Henryk Gęsikowski miał ruszyć na Jasną Górę. Zmarł, zanim rozpoczęła się pielgrzymka
Kilka dni temu media obiegła wiadomość o śmierci Henryka Gęsikowskiego – aktora, który przez lata był związany z polską sceną. Z czasem zaczęły pojawiać się kolejne informacje dotyczące okoliczności jego odejścia. Wiadomo już, że 74-latek przebywał w Domu Pielgrzyma, skąd miał wyruszyć na pieszą pielgrzymkę na Jasną Górę.
Śmierć Henryka Gęsikowskiego poruszyła zarówno środowisko artystyczne, jak i osoby, które pamiętały go z teatru, filmu i telewizji. Z ustaleń służb wynika, że wszystko wydarzyło się tuż przed rozpoczęciem pielgrzymki, w której zamierzał uczestniczyć. Śledczy wciąż wyjaśniają szczegóły zdarzenia, a odpowiedzi na najważniejsze pytania ma przynieść sekcja zwłok. Henryk Gęsikowski nie żyje. Teatr pożegnał aktora poruszającym komunikatem W środę do opinii publicznej dotarła wiadomość o śmierci Henryka Gęsikowskiego. Informację przekazał Teatr Polski w Szczecinie, z którym aktor był związany przez kilka lat. W mediach społecznościowych opublikowano krótki, ale niezwykle poruszający komunikat: „Dotarła do nas bardzo smutna wiadomość. Zmarł aktor, który przez kilka lat pracował w naszym teatrze, Henryk Gęsikowski.” Wpis szybko obiegł Internet, a pod nim pojawiły się liczne wyrazy współczucia i wspomnienia osób, które miały okazję współpracować z artystą. Niedługo później media zaczęły publikować kolejne informacje dotyczące miejsca, w którym doszło do tragedii, oraz ostatnich dni życia 74-letniego aktora. ZOBACZ: Nie żyje Henryk Gęsikowski. Pamiętny Dyciak z „07 zgłoś się” miał 74 lata Niepokój wzbudziły buty pozostawione na balkonie. Chwilę później odkryto ciało aktora Jak ustaliły media, Henryk Gęsikowski zatrzymał się w Domu Pielgrzyma w Czerwiennem, gdzie oczekiwał na rozpoczęcie Góralskiej Pielgrzymki Pieszej na Jasną Górę. To właśnie tam doszło do tragicznych wydarzeń. Według relacji świadków niepokój wzbudziły buty pozostawione na balkonie pokoju zajmowanego przez aktora. Nietypowy widok sprawił, że zdecydowano się sprawdzić, czy z 74-latkiem wszystko jest w porządku. Chwilę później dokonano tragicznego odkrycia – Henryk Gęsikowski nie żył. Na miejsce natychmiast wezwano policję oraz pozostałe służby, które rozpoczęły czynności mające wyjaśnić okoliczności śmierci. Pierwsze informacje wskazywały, że do tragedii doszło jeszcze przed rozpoczęciem pielgrzymki. Henryk Gęsikowski miał wyruszyć na Jasną Górę. Śledczy ujawnili pierwsze ustalenia Z ustaleń portalu 24tp.pl wynika, że Henryk Gęsikowski przyjechał do Czerwiennego około tydzień wcześniej. Na Góralską Pielgrzymkę Pieszą na Jasną Górę zapisał się przez Internet, planując wspólnie z innymi pątnikami wyruszyć z Bachledówki 22 lipca. Jak podaje serwis: „Zmarły mężczyzna przyjechał do Czerwiennego tydzień wcześniej. Przez Internet zapisał się na Góralską Pielgrzymkę Pieszą na Jasną Górę. Pątnicy wyruszyli z Bachledówki 22 lipca. 74-latek najprawdopodobniej zmarł w nocy poprzedzającej tę datę.” Oznacza to, że aktor najprawdopodobniej odszedł jeszcze przed planowanym rozpoczęciem pielgrzymki, w której chciał uczestniczyć. Po odnalezieniu ciała na miejsce skierowano funkcjonariuszy policji oraz prokuratora. Jak przekazał portalowi 24tp.pl podkom. Jarosław Stelmach z Komendy Powiatowej Policji w Nowym Targu, na obecnym etapie postępowania śledczy nie mają podstaw, by przypuszczać, że do śmierci aktora mogły przyczynić się osoby trzecie. Prokuratura poinformowała jednocześnie, że ciało 74-latka zostało zabezpieczone do przeprowadzenia sekcji zwłok. To właśnie jej wyniki mają pozwolić na jednoznaczne ustalenie przyczyny śmierci Henryka Gęsikowskiego. Do czasu zakończenia postępowania śledczy nie przekazują dodatkowych informacji dotyczących sprawy.
Nie żyje gwiazdor TTV. Produkcja „Zakupu w ciemno” opublikowała poruszający komunikat
Artur Skała zapisał się w pamięci widzów jako jeden z najbardziej charakterystycznych uczestników drugiego sezonu „Zakupu w ciemno”. Teraz produkcja programu przekazała wiadomość, która poruszyła fanów formatu, publikując pełne emocji pożegnanie bohatera TTV.
Nikt nie spodziewał się takiego komunikatu. Na oficjalnym profilu programu „Zakup w ciemno” pojawiła się informacja o śmierci Artura Skały, uczestnika drugiego sezonu. Wiadomość błyskawicznie obiegła media społecznościowe, poruszając widzów, którzy pamiętali jego autentyczność i udział w jednym z najpopularniejszych formatów TTV. Produkcja „Zakupu w ciemno” przekazała smutną wiadomość Wiadomość o śmierci Artura Skały pojawiła się na oficjalnym profilu programu „Zakup w ciemno”. Produkcja programu nie kryła poruszenia. W opublikowanym oświadczeniu pożegnała uczestnika ciepłymi i pełnymi wdzięczności słowami, podkreślając, że podczas pracy nad programem dał się poznać jako człowiek o niezwykłej autentyczności. Wspomniano jego odwagę, poczucie humoru oraz pasję, z jaką podchodził do życia, zaznaczając, że właśnie te cechy sprawiły, iż na długo pozostanie w pamięci osób, które miały okazję go poznać, a także widzów śledzących jego historię w „Zakupie w ciemno”. „Z ogromnym smutkiem przyjęliśmy wiadomość o śmierci Artura Skały. Mieliśmy przywilej poznać Artura podczas realizacji programu "Zakup w ciemno". Pozostanie w naszej pamięci jako człowiek odważny, autentyczny, pełen humoru i pasji, który zdecydował się podzielić z naszymi widzami fragmentem swojego życia i historii”, napisano. Czytaj też: Była otoczona ludźmi, których kochała. Ostatnie zdjęcia Igi Cembrzyńskiej chwytają za serce Artur Skała zaskarbił sobie sympatię widzów. Tak go zapamiętają Artur Skała dał się poznać widzom podczas drugiego sezonu programu „Zakup w ciemno”. Już od pierwszych chwil licytacji prezentował pewność siebie i konsekwencję w podejmowanych decyzjach. To właśnie ten sposób bycia sprawił, że szybko zyskał sympatię publiczności. Internauci chętnie komentowali jego występ również poza programem, zostawiając pełne uznania wiadomości w mediach społecznościowych. Docenili jego naturalność i sposób, w jaki prezentował się przed kamerami. Na chwilę obecną nie przekazano żadnych informacji o terminie ani miejscu uroczystości pogrzebowych Artura Skały. W oficjalnym komunikacie nie pojawiły się również szczegóły dotyczące okoliczności jego śmierci. A są one zagadkowe, wiadomo bowiem, że jeszcze kilka jego bliscy apelowali o pomoc w odnalezieniu Artura Skały. 28 lipca na Facebooku opublikowano prośbę o wsparcie poszukiwań. "Zaginął Artur Skała lat 47. Ostatni raz był widziany 27.07 około godziny 7:00 w domu w Zaczerniu z którego wyszedł do pracy ale tam nie dotarł. Od tego czasu nie ma z nim żadnego kontaktu. Telefon jest wyłączony, do tej pory nie wrócił do domu - informowano". Ten komunikat dotyczący zaginięcia został później zaktualizowany - podano informację, że Artur się odnalazł. Szybko jednak okazało się, że nie jest to dobra wiadomość. Niedługo później pojawiła się bowiem kolejna, tym razem dramatyczna wiadomość: potwierdzenie śmierci uczestnika programu. Składamy głębokie wyrazy współczucia rodzinie i bliskim Artura Skały. Czytaj też: Joanna Kurska nie ma wątpliwości. Tak mówi o decyzji Cichopek i Kurzajewskiego
Po stracie męża Iga Cembrzyńska skłóciła się z rodziną, brat chciał ją ubezwłasnowolnić. W ostatnich latach życia los jej nie oszczędzał
Świat polskiej kultury pogrążył się w żałobie. Odeszła wybitna artystka Iga Cembrzyńska. Była nie tylko aktorką, ale też piosenkarką, scenarzystką i reżyserką. Jej szczęśliwe życie zmieniło się 10 lat temu, kiedy zmarł jej ukochany mąż Andrzej Kondratiuk. Cembrzyńska nie umiała bez niego żyć, kompletnie się załamała. Potem spadł na nią kolejny bolesny cios.
Nie żyje Iga Cembrzyńska, aktorka, która widzowie pamiętają z takich dzieł jak „Rękopis znaleziony w Saragossie”, „Salto”, „Hydrozagadka” czy w serialu „Stawka większa niż życie”. Odeszła w zapomnieniu, po tym, jak 10 lat temu zupełnie zniknęła z życia publicznego. Wszystko zaczęło się od śmierci jej męża w 2016 roku. Wtedy jej rodzina miała zastawić na nią sidła. Brat artystki twierdzi, że najbliżsi chcieli ją ubezwłasnowolnić i mieć pod kontrolą. Dodatkowo jego działania zaburzyły relacje między nimi. Z czym musiała mierzyć się Iga Cembrzyńska w ostatnich latach życia? Prawda jest przerażająca [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 02.07.2024 r.] Iga Cembrzyńska: problemy rodzinne Ulubienica widzów nie mogła się pogodzić ze śmiercią ukochanego. Ta strata odbiła bolesne piętno na jej psychice. Ale odejście 80-letniego Andrzeja Kondratiuka było początkiem trudnych doświadczeń w jej życiu. "Kiedyś trudno mi było uwierzyć, że można tak kochać. Ale uwierzyłam. Dlaczego płaczę? Bo to się skończyło. Mąż po długiej chorobie odszedł. Przez ostatnie lata bardzo cierpiał. Budzę się pełna pretensji do życia, dlaczego Pan Bóg mi go zabrał? Bez niego nie istnieję. Wszystkie soki twórcze były od Jędrusia. Uczył mnie na przykład, jak stać i wyciągnąć szyję, żeby nie podkreślać podbródka, kiedy już miałam więcej lat. Jeszcze nie tak dawno mi mówił: „Iga, pamiętaj, głowa do góry!”. Staram się bardzo. Pewnie chciałby widzieć mnie uśmiechniętą", mówiła w rozmowie z serwisem weranda.pl. Jak się okazało, na aktorkę czekał większy koszmar. Jej rodzina zamierzała ja ubezwłasnowolnić. W ubiegłym roku portal internetowy Pomponik informował, że do realizacji tych planów wciągnięty został jej szwagier, czyli Janusz Kondratiuk. „Załóżmy, że ja napiszę na panią do sądu, że ma pani coś nie tak z głową i sobie nie radzi. Że trzeba panią uznać za niepełnosprawną umysłowo i zamknąć w zakładzie opiekuńczym. Sąd rodzinny nawet pani nie obejrzy i nie zaprosi na rozprawę, po czym panią do tego zakładu wyśle. Tak jest właśnie w przypadku Igi, z tym że zrobiła to jej bliska rodzina”, wyznał filmowiec w jednym z wywiadów. Szwagier aktorki zasugerował również, że jej najbliższym zależy wyłącznie na majątku artystki. Iga Cembrzyńska miała mieszkanie na warszawskiej Ochocie, dodatkowo posiadłość w Gzowie oraz oszczędności. Co ciekawe, gdy w 2019 roku zmarł Janusz Kondratiuk, rodzina kolejny raz złożyła wniosek o jej ubezwłasnowolnienie, jednak przegrali w sądzie. CZYTAJ TEŻ: Miał opinię kobieciarza, opowiadał o sześciu żonach. Oto tajemnice Leona Niemczyka Iga Cembrzyńska, maj 2019 rok Iga Cembrzyńska: rodzina chciała ją ubezwłasnowolnić? Na tym się nie skończyło. Jesienią 2022 roku na światło dzienne wyszły niepokojące informacje. Brat popularnej aktorki opowiedział przed kamerami TVP, że nie może się z nią skontaktować. Dodał również, że wcześniej regularnie dzwonili do siebie i się spotykali. Mężczyzna nie przebierał w słowach. Wyznał też, że Iga Cembrzyńska po stracie męża popadła w alkoholizm. „Siostra, ratując się, upijała się. Dopiero mnie zawiadomiła koleżanka siostry z Warszawy, żebym przyjechał i ratował siostrę, bo ona któregoś dnia nie obudzi się...”, mówił. „Różni ludzie przychodzili, pili. Przez trzy dni wynosiłem butelki z domu. Ludzie mieli klucze dorobione do mieszkania... Poszedłem na wizytę do lekarza i on stwierdził, że siostra ma świerzba. Tak była zaniedbana!”, słyszeliśmy w programie TVP „Alarm”. Brat artystki twierdzi też, że jego siostra ma też pierwsze objawy Alzheimera. Gdy to zauważył, od razu skierował ją do Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. Niestety, gwiazda nie została tam długo. Po tygodniu wróciła do siebie. A co o stanie zdrowia Igi mówili lekarze tamtejszej placówki? „Zachowywała się jak osoba pozbawiona świadomości", „Wychodziła rozebrana z pokoju na korytarz i do parku" oraz „Zdradzała objawy otępienia w wysokim stopniu". [cyt: plejada.pl]. Dodatkowo Zbigniew Cembrzyński dostrzegł, że nagle z konta siostry zniknęło aż 100 tysięcy złotych. Co ciekawe, przelew miał zostać zlecony przez Janusza Kondratiuka. „Dowiedział się, że wiem, że okrada moją siostrę. I nasze stosunki zmieniły się jednego dnia”, słyszeliśmy w programie „Alarm”. Brat ulubienicy widzów nie zostawił tego bez słowa. Postanowił skierować wniosek do sądu o ubezwłasnowolnienie jego siostry. Sąd przychylił się do tego w pierwszej instancji. Jednak Iga Cembrzyńska złożyła apelację, a w tym wszystkim pomógł jej Janusz Kondratiuk. Wynajął odpowiedniego adwokata, który udowodnił, że ona sama może o sobie decydować. Szwagier artystki w rozmowie z „Gazetą Wyborczą” w 2018 roku powiedział: „Sąd pierwszej instancji zdecydował, że trzeba ją umieścić w zakładzie opiekuńczym. Zadzwoniłem wtedy do adwokata. Okazało się, że zostało parę dni do apelacji, złożyliśmy ją. Odbyły się konsultacje z całym szeregiem psychologów i po czterech rozprawach sąd decyzję o umieszczeniu Igi w zakładzie zmienił (…) Gdybyśmy nie dowiedzieli się przypadkiem o decyzji sądu, to po prostu przyjechałaby karetka i by ją zabrali. I nie wypuściliby wcześniej niż po dwóch latach — dopiero po takim czasie można wystąpić o ponowne badania psychiatryczne”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Historia miłości ze zdradami w tle. Dlaczego Ewa Wencel rozstała się ze swoim mężem? Iga Cembrzyńska, 05.07.2018 rok Jak wyglądały ostatnie lata życia Igi Cembrzyńskiej? Aktorka w ostatnich latach mieszkała na Kaszubach ze swoją szwagierką. Przez cały czas starała się unikać brata, ponieważ twierdzi, że to właśnie on chce przejąć jej cały majątek. On natomiast podkreślał, że nie widział Igi od 7 lat. Chciał przełamać to milczenie i zaproponował jej spotkanie. Do rodzeństwa miałaby również dołączyć jego żona Ewa oraz redaktorka „Alarmu”. Nic z tego nie wyszło, ponieważ Beata Kondratiuk bardzo się zdenerwowała. Nikogo nie chciała wpuścić do środka, a reporterkę poprosiła o zgodę od Igi Cembrzyńskiej na wykorzystywanie jej wizerunku. Na tym jednak nie koniec. Artystka nie miała ochoty widzieć się z człowiekiem, który ją “okradł” i przez wiele lat ciągał po sądach, aby ją zniewolić. „Ta pani sobie uzurpuje prawo do decydowania. Moja siostra nie jest ubezwłasnowolniona”, mówił Cembrzyński. Zarzucił też szwagierce, że to ona regularnie częstuje winem jego siostrę. Ona natomiast temu zaprzeczyła. Dodała również, że mogą się razem spotkać w towarzystwie adwokatów. „To jest mafia, która rozkradła majątek. A kto wie, czy jakby ona mnie zobaczyła, to by nie powiedziała: „Zbysiu, zabierz mnie na Niemcewicza, bo ja tu nie chcę być" (…) Chciałbym bardzo jeszcze zobaczyć siostrę. Sześć lat minęło. Nawet dzwoniłem do tej opiekunki, która jest niby opiekunką z dobrego serca, a ma z tego kasę i poprosiłem, żeby mi dała zabrać siostrę na groby, ale nie, absolutnie. Nigdy mi nie dała do telefonu siostry, żeby sama mi to powiedziała", podsumował rok temu Cembrzyński. W programie z 2022 roku mogliśmy również usłyszeć, że całą sprawą zainteresował się Minister Sprawiedliwości oraz Rzecznik Praw Obywatelskich. Co ciekawe, po emisji poruszającego materiału, głos w tej sprawie zabrała Ajka Tarasowa, czyli przyjaciółka artystki. Na jej profilu w mediach społecznościowych możemy przeczytać: „Czegoś tak paskudnego i goniącego za sensacją nie widziałam. Program dotyczy znakomitej aktorki Igi Cembrzyńskiej. Siłą napędową tego materiału jest braciszek Igi, który ją okradł. Został za to skazany. Jego obowiązkiem był zwrot pieniędzy, które zabrał siostrze. Iga nie chce go widzieć. Sprawa natychmiast została zgłoszona na policję za nękanie. Dla wszystkich, którzy kochają Igusię — jest zdrowa, szczęśliwa i dobrze zaopiekowana”, czytamy. Od tamtej pory wokół Igi Cembrzyńskiej zapadła cisza. Aż do teraz, kiedy ksiądz Andrzej Luter podał smutną wiadomość o jej śmierci. Duchowny opublikował też poruszające pożegnanie: „Odeszła. Do swojego Andrzeja, i do jego brata Janusza. Dziś zmarła wspaniała aktorka, piosenkarka. Osobowość. Żegnaj kochana Igo”. CZYTAJ TEŻ: Tak mąż wspomina Irenę Szewińską: „To była piękna miłość”. Jak wyglądała ich 60-letnia historia? Iga Cembrzyńska, 18.10.2018 rok
Iga Cembrzyńska nie żyje. Wybitna aktorka i artystka odeszła w wieku 87 lat
Nie żyje Iga Cembrzyńska. Aktorka, piosenkarka, scenarzystka, reżyserka i kompozytorka. Miała 87 lat. Informację o jej śmierci przekazał ks. Andrzej Luter. Artystka pozostawiła po sobie imponujący dorobek filmowy, teatralny i muzyczny, który na trwałe zapisał się w historii polskiej kultury.
