po rozwodzie długo jeszcze utrzymywali ze sobą przyjacielski kontakt”, przypominał w 2018 roku serwis kultoweseriale.pl. Drugą żoną Emila Karewicz była Delfina. „Zakochaliśmy się z miejsca, a że wkrótce po pierwszym spotkaniu okazało się, że spodziewamy się dziecka, zdecydowaliśmy się wziąć ślub”, wspominał aktor. Owocem tego związku jest córka Sylwia. Niestety, im także nie było dane długo cieszyć się szczęściem. Gdy przyszły gwiazdor „Stawki większej niż życie” zatrudnił się w Teatrze Kameralnym w Sopocie, w 1949 roku podjęto decyzję o przeniesieniu placówki do Łodzi. Żona i córka Emila Karewicza zostały na Wybrzeżu, on wyjechał. I mimo że dołączyły do niego po jakimś czasie, nic nie układało się tak, jak wcześniej. Zapadła decyzja o rozwodzie. „27-letni wtedy Emil poznał największą miłość swojego życia – Teresę”, czytamy w publikacji. "„Sprowadzenie do Łodzi mojej żony Delfiny nie uratowało małżeństwa. Przyjechała i pomimo radości, jaką odczuwaliśmy na początku, po dość krótkim czasie mogliśmy się przekonać, że coraz mniej nas łączy. Po prostu dwoje ludzi oddalało się od siebie i nie można było nic z tym zrobić", zwierzał się ulubieniec publiczności. Czytaj również: Dorastała u boku legendy Hollywood. W nowej książce Liza Minnelli przerywa milczenie. „Musiałam być jej lekarzem i psychologiem” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgCadKjo-e73e2fb.jpg" width="1600" height="1787" alt="1963. Kadr z filmu "Yokmok" w rezyserii Stanislawa Mozdzenskiego, n/z Emil Karewicz.,Image: 428823962, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="kadr z filmu "Yokmok"" /> Trzecia żona Emila Karewicza, Teresa: historia miłości Przy jej boku odnalazł spokój i szczęście. Pierwsze spotkanie pary miało miejsce na początku lat 50. Oboje wzięli udział w... pochodzie pierwszomajowym w Łodzi! Ona była wówczas pracownicą administracji w Teatrze im. Stefana Jaracza, w którym Karewicz spełniał się jako początkujący aktor. Był pod jej wielkim urokiem. W pewnym momencie po prostu chwycił ją pod rękę. „Wydawało mi się, że zaraz zemdleje, więc chciałem ją podtrzymać. Od tamtej pory szliśmy przez życie razem, ciągle trzymając się za ręce”, wspominał Tak jak przy pierwszych dwóch małżeństwach, także tu nie zwlekał zbyt długo z poproszeniem ukochanej o rękę. Zaręczyli się po kilku tygodniach znajomości, niedługo potem wzięli ślub. Recepta na udany związek? Ona wzięła na siebie cały ciężar związany z wychowaniem dwójki dzieci – syna Krzysztofa i córki Małgorzaty – oraz codzienne obowiązki, on zaś mógł poświęcać się pasji. A było nią nie tylko aktorstwo! Emil Karewicz był także utalentowanym malarzem, grał na pianinie i komponował. „Wychowywali dzieci w domu stojącym przy jednej w wąskich uliczek Anina i ukrytym w samym