„Nikt o nim nie słyszał”. Po śmierci Daveigh Chase wybuchła afera wokół mężczyzny podającego się za partnera
Śmierć Daveigh Chase, gwiazdy „Lilo i Stitcha” oraz „The Ring”, poruszyła fanów na całym świecie. W ostatnich dniach życia aktorki pojawiła się jednak historia, która wzbudziła wiele pytań. Chodzi o mężczyznę przedstawiającego się jako jej partner, internetową zbiórkę na leczenie oraz późniejsze komentarze wieloletniego menadżera aktorki.
Przez lata Daveigh Chase pozostawała poza światłem reflektorów, a informacje o jej życiu prywatnym pojawiały się niezwykle rzadko. Dlatego doniesienia o jej problemach zdrowotnych, kryzysie bezdomności i dramatycznej walce o powrót do stabilizacji były dla wielu osób ogromnym zaskoczeniem. Jeszcze większe emocje wywołały wydarzenia, które rozegrały się tuż przed jej śmiercią – zwłaszcza internetowa zbiórka założona przez mężczyznę określającego się jako jej partner. Ostatnie miesiące Daveigh Chase. Kryzys bezdomności, walka o zdrowie i zbiórka założona przez partnera Ostatni rozdział życia Daveigh Chase był daleki od hollywoodzkiego blasku, z którym wielu fanów wciąż ją kojarzyło. Według informacji przekazywanych przez amerykańskie media, rodzina i osoby z najbliższego otoczenia aktorki przez długi czas próbowały ustalić, gdzie przebywa. W relacjach pojawiały się doniesienia, że była widywana w okolicach Skid Row w Los Angeles – dzielnicy od lat kojarzonej z kryzysem bezdomności, ubóstwem i problemami zdrowotnymi mieszkańców. Z informacji publikowanych przez TMZ i New York Post wynika, że bliscy mieli obawiać się o jej bezpieczeństwo już od wielu miesięcy. Pojawiały się sygnały o pogarszającym się stanie zdrowia aktorki, a także o coraz większej izolacji od rodziny i dawnych znajomych. Według medialnych relacji Daveigh miała zmagać się z poważnymi problemami zdrowotnymi, które w ostatnim czasie znacząco się nasiliły. Dramatyczne doniesienia osiągnęły punkt kulminacyjny, gdy do sieci trafiła internetowa zbiórka założona przez Roya Hernandeza. Mężczyzna przedstawiał się jako partner aktorki i apelował o wsparcie finansowe, twierdząc, że Daveigh znajduje się w bardzo ciężkim stanie. W opisie zbiórki na stronie GoFundMe napisał: „Jej stan stał się krytyczny, a lekarze powiedzieli mi, że być może zostało jej niewiele czasu. Rozumiem, że każdy z nas przechodzi przez różne trudności, ale jeśli możecie nam pomóc, będę naprawdę wdzięczny”. Wkrótce po publikacji zbiórki Daveigh Chase zmarła. Według informacji przekazywanych przez amerykańskie media przyczyną śmierci były powikłania związane z zapaleniem opon mózgowych i sepsą. Miała 35 lat. Wydawało się, że historia zakończy się na wspomnieniach o utalentowanej aktorce i refleksji nad jej trudnymi ostatnimi miesiącami. Wtedy jednak pojawiły się słowa, które całkowicie zmieniły ton tej opowieści. ZOBACZ: Wystarczyło jedno spojrzenie, by przestraszyć cały świat. Nie żyje gwiazda „The Ring” „Nikt o nim nie słyszał”. Menadżer Daveigh Chase podważył wersję wydarzeń partnera Jedną z pierwszych osób, które publicznie odniosły się do internetowej zbiórki, był John Ryan – wieloletni menadżer Daveigh Chase. Jego wypowiedź błyskawicznie zwróciła uwagę mediów, ponieważ rzucała zupełnie nowe światło na rolę Roya Hernandeza i okoliczności całej akcji pomocowej. Ryan nie krył zaskoczenia informacjami pojawiającymi się w sieci. W rozmowie z „California Post” stwierdził: „Żaden z bliskich przyjaciół ani nikt z rodziny nigdy nie słyszał o tym człowieku. Mogę oficjalnie potwierdzić, że Daveigh ma zabezpieczone specjalne konto powiernicze w gildii aktorskiej (SAG), które w pełni pokrywa wszelkie koszty”. Komentarz Ryana sprawił, że wokół Roya Hernandeza zaczęły pojawiać się kolejne znaki zapytania. Media zwracały uwagę, że wcześniej jego nazwisko praktycznie nie pojawiało się w kontekście Daveigh Chase. Brakowało również publicznie dostępnych informacji potwierdzających, jak długo trwała ich relacja i jaką rolę rzeczywiście odgrywał w życiu aktorki. Niezależnie od kontrowersji wokół zbiórki i tożsamości mężczyzny przedstawiającego się jako partner aktorki, jedno pozostaje bezsporne. Daveigh Chase zapisała się w historii popkultury jako jedna z najbardziej charakterystycznych dziecięcych gwiazd początku XXI wieku, a jej tragiczna historia jest niepodważalna. SPRAWDŹ TEŻ: Gwiazda „The Ring” podbiła Hollywood jako dziecko. Przed śmiercią bliscy mieli jej rozpaczliwie szukać
Gwiazda „The Ring” podbiła Hollywood jako dziecko. Przed śmiercią bliscy mieli jej rozpaczliwie szukać
Świat pokochał ją jako głos Lilo i zapamiętał jako przerażającą Samarę z „The Ring”. Daveigh Chase przez lata pozostawała jednak z dala od blasku fleszy. Gdy w czerwcu 2026 roku media obiegła wiadomość o jej śmierci, na jaw zaczęły wychodzić kolejne, niezwykle poruszające szczegóły dotyczące jej ostatnich miesięcy życia.
Jeszcze jako dziecko osiągnęła sukces, o którym wielu aktorów marzy przez całe życie. Daveigh Chase była jedną z najbardziej rozpoznawalnych młodych gwiazd początku XXI wieku. Z czasem zniknęła jednak z Hollywood, a jej życie coraz bardziej oddalało się od świata czerwonych dywanów. Dziś historia aktorki porusza nie tylko ze względu na jej przedwczesną śmierć, ale także z powodu dramatycznych okoliczności, które miały poprzedzić ten tragiczny finał. Daveigh Chase zachwycała Hollywood jako dziecko. W tych produkcjach pokochały ją miliony widzów Daveigh Elizabeth Chase urodziła się 24 lipca 1990 roku w Las Vegas. Karierę rozpoczęła jako dziecko, szybko zwracając na siebie uwagę producentów i reżyserów. Występowała w reklamach, użyczała głosu bohaterom animacji i pojawiała się w popularnych produkcjach telewizyjnych. Przełomowym momentem okazał się rok 2002. To właśnie wtedy widzowie usłyszeli ją jako Lilo Pelekai w animacji „Lilo i Stitch”, która do dziś pozostaje jedną z najbardziej lubianych produkcji Disneya. W tym samym okresie młoda aktorka zdobyła ogromną rozpoznawalność dzięki roli Samary Morgan w horrorze „The Ring”. Jej kreacja przeszła do historii kina grozy i na lata zapisała się w pamięci widzów. Na tym jednak nie kończyły się jej sukcesy. Daveigh Chase wystąpiła również w kultowym „Donnie Darko”, a później pojawiała się w kolejnych filmach i serialach, w tym w cenionym przez krytyków „Big Love”. Choć jeszcze jako nastolatka osiągnęła pozycję, o której marzy wielu aktorów, z biegiem czasu coraz rzadziej pojawiała się na ekranie. Po 2016 roku praktycznie wycofała się z życia publicznego, a informacje na temat jej dalszych losów pojawiały się sporadycznie. Daveigh Chase zmarła w wieku 35 lat Informacja o śmierci Daveigh Chase wstrząsnęła fanami na całym świecie. Aktorka zmarła 16 czerwca 2026 roku w wieku zaledwie 35 lat. Według informacji przekazywanych przez amerykańskie media oraz osoby z jej otoczenia, bezpośrednią przyczyną śmierci miało być zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych połączone z ciężkim zakażeniem krwi, które doprowadziło do sepsy i niewydolności wielonarządowej. W doniesieniach pojawiały się również informacje, że wcześniej trafiła do szpitala w stanie skrajnego wyczerpania i niedożywienia. ZOBACZ: Wystarczyło jedno spojrzenie, by przestraszyć cały świat. Nie żyje gwiazda „The Ring” Ostatnie miesiące Daveigh Chase. Bliscy mieli szukać jej wśród osób w kryzysie bezdomności Najbardziej poruszające informacje dotyczą jednak miesięcy poprzedzających śmierć aktorki. Według relacji cytowanych przez amerykańskie media, rodzina i dawni współpracownicy od dłuższego czasu mieli obawiać się o jej bezpieczeństwo oraz stan zdrowia. Były menedżer Daveigh Chase twierdził, że kontakt z aktorką stawał się coraz trudniejszy. Bliscy mieli przez wiele miesięcy próbować ustalić, gdzie przebywa i czy otrzymuje potrzebną pomoc. W doniesieniach pojawiły się informacje, że była widywana w okolicach Skid Row w Los Angeles — dzielnicy znanej z jednego z największych skupisk osób w kryzysie bezdomności w Stanach Zjednoczonych. Według relacji publikowanych przez media, rodzina miała angażować prywatnych detektywów i podejmować kolejne próby odnalezienia aktorki. Osoby z jej otoczenia przekonywały, że chciały zapewnić jej specjalistyczne leczenie oraz wsparcie, jednak ich działania nie przyniosły oczekiwanego rezultatu.
Wystarczyło jedno spojrzenie, by przestraszyć cały świat. Nie żyje gwiazda „The Ring”
Świat filmu żegna Daveigh Chase – aktorkę, która jako dziecko na zawsze zapisała się w historii popkultury rolą Samary Morgan w kultowym horrorze „The Ring”. Informacja o jej śmierci w wieku 35 lat poruszyła fanów na całym świecie. Co wiadomo o okolicznościach jej odejścia i jaką drogę przeszła jedna z najbardziej rozpoznawalnych dziecięcych gwiazd początku XXI wieku?
Choć od czasu jej największych sukcesów minęło wiele lat, dla milionów widzów Daveigh Chase pozostała twarzą bohaterki, która wywoływała dreszcze samym spojrzeniem. Jej nagła śmierć sprawiła, że wielu fanów wróciło pamięcią do filmów i seriali, które współtworzyła. Historia aktorki okazuje się jednak znacznie bardziej złożona niż jej najsłynniejsza ekranowa rola. Daveigh Chase nie żyje. Co było przyczyną śmierci gwiazdy „The Ring”? Daveigh Chase zmarła 16 czerwca 2026 roku w wieku 35 lat. Informację o jej śmierci potwierdziły amerykańskie media, powołując się na wypowiedzi jej partnera, Roya Hernandeza. Według przekazanych informacji aktorka zmagała się z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych. Powikłania doprowadziły do sepsy i niewydolności organizmu. W ostatnich tygodniach stan zdrowia aktorki miał gwałtownie się pogorszyć. Hernandez wcześniej informował publicznie, że Chase przebywała pod opieką lekarzy i znajduje się w stanie krytycznym. „Jej stan stał się krytyczny, a lekarze powiedzieli mi, że być może zostało jej niewiele czasu. Rozumiem, że każdy z nas przechodzi przez różne trudności, ale jeśli możecie nam pomóc, będę naprawdę wdzięczny” – relacjonował na stronie GoFundMe, gdzie próbował zeprać 5 tys. dolarów na leczenie. Niedługo później media obiegła wiadomość o jej śmierci. Wspominając Chase, Hernandez podkreślał również, że w życiu prywatnym mierzyła się z wieloma trudnościami i przez lata szukała stabilizacji oraz spokoju poza blaskiem reflektorów. Kim była Daveigh Chase? Kariera gwiazdy, która przeszła do historii dzięki „The Ring” Daveigh Elizabeth Chase przyszła na świat 24 lipca 1990 roku w Las Vegas w stanie Nevada. Wychowywała się w Albany w stanie Oregon, gdzie już jako kilkuletnia dziewczynka interesowała się śpiewem i występami scenicznymi. Karierę rozpoczęła od reklam i niewielkich ról telewizyjnych, stopniowo budując swoją pozycję w branży rozrywkowej. Przełom nastąpił na początku XXI wieku. W 2001 roku użyczyła głosu Chihiro w anglojęzycznej wersji oscarowego filmu animowanego „Spirited Away: W krainie bogów”. Rok później otrzymała dwie role, które na zawsze zmieniły jej życie zawodowe. Najpierw została głosem Lilo Pelekai w animacji „Lilo i Stich”, a następnie wcieliła się w Samarę Morgan w amerykańskiej wersji horroru „The Ring”. Choć Daveigh Chase występowała w wielu produkcjach, to właśnie Samara Morgan zapewniła jej miejsce w historii kina. Jej kreacja tajemniczej dziewczynki wychodzącej z telewizora do dziś znajduje się w zestawieniach najbardziej kultowych postaci horroru. Sukces filmu sprawił, że nazwisko młodej aktorki poznał cały świat. Za swoją rolę Chase otrzymała nagrodę MTV Movie Award dla Najlepszego Czarny Charakteru. Widzowie i krytycy zwracali uwagę, że mimo młodego wieku potrafiła stworzyć postać jednocześnie przerażającą i budzącą współczucie. Filmografia aktorki nie kończyła się jednak na horrorze. Widzowie mogli oglądać ją także w kultowym „Donnie Darko”, serialu HBO „Big Love”, a także wielu produkcjach telewizyjnych, takich jak „Ostry dyżur”, „Czarodziejki” czy „The Practice”. Równolegle rozwijała karierę dubbingową, która przez lata pozostawała ważną częścią jej zawodowej aktywności. W późniejszych latach coraz rzadziej pojawiała się na ekranie. Media rozpisywały się o jej problemach osobistych i prawnych, które przyćmiły część zawodowych osiągnięć. Mimo to dla całego pokolenia widzów pozostała jedną z najbardziej charakterystycznych dziecięcych gwiazd swojej epoki.
Nie żyje uwielbiana gwiazda kultowej produkcji. Fani serialu "ALF" pogrążeni w głębokiej rozpaczy
Fani „ALF-a” pogrążyli się w żałobie. Anne Schedeen, niezapomniana Kate Tanner z kultowego serialu, zmarła w wieku 77 lat. Rodzina pożegnała aktorkę wzruszającym oświadczeniem, wspominając jej talent, poczucie humoru i miłość do życia.
Smutna wiadomość obiegła media i fanów kultowego serialu „ALF”. Anne Schedeen, aktorka, która przez lata wcielała się w postać Kate Tanner, zmarła w wieku 77 lat. Informację o jej śmierci przekazała rodzina za pośrednictwem mediów społecznościowych. Odejście artystki poruszyło widzów, którzy do dziś wspominają produkcję będącą jednym z telewizyjnych fenomenów lat 80. Anne Schedeen nie żyje. Rodzina potwierdziła śmierć aktorki Anne Schedeen zmarła w wieku 77 lat. Informacja o śmierci aktorki została przekazana przez jej bliskich, którzy opublikowali pożegnalny wpis w mediach społecznościowych. Wiadomość szybko rozeszła się wśród fanów i mediów, wywołując falę wspomnień związanych z jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy serialu „ALF”. „Pozostawia po sobie niezwykłe dziedzictwo twórczej energii, błyskotliwego humoru, radości z życia rodzinnego, uwielbienia dla małych psów, gorącej niechęci do Trumpa, pasji do second-handów oraz miłości do dobrej opowieści. Jesteśmy zdruzgotani jej odejściem. Bardzo, bardzo ją kochaliśmy, podobnie jak wszyscy, którzy ją spotkali. Była siłą. I niewyobrażalne jest myśleć o życiu bez niej. Ale jak powiedziała: "Zawsze jestem z tobą. I ma rację”, przekazano. Czytaj też: Ta sytuacja w historii zespołu Łzy smuci Anię Wyszkoni najbardziej. Odebrano jej to z dnia na dzień: „Jest mi strasznie przykro”… Słowa pożegnania nie ograniczyły się wyłącznie do wspomnień o ekranowej gwieździe. Bliscy Anne Schedeen przypomnieli również o jej życiu poza kamerami, podkreślając, że była osobą obdarzoną niezwykłą kreatywnością. Aktorka realizowała się między innymi jako rzeźbiarka, malarka olejna i twórczyni ręcznie wykonywanej biżuterii. Jak wynika z rodzinnego oświadczenia, pasja do tworzenia towarzyszyła jej przez całe życie i była jednym z najważniejszych elementów jej codzienności. Rodzina zwróciła się także z wyjątkową prośbą do wszystkich, którzy chcieliby uczcić pamięć artystki. Zamiast tradycyjnych kwiatów i wieńców poproszono o wsparcie organizacji Habitat for Humanity. Bliscy wskazali, że taki gest byłby najpiękniejszym sposobem upamiętnienia Anne Schedeen i wartości, które były jej szczególnie bliskie. Dla wielu widzów informacja o jej śmierci oznacza pożegnanie z osobą, która była częścią jednego z najbardziej pamiętnych produkcji telewizyjnych. Anne Schedeen przez lata pozostawała związana z formatem, dzięki której zdobyła międzynarodową rozpoznawalność i na stałe zapisała się w historii. Anne Schedeen jako Kate Tanner. Rola w serialu „ALF” przyniosła jej popularność Choć dla milionów widzów na całym świecie na zawsze pozostanie Kate Tanner z kultowego „ALF-a”, jej droga do tej roli rozpoczęła się znacznie wcześniej. Anne Schedeen, która przyszła na świat jako Luanne Ruth Schedeen 8 stycznia 1949 roku, przez lata konsekwentnie budowała swoją pozycję w branży telewizyjnej. Już od lat 70. pojawiała się w kolejnych produkcjach, zdobywając doświadczenie i rozpoznawalność. W jej dorobku znalazły się role w serialach „Emergency!”, „The Six Million Dollar Man”, „Simon & Simon”, „The Incredible Hulk”, „Slow Burn”, „Cast the First Stone” oraz „Paper Dolls”, a także występy w filmach telewizyjnych, w tym w „Exo-Manie”. Momentem, który na zawsze odmienił jej zawodową historię, okazał się jednak serial „ALF”. To właśnie jako Kate Tanner — opanowana matka rodziny, której codzienność wywraca do góry nogami niespodziewany gość z innej planety — zdobyła sympatię widzów i miejsce w historii telewizji. Po zakończeniu serialu aktorka stopniowo wycofała się z intensywnej obecności na ekranie. Nie oznaczało to jednak całkowitego rozstania z zawodem. Choć od premiery serialu minęły dekady, Anne Schedeen nie ukrywała, że praca na planie „ALF-a” należała do tych zawodowych doświadczeń, które wspominała z wyjątkowym sentymentem. Po latach przyznawała, że już na etapie lektury scenariusza często wybuchała śmiechem. Absurdalny humor i nieprzewidywalne sytuacje, które stały się znakiem rozpoznawczym produkcji, bawiły ją jeszcze zanim kamery ruszały na planie. To właśnie ten lekki, pełen komediowej energii klimat sprawił, że „ALF” na stałe zapisał się w historii telewizji i zdobył serca widzów na całym świecie. Czytaj też: Amerykański gwiazdor nie żyje. Miał zaledwie 32 lata. Tragiczne doniesienia z Brazylii obiegły świat
Amerykański gwiazdor nie żyje. Miał zaledwie 32 lata. Tragiczne doniesienia z Brazylii obiegły świat
Tragiczne wieści obiegły świat. Oliver Tree nie żyje. 32-letni wokalista zginął w katastrofie śmigłowca w Rio de Janeiro. Artysta, który jeszcze niedawno dzielił się z fanami relacjami z Brazylii i przygotowywał się do kolejnych koncertów, był jedną z sześciu ofiar wypadku.