Świat polskiej kultury pogrążył się w żałobie. Nie żyje Iga Cembrzyńska. Ceniona aktorka filmowa i teatralna, a także scenarzystka, reżyserka, piosenkarka oraz kompozytorka. Miała 87 lat. Iga Cembrzyńska nie żyje Informację o śmierci artystki przekazał za pośrednictwem mediów społecznościowych ks. Andrzej Luter. Opublikował poruszające pożegnanie: „Odeszła. Do swojego Andrzeja, i do jego brata Janusza. Dziś zmarła wspaniała aktorka, piosenkarka. Osobowość. Żegnaj kochana Igo”. Pod wpisem pojawiło się wiele poruszających słów. Fani podzielili się wspomnieniami, które ceniły twórczość Igi Cembrzyńskiej. Iga Cembrzyńska urodziła się 2 lipca 1939 roku w Radomiu. Przez lata należała do grona najbardziej rozpoznawalnych i charakterystycznych postaci polskiego świata filmu i teatru. CZYTAJ TEŻ: Po śmierci męża rodzina miała ubezwłasnowolnić Igę Cembrzyńską. Prawda jest skomplikowana... Kim była Iga Cembrzyńska? Na dużym ekranie zadebiutowała w 1964 roku w filmie Wojciecha Jerzego Hasa „Rękopis znaleziony w Saragossie”. W swojej bogatej karierze wystąpiła również w takich produkcjach jak „Salto”, „Jowita”, „Gwiezdny Pył”, „Jak to się robi”, „Hydrozagadka”, „Dziewczęta z Nowolipek”, „Siekierezada” oraz „Wrzeciono czasu”. Równolegle rozwijała karierę teatralną. Występowała na scenach warszawskich teatrów: Powszechnego w latach 1962–1964, Komedii w 1966 roku oraz Ateneum, z którym była związana w latach 1967–1980. W latach 60. Iga Cembrzyńska zdobyła popularność również jako piosenkarka. Do jej najbardziej znanych utworów należał przebój „W siną dal”. W latach 90. założyła firmę producencką Iga Film, dzięki której została producentką wszystkich filmów swojego męża, Andrzeja Kondratiuka. Była także członkinią Polskiej Akademii Filmowej. Odejście Igi Cembrzyńskiej to koniec ważnego rozdziału w historii polskiej kultury. Pozostawiła po sobie bogaty dorobek artystyczny obejmujący film, teatr, muzykę i działalność producencką. Źródło: TVP Info. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nie uwierzysz, co łączyło uwielbianą w PRL-u aktorkę ze znaną dziennikarką. Mało kto o tym wie
Nowe ustalenia ws. śmierci Magdaleny Majtyki. Kontrola wskazała jedno uchybienie
Śmierć Magdaleny Majtyki poruszyła nie tylko środowisko artystyczne, ale również opinię publiczną. Ceniona wrocławska aktorka zaginęła na początku marca, a dwa dni później jej ciało odnaleziono w lesie niedaleko Biskupic Oławskich, w pobliżu samochodu, którym wcześniej wyjechała z domu. Od tamtej pory śledczy konsekwentnie wyjaśniają okoliczności tragedii. Teraz pojawiły się nowe informacje dotyczące działań policji oraz stanowiska prokuratury, która ponownie odniosła się do oczekiwań rodziny zmarłej.
Choć od tragicznych wydarzeń minęło już kilka miesięcy, sprawa śmierci Magdaleny Majtyki nadal budzi wiele pytań. W ostatnich dniach opinia publiczna poznała wyniki kontroli dotyczącej działań funkcjonariuszy po zgłoszeniu zaginięcia aktorki. Jednocześnie prokuratura przypomniała, że dalsze przekazywanie szczegółów postępowania jest ograniczone ze względu na wyraźną prośbę najbliższych. Nowe ustalenia ws. śmierci Magdaleny Majtyki. Kontrola wykazała jedno uchybienie w działaniach policji W ostatnich dniach ujawniono wyniki wewnętrznej kontroli dotyczącej działań funkcjonariuszy po zgłoszeniu zaginięcia Magdaleny Majtyki. Analiza nie wykazała nieprawidłowości w samym przebiegu prowadzonych czynności poszukiwawczych, wskazała jednak na jedno uchybienie proceduralne związane z rejestracją samochodu aktorki w policyjnym systemie. Sprawa wzbudziła zainteresowanie po doniesieniach medialnych sugerujących, że pojazd został odnaleziony jeszcze przed formalnym zgłoszeniem zaginięcia. Do tych informacji odniosła się policja w oświadczeniu przekazanym „Gazecie Wyborczej”. W komunikacie czytamy: "Za uchybienie można byłoby uznać opóźnienie rejestracji pojazdu zaginionej w systemie. Powstało ono w związku z brakiem szczegółowych i niezbędnych zarazem do rejestracji samochodu informacji, które przekazali wstępnie członkowie rodziny. Nadmienić należy, że czynności prowadzone przez funkcjonariuszy związane z ujawnieniem auta w powiecie oławskim w dniu 5 marca br., wykonywane były ok. godz. 12, a pełne oficjalne zawiadomienie o zaginięciu kobiety, z niepełnymi danymi pojazdu, złożone zostało ok. 1,5 godziny później." Z przekazanych wyjaśnień wynika, że opóźnienie miało charakter formalny i było związane z niepełnymi informacjami dotyczącymi pojazdu przekazanymi podczas pierwszego kontaktu z policją. Jednocześnie kontrola nie wykazała uchybień, które podważałyby prawidłowość prowadzonych działań poszukiwawczych. To pierwsze tak szczegółowe odniesienie służb do pojawiających się w przestrzeni publicznej pytań dotyczących pierwszych godzin po zaginięciu aktorki. Prokuratura przypomina o prośbie rodziny. Śledczy nie chcą przekazywać kolejnych szczegółów Równolegle z informacją o wynikach kontroli policji pojawiło się również kolejne stanowisko prokuratury. Śledczy podkreślili, że ograniczenie przekazywania informacji mediom nie wynika wyłącznie z dobra prowadzonego postępowania, ale przede wszystkim z wyraźnej prośby rodziny Magdaleny Majtyki, która od początku apelowała o uszanowanie prywatności w obliczu osobistej tragedii. Aleksandra Freus, oficer prasowej Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu przekazała: "Z pozyskanych w prokuraturze informacji wynika, że rodzina zmarłej i jej pełnomocnik wielokrotnie zwracali się z prośbą do prokuratury o nieprzekazywanie w tej sprawie jakichkolwiek informacji środkom masowego przekazu, gdyż zaistniałe zdarzenie jest ich prywatną sprawą i stanowi osobistą tragedię dla członków rodziny. Mając na uwadze ten fakt i kierując się ogólnie przyjętymi zasadami współżycia społecznego, a także obowiązującymi przepisami, na tym etapie więcej informacji przekazać nie możemy." Stanowisko śledczych pozostaje niezmienne od wielu tygodni. Prokuratura podkreśla, że postępowanie nadal jest prowadzone, jednak zakres informacji przekazywanych opinii publicznej został ograniczony właśnie ze względu na wolę najbliższych aktorki. To przypomnienie, że za głośną medialnie sprawą stoi przede wszystkim ludzka tragedia, której konsekwencje każdego dnia przeżywają bliscy Magdaleny Majtyki.
Nie żyje Henryk Gęsikowski. Pamiętny Dyciak z „07 zgłoś się” miał 74 lata
To bardzo smutna wiadomość dla świata kultury. W wieku 74 lat zmarł Henryk Gęsikowski – aktor, reżyser i wieloletni twórca związany ze Szczecinem. Przez ponad 50 lat współtworzył życie artystyczne miasta, występował na scenach Teatru Współczesnego i Teatru Polskiego, a jego dorobek obejmuje ponad 100 ról teatralnych oraz występy w filmach i serialach. Dziś żegnają go instytucje kultury, przyjaciele i widzowie.
Henryk Gęsikowski przez ponad pięć dekad był jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci szczecińskiej sceny teatralnej. Publiczność oglądała go nie tylko w spektaklach, ale również w filmach i serialach. Wielu widzów pamięta go z kultowego „07 zgłoś się”, w którym wcielił się w postać przestępcy Dyciaka. Informacja o jego śmierci poruszyła zarówno środowisko artystyczne, jak i osoby, które przez lata śledziły jego karierę. Henryk Gęsikowski nie żyje. Smutna wiadomość obiegła środowisko artystyczne 29 lipca media obiegła informacja o śmierci Henryka Gęsikowskiego. Ceniony aktor odszedł w wieku 74 lat, pozostawiając po sobie imponujący dorobek artystyczny i pamięć o człowieku, który przez ponad pięć dekad był nieodłączną częścią szczecińskiego życia teatralnego. Urodził się 2 listopada 1951 roku w Złotoryi. W 1974 roku ukończył Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. L. Schillera w Łodzi. Po zakończeniu studiów swoją zawodową drogę związał ze Szczecinem, który stał się jego artystycznym domem na kolejne dekady. Ponad 50 lat na scenie. Teatr był jego życiem Henryk Gęsikowski przez lata występował w Teatrze Współczesnym oraz Teatrze Polskim w Szczecinie. Był również związany z Państwowymi Teatrami Dramatycznymi, a jego działalność nie ograniczała się wyłącznie do aktorstwa. W latach 1989–1992 kierował artystycznie Teatrem Krypta działającym przy Zamku Książąt Pomorskich, angażując się w rozwój Piwnicy przy Krypcie. Następnie, w latach 1992–1998, stał na czele Domu Kultury Środowisk Twórczych „Klub 13 Muz”. Był także reżyserem kilkunastu przedstawień oraz twórcą Teatru Otwartego – pierwszej prywatnej sceny teatralnej w Szczecinie. W ubiegłym roku świętował 50-lecie swojej pracy artystycznej. Na swoim koncie miał ponad 100 ról teatralnych. Widzowie znali go również z produkcji filmowych i telewizyjnych, takich jak „07 zgłoś się”, „Ballada o ścinaniu drzewa”, „Zapis zbrodni”, „Taxi A” czy „Miasto nocą”. W serialu „07 zgłoś się” wcielił się w postać przestępcy Dyciaka. Poruszające pożegnanie ZASP Szczecin i Teatru Polskiego Wzruszające słowa pożegnania opublikował ZASP Szczecin. We wpisie podkreślono nie tylko artystyczne osiągnięcia Henryka Gęsikowskiego, ale również to, jakim był człowiekiem. „Z ogromnym żalem i smutkiem przyjęliśmy wiadomość o śmierci naszego kolegi i przyjaciela, Henryka Gęsikowskiego. Odszedł wybitny aktor, reżyser i człowiek, który przez ponad pięć dekad z pasją i oddaniem współtworzył życie artystyczne Szczecina”. Przedstawiciele stowarzyszenia przypomnieli także jego wkład w rozwój lokalnej kultury. „Henryk Gęsikowski był związany z Teatrem Współczesnym i Teatrem Polskim w Szczecinie, współtworzył Teatr Krypta oraz przez wiele lat angażował się w rozwój kultury i działalność artystyczną miasta”. W dalszej części wpisu nie zabrakło osobistych słów skierowanych do zmarłego aktora. „Rodzinie, bliskim oraz wszystkim, których dotknęła ta bolesna strata, składamy najszczersze wyrazy współczucia. Henryku, dziękujemy za wspólne chwile, Twoją życzliwość i wszystko, co pozostawiłeś po sobie. Żegnaj, Przyjacielu”. Henryka Gęsikowskiego pożegnał również Teatr Polski w Szczecinie, przypominając lata jego pracy na tamtejszej scenie. „Dotarła do nas bardzo smutna wiadomość. Zmarł aktor, który przez kilka lat pracował w naszym teatrze. Henryk Gęsikowski był aktorem Państwowych Teatrów Dramatycznych w latach 1974–1976, a po ich reorganizacji — Teatru Współczesnego. W Teatrze Polskim zatrudniony był jeszcze w latach 1983–1986. Rodzinie i bliskim składamy głębokie wyrazy współczucia”. Internauci wspominają Henryka Gęsikowskiego Pod wpisami opublikowanymi w mediach społecznościowych bardzo szybko pojawiły się dziesiątki komentarzy od osób, które znały aktora lub przez lata podziwiały jego pracę. „Wielki smutek”, „Jakże przykro. Wyrazy serdecznego współczucia bliskim” – pisali internauci. "Moja przygoda z Teatrem zaczęła się od spektaklu w Teatrze Współczesnym "Lot nad kukułczym gniazdem" . Grał w nim Henryk Gołębiewski , który zaczarował moją wrażliwość odbioru. Do dziś pamiętam Jego kreacje. Dziękuję", podzieliła się jedna z widzek teatralnych. Szczególnie poruszające były wspomnienia osób, które jeszcze niedawno miały okazję spotkać Henryka Gęsikowskiego. „A tak niedawno się ściskaliśmy Heniu. Jestem zaskoczona i smutna. Składam rodzinie kondolencje”. Inni nie kryli niedowierzania. „Bardzo przykra wiadomość... Nie chce mi się wierzyć, spotkaliśmy się kilka dni temu przypadkiem, miał jechać do Zakopanego...”. Wśród wielu wpisów pojawiały się także krótkie, ale niezwykle wymowne słowa: „Żegnaj Heniu”. Przez ponad pół wieku Henryk Gęsikowski współtworzył historię szczecińskiego teatru i angażował się w rozwój lokalnej kultury. Pozostawił po sobie bogaty dorobek sceniczny, filmowy i reżyserski, a także pamięć o człowieku, którego – jak podkreślają ci, którzy z nim pracowali – wyróżniały serdeczność, życzliwość i niezwykła obecność w środowisku artystycznym.
Nie żyje Andrzej Komorowski. Odszedł psycholog, którego widzowie doskonale znali z telewizji
To smutna wiadomość dla osób, które przez lata śledziły jego wystąpienia i korzystały z jego wiedzy. Andrzej Komorowski, psycholog, seksuolog kliniczny, terapeuta i doradca rodzinny, zmarł w wieku 75 lat. O jego odejściu poinformował Tomasz Siemoniak, a kilka godzin później wzruszające słowa pożegnania padły również na antenie programu „Szkło kontaktowe” w TVN24.
Andrzej Komorowski przez lata był jednym z najbardziej rozpoznawalnych ekspertów zajmujących się psychologią relacji i życiem rodzinnym. Jako psycholog, seksuolog kliniczny i terapeuta pomagał swoim pacjentom, a dzięki licznym występom telewizyjnym jego wiedzę poznały także tysiące widzów. Informacja o jego śmierci poruszyła zarówno osoby związane z mediami, jak i tych, którzy cenili jego doświadczenie oraz wieloletnią działalność zawodową. Andrzej Komorowski nie żyje. Wiadomość przekazał Tomasz Siemoniak Informacja o śmierci Andrzeja Komorowskiego pojawiła się we wtorkowy wieczór. Jako pierwszy przekazał ją w serwisie X minister koordynator służb specjalnych Tomasz Siemoniak. „Bardzo smutna wiadomość o śmierci Andrzeja Komorowskiego, psychologa, autora książek, wiceprezesa Radia dla Ciebie na przełomie wieków, dobrego człowieka, który pomagał wielu ludziom. Wyrazy serdecznego współczucia dla Rodziny” – napisał minister. Kilka godzin później o odejściu cenionego specjalisty usłyszeli również widzowie TVN24. Na zakończenie programu „Szkło kontaktowe” Tomasz Sianecki przekazał krótkie, ale poruszające pożegnanie. „Jeden z naszych bardzo wiernych widzów, znany zapewne państwu seksuolog kliniczny, psycholog Andrzej Komorowski już nas nie obejrzy. Wyrazy współczucia dla całej rodziny” – powiedział. Był jednym z najbardziej rozpoznawalnych psychologów w mediach Andrzej Komorowski od lat dzielił się swoją wiedzą zarówno w gabinecie, jak i przed kamerami. Widzowie znali go z licznych występów w programach TVN i TVN24. Pojawiał się również jako ekspert w „Pytaniu na śniadanie” oraz „Dzień dobry TVN”, a także gościł na antenach Telewizji Polskiej i Polsatu. Przez lata tłumaczył zagadnienia związane z relacjami, rodziną i psychologią, dzięki czemu stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych ekspertów w swojej dziedzinie. Z mediami był związany także zawodowo. Na przełomie wieków pełnił funkcję wiceprezesa Radia dla Ciebie, a w Polskim Radiu przygotowywał felietony emitowane w audycji „4 Pory Roku” w Programie Pierwszym. Bogata droga zawodowa Andrzeja Komorowskiego Komorowski był doradcą rodzinnym, terapeutą i seksuologiem klinicznym z wieloletnią praktyką. W swojej codziennej pracy pomagał dorosłym mierzącym się z problemami indywidualnymi, partnerskimi i rodzinnymi. Ukończył Uniwersytet Warszawski jako specjalista profilaktyki i resocjalizacji społecznej. Był także dziennikarzem radiowym i telewizyjnym, autorem oraz współautorem prac naukowych i książek popularnonaukowych. Zajmował się również mediacją, aspektami prezentacji medialnej oraz psychodoborem kadr. Swoje doświadczenie przekazywał także jako wykładowca akademicki. Jego zawodowa droga obejmowała również pracę w Zakładzie Kobiet i Rodzin oraz Zakładzie Humanizacji Pracy w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej. W kolejnych latach pełnił funkcję zastępcy sekretarza generalnego Towarzystwa Rozwoju Rodziny. Na początku lat 90. doradzał także Danucie Wałęsie w obszarze polityki dotyczącej osób z niepełnosprawnościami. Pozostawił po sobie książki i ważne przesłanie Obok działalności terapeutycznej Andrzej Komorowski pozostawił także dorobek wydawniczy. Był autorem i współautorem publikacji naukowych oraz książek popularnonaukowych. Wśród nich znalazła się również książka „Miłość ci wszystko wypaczy”. Bliska była mu maksyma Fiodora Dostojewskiego: „Życie to raj, którego klucze są w naszych rękach”. To właśnie te słowa przez lata traktował jako swoje życiowe i zawodowe credo. Dziś pozostają jednym z najbardziej wymownych wspomnień o człowieku, który przez dziesięciolecia wspierał innych swoją wiedzą, doświadczeniem i obecnością – zarówno w gabinecie, jak i przed kamerami.