środku dużego, otoczonego wysokim płotem ogrodu. To właśnie tu – co aktor często podkreśla w wywiadach – przeżyli najszczęśliwsze chwile swojego życia”, pisał w 2016 roku portal swiatseriali.pl. Doczekali się pięciorga wnucząt. To właśnie za namową żony Emil Karewicz zdecydował się w 1983 roku zakończyć karierę. Chciał więcej czasu poświęcać najbliższym. „Uznałem, że po czterdziestu latach pracy należy mi się odpoczynek, poza tym chciałem poświęcić trochę czasu rodzinie”, podkreślał. „Zawsze chciałem mieć dużą, kochającą się rodzinę. Robiłem wszystko, by spełnić to marzenie. Dwie pierwsze próby się nie udały, ale za trzecim razem szczęście mi dopisało", dodał. Jednak niedługo potem żartował, że emerytura szybko mu się znudziła. W końcu, jak mawiał, „aktorstwo była jego pasją i – drugą po Teresie – największą miłością życia”. Niestety, w kwietniu 2012 roku Teresa Karewicz zmarła. „Byliśmy bardzo dobrym małżeństwem. Jestem jej wdzięczny za ciepło, które wprowadziła do naszej rodziny, za nasze wspólne chwile. Była najbliższą mi osobą”, podsumował ten związek w autobiografii Moje trzy po trzy. Mimo że miał wielki apetyt na życie, po odejściu ukochanej żony szybciej zaczął się starzeć i opadać z sił. Później jego córka przyznała jednak, że czuje się dobrze. „Na ekranie już go raczej nie zobaczymy, ale zapewniam, że nie ma powodów do obaw. Cieszy się urokami życia na emeryturze. Każdą wolną chwilę poświęca na spotkania i rozmowy z wnukami. Chętnie opowiada im różne anegdoty o czasach swojej młodości, o pracy na planach filmowych, a dzieciaki słuchają z zapartym tchem i zadają pytania”, relacjonowała w rozmowie z Super expressem Małgorzata Karewicz. I to właśnie najbliżsi czuwali przy nim do końca... Aktor odszedł 13 marca 2020 roku. Został jednak pochowany trzy miesiące później ze względu na pandemię COVID-19. Urna z jego prochami złożono w Alei Zasłużonych na Powązkach Wojskowych. Syn Emila Karewicz w rozmowie z Faktem przyznał, że gdy tylko pozwolą na to regulacje prawne, chciałby, by jego rodzice spoczęli w jednym grobie. "Tata chciał być pochowany razem z mamą. I ja spełnię jego wolę", wyznał. Czytaj także: Mąż Magdaleny Majtyki przez lata działał za kamerą. Teraz jego słowa poruszyły tysiące ludzi Tekst aktualizowany na VUŻ i Historie 26.01.2025 r.
Ta rozmowa zostawiła go w szoku. Menedżer Magdaleny Majtyki opowiedział o dramatycznym poranku
Sprawa śmierci Magdaleny Majtyki wciąż budzi ogromne emocje i rodzi kolejne pytania. Po informacjach o tragicznym odnalezieniu ciała aktorki w lesie pod Biskupicami Oławskimi pojawiają się nowe relacje osób z jej najbliższego otoczenia. Tym razem głos zabrał jej menedżer, który wrócił wspomnieniami do dramatycznego telefonu od policji i opowiedział o kulisach ostatnich dni.