Oliver Tree nie żyje. 32-letni amerykański wokalista zginął 14 czerwca br. w katastrofie śmigłowca w Rio de Janeiro. Według doniesień mediów był jedną z sześciu ofiar tragedii. Kilka dni temu zapowiadał kolejne koncerty i dzielił się z fanami materiałami z Brazylii. Oliver Tree nie żyje. Artysta miał 32 lata To wiadomość, która wstrząsnęła fanami na całym świecie. Oliver Tree, amerykański wokalista i autor takich przebojów jak „Life Goes On” czy „Miss You”, nie żyje. Według doniesień zagranicznych mediów 32-letni artysta zginął w katastrofie śmigłowca, do której doszło 14 czerwca w Rio de Janeiro. Jak podają media, muzyk był jedną z sześciu osób, które poniosły śmierć w tragicznym wypadku. Informacja o jego odejściu błyskawicznie obiegła świat, poruszając zarówno fanów, jak i branżę muzyczną. Oliver Tree przebywał w Ameryce Południowej w związku z trasą koncertową „The World’s First World Tour”. Zaledwie kilka dni wcześniej, 6 czerwca, wystąpił przed publicznością w São Paulo. Przed artystą były kolejne koncerty — następny zaplanowano na 13 lipca w Lizbonie. Czytaj też: Jakob Kosel przerwał milczenie po plotkach o rozstaniu. Jedno nagranie wywołało poruszenie wśród fanów i narodziło kolejne pytania Katastrofa śmigłowca w Rio de Janeiro. Co wiadomo o wypadku? Dramatyczne sceny rozegrały się 14 czerwca w dzielnicy Recreio dos Bandeirantes, położonej w południowej części Rio de Janeiro. To właśnie tam doszło do katastrofy śmigłowca, w której życie straciło sześć osób. Okoliczności tragedii są poruszające. Jak podaje TMZ oraz CNN Brasil, w przestrzeni powietrznej nad Rio de Janeiro doszło do zderzenia dwóch śmigłowców. Jeden z nich runął na plac z pojazdami elektrycznymi. Chwilę później miejsce katastrofy stanęło w ogniu. Płomienie błyskawicznie objęły okoliczny teren, niszcząc co najmniej 20 samochodów. Na miejscu natychmiast rozpoczęła się szeroko zakrojona akcja ratunkowa i zabezpieczanie terenu. W działania zaangażowano straż pożarną, służby miejskie oraz jednostki policji. Wśród ofiar katastrofy znalazł się także Oliver Tree. Według dostępnych informacji w jednym ze śmigłowców znajdował się wyłącznie pilot, natomiast na pokładzie drugiej maszyny podróżowali muzyk oraz cztery inne osoby. Po zakończeniu procedur identyfikacyjnych potwierdzono, że 32-letni artysta był jedną z osób, które zginęły w tragedii. Śledczy nieustannie pracują nad odtworzeniem przebiegu tragicznych wydarzeń. Eksperci zabezpieczają dowody, analizują uszkodzenia maszyn i zbierają informacje, które mogą pomóc w wyjaśnieniu przyczyn katastrofy. View oEmbed on the source website Ostatnie dni Olivera Tree. Miał dalekosiężne plany Jeszcze kilka dni temu Oliver Tree zapowiadał kolejne koncerty i publikował materiały z Brazylii. Artysta przygotowywał się do intensywnej trasy koncertowej. Muzyczna droga Olivera Tree rozpoczęła się bardzo wcześnie. Pierwsze sukcesy zaczął odnosić jeszcze jako nastolatek. Mając zaledwie 17 lat, występował pod pseudonimem Tree i współpracował z takimi artystami jak Skrillex oraz Zeds Dead. W 2013 roku wydał niezależny album, po czym na pewien czas wycofał się z działalności muzycznej, by dokończyć edukację. Prawdziwy przełom przyszedł jednak wraz z albumem „Ugly Is Beautiful”. Wydawnictwo, które ukazało się w 2020 roku, zapewniło mu międzynarodową rozpoznawalność i znalazło się w czołówce list sprzedaży w Stanach Zjednoczonych. Krążek pokrył się również złotem na amerykańskim rynku. Z czasem Oliver Tree wyrósł na jedną z najbardziej charakterystycznych postaci współczesnej sceny muzycznej. Jego profile w mediach społecznościowych śledziły miliony fanów — ponad 2 miliony osób na Instagramie oraz prawie 7 milionów subskrybentów na YouTubie. Ogromną popularnością cieszyły się także jego największe hity „Miss You” i „Life Goes On”.
Fani Alibabek nie byli gotowi na taką wiadomość. Nie żyje Sylwia Krajewska
Świat polskiej muzyki pogrążył się w żałobie. Sylwia Krajewska, wieloletnia członkini legendarnego zespołu Alibabki, zmarła 8 czerwca 2026 roku w wieku 82 lat. Smutne wieści obiegły media i poruszyły fanów formacji, która przez dekady pozostawała jednym z symboli rodzimej sceny muzycznej.
Dla wielu słuchaczy Alibabki były nieodłączną częścią muzycznego krajobrazu Polski. Ich charakterystyczne harmonie wokalne i niezapomniane przeboje zapisały się w historii rodzimej rozrywki. Teraz do fanów dotarła wiadomość, której nikt nie chciał usłyszeć. Odeszła jedna z artystek współtworzących fenomen zespołu, który przez lata zachwycał publiczność w kraju i za granicą. Nie żyje Sylwia Krajewska. Poruszające wieści przekazała rodzina i zespół Alibabki Sylwia Krajewska zmarła 8 czerwca 2026 roku w wieku 82 lat. Informację o śmierci artystki potwierdził jej syn w rozmowie z portalem „Fakt”. Wiadomość szybko obiegła media, wywołując falę wspomnień oraz kondolencji płynących od fanów i przedstawicieli świata muzyki. Niedługo później głos zabrali również przedstawiciele zespołu Alibabki. W mediach społecznościowych opublikowano poruszający komunikat, który dotarł do tysięcy osób śledzących losy formacji: „Ze smutkiem i żalem informujemy o śmierci Sylwii Krajewskiej, członkini zespołu Alibabki. Odeszła w dniu dzisiejszym około godziny 19:00”. Krótka wiadomość wystarczyła, by pod wpisem pojawiły się setki komentarzy pełnych wzruszenia. Fani wspominali koncerty, ulubione piosenki oraz niezwykłą rolę, jaką Alibabki odegrały w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Choć przez lata artystka pozostawała z dala od medialnego zgiełku, jej wkład w rozwój polskiej sceny muzycznej pozostaje niepodważalny. To właśnie dzięki takim postaciom jak ona dorobek Alibabek przetrwał próbę czasu i do dziś znajduje swoich odbiorców. Kiedy odbędzie się pogrzeb Sylwii Krajewskiej? Podano szczegóły uroczystości Po przekazaniu informacji o śmierci wokalistki opublikowano również szczegóły dotyczące uroczystości pogrzebowych. Informacja została zamieszczona za pośrednictwem oficjalnego fanpage'a zespołu Alibabki. Jak przekazano, msza święta żałobna odbędzie się w piątek 12 czerwca 2026 roku o godzinie 13:30 w kościele pw. Matki Bożej Saletyńskiej w Warszawie przy ulicy Popularnej 46. Alibabki jako legenda polskiej piosenki, która na zawsze zmieniła brzmienie rodzimej sceny Historia Alibabek rozpoczęła się w Warszawie w 1963 roku. Formacja szybko wyróżniła się na tle innych zespołów dzięki perfekcyjnie dopracowanym harmoniom wokalnym oraz nowoczesnemu, jak na tamte czasy, podejściu do muzyki rozrywkowej. W krótkim czasie grupa zdobyła ogromną popularność i stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych żeńskich zespołów w Polsce. Alibabki występowały na najważniejszych festiwalach muzycznych, koncertowały w kraju i za granicą, a ich głosy można było usłyszeć również w nagraniach wielu czołowych polskich wykonawców. Zespół zasłynął z niezwykłej precyzji wokalnej, dzięki której przez lata pozostawał wzorem dla kolejnych pokoleń artystów. W składzie grupy na przestrzeni dekad występowało kilka utalentowanych wokalistek, a Sylwia Krajewska była jedną z tych osób, które współtworzyły jej rozpoznawalny charakter. Choć największe sukcesy zespołu przypadały na drugą połowę XX wieku, Alibabki do dziś pozostają ważnym punktem odniesienia dla miłośników polskiej muzyki rozrywkowej. Odejście Sylwii Krajewskiej przypomina o niezwykłym dziedzictwie pozostawionym przez artystki tej formacji. Ich piosenki nadal są obecne w radiu, archiwach telewizyjnych i prywatnych kolekcjach fanów. Dla wielu osób pozostają także symbolem czasów, w których polska scena muzyczna przeżywała jeden ze swoich najbardziej fascynujących okresów. ZOBACZ TEŻ: Nie chciała go znać, o jej śmierci dowiedział się z mediów. Syn Violetty Villas wprost mówił, że chciałby o niej zapomnieć
Beata Tyszkiewicz pogrążona w żałobie. Odszedł jej jedyny brat. Od dzieciństwa łączyła ich wyjątkowa więź. "Troszczyłam się o niego"
Bolesny cios spadł na Beatę Tyszkiewicz. Aktorka poinformowała, że odszedł jej młodszy o cztery lata brat, hrabia Krzysztof Tyszkiewicz. Choć arystokrata już jako młody chłopak wyjechał za granicę, ze sławną siostrą utrzymywał bliski kontakt. Z czułością opowiedział o niej w swojej książce.
Smutną wiadomość o śmierci hrabiego Tyszkiewicza podała jego rodzina, publikując nekrolog w "Gazecie Wyborczej". Choć ukazał się dopiero teraz, widnieje w nim informacja, że arystokrata odszedł już kilka tygodni temu. "28 marca 2026 roku w Hamburgu zmarł hr. Krzysztof Jan Benedykt Tyszkiewicz, o czym zawiadamiają pogrążone w żalu siostra z córkami, żony z córkami i wnukami" - czytamy w nekrologu. Zmarły był jedynym bratem aktorki. Kim był Krzysztof Tyszkiewicz? Ze sławną siostrą łączyły go wspólne pasje Hrabia Tyszkiewicz, podobnie jak jego siostra, od dziecka fascynował się sztuką, a zwłaszcza filmem. Ona studiowała aktorstwo, on wybrał inną drogę - zdał do łódzkiej Filmówki. O ile jednak Beata Tyszkiewicz zaczęła szybko robić karierę, jej brat długo nie mógł znaleźć swojej drogi. Gdy miał 20 lat, wyemigrował z Polski. Początkowo podróżował po świecie, pomieszkiwał we Francji i Anglii, a ostatecznie osiadł w Niemczech. Do końca życia mieszkał z rodziną w Hamburgu. Czytaj także: Przekazała nowe informacje o Beacie Tyszkiewicz, powiedziała wprost. Tak teraz wygląda ich relacja O tym, dlaczego wyjechał z Polski, hrabia Tyszkiewicz opowiedział przed laty w wywiadzie dla dwutygodnika "Gala". Uciekłem (...), kiedy miałem 20 lat, i później tłukłem się po świecie. To był efekt uboczny życia w domu zdominowanym przez kobiety... Proszę mi powiedzieć, jak miałem się nie spakować i nie wyjechać, skoro Beata i mama miały po 20 par butów, a ja jedną, i to dziurawą, którą do tego wszystkiego sam sobie naprawiałem? - wyznał. Zdobyte w Filmówce umiejętności przydały mu się w karierze. Przez lata pracował jako producent programów i filmów o tematyce kulinarnej. Gotowanie i opowiadanie o jedzeniu było jego wielką pasją. Efektem tych zainteresowań była wydana w Polsce książka "Trzy pory dnia. Kulinarne fascynacje Krzysztofa Tyszkiewicza", którą hrabia napisał razem ze Beatą Tyszkiewicz. Opowiedział w niej nie tylko o ukochanych daniach i tradycjach kulinarnych, ale też o swojej rodzinie i dzieciństwie, w którym ważną rolę odegrała starsza siostra. Zobacz także: Nie miał jeszcze 18 lat. Michał Bajor wraca do wspomnień z Beatą Tyszkiewicz. O tej relacji mało kto wiedział "Z każdym daniem łączy się cały szereg opowieści, czas, którego już nie ma, a który powraca za sprawą zapachu i smaku. Tak wspominamy razem z Beatą nasze spotkania, które zawsze łączyły się z jakimś dobrym jedzeniem, bo wśród wielu przyjemności dobra kolacja w radosnym miejscu i czasie jest wspaniałym kluczem do wspomnień, do tego, co było i na zawsze pozostaje. Książka nosi tytuł 'Trzy pory dnia', gdyż jedzenie to czynność, którą wykonujemy co najmniej trzy razy dziennie i to całe życie, jak mawiał mój wujcio Henio Wołowski" - napisał we wstępie do wspomnianej książki. Beata Tyszkiewicz broniła brata jak lwica. "Ja się o Krzysztofa troszczyłam" Książka "Trzy pory dnia. Kulinarne fascynacje Krzysztofa Tyszkiewicza" nie była jedyną publikacją, w której rodzeństwo opowiedziało o swoim dzieciństwie i relacji, która pozostała bliska nawet po wyjeździe hrabiego za granicę. Przy okazji promocji Beata Tyszkiewicz i jej brat udzielili też wspólnego wywiadu "Gali". Jak wyznali, od najmłodszych lat byli z sobą bardzo zżyci. "Byliśmy rodzeństwem wychowywanym przez mamę. Przez co bardzo samodzielnym. Ona wychodziła do pracy, a my zostawaliśmy i budowaliśmy nasz świat. Często przybierał bardzo oryginalne formy". Zobacz także: Beata Tyszkiewicz pochodzi z hrabiowskiej rodziny, mieszkała w pałacach. Po latach została właścicielką dworku Norwida w Głuchach Z kolei aktorka wyjawiła, że stawała w obronie młodszego brata, gdy miał kłopoty. Jedna z takich sytuacji miała miejsce, gdy Krzysztof studiował już w Filmówce. "To ja się o Krzysztofa troszczyłam. Pamiętam, jak pewnego razu został pobity w Łodzi. Pojechałam z nim do tego miasta, do szpitala na obdukcję, później na komisariat, a sprawca – po mojej interwencji – trafił do wojska. Bo wcielić kogoś do armii było łatwo. Jeśli sprawca pobicia miał tyle siły i agresji w sobie, to szkoda, żeby się marnował, prawda? - wyznała. Nie była to jej jedyna interwencja w obronie młodszego brata. "Kiedy indziej ukradli bratu znaczki. Miałam wtedy chyba 15 lat, ale przebrałam się za dorosłą, umalowałam i poszłam odebrać klaser. Byłam za Krzysztofa odpowiedzialna" - wyznała we wspomnianym wywiadzie. Zbudowana w dzieciństwie więź nie rozluźniła się mimo tego, że Beata Tyszkiewicz mieszkała w Polsce, a Krzysztof osiadł w Niemczech. Zmieniło się tylko to, że rzadko się widywali. "Niestety, mój brat mieszka w Hamburgu i widzimy się tak ze trzy, cztery razy w roku. Czasem przyjeżdża do mnie na wakacje, ale różnie to bywa. Jakby jednak nie było, zawsze jesteśmy bardzo bliscy" - opowiadała Tyszkiewicz w "Fakcie". Czytaj również: Wiele ich różni, przed laty uciekł z Polski... Taką relację mają Beata Tyszkiewicz i jej brat Krzysztof O tej bliskości mówił też Krzysztof Tyszkiewicz. Jak wyznał, siostra była jedną z najważniejszych osób w jego życiu. "Wielką radością jest mieć kogoś takiego jak Beata. Mam do niej wielkie zaufanie i mogę jej powiedzieć prawdę, co w 99 proc. relacji międzyludzkich jest niemożliwe" - powiedział w jednym z wywiadów. Rodzinie zmarłego składamy szczere wyrazy współczucia.
Nie żyje gwiazdor filmu "Top Gun: Maverick". James Handy zginął z ręki syna swojej partnerki
Tragiczne wieści napłynęły ze Stanów Zjednoczonych. Odszedł 81-letni James Handy, którego polscy widzowie znają z serialu "Nowojorscy gliniarze" oraz filmów "Jumanji" i "Top Gun: Maverick". Aktor zginął w tragicznych okolicznościach - został zasztyletowany przez syna swojej partnerki. Sprawca sam zgłosił się na policję, w rozmowie z funkcjonariuszami powiedział: „Jestem synem człowieczym, właśnie zabiłem człowieka grzechu”.