Kora miała przerzuty, nie chciała odchodzić. Ostatnie chwile były gehenną, ale do końca walczyła
Mija osiem lat od śmierci Kory, jednej z najwybitniejszych polskich wokalistek. Artystka przez pięć lat walczyła z nowotworem jajnika i jego przerzutami, przechodząc kolejne operacje oraz leczenie. Ostatnie dni spędziła w ukochanym domu w Bliżowie-Kolonii na Roztoczu, gdzie 28 lipca 2018 roku zmarła w otoczeniu najbliższych.
Właśnie mija osiem lat od śmierci Kory. Jej odejście pogrążyło w żałobie rodzinę, przyjaciół, tysiące fanów i media. Piosenkarka zmarła w sobotę 28 lipca 2018 roku nad ranem w swoim ukochanym domu w Bliżowie-Kolonii na Roztoczu, otoczona najbliższymi. „Ostatni miesiąc był bardzo trudny”, pisał na Facebooku mąż gwiazdy, Kamil Sipowicz. „Załamanie przyszło tydzień temu. Potem to już wszystko się stało”, wyznała natomiast na antenie TOK FM prof. Magdalena Środa. Tak piosenkarka żegnała się z życiem. View Ediplayer on the source website Tak wyglądały ostatnie tygodnie z życia Kory Z nowotworem walczyła pięć lat. Na początku pierwszy medyk nie zauważył nawet, że coś z piosenkarką jest nie tak. Ta z kolei chudła i odczuwała ból. Pomogła dopiero interwencja przyjaciółki, Magdaleny Środy. „Dałam więc jej telefon do mojej pani ginekolog. To była chyba wiosna 2013. Kora zadzwoniła natychmiast i następnego dnia poszła do niej. Dwa dni później była w szpitalu na Orłowskiego, bo okazało się, że zapuściła sobie nowotwór jajnika. Chciała nawet chyba procesować się ze swoim ginekologiem, że tego nie zauważył, a rak rósł i rósł", możemy przeczytać w biografii „Słońca bez końca. Biografia Kory". Profesor wyjawiła też, co była dalej. „Najpierw był ten jajnik, operacja, szpital Orłowskiego, który był ohydny. Potem okazało się, że są przerzuty, więc był szpital onkologiczny na Ursynowie. Kiedy jednak się pogorszyło, była pierwsza chemia, potem druga chemia…”, wspominała Magdalena Środa i dodawała, że nic nie pomagało. Czytaj też: W "American Idol" zdobyła serce Simona Cowella, teraz podbije "Taniec z Gwiazdami". Kim jest Kaeyra? Odsłaniamy jej tajemnice Mimo utraty włosów nie ukrywała tego i dodawała otuchy kobietom w podobnej sytuacji. Szukała też pomocy tam, gdzie tradycyjna medycyna nie sięga. „Nie dziwiło mnie, gdy zaczęła szukać ratunku nawet tam, gdzie logika nakazuje nie szukać – w diecie zgodnej z grupą krwi, w wodzie przywiezionej z Arktyki, w jadzie żabim o tajemniczych właściwościach albo w jakimś guru czy wschodniej muzyce”, opowiadała w biografii przyjaciółki Magdalena Środa. Magdalena Środa, 2022, przyjaciółka Kory Kora nigdy się nie poddawała w walce z chorobą W końcu wydawało się, że stan zdrowia wokalistki Maanamu ustabilizował się. Przyjmowała olaparib, lek, który miał zapobiec przerzutom w okresie remisji. Niestety, na początku 2018 roku okazało się, że koszmar powrócił. Podjęto natychmiastowe działania, ale stan zdrowia Kory był bardzo poważny. Kora przeszła kolejną skomplikowaną operację. Tym razem na otwartym mózgu. I mimo że była po niej wycieńczona, nadal nie zamierzała się poddać. Niestety ponad tydzień przed śmiercią jej stan znów się pogorszył. Kora nieprzytomna trafiła do szpitala w Bliżowie. Stamtąd przewieziono ją do większego szpitala w Zamościu. Niestety lekarze nie potrafili jej już pomóc. „Chemia by ją zabiła”, mówiła w rozmowie z Faktem osoba z otoczenia Kory po jej śmierci. W obliczu tej druzgocącej diagnozy artystka wraz z ukochanym mężem podjęła decyzję, że chce zostać wypisana do domu i tam odejść z godnością, w otoczeniu tych, których kochała najbardziej. „Jej ukochany mąż zabrał ją do domu. Ona zawsze powtarzała, że jeśli nie będzie już dla niej szans, woli umrzeć w domu, wsród bliskich. Nie chciała odchodzić w szpitalu, przypięta do aparatury sztucznie podtrzymującej życie”, twierdziło źródło gazety. Czytaj także: Kochał ją do końca życia, ale nie zdołał jej zatrzymać. Historia Kasi Sobczyk i Henryka Fabiana wciąż porusza Kamil Sipowicz o odchodzeniu Kory Kamil Sipowicz opowiedział o ostatnich chwilach Kory w przejmującym reportażu Małgorzaty I. Niemczyńskiej. Tamtej nocy wszyscy najbliżsi piosenkarki mieli pewne przeczucia... Zdawali sobie sprawę, że to ostatnie chwile jej życia. „Wybrali jej trzy zestawy. W domu było kilkoro najbliższych. Przez godzinę jej nie ruszali. Usiedli w ciszy. Zbierali myśli. Potem zrobili rundkę po pokojach, by skompletować ubrania. Przez lata jej styl się zmieniał. Wygrał zestaw najbardziej współczesny. Dopasowane czarne spodnie, do tego czarny golf, na wierzch kolorowy żakiet i turban na głowę. Chyba nikt z nich nie pomyślał, że przecież jest upał. O tym golfie kilkanaście dni wcześniej mówiła, aby pamiętali: to jej ulubiony. Nic więcej. Ostatnio pokochała chińską czerwień. Włożyli jej na palec pierścień w tym kolorze. Prezent od przyjaciela z dalekiej podróży. Z ogrodu syn przyniósł lilię", opisywała Małgorzata I. Niemczyńska. Starsza siostra Olgi Sipowicz ujawniła natomiast, jakie były jej ostatnie słowa... Zaledwie na kilkanaście godzin przed śmiercią Kora wspomniała starszego brata, którego pożegnały w 2017 roku. „Byłam przy niej, gdy odchodziła. Ona była już nieprzytomna, ale był taki moment, była noc, trzymałam ją za rękę i ona nagle podniosła głowę, popatrzyła na mnie i powiedziała bardzo wyraźnie: "Oni tu są, Tadziu". Tadzio to był nasz brat, który rok wcześniej zmarł. Widziała tych naszych zmarłych z rodziny, a to było na dwa dni przed jej śmiercią". Czytaj też: Śmierć ukochanego złamała jej serce. Kora we wzruszających słowach wspominała go przed własnym odejściem Historia choroby Kory: cierpiała już w młodości, trzy razy umierała Choć właściwą diagnozę postanowiono pod koniec 2013 roku, Kora wyznała w jednym z wywiadów, że dotkliwy ból odczuwała od najmłodszych lat. Niestety, lekarze uznali, że to nic poważnego. „Pół życia zjadałam tony proszków przeciwbólowych. Mój lekarz, którego znam od lat, nie przeoczył tego, on to zlekceważył. Nie zlecił przede wszystkim badań, które zleciła inna lekarka. Dzięki niej zrobiłam testy BRC1 i BRC2, a potem lekarz mi powiedział: to choroba śmiertelna i nieuleczalna. Dlatego nieprawdopodobnie słabłam przez te wszystkie lata. Ból mnie zginał do ziemi. Po tygodniu od diagnozy byłam na stole operacyjnym”, zwierzyła się w wywiadzie dla miesięcznika PANI. Gdy podjęto już odpowiednie działania, walka o zdrowie Kory była zacięta i stoczyła ją nie tylko ona sama, lecz także jej najbliżsi. „Przeszłam trzy poważne operacje oraz dwa kursy chemii”, mówiła w wywiadzie w 2016 roku. Mimo że chorobę udało się spacyfikować, powróciła ze zdwojoną siłą. Jednak Kora starała się nie poddawać, do końca zachowała pogodę ducha. Z okazji 67. urodzin wyprawiła na Roztoczu przyjęcie dla najbliższych: synów, ich partnerek i wnuka. Towarzyszył jej oczywiście ukochany, Kamil Sipowicz. To on oraz jej synowa zamieszczają w sieci zdjęcia, na których widać roześmianą, pełną energii artystkę. I taką właśnie zapamiętają ją fani.
Miliony Polaków ją uwielbiały. Mija 20 lat od śmierci Ewy Sałackiej. Odeszła nagle, miała zaledwie 49 lat
Mija 20 lat od śmierci Ewy Sałackiej – aktorki, którą widzowie pokochali za role w filmach „Och, Karol”, „Sztuka kochania” czy „Ciemna strona Wenus”. Zmarła nagle 23 lipca 2006 roku po wstrząsie anafilaktycznym wywołanym ukąszeniem przez osę. Miała zaledwie 49 lat. Jej tragiczna śmierć wstrząsnęła Polską, a pamięć o niej wciąż pozostaje żywa.
Dokładnie 20 lat temu, 23 lipca 2006 roku, Polskę obiegła wiadomość o nagłej śmierci Ewy Sałackiej. Odeszła nagle, na skutek wstrząsu anafilaktycznego po ukąszeniu przez osę. Mimo natychmiastowej pomocy medycznej, Ewy Sałackiej nie udało się uratować. Uwielbiana przez miliony aktorka, znana z takich produkcji, jak „Och, Karol”, „Sztuka kochania” czy „Ciemna strona Wenus”, osierociła 12-letnią wówczas córkę Matyldę oraz pozostawiła pogrążonego w żałobie męża Witolda. Dwie dekady po tej tragedii wielu wciąż wspomina ją jako jedną z najpiękniejszych i najbardziej charyzmatycznych aktorek swojego pokolenia. Ewa Sałacka we wspomnieniach przyjaciół: studia, pierwszy chłopak Na ekranie otrzymywała role wampów, namiętnych kochanek i femme fatale. Przed kamerą była profesjonalistką, nie bała się prezentować kobiecych wdzięków, które rozpalały wyobraźnię mężczyzn i wzbudzały zazdrość wśród kobiet. Nie do końca jej się jednak to podobało, została zaszufladkowana i czekała na tę rolę, która pokazałaby jej aktorski kunszt. „Stale mam poczucie, że zagrałam role lepsze i gorsze, ale nie zagrałam jeszcze roli życiowej, która by mnie w pełni usatysfakcjonowała. Mogę jej nigdy nie zagrać, ale przecież muszę mieć nadzieję, że ją kiedyś dostanę”, podkreślała w jednym z wywiadów. Emocje wzbudzało również jej życie prywatne. Tym bardziej że – jak wspominała jej koleżanka ze szkoły Filmowej w Łodzi – była kobietą niezwykle atrakcyjną, uosobieniem seksapilu. Wzbudzała zachwyt i podziw. Mężczyźni chcieli dla niej porzucać rodziny, kobiety rwały sobie włosy z głowy. Dlaczego? „Gdy szła ulicą, wszyscy zatrzymywali się, by na nią popatrzeć. Była najpiękniejszą dziewczyną na uczelni. I wspaniałym człowiekiem”, wspomina koleżankę ze studiów Małgorzata Potocka (cytaty za Pomponik.pl). Mimo niewątpliwej urody długo nie mogła znaleźć szczęścia. W trakcie studiów – poza tarapatami miłosnymi – miewała również kłopoty z wykładowcami. Zwierzała się w wywiadach, że nie była najbardziej pilną studentką. „Ciągle był dylemat, czy już Sałacką wyrzucić, czy może jeszcze nie. No i jakoś dotrwałam do końca”, żartowała. To właśnie na studiach poznała swoją pierwszą sympatię. A cieszyła się wśród kolegów wielkim powodzeniem. „Faceci wariowali na jej punkcie, ale ona nie była łamaczką męskich serc, w miłości była bardzo oddana”, podkreśla Małgorzata Potocka. Jej pierwszym chłopakiem był Dariusz Wolski, student wydziału operatorskiego. Jednak gdy zdecydował się wyjechać do USA i przerwać studia, związek dobiegł końca. Kariera mężczyzny rozwinęła się jednak za oceanem do tego stopnia, że realizował zdjęcia do Hollywoodzkich produkcji, takich jak „Piraci z Karaibów” czy „Karmazynowy przypływ”. Zobacz też: Jak dziś wygląda córka Ewy Sałackiej, Matylda Kirstein? Przypomina sławną mamę Ewa Sałacka: życie prywatne. Małżeństwo z Krzysztofem Krauze A Ewa Sałacka? Pocieszenie znalazła w ramionach nieznanego wówczas i stawiającego pierwsze kroki w kinematografii Krzysztofa Krauzego. Był od niej starszy o cztery lata, jednak zapałali do siebie gorącym uczuciem. Na tyle mocnym, że zdecydowali się na ślub, który miał miejsce w 1979 roku. Aktorka była jego drugą żoną. Znajomi nie mieli wątpliwości, że dobrali się doskonale, wydawali się dla siebie stworzeni. „Skazani na sukces”, mówili o nich. Dwa lata później ich kariery zaczęły nabierać rumieńców. Krzysztof Krauze zrealizował pierwsze filmy krótkometrażowe oraz animowane, Ewa Sałacka stawiała natomiast pierwsze kroki jako aktorka. Gdy w sierpniu 1981 roku wyjeżdżali na wakacje do mamy reżysera do Wiednia, nie sądzili, że ich życie zmieni się niemal całkowicie. Tak Ewa Sałacka wyglądała w lutym 2006 roku, na kilka miesięcy przed tragiczną śmiercią Pobyt przedłużył się z uwagi na turbulencje w placówce, w której aktorka była wówczas zatrudniona. „Ewa po szkole została zaangażowana do Teatru Rozmaitości u Andrzeja Jareckiego. Mieli wrócić we wrześniu, bo zaczynał się sezon. Ale Jarecki zadzwonił do mnie, że jest jakiś konflikt, nie można się dogadać w sprawie nowego repertuaru, więc Ewa, jeśli chce, może przedłużyć pobyt o miesiąc czy dwa”, wyjaśniała w jednym z wywiadów Barbara Sałacka, matka aktorki, zawodowo reżyserka telewizyjna. Niestety, przedłużenie wyjazdu okazało się fatalne w skutkach. Utknęli za granicą, gdy w grudniu został wprowadzony stan wojenny. Ewa Sałacka była kompletnie odcięta od ukochanych rodziców i nie wiedziała, co dzieje się w kraju. „Był to bardzo nerwowy okres w moim życiu. Nie wiedziałam, co dzieje się z rodzicami. Stewardesa przekazała mi wiadomość o śmierci ukochanej babci. Papieros dawał mi chwilowe ukojenie. W torbie zawsze nosiłam aż dwie paczki, żeby mi nie zabrakło. Miałam brzydką cerę, słabą kondycję, czułam się przemęczona”, wspominała dramatyczne chwile. Przenieśli się do Paryża, mieszkali u aktorki Małgorzaty Zajączkowskiej. Między Ewą Sałacką i Krzysztofem Krauze coś zaczęło się zmieniać. Ona próbowała podbić świat modelingu, on zatrudniał się na budowach. Uczucie przygasło. Wreszcie mogli wrócić do kraju: tyle że właściwie już osobno. Był rok 1983. Aktorka podjęła pracę w jednym z teatrów w Radomiu. Dzięki temu uzyskała angaż w „Sztuce kochania” Jacka Bromskiego, która miała premierę w 1989 roku. Pięć lat wcześniej uwikłała się w romans ze znanym w środowisku ginekologiem, który zostawił dla niej żonę (znaną aktorkę) oraz dwójkę dzieci. Relacja trwała zaledwie dwa lata. Skruszony lekarz wrócił do żony. Przyjęła go. Na salonach mówiło się później o bliskiej relacji Ewy Sałackiej ze Zbigniewem Wodeckim (był wówczas żonaty i nie chciał się rozwodzić). Wreszcie los się do niej uśmiechnął i poznała mężczyznę swojego życia... Zobacz też: Córka Ewy Sałackiej wspomina zmarłą mamę. Chce, aby pamięć o niej trwała jak najdłużej Ewa Sałacka i Witold Kirstein - historia miłości On – uznany stomatolog i chirurg szczękowy tuż po rozstaniu z partnerką. Ona – doświadczona przez życie, z dorobkiem artystycznym, szukająca swojego miejsca. Kobieta po przejściach i mężczyzna z przeszłością. Ale to właśnie Witold Kirstein okazał się miłością życia Ewy Sałackiej. Przy nim znalazła bezpieczną przystań i zbudowali razem dom. Co ciekawe, miał obserwować wziętą gwiazdę małego i dużego ekranu przez kilka lat. Było mu łatwo, bo... był jej sąsiadem! Początkowo jednak aktorka nie zwracała na niego większej uwagi, ich kontakty były sporadyczne i ograniczały się do zdawkowej wymiany uprzejmości. Miłość dopadła ich nagle. Sami byli zaskoczeni siłą uczucia. Okazało się, że nie mogą bez siebie żyć. Zaczęli pokazywać się razem na salonach, spotykali się ze znajomymi i rodziną. Zapraszali ich również do siebie. W 1994 stanęli na ślubnym kobiercu, by sformalizować związek. Tym bardziej że kilka miesięcy później powitali na świecie upragnione dziecko: córkę Matyldę. „Oczywiście chciałabym coś zrobić w swoim zawodzie, ale dzisiaj już musiałaby to być naprawdę interesująca propozycja. Teraz nie zrezygnowałabym dla niewielkiej roli z innych planów, nawet z wakacji”, podkreślała w wywiadzie tuż po tym, jak urodziła córkę. Zawodowo związała się z PR-em w firmie zajmującej się dystrybucją filmów, której koniec końców została szefową. Coraz rzadziej grała. Ale to jej w ogóle nie przeszkadzało. Nic dziwnego: byli uważani za dusze towarzystwa, znajomi i przyjaciele uwielbiali ich towarzystwo. „Ich dom tętnił życiem. Mieli psy, koty, papugę, a nawet małpkę Bożenkę”, przypomina Pomponik. Wydawało się, że ich szczęścia nic nie jest w stanie zburzyć... Ewa Sałacka i Witold Kirstein, 2005 r. View Burdaffi on the source website Ewa Sałacka: nagła śmierć - lipiec 2006 roku Upalne lipcowe niedzielne popołudnie. Ewa Sałacka i Witold Kirstein wypoczywają wraz z rodziną – matką aktorki i kuzynem – na działce swoich rodziców w Arciechowie nad Zalewem Zegrzyńskim. Nikt nie przeczuwa, że za chwilę wydarzy się tragedia, która obróci w pył misternie budowane dotąd szczęście. Ewa Sałacka sięga po coś do picia. Do szklanki lub kubka wpadła osa. Aktorka jest uczulona na ich jad, zawsze w pobliżu ma odpowiednie leki. Owad żądli ją w usta. Mąż niezwłocznie wzywa karetkę, podaje zastrzyki antyuczuleniowe. Gdy przyjeżdża pogotowie, stan 49-latki jest krytyczny. Doznaje wstrząsu anafilaktycznego. Jest reanimowana, ale umiera na oczach najbliższych w drodze do szpitala. 9 dni później ma miejsce pogrzeb Ewy Sałackiej. Żegna ją ukochany mąż, 12-letnia wówczas córka, przyjaciele i znajomi. Wśród nich m.in. dziennikarka Katarzyna Dowbor, restauratorka, przyszła gwiazda TVN Magda Gessler, Kuba Wojewódzki z ówczesną dziewczyną Anną Muchą oraz koleżanka ze studiów, Małgorzata Potocka. Nikt nie może uwierzyć w to, co się stało. Tym bardziej że Ewa Sałacka była pełna życia, wydawało się, że dożyje sędziwego wieku w gronie tych, których kochała. Nie było jej to jednak dane... Spoczęła na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie 1 sierpnia 2006 roku. Mąż regularnie odwiedza jej grób. Stawia na nim kwiaty i znicz. Przysiada także na ławce, wpatrzony w płytę... Mąż Ewy Sałackiej, Witold Kirstein i jej córka Matylda Kirstein na jej pogrzebie, 1 sierpnia 2006 roku: Urna z prochami Ewy Sałackiej, 1 sierpnia 2006 roku:
Brenda Fricker nie żyje. Zdobywczyni Oscara i niezapomniana gwiazda kultowego „Kevina” odeszła w wieku 81 lat
Brenda Fricker, laureatka Oscara i aktorka, którą miliony widzów pokochały za rolę gołębiarki w kultowym filmie „Kevin sam w Nowym Jorku”, nie żyje. Miała 81 lat. Choć stworzyła wiele wybitnych kreacji, to właśnie jej pełna ciepła bohaterka na stałe zapisała się w historii kina.