Maksymilian Wesołowski, menedżer Magdaleny Majtyki, ujawnił poruszające szczegóły dotyczące momentu, w którym dowiedział się o zaginięciu aktorki. Jak przyznał, początkowo myślał, że dzwoni producent z propozycją roli. Po chwili okazało się jednak, że po drugiej stronie jest policja. Kilka godzin później pojawiła się informacja o najgorszym. Niespodziewane zaginięcie Magdaleny Majtyki i dramatyczne odkrycie w Biskupicach Oławskich Początek marca przyniósł dramatyczne wieści ze świata kultury. Magdalena Majtyka, aktorka znana z ról epizodycznych w popularnych serialach, takich jak "Na Wspólnej", "Świat według Kiepskich" czy "Ojciec Mateusz", a także z występów teatralnych, zaginęła. Informacje o jej zaginięciu pojawiły się w mediach społecznościowych, wzbudzając niepokój wśród fanów i środowiska aktorskiego. Już dzień po zaginięciu, 6 marca 2026 roku, Magdalena Majtyka została znaleziona martwa w lesie w Biskupicach Oławskich. Jej ciało znajdowało się nieopodal uszkodzonego samochodu, co tylko spotęgowało szok i niedowierzanie. Śledztwo w sprawie śmierci aktorki trwa, a przyczyny zgonu pozostają nieznane. O tragicznym odkryciu natychmiast poinformowały media, a wiadomość o śmierci artystki wstrząsnęła opinią publiczną. Przełomowy telefon do menedżera – Maksymilian Wesołowski relacjonuje chwile grozy Maksymilian Wesołowski, menedżer Magdaleny Majtyki, podzielił się wstrząsającymi szczegółami na temat wydarzeń z 6 marca. W rozmowie z redakcją "Super Expressu" wspominał o telefonie, który na zawsze zmienił jego życie. "Rano 6 marca zadzwonił telefon. Na początku nikt się nie przedstawił, tylko poszukiwał agenta Magdy. Myślałem, że to producent z jakąś rolą. A okazało się, że to policja, bo mąż zgłosił jej zaginięcie i pytali o ostatni kontakt. A my rozmawialiśmy jakiś miesiąc temu" – wyznał Wesołowski. Wesołowski przyznał, że jego ostatni kontakt z Magdaleną Majtyką miał miejsce około miesiąca wcześniej. Po rozmowie z policją menedżer bezskutecznie próbował się z nią skontaktować, jednak jej telefon był już wyłączony. "Po chwili zobaczyłem, że pojawił się post o zaginięciu, także pewnie wszyscy wymieniali się informacjami. Po kilku godzinach pojawiła się informacja, że ziścił się najczarniejszy scenariusz. Poraziła mnie ta informacja" – podsumował menedżer. Zobacz też: Prokuratura przekazała kolejne informacje w sprawie śmierci Majtyki. Te mogą okazać się przełomowe Wstrząsające przeżycia menedżera i opinie o talencie Magdaleny Majtyki Dramatyczny telefon od policji i nagłe odkrycie śmierci aktorki wywarły ogromny wpływ na menedżera artystki. Maksymilian Wesołowski nie kryje szoku i żalu po stracie podopiecznej. W wywiadzie podkreślił, jak bardzo odejście Majtyki go poraziło oraz jak ceniona była w środowisku aktorskim. Wesołowski z uznaniem wypowiadał się na temat talentu Magdaleny Majtyki. "Niesprawiedliwe jest to, że jej fantastyczny warsztat teraz będą wszyscy podkreślać, kiedy to już nic nie zmieni i nie przyniesie nowych angaży, których tak pragnęła. Praca aktora często polega na tym, że dostaje materiał do nagrania tak zwanego self-tape'a i jedni ociągają się z tym, czekają może na wenę. Magda zawsze miała tysiąc pomysłów, wskakiwała od razu, nagrywała, nie marudziła, nie szukała wymówek. Zawsze była otwarta na nagrania, chciała dać szansę szczęściu" – wspominał menedżer Majtyki. Artystka doceniona za profesjonalizm i nieoceniony wkład w środowisko teatralne Wesołowski zaznaczył także: "Super radziła sobie w tańcu, miała ogrom umiejętności, które potrafiła wykorzystać w pracy aktorskiej. Szkoda, że ten potencjał jej nie był wykorzystany tak jakby o tym marzyła – nie miała ogromu zleceń, ale była doskonale znana w świecie aktorskim". Branża teatralna i telewizyjna przeżywa ogromną stratę, a śmierć Magdaleny Majtyki stała się tematem szeroko komentowanym w mediach. Okoliczności tragicznego odkrycia w lesie pod Biskupicami Oławskimi do dziś pozostają niewyjaśnione, a śledztwo prowadzone przez policję wciąż trwa. Policja wciąż bada okoliczności tragicznej śmierci aktorki Zgon Magdaleny Majtyki wywołał liczne pytania i spekulacje na temat przyczyn śmierci. Policja, która prowadzi śledztwo, nie ujawnia szczegółów, a oficjalne przyczyny zgonu nie są jeszcze znane. Jej śmierć pozostaje bolesną zagadką zarówno dla bliskich, jak i całego środowiska artystycznego, które nie może pogodzić się z tak niespodziewaną stratą.