Informacja o śmierci Jamesa Handy'ego wywołała ogromne poruszenie w Hollywood, bo okoliczności tego zdarzenia są przerażające. Jak podaje dziennik "Los Angeles Times" i portal People, do zbrodni doszło w środę 3 czerwca w rezydencji aktora w kalifornijskim mieście Tarzan. Tuż po godzinie 9 miejscowa policja odebrała telefon. „Jestem synem człowieczym, właśnie zabiłem człowieka grzechu” - usłyszał funkcjonariusz. Mężczyzna podał dokładny adres, więc na miejsce szybko wysłano karetkę pogotowia. Ratownicy znaleźli aktora nieprzytomnego przed wejściem do domu. Choć natychmiast przewieziono go do szpitala, jego życia nie udało się uratować. Handy został pchnięty nożem w klatkę piersiową, stracił dużo krwi. Syn partnerki sprawcą okrutnej zbrodni Policjanci szybko ustalili, kim jest sprawca. Podejrzanym okazał się 44-letni Michael Gledhill, syn partnerki aktora. Zarówno on, jak i jego matka niedawno wprowadzili się do domu Handy'ego. Gledhill został bardzo szybko aresztowany dzięki blokadzie ulic w pobliżu miejsca zbrodni. Przyznał się do winy. Postawiono mu zarzut morderstwa i przewieziono do więzienia Van Nuys. Areszt może opuścić po wpłaceniu dwóch milionów dolarów kaucji. Amerykańskie źródła nie podają, co było motywem zabójstwa. James Handy urodził się 19 marca 1945 roku w Nowym Jorku. Karierę aktorską rozpoczął pod koniec lat 70. Grał dłównie role drugo- i trzecioplanowe, chętnie obsadzano go w rolach policjantów. Polscy widzowie mogą go kojarzyć z epizodycznych występów w popularnych serialach "Beverly Hills 90210", "Z archiwum X", "Ostry dyżur", „Nowojorscy gliniarze” i "Kryminalne zagadki Nowego Jorku". Niewielkie role grał także w filmach. Do jego najważniejszych ról kinowych należą występy w filmach "Werdykt", "Arachnofobia", "Jumanji". Ostatnim filmem w jego karierze był „Top Gun: Maverick”, w którym wcielił się w postać Jimmy'ego.
Mafia, FBI, a może nieszczęśliwy wypadek? Ten wątek z burzliwego życia Marilyn Monroe wciąż jest zagadką. Prawdy nie poznamy nigdy
O jej karierze i burzliwym życiu prywatnym powstało wiele książek i filmów. Ale choć życiorys Marilyn Monroe prześwietlono bardzo dokładnie, to okoliczności jej śmierci wciąż są owiane tajemnicą. Jak wyglądały ostatnie dni życia gwiazdy, która urodziła się równo sto lat temu? Teorii na ten temat jest kilka.
Wydawała się pełna witalności i seksapilu. Ale tak naprawdę urodzona sto lat temu gwiazda kina była krucha, niepewna siebie, depresyjna. Jej śmierć zaszokowała świat. Do tej pory budzi wiele pytań i emocji. Co właściwie wiemy o ostatnich godzinach Marilyn Monroe, co wydarzyło się w jej domu przy Helena Drive w Los Angeles 4 sierpnia 1962 roku? Kto zabił Marilyn Monroe? Teoria o braciach Kennedy Rozchwiana emocjonalnie, histeryczna Marilyn nie była na pewno mile widziana u boku braci Kennedych, z których jeden był prezydentem, a drugi prokuratorem generalnym. Uciszono ją? To jedna z teorii spiskowych. Gdyby żyła, dobiegałaby setki. Zmarła blisko 60 lat temu – 4 sierpnia 1962 roku. Ta śmierć jest do dzisiaj przedmiotem wielu domysłów i ciągle budzi emocje. Ujawniane są nowe fakty, krążą pytania, czy było to samobójstwo, przypadkowe przedawkowanie leków, czy zabójstwo. A jeśli tak, to kto miałby ją zabić? Psychiatra, doktor Ralph Greenson? Miał na punkcie Marilyn obsesję, mówił: „Jest moim dzieckiem, cierpieniem, obłędem”. Mafia? Bawiła się z mafiosami na imprezach u Franka Sinatry, może coś wiedziała… Bracia Kennedy? To najpopularniejsza z teorii spiskowych. Aktorka znała ówczesnego prezydenta Johna F. Kennedy’ego i jego brata Roberta – prokuratora generalnego. Podobno słynną piosenkę „Happy Birthday, Mr. President” zaśpiewała prowokacyjnie czy też „lubieżnie wyszeptała”, tak by wszyscy zorientowali się, że coś ich łączy. Może bracia przestraszyli się skandalu obyczajowego i postanowili ją uciszyć. W tym roku, gdy zbliża się okrągła rocznica śmierci Marilyn, te pytania wracają ze zdwojoną siłą. Co wiemy o ostatnich godzinach i śmierci królowej Hollywood? Czytaj także: Jak dziś wygląda ostatni dom Marilyn Monroe? To w nim umarła... Marilyn Monroe śpiewa słynne „Happy birthday” dla prezydenta Kennedy'ego, 20 maja 1962 roku Śmierć Marilyn: wersja oficjalna Według raportu koronera z 1962 roku Marilyn Monroe zmarła o 3.40 nad ranem w swoim domu przy Helena Drive w Los Angeles. Leżała nago na łóżku z twarzą do dołu, w ręku trzymała słuchawkę telefonu. Obok rozrzucone były puste butelki po tabletkach nasennych, tak zwanych barbituranach. Około trzeciej nad ranem gosposia i pielęgniarka Marilyn – Eunice Murray zobaczyła w jej pokoju zapalone światło. Zaniepokoiła się, że Marilyn nie odpowiada na wołanie. Nie mogła wejść, bo drzwi były zaryglowane od wewnątrz. Wezwała doktora Ralpha Greensona. To on wybił szybę w oknie, wszedł do pokoju aktorki, zbadał ją i powiedział: „Odeszła”. W raporcie określono jej śmierć jako „prawdopodobne samobójstwo”. Po 20 latach, w 1982 roku, sprawę badała jeszcze raz prokuratura okręgowa w Los Angeles. Śledczy zwrócili wtedy uwagę, że materiały FBI na temat Marilyn są skompilowane i mocno ocenzurowane. Nie zmieniono jednak rozpoznania, podtrzymując wersję o prawdopodobnym samobójstwie gwiazdy. Czy Marilyn Monroe, ikona seksu, uwielbiana i pożądana przez cały świat, mogła popełnić samobójstwo? Czytaj także: Tajemnicza śmierć Marilyn Monroe. Ujawniono dowody, że była ofiarą klanu Kennedych Służby wywożą ciało aktorki z jej domu, sierpień 1962 roku Biedna Norma, biedna Marilyn Każdy kryminolog powie, że tak. Była niestabilna emocjonalnie, cierpiała na lęki i depresję. Brała środki pobudzające i uspokajające. Piła, wcześniej już próbowała się zabić, podjęła przynajmniej cztery próby samobójcze. Mimo sławy i uwielbienia czuła się nieszczęśliwa. Na jej życiu ciążyło traumatyczne dzieciństwo. Zwrócili na nie uwagę także śledczy badający przyczyny jej śmierci. Urodziła się w 1926 roku jako Norma Jeane Mortenson. Ojca nie znała, matka nie mogła jej samodzielnie wychowywać, chorowała na schizofrenię, była hospitalizowana. Marilyn przenoszono do kolejnych rodzin zastępczych, była w 10 domach i nigdzie nie znalazła przystani. Oddano ją do sierocińca, co było dla niej horrorem. Broniła się, krzyczała, że nie jest sierotą, do każdej napotkanej kobiety mówiła „mamo”, a do mężczyzny „tato”. Wystarczy, by stracić poczucie bezpieczeństwa i własnej wartości. W wieku 16 lat wyszła za mąż, żeby uniknąć kolejnej rodziny zastępczej. Zawsze miała kompleks, że jest niechciana, niekochana, odrzucona. Była już słynną Marilyn Monroe, gdy mówiła: „Jestem przybłędą, której nikt nie chce”. Do tego dołożyły się kolejne nieudane małżeństwa. Sławny baseballista Joe DiMaggio (wyszła za niego w 1954 roku) nie tyle ją kochał, ile był o nią obsesyjnie zazdrosny. Bił ją, a ona próbowała to ukryć pod makijażem, robiąc dobrą minę do złej gry. Chciał z niej zrobić kurę domową, co znaczyło, że nie miał pojęcia, z kim się ożenił. I nawet nie próbował jej zrozumieć. Wytrzymali razem dziewięć miesięcy. Trzeci mąż – słynny dramaturg i intelektualista – Arthur Miller miał być spełnieniem jej snów, wzięli ślub w 1956 roku. Ale już po paru miesiącach Marilyn znalazła notatki męża, w których pisał, że go rozczarowała i że wstydzi się jej w towarzystwie. A ona go kochała. Desperacko marzyła o dziecku, ale dwa razy poroniła. Jeśli szukała miłości i akceptacji, to nigdy ich nie dostała. W środowisku filmowym znane były jej histerie, zawalanie dni zdjęciowych, obsesyjne powtarzanie jednej sceny. Z drugiej strony protekcjonalnie traktowano ją jako aktorkę… John Huston powiedział jej: „Jesteś ku*wą, nie aktorką. Tak jak prawdziwe dziw*i, te najlepsze, niczego nie udajesz. Dajesz siebie całą, ciało i duszę”. Niby komplement, ale jaki zatruty! Tajemnicą poliszynela były jej pobyty w klinikach psychiatrycznych i niedojrzałość emocjonalna. Mogła popełnić samobójstwo. Dlaczego w takim razie ta teza budziła wątpliwości? Czytaj także: Marilyn Monroe popełniła samobójstwo, czy jej tragiczna śmierć nie była przypadkiem? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img5Sz8Nw-89c7c01.jpg" width="1955" height="1600" alt="Arthur Miller with Marilyn Monroe in 1956. Arthur Miller, an American playwright born in 1915, was known for his works Death of a Salesman (1949) and The Crucible (1953). He married actress Marilyn Monroe (1926-1962), who performed in Bus Stop (1956) and The Misfits (1961) which Miller wrote for her. They divorced later in 1961. (Photo by © Hulton-Deutsch Collection/CORBIS/Corbis via Getty Images)" title="Marilyn Monroe and Arthur Miller" /> Arthur Miller, Marilyn Monroe, 1956 rok Śledztwo za pięć groszy Dziennikarze, którzy pisali o sprawie Marilyn, szybko zauważyli, że śledczy zachowywali się tak, jakby założyli, że chciała się zabić. Nie zabezpieczono śladów – w czasie oględzin gospodyni Eunice Murray prała bieliznę Marilyn, prześcieradło wyglądało jak nowe, chociaż powinno być pobrudzone. Śledczy uznali, że Marilyn musiała wziąć około 60–70 tabletek. Powinna wymiotować, to naturalna reakcja organizmu na truciznę, a nic takiego nie było widać. Nie miała śladów leku w żołądku. Zresztą pobrane próbki szybko zaginęły. Wszystko wskazywało na to, że zrobiono jej lewatywę. Kto ją zrobił, Eunice Murray? Marilyn nie miała na ciele śladów po igle, ale miała siniaki, może z kimś walczyła albo była przenoszona, tego wątku nie podjęto. Nie przesłuchano wszystkich świadków, raport opierał się głównie na zeznaniach pani Murray i doktora Greensona. Ale w domu był jeszcze niejaki Norman Jefferies, pracujący tam jako tak zwana złota rączka. Dlaczego policjanci z nim nie rozmawiali? W tym śledztwie było wiele zaniedbań, które mogły budzić wątpliwości. Jak się okazało, uzasadnionych. Dowiódł tego wybitny dziennikarz śledczy Anthony Summers, który zajął się sprawą śmierci Marilyn Monroe w 1982 roku, tuż po zakończeniu drugiego procesu. Myślał, że będzie nad nią pracował dwa, trzy tygodnie, zajęło mu to trzy lata. Pokój Marilyn Monroe po śmierci, sierpień 1962 roku W jaskini lwa Musiał przebić się przez mur niechęci i strachu. Początkowo nikt mu nie ufał, ludzie bali się, nie chcieli wracać do historii sprzed lat. Summers wspomina, że zajmowanie się sprawą Marilyn było jak wejście do jaskini lwa. Nagrał jednak 600 godzin rozmów, koncentrował się na ludziach, którzy znali aktorkę lub – jak mówił – dotknęli jej życia. Byli wśród nich reżyser John Huston, aktorka Jane Russell, agenci FBI, rodzina doktora Ralpha Greensona. Powstała z tego książka, a niedawno film „Tajemnice Marilyn Monroe: Nieznane nagrania” (do obejrzenia na Netflixie). Te rozmowy rzucają nowe światło na ostatnie godziny gwiazdy. Wynika z nich, że Marilyn Monroe nie mogła umrzeć o 3.40. Musiało to nastąpić wcześniej. Już bowiem o 11 wieczorem z meczu baseballowego wywołany został jej rzecznik prasowy Arthur Jacobs. Powiedziano mu, że w domu aktorki zdarzyło się coś strasznego. Jego żona Natalie Jacobs wspomina, że mąż miał jedno zadanie: „Tuszować sprawę i trzymać dziennikarzy z daleka”. Z kolei właściciel prywatnego pogotowia ratunkowego Walter Schaefer opowiada, że do willi Marilyn wezwana została karetka. Aktorka była nieprzytomna, ale żyła. Wieziono ją do szpitala w Santa Monica. Kiedy zmarła w karetce, zapadła decyzja, by zawrócić do domu. Postanowili tak ratownicy w porozumieniu z prokuratorem okręgowym. W karetce był też doktor Greenson. W jej domu byli już urzędnicy federalni, którzy przybyli tam długo przed policją, czyli przed godziną czwartą nad ranem. „Było tam kilka osób z Biura, których normalnie być nie powinno”, tłumaczy agent Jim Doyle. „Przyszli natychmiast, zanim ktokolwiek zorientował się, co się stało. To musiały być instrukcje od kogoś wysoko postawionego, wyższego niż Edgar Hoover (ówczesny dyrektor FBI). To mógł być prokurator generalny lub prezydent”. Zdaniem rozmówców Summersa ludzie z FBI mieli jedno zadanie – usunąć wszystkie ślady, które mogły łączyć Marilyn Monroe z rodziną Kennedych. Czy bracia Kennedy mieli coś wspólnego ze śmiercią Marilyn? Czytaj także: Biografia ujawnia szokujące informacje. Marilyn Monroe była w ciąży z Kennedym?! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img1H14Pc-52059ff.jpg" width="1280" height="929" alt="(Original Caption) The body of Marilyn Monroe was released by the coroner this afternoon 8/6, and taken back to the mortuary in preparation for burial. Marilyn's body was at the county morgue for an autopsey and subsequant toxicological test." title="Removing Body of Marilyn Monroe" /> Igranie z ogniem Poznała ich w drugiej połowie lat 50. Chodziła na imprezy organizowane w LA przez szwagra Kennedych, marnego aktora Petera Lawforda. Jego posiadłość zwana była gniazdem rozpusty. W filmie „Tajemnice Marilyn Monroe…” ktoś mówi, że Lawford stręczył Marilyn Kennedym. Zawsze podejrzewano ją o związek z Johnem, to była stała pożywka dla plotek. Jej występ na urodziny prezydenta w maju 1962 roku w Madison Square Garden jeszcze podsycił te podejrzenia. Jeden z agentów FBI twierdzi, że w domu aktorki był podsłuch. Nagrane zostały jej intymne schadzki z Johnem, seks, ich rozmowy. Mówiła do niego Prez albo Jack, on do niej Marilyn. Trzeba jednak dodać, że tych taśm nikt nigdy nie słyszał. Romansowała też z Robertem „Bobbym” Kennedym, była w nim podobno szaleńczo zakochana. Jak wynika z rozmów Summersa, aktorkę ostrzegano przed tymi znajomościami. Znajomi radzili jej, żeby nie „igrała z ogniem”. Bracia Kennedy byli bezwzględni, potrafili rozprawić się z każdym, kto stawał im na drodze. Znajomość z pierwszą seksbombą Ameryki mogła ich skompromitować obyczajowo, już to wystarczyło, by ją uciszyć. W dodatku Marilyn była świadkiem wielu rozmów, między innymi o broni jądrowej i etycznym aspekcie jej użycia. Świat stał wtedy na krawędzi wojny, toczył się konflikt o Kubę, sprawa romansu z Marilyn mogła być użyta do szantażowania prezydenta i próby wymuszenia na nim pewnych politycznych działań. Wydaje się oczywiste, że aktorką interesowało się FBI. Niestabilna emocjonalnie, histeryczna Marilyn nie była z pewnością najlepszą znajomą dla prezydenta i prokuratora generalnego. Ludzie ze służb zasugerowali zerwanie kontaktu. To Bobby miał do niej zadzwonić i powiedzieć: koniec. Ani on, ani jego brat nie chcą jej więcej widywać. Wiadomość o śmierci Marilyn Monroe na budynku New York Times, sierpień 1962 roku Śmiertelnie odrzucona Czy to była kropla, która przelała czarę i popchnęła ją do samobójstwa? Albo próby samobójczej, która miała być wołaniem o pomoc? Szantażem? Marilyn zależało na braciach Kennedy, musiała wyjątkowo mocno przeżyć odrzucenie z ich strony, musiała czuć się wykorzystana, oszukana. Potraktowana jak dziw*a. Podobno 4 sierpnia rozmawiała z Robertem, krzyczała, żeby więcej do niej nie dzwonił. Żeby przyjechał, jak ma ochotę, ale ona do niego nie wyjdzie. Już nigdy! Wydzwaniała do prezydenta do Białego Domu i skarżyła się na Roberta. Podobno zagroziła, że zwoła konferencję prasową i opowie o swoich związkach z braćmi Kennedy. Miała to zrobić w poniedziałek, w niedzielę zmarła. Wspomniany już Norman Jefferies powiedział w jednym z wywiadów, że Robert Kennedy był tego dnia w jej domu. Ale nie ma na to dowodów, to nie było zeznanie pod przysięgą. Robert Kennedy na pewno był tego dnia w Los Angeles, choć sam twierdził, że nie. Odleciał w nocy, ten lot odnotowano w rejestracji lotów w LA. Marilyn miała prowadzić dziennik („Red diary”), w którym zapisywała swoje rozmowy z braćmi. Ten dziennik zaginął, a na pewno wiele by wyjaśnił. O zabójstwo Marilyn oskarżył Roberta Kennedy’ego wprost były policjant Mike Rothmiller. Twierdził, że prokurator w czasie wizyty u Marilyn Monroe dosypał jej truciznę do drinka. Nikt jednak nie potraktował tych rewelacji podawanych bez dowodów poważnie. Chory doktor? A doktor Ralph Greenson? Był jednym z najsłynniejszych terapeutów w Hollywood. Profesorem psychiatrii klinicznej w jednym ze szpitali w LA. Do jego pacjentów należeli między innymi Frank Sinatra i Vivien Leigh. Marilyn poznał, gdy grała w swoim ostatnim filmie „Skłóceni z życiem”. I doprowadził do tego, że była w stanie go ukończyć. Niektórzy oskarżają go, że uzależnił ją od środków nasennych i uspokajających, które przepisywał jej w zbyt dużych ilościach. Sam miał mieć zaburzenia psychiczne i chorą narcystyczną osobowość. Chciał ją uzależnić od siebie. Poradził jej, by kupiła dom i znalazła jakieś miejsce zakorzenienia. Niby słusznie. Ale ten dom miał być blisko niego. Marilyn zrobiła to. Twierdził, że potrzeba jej rodziny, wprowadził ją do własnej, miał żonę i dwoje dzieci. W pewnym sensie zafundował jej kolejny dom zastępczy. Była często gościem w tym domu. Według niektórych relacji manipulował nią. A ona chciała już przerwać terapię i usamodzielnić się, znowu zaczęła spotykać się z Joe DiMaggio. Zastanawiała się, czy nie spróbować jeszcze raz tego związku. Może doktor Greenson nie wyobrażał sobie, że może go opuścić… Sam twierdził, że jej samobójstwo było przypadkowe, że przedawkowała. Był u niej tego dnia, wydawała mu się zdenerwowana i zdezorientowana, prosił panią Murray, by z nią została. Żałował, że nie zadzwoniła do niego, nawet w środku nocy, jak robiła to wiele razy. „Tragedią jest to, że osiągnięcia artystyczne Marilyn jako aktorki, całe bogactwo i sława nie przyniosły jej spokoju i szczęścia”, powiedział w jednej z rozmów. Gdyby to on ją zabił albo doprowadził do samobójstwa, pewnie zostałoby to ujawnione. Marilyn Monroe przeżyła 36 lat. Słynny aktor Lee Strasberg powiedział na pogrzebie aktorki, że zamieniła swoje życie w mit. Elementem tego mitu jest także jej śmierć. Niejasna, tragiczna, „ekscytująca”. I chyba nie do wyjaśnienia. Czytaj także: Po śmierci Marilyn Monroe nie przypominała siebie z plakatów. Potwierdza to jej ostatnie zdjęcie Tekst AGNIESZKA DAJBOR Nagrobek Marilyn Monroe. Grudzień 1973
Adrianna Borek zdradziła, jaka Joanna Kołaczkowska była prywatnie. Ten szczegół mówi wszystko
W rozmowie z Kozaczkiem aktorka i artystka kabaretowa wróciła pamięcią do jednej z najbardziej charyzmatycznych postaci polskiej sceny. Jej wspomnienie jest pełne czułości, podziwu i ogromnego szacunku.