Nie każda gwiazda potrzebuje pierwszego planu, by zapisać się w historii kina. Brenda Fricker należała do tych aktorek, które jednym spojrzeniem potrafiły powiedzieć najwięcej. Laureatka Oscara i niezapomniana gołębiarka z kultowego filmu „Kevin sam w Nowym Jorku” nie żyje. Aktorka zmarła w wieku 81 lat, pozostawiając po sobie role, które od lat poruszają kolejne pokolenia widzów. Brenda Fricker nie żyje. Smutną wiadomość potwierdził agent aktorki Brenda Fricker zmarła w wieku 81 lat. Informację o śmierci irlandzkiej aktorki potwierdził jej agent. „Już nigdy nie zobaczymy jej takiej, a świat straci na wartości z powodu jej braku. To zaszczyt, że mogłem ją poznać, kochać i pracować z nią. Zawsze będzie miała specjalne miejsce w moim sercu oraz sercach fanów z całego świata”, cytuje słowa Phila Belfielda BBC. Jej nazwisko na zawsze pozostanie zapisane w historii światowego kina. Dla jednych Brenda Fricker była przede wszystkim wybitną aktorką nagrodzoną Oscarem za rolę drugoplanową w filmie „Moja lewa stopa”. Przez lata budowała karierę zarówno w kinie, jak i telewizji, konsekwentnie wybierając role, które pozwalały jej tworzyć wiarygodne i zapadające w pamięć postacie. Przełomem w jej telewizyjnej karierze okazał się brytyjski serial „Na sygnale”, emitowany na antenie BBC One od 1986 r., dzięki któremu zyskała szeroką rozpoznawalność. Czytaj też: Smutne życie gołębiarki z filmu Kevin sam w Nowym Jorku. Los nie jest dla niej łaskawy Gołębiarka z „Kevina” stała się ikoną świątecznego kina Ale to nie oscarowa kreacja, lecz rola w filmie „Kevin sam w Nowym Jorku” sprawiła, że Brenda Fricker na stałe zagościła w pamięci kolejnych pokoleń widzów. Dla milionów jest przede wszystkim niezapomnianą Gołębiarką z kultowej świątecznej produkcji. Wcieliła się w samotną kobietę opiekującą się gołębiami, która początkowo budziła lęk Kevina, by z czasem stać się jego niespodziewaną sojuszniczką. To właśnie ich pełna ciepła i zrozumienia relacja należy dziś do najbardziej wzruszających momentów filmu. Mimo że Fricker nie była pierwszoplanową bohaterką, stworzyła postać o niezwykłej sile oddziaływania. Bez efektownych scen i patetycznych dialogów zbudowała rolę, która od ponad trzech dekad pozostaje jednym z najbardziej pamiętnych elementów świątecznego klasyka i na stałe zapisała się w zbiorowej pamięci widzów. Ostatnie lata życia Brendy Fricker Ostatnie lata życia Brendy Fricker naznaczone były walką z depresją i samotnością. W latach 90. Pożegnała ukochanego męża, Barry'ego Daviesa. Powoli wycofywała się z życia publicznego. Mieszkała w swoim domu w Dublinie, gdzie większość czasu spędzała w otoczeniu książek. „Często rozmawiam ze ścianą, trochę z psem, piszę wiersze, czytam książki, oglądam telewizję. Nic innego, niż robią inni, z tą różnicą, że bycie samotnym przez tak długi czas może sprawić, że rozmawiasz ze ścianą częściej niż większość ludzi”, opowiada dwa lata temu w „The Tommy Tiernan Show”.
Takiego Sama Neilla znali tylko nieliczni. Małgorzata Potocka zdradza, jaki był naprawdę. Mało kto wie, co ich połączyło
Świat kina pogrążył się w żałobie po śmierci Sama Neilla. Aktora wspomina dziś także Małgorzata Potocka, z którą spotkał się na planie kultowego „Opętania”. Jej opowieść odsłania nieznane oblicze gwiazdy – człowieka pełnego ciepła, empatii i życzliwości wobec Polaków.
Są wiadomości, które zatrzymują świat choćby na krótką chwilę. Informacja o śmierci Sama Neilla wywołała falę wzruszenia wśród miłośników kina na całym świecie. W Polsce aktora żegna także Małgorzata Potocka, która poznała go podczas pracy nad kultowym „Opętaniem” Andrzeja Żuławskiego. Jej wspomnienia tworzą portret człowieka, którego – jak podkreśla – zapamiętała nie jako światową gwiazdę, lecz jako osobę pełną serdeczności, empatii i autentycznej ciekawości drugiego człowieka. Sam Neill nie żyje. Rodzina przekazała smutną wiadomość 13 lipca świat obiegła wiadomość, której nikt się nie spodziewał. Rodzina Sama Neilla poinformowała o śmierci aktora. Miał 78 lat. Jak przekazali bliscy, odszedł nagle i niespodziewanie. Podkreślili również, że nie zmagał się już z chorobą. Choć dla milionów widzów pozostanie jednym z najwybitniejszych aktorów swojego pokolenia, dla osób, które miały okazję poznać go z dala od kamer i filmowych planów, był przede wszystkim człowiekiem o niezwykłej serdeczności. Wśród nich jest Małgorzata Potocka. Jej wspomnienia odsłaniają mniej znane oblicze Sama Neilla – pełne empatii, uważności i autentycznej bliskości, która nie kończyła się wraz z ostatnim klapsem na planie. W mediach społecznościowych zamieściła serię wspólnych kadrów z podpisem: „Wtedy Sam i ja żartowaliśmy, było wesoło a dziś jest bardzo smutno. Trochę pięknych wspomnień jest w sercu na zawsze”. Czytaj też: Sam Neill nie żyje. Gwiazdor „Parku Jurajskiego” odszedł nagle. Rodzina opublikowała poruszające oświadczenie Historia, która zaczęła się na planie „Opętania” Ich drogi przecięły się na planie kultowego „Opętania” Andrzeja Żuławskiego. Był 1981 rok, a film powstawał przede wszystkim w Berlinie Zachodnim. To właśnie wtedy Małgorzata Potocka miała okazję poznać Sama Neilla nie tylko jako partnera na planie, ale również jako człowieka, którego ciekawość świata wykraczała daleko poza filmową rzeczywistość. Jak dziś wspomina, aktor regularnie bywał w Polsce, chcąc lepiej zrozumieć kraj, o którym tak wiele słyszał od swoich polskich współpracowników. Polska, którą zobaczył, znajdowała się w jednym z najbardziej burzliwych momentów swojej historii. Neill z uwagą przysłuchiwał się rozmowom o codzienności, polityce i nastrojach społecznych. Według Potockiej nie był biernym obserwatorem – zadawał pytania, słuchał i starał się zrozumieć rzeczywistość, z którą sam wcześniej nie miał do czynienia. Przyjechał z kraju, w którym kwestie wolności i bezpieczeństwa wyglądały zupełnie inaczej. Tym większe wrażenie robiło na nim to, z czym mierzyli się wówczas Polacy. Jak podkreśla aktorka, wydarzenia rozgrywające się wokół niego nie pozostawiały go obojętnym, a pobyt w Polsce stał się dla niego doświadczeniem, które zapamiętał na długo. „Sam spędził w Polsce bardzo dużo czasu. Wie pani, wielcy ludzie są wspaniali. Tacy ludzie są skromni, empatyczni. Był bardzo zaciekawiony Polską. Tym bardziej że w 1981 roku nastroje były już takie rewolucyjne. Jego to bardzo ciekawiło. Przyjechał z poukładanego świata, w którym nie trzeba było walczyć o swoją tożsamość czy wolność osobistą”, opowiadała Małgorzata Potocka w rozmowie z Faktem Julii Borkowicz. Czytaj też: Odeszła legenda „Parku Jurajskiego”. Słowa Laury Dern i Stevena Spielberga chwytają za serce Nie tylko obserwował. Potrafił także pomagać We wspomnieniach Małgorzaty Potockiej szczególne miejsce zajmują nie wielkie filmowe wydarzenia, lecz codzienne gesty. Aktorka opowiada, że gdy sytuacja w Polsce stała się bardzo trudna, Sam Neill nie pozostawał obojętny. Wspomina, że często płacił za posiłki, przywoził kawę oraz jedzenie, o które prosili go polscy współpracownicy. To właśnie te drobne, ale znaczące gesty najmocniej zapadły jej w pamięć. Jak mówi, zachowywał się „jak ktoś z bardzo bliskiej rodziny”. To porównanie najlepiej oddaje atmosferę, którą – według jej relacji – tworzył wokół siebie. Nie budował dystansu i nie podkreślał swojej pozycji. Był po prostu obecny tam, gdzie mógł okazać wsparcie. „Potem był stan wojenny. […] Pamiętam, że nie było za dużo jedzenia. W hotelach jeszcze można było dostać prawie wszystko i często to właśnie on płacił. Kiedyś poprosiliśmy go, żeby przywiózł nam kawę czy coś podobnego. Przywiózł wtedy wielką pakę kawy. Tak mnie to wzruszyło. Zachowywał się jak ktoś z bardzo bliskiej rodziny. Jak mówi się do ciotki: "Słuchaj, brakuje nam tego czy tamtego". Przywoził jedzenie”, zwierzała się w rozmowie z Faktem.pl. „Był bardzo czuły, serdeczny”. Tak zapamiętała go Małgorzata Potocka Najbardziej poruszające są jednak słowa, którymi aktorka opisuje charakter Sama Neilla.W rozmowie wspomina go jako człowieka czułego, serdecznego i pogodnego. Podkreśla, że nie tworzył wokół siebie atmosfery niedostępności, mimo iż już wtedy był rozpoznawalnym aktorem. W jej pamięci pozostał kimś niezwykle bezpośrednim, kto szybko skracał dystans i sprawiał, że inni czuli się przy nim swobodnie. Potocka przyznaje również, że wiadomość o jego śmierci była dla niej ogromnym zaskoczeniem. Jak mówi, wciąż trudno jej uwierzyć, że odszedł. „Był bardzo czuły, serdeczny. Naprawdę bardzo czuły i serdeczny, ale przede wszystkim pogodny. Taki normalny. Nie stwarzał żadnej bariery między sobą a innymi. Nie było czegoś takiego, że "proszę pana". Wszyscy od razu byli z nim na ty”, mówiła w Fakcie Julii Borkowicz. Czytaj też: „Matki, żony i kochanki” uratowały ją w najtrudniejszym momencie. Małgorzata Potocka zdobyła się na bolesne wyznanie. To przeżywała za kulisami
Odeszła legenda „Parku Jurajskiego”. Słowa Laury Dern i Stevena Spielberga chwytają za serce
Hollywood pogrążyło się w żałobie. Dziś przekazano smutną wiadomość o śmierci Sama Neilla, jednego z najwybitniejszych aktorów swojego pokolenia i niezapomnianego doktora Alana Granta z kultowego „Parku Jurajskiego”. Gwiazdor zmarł nagle w wieku 78 lat. Niedługo po ogłoszeniu tej informacji głos zabrali jego wieloletni przyjaciele i współpracownicy – Laura Dern oraz Steven Spielberg, którzy we wzruszających słowach pożegnali człowieka, z którym stworzyli filmową historię.
Informację o śmierci Sama Neilla przekazała jego rodzina. Aktor odszedł niespodziewanie, otoczony bliskimi. Przez dekady zachwycał widzów rolami w kinowych hitach i ambitnych produkcjach, jednak dla milionów fanów na całym świecie na zawsze pozostanie doktorem Alanem Grantem z serii „Park Jurajski”. Wiadomość o jego odejściu wywołała falę wspomnień i pożegnań ze strony przyjaciół oraz ludzi, którzy mieli okazję z nim pracować. Laura Dern pożegnała Sama Neilla. „Będę cię kochać na zawsze, doktorze Alanie Grancie” Laura Dern i Sam Neill poznali się na planie pierwszego „Parku Jurajskiego”, a z biegiem lat ich zawodowa relacja przerodziła się w wieloletnią przyjaźń. Aktorka wielokrotnie podkreślała, że łączyła ich wyjątkowa więź również poza kamerą. Nic więc dziwnego, że wiadomość o śmierci aktora była dla niej niezwykle bolesna. W rozmowie z „Variety” opublikowała poruszające wspomnienie, w którym opisała go nie tylko jako wybitnego artystę, ale przede wszystkim oddanego przyjaciela. Laura Dern powiedziała: „Sam był moim ukochanym przyjacielem na całe życie. Pokazał mi, czym naprawdę są lojalność, opiekuńczość i miłość, zawsze okraszone jego niezwykle suchym poczuciem humoru. Był prawdziwym i szlachetnym dżentelmenem, a jednocześnie moim wymarzonym ekranowym partnerem. Będę cię kochać na zawsze, doktorze Alanie Grancie.” Steven Spielberg: „Na zawsze pozostaniemy jurajską rodziną” Wzruszające słowa przekazał „Variety” również sam Steven Spielberg, reżyser „Parku Jurajskiego”, który ponad trzy dekady temu powierzył Samowi Neillowi jedną z najważniejszych ról w jego karierze. Twórca podkreślił, że już wcześniej obserwował rozwój aktora i to właśnie wcześniejsze kreacje sprawiły, że dostrzegł w nim idealnego odtwórcę roli doktora Alana Granta. W swoim oświadczeniu wspominał także atmosferę pracy na planie oraz wyjątkową osobowość Neilla, która na zawsze pozostanie częścią historii serii. „Jestem wdzięczny Rogerowi Donaldsonowi, Gillian Armstrong, Grahamowi Bakerowi i Phillipowi Noyce'owi za obsadzenie Sama Neilla w rolach, w których był tak znakomity, że zwrócił moją uwagę i ostatecznie doprowadziło to do powierzenia mu roli doktora Alana Granta w »Parku Jurajskim«. Sam był wyjątkowo otwartym i zaangażowanym współpracownikiem. Dużym wyzwaniem było dla niego zagranie bohatera, który sprawiał wrażenie, jakby uważał dzieci za hałaśliwe i uciążliwe, ponieważ w prawdziwym życiu był dokładnym przeciwieństwem – kochającym ojcem swoich dzieci. Uwielbiałem pracować z nim przy wszystkich filmach z serii »Jurassic«. Razem z Laurą Dern i Jeffem Goldblumem na zawsze pozostaniemy jurajską rodziną. Sam nigdy nie zostanie zapomniany ani przez nas, ani przez miliony fanów na całym świecie” – czytamy. Słowa Spielberga pokazują, jak silna więź połączyła twórców kultowej serii. Choć „Park Jurajski” zapisał się w historii kina jako przełomowe widowisko, dla jego twórców był także początkiem przyjaźni, które przetrwały dziesięciolecia. Dziś Laura Dern, Steven Spielberg i Jeff Goldblum żegnają nie tylko wybitnego aktora, ale przede wszystkim człowieka, którego – jak sami podkreślają – nigdy nie zapomną. SPRAWDŹ TEŻ: „Matki, żony i kochanki” uratowały ją w najtrudniejszym momencie. Małgorzata Potocka zdobyła się na bolesne wyznanie. To przeżywała za kulisami
Sam Neill nie żyje. Gwiazdor „Parku Jurajskiego” odszedł nagle. Rodzina opublikowała poruszające oświadczenie
Świat kina pogrążył się w żałobie. Sam Neill, wybitny aktor znany przede wszystkim z roli dr. Alana Granta w serii „Park Jurajski”, zmarł nagle 13 lipca 2026 roku. Miał 78 lat. Informację o jego śmierci przekazali bliscy, publikując poruszające oświadczenie. Jeszcze kilka miesięcy temu artysta mówił, że pokonał nowotwór i pozostaje wolny od choroby.