Nie żyje gwiazda kultowych produkcji lat 80. Fani "Pogromców duchów" dobrze ją pamiętają
Jennifer Runyon, aktorka znana z kultowych produkcji lat 80., w tym filmu "Pogromcy duchów" oraz serialu "Charles in Charge", zmarła w wieku 65 lat. Informację o jej śmierci przekazała rodzina. Choć przez lata była rozpoznawalną twarzą amerykańskiej telewizji, w pewnym momencie świadomie wycofała się z życia w Hollywood, wybierając spokojniejsze życie z dala od kamer.
Pierwsze informacje o śmierci aktorki pojawiły się w mediach 8 marca. Bliscy przekazali, że Jennifer Runyon zmarła 6 marca 2026 roku po walce z chorobą. Miała 65 lat. W ostatnich chwilach towarzyszyła jej rodzina. Wspomnienia o aktorce szybko pojawiły się w sieci – wielu fanów przypominało role, które zapisały się w popkulturze lat 80. Jennifer Runyon nie żyje. Aktorka miała 65 lat Informację o śmierci aktorki przekazała jej rodzina. Jennifer Runyon zmarła 6 marca 2026 roku w wieku 65 lat po krótkiej chorobie. Bliscy podkreślili, że odeszła w otoczeniu najbliższych. "W ostatni piątek nasza ukochana Jennifer zmarła, była to długa i żmudna podróż, która zakończyła się w otoczeniu jej rodziny .Zawsze będzie pamiętana z miłości do życia i oddania rodzinie i przyjaciołom. Spoczywaj w pokoju, nasza Jenn" – czytamy. Choć jej filmografia nie była bardzo obszerna, dla wielu widzów pozostanie częścią popkultury lat 80. – epoki, w której telewizja i kino tworzyły bohaterów zapamiętanych na lata. Jennifer Runyon była jedną z tych aktorek, które pojawiały się na ekranie często, choć nie zawsze na pierwszym planie, a mimo to zapisały się w pamięci widzów. Jennifer Runyon: początki kariery i droga do Hollywood Jennifer Victoria Runyon urodziła się 1 kwietnia 1960 roku w Chicago. Pochodziła z rodziny związanej z mediami – jej ojciec Jim Runyon był popularnym prezenterem radiowym, a matka Jane Roberts aktorką i prezenterką telewizyjną. Dorastanie w takim środowisku sprawiło, że świat show-biznesu nie był jej obcy. Karierę aktorską rozpoczęła na początku lat 80. Pierwsze role przyniosły jej udział w produkcjach telewizyjnych oraz filmach skierowanych do młodszej publiczności. Z czasem zaczęła pojawiać się w coraz bardziej rozpoznawalnych projektach, dzięki czemu jej nazwisko zaczęło pojawiać się w hollywoodzkich obsadach. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych epizodów w jej karierze był występ w filmie "Ghostbusters" z 1984 roku. Runyon pojawiła się w scenie eksperymentu ESP prowadzonego przez postać graną przez Billa Murraya. Choć była to niewielka rola, scena stała się jedną z najbardziej charakterystycznych w całym filmie. "Pogromcy duchów" szybko stali się światowym fenomenem, a film do dziś uznawany jest za jeden z najważniejszych tytułów komediowych lat 80. Dla Runyon był to moment, który sprawił, że stała się rozpoznawalna dla szerokiej publiczności. Po sukcesie filmowym aktorka coraz częściej pojawiała się w telewizji. Widzowie mogli oglądać ją w wielu popularnych produkcjach tamtej dekady. Jedną z najważniejszych ról była postać Gwendolyn Pierce w sitcomie "Charles in Charge". Serial