Joanna Kołaczkowska przez lata była dla wielu widzów symbolem inteligentnego humoru, scenicznej klasy i niezwykłej wrażliwości. Choć od jej odejścia mija już niemal rok, w środowisku artystycznym wciąż trudno pogodzić się z tą stratą. W najnowszej rozmowie dla Kozaczka Adrianna Borek opowiedziała o swoich spotkaniach z artystką i zdradziła, jak ogromne wrażenie wywarła na niej gwiazda Kabaretu Hrabi. Zaraz minie rok od śmierci Joanny Kołaczkowskiej. Świat kabaretu wciąż nie pogodził się z tą stratą Śmierć Joanny Kołaczkowskiej była ogromnym ciosem nie tylko dla fanów kabaretu, ale też dla całego środowiska artystycznego. Artystka przez lata zachwycała inteligencją sceniczną, błyskotliwością i wyjątkowym wyczuciem humoru. Jednocześnie osoby, które miały okazję poznać ją prywatnie, podkreślały jej delikatność, empatię i ogromną skromność. Choroba, z którą się mierzyła, poruszyła tysiące osób śledzących jej karierę. Dziś, gdy zbliża się pierwsza rocznica jej śmierci, wspomnienia o niej wracają ze zdwojoną siłą. Joanna Kołaczkowska przez lata budowała swoją pozycję. Dla publiczności była symbolem inteligentnego humoru i scenicznej autentyczności. Jej występy w Kabarecie Hrabi stały się kultowe, a widzowie cenili ją za naturalność i wyjątkową umiejętność opowiadania emocji poprzez żart. Wielu artystów do dziś podkreśla, że trudno będzie znaleźć osobę o podobnej charyzmie i wrażliwości. W ostatnich miesiącach po śmierci artystki media społecznościowe i sceny kabaretowe wielokrotnie wracały do jej twórczości. Przyjaciele i współpracownicy wspominali ją jako osobę pełną ciepła, ale też ogromnej pokory wobec zawodu. To właśnie dlatego jej odejście tak mocno odczuły osoby związane ze światem rozrywki. Dla wielu Joanna Kołaczkowska była nie tylko ikoną kabaretu, ale też artystycznym autorytetem. ZOBACZ TEŻ: „The Voice of Poland” w żałobie. Poruszające słowa o 21-letnim Olafie chwytają za serce Adrianna Borek wspomniała Joannę Kołaczkowską. „Nie będzie nikogo takiego jak Asia” W rozmowie z Kozaczkiem Adrianna Borek nie kryła wzruszenia, wspominając Joannę Kołaczkowską. Artystka mówiła o niej z ogromnym podziwem i szczerością, podkreślając, że choć nie należały do najbliższego grona znajomych, każde spotkanie pozostawiało po sobie wyjątkowe emocje. „Była skromna, wspaniała. I to było tak nieprawdopodobne, nie to do ogarnięcia, że ja jako fanka... Ja Asię poznałam, kilka zdań z nią zamieniłam, uśmiechałyśmy się do siebie. Bardzo cieszę się, że ją poznałam. Nie spotykałyśmy się za często, więc to zawsze było... Asia nie miała dystansu. Cześć i super rozmowa. Byłam w którymś rzędzie w kinie na tym seansie "Życie i twórczość Joasi". Nie byłam w jej najbliższym otoczeniu. Ja leżę na podłodze, a ona jest na piedestale. Nieprawdopodobna osobowość, inteligencja, wrażliwość, żart i wszystko. Nie ma ludzi niezastąpionych, ale to nieprawda. Nie będzie nikogo takiego jak Asia. Jedyna i niepowtarzalna [...] Nikt jej nie zastąpi. To Joanna Kołaczkowska” — wyznała. Adrianna Borek opowiedziała również o prywatnych rozmowach z Joanną Kołaczkowską. Jak przyznała, artystka imponowała jej nie tylko sceniczną energią, ale też spokojem i niezwykłą łagodnością w codziennych kontaktach. „Ona po prostu miała te iskry od Pana Boga. W prywatnym obyciu była bardzo delikatna, czasami nieśmiała. Każdy z nas czuje się dobrze, jak jest w zaufanym gronie. Ale ona zawsze była bardzo łagodna, spokojna. Kiedyś pytałam ją, jak to jest pisać rzecz, bo ja mam strach. A ona z taką łagodnością "po prostu siadaj pisz, nawet głupoty, ale pisz i się przełam". To jest ważne, mieć taką odwagę” — wspominała. Dla wielu osób właśnie taka była Joanna Kołaczkowska — niezwykle utalentowana, ale jednocześnie ciepła i uważna na drugiego człowieka. Dlatego dziś, niemal rok po jej śmierci, wspomnienia o niej nadal wywołują ogromne emocje zarówno wśród widzów, jak i ludzi związanych ze sceną. SPRAWDŹ TEŻ: Doda przerwała milczenie o współpracy z prezydentem. „Działaliśmy w tajemnicy od lutego”
Były asystent Matthew Perry’ego usłyszał wyrok. Jego słowa z sali sądowej obiegły świat
Sprawa śmierci Matthew Perry’ego przez wiele miesięcy budziła ogromne emocje nie tylko w Hollywood, ale i wśród fanów „Przyjaciół” na całym świecie. Teraz zapadł kolejny ważny wyrok. Kenneth Iwamasa, wieloletni asystent aktora, został skazany na 41 miesięcy więzienia. Na sali sądowej nie zabrakło łez, przeprosin i mocnych słów ze strony rodziny gwiazdora.
Matthew Perry przez lata otwarcie mówił o swojej walce z uzależnieniem i problemach psychicznych. Dlatego informacje ujawniane podczas śledztwa były dla wielu osób wyjątkowo bolesne. Kenneth Iwamasa, który przez długi czas należał do najbliższego otoczenia aktora, przyznał się do udziału w nielegalnym procederze związanym z ketaminą. Wyrok sądu zamyka jeden z najgłośniejszych etapów tej sprawy, ale emocje wokół tragedii wciąż nie opadają. Śmierć Matthew Perry’ego i kolejne wyroki. Kto usłyszał już decyzję sądu? Po śmierci Matthew Perry’ego amerykańskie służby rozpoczęły szeroko zakrojone śledztwo. Śledczy próbowali ustalić, w jaki sposób aktor zdobywał ketaminę i kto odpowiadał za dostarczanie substancji. W centrum sprawy znalazło się kilka osób — lekarze, pośrednicy i członkowie najbliższego otoczenia gwiazdora. Kenneth Iwamasa, wieloletni asystent Perry’ego, od początku był jedną z kluczowych postaci w śledztwie. Według ustaleń prokuratury miał pomagać aktorowi w zdobywaniu ketaminy i podawać mu ją mimo braku jakichkolwiek kwalifikacji medycznych. Jak podawały amerykańskie media, śledczy uznali, że działania oskarżonych stworzyły niebezpieczny mechanizm, który ostatecznie doprowadził do tragedii. Wcześniej zarzuty usłyszeli również inni uczestnicy procederu. Media szeroko opisywały sprawę lekarki i pośredników, którzy mieli dostarczać substancję Matthew Perry’emu w ostatnich tygodniach jego życia. Każda kolejna rozprawa wywoływała ogromne emocje — również dlatego, że aktor przez lata publicznie opowiadał o swojej walce z uzależnieniem i próbował pomagać innym osobom zmagającym się z podobnymi problemami. Najbardziej poruszający dla opinii publicznej okazał się fakt, że Kenneth Iwamasa przez lata należał do ścisłego grona zaufanych współpracowników Matthew Perry’ego. Rodzina aktora miała wierzyć, że asystent pomaga gwiazdorowi zachować stabilność i wspiera go w codziennym funkcjonowaniu. Z ustaleń śledczych wynika jednak, że sytuacja wyglądała inaczej. Prokuratura przekazała, że Iwamasa podawał Perry’emu ketaminę również w ostatnich dniach przed śmiercią aktora. W dokumentach sądowych pojawiły się informacje, że mimo wcześniejszych niepokojących reakcji organizmu gwiazdora proceder miał być kontynuowany. Były asystent Matthew Perry’ego skazany na 41 miesięcy więzienia. Poruszające słowa na sali rozpraw Kenneth Iwamasa został skazany na 41 miesięcy więzienia. Sąd uznał, że jego udział w nielegalnym procederze związanym z ketaminą miał realny wpływ na wydarzenia, które doprowadziły do śmierci Matthew Perry’ego. Wyrok zapadł po miesiącach śledztwa i szeroko komentowanych rozprawach. Podczas posiedzenia oskarżony zwrócił się bezpośrednio do rodziny aktora. Jego słowa cytowały później media na całym świecie: „Bardzo was wszystkich przepraszam. Przepraszam, że dopuściłem się nielegalnych czynów, których będę żałował do końca życia. Zabiorę to ze sobą do grobu. Mam nadzieję, że moja historia będzie przestrogą dla kogoś w podobnej sytuacji, żeby podjął lepsze decyzje”. Relacje z sali sądowej wskazywały, że atmosfera była niezwykle emocjonalna. Bliscy Matthew Perry’ego nie kryli bólu i rozczarowania. W medialnych doniesieniach podkreślano, że rodzina przez lata ufała Iwamasie i wierzyła, że pomaga aktorowi walczyć z uzależnieniem, a nie pogłębia jego problemy. Dla wielu fanów „Przyjaciół” cała sprawa pozostaje bolesnym przypomnieniem, jak destrukcyjne potrafi być uzależnienie i jak skomplikowana bywa walka o zdrowie — nawet wtedy, gdy toczy się na oczach całego świata. ZOBACZ TEŻ: „The Voice of Poland” w żałobie. Poruszające słowa o 21-letnim Olafie chwytają za serce
Małgorzata Dydek była w trzeciej ciąży, gdy nagle odeszła. Słowa siostry łamią serce
Małgorzata Dydek była ikoną światowej koszykówki, uwielbianą zarówno w Polsce, jak i za oceanem. Tragicznie zmarła w wieku 37 lat, będąc w czwartym miesiącu trzeciej ciąży. Jej siostra, Katarzyna Dydek, po latach wspomina niezwykłą więź, jaka je łączyła, oraz bolesną pustkę, jaką pozostawiła po sobie Małgosia.