Przez ponad pięć dekad Sam Neill należał do grona najbardziej cenionych aktorów swojego pokolenia. Choć światową rozpoznawalność przyniosła mu rola w kultowym „Parku Jurajskim”, jego dorobek obejmował dziesiątki filmów i seriali, które na stałe zapisały się w historii kina. Wiadomość o jego śmierci błyskawicznie obiegła media na całym świecie, wywołując falę wspomnień i pożegnań. Sam Neill nie żyje. Rodzina przekazała wiadomość o jego śmierci i opublikowała poruszające oświadczenie Sam Neill zmarł w poniedziałek, 13 lipca 2026 roku, w Sydney. Miał 78 lat. Informację o śmierci aktora przekazała jego rodzina za pośrednictwem mediów społecznościowych. Jak podkreślono w komunikacie, odejście artysty było nagłe i niespodziewane. Do ostatnich chwil towarzyszyli mu najbliżsi, a rodzina poprosiła o uszanowanie prywatności w czasie żałoby. W opublikowanym oświadczeniu zaznaczono również, że choć przed laty Sam Neill zmagał się z nowotworem krwi, w chwili śmierci pozostawał wolny od raka. Nie podano przyczyny zgonu. "Z ogromnym smutkiem rodzina Sama Neilla przekazuje wiadomość o jego śmierci. Sam odszedł spokojnie, otoczony najbliższymi. Była to nagła i niespodziewana strata, ale pocieszeniem pozostaje fakt, że Sam pozostawał wolny od raka" – przekazali. Kim był Sam Neill? Aktor, który pokonał nowotwór i na zawsze zapisał się w historii kina Sam Neill urodził się 14 września 1947 roku w Omagh w Irlandii Północnej, jednak jako dziecko przeprowadził się z rodziną do Nowej Zelandii, z którą był związany przez całe życie. Studiował literaturę angielską na University of Canterbury, a swoją zawodową drogę rozpoczął w nowozelandzkim przemyśle filmowym. Międzynarodową rozpoznawalność zdobył już w latach 80., lecz prawdziwy przełom przyniosła mu rola doktora Alana Granta w „Parku Jurajskim” Stevena Spielberga. To właśnie dzięki tej kreacji stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów swojego pokolenia. Na przestrzeni kariery wystąpił w wielu cenionych produkcjach, takich jak „Fortepian”, „Martwa cisza”, „Polowanie na Czerwony Październik”, „Merlin” czy „Peaky Blinders”. Ceniono go za wszechstronność – równie przekonująco odnajdywał się w kinie akcji, dramatach psychologicznych, produkcjach historycznych i serialach telewizyjnych. Jego filmografia obejmuje ponad sto ról, a sam Neill uchodził za jednego z najwybitniejszych aktorów wywodzących się z Nowej Zelandii. W 2023 roku aktor ujawnił, że choruje na angioimmunoblastycznego chłoniaka T-komórkowego – rzadki nowotwór krwi. O swojej walce z chorobą opowiedział z dużą szczerością w autobiografii oraz licznych wywiadach. Dzięki nowoczesnemu leczeniu udało się osiągnąć remisję, a w ostatnich miesiącach życia podkreślał, że pozostaje wolny od raka. Informacja o jego nagłej śmierci była więc dla wielu ogromnym zaskoczeniem. Prywatnie Sam Neill był ojcem czwórki dzieci i dziadkiem ośmiorga wnucząt. Poza aktorstwem wielką pasją było dla niego winiarstwo – od lat prowadził własną winnicę Two Paddocks w Central Otago w Nowej Zelandii. Znany był również z poczucia humoru i dystansu do siebie, czym zaskarbił sobie sympatię fanów na całym świecie. Dziś pozostawia po sobie imponujący dorobek artystyczny i role, które na trwałe zapisały się w historii światowego kina.
„Nie tak miało być”. Po tych słowach żona Grzegorza Miętusa opublikowała symboliczne zdjęcie
To niezwykle trudne dni dla rodziny Grzegorza Miętusa. Kilka godzin po uroczystościach pogrzebowych w mediach społecznościowych Magdaleny Prochot-Miętus pojawiła się oszczędna, ale pełna symboliki publikacja. Jedno zdjęcie, bez żadnego komentarza, stało się wymownym świadectwem żałoby po byłym reprezentancie Polski w skokach narciarskich.
Kilka dni po śmierci Grzegorza Miętusa emocje wciąż nie opadają. Rodzina, przyjaciele i przedstawiciele środowiska skoków narciarskich pożegnali byłego reprezentanta Polski podczas uroczystości w Dzianiszu. Niedługo później jego żona, Magdalena Prochot-Miętus, zamieściła w mediach społecznościowych symboliczną publikację, która stała się cichym wyrazem przeżywanej żałoby i poruszyła obserwujących. Pogrzeb Grzegorza Miętusa odbył się w Dzianiszu Śmierć Grzegorza Miętusa poruszyła środowisko sportowe i kibiców skoków narciarskich w całej Polsce. Były reprezentant Polski zmarł 4 lipca 2026 roku w wieku 33 lat. Przez lata uchodził za jednego z najbardziej utalentowanych zawodników swojego pokolenia. W sportowym dorobku miał między innymi drużynowy brązowy medal mistrzostw świata juniorów z 2009 roku oraz występy w konkursach Pucharu Świata. Ostatnie pożegnanie odbyło się 8 lipca w Dzianiszu. Uroczystości rozpoczęła msza żałobna w miejscowym kościele parafialnym, po której kondukt odprowadził zmarłego na miejsce wiecznego spoczynku. W ceremonii uczestniczyli nie tylko najbliżsi, ale również przedstawiciele polskich skoków narciarskich. Wśród osób obecnych na pogrzebie znaleźli się między innymi Kamil Stoch, Dawid Kubacki, Aleksander Zniszczoł, Andrzej Stękała oraz Apoloniusz Tajner. Ich obecność była wyrazem szacunku dla byłego kolegi z reprezentacji. Zobacz też: Najstarszy z braci Miętus przerwał milczenie. Wzruszający wpis po śmierci Grzegorza. "Przez całe życie patrzył w niebo" Poruszające słowa żony wybrzmiały podczas ceremonii Jednym z najbardziej poruszających momentów ostatniego pożegnania było odczytanie listu przygotowanego przez Magdalenę Prochot-Miętus. Wdowa zwróciła się do męża w niezwykle osobistych słowach. Jak podaje „Gazeta Krakowska”, obiecała, że będzie opowiadać mu o tym, jak dorastają i rozwijają się ich wspólni synowie. Podkreśliła również, że Grzegorz był dla chłopców ogromnym wsparciem i oddanym ojcem. – Nie tak miało być – wyznała podczas ceremonii. Te słowa wybrzmiały w kościele wyjątkowo mocno, a zgromadzeni żałobnicy wysłuchali ich w pełnym skupieniu. Po pogrzebie pojawiła się symboliczna publikacja Niedługo po zakończeniu uroczystości na Instagram Stories Magdaleny Prochot-Miętus pojawiło się czarno-białe zdjęcie przedstawiające cztery białe róże ułożone na drewnianej powierzchni. Fotografii nie towarzyszył żaden opis ani komentarz. Mimo braku słów publikacja szybko zwróciła uwagę obserwujących, stając się symbolicznym gestem po stracie męża i kolejnym świadectwem przeżywanej żałoby. Wcześniej zaapelowała o uszanowanie prywatności rodziny Jeszcze wcześniej Magdalena Prochot-Miętus opublikowała oświadczenie, w którym zwróciła się do mediów i internautów z prośbą o odpowiedzialność oraz powstrzymanie się od rozpowszechniania niepotwierdzonych informacji dotyczących śmierci jej męża. „W związku z pojawiającymi się w mediach oraz przestrzeni internetowej licznymi spekulacjami dotyczącymi śmierci Grzegorza Miętusa, apelujemy o zaprzestanie rozpowszechniania niepotwierdzonych informacji, domysłów i krzywdzących komentarzy. Prosimy media o odpowiedzialność i rzetelność, a wszystkich użytkowników internetu o powstrzymanie się od komentowania i spekulowania na temat przyczyn śmierci” – napisała na Instagramie Magdalena Prochot-Miętus. Ten apel pozostaje aktualny także po ceremonii pogrzebowej. Rodzina konsekwentnie prosi o poszanowanie prywatności i przeżywanie żałoby z dala od niepotwierdzonych doniesień oraz internetowych spekulacji. Czytaj też: Grzegorz Miętus odszedł w wieku 33 lat. Tak wyglądało jego życie z dala od reflektorów Grzegorz Miętus pozostanie ważną postacią polskich skoków narciarskich Grzegorz Miętus pochodził z Zakopanego i od najmłodszych lat związany był z podhalańskimi klubami sportowymi. Reprezentował Polskę w zawodach Pucharu Świata, zdobywał medale mistrzostw świata juniorów i przez wiele lat był uznawany za jednego z najbardziej utalentowanych skoczków swojego pokolenia. Obecność licznych przedstawicieli środowiska skoków narciarskich podczas ostatniego pożegnania pokazała, że mimo zakończenia kariery pozostawał ważną częścią tej sportowej społeczności. Symboliczna publikacja jego żony stała się natomiast cichym, osobistym gestem pamięci o człowieku, którego odejście poruszyło wielu kibiców. Źródła: eska.pl, kozaczek.pl
Nie żyje mama gwiazdy „Rancza”. Miała 101 lat, a za sobą niezwykłe życie
Smutna wiadomość obiegła środowisko artystyczne. Nie żyje Marianna Wojtoń, mama aktorki Anny Wojtoń, którą widzowie doskonale znają z serialu „Ranczo”. We wzruszającym pożegnaniu przypomniano nie tylko jej wyjątkową osobowość, ale także historię życia, która naznaczona była odwagą i trudnymi doświadczeniami.
Śmierć Marianny Wojtoń poruszyła nie tylko jej najbliższych, ale także społeczność Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie, z którym była związana przez ostatnich jedenaście lat. Mama aktorki Anny Wojtoń, znanej między innymi z serialu „Ranczo”, przeżyła 101 lat. W opublikowanym pożegnaniu przypomniano zarówno jej niezwykłe wojenne losy, jak i cechy, za które była ceniona przez osoby, które miały okazję ją poznać. Dom Artystów Weteranów pożegnał Mariannę Wojtoń Informację o śmierci Marianny Wojtoń przekazał Dom Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. Wieloletnia mieszkanka placówki odeszła 30 czerwca 2026 roku, mając 101 lat. We wpisie opublikowanym przez Dom Artystów Weteranów napisano: „Z głębokim smutkiem żegnamy Panią Mariannę Wojtoń, wieloletnią mieszkankę Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie, która odeszła 30 czerwca 2026 roku w wieku 101 lat.” Marianna Wojtoń mieszkała w Skolimowie przez jedenaście lat. Pracownicy placówki wspominali ją nie tylko jako swoją mieszkankę, ale przede wszystkim jako osobę, która każdego dnia wnosiła do społeczności wiele ciepła i życzliwości. Historia odwagi, która zapisała się na całe życie Marianna Wojtoń urodziła się 26 października 1924 roku w Busku-Zdroju. Jej młodość przypadła na czas II wojny światowej. Jako szesnastolatka została wywieziona na przymusowe roboty do Niemiec, jednak zdołała uciec z transportu. Powrót do rodzinnego domu nie był możliwy, dlatego pod koniec 1941 roku wstąpiła do Batalionów Chłopskich. Walczyła w ich szeregach od listopada 1941 do stycznia 1945 roku. Za swoją działalność została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi. Po wojnie zamieszkała w Krakowie. Tam ukończyła studia i przez cztery dekady pracowała w Krakowskich Zakładach Melioracyjno-Wodocięgowych. „Zapamiętamy Ją jako osobę niezwykle pogodną” W pożegnaniu opublikowanym przez Dom Artystów Weteranów znalazły się szczególnie poruszające słowa. „Przez ostatnich jedenaście lat Pani Marianna była mieszkanką naszego Domu. Zapamiętamy Ją jako osobę niezwykle pogodną, życzliwą i pełną wewnętrznej siły. Swoją obecnością wzbogacała naszą społeczność, a Jej życiorys pozostanie dla nas świadectwem odwagi, patriotyzmu i wytrwałości.” Autorzy wpisu przekazali również kondolencje rodzinie, przypominając, że Marianna Wojtoń pozostawiła córkę Annę oraz wnuka. Anna Wojtoń od lat jest znana widzom „Rancza” Dla szerokiej publiczności nazwisko Wojtoń kojarzy się przede wszystkim z Anną Wojtoń. Aktorka zdobyła popularność dzięki roli Myćkowej w serialu „Ranczo”, a widzowie mogli oglądać ją również w produkcjach „M jak miłość”, „Klan” oraz „Na dobre i na złe”. Śmierć Marianny Wojtoń zamyka niezwykły rozdział historii kobiety, której życie naznaczyły wojenne doświadczenia, odwaga i wieloletnia praca. W Skolimowie pozostanie w pamięci jako osoba pełna pogody ducha i wewnętrznej siły, a słowa opublikowanego pożegnania najlepiej oddają to, jak zapamiętali ją ci, którzy towarzyszyli jej przez ostatnie lata życia. Zobacz też: Pamiętasz Myćkową z kultowego „Rancza”? Tak Anna Wojton wyglądała w latach 80. Tego o jej przeszłości nie wiedziałeś Źródła: onet.pl, eska.pl
Najstarszy z braci Miętus przerwał milczenie. Wzruszający wpis po śmierci Grzegorza. "Przez całe życie patrzył w niebo"
Po pogrzebie Grzegorza Miętusa głos zabrał jego najstarszy brat. Robert Miętus opublikował w mediach społecznościowych pełen emocji wpis, w którym podziękował za wsparcie okazane rodzinie i pożegnał byłego skoczka narciarskiego. Jego słowa szybko poruszyły osoby, które przez lata śledziły sportową drogę najmłodszego z braci Miętusów.
Kilka dni po tragedii rodzina Grzegorza Miętusa mierzy się z ogromną stratą. Choć w ostatnich dniach napływały przede wszystkim kondolencje i wspomnienia ze świata sportu, teraz głos zabrał ktoś szczególnie bliski byłemu skoczkowi. Robert Miętus, najstarszy z trzech braci, opublikował poruszające pożegnanie, w którym nie tylko podziękował za wsparcie, ale także podzielił się osobistymi słowami o Grześku, zapamiętanym przez bliskich jako człowiek pełen pasji i dobrej energii. Robert Miętus opublikował poruszający wpis po pogrzebie brata Śmierć Grzegorza Miętusa wstrząsnęła środowiskiem skoków narciarskich. Kilka godzin po uroczystościach pogrzebowych głos postanowił zabrać Robert Miętus – najstarszy z trzech braci, którzy wspólnie rozpoczynali swoją przygodę ze skokami. Na swoim profilu na Facebooku podziękował wszystkim, którzy w ostatnich dniach otoczyli rodzinę wsparciem. Nie zabrakło także wyjątkowych słów skierowanych do zmarłego brata. „Dziękuję wszystkim za okazane wsparcie, słowa otuchy, kondolencje, modlitwę oraz obecność w tych najtrudniejszych dla nas chwilach. Grzesiek przez całe życie patrzył w niebo. Najpierw jako skoczek narciarski z odwagą wybierał lot nad zeskokiem, później jako trener pomagał innym uwierzyć, że mogą wznieść się jeszcze wyżej. Dziś wierzymy, że wykonał swój ostatni, najpiękniejszy lot” – napisał Robert Miętus. Na zakończenie swojego wpisu zwrócił się jeszcze z prośbą o pamięć o Grzegorzu. „Każdy gest życzliwości ma dla nas ogromne znaczenie. Grzesiek na zawsze pozostanie w naszych sercach” – dodał. Czytaj też: Grzegorz Miętus odszedł w wieku 33 lat. Tak wyglądało jego życie z dala od reflektorów Bracia Miętus razem zaczynali swoją sportową drogę Robert Miętus jest najstarszym z trzech braci Miętusów. Obok niego skoki narciarskie trenowali również Krzysztof i najmłodszy Grzegorz. Cała trójka stawiała pierwsze kroki w klubie Start Krokiew Zakopane, gdzie ich trenerem był Kazimierz Długopolski. Tamte lata doskonale pamięta Jakub Kot, który razem z braćmi Miętus dorastał na skoczni. „Kiedy my zaczynaliśmy swoją karierę u pana Kazia Długopolskiego, wtedy to był Start Krokiew Zakopane, dopiero potem był AZS, bo jesteśmy z jednego klubu, to było wtedy trzech Miętusów: najstarszy Robert, Krzysiek i właśnie Grzesiek” – wspominał w rozmowie z WP SportoweFakty. Jak podkreślał były skoczek i ekspert Eurosportu, grupa młodych zawodników ze Startu Krokiew Zakopane należała wówczas do najbardziej utalentowanych. „W Start Krokiew Zakopane była paka niesamowita (...). Pamiętam, jakie to były duże talenty. Zawsze się mówiło, że na skocznie przychodziły takie 'gangi', bracia Koty, bracia Miętusy” – mówił Jakub Kot. Grzegorz Miętus był utalentowanym skoczkiem i trenerem Grzegorz Miętus przez lata reprezentował Polskę w skokach narciarskich. W 2009 roku wywalczył wraz z drużyną brązowy medal mistrzostw świata juniorów. Później zakończył sportową karierę i pozostał przy skokach jako trener, pracując między innymi z kadrą juniorów. Jakub Kot nie ukrywał, że potencjał najmłodszego z braci był bardzo duży. „Naprawdę miał wielki talent. Aż dziwne, że nie osiągnął większych wyników. Patrząc na to, jakim dysponował potencjałem, to wydawało się, że kwestią czasu jest, kiedy będzie wchodził do dziesiątki Pucharu Świata” – przyznał. Były skoczek zapamiętał go jednak przede wszystkim jako człowieka, który zarażał innych dobrą energią. „Od zawsze pamiętam Grześka, jako takiego człowieka pełnego uśmiechu, werwy, energii. Lubił dokuczać w dobrym tego słowa znaczeniu. (...) Pamiętamy go wszyscy jako takiego uśmiechniętego, otwartego człowieka” – powiedział. Zobacz też: Maciej Kot wrócił do wspólnych chwil z Grzegorzem Miętusem. To zdjęcie łamie serce Pogrzeb odbył się 8 lipca Grzegorz Miętus zmarł w tragicznych okolicznościach w sobotę, 4 lipca. Po kilkugodzinnych poszukiwaniach prowadzonych przez rodzinę i służby jego ciało odnaleziono w Zakopanem. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w środę, 8 lipca. Tego samego dnia po ostatnim pożegnaniu Robert Miętus zdecydował się opublikować wpis, który stał się symbolicznym pożegnaniem najmłodszego z trzech braci. Słowa o „ostatnim, najpiękniejszym locie” poruszyły nie tylko bliskich rodziny, ale również wielu kibiców, którzy pamiętają Grzegorza zarówno jako utalentowanego skoczka, jak i trenera pracującego z młodymi zawodnikami. Źródła: Interia Sport, WP SportoweFakty, o2.pl
Miała być gwiazdą barów dla kowbojów, a pokochał ją cały świat. Bonnie Tyler osiągnęła sukces choć nikt nie wierzył w jej talent
Świat muzyki pogrążył się w żałobie. Odeszła Bonnie Tyler, legendarna wokalistka, której charakterystyczny głos znał cały świat. Ten głos, chropowaty, twardy, początkowo był jej utrapieniem, bo mało kto wierzył, że ludzie będą chcieli słuchać "skrzeczącej" piosenkarki. Ona jednak z tej "wady" uczyniła swój największy atut. I choć zaczynała od występów w podrzędnych barach, podbiła sceny całego świata.