emitowany w latach 80. opowiadał historię studenta, który pracował jako opiekun do dzieci. Produkcja szybko zdobyła popularność w Stanach Zjednoczonych, a bohaterka grana przez Runyon stała się jedną z ulubionych postaci widzów. Jennifer Runyon pojawiała się także gościnnie w wielu popularnych serialach telewizyjnych. Wśród produkcji, w których można było ją zobaczyć, znalazły się m.in.: "Magnum, P.I.", "Murder, She Wrote", "Quantum Leap", czy "Another World". W 1988 roku aktorka wcieliła się również w Cindy Brady w telewizyjnym filmie "A Very Brady Christmas". Produkcja była kontynuacją kultowego serialu "The Brady Bunch", a Runyon zastąpiła w tej roli Susan Olsen. View oEmbed on the source website
Prześledzono ostatnią trasę Magdy Majtyki. Reporterzy wskazują ważne szczegóły
Śmierć Magdy Majtyki wstrząsnęła środowiskiem artystycznym i jej bliskimi. 41-letnia aktorka z Wrocławia zaginęła 4 marca, a dwa dni później jej ciało odnaleziono w lesie pod Biskupicami Oławskimi. Reporterzy „Faktu” prześledzili miejsca, w których była widziana przed tragedią, oraz drogę, jaką pokonała w ostatnich godzinach przed śmiercią.
Tajemnicza śmierć Magdy Majtyki wstrząsnęła środowiskiem artystycznym i jej bliskimi. 41-letnia aktorka z Wrocławia zaginęła 4 marca, a dwa dni później jej ciało odnaleziono w lesie w Biskupicach Oławskich, około 50 kilometrów od Wrocławia. Reporterzy „Faktu” prześledzili miejsca, w których była widziana w ostatnich godzinach przed tragedią, oraz drogę prowadzącą z miasta do odludnej części lasu, gdzie znaleziono jej samochód i ciało. Ta trasa stała się jednym z kluczowych elementów rekonstrukcji wydarzeń poprzedzających jej śmierć. Ostatni dzień Magdy Majtyki. Tak wyglądała jej trasa 4 marca Magda Majtyka, znana widzom z ról teatralnych i telewizyjnych, a także z pracy przy filmowych scenach kaskaderskich, zaginęła w tajemniczych okolicznościach. W środę rano, 4 marca, aktorka opuściła swój dom na wrocławskich Wojszycach. Tego dnia miała zaplanowane zarówno prywatne, jak i zawodowe spotkania. W planie była wizyta u dentysty, a także praca związana z branżą filmową. Aktorka odwiedziła studio ATM w Bielanach Wrocławskich i pojawiła się również na planie filmowym w Biskupicach Podgórnych. Po południu po raz ostatni skontaktowała się z rodziną. Poinformowała bliskich, że zamierza odwiedzić koleżankę z liceum w Sulimowie. Jak wynika z ustaleń, jej telefon rzeczywiście logował się do sieci w tej miejscowości. Sulimów znajduje się około 20 minut jazdy samochodem od południowych granic Wrocławia. Według relacji aktorka rozważała nawet, że może zostać u koleżanki na noc. Ostatecznie jednak tak się nie stało. Zobacz też: Aktorka znana z "1670" zaginęła bez śladu. Mąż błaga: "Madziu, wróć do nas" Ostatni cyfrowy ślad telefonu pojawił się przy ul. Karkonoskiej Wieczorem pojawił się kolejny ważny trop w rekonstrukcji wydarzeń. Telefon Magdy Majtyki został zarejestrowany jeszcze w okolicach ul. Karkonoskiej we Wrocławiu. Z danych wynika, że urządzenie logowało się tam między godziną 21.25 a około 22. Nie wiadomo jednak, gdzie dokładnie znajdowała się w tym czasie aktorka. Nie jest jasne, czy była bliżej siedziby Telewizji Polskiej, czy w pobliżu jednej ze stacji benzynowych w tej części miasta. To właśnie ten moment pozostaje ostatnim cyfrowym śladem, jaki pozostawiła. Kiedy Magda Majtyka nie wróciła do domu, jej mąż zawiadomił policję. Rozpoczął także poszukiwania za pośrednictwem mediów społecznościowych. Jak relacjonują bliscy, wcześniej nigdy nie zdarzyło się, aby znikała bez słowa. Samochód aktorki odnaleziono w lesie pod Biskupicami Oławskimi Dziennikarze „Faktu” dotarli także do informacji o miejscu, gdzie dzień później odnaleziono samochód aktorki. Był to granatowy Opel Corsa, stojący przy leśnej drodze w Biskupicach Oławskich, około 50 kilometrów od Wrocławia. Auto miało widoczne ślady uderzenia w drzewo. Pojazd był zamknięty, a służby sporządziły notatkę i pozostawiły samochód na miejscu. W momencie odnalezienia auta nie łączono go jeszcze z zaginięciem Magdy Majtyki, ponieważ zgłoszenie o jej zaginięciu wpłynęło dopiero kilka godzin później. Wciąż nie wiadomo, dlaczego samochód znalazł się w tej odludnej części lasu ani dlaczego aktorka, będąc wcześniej we Wrocławiu niedaleko swojego domu, zdecydowała się ponownie wyjechać za miasto. Czytaj też: Nie żyje poszukiwana Magdalena Majtyka. Aktorka miała 41 lat Ciało 41-letniej aktorki znaleziono około 200 metrów od auta Dzień później, 6 marca, w odległości około 200 metrów od samochodu, strażacy natrafili na ciało poszukiwanej kobiety. Reporterzy „Faktu”, którzy odwiedzili miejsce zdarzenia, zwrócili uwagę na ślady widoczne w lesie. Na jednym z drzew wciąż widać miejsce, w które uderzył samochód. Przednie koło pojazdu było zakopane w ziemi. Nie można wykluczyć, że aktorka wysiadła z auta, ponieważ nie mogła dalej kontynuować jazdy. Droga prowadząca z Wrocławia do tej odludnej części lasu stała się jednym z najważniejszych elementów rekonstrukcji wydarzeń poprzedzających śmierć Magdy Majtyki. Kolejne ustalenia pokazują bowiem, jak zmieniał się kontekst ostatnich godzin jej życia – od zwyczajnych planów dnia i kontaktów z bliskimi, przez kolejne logowania telefonu, aż po odnalezienie porzuconego samochodu i tragiczny finał poszukiwań. Prokuratura prowadzi śledztwo. Na sekcję zwłok trzeba poczekać Okoliczności śmierci Magdy Majtyki nadal pozostają niejasne. Wciąż nie wiadomo, dlaczego aktorka znalazła się tak daleko od domu ani co wydarzyło się tuż przed tragedią. Jak ustalił „Fakt”, 7 marca dziennikarze skontaktowali się z prokuraturą w sprawie postępów śledztwa. Rzecznik wrocławskiej prokuratury Damian Pownuk poinformował, że dopiero sekcja zwłok może przynieść więcej informacji o przyczynach śmierci 41-letniej aktorki. Jak przekazał prokurator, sekcja zwłok nie zostanie przeprowadzona wcześniej niż w poniedziałek. Dopiero wyniki tego badania mogą pomóc śledczym ustalić, co dokładnie wydarzyło się w lesie pod Biskupicami Oławskimi. Do tego czasu wiele pytań w sprawie Magdy Majtyki pozostaje bez odpowiedzi, a prokuratura prowadzi szczegółowe postępowanie mające wyjaśnić okoliczności tej tragedii. Źródło: fakt.pl