Była prawdziwą sensacją. Wysoka, silna i obdarzona zachwycającym uśmiechem, imponowała swoimi umiejętnościami. Do dziś uchodzi za najlepszą blokującą w historii amerykańskiej ligi WNBA, będącej kobiecym odpowiednikiem NBA. Małgorzata Dydek święciła triumfy na parkietach lig polskiej, hiszpańskiej, francuskiej, rosyjskiej oraz najważniejszej – amerykańskiej. Znana była pod pseudonimem "Margo". Wraz z ukochanym mężem wychowywała dwóch synów – Davida i Alexandra. W chwili śmierci, będąc w czwartym miesiącu trzeciej ciąży, miała 37 lat. „Małgosia miała tzw. arytmię sportową, co zdarza się wielu sportowcom – mnie również. Po jej odejściu ustalono, że nie doszło do zawału, lecz do zatrzymania akcji serca”, mówiła Katarzyna Dydek w rozmowie z Onetem w 2019 roku. Odeszła 15 lat temu, 27 maja 2011 roku... Wspominamy tragicznie zmarłą koszykarkę razem z jej siostrą. Przypominamy sesję Małgorzaty, która ukazała się w VIVIE! w 2000 roku. Katarzyna Dydek, także koszykarka, starsza o cztery lata siostra Małgorzaty Dydek, rozmawiała z VIVĄ! w 2013 roku. Siostra o Małgorzacie Dydek Bardzo byłam z Małgośką związana. Nie mogę powiedzieć, że pępowiną, aczkolwiek bardzo wielu ludzi myślało, że jesteśmy bliźniaczkami. A przecież między nami były cztery lata różnicy. Nasze losy też się splotły. Dlatego bardzo mi jej brakuje. Nie przypuszczałam, że tak może się zmienić moje życie. W naszej radosnej rodzinie rozgościł się smutek. Ale przekonałam się, że w wielu przypadkach to z niej biorę siłę. Mam poczucie, że jednak Małgośka gdzieś jest, mimo że odeszła. Kiedy to się stało, chciałam rzucić studia, filologię angielską, na którą ona mnie namówiła. „Twoja siostra by tego nie chciała”, powiedziała mi wtedy koleżanka z uczelni i ugryzła się w język. Fakt, gdyby Gocha wiedziała, że ja studia przerwałam, to dopiero by mi dała wycisk! Siostry Dydek Jedna drugą motywowała, ale to ja pierwsza zaczęłam grać w koszykówkę. W ’89 roku wyjechałam stąd, czyli z rodzinnego domu w Wołominie, do Poznania. Po roku Małgosia do mnie dołączyła. I od tego momentu byłyśmy cały czas razem. W Olimpii Poznań zaczęła się nasza wielka sportowa przygoda. CZYTAJ TAKŻE: Mało kto zna tę historię. Jolanta Kwaśniewska wróciła do rodzinnej traumy. Nagle wspomniała o swoim dzieciństwie Nasze nazwisko stało się znane głównie dzięki Małgosi. Pewnie, że ludzie kojarzą nas jako „siostry Dydek”, bo nieczęsto się zdarza, że trzy siostry z sukcesami grają w koszykówkę i w Polsce, i w Stanach. Gocha osiągnęła w sporcie dużo więcej niż ja. Grała w WNBA, najlepszej lidze kobiet na świecie, uznano ją za „Najlepszą Koszykarkę Starego Kontynentu”. Nie, nigdy nie zakłuło mnie serce z zazdrości, wręcz przeciwnie, jej sukcesy były moją radością. Ona też dawała mi do zrozumienia, że wszystko, co mi się udaje, odbiera jako swój sukces. Razem to świętowałyśmy. Ja chciałam dobrze dla niej, a ona chciała dobrze dla mnie. Razem z nią, jak cień Nigdy nie odczuwałam potrzeby rywalizacji. Jako najstarsza siostra przecierałam drogę do koszykówki – najpierw do Huraganu Wołomin, potem do Olimpii Poznań. Cieszyłam się, że byłam dla sióstr przykładem. Gdy Gocha dostała ofertę gry w Valenciennes-Orchies i trener Marc Silvert przyjechał do Polski, żeby Małgosię zakontraktować, wówczas warunkiem było to, że ja pojadę z nią jako tłumacz. Silvert widział, że łączy nas szczególna więź. Małgosia miała wtedy 19, może 20 lat. To było w trakcie mojego pobytu w Stanach, gdzie studiowałam i grałam w lidze uniwersyteckiej. Na wakacje przyjeżdżałam do Polski, więc miałam czas. Ale tak ciężkiego obozu, jak wtedy we Francji, chyba nigdy nie przeżyłam (śmiech). Ale co tam! Wiedziałam, że pomagam Małgośce. Tłumacząc, ćwiczyłam i biegałam razem z nią, jak cień. Z czasem Małgośka nauczyła się sześciu języków obcych i już nie musiałam tłumaczyć. Potem los znowu złączył nas ze sobą w Gdyni. Ja po powrocie ze Stanów trafiłam do drużyny Fota Porta Gdynia, a Małgosia po roku przyjechała tam z Hiszpanii. Wtedy naszym trenerem był trener kadry narodowej Tomasz Herkt i miał z nami dużo pracy (śmiech). Na treningach zawsze byłyśmy w jednej parze. To wynikało z przesłanek szkoleniowych: dwie wysokie, grające na tej samej pozycji, muszą trenować razem. Ćwiczenia, które były nastawione na to, by coś wspólnie osiągnąć, były przez nas grzecznie wykonywane. Natomiast te, w których stawałyśmy naprzeciw siebie, jeden na jeden, czyli która wygra, były nie do zrobienia. Śmiałyśmy się z tego. „Gocha, przestań! Bo zaraz będzie awantura i będziemy za karę biegać!” – czasem wychodziło ze mnie, że jednak jestem starszą siostrą. Ale to jeszcze bardziej ją rozśmieszało. Miała bardzo pogodną naturę. Nie zazdrościłyśmy sobie, ponieważ zostałyśmy tak wychowane: w domu wpajano nam wartości patriotyczne, moralne i te czysto ludzkie, żeby po prostu być dobrym człowiekiem. I to owocowało, bo ludzi zawsze ciągnęło do nas. Na początku był problem, bo… wyrosłyśmy. Mieszkałyśmy w małym mieście i siłą rzeczy przyciągałyśmy uwagę przez wzrost. Byłyśmy „wieżami”, „żyrafami”, „słupami”. I byłyśmy zakompleksione. Później koszykówka wyrobiła w nas pewność siebie. Każde małe zwycięstwo w meczu to był kroczek w tym kierunku. Czułyśmy się gorzej również dlatego, że nie mogłyśmy sobie kupić ładnych damskich butów. Zdobycie czółenek na studniówkę czy maturę graniczyło z cudem. Nie nosiłyśmy spodni Levi’sa, wszystkie były na nas za krótkie. Na szczęście miałyśmy w domu wielki skarb: mamę, która jest krawcową. Małgosia mi zawsze mówiła tak: „Słuchaj, jesteś wysoka i wiadomo, że ludzie będą się na ciebie patrzeć, więc jak się mają patrzeć, to niech mają na co”. Po latach, już w Stanach, zamawiałyśmy sobie dżinsy szyte na miarę, od razu po 10 par! Teraz w Warszawie bez trudu dostanę nawet piękne szpilki w swoim rozmiarze. Przez to, że kiedyś był problem z ubraniami, teraz mamy ich po prostu za dużo! (śmiech). Ja pierwsza urodziłam dziecko. Ale Gocha pierwsza wyszła za mąż. Tu też nie było rywalizacji. Naprawdę! (śmiech). Poznali się z Davidem, gdy miała 19 lat, ale trzymali to w tajemnicy. Ludzie się nad nią użalali, że na pewno nie znajdzie chłopaka przez ten wzrost, a ona się z tego śmiała. To była wielka miłość. Mieli dwójkę dzieci. Kiedy Małgosia odeszła, była w trzeciej ciąży. Byli tu na Boże Narodzenie całą rodzinką. Na Święta Wielkanocne już mieli nie przyjeżdżać, bo Alex był jeszcze malutki, a podróż z Australii, z Brisbane, trwa 30 godzin. Pod koniec maja już nie żyła. Jest bardzo ciężko. Alex nie będzie pamiętał mamy, ale mały David pamięta. Były takie sytuacje, że nie chciał rozmawiać z nami po polsku, bo to chyba za bardzo przypominało mu Małgosię. Co niedzielę łączymy się przez Skype’a. David jest wspaniałym tatą i opowiada nam o wszystkim, co się u nich dzieje. Tak, przyszło mi do głowy, żeby wyjechać do nich na stałe. Moja siostra Marta też czuje taką potrzebę i często o tym rozmawiamy. Niedługo po odejściu Gosi byłam gotowa rzucić wszystko i lecieć do Brisbane, żeby pomóc Davidowi przy maluchach. Akurat wtedy w moim życiu osobistym nastąpiły duże zmiany, rozstałam się z tatą Marysi, więc naprawdę nic mnie tu nie trzymało. Jednak na początku, gdy rozmawialiśmy z Davidem na Skypie, musiało mu być trudno, ponieważ przypominam mu Małgośkę. Byłyśmy do siebie bardzo podobne – włosy, profil, cała sylwetka – podobno do złudzenia. Teraz myślę, że na wszystko przyjdzie czas. Wyjazd do Australii mam gdzieś w planach. Tuż przed odejściem Gocha bardzo mnie namawiała, żebym do niej przyjechała. Znała moją sytuację, perypetie, rozstanie, więc chciała pocieszyć i znaleźć mi nowego ukochanego, Australijczyka (śmiech). Ona była bardzo dobrym „matchmakerem”. Naprawdę super. Mnóstwo par „sparowała”! SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: „Przykleił się do mnie Rysiek". Piotr Cyrwus o konsekwencjach kultowej roli. Myślał, że jest skończony Wcześniej wszystkie trzy byłyśmy rozrzucone po świecie. Po tym, co się stało, poczułyśmy z Martą głęboką potrzebę, żeby być i mieszkać razem z rodzicami. Jesteśmy dla siebie podporą. Jednak nikt i nic nie jest w stanie tak pomóc, jak człowiek sam sobie. Każde z nas musi znaleźć na to swój sposób. Ocalić pamięć o Małgosi? Tak. Sama się w to w końcu zaangażowałam. W Gdyni powstaje fundacja jej pamięci. Będzie pomagać dzieciom. Gdynia zawsze była nam bliska. Ja grałam tam 11 lat, potem byłam trenerem i zawsze się uśmiecham, kiedy tam przyjeżdżam. Koszulka z numerem 12 na każdym meczu, gdy grają dziewczyny z Gdyni, wisi pod sufitem. Jednak za każdym razem jest to też rozszarpywanie ran. Jak wtedy, gdy w 2012 roku WNBA ustanowiło coroczną nagrodę – Margo Dydek Award – dla kobiet, które szczególnie angażują się w działania społeczne. Ona taka była – otwarta na ludzi, zaangażowana, kochali ją kibice na całym świecie. Kapitan Krystian Szypka, zafascynowany osobowością Margo, zadedykował jej swój rejs – „Race for Dydek” – w prestiżowych transatlantyckich regatach samotnych żeglarzy OSTAR 2013. To cieszy i boli zarazem. Ale myślę, że trzeba wreszcie opanować smutek i uspokoić myśli, aby ocalić niepowtarzalne wspomnienia związane z Małgosią. Małgorzata Dydek zmarła 15 lat temu 27 maja 2026 roku przypadła 15. rocznica jej śmierci. W tamtym tragicznym dniu świat stracił nie tylko ją, ale także dziecko, które wtedy nosiła. Był to niezwykle bolesny czas dla jej najbliższych – męża, synów oraz całej rodziny. Choć minęło już wiele lat, pamięć o niej pozostaje wciąż żywa, a jej odejście nadal budzi wzruszenie. Zapraszamy do obejrzenia galerii pełnej poruszających, archiwalnych fotografii.
45-letni gwiazdor Netfliksa nie żyje. Kulisy tragedii wstrząsnęły fanami „Virgin River”
Śmierć Stewarta McLeana wstrząsnęła fanami seriali Netfliksa. 45-letni aktor znany z „Virgin River” i „Arrow” zaginął 15 maja, a jego ciało odnaleziono tydzień później w pobliżu domu w Lions Bay. Kanadyjska policja potwierdziła już, że sprawa jest traktowana jako zabójstwo. Trwa intensywne śledztwo, a śledczy analizują monitoring i przesłuchują świadków.
Świat seriali pogrążył się w żałobie. Stewart McLean, aktor znany z popularnych produkcji Netfliksa „Virgin River” i „Arrow”, nie żyje. Informacja o śmierci 45-latka pojawiła się zaledwie kilka dni po tym, jak media obiegły doniesienia o jego tajemniczym zaginięciu. Dziś wiadomo już, że sprawą zajmuje się kanadyjska policja, a śledczy nie mają wątpliwości, okoliczności śmierci aktora są niezwykle niepokojące. Stewart McLean zaginął kilka dni przed odnalezieniem ciała Według ustaleń służb Stewart McLean po raz ostatni był widziany 15 maja w swoim domu w Lions Bay w Kolumbii Brytyjskiej. Kiedy przez kolejne dni nie kontaktował się z bliskimi, zgłoszono jego zaginięcie. Poszukiwania trwały tydzień i zakończyły się dramatycznym odkryciem. Ciało aktora odnaleziono w pobliżu miejsca zamieszkania. Szokujące informacje potwierdziła już Kanadyjska Zintegrowana Grupa ds. Dochodzeń w Sprawie Zabójstw (IHIT). Policja oficjalnie poinformowała, że sprawa traktowana jest jako zabójstwo. Na razie śledczy nie zdradzają szczegółów dotyczących możliwego motywu ani okoliczności śmierci gwiazdora. O śmierci Stewarta McLeana poinformowała również reprezentująca go agencja Lucas Talent. W emocjonalnym oświadczeniu opublikowanym w mediach społecznościowych przedstawiciele aktora nie kryli ogromnego smutku. „Z wielkim smutkiem żegnamy naszego ukochanego klienta, Stewa McLeana. Współpraca z nim zawsze była ogromną przyjemnością — był oddany, profesjonalny, pełen zapału i nieustannie rozśmieszał wszystkich wokół”, przekazano. CZYTAJ TEŻ: Polsat Hit Festiwal 2026. Hołd dla Krawczyka zamienił się w lawinę komentarzy. Widzowie nie wytrzymali po występie Maleńczuka Trwa śledztwo w sprawie śmierci aktora W dalszej części wpisu podkreślono, że wiadomość o śmierci aktora poruszyła całe środowisko filmowe. Jak ujawniono, do agencji zaczęły napływać kondolencje od reżyserów castingu i osób współpracujących z McLeanem. „Wielu reżyserów castingu przesłało kondolencje rodzinie Stewa oraz naszej agencji, a każda wiadomość brzmi podobnie: co za wspaniały człowiek, jak bardzo wszystkim będzie go brakować”, dodano. Policja prowadzi obecnie intensywne śledztwo. Funkcjonariusze analizują monitoring i próbują odtworzyć ostatnie dni życia aktora. Śledczy przesłuchują także osoby, które mogły mieć kontakt z McLeanem przed jego zaginięciem. „Bierzemy pod uwagę wszystkie dostępne tropy, starając się znaleźć odpowiedzi dla rodziny, przyjaciół i bliskich pana McLeana", czytamy. Głos w sprawie zabrała także Esther Tupper z IHIT. Jak przekazała, dochodzenie cały czas trwa, a policja apeluje do świadków o pomoc. „Kontynuujemy zbieranie i analizowanie dowodów, przeglądamy nagrania z monitoringu oraz prowadzimy rozmowy z osobami, które mogły mieć kontakt z panem McLeanem przed 15 maja”, podkreśliła. Fani aktora nie kryją poruszenia. W mediach społecznościowych pojawiły się setki wpisów pełnych niedowierzania i żalu. Dla wielu widzów Stewart McLean był jedną z charakterystycznych twarzy serialowych hitów ostatnich lat. Jego nagła śmierć i tajemnicze okoliczności tragedii sprawiły, że sprawa budzi ogromne emocje nie tylko w Kanadzie, ale i wśród fanów na całym świecie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wielki nieobecny podczas koncertu poświęconego Krawczykowi. Syn wybitnego muzyka został pominięty na Polsat Hit Festiwal?
Snuł kolejne plany i marzył o powrocie na scenę, zgasł zbyt wcześnie. Tak wyglądały ostatnie chwile Zbigniewa Wodeckiego: "Byłam z tatą do końca"
To już dziewięć lat, odkąd nie ma z nami Zbigniewa Wodeckiego. Jeden z najukochańszych artystów polskiej sceny muzycznej odszedł 22 maja 2017 roku, pozostawiając po sobie ogromną pustkę i niezapomniane wspomnienia.
W ostatnich miesiącach życia zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. W maju 2017 roku przeszedł zabieg wszczepienia bypassów. Początkowo wszystko wskazywało na to, że operacja się udała, jednak kilka dni później jego stan gwałtownie się pogorszył. 67-letni muzyk doznał udaru mózgu. To właśnie wtedy doszło do kolejnych komplikacji. Dla tysięcy fanów był nie tylko wybitnym muzykiem, ale i bliskim sercu człowiekiem. W jednym z archiwalnych wywiadów córka artysty Katarzyna Wodecka-Stubbs wspominała ojca z ogromnym wzruszeniem i czułością. Jej słowa pokazują, jak wyjątkową więź mieli i jak wielką stratą była dla niej jego śmierć. View Ediplayer on the source website Zbigniew Wodecki prywatnie: córka zdradziła, jakim był ojcem i dziadkiem Choć dla fanów był ikoną sceny, w domu Zbigniew Wodecki był przede wszystkim tatą i dziadkiem – wyjątkowym, czasem surowym, ale zawsze obecnym sercem. Kilka lat temu w szczerej rozmowie z Gazetą.pl jego córka, Katarzyna Wodecka-Stubbs, opowiedziała, jakim ojcem był artysta. „Święty nie był. Darzył kobiety ogromną estymą, a życie artysty jest, jakie jest. Koncerty, spotkania, zauroczenia, imprezy. Czasem rano wracał do domu śmieciarką – to taka legenda artystycznego światka w Krakowie. A jak w domu pojawił się mój pierwszy chłopak, tata wziął go na bok i jak w starej komedii powiedział, że jak złamie mi serce, to zobaczy”, wspominała Katarzyna Wodecka-Stubbs w Gazeta.pl. Dodawała też, że artysta zawsze dawał poczucie, że jest się przez niego kochanym. Nawet jeśli nie zapewniał o tym wprost. „Raczej pytał, czy my go kochamy, ale oczywiście mówił. Nawet jak już założyłam własną rodzinę i stałam się bardzo dorosłą kobietą, lubił zapytać „A kochasz tatusia?”. „A kocham tatusia” – odpowiadałam. Ten rytuał przeniosłam na swoje dzieci”, mówiła Angelice Swobodzie córka Wodeckiego. Z kolei w rozmowie z Dzień Dobry TVN Katarzyna Wodecka-Stubbs wyznała: „Mój ojciec, jak przyjeżdżał do Krakowa, zwoływał całą rodzinę. Dużo żartów, rozmów, mniej dotykania spraw szczególnie męczących, raczej przyjemność z bycia. [...] Nie analizował, nie obserwował, był po prostu. A wnuki były totalnie rozpuszczane", zwierzała się wówczas. „Mamy to szczęście, że obchodzimy nie tylko rodzinnie te urodziny taty, ale z całą Polską. Gdzie nie włączę radia, wszyscy grają muzykę taty. Obchodzimy szeroko jego urodziny, co by mu się zapewne spodobało", podsumowała. CZYTAJ TEŻ: „Wnuki były totalnie rozpuszczane”. Córka Zbigniewa Wodeckiego zdradza nieznane oblicze ojca Katarzyna Wodecka-Stubbs o ostatnich chwilach z ojcem: „Te kolacje były naszym nieświadomym pożegnaniem” Mimo że Zbigniew Wodecki był człowiekiem pełnym życia, nie unikał rozmów o śmierci. – „Sporo o niej żartował. Ale tego wątku wolałabym nie rozwijać” – przyznawała z delikatnością Katarzyna Wodecka-Stubbs w rozmowie z Gazetą.pl. Zdradziła jednak, jak zapamiętała ostatnie wspólne dni z ukochanym tatą. Mimo zbliżającej się operacji muzyk nie tracił nadziei i planował szybki powrót na scenę. – „Zamierzał wyjść ze szpitala tydzień po operacji. Mówił, że da radę i że planowo zagra koncert, dlatego niczego nie odwoływał. Wiedzieliśmy, że raczej nie będzie to możliwe, bo przecież musi się zregenerować po zabiegu. Ale nic mu nie mówiliśmy” – wspominała z poruszeniem. Tuż przed zabiegiem w Warszawie cała rodzina spędziła wspólnie czas w Krakowie. – „Codziennie biesiadowaliśmy na wspólnych obiadach i kolacjach. Te spotkania były dla nas zwyczajne i tradycyjne, a okazały się nieświadomym pożegnaniem" – mówiła wzruszona. Ostatnie dni spędzili razem w szpitalu. – „4 maja pojechał do Warszawy, ja dotarłam dzień później. Widzieliśmy się w szpitalu dosłownie każdego dnia. Zresztą byłam z tatą do końca…” – wyznała. Sprawdź też: Wyśpiewali wielki hit, łączyła ich wyjątkowa relacja. Zdzisława Sośnicka wspomina przyjaciela „W piątek 5 maja Zbigniew Wodecki przeszedł w Warszawie operację bypass-ów. Jeszcze w niedzielę czuł się dobrze i rozmawiał z bliskimi. Niespodziewanie 8 maja nad ranem doznał rozległego udaru mózgu. Mimo niezwykłej woli życia i staraniom lekarzy udar dokonał nieodwracalnych obrażeń. Odszedł od nas w dniu 22. maja w jednym z warszawskich szpitali. Żona i dzieci byli przy nim. Zostanie pochowany w ukochanym Krakowie” – przekazano smutną wiadomość na profilu Zbigniewa Wodeckiego. Dziś Katarzyna pielęgnuje pamięć o ojcu poprzez organizację festiwalu jego imienia. – „Na co dzień mam wrażenie, że Tata jest obok. Ja z nim pracuję, wydaję jego muzykę, odczytuję od niego różne znaki. […] Zawsze na naszych koncertach jest pogoda, nic się nie zepsuło. Widać, jesteśmy pod dobrą opieką” – mówiła jakiś czas temu w Fakcie. Źródło: Gazeta.pl, Dzień Dobry TVN i Fakt.pl.
Władysław Hańcza wiedział, kiedy umrze. Odszedł tak, jak przepowiedziała mu wróżka
Władysław Hańcza przez lata bawił i wzruszał miliony widzów jako kultowy Kargul z filmu „Sami swoi”. Choć był jedną z największych gwiazd polskiego kina, do sławy podchodził z dystansem. Przez całe życie pamiętał jednak tajemniczą przepowiednię wróżki, która miała określić moment jego śmierci. Gdy w 1977 roku nagle trafił do szpitala, słowa usłyszane w młodości wróciły ze zdwojoną siłą.
Największą popularność i sympatię telewidzów zyskał dzięki roli Kargula w kultowym już filmie — Sami Swoim. Władysław Hańcza nigdy jednak nie marzył o wielkiej karierze, a do popularności podchodził z dystansem. Korzystał z życia i czerpał z niego garściami, gdyż od zawsze miał w głowie przepowiednię wróżki, którą usłyszał w bardzo młodym wieku... Władysław Hańcza — kariera Nie planował zostać aktorem. Na początku wiązał swoją przyszłość z inżynierią, zaś później chciał przejąć rodzinny biznes włókienniczy. Życie jednak napisało mu inny scenariusz. Władysław Hańcza pokochał literaturę i postanowił zrekrutować się na studia filologii polskiej. I to właśnie tam zrozumiał, że praca na scenie jest jego największym powołaniem. W 1927 roku zapisał się do Szkoły Dramatycznej w Poznaniu i tak zaczęła się jego przygoda ze światem artystycznym. Na początku grał w teatrach w: Katowicach, Poznaniu, Łodzi czy Toruniu. Następnie przeprowadził się do Warszawy, gdzie został zatrudniony w Teatrze Narodowym. Władysław Hańcza zachwycał talentem i osobowością. Krytycy oraz widzowie po każdym spektaklu z jego udziałem nie szczędzili mu komplementów. I choć jego kariera szybko się rozwijała, marzenia artysty przerwał wybuch wojny. Dopiero w 1946 roku wystąpił w powojennej produkcji — Dwie godziny, po której nazwano go nadzieją kina. Aktor na przestrzeni lat współpracował z najlepszymi reżyserami w kraju, takimi jak: Kazimierz Kutz, Andrzej Wajda czy Jerzy Gruza. Na swoim koncie miał około 40 znaczących ról. Ale to właśnie filmowy Kargul najbardziej chwycił za serca Polek i Polaków. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ikona literatury uchodziła za skandalistkę, nawet ksiądz odmówił jej pogrzebu. Jej życie prywatne szokowało bardziej niż książki Przyczyna śmierci Władysława Hańczy Poza pracą, którą traktował jak przygodę, lubił dobrą zabawę, ryzyko i spontaniczność. Nie znosił nudy. „Gram w filmie bynajmniej nie ze względu na zarobki. Mnie raczej chodzi o pewien zapis siebie, o przekaz. Chciałoby się w tym zawodzie coś po sobie zostawić. A film i telewizja dają taką szansę", mówił. Do ciężkiej pracy i korzystania z życia napędziła go pewna przepowiednia wróżki, którą usłyszał w młodości. I choć nie traktował jej poważnie, od czasu do czasu sobie o niej przypominał. „Moja zachłanność wynika z pośpiechu. Kto wie, co komu pisane? Przepowiedziano mi, że umrę w 72. roku życia, niewiele czasu zostało, by cieszyć się uśmiechami losu", zwierzał się w jednym z wywiadów. Jak wyglądały jego ostatnie chwile? W 1977 roku zapowiedział koniec kariery aktorskiej, jednak chciał jeszcze zagrać majora Hawryłowicza w dramacie — Fantazy. Tego samego roku, w listopadzie, wraz z żoną Barbarą wyjechał na Sycylię. Niestety to była jedna z najgorszych ich wycieczek. Dlaczego? Otóż aktor tam bardzo źle się czuł i wraz z ukochaną postanowili wcześniej wrócić do kraju. Stan zdrowia ulubieńca publiczności jednak się nie poprawił i po powrocie do Polski trafił do szpitala. Lekarze jednak nie mogli ustalić, co jest przyczyną złego samopoczucia... Władysław Hańcza odszedł nagle 19 listopada 1977 roku w wieku 72 lat. Tak jak przewidziała wróżka... CZYTAJ TEŻ: Świat mówił o romansie z papieżem. Kim była Anna Teresa Tymieniecka? „Kiedy byli razem, panował między nimi szczególny klimat”
Ostatnie pożegnanie Stanisławy Celińskiej. Rodzina przekazała szczegóły uroczystości
Nowe informacje dotyczące pogrzebu Stanisławy Celińskiej poruszyły fanów artystki. Rodzina przekazała datę i miejsce uroczystości żałobnych, publikując krótki, niezwykle emocjonalny komunikat. Wiadomo już, gdzie bliscy, przyjaciele oraz wielbiciele talentu aktorki będą mogli pożegnać ją po raz ostatni.
Informacja o śmierci Stanisławy Celińskiej wywołała ogromne poruszenie w świecie kultury i wśród widzów, którzy przez lata śledzili jej artystyczną drogę. Aktorka była jedną z najbardziej cenionych postaci polskiej sceny i ekranu, a jej charakterystyczny głos oraz niezwykła wrażliwość na zawsze zapisały się w pamięci publiczności. Stanisława Celińska zmarła 12 maja. Polska kultura pogrążyła się w żałobie 12 maja media obiegła wiadomość o śmierci artystki. W kolejnych godzinach pojawiały się liczne słowa pożegnania i wspomnienia osób związanych ze światem filmu, teatru i muzyki. Fani Stanisławy Celińskiej podkreślali nie tylko jej talent, ale również autentyczność i wyjątkową klasę, którą imponowała przez lata swojej działalności artystycznej. Wiele osób czekało również na informacje dotyczące ostatniego pożegnania aktorki. Teraz rodzina przekazała już oficjalne szczegóły uroczystości pogrzebowych. ZOBACZ TEŻ: Marek Sierocki ujawnił ostatnią rozmowę ze Stanisławą Celińską. Zdradził, z czym się zmagała Pogrzeb Stanisławy Celińskiej. Podano datę, godzinę i miejsce uroczystości Nowe informacje pojawiły się we wpisie opublikowanym w mediach społecznościowych. Rodzina przekazała dokładną datę oraz miejsce ceremonii pożegnalnej. W komunikacie napisano: "Szanowni Państwo, 21 maja pożegnamy Naszą Stasię. O godzinie 11 w Kościele Środowisk Twórczych w Warszawie przy Placu Teatralnym zostanie odprawiona Msza Żałobna, pogrzeb odbędzie się o godzinie 13 na Powązkach Wojskowych." Krótki wpis poruszył wiele osób. Szczególne emocje wywołały słowa "pożegnamy Naszą Stasię", które internauci odebrali jako bardzo osobiste i pełne ciepła pożegnanie artystki. Stanisława Celińska przez lata cieszyła się ogromnym szacunkiem publiczności. Widzowie cenili ją za role teatralne i filmowe, ale również za szczerość oraz wyjątkową obecność sceniczną. Nic więc dziwnego, że wiadomość o terminie pogrzebu spotkała się z tak silnym odzewem. SPRAWDŹ TEŻ: Szczepkowska odsłoniła kulisy decyzji Celińskiej. Wielu jej nie rozumiało. "To się nazywa wierność sobie"
Stanisława Celińska nie żyje. Legendarna aktorka miała 79 lat. „Odeszła Nasza Stasia”
Nie żyje Stanisława Celińska. Aktorka i wokalistka miała 79 lat. Informację o śmierci artystki przekazała Joanna Trzcińska, która prowadziła wraz z nią profil w mediach społecznościowych. Wiadomość została następnie potwierdzona przez menadżera Macieja Muraszkę. W sieci pojawiło się emocjonalne pożegnanie, które poruszyło internautów.
Nie żyje Stanisława Celińska. Informacja o śmierci aktorki i wokalistki pojawiła się w mediach społecznościowych. Wiadomość przekazała Joanna Trzcińska, która prowadziła wraz z artystką jej oficjalny profil. W opublikowanym wpisie pojawiły się poruszające słowa pożegnania. Joanna Trzcińska poinformowała, że Stanisława Celińska odeszła „dziś po południu”. Podkreśliła również, jak ważną osobą była dla niej aktorka. „Z wielką rozpaczą muszę Państwa poinformować, że dziś po południu odeszła Nasza Stasia. Mam wielką nadzieję, że spotkała się już z Bogiem, którego tak bardzo kochała” – przekazała Joanna Trzcińska. Maciej Muraszko potwierdził śmierć Stanisławy Celińskiej Informację o śmierci Stanisławy Celińskiej potwierdził również menadżer aktorki i wokalistki Maciej Muraszko. Wiadomość błyskawicznie obiegła media i wywołała ogromne poruszenie wśród osób śledzących działalność artystki. W opublikowanych komunikatach podkreślano, że Stanisława Celińska była nie tylko cenioną aktorką i wokalistką, ale również wyjątkowym człowiekiem. Joanna Trzcińska we wpisie napisała: „Stasia była Wspaniałym Człowiekiem, Najlepszym jakiego znałam…”. Poruszające słowa pożegnania po śmierci aktorki W opublikowanym pożegnaniu znalazł się również fragment utworu, który – jak przekazała Joanna Trzcińska – był ważny dla Stanisławy Celińskiej. „Spotkamy się wszyscy bo nic się nie kończy Lecz w dobro obraca się Choć dni przemijają To każda godzina nadzieją otula mnie Spotkamy się wszyscy bo nic się nie kończy Lecz w dobro obraca się Choć dni przemijają To w każdej godzinie ta wiara prowadzi mnie…” Na końcu wpisu Joanna Trzcińska podpisała się jako osoba „prowadząca ze Stasią ten profil”. Stanisława Celińska miała 79 lat Stanisława Celińska miała 79 lat. Informacja o jej śmierci została przekazana kilkanaście minut temu i natychmiast stała się jednym z najgłośniejszych tematów w sieci. Wiadomość o odejściu aktorki wywołała falę komentarzy i reakcji internautów. W publikowanych wpisach dominują słowa smutku i wzruszenia po śmierci artystki. Nie podano dokładnej lokalizacji śmierci Stanisławy Celińskiej. Wiadomo jedynie, że informacja została przekazana za pośrednictwem mediów społecznościowych, a następnie potwierdzona przez menadżera aktorki. Stanisława Celińska była ikoną polskiego kina i teatru Stanisława Celińska przez dekady należała do grona najbardziej cenionych polskich aktorek teatralnych i filmowych. Była związana przede wszystkim z warszawskimi teatrami, w tym Teatrem Współczesnym, Ateneum, Dramatycznym, Studio czy Kwadrat. W 1969 roku ukończyła PWST w Warszawie pod kierunkiem Ryszardy Hanin. Filmowy debiut zaliczyła u boku Daniela Olbrychskiego w „Krajobrazie po bitwie” Andrzeja Wajdy z 1970 roku. Za tę rolę otrzymała nagrodę aktorską w Łagowie. W latach 70. była jedną z najgłośniejszych gwiazd polskiego kina. Występowała w produkcjach reżyserów takich jak Krzysztof Zanussi, Stanisław Bareja, Jerzy Antczak, Janusz Majewski, Barbara Sass czy Kazimierz Kutz. Za rolę Izy Gęsiareczki w „Spisie cudzołożnic” Jerzego Stuhra została nagrodzona na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w 1994 roku. Popularność przyniosły jej również role w komediach „Złote runo” oraz „Fuks”, za które otrzymała nominacje do Orła. W 2001 roku zdobyła Polską Nagrodę Filmową za rolę w filmie „Pieniądze to nie wszystko” Juliusza Machulskiego. Artystka była także wielokrotnie nagradzana za działalność teatralną i radiową. Otrzymała między innymi Srebrny Krzyż Zasługi, nagrodę „Wielki Splendor” oraz statuetkę Feliksa Warszawskiego. Stanisława Celińska spełniała się również jako wokalistka. W 2015 roku ukazał się album „Atramentowa…”, przygotowany wspólnie z Maciejem Muraszko. Na płycie znalazły się utwory napisane specjalnie dla artystki przez Wojciecha Młynarskiego, Muńka Staszczyka czy Marcina Sosnowskiego. Źródła: stanislawacelinska.pl, wydarzenia.interia.pl
"W centrum mojego świata jest miłość”. Przypominamy ostatni wywiad Agnieszki Maciąg dla VIVY!
W rocznicę jej 57. urodzin wracamy do ostatniego wywiadu Agnieszki Maciąg dla VIVY! – rozmowy pełnej duchowej głębi, spokoju i nadziei. Opowiadała o tym, co naprawdę ważne: bliskości, miłości, uważności i życiu w zgodzie ze sobą. Jej słowa dziś nabierają jeszcze większej mocy.
Z niezwykłym spokojem i mądrością mówiła o tym, co naprawdę liczy się w życiu – miłości, wdzięczności, prostocie i uważności. Jej słowa, pełne czułości i głębokiej refleksji, dziś wybrzmiewają szczególnie mocno. To wyjątkowe wspomnienie kobiety, która potrafiła inspirować i nieść światło innym. "W centrum mojego świata jest to, co naprawdę ważne – rodzina, relacje, miłość, bliskość oraz praca, która niesie wiele dobrego dla ludzi. Prowadzę proste, ale piękne, pełne i wartościowe życie. Gotuję, sprzątam, piszę książki i prowadzę blog. W wolnych chwilach chodzę do lasu, zbieram zioła, dbam o zdrowie i kontakt z naturą", mówiła. Agnieszka Maciąg w ostatnim wywiadzie VIVY! Wywiad ukazał się na łamach VIVY! w 2020 roku. „Dzisiaj bez problemu akceptuję to, co dzieje się na świecie, ponieważ jestem przekonana, że we wszystkim istnieje wielka mądrość i sens. Wszystko, co przechodzimy, jest dla nas ważną i potrzebną lekcją”. O tym, jak żyje w czasach pandemii, jak udało jej się zmienić swoje życie i czy koronawirus wywróci nasz świat do góry nogami, z Agnieszką Maciąg rozmawia Krystyna Pytlakowska. – Jak teraz żyjesz podczas pandemii? Pandemia nie zmieniła mojego życia, to ja sama je zmieniłam 14 lat temu. I to diametralnie. W centrum mojego świata jest to, co naprawdę ważne – rodzina, relacje, miłość, bliskość oraz praca, która niesie wiele dobrego dla ludzi. Prowadzę proste, ale piękne, pełne i wartościowe życie. Gotuję, sprzątam, piszę książki i prowadzę blog. W wolnych chwilach chodzę do lasu, zbieram zioła, dbam o zdrowie i kontakt z naturą. Spędzamy z mężem dużo czasu z naszą córeczką Helenką. Ma osiem lat i jest bardzo ciekawa świata, niezwykle kreatywna. W domu malujemy, tańczymy, czytamy, piszemy. To nam daje radość. Cieszą nas z pozoru najprostsze przyjemności, jak choćby wspólny obiad. Nauczyłam się doceniać wszystko, i słońce, i deszcz. Niczego nie biorę za pewnik, bo przekonałam się już, że wszystko jest darem. Jestem wdzięczna za miejsce, w którym teraz jestem w życiu. Doceniam stan świadomości, który osiągnęłam. Dziękuję mojemu wewnętrznemu głosowi, mojej intuicji, której zaufałam i która mnie tak pięknie prowadziła przez ostatnich 14 lat. Każda kobieta posiada w sobie ten głos mądrości, ale trzeba nauczyć się go słuchać. W mojej książce „Pełnia życia” napisałam: „Nieważne, w jakim świecie żyjesz, ważne, jaki świat żyje w tobie”. Więc widzisz, mimo tego, co dzieje się na zewnątrz, mój świat jest nadal piękny. – A jak Ty i Twój mąż znosicie bycie razem przez 24 godziny? Wiele małżeństw przeżywa teraz kryzys, bo okazało się, że nie potrafią być ze sobą. My ten kryzys mamy już za sobą. Przeszliśmy go ponad 15 lat temu. Wiele nas nauczył i dzięki niemu stworzyliśmy mądry, pełen miłości i bliskości związek. A to się nie zdarza samo, to jest proces, który wymaga zaangażowania i przemiany. Opisałam to w książce „Miłość. Ścieżki do wolności”. Jesteśmy razem już 25 lat i uwielbiamy być ze sobą. Ciągle jest nam siebie mało. Jak któreś z nas wychodzi na zakupy, to za sobą tęsknimy. Idealnie do siebie pasujemy, szanujemy siebie i wspieramy, mamy podobne poczucie humoru. Nie tylko się kochamy, ale również przyjaźnimy i lubimy. – Mówisz to tak, jakby koronawirus Ciebie w ogóle nie dotyczył… Zawsze są jakieś bakterie, wirusy i grypy, każdego roku. To jest część naszego życia. Od lat dbam o siebie i wypracowałam mocny układ odpornościowy. Ja się nie boję. Lęk nie wnosi nic pozytywnego. Wykazują to badania naukowe, mówią o tym lekarze. Wierzę w fenomen ludzkiego ciała. Nie czekam też na szczepionkę cud, która uratuje mnie przed wszystkimi wirusami i bakteriami świata, bo to jest niemożliwe. Jeśli zaszczepię się na koronawirusa, to za chwilę pojawi się coś innego. To jest błędne koło. Aby z niego wyjść, trzeba zadbać o swoje zdrowie i odporność. Codziennie piję olej z czarnuszki, do potraw dodaję kurkumę, pijemy napar z pokrzywy, robię syrop z mniszka, przyjmuję propolis. Natura jest fenomenem! Kiedyś ciągle chorowałam, brałam antybiotyki nawet kilkanaście razy w roku. Od 14 lat wzmacniam i leczę się naturalnie, nie używam chemii i ze schorowanej osoby stałam się okazem zdrowia. Do tego stopnia, że w wieku 43 lat Helenkę urodziłam w domu! ZOBACZ TEŻ: To uczucie nie odeszło razem z nią. Robert Wolański o Agnieszce Maciąg w poruszającej opowieści o miłości bez końca – W przewidywaniu tego, co może się wydarzyć, zmieniłaś swoje życie już wiele lat temu? Porzuciłaś świat mody, salony, blichtr… To prawda, choć przecież nie wiedziałam, że świat, jaki znaliśmy dotychczas, rozpadnie się jak domek z kart. Po prostu kierowałam się intuicją i wewnętrznym głosem, mądrością. To ona mnie popychała w odpowiednim kierunku. Dzięki temu cudownie żyję od czasu, kiedy zrezygnowałam z kariery modelki i pracy w telewizji. Zobacz, jak wiele pięknych książek napisałam, które tak bardzo pomagają innym ludziom. – Policzmy. Dziesięć już jest i jeszcze dwie czekają na wydrukowanie. Czułam wewnętrzną pasję, zapał, a nawet presję, aby pisać i dzielić się z ludźmi tym, co tak bardzo uzdrowiło moje życie. To nie były kalkulacje biznesowe, ale moje wewnętrzne wołanie. Często zmieniałam tematykę książek. Najnowsza to „Słowa mocy”. Nie była w planach! Miałam podpisaną umowę na książkę ze zdrowymi przepisami na potrawy dla dzieci, ale pewnego ranka poczułam, że teraz muszę napisać zupełnie inną książkę, która doda kobietom siły. Pisałam ją niemal w amoku, wstawałam o czwartej rano, ogarniałam małe dziecko, dom, pomagałam mamie i w każdej chwili pisałam. Pytałam samą siebie, kiedy wreszcie odpocznę, ale mój wewnętrzny głos odpowiadał, że to nie czas na odpoczynek. Z tej pasji powstała książka, która niesamowicie wspiera ludzi w tym trudnym czasie – a ja mogę teraz trochę odpocząć. Czasem, kiedy odpuścimy naszą wizję, nasze plany i pozwolimy się poprowadzić, wtedy wszystko dzieje się płynnie, wręcz magicznie. – Jesteś szczęśliwa? Oczywiście! Nawet bardzo! Każdy człowiek, który jest na ścieżce swojego serca i powołania, jest głęboko szczęśliwy, niezależnie od tego, co dzieje się ze światem zewnętrznym. Pamiętam mój początek, który nie był łatwy. To był rok 2006. Mój tata umarł na raka, przeżywałam kryzys w małżeństwie, nie widziałam sensu w pracy i byłam chronicznie chora. Nie chciało mi się żyć. Ten kryzys spowodował, że padłam na kolana i zaczęłam modlić się o pomoc. Wcześniej studiowałam psychologię i miałam wrażenie, że o wszystkim wszystko już wiem. A jednak kompletnie nie umiałam poradzić sobie ze sobą. Byłam przepełniona lękiem, załamana. Ale ta modlitwa otworzyła przede mną nowe życie! Dzisiaj akceptuję to, co dzieje się na świecie, ponieważ jestem przekonana, że we wszystkim istnieje mądrość i sens. Wszystko jest ważną i potrzebną lekcją. – A co wtedy zrobiłaś? Pojechałam sama na Korfu. Szukałam natury, spokoju i wytchnienia, a trafiłam w turystyczne miejsce pełne krzyków… Myślałam, że oszaleję! Położyłam się wymęczona na leżaku. Nie miałam nawet siły, aby czytać. Leżałam w cieniu oliwnych drzew, słuchając muzyki relaksacyjnej. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że to była naturalna medytacja. Leżałam tak przez trzy dni, z przerwami na posiłki i sen. Trzeciego dnia, pod wieczór, stało się coś niesamowitego. Zdjęłam słuchawki, usiadłam na leżaku i spłynęła na mnie nieopisana błogość. Poczułam przypływ szczęścia, którego nie sposób wyrazić! A przecież nic się nie zmieniło. Mój związek nadal był w kryzysie, a ja nadal miałam te same problemy. Zmiana zaszła we mnie. Niesamowita, radykalna! Czułam, że wszystko jest jednością – woda, drzewa, wiatr, słońce i wszyscy ludzie, którzy wokół mnie krzyczą i śmieją się! Przestali mnie irytować – cieszyło mnie życie we mnie i wokół mnie. Szukałam tego szczęścia w świecie zewnętrznym – w mojej urodzie, w sukcesach, w podziwie adoratorów, a moja wewnętrzna samotność, ból i pustka ciągle rosły. Szukałam szczęścia na zewnątrz, a ono cały czas czekało uśpione wewnątrz mnie! – I to był dla Ciebie szok! I to jaki! Ale chciałam to uczucie na zawsze w sobie zatrzymać – nie mogłam przecież leżeć na plaży na Korfu przez całe życie. Musiałam wrócić do Warszawy, do nastoletniego syna, do obowiązków. Prosiłam: „Boże, pomóż mi! Daj mi narzędzie, abym mogła codziennie doświadczać tej pełni i radości, ponieważ wiem, że to jestem prawdziwa ja!”. I przyszło do mnie wsparcie w postaci jogi i medytacji, ludzi, warsztatów, książek. Jak pilna uczennica uczyłam się wszystkiego, krok za krokiem i zmieniałam siebie. Wkrótce napisałam pierwszą książkę pod tytułem „Smak życia”. Ona była nie tylko o gotowaniu, ale celebrowaniu prostoty, natury, czerpaniu radości z życia w chwili obecnej. Przed 2006 rokiem bałam się dosłownie wszystkiego – kładąc się spać, bałam się o zdrowie, o życie, bałam się katastrof naturalnych, wojny, starości, kryzysów ekonomicznych. Byłam jednym wielkim lękiem. W procesie przemiany krok za krokiem uczyłam się panować nad umysłem i emocjami. Uczyłam się zarządzać istotą, którą jestem, i dokonywać wyborów – jak chcę się czuć, na czym koncentruję uwagę, czemu poświęcam energię. Uczyłam się, jak sprawić, aby nie miotały mną wydarzenia świata zewnętrznego, nad którymi nie mam kontroli. – Piękne to, co mówisz. Ale jak w sobie obudzić ten mechanizm zaufania? Jak uzyskać spokój w czasach zarazy? Kiedy wierzymy, że jesteśmy wyłącznie naszym umysłem i ciałem, czyli naszym ego, ciężko jest pomóc. Ego jest nietrwałe, dlatego nieustannie się boi. Szuka sławy, bogactwa, aprobaty, aby wypełnić swoją pustkę. Dusza jest wieczna, wszystko posiada, niczego nie potrzebuje i nie boi się niczego. Bez połączenia ze swoją duchowością nie znajdziemy poczucia bezpieczeństwa. W świecie materii wszystko jest nietrwałe i nieprzewidywalne. Dlatego teraz jest tak ważne, aby nauczyć się bezpośredniego kontaktu ze swoją duchowością. Ksiądz za nas tego nie załatwi ani żaden inny człowiek. Nawet oni muszą sami sobie poradzić ze sobą i swoimi problemami. To jest nasza praca, nasze zadanie i temu służy obecna pandemia, aby ludzie zaczęli się rozwijać! Świat duchowy wpływa na świat materii. – Możesz mi dać przykład, jak to działa w praktyce? Kiedy moja mama zachorowała, lekarze mówili, że nie będzie chodzić. Helenka miała dwa latka. Zajmowałam się nią i mamą, podczas gdy reszta rodziny była daleko. Mój mąż Robert często wyjeżdżał. Zostawałam sama, odnosząc wrażenie, jakbym dźwigała na barkach cały świat. Byłam zmęczona i przestraszona. No i jeszcze miałam podpisany kontrakt na książkę, którą powinnam była pisać codziennie. A jak to robić, gdy muszę gotować, prać, sprzątać, jeździć po leki, wzywać lekarzy? Padłam na kolana i powiedziałam: „Boże, pomóż mi, jak mam sobie z tym poradzić?”. I wtedy usłyszałam: „Masz wszystkie narzędzia, więc z nich korzystaj!”. Wow! Nie stał się cud. To ja miałam nad sobą pracować, aby cudu dokonać! Zaczęłam od tego, że zmieniłam sposób myślenia – przestałam przejmować się tym, co mówi lekarz. To była jego wizja, szanuję ją, ale ja stworzyłam inną, lepszą. Zaczęłam potężną pracę duchową. Pomimo tego, co było „realne”, co mi mówiono i co widziałam na własne oczy, zaczęłam wyobrażać sobie inny scenariusz. Oczami wyobraźni widziałam, że moja mama jest zdrowa i krząta się samodzielnie po własnym mieszkaniu. To mi dało siłę, abym zaczęła motywować mamę do pracy nad sobą, bo ona również musiała uwierzyć, że to możliwe! Nasza praca trwała kilkanaście miesięcy, ale stało się tak, jak sobie wyobrażałam! Mama stała się samodzielna i krzątała się po swoim mieszkaniu! – Niezwykła historia… A widzisz… Ale wracając do koronawirusa, słyszę te wszystkie przepowiednie ekonomistów o kryzysie gospodarczym, o spustoszeniu wywołanym przez COVID-19. Bombarduje nas negatywna energia… Ale czy umiemy zarządzać naszymi myślami, nastrojami i energią? Czy pozwolimy, aby miotały nami czarne wizje? Możemy, ale ja wybieram to, co daje mi siłę i zdrowie, a więc spokój i zaufanie. Nie słucham na okrągło wiadomości. Najgorsze, co możemy dla siebie zrobić, to z samego rana podłączyć się do wiadomości przez media społecznościowe, telewizję czy radio. Rano powinniśmy zasilić się tym, co pozytywne. Dlatego najważniejszym elementem „nowej normalności” powinna być codzienna medytacja. Badania naukowe potwierdzają, że osoby, które codziennie rano medytują, są zdrowsze, spokojniejsze, realizują swoje cele i cieszą się wyższą jakością życia. Medytacja to w tych czasach podstawowe BHP przetrwania. – Medytacja chroni przed wirusem? Z całą pewnością podniesie twoją odporność i nastrój, a to uchroni cię przed wirusem. Czytałam wywiad z rosyjskim naukowcem, który podkreśla, jak nasze nastawienie wpływa na naszą fizjologię. Prowadzono badania z ludźmi, którzy stracili pracę. Byli załamani, ich odporność spadła, często chorowali, odnotowano wśród nich bardzo wysoką śmiertelność bez żadnych racjonalnych powodów. Naukowcy odkryli, że lęk i frustracja zniszczyły ich, dosłownie. Dlatego trzeba dbać o kontrolowanie swoich emocji, bez używek! Idealnie służy temu joga i medytacja. Widzę to po sobie i po wielu osobach, które znam. – Ale powiedz mi, jak polubić życie w izolacji i samotności? W czasie mojego kryzysu uczyłam się być szczęśliwa sama ze sobą. Zabierałam samą siebie na randki. Przestałam czekać, aż pojawi się ktoś lub coś, co mnie uszczęśliwi. Nawiązałam ze sobą piękną, głęboką relację, a dzięki temu mogłam stworzyć dobre, zdrowe relacje z innymi ludźmi! Nie wszystkie dni są łatwe, a ja wtedy zastanawiam się: „Co mogę zrobić najlepszego z tym, co mam tu i teraz”. W mojej książce napisałam: „Zamiast koncentrować się na problemie, skoncentruj się na rozwiązaniu”. To pierwsze dobija i podcina skrzydła, to drugie wnosi siłę, moc i odkrywcze pomysły! SPRAWDŹ TEŻ: Mąż Agnieszki Maciąg zdobył się na poruszające wyznanie o jej ostatnich chwilach. Dopiero wtedy pozwoliła sobie na łzy – No dobrze, ale jak żyć w tej chwili? I co będzie potem? Moja złota zasada mówi: „Żyj jednym dniem na raz”. Ogarnij dzisiejszy dzień. To wystarczy. Nie ma sensu bawić się w przewidywania, bo przyszłość może nas zaskoczyć. Przeczytałam kiedyś, jak Bolesław Prus przewidywał rozwój cywilizacyjny. Pisał, że wkrótce w Warszawie będzie tak dużo dorożek i koni, że ludzie nie nadążą z czyszczeniem ulic z odchodów, które będą sięgały pierwszego piętra. Nie mógł przewidzieć, że powstaną samochody i że będziemy mieli inny problem – spaliny. Nie wiemy, co się wydarzy. Pomyśl, my obecnie wcale nie mamy tak źle. Mamy co jeść, mamy dach nad głową. To są wielkie dary! Niektórzy tracą pracę, ale to też dzieje się po coś. Kiedy tracimy pracę, warto się zastanowić, czy tę pracę kochaliśmy, czy wnosiła coś dobrego, czy była zgodna z naszym powołaniem? Zwykle najgorsze rzeczy w życiu prowadzą do najlepszych rzeczy w życiu. Pandemia pozwala odpowiedzieć sobie na pytania, które dotyczą pracy, związków i tego, co robi człowiek z naszą planetą. Z szalonego pędu zwykle zatrzymuje ludzi choroba, wypadki. Teraz jest zatrzymana cała ludzkość – nie bez powodu. Potrzebujemy tego, by kilka spraw przemyśleć. Nie możemy kupić szczęścia, kupując sobie drogie buty od modnego projektanta. – Teraz to w ogóle nie jest ważne. Właśnie… Poza tym w tenisówkach jest znacznie wygodniej. Pandemia nam pokazuje, co tak naprawdę się liczy. Zmienia naszą perspektywę widzenia świata, tak jak ja 14 lat temu zmieniłam swoją. Uprościłam moje życie, przestałam gonić za rzeczami, kupować ubrania, żeby wzbudzić zachwyt innych ludzi. Zaczęłam ubierać się tak, żeby czuć się najwygodniej. Gdy praktykujesz jogę, nie potrzebujesz makijażu, fryzjera, designerskich ubrań. W kółko chodzisz w spodniach do jogi i nagle okazuje się, że nie potrzebujesz już tych wszystkich przedmiotów, aby czuć się dobrze. Czujesz się świetnie taka, jaka jesteś, tak po prostu. – A co, Twoim zdaniem, zdarzy się po pandemii? To dobre pytanie. Dostajemy długą lekcję. To nie trzęsienie ziemi, które potrwa kilka godzin, a szok po nim minie po tygodniu. Ta lekcja jest rozłożona w czasie. Nie wiadomo, na jak długo. Potrzeba wewnętrznej siły, aby nie załamać się, nie rozpić i nie popaść w depresję. Swoją drogę widziałam na zakupach przed długim weekendem ogromne ilości alkoholu w koszykach ludzi. I zastanawiałam się, jak osłabiony i zatruty alkoholem organizm ma poradzić sobie z patogenami w postaci wirusów? Musimy posiadać w sobie ogromną siłę charakteru oraz posiadać narzędzia, które pomogą nam przez to przejść w zdrowy sposób. Dobrze by było, gdyby ludzie, zamiast osłabiać siebie żywnością i używkami, zaczęli zdrowo żyć i zdrowo się odżywiać. – Myślisz, że po pandemii ludzie przewartościują to, czym żyli? Przestaną dążyć do tego, żeby mieć więcej? Myślę, że będą dwie grupy ludzi. Pierwsza to ci owładnięci lękiem, którzy będą pragnęli gromadzić dobra, co i tak nie da im spokoju i szczęścia. I druga grupa, która otworzy się na rozwój duchowy. Te osoby odnajdą spokój i radość życia. Jestem przekonana, że wielu z nas przebudzi się i zacznie żyć inaczej. – Udało Ci się pozyskać też mężczyzn do takiego surowego stylu życia? Szczerze mówiąc, nigdy o nic nie zabiegałam i nie starałam się nikogo pozyskać. Ja robię swoje, a wokół mnie pojawiają się osoby, które są gotowe na rozwój i przemianę. Od sześciu lat prowadzę warsztaty, na które regularnie przyjeżdżają dziewczyny. A teraz dostaję wiele wspaniałych wiadomości również od mężczyzn, którzy po przeczytaniu moich książek diametralnie zmieniają swoje życie. – To, co mówisz, jest niezwykłe. Utwierdzasz nas, że nawet w epidemii może być pięknie. Tak jest, jeśli spojrzymy na to z odpowiedniej perspektywy. Życie nigdy nie jest jednostajne, przypomina morze, przez które czasem przechodzą sztormy i burze. Ale my możemy nauczyć się surfować i płynąć przez fale życia z radością, niezależnie od pogody! Nie musimy iść na dno za każdym razem, kiedy sprawy nie idą po naszej myśli. Możemy złapać wiatr w nasze żagle, aby wzrastać, wzmacniać się, rozwijać swój potencjał. Zrobiłam na Instagramie hashtag #życiebezlękuzagnieszkąmaciąg, bo wiem, że najważniejszy będzie teraz optymizm i zaufanie. Nie możemy dać się zastraszyć! A może to wszystko dzieje się właśnie po to, żebyśmy się tego nauczyli? Rozmawiała KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Zdjęcia ROBERT WOLAŃSKI
Nie żyje Ted Turner. Twórca CNN i były mąż Jane Fondy miał 87 lat
Ted Turner, legendarny amerykański magnat medialny i założyciel CNN, zmarł w wieku 87 lat. Informację przekazała firma Turner Enterprises. Biznesmen od lat zmagał się z demencją z ciałami Lewy’ego. Turner stworzył pierwszą na świecie całodobową stację informacyjną i zbudował jedno z największych imperiów telewizyjnych w USA.
Nie żyje Ted Turner. Amerykański miliarder i jeden z najważniejszych ludzi świata mediów zmarł w środę rano w wieku 87 lat. Informację o śmierci przekazała firma Turner Enterprises. W komunikacie przypomniano również, że już w 2018 roku Turner ujawnił publicznie, iż choruje na demencję z ciałami Lewy’ego. Diagnoza została podana krótko po jego 80. urodzinach. Śmierć Teda Turnera wywołała ogromne poruszenie w świecie mediów i biznesu. Przez dekady był uznawany za jednego z najbardziej wpływowych ludzi amerykańskiej telewizji i jednego z pionierów nowoczesnych kanałów informacyjnych. Jak Ted Turner stworzył CNN i zmienił historię telewizji Ted Turner urodził się 19 listopada 1938 roku. Po nauce na Brown University oraz służbie w Straży Przybrzeżnej rozpoczął pracę w branży reklamowej w firmie swojego ojca. Po jego śmierci zaczął rozwijać własne medialne imperium. W 1970 roku kupił pierwszą stację telewizyjną Atlanta UHF, którą przekształcił w superstację WTBS. Turner bardzo szybko dostrzegł potencjał telewizji kablowej i zaczął inwestować w nowe projekty. Przełomowym momentem okazało się uruchomienie w 1980 roku stacji Cable News Network, czyli CNN. Była to pierwsza na świecie stacja informacyjna nadająca wiadomości przez całą dobę. Model działania CNN całkowicie zmienił sposób przekazywania informacji i sprawił, że widzowie mogli śledzić wydarzenia na bieżąco, niezależnie od tradycyjnych godzin emisji programów informacyjnych. Do historii przeszły również słowa Turnera, który miał powiedzieć, że CNN nie zakończy nadawania aż do końca świata, który stacja pokaże na żywo. Imperium medialne Turnera obejmowało CNN, TNT i Cartoon Network Ted Turner stworzył jedno z największych imperiów medialnych w Stanach Zjednoczonych. Oprócz CNN rozwijał również takie kanały jak TBS Superstation, TNT, Cartoon Network oraz Turner Classic Movies. Magnat przejął także znaczną część biblioteki filmowej MGM Studios oraz Warner Bros., wzmacniając pozycję swojej grupy w branży rozrywkowej. Jednocześnie Turner budził ogromne kontrowersje w świecie kina. W latach 80. zdecydował o kolorowaniu starych czarno-białych filmów należących do biblioteki MGM. Uważał, że amerykańska publiczność nie chce oglądać klasycznych produkcji w oryginalnej formie. Decyzja wywołała gwałtowne protesty środowiska filmowego. Według informacji ze źródeł to właśnie działania Turnera miały przyczynić się do stworzenia przez Bibliotekę Kongresu National Film Registry, którego celem było zachowanie filmów w ich oryginalnym kształcie. W 1996 roku Turner Broadcasting System połączono z Time Warner. Ted Turner został wtedy wiceprezesem nowego koncernu medialnego. Burzliwe życie prywatne Teda Turnera i małżeństwo z Jane Fondą Ted Turner był znany nie tylko z działalności medialnej, ale również z życia prywatnego i sportowych pasji. W latach 70. kupił drużyny Atlanta Braves i Atlanta Hawks. Był również związany z organizacją wrestlingową World Championship Wrestling. W 1977 roku wygrał regaty America’s Cup, co przyniosło mu okładkę magazynu „Sports Illustrated”. Turner był trzykrotnie żonaty. Najgłośniejszym związkiem było jego małżeństwo z aktorką Jane Fondą. Para pobrała się w 1991 roku, a rozwiodła dekadę później. Wcześniej jego żonami były Julia Nye oraz Jane Shirley Smith. Po swojej śmierci Ted Turner pozostawił pięcioro dzieci, czternaścioro wnucząt i dwoje prawnucząt. Według informacji ze źródeł jego majątek był szacowany na 2 miliardy dolarów. Donald Trump żegna Teda Turnera po jego śmierci Po śmierci Teda Turnera głos zabrał również Donald Trump. Były prezydent USA opublikował wpis w serwisie Truth Social, w którym pożegnał magnata medialnego. Trump nazwał Turnera „jednym z Wielkich w Historii Mediów” i swoim przyjacielem. W oświadczeniu podkreślił również, że Turner zawsze był gotowy „walczyć o słuszną sprawę”. Były prezydent odniósł się także do obecnej sytuacji CNN. Według Trumpa Ted Turner był „osobiście zdruzgotany” tym, że nowi właściciele mieli zniszczyć stację „lewicową ideologią”. Trump wspomniał również o przejęciu Warner Bros. Discovery przez Paramount Skydance, firmę powiązaną z Larrym Ellisonem. Ted Turner był także znanym filantropem Poza działalnością biznesową Turner angażował się również w działalność charytatywną. W 2010 roku dołączył do inicjatywy Giving Pledge, zobowiązując się do przekazania większości swojego majątku na cele dobroczynne po śmierci. Przez lata pozostawał jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci amerykańskiego świata mediów. Stworzone przez niego kanały telewizyjne do dziś należą do najbardziej znanych marek telewizji kablowej. Źródła: pudelek.pl, filmweb.pl
Jakub Łoza nie żyje. Aktor "Barw Szczęścia" dwa tygodnie wcześniej pisał o leczeniu
Jakub Łoza nie żyje. Informacja o śmierci aktora i kulturysty poruszyła wielu jego fanów. Rodzina przekazała oficjalne oświadczenie, a w mediach pojawiają się kolejne szczegóły dotyczące jego ostatnich dni oraz walki o zdrowie.
Wiadomość o odejściu Jakuba Łozy pojawiła się nagle i szybko obiegła media oraz środowisko artystyczne. Aktor, który przez lata łączył świat sceny i sportu, zmarł 3 maja nad ranem. Bliscy poprosili o uszanowanie prywatności, jednocześnie dziękując za wsparcie, jakie otrzymali w ostatnim czasie. Jakub Łoza nie żyje. Rodzina opublikowała poruszające oświadczenie Śmierć Jakuba Łozy została potwierdzona przez jego rodzinę w oficjalnym komunikacie, który pojawił się w sieci. Bliscy poinformowali, że aktor odszedł 3 maja o godzinie 3:00 nad ranem, pozostawiając po sobie ogromną pustkę. W oświadczeniu czytamy: "Z ogromnym smutkiem informujemy, że Jakub odszedł dnia 3 maja o godzinie 3:00 nad ranem. Dziękujemy wszystkim za wsparcie, obecność i każde dobre słowo w tym trudnym czasie. Informacje dotyczące ceremonii pogrzebowej zostaną podane w najbliższym czasie na tej stronie. Z wyrazami szacunku, Rodzina Jakuba". Kim był Jakub Łoza? Aktor, kulturysta i człowiek wielu pasji Jakub Łoza był postacią, która wymykała się prostym definicjom. Z jednej strony aktor, pojawiający się w produkcjach filmowych i telewizyjnych, z drugiej – pasjonat sportu i kulturystyki, dla którego ciało było narzędziem pracy, ale i wyrazem dyscypliny. Zyskał rozpoznawalność dzięki charakterystycznej sylwetce oraz wyrazistej obecności ekranowej. Choć nie należał do najbardziej medialnych gwiazd, konsekwentnie budował swoją drogę zawodową, łącząc różne obszary aktywności. Wył znany m.in. z epizodycznych ról w "Barwach szczęścia", "Szpitala św. Anny" oraz w filmie "Najpierw ucichły ptaki". Poza pracą zawodową pozostawał aktywny w mediach społecznościowych, gdzie dzielił się fragmentami codzienności, treningów i przemyśleń. Budował relację z odbiorcami opartą na szczerości i bezpośredniości, co sprawiało, że był odbierany jako osoba bliska, mimo swojej publicznej roli. Choroba i ostatnie tygodnie Jakuba Łozy Ostatnie tygodnie życia Jakuba Łozy były czasem, który – jak dziś wynika z relacji – przynosił coraz więcej niepokoju. "Dziś jestem w trakcie leczenia. To realny etap, przez który przechodzę. I nigdy nie pytałem: dlaczego ja?. Zawsze mówiłem: Jezu, ufam Tobie. Jeśli taka jest droga, przyjmuję ją. I wiesz co? Nigdy nie byłem spokojniejszy niż teraz" – pisał w mediach społecznościowych, zaledwie dwa tygodnie przed śmiercią. Jedną z osób, które zabrały głos po śmierci aktora, była jego agentka. Wspominała, że widziała go niedawno i nie zauważyła, że coś się zmieniło. "Śmierć Jakuba Łozy jest dla mnie absolutnym szokiem, wiadomością, która spadła jak grom z jasnego nieba. Jeszcze niedawno widywaliśmy się przy okazji pracy. Był aktywny, świetnie wyglądał, sprawiał wrażenie człowieka w pełni sił. Nic nie zapowiadało tragedii. Nie miałam żadnych informacji ani od niego, ani od jego bliskich, że zmaga się z jakimikolwiek problemami zdrowotnymi" – mówiła w rozmowie z "Faktem". Jego historia, choć zakończona zbyt wcześnie, pozostawia po sobie ślad – nie tylko w dorobku zawodowym, ale też w pamięci tych, którzy śledzili jego drogę.
Nie żyje Marek Lipiński. Legendarny radiowiec odszedł w wieku 84 lat
Nie żyje Marek Lipiński – jeden z najbardziej rozpoznawalnych dziennikarzy Polskiego Radia. Przez ponad pół wieku był związany z rozgłośnią, pełniąc kluczowe funkcje i współtworząc jej historię. Informację o jego śmierci przekazała Radiowa Jedynka. Miał 84 lata i do końca pozostawał symbolem radiowej rzetelności.
Bardzo smutna wiadomość obiegła media we wtorek 28 kwietnia. Marek Lipiński nie żyje – poinformowała Radiowa Jedynka, czyli Program 1 Polskiego Radia. Dziennikarz, który przez całe życie zawodowe był związany z tą instytucją, zmarł w wieku 84 lat. Informacja została opublikowana zarówno na stronie internetowej, jak i w mediach społecznościowych rozgłośni. W oficjalnym komunikacie podkreślono jego wieloletnią działalność oraz ogromny wkład w rozwój Polskiego Radia. Kariera Marka Lipińskiego w Polskim Radiu trwała 54 lata Marek Lipiński był postacią nierozerwalnie związaną z Polskim Radiem. W rozgłośni pracował przez 54 lata – od 1964 do 2018 roku. To właśnie tam budował swoją pozycję jako dziennikarz i radiowiec. W trakcie swojej kariery pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji. Był dyrektorem programu, członkiem Zarządu Polskiego Radia, a także analitykiem. Jego doświadczenie i zaangażowanie sprawiły, że stał się jedną z kluczowych postaci tej instytucji. Kim był Marek Lipiński? Kluczowe funkcje i osiągnięcia Kariera Marka Lipińskiego obejmowała również kierowanie ważnymi strukturami medialnymi. W latach 1998-2004 pełnił funkcję dyrektora Informacyjnej Agencji Radiowej. Jego działalność nie ograniczała się wyłącznie do pracy w radiu. Lipiński dzielił się swoją wiedzą jako wykładowca w Wyższej Szkole Komunikowania i Mediów Społecznych im. Jerzego Giedroycia w Warszawie. Dzięki temu wpływał także na kolejne pokolenia dziennikarzy. Życie prywatne: mąż Marii Szabłowskiej Dziennikarz był prywatnie związany z dziennikarką radiową Marią Szabłowską. Informacja o jego śmierci wywołała falę poruszenia również w środowisku medialnym. Polskie Radio przekazało oficjalne kondolencje, kierując je bezpośrednio do jego żony. W komunikacie podkreślono wsparcie i współczucie w obliczu tej straty.
Litewka dostawał nawet 100 próśb dziennie. Najbardziej bolały słowa: „Pan mi nie pomógł”. Bliscy widzieli, że już nie daje rady
Łukasz Litewka zginął 23 kwietnia 2026 roku w wypadku, jadąc na rowerze. Miał 36 lat. Poseł Lewicy z Sosnowca był jednym z najbardziej rozpoznawalnych społeczników w Polsce: organizował zbiórki, pomagał chorym dzieciom, rodzinom po pożarach i bezdomnym zwierzętom. Potrafił w kilka godzin zachęcić do pomocy tysiące ludzi. Ale za tą skutecznością kryła się także cena: przeciążenie, bezsilność i wiadomości, które zostawały z nim na długo.
Pierwsze informacje o jego śmierci wstrząsnęły nie tylko światem polityki. Dla wielu osób Łukasz Litewka nie był „posłem z Lewicy”, ale człowiekiem, do którego pisało się wtedy, gdy zawodziło wszystko inne. Według doniesień do wypadku doszło 23 kwietnia 2026 roku na drodze między Dąbrową Górniczą a Sosnowcem; policja przekazywała, że na tamten moment nie było potwierdzonych ustaleń wskazujących na celowy charakter zdarzenia. Chłopak z Sosnowca, który zaczął od ławek i rozmów z ludźmi Łukasz Karol Litewka urodził się 9 maja 1989 roku w Sosnowcu. Z wykształcenia był socjologiem, absolwentem Uniwersytetu Śląskiego. Zanim został posłem, przez lata działał lokalnie jako radny Sosnowca. W polityce nie zaczynał od wielkich haseł. Jego pierwsze rozpoznawalne akcje dotyczyły spraw najprostszych: osiedlowych ławek, zaniedbanych miejsc, placów zabaw, rozmów z mieszkańcami. Według relacji bliskich i znajomych wychował się w Zagórzu, dużej sosnowieckiej dzielnicy. Ojciec pracował jako górnik, mama handlowała warzywami na targowisku. W domu ważne były tradycyjne zasady, rodzina i obowiązki. Ten życiorys pomagał mu później budować wizerunek „chłopaka z sąsiedztwa” — kogoś, kto nie mówi o pomocy z dystansu, tylko sam bierze kartony, przenosi pralkę, organizuje transport albo pisze post, który uruchamia lawinę dobra. Łukasz Litewka i siła Facebooka. Tak powstała społeczność, która pomagała Największą siłą Litewki były media społecznościowe. Nie używał ich wyłącznie do politycznej autopromocji. Zbudował wokół siebie społeczność, która reagowała natychmiast: wpłatami, udostępnieniami, ofertami transportu, remontu, sprzętu, jedzenia czy adopcji zwierząt. Pomagał dzieciom chorującym na SMA, rodzinom w kryzysie, osobom po pożarach, ludziom z niepełnosprawnościami i zwierzętom. Jedna z najbardziej znanych historii dotyczyła zbiórek, w których w krótkim czasie udawało się zebrać ogromne kwoty na leczenie. W artykule dla wyborczej.pl przypomniano m.in. akcję, w której dla dzieci chorych na SMA udało się zgromadzić miliony złotych. Jego metoda była prosta, ale skuteczna: opowiedzieć historię tak, żeby odbiorca zobaczył człowieka, nie numer zbiórki. Nie krzyczał, nie moralizował, nie zawstydzał. Raczej zapraszał do wspólnego działania. To dlatego wielu ludzi miało poczucie, że nie tylko „wpłaca pieniądze”, ale staje się częścią czegoś większego. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Partnerka Łukasza Litewki zabiera głos po jego śmierci. „Będziemy domagać się rzetelnego śledztwa”. Ujawniła też, dlaczego ukrywali swój związek „Ostatni na liście, pierwszy w działaniu”. Kampania, w której promował psy do adopcji W 2023 roku Łukasz Litewka wystartował do Sejmu z ostatniego, osiemnastego miejsca listy Nowej Lewicy w okręgu sosnowieckim. Wynik okazał się sensacją: zdobył 40 579 głosów i wyprzedził Włodzimierza Czarzastego, który uzyskał 22 332 głosy. Najbardziej zapamiętano jednak nie sam wynik, lecz kampanię. Na banerach wyborczych Litewka promował psy z sosnowieckiego schroniska. Hasło „Adoptuj mnie” i zdjęcia zwierząt zastąpiły klasyczny polityczny przekaz. Jak podawały media, akcja pomogła znaleźć dom części psów, które od dawna czekały na adopcję. To był Litewka w pigułce: nawet kampanię potrafił zamienić w interwencję społeczną. Dla jednych był dzięki temu autentyczny. Dla innych — zbyt sprawny w budowaniu emocji wokół siebie. Sam często słyszał zarzuty, że pomaga „pod publikę”. Odpowiedzią były kolejne zbiórki i kolejne historie ludzi, którzy mówili, że bez niego nie daliby rady. Pomoc, która ratowała innych, zaczęła obciążać jego samego Z tekstu Anny Malinowskiej w „Dużym Formacie” wyłania się także mniej widoczna strona tej działalności. Litewka miał dostawać nawet około 100 próśb o pomoc dziennie. Każda z nich oznaczała czyjąś chorobę, dramat rodzinny, pożar, cierpienie dziecka albo zwierzęcia. Najbardziej bolesne były sytuacje, w których nie mógł pomóc wszystkim. Bliscy opowiadali, że zdarzały się wiadomości z wyrzutem: „Pan mi nie pomógł”. Padały też słowa i obrazy, których nikt nie powinien dźwigać sam — w tym zdjęcia zmarłych dzieci. W takich chwilach jego działalność przestawała być tylko piękną opowieścią o skuteczności internetu. Stawała się ciężarem psychicznym. Znajomi widzieli, że bywa przeciążony. Wspierali go, kiedy dramatów było za dużo. To ważny fragment tej historii: pomaganie może dawać sens, ale może też wypalać, jeśli człowiek każdego dnia mierzy się z cudzym bólem i poczuciem odpowiedzialności za sprawy, których nie da się rozwiązać jednym postem. Kontrowersje i błędy. Litewka nie był postacią jednowymiarową Łukasz Litewka budził skrajne emocje. Miał oddanych zwolenników, ale też krytyków. W przeszłości był karany grzywną w sprawie dotyczącej głosowania na projekty budżetu obywatelskiego. Pojawiały się również zarzuty, że niektóre akcje pomocowe były prowadzone zbyt szybko, zbyt emocjonalnie albo bez wystarczającej współpracy z organizacjami. Jedną z takich spraw była zbiórka na delfinoterapię, z której Litewka wycofał się po krytyce dotyczącej cierpienia delfinów w niewoli. Ta decyzja pokazywała, że działał impulsywnie, ale potrafił też przyznać, że nie wszystko zostało sprawdzone tak, jak powinno. Nie był klasycznym politykiem partyjnym. Unikał części ideologicznych sporów, mówił własnym językiem i częściej angażował się w konkretne historie niż w wielkie debaty programowe. Dla jednych to była słabość. Dla innych — powód, dla którego mu ufali. CZYTAJ TEŻ: Miał wielkie serce, odszedł zbyt wcześnie. Łukasz Litewka wprost mówił o wierze i Bogu: "Nie będę za to nikogo przepraszał" Do końca wierzył w dobro Historia Łukasza Litewki nie jest tylko opowieścią o polityku, który miał świetne wyniki w social mediach. To historia o samotności ludzi proszących o pomoc, o sile wspólnoty i o cenie, jaką płacą ci, którzy stają się ostatnią deską ratunku. Litewka pokazał, że wokół jednej historii można zgromadzić tysiące obcych sobie osób. Że ludzie naprawdę chcą razem czynić cuda — pod warunkiem, że ktoś pokaże im, gdzie są potrzebni. Jego śmierć przerwała tę drogę nagle, ale zostawiła pytanie, które wybrzmiewa mocniej niż polityczne spory: jak pomagać tak, żeby ratować innych i nie zgubić przy tym siebie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Doda nie wierzy w „wypadek” Litewki. Wokalistka z samego rana zamieściła w sieci poruszający wpis. Jej słowa dają do myślenia Źródła: Anna Malinowska, „Łukasz Litewka. Ludzie chcą razem czynić cuda”, Duży Format, Gazeta Wyborcza, 23.04.2026 Serwisy informacyjne