"Rodzina i zespół Bonnie z przykrością ogłaszają, że Bonnie niespodziewanie zmarła zeszłej nocy w szpitalu w Portugalii w wyniku choroby, na którą była leczona". Taki komunikat podało dziś rano BBC. Fani piosenkarki, którzy wierzyli, że trwające od kilku tygodni leczenie zakończy się pomyślnie, pogrążyli się w żałobie. Bo choć Tyler najlepsze lata kariery miała już dawno za sobą i wiodła spokojne życie emerytki na portugalskiej prowincji, to jej piosenki wciąż uwielbiały miliony ludzi na całym świecie. Bonnie Tyler bez wątpienia jest posiadaczką jednego z najbardziej wyjątkowych głosów. Największą karierę zrobiła pod koniec lat 70., jednak gdy lekarze zdiagnozowali na jej strunach głosowych guzy, artystka gotowa była pożegnać się z marzeniem o karierze muzycznej... Szybko jednak się okazało, że to, co początkowo wydawało się być wadą, stało się największym atutem wokalistki. Na swoim koncie ma wiele utworów, a sporo z nich do dziś nie straciło na popularności. Oto wyjątkowa historia Bonnie Tyler! Młode lata Bonnie Tyler Gaynor Hopkins – tak naprawdę nazywa się Bonnie Tyler – urodziła się 8 czerwca 1951 roku w małym miasteczku Skewen. Wychowała się w dużej rodzinie, miała czterech braci i trzy siostry. W domu uwielbiano muzykę różnych gatunków, a mała Gaynor wcześnie wykazała umiejętności muzyczne. Pierwszą piosenką w wykonaniu córki głęboko wierzących rodziców był hymn religijny. Śpiewanie w kościele było jedynie obowiązkiem, ponieważ dziewczyna preferowała zupełnie inną muzykę, w tym rock'n'roll i blues. Po szkole Gaynor pracowała w sklepie spożywczym, a po godzinach śpiewała w nocnym klubie. Wielu mówiła, że na tym skończy karierę, bo z takim chropowatym głosem może występować tylko w barach dla kowbojów. Tyler miała jednak większe aspiracje. W wieku 18 lat wzięła udział w konkursie wokalnym dla amatorów i zajęła drugie miejsce. Właśnie wtedy, zainspirowana małym zwycięstwem, postanowiła zostać piosenkarką. Zobacz też: „Może gdybym wiedziała, co mnie czeka, nie chciałabym tego przejść”. Przypominamy ostatni wywiad z Korą dla VIVY! Bonnie Tyler, mąż Robert Sullivan, 1993 rok Kariera Bonnie Tyler Po wygranym konkursie artystka przyjęła pseudonim. Roger Bell z wytwórni Chapell Music zwrócił uwagę na 24-letnią wtedy wokalistkę i zaprosił ją do Londynu, a następnie pomógł wybrać nowe dźwięczne imię. Debiutancki singiel Bonnie Tyler został wydany w kwietniu 1976 roku, ale nie zrobił kariery, dlatego producenci postawili na kampanię reklamową. To był strzał w dziesiątkę – krytycy w wyjątkowo pozytywny sposób wypowiadali się o nowej piosenkarce, ale tylko w Wielkiej Brytanii. Jeśli chodzi o resztę świata, wciąż niewiele osób wiedziało o Bonnie Tyler. W 1977 roku artystka przeszła poważną operację strun głosowych. Po leczeniu lekarze zabronili Tyler rozmawiać przez co najmniej miesiąc, ale kobieta nie mogła wytrzymać. Z tego powodu jej głos, wcześniej dźwięczny i czysty, zrobił się ochrypły. Bonnie rozpaczała, wierząc, że wada zakończy jej karierę muzyczną. Jednak sukces utworu It's a Heartache mówił o czymś innym. Po wydaniu tego singla spełniło się marzenie Gaynor Hopkins – stała się sławna. Czytaj też: To była miłość od trzeciego wejrzenia, a są razem od ponad dwóch dekad. Mało kto wie, kim jest żona znanego komika W 1978 roku Bonnie Tyler nagrała dwa albumy, zyskując ogromną popularność. W 1979 roku wzięła udział w festiwalu, który odbywał się w Tokio i zdobyła pierwsze miejsce. Jednak po wydaniu czwartego albumu artystka zapragnęła zmian – przez długi czas próbowała skontaktować się z producentem muzycznym Jimem Steinmanem. Mężczyzna docenił potencjał młodej piosenkarki i dziś znany jest jako autor najsłynniejszych piosenek Tyler z lat 80., w tym Total Eclipse Of The Heart. View oEmbed on the source website Na początku lat 90. Tyler zmieniła producenta. Pracował z nią nad albumem Bitterblue, ale krytycy zareagowali w bardzo zróżnicowany sposób. W 2013 roku wystąpiła na Eurowizji, reprezentując Wielką Brytanię, chociaż początkowo nie chciała brać udziału. Zgodziła się, ponieważ uznała to za dobrą reklamę, ale zajęła 15. miejsce. Z kolei w 2016 roku wyruszyła w trasę koncertową po Niemczech, ciesząc wielbicieli najsłynniejszymi piosenkami. W 2017 roku nagrała utwór Love's Holding On, w którym towarzyszy jej gitarzysta Axel Rudi Pell. W 2019 r. mogliśmy też oglądać artystkę w programie Jaka to melodia oraz w roli gościa specjalnego na Top of The Top Festival w Sopocie. Bonnie Tyler wybaczyła mężowi zdradę, a gdy zachorował, trwała przy jego łóżku W 1972 roku Gaynor Hopkins poślubiła sportowca i agenta nieruchomości Roberta Sullivana. I chociaż związek słynnej piosenkarki i utalentowanego biznesmena wydawał się idealny, małżeństwo nie uniknęło dość głośnego skandalu. Dziennik The Mirror ujawnił szokujące wyznanie domniemanej kochanki Sullivana, Meghann Pernot. „Mój romans z mężem Bonnie trwa od kilku lat, zaczęło się od niewinnych SMS-ów, potem były wypady do luksusowych hoteli, aż w końcu nasza relacja przerodziła się w miłość. Nie byłam w stanie dłużej ukrywać tego związku przed wokalistką, uważam ją za wspaniałego człowieka. Robert nie chciał słyszeć o rozwodzie, złamał mi serce”, wyznała wtedy. Po publikacji Robert miał zawał, a Bonnie opiekowała się mężem. Małżonkowie zaprzeczyli tym doniesieniom, ale media utrzymują, że łączą ich już tylko pieniądze, dlatego artystka z łatwością wybaczyła mężczyźnie zdradę. Niestety, główne marzenie małżeństwa nigdy się nie spełniło. Piosenkarka próbowała zajść w ciążę przez wiele lat. W 1990 roku udało jej się, ale w trzecim miesiącu doszło do poronienia. Jednak w domu Bonnie Tyler często słychać śmiech dzieci, ponieważ artystka utrzymuje ciepłe relacje z rodzeństwem – odwiedzają ją ze swoimi pociechami. Bonnie Tyler z mężem Robertem Sullivanem Bonnie Tyler, mąż Robert Sullivan, Monachium, Niemcy, 09.10.2014 rok W ostatnich tygodniach fani Tyler z niepokojem śledzili doniesienia na temat poważnych problemów zdrowotnych gwiazdy. W maju 2026 roku legendarna wokalistka trafiła do szpitala w Portugalii, gdzie przeszła operację jelita. Choć zabieg się udał, niespodziewanie doszło do powikłań. Według medialnych relacji stan zdrowia gwiazdy był na tyle poważny, że lekarze zdecydowali o wprowadzeniu jej w śpiączkę farmakologiczną. Przedstawiciel artystki wyjaśniał wówczas, że decyzja była elementem prowadzonej terapii. Jednocześnie zwrócił się z prośbą o uszanowanie prywatności Bonnie Tyler w tym wymagającym czasie. Potem pojawiły się doniesienia, że najgorsze minęło, a w serca fanów piosenkarki wstąpiła nadzieja. Dziś ta nadzieja zgasła. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgczmmgv-c41204c.jpg" width="2396" height="1600" alt="MADRID, SPAIN - JULY 30: Bonnie Tyler during her performance at the Hipodromo de la Zarzuela, on 30 July 2021, in Madrid, Spain. . (Photo By Javier Ramirez/Europa Press via Getty Images)" title="Bonnie Tyler Performs At The 'push And Play' Festival At The Hipodromo De La Zarzuela In Madrid ." /> Bonnie Tyler, 30.07.2021, Hiszpania
Na jego kultowych dziełach wychowały się pokolenia Polaków. Nie żyje mistrz komiksu. Tadeusz Baranowski miał 81 lat
Wyobraźnia miała jego kreskę, a kolejne pokolenia wychowywały się na stworzonych przez niego bohaterach. Tadeusz Baranowski, jeden z najwybitniejszych twórców polskiego komiksu, zmarł w wieku 81 lat. Pozostawił po sobie dorobek, który na trwałe zapisał się w historii polskiej kultury.
To wiadomość, która zamyka ważny rozdział w historii polskiego komiksu. Tadeusz Baranowski – autor kultowych serii, ilustrator i grafik – zmarł w wieku 81 lat. O jego śmierci poinformował m.in. Międzynarodowy Festiwal Komiksu i Gier w Łodzi. Pozostawił po sobie twórczość, która od lat zajmuje szczególne miejsce w pamięci kolejnych pokoleń czytelników. Tadeusz Baranowski nie żyje. Smutna wiadomość obiegła media Świat polskiego komiksu pogrążył się w żałobie. Tadeusz Baranowski nie żyje. Autor cenionych komiksów, ilustrator, artysta malarz zmarł 7 lipca w wieku 81 lat. Informacja o śmierci artysty została przekazana w mediach społecznościowych przez Międzynarodowy Festiwal Komiksu i Gier w Łodzi. Wiadomość błyskawicznie dotarła do czytelników i osób od lat śledzących dorobek jednego z najbardziej rozpoznawalnych twórców polskiego komiksu. „Trudno znaleźć słowa, by przekazać tę potwornie smutną wiadomość. Odszedł wczoraj Artysta wielki, Mistrz komiksowej sztuki, wirtuoz humoru i zabawy formą, twórca legendarnych postaci, które zostaną z nami na zawsze. Odszedł człowiek oddany swoim fanom, poświęcający godziny na autografy i rozmowy. Potrafił niespodziewanie przyjechać do naszego Centrum obejrzeć wystawę albo zajrzeć znienacka na festiwal. I choć narzekał potem na zmęczenie, wiemy, że takie spotkania dawały mu energię do działania. Przekazujemy Ani Baranowskiej i najbliższym Tadeusza najszczersze kondolencje. Będzie nam Ciebie Tadziu bardzo brakować”, przekazano. Tadeusz Baranowski 2002 Tadeusz Baranowski: Twórca komiksów, które stały się częścią polskiej kultury Nazwisko Tadeusza Baranowskiego zajmuje szczególne miejsce w historii polskiej ilustracji i komiksu. Był autorem dzieł, które dla wielu czytelników stały się pierwszym spotkaniem z niezwykłym światem pełnym nieoczywistych bohaterów i oryginalnych historii. Jego komiksy i ilustracje dla wielu stały się elementem dzieciństwa, inspiracją i przykładem twórczości, która wyróżniała się własnym stylem oraz rozpoznawalnym językiem graficznym. Artystyczna droga Tadeusza Baranowskiego rozpoczęła się w Zamościu, gdzie przyszedł na świat 6 stycznia 1945 roku. Artystyczna wrażliwość towarzyszyła mu od najmłodszych lat. Był synem rzeźbiarza Eugeniusza Baranowskiego i Stefanii Baranowskiej z domu Duras. Dzieciństwo i młodość spędził w Lublinie, gdzie jego ojciec pełnił funkcję dyrektora Liceum Sztuk Plastycznych. Talent rozwijał na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, której był absolwentem. Po ukończeniu studiów Tadeusz Baranowski związał swoją zawodową drogę z grafiką. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/pap200705310A1-1-d7d2be0.jpg" width="2124" height="2336" alt="Warszawa, 2007-05-31. Minister kultury Kazimierz Michał Ujazdowski wręczył medale "Zasłużony Kulturze - Gloria Artis" wybitnym twórcom komiksów m. in. Tadeuszowi Baranowskiemu" title="Warszawa, 2007-05-31. Minister kultury Kazimierz Michał Ujazdowski wręczył medale "Zasłużony Kulturze - Gloria Artis" wybitnym twórcom komiksów m. in. Tadeuszowi Baranowskiemu" /> Współpracował z redakcjami popularnych czasopism, wśród których znalazły się „Przyjaciółka”, „Świat Młodych”, „Razem” oraz „Na Przełaj”. To właśnie na ich łamach rozwijał warsztat i umacniał swoją pozycję jako grafik oraz ilustrator. Przełom w jego twórczości przyszedł za sprawą dziennikarza Jerzego Dąbrowskiego, który zachęcił go do stworzenia pierwszego komiksu. Tak narodził się „Ten piekielny Barnaba”, opublikowany w 1975 roku na łamach „Świata Młodych”. W jego dorobku znajdują się między innymi kultowe serie „Podróż smokiem Diplodokiem”, „Antresolka profesorka Nerwosolka”, „Skąd się bierze woda sodowa” czy „Orient Men”. To właśnie te tytuły sprawiły, że kolejne pokolenia odbiorców zapamiętały jego charakterystyczny sposób opowiadania. Twórczość Baranowskiego przez lata budowała jego pozycję jako jednego z najbardziej rozpoznawalnych autorów komiksów w Polsce. Z powodzeniem realizował także projekty graficzne dla branży reklamowej, a jego wyobraźnia znalazła wyraz również w animacji. To właśnie on stworzył postaci do pełnometrażowego filmu animowanego „Filemon i przyjaciele”, poszerzając swój dorobek o kolejną ważną kartę w historii polskiej ilustracji. Talent Tadeusza Baranowskiego nie zatrzymał się na polskich granicach. Jego charakterystyczna kreska i autorski sposób opowiadania historii zyskały uznanie także w Europie Zachodniej. To właśnie tam jego twórczość trafiła do grona międzynarodowych odbiorców. Na łamach belgijskiego magazynu „Tintin” tworzył komiksy do scenariuszy Jeana Dufauxa i Michela de Boma. Twórca przygotował część ilustracji do ekskluzywnego wydania piosenek Jacques’a Brela, które zostało opublikowane w Belgii i we Francji. w 2008 roku, po wielu latach, Tadeusz Baranowski ponownie zwrócił się ku malarstwu. W 2007 roku artysta otrzymał medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Rodzinie i bliskim składamy głębokie wyrazy współczucia.
Fani pogrążeni w żałobie. Nie żyje Louise Lasser. Muza i była żona Woody’ego Allena odeszła w wieku 87 lat
Hollywood żegna Louise Lasser. Aktorka, która zdobyła popularność dzięki serialowi „Mary Hartman, Mary Hartman” i przez lata była związana z Woodym Allenem zarówno prywatnie, jak i zawodowo, zmarła w wieku 87 lat.
Świat filmu i telewizji obiegła smutna wiadomość. Louise Lasser – aktorka znana z kultowego serialu „Mary Hartman, Mary Hartman” i była żona Woody'ego Allena – zmarła w wieku 87 lat. Informacja o jej śmierci poruszyła wielbicieli jej twórczości. Artystka odeszła w swoim domu na Manhattanie w Nowym Jorku. Louise Lasser nie żyje. Miała 87 lat Wiadomość o śmierci Louise Lasser poruszyła świat filmu i telewizji, przywołując pamięć o aktorce, która swoją charyzmą i ekranową obecnością zapisała się w historii amerykańskiej popkultury. Dla milionów widzów pozostanie przede wszystkim niezapomnianą gwiazdą serialu „Mary Hartman, Mary Hartman” – produkcji, która uczyniła z niej jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy telewizji swoich czasów. Smutną wiadomość przekazała przyjaciółka aktorki, Susan Charlotte. Louise Lasser zmarła 6 lipca w swoim domu na Manhattanie w Nowym Jorku. Miała 87 lat, pozostawiając po sobie role, które do dziś zajmują ważne miejsce w historii amerykańskiej telewizji. Czytaj też: Spotkali się po 30 latach i dostali drugą szansę. Wszystko zaczęło się od jednego telefonu Jej historia w świecie show-biznesu rozpoczęła się na deskach Broadwayu. W 1962 roku Louise Lasser została dublerką Barbry Streisand w musicalu „I Can Get It For You Wholesale”, otwierając tym samym rozdział kariery, która z czasem zaprowadziła ją przed kamery filmowe i telewizyjne. Niedługo później rozpoczęła swoją filmową drogę, debiutując w obrazie „What's Up, Tiger Lily?” w reżyserii Woody'ego Allena. Kolejne lata przyniosły role w jego następnych produkcjach – „Take the Money and Run”, „Bananas” oraz „Wszystko, co chcielibyście wiedzieć o seksie, ale baliście się zapytać”. Przełomem w jej karierze okazała się jednak kreacja Mary Hartman, która przyniosła jej nominację do prestiżowej nagrody Emmy i na stałe ugruntowała jej pozycję w amerykańskiej telewizji. W następnych latach regularnie pojawiała się na małym ekranie, dołączając do obsady takich seriali jak „Taxi” czy „Girls”. Z kamerą pożegnała się dopiero w 2022 roku. Ostatni raz widzowie mogli zobaczyć Louise Lasser w filmie „Śmieszne strony”, w którym wystąpiła u boku Clive'a Owena, domykając trwającą sześć dekad zawodową drogę. Małżeństwo z Woodym Allenem Przez lata trudno było opowiadać o Louise Lasser, nie wspominając o Woodym Allenie. Ich drogi przecięły się na początku lat 60. w tętniącym życiem nowojorskim środowisku artystycznym. Kilka lat później, w 1966 roku, stanęli na ślubnym kobiercu, tworząc parę, która wzbudzała zainteresowanie nie tylko ze względu na życie prywatne, ale także twórcze ambicje. Choć ich małżeństwo zakończyło się w 1970 roku, zawodowa więź okazała się znacznie trwalsza. Louise Lasser pozostała jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy pierwszego etapu filmowej kariery Allena. W świecie kina często określano ją mianem jednej z pierwszych muz reżysera. Ich ostatnim wspólnym projektem były „Stardust Memories”. Sama Lasser nigdy nie umniejszała znaczenia tej współpracy. Wręcz przeciwnie – wielokrotnie podkreślała, że wspólnie spędzone lata pozostawiły trwały ślad nie tylko w jej życiu, ale i zawodowej drodze. Jak przyznawała, właśnie dzięki filmom Allena mogła stworzyć role, które uważała za jedne z najważniejszych w swoim dorobku. „Uwielbiam jego twórczość. Ta relacja miała na mnie ogromny wpływ, pod każdym względem. To ciekawe [...]. Wiele moich najlepszych ról pochodzi właśnie z jego twórczości”, mówiła [cytat za tvn.pl]. Źródło: Plejada, Tvn.pl, Wikipedia
Lauren Bennett zmarła na długo przed oficjalnym komunikatem. Ujawniono nowe fakty
Lauren Bennett, znana z hitu Party Rock Anthem oraz girlsbandu G.R.L., zmarła 29 maja 2026 roku. Choć artystka odeszła na miesiąc przed 37. urodzinami, wiadomość o jej śmierci została oficjalnie przekazana dopiero na początku lipca. Nowe ustalenia w tej sprawie opublikował portal USA Today.
Informacja o śmierci Lauren Bennett odbiła się szerokim echem w mediach na całym świecie. Uwagę zwrócił jednak nie tylko sam fakt odejścia wokalistki, ale również okoliczności przekazania tej wiadomości. Jak wynika z dokumentów, do których dotarł portal USA Today, artystka zmarła już pod koniec maja, natomiast oficjalne potwierdzenie pojawiło się dopiero ponad miesiąc później. Śmierć Lauren Bennett ogłoszono dopiero po ponad miesiącu. Kim była wokalistka? Lauren Bennett zmarła 29 maja 2026 roku w Anglii. Miała 36 lat i zaledwie kilka tygodni dzieliło ją od 37. urodzin, które przypadały 29 czerwca. Informacja o jej śmierci nie została jednak podana do publicznej wiadomości od razu. Dopiero 6 lipca członkinie girlsbandu G.R.L. opublikowały w mediach społecznościowych poruszające oświadczenie, w którym poinformowały o odejściu swojej koleżanki. Lauren Bennett była brytyjską piosenkarką i autorką tekstów. Międzynarodową rozpoznawalność zdobyła dzięki udziałowi w utworze „Party Rock Anthem” zespołu LMFAO, który stał się jednym z największych światowych przebojów początku lat 2010. Później występowała także w girlsbandzie G.R.L., znanym z takich utworów jak „Ugly Heart” czy „Lighthouse”. Wcześniej była również członkinią formacji Paradiso Girls. Przez lata współpracowała z wieloma producentami i artystami, budując pozycję cenionej wokalistki na scenie pop. Informację o śmierci Lauren Bennett przekazały jej koleżanki z zespołu G.R.L. we wpisie opublikowanym na oficjalnym profilu grupy na Instagramie. W oświadczeniu podkreśliły, że ich serca są złamane, a Lauren była osobą pełną talentu, ciepła i życzliwości. Napisały również, że pozostawiła po sobie nie tylko muzykę, ale przede wszystkim piękne wspomnienia i ludzi, których inspirowała swoją obecnością. Po publikacji wpisu media społecznościowe wypełniły się wspomnieniami fanów oraz osób związanych z branżą muzyczną. Wielu internautów przypominało największe przeboje artystki oraz jej występy u boku LMFAO, dzięki którym zdobyła międzynarodową popularność. Zagraniczne media ujawniają nowe szczegóły. Co wiadomo o śmierci Lauren Bennett? Nowe informacje dotyczące okoliczności śmierci Lauren Bennett opublikował portal USA Today. Dziennikarze dotarli do dokumentów koronera z hrabstw Kent i Medway, z których wynika, że wokalistka zmarła 29 maja w Anglii. Oznacza to, że wiadomość o jej odejściu została ujawniona opinii publicznej dopiero po ponad miesiącu. Z dokumentów wynika również, że Lauren Bennett zmarła na kilka tygodni przed swoimi 37. urodzinami. To właśnie dlatego część pierwszych doniesień błędnie podawała jej wiek jako 37 lat. Według ustaleń USA Today oficjalne potwierdzenie śmierci nastąpiło dopiero po publikacji oświadczenia zespołu G.R.L., które ukazało się 6 lipca. Na obecnym etapie przyczyna śmierci Lauren Bennett nie została ujawniona. Jak podaje USA Today, postępowanie prowadzone przez brytyjskiego koronera nadal trwa, a rozprawę, która ma pomóc wyjaśnić okoliczności śmierci wokalistki, wyznaczono na październik 2026 roku. Do czasu zakończenia postępowania brytyjskie służby nie przekazały dodatkowych informacji dotyczących przyczyny zgonu. Z tego względu zarówno rodzina, jak i przedstawiciele artystki nie komentują sprawy szerzej.
Tragiczna śmierć Grzegorza Miętusa poruszyła Polskę. Szwagierka przerwała milczenie. „Tak trudno uwierzyć”
Po poruszającym apelu Magdaleny Prochot-Miętus o uszanowanie prywatności rodziny po śmierci Grzegorza Miętusa, głos zabrała kolejna bliska mu osoba. Karolina, siostra żony byłego reprezentanta Polski, opublikowała pełne emocji pożegnanie. We wzruszających słowach wspominała nie sportowca, lecz przede wszystkim męża, tatę i człowieka, przy którym – jak napisała – „po prostu dobrze się było”.
Po śmierci Grzegorza Miętusa kolejne osoby z jego najbliższego otoczenia decydują się publicznie podzielić wspomnieniami. Każdy z tych wpisów pokazuje inną stronę byłego reprezentanta Polski i trenera – nie tę znaną ze skoczni, lecz tę, którą na co dzień znali rodzina i przyjaciele. Tym razem poruszające słowa opublikowała Karolina, siostra jego żony. W emocjonalnym pożegnaniu wspomina wspólne chwile, dziękuje za obecność w życiu swojej rodziny i składa obietnicę, która poruszyła wielu internautów. „Tak trudno uwierzyć, że już Cię nie ma” Śmierć Grzegorza Miętusa poruszyła jego najbliższych. Po tym, jak żona byłego skoczka zaapelowała o uszanowanie prywatności rodziny i zakończenie internetowych spekulacji, w mediach społecznościowych pojawił się kolejny niezwykle osobisty wpis. Karolina, siostra Magdaleny Prochot-Miętus, opublikowała wzruszające pożegnanie swojego szwagra. Już pierwsze słowa pokazują, z jak ogromnym bólem przyszło jej zmierzyć się z tą stratą. „Grzesiu… Nie potrafię pogodzić się z tym, że już Cię nie ma. Tak trudno uwierzyć, że już nigdy nie usiądziemy razem przy stole. Że nie będzie naszych wieczornych rozmów, wspólnego śmiechu i Twojego charakterystycznego spokoju, który udzielał się wszystkim dookoła.” We wpisie nie zabrakło wspomnień o codziennych chwilach, które dziś nabrały zupełnie innego znaczenia. Karolina podkreśliła, że obecność Grzegorza Miętusa dawała poczucie bezpieczeństwa i spokoju wszystkim, którzy mieli okazję go poznać. Czytaj też: Nie żyje Grzegorz Miętus. Żona byłego skoczka wystosowała poruszający apel „Byłeś człowiekiem, przy którym po prostu dobrze się było” W dalszej części wpisu szwagierka wspominała Grzegorza Miętusa jako człowieka skromnego, życzliwego i oddanego swojej rodzinie oraz pasji. „Byłeś człowiekiem, przy którym po prostu dobrze się było. Nie musiałeś mówić wiele – sama Twoja obecność dawała poczucie, że wszystko jest na swoim miejscu. Będę pamiętać Cię zawsze uśmiechniętego. Dobrego. Skromnego. Oddanego temu, co kochałeś.” Choć skoki narciarskie były ważną częścią jego życia, we wspomnieniu najwięcej miejsca zajmują relacje z najbliższymi. Karolina napisała, że dla wielu osób był cenionym trenerem, jednak dla niej pozostanie przede wszystkim członkiem rodziny. „Skoki narciarskie były Twoją pasją, ale jeszcze większym darem było to, jak potrafiłeś tą pasją zapalać młodych ludzi. Dla wielu byłeś trenerem, dla mnie szwagrem, a dla Mieszka ukochanym ojcem chrzestnym. Byłeś wspaniałym mężem mojej siostry i najcudowniejszym tatą dla swoich chłopców.” To właśnie te słowa poruszyły wielu internautów, którzy pod wpisem pozostawili wyrazy współczucia dla całej rodziny. Poruszająca obietnica dla dzieci Grzegorza Miętusa Najbardziej emocjonalnym fragmentem wpisu okazała się osobista obietnica, jaką Karolina złożyła swojemu zmarłemu szwagrowi. Zapewniła, że będzie wspierać jego dzieci i zrobi wszystko, aby dorastały otoczone miłością. „Obiecuję Ci, że będę przy nich. Że jako matka chrzestna zrobię wszystko, aby dorastali otoczeni miłością i żeby nigdy nie zabrakło im wsparcia. Będę przypominać im, jakim byłeś człowiekiem, i pielęgnować w nich wszystkie wartości, które nosiłeś w swoim sercu – dobroć, pokorę, uczciwość, szacunek i miłość do ludzi.” Na zakończenie wpisu opublikowała również krótkie pożegnanie napisane w imieniu swojego syna, dla którego Grzegorz Miętus był ojcem chrzestnym. „Jeśli kiedyś spojrzę w niebo po wygranym meczu, uśmiechnę się do Ciebie. Bo wiem, że będziesz tam, dumny z nas, bijąc nam największe brawa. Proszę, czuwaj nade mną. A ja obiecuję, że nigdy Cię nie zapomnę.” Maciej Kot również pożegnał byłego kolegę Do licznych słów pożegnania dołączył także Maciej Kot. Były reprezentant Polski opublikował w mediach społecznościowych czarno-białe zdjęcie z czasów wspólnych występów w Wagraf Team. Do fotografii dołączył jedynie krótki, ale wymowny wpis: „Spoczywaj w pokoju…” To kolejny gest pokazujący, jak wielkim szacunkiem Grzegorz Miętus cieszył się w środowisku skoków narciarskich. Tym razem jednak najmocniej wybrzmiały słowa jego najbliższych, którzy pożegnali go nie jako sportowca, lecz przede wszystkim jako kochającego męża, oddanego ojca, szwagra i człowieka, którego obecność pozostawiła po sobie pustkę trudną do opisania. Zobacz też: „Żyliśmy nadzieją”. Jakub Kot wspomina chwile przed tragiczną wiadomością o 33-letnim skoczku
„Żyliśmy nadzieją”. Jakub Kot wspomina chwile przed tragiczną wiadomością o 33-letnim skoczku
Śmierć Grzegorza Miętusa poruszyła całe środowisko skoków narciarskich. Wśród osób, które nie kryją emocji, jest Jakub Kot. Były reprezentant Polski wrócił wspomnieniami do lat spędzonych z kolegą w reprezentacji i na łamach Faktu opowiedział o wielkim talencie Miętusa, jego niezwykłym charakterze oraz chwilach, które na zawsze pozostaną w jego pamięci.
Środowisko skoków narciarskich wciąż nie może pogodzić się z odejściem Grzegorza Miętusa. Jakub Kot był jednym z tych, którzy do ostatnich chwil przed przekazaniem tragicznej wiadomości żyli nadzieją na szczęśliwy finał prowadzonych w Zakopanem poszukiwań. Dziś były reprezentant Polski w rozmowie z Faktem wraca pamięcią do wspólnych lat spędzonych na skoczni. Wspomina nie tylko sportowe sukcesy i talent kolegi, ale przede wszystkim człowieka, którego – jak podkreśla – trudno będzie zapomnieć. Śmierć Grzegorza Miętusa. Kulisy tragedii Grzegorz Miętus zmarł w wieku 33 lat. Zanim pojawiła się tragiczna wiadomość, w Zakopanem trwały poszukiwania byłego skoczka. Finał akcji okazał się tragiczny. Nieoficjalnie przekazano również, że do śmierci byłego reprezentanta Polski nie przyczyniły się osoby trzecie. W kolejnych godzinach w mediach społecznościowych zaczęły pojawiać się liczne komentarze i domysły dotyczące okoliczności śmierci byłego skoczka. W odpowiedzi na nie głos zabrała żona Grzegorza Miętusa, Magdalena Prochot-Miętus, apelując o uszanowanie prywatności rodziny i niepowielanie niepotwierdzonych informacji. „Największym wyrazem szacunku, jaki możemy dziś okazać, jest milczenie, empatia i powstrzymanie się od powielania niesprawdzonych informacji. Pamiętajmy, że za każdą tragedią stoi rodzina, bliscy i przyjaciele, którzy przeżywają niewyobrażalny ból” – napisała. Jej słowa spotkały się z licznymi wyrazami wsparcia ze strony kibiców oraz przedstawicieli środowiska skoków narciarskich. W takich okolicznościach szczególnego znaczenia nabierają również wspomnienia osób, które znały Grzegorza Miętusa od początku jego sportowej drogi. Jednym z nich podzielił się Jakub Kot. Czytaj też: Nie żyje Grzegorz Miętus. Żona byłego skoczka wystosowała poruszający apel Trudne godziny w Zakopanem Były skoczek, a obecnie trener przyznał, że znajomi Grzegorza Miętusa od początku zdawali sobie sprawę z powagi sytuacji. Wiele osób chciało pomóc w poszukiwaniach, jednak działania prowadziły już odpowiednie służby i pozostawało jedynie czekać na rozwój wydarzeń. Kiedy nadeszła dramatyczna informacja, środowisko sportowe Zakopanego pogrążyło się w żałobie. Jakub Kot w rozmowie z "Faktem" wyznał, że jego najbardziej poruszył rodzinny wymiar tej tragedii. „Wiem, że Grzesiek miał żonę i dwóch małych synów. Sam mam trójkę dzieci, więc taka rodzinna tragedia porusza człowieka jeszcze bardziej” – dodał w tym samym wywiadzie. Od małej skoczni do reprezentacji Polski Ich znajomość zaczęła się wiele lat temu w Zakopanem. To właśnie tam, pod okiem Kazimierza Długopolskiego, spotkali się jako młodzi chłopcy marzący o sukcesach na największych skoczniach świata. Jakub Kot z uśmiechem wspominał, że na treningach spotykały się całe sportowe rodziny – Kotowie, Miętusowie i Kowalowie. Początki były dalekie od profesjonalnych warunków. Stare kombinezony, wysłużony sprzęt i niewielka szatnia przy skoczni K-30 nikomu jednak nie przeszkadzały. Liczyła się przede wszystkim pasja i wspólne marzenia. W pamięci byłego reprezentanta Polski szczególne miejsce zajmują także pierwsze wyjazdy do Szczyrku na skocznię Skalite oraz atmosfera, która towarzyszyła młodym zawodnikom rozpoczynającym sportową drogę. „Miał możliwości, by regularnie plasować się w czołowej dziesiątce Pucharu Świata” Choć kariera Grzegorza Miętusa nie potoczyła się tak, jak wielu przewidywało, Jakub Kot nie ma wątpliwości, że należał do najbardziej utalentowanych skoczków swojego pokolenia. „To był zawodnik z ogromnym talentem. Szczerze uważam, że miał możliwości, by regularnie plasować się w czołowej dziesiątce Pucharu Świata” – ocenił. Jednym z najważniejszych momentów ich wspólnej historii pozostaje brązowy medal mistrzostw świata juniorów, zdobyty razem z Maciejem Kotem i Andrzejem Zapotocznym. Jak przyznał były skoczek, zdjęcie z tamtego podium do dziś należy do jego najcenniejszych pamiątek. „To był człowiek od dobrej atmosfery” We wspomnieniach Jakuba Kota Grzegorz Miętus pozostaje przede wszystkim człowiekiem, który potrafił wywołać uśmiech i rozładować napięcie nawet w najtrudniejszych chwilach. „To był człowiek od dobrej atmosfery. Zawsze uśmiechnięty, zawsze gotowy do żartu. Miał ogromny dystans do siebie i wielkie poczucie humoru” – wspominał. Poza skokami narciarskimi Miętus chętnie grał w siatkówkę i interesował się sportami motorowymi. Po zakończeniu kariery rozpoczął pracę jako trener. Jakub Kot podkreśla, że świetnie odnalazł się w tej roli, potrafił przekazywać wiedzę i budować bardzo dobre relacje z młodymi zawodnikami. To właśnie taki obraz byłego reprezentanta Polski pozostanie z nim na zawsze – uśmiechniętego, życzliwego i pełnego energii człowieka, który dla wielu kolegów z kadry był nie tylko utalentowanym skoczkiem, ale także kimś, kto potrafił stworzyć dobrą atmosferę zarówno na treningach, jak i poza skocznią.
Nie żyje Grzegorz Miętus. Żona byłego skoczka wystosowała poruszający apel
To niezwykle smutna wiadomość dla środowiska polskich skoków narciarskich. Grzegorz Miętus, były reprezentant Polski i trener kadry juniorów Polskiego Związku Narciarskiego, zmarł w wieku 33 lat. Chwilę po pojawieniu się informacji w mediach społecznościowych zaczęły pojawiać się spekulacje dotyczące okoliczności jego śmierci. W odpowiedzi na nie głos zabrała żona sportowca, apelując o szacunek dla rodziny i powstrzymanie się od rozpowszechniania niepotwierdzonych informacji.
Informacja o śmierci Grzegorza Miętusa wstrząsnęła kibicami oraz osobami związanymi z polskimi skokami narciarskimi. Wiadomość została oficjalnie potwierdzona przez Polski Związek Narciarski, który pożegnał swojego współpracownika we wzruszającym komunikacie. „Z wielką przykrością odebraliśmy informację o śmierci Grzegorza Miętusa, który był trenerem bazowym w kadrze juniorów. Były skoczek narciarski z Dzianisza miał 33 lata. To bardzo smutny dzień dla polskich skoków narciarskich” – przekazał Polski Związek Narciarski. Wiadomość bardzo szybko obiegła media społecznościowe. Pojawiły się liczne wpisy pełne wspomnień, kondolencji i słów wsparcia kierowanych do rodziny oraz bliskich zmarłego. Dla wielu kibiców Grzegorz Miętus pozostawał jednym z zawodników, którzy przez lata byli obecni na najważniejszych krajowych i międzynarodowych zawodach. Kim był Grzegorz Miętus? Od medalisty mistrzostw świata juniorów do trenera młodych skoczków Grzegorz Miętus od najmłodszych lat był związany ze skokami narciarskimi. W 2009 roku wywalczył brązowy medal mistrzostw świata juniorów w konkursie drużynowym. W składzie znaleźli się również Maciej Kot, Jakub Kot i Andrzej Zapotoczny. Na swoim koncie miał także starty podczas mistrzostw świata juniorów, Zimowego Olimpijskiego Festiwalu Młodzieży Europy oraz medale mistrzostw Polski. W styczniu 2010 roku zadebiutował w zawodach Pucharu Świata w Zakopanem, a już kilka dni później w Klingenthal zdobył pierwsze punkty cyklu, zajmując 22. miejsce. Najlepszym rezultatem w jego karierze pozostała 20. lokata wywalczona w Willingen. Choć wielu sympatyków skoków liczyło na dalszy rozwój jego sportowej kariery, w 2016 roku podjął decyzję o jej zakończeniu. Nie rozstał się jednak ze sportem. Swoje doświadczenie postanowił przekazywać kolejnym pokoleniom zawodników. Pracował jako trener w Polskim Związku Narciarskim oraz w AZS Zakopane. W ostatnich latach pełnił funkcję trenera bazowego kadry juniorów, wspierając rozwój młodych skoczków i dzieląc się wiedzą zdobytą podczas wieloletniej kariery. Warto przypomnieć, że Grzegorz Miętus nie był jedynym przedstawicielem swojej rodziny, który zapisał się w historii polskich skoków narciarskich. Jego starszy brat, Krzysztof Miętus, również reprezentował Polskę na międzynarodowych zawodach. Występował w Pucharze Świata, wziął udział w zimowych igrzyskach olimpijskich w Vancouver w 2010 roku i zdobywał medale mistrzostw Polski. Obaj bracia przez lata byli związani z polskimi skokami narciarskimi, a Grzegorz po zakończeniu kariery zawodniczej pozostał przy tej dyscyplinie jako trener, szkoląc kolejne pokolenie młodych zawodników. Żona Grzegorza Miętusa zabrała głos. Zaapelowała o szacunek dla rodziny Po tragicznej wiadomości w przestrzeni internetowej zaczęły pojawiać się liczne domysły dotyczące okoliczności śmierci byłego skoczka. Na publikowane komentarze zareagowała Magdalena Prochot-Miętus. W pierwszym wpisie zwróciła się do mediów z prośbą o uszanowanie prywatności swojej oraz synów. „Zwracam się do wszystkich mediów o uszanowanie prywatności mojej i moich synów w tym ciężkim dla nas czasie i nierozpowszechnianie nieprawdziwych informacji związanych ze śmiercią mojego Męża” – napisała. Kilka godzin później opublikowała kolejne oświadczenie, w którym ponownie zaapelowała o odpowiedzialność i powstrzymanie się od rozpowszechniania niesprawdzonych informacji. „W związku z pojawiającymi się w mediach oraz w przestrzeni internetowej licznymi spekulacjami dotyczącymi śmierci Grzegorza Miętusa, apelujemy o zaprzestanie rozpowszechniania niepotwierdzonych informacji, domysłów i krzywdzących komentarzy” – przekazała. W dalszej części wpisu podkreśliła, że rodzina potrzebuje przede wszystkim spokoju i zrozumienia. „Prosimy media o odpowiedzialność i rzetelność, a wszystkich użytkowników internetu o powstrzymanie się od komentowania i spekulowania na temat przyczyn śmierci. Uszanujmy prywatność rodziny i pozwólmy jej przeżywać żałobę w spokoju i godności. Największym wyrazem szacunku, jaki możemy dziś okazać, jest milczenie, empatia i powstrzymanie się od powielania niesprawdzonych informacji. Pamiętajmy, że za każdą tragedią stoi rodzina, bliscy i przyjaciele, którzy przeżywają niewyobrażalny ból” – zaapelowała. Rodzina nie ujawniła przyczyny śmierci Bliscy Grzegorza Miętusa nie przekazali informacji dotyczących przyczyny jego śmierci i nie odnieśli się do pojawiających się w sieci spekulacji. Zamiast tego poprosili o uszanowanie prywatności oraz spokoju w czasie żałoby. Apel Magdaleny Prochot-Miętus zwrócił uwagę na potrzebę odpowiedzialnego komentowania tragedii i przypomniał, że za każdą taką wiadomością stoją najbliżsi, którzy mierzą się z ogromną stratą. W tych wyjątkowo trudnych chwilach rodzina prosi przede wszystkim o ciszę, szacunek i pozwolenie na przeżywanie żałoby z dala od niepotwierdzonych doniesień.
Holoubek mówił o nim: „wspaniały aktor o ciele tytana”. Odszedł zaledwie dwa miesiące po diagnozie
1 lipca przypada 83. rocznica urodzin Mariana Glinki – aktora, kulturysty i jednego z pionierów tej dyscypliny w Polsce. Miał zostać „polskim Arnoldem Schwarzeneggerem”, ale, jak uważał Gustaw Holoubek, polskie kino nigdy w pełni nie wykorzystało jego talentu. Pozostawił po sobie dziesiątki ról i niezwykły życiorys, który do dziś budzi podziw.
1 lipca 1943 roku w okupowanej Warszawie urodził się Marian Glinka – człowiek wielu talentów. Zanim zdobył uznanie jako aktor, trenował balet, odnosił sukcesy w kulturystyce i zapisał się w historii jako jeden z pionierów tej dyscypliny w Polsce. Choć wystąpił w wielu kultowych filmach i serialach, Gustaw Holoubek uważał, że jego potencjał nigdy nie został w pełni wykorzystany. W rocznicę urodzin przypominamy niezwykłe losy artysty, którego nagła śmierć w 2008 roku poruszyła rodzinę, przyjaciół i całe środowisko aktorskie. Marian Glinka: od baletu do aktorstwa. Był człowiekiem wielu talentów Przyszedł na świat w trakcie wojny, 1 lipca 1943 roku w Warszawie, wychowywał się na stołecznym Mokotowie. W wieku zaledwie dziesięciu lat zaczął trenować balet. Uczęszczał do miejscowej szkoły, jego rodzice byli przekonani, że Marian Glinka przyszłość zwiąże właśnie z tańcem. Tym bardziej że sami z tą dziedziną byli związani: matka Olga Glinkówna była pierwszą solistką Teatru Wielkiego, tańczyła m.in. w Polskim Balecie Reprezentacyjnym. Z kolei ojciec był baletmistrzem Opery Warszawskiej. I mimo że Marian Glinka na tym polu odnosił sukcesy, w pewnym momencie odkrył zgoła inny talent. W trakcie ulicznej bójki dostrzegł go asystent wybitnego polskiego pięściarza, Feliksa „Papy” Stamma. Zaproponował trening bokserki. Młody Marian Glinka, choć szczupły i chuderlawy, szybko poczuł, że to jest dyscyplina, w której chce się spełniać. Po drodze próbował jeszcze judo. Później trenował zapasy, biegi aż w końcu na dobre zajął się kulturystyką. „Był tak wątły i słaby, że stanowił wdzięczny »obiekt« dla docinków swoich kolegów. Wystarczy powiedzieć, że ważył wtedy 56 kg, obwód jego klatki piersiowej wynosił 76 cm, a bicepsu 23 cm. Na złość kolegom postanowił zostać silnym...”, pisał o nim w „Sporcie dla wszystkich” Ignacy Rej. CZYTAJ TAKŻE: Marcin Dorociński miał być piłkarzem, ale został aktorem. Nie przepada za sławą, a popularność wykorzystuje, by pomagać innym Na strychu urządził sobie salę treningową, zwaną „salą tortur”. Mimo że sprzętowi, na którym ćwiczył, daleko było do nowoczesności, nie poddawał się. Wylewał siódme poty codziennie przez dwie-trzy godziny. Był niezłomny, jeśli coś sobie postanowił, musiał tego dotrzymać. Tak też się stało. W zaledwie trzy lata osiągnął rezultaty, o jakich inny mogli pomarzyć! Marian Glinka, Daniel Olbrychski, Warszawa, listopad 2007 roku W latach 60. był z kulturystyką związany bardzo mocno, uważa się go za jednego z pionierów tej dyscypliny nad Wisłą. Jeździł na zawody, wygrywał, stał się ikoną. Trzy razy zdobył tytuł Mistrza Polski w kulturystyce, zaś pięć razy mistrza świata weteranów w sportach siłowych. Koledzy nazywali go żartobliwie „ostatnim Mohikaninem kulturystyki”. Siły zazdrościł mu sam Andrzej Seweryn, który stwierdził, że Marian Glinka „mógł zabić gołymi rękami”. Równocześnie wciąż odnosił sukcesy taneczne, nawet na szczeblu ogólnopolskim. Ale drzemał w nim jeszcze jeden istotny talent. W 1963 roku dostał się na Państwową Wyższą Szkołę Teatralną. Ukończył ją planowo pięć lat później. Na deskach teatru zadebiutował w styczniu 1968 roku. Przez lata był związany m.in. z Teatrami Komedia, Dramatycznym, Nowym czy Ateneum. Na szklanym ekranie zadebiutował natomiast w komedii „Kochajmy syrenki” Jana Rutkiewicza jako pracownik biurowy w Bolesławcu. Dorobek Mariana Glinki jest dosyć imponujący. Pojawił się w wielu fantastycznych, kultowych już dzisiaj polskich produkcjach, takich jak „Ziemia obiecana”, „W labiryncie”, „Zmiennicy”, „Alternatywy 4”, „Nie lubię poniedziałku”, „Dom”, „Kochaj mnie, kochaj”, oscarowa „Lista Schindlera” czy „Daleko od noszy”. Obsadzano go głównie w rolach epizodycznych i drugoplanowanych. Jego talent komediowy objawił się również w audycji „Podwieczorek przy mikrofonie” czy w kabarecie Jana Pietrzaka. Marian Glinka, urodziny Aleksandry Woźniak w restauracji „Dom Polski”, Warszawa, 03.03.2006 rok Marian Glinka: jego potencjału nigdy nie wykorzystano. Gdy zmarł, wszyscy byli w szoku Był kojarzony w środowisku. Wiedziano, że ma talent, a przy tym jest człowiekiem serdecznym, dobrym kolegą. Ale spektakularnego sukcesu nie odniósł. Jego potencjału nigdy nie wykorzystano. Tak twierdził m.in. Gustaw Holoubek, który mówił, że „polskie kino miało wspaniałego aktora o ciele tytana”. Co było tego powodem? „Nie trafiłem na swój czas. W latach 60. i później w polskim filmie była moda na garbatych, chudych, zakompleksionych i tym podobnych nieudaczników życiowych. Kiedyś, gdy na scenie królował wzór zakompleksionego suchotnika, [koledzy] podśmiewali się trochę, no bo do czego mógł nadawać się muskularny aktor?”, stwierdził Marian Glinka w wywiadzie dla „Magazynu KiF”. ZOBACZ TEŻ: Na ekranie nie pojawia się od lat, wyjechał z kraju. Marek Kondrat szczerze o samotności Prawdą jest, że przypięto mu łatkę, zaszufladkowano jako twardego mięśniaka, nie miał szansy się rozwinąć. Miał być „polskim Arnoldem Schwarzeneggerem”, ale nie dano mu możliwości, by zaprezentował swój talent w pełnej krasie. Grał role charakterystyczne, zaś gdy dojrzał, stwierdził, że na te amantów jest już za stary. Pod koniec życia aktorską przystań znalazł w serialu „Klan”, w którym pojawiał się regularnie. Marian Glinka, Hanna Śleszyńska, plan serialu „Daleko od noszy”, kwiecień 2007 roku Cały czas dbał o formę. Pytany o to, jak to robi, odpowiadał, że to kwestia zdrowego odżywiania. Z uśmiechem na ustach stwierdził, że najlepszym środkiem dopingującym jest dla niego „schabowy z sałatą plus kefir”. „Do tego należy dodać 40 mln ton przerzuconych w ciągu prawie 40 lat treningu. Dosłownie tyle. Mam zapisany w dzienniczku każdy swój trening”, przyznał na łamach „Magazynu KiF”. Tym większym szokiem była wiadomość, że zmaga się z nowotworem trzustki. Nie żalił się, nie mówił publicznie o tym, co go spotkało. Wszyscy wierzyli, że tę nierówną walkę uda mu się wygrać. Mógł liczyć na wsparcie rodziny (m.in. córek oraz żony Barbary), przyjaciół, kolegów. „To twarda osobowość i waleczny facet. Wierzę, że wszystko będzie dobrze i wkrótce wróci na plan”, podkreślał Paweł Karpiński, reżyser serialu „Klan”. Jednak ta najgorsza wiadomość przyszła znacznie szybciej niż wszyscy się spodziewali. Marian Glinka zmarł 23 czerwca 2008 roku, dwa miesiące po tym, jak dowiedział się o chorobie. „To stało się w ciągu jednej chwili, w niedzielne popołudnie, w domu aktora. Nagle zasłabł”, ujawniła „Faktowi” Katarzyna Romanis, reżyserka „Klanu”. Koledzy nie ukrywali emocji. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Tata odwiózł ją na dworzec, myślała, że się na nią obraził. Halina Mlynkova nie zdawała sobie sprawy, że to ich ostatnie spotkanie „Maniek był znakomitym kolegą. Prawym, szlachetnym, prostolinijnym i skromnym. Solidnym aktorem. Siłaczem o wrażliwym sercu. Łatwo go było zranić. Los nie był dla niego zbyt łaskawy. Stale walczył i nie poddawał się. Wiedział doskonale, co to znaczy sukces i porażka. Często powtarzał: „Obrywam, ale nie uciekam”. Dobrze zbudowany, wyglądał jak okaz zdrowia. Nigdy nie chorował. I oto nagle okazało się, że jest nieuleczalnie chory”, wspominał go na łamach „Gazety wyborczej” Witold Sadowy. Marian Glinka zmarł w wieku 65 lat. Jego prochy spoczęły na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie 1 lipca 2008 roku, w dniu jego urodzin. Wdowa po aktorze, Barbara Glinka, odebrała wówczas z rąk ministra kultury i dziedzictwa narodowego odznakę honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. Był to swoisty hołd złożony jej zmarłemu małżonkowi... Źródło: Film.wp.pl, Swiatseriali.interia.pl Marian Glinka z żoną, Telekamery 2007, Warszawa, 12.03.2007 rok Marian Glinka, Warszawa, listopad 2007 roku
„Nikt o nim nie słyszał”. Po śmierci Daveigh Chase wybuchła afera wokół mężczyzny podającego się za partnera
Śmierć Daveigh Chase, gwiazdy „Lilo i Stitcha” oraz „The Ring”, poruszyła fanów na całym świecie. W ostatnich dniach życia aktorki pojawiła się jednak historia, która wzbudziła wiele pytań. Chodzi o mężczyznę przedstawiającego się jako jej partner, internetową zbiórkę na leczenie oraz późniejsze komentarze wieloletniego menadżera aktorki.
Przez lata Daveigh Chase pozostawała poza światłem reflektorów, a informacje o jej życiu prywatnym pojawiały się niezwykle rzadko. Dlatego doniesienia o jej problemach zdrowotnych, kryzysie bezdomności i dramatycznej walce o powrót do stabilizacji były dla wielu osób ogromnym zaskoczeniem. Jeszcze większe emocje wywołały wydarzenia, które rozegrały się tuż przed jej śmiercią – zwłaszcza internetowa zbiórka założona przez mężczyznę określającego się jako jej partner. Ostatnie miesiące Daveigh Chase. Kryzys bezdomności, walka o zdrowie i zbiórka założona przez partnera Ostatni rozdział życia Daveigh Chase był daleki od hollywoodzkiego blasku, z którym wielu fanów wciąż ją kojarzyło. Według informacji przekazywanych przez amerykańskie media, rodzina i osoby z najbliższego otoczenia aktorki przez długi czas próbowały ustalić, gdzie przebywa. W relacjach pojawiały się doniesienia, że była widywana w okolicach Skid Row w Los Angeles – dzielnicy od lat kojarzonej z kryzysem bezdomności, ubóstwem i problemami zdrowotnymi mieszkańców. Z informacji publikowanych przez TMZ i New York Post wynika, że bliscy mieli obawiać się o jej bezpieczeństwo już od wielu miesięcy. Pojawiały się sygnały o pogarszającym się stanie zdrowia aktorki, a także o coraz większej izolacji od rodziny i dawnych znajomych. Według medialnych relacji Daveigh miała zmagać się z poważnymi problemami zdrowotnymi, które w ostatnim czasie znacząco się nasiliły. Dramatyczne doniesienia osiągnęły punkt kulminacyjny, gdy do sieci trafiła internetowa zbiórka założona przez Roya Hernandeza. Mężczyzna przedstawiał się jako partner aktorki i apelował o wsparcie finansowe, twierdząc, że Daveigh znajduje się w bardzo ciężkim stanie. W opisie zbiórki na stronie GoFundMe napisał: „Jej stan stał się krytyczny, a lekarze powiedzieli mi, że być może zostało jej niewiele czasu. Rozumiem, że każdy z nas przechodzi przez różne trudności, ale jeśli możecie nam pomóc, będę naprawdę wdzięczny”. Wkrótce po publikacji zbiórki Daveigh Chase zmarła. Według informacji przekazywanych przez amerykańskie media przyczyną śmierci były powikłania związane z zapaleniem opon mózgowych i sepsą. Miała 35 lat. Wydawało się, że historia zakończy się na wspomnieniach o utalentowanej aktorce i refleksji nad jej trudnymi ostatnimi miesiącami. Wtedy jednak pojawiły się słowa, które całkowicie zmieniły ton tej opowieści. ZOBACZ: Wystarczyło jedno spojrzenie, by przestraszyć cały świat. Nie żyje gwiazda „The Ring” „Nikt o nim nie słyszał”. Menadżer Daveigh Chase podważył wersję wydarzeń partnera Jedną z pierwszych osób, które publicznie odniosły się do internetowej zbiórki, był John Ryan – wieloletni menadżer Daveigh Chase. Jego wypowiedź błyskawicznie zwróciła uwagę mediów, ponieważ rzucała zupełnie nowe światło na rolę Roya Hernandeza i okoliczności całej akcji pomocowej. Ryan nie krył zaskoczenia informacjami pojawiającymi się w sieci. W rozmowie z „California Post” stwierdził: „Żaden z bliskich przyjaciół ani nikt z rodziny nigdy nie słyszał o tym człowieku. Mogę oficjalnie potwierdzić, że Daveigh ma zabezpieczone specjalne konto powiernicze w gildii aktorskiej (SAG), które w pełni pokrywa wszelkie koszty”. Komentarz Ryana sprawił, że wokół Roya Hernandeza zaczęły pojawiać się kolejne znaki zapytania. Media zwracały uwagę, że wcześniej jego nazwisko praktycznie nie pojawiało się w kontekście Daveigh Chase. Brakowało również publicznie dostępnych informacji potwierdzających, jak długo trwała ich relacja i jaką rolę rzeczywiście odgrywał w życiu aktorki. Niezależnie od kontrowersji wokół zbiórki i tożsamości mężczyzny przedstawiającego się jako partner aktorki, jedno pozostaje bezsporne. Daveigh Chase zapisała się w historii popkultury jako jedna z najbardziej charakterystycznych dziecięcych gwiazd początku XXI wieku, a jej tragiczna historia jest niepodważalna. SPRAWDŹ TEŻ: Gwiazda „The Ring” podbiła Hollywood jako dziecko. Przed śmiercią bliscy mieli jej rozpaczliwie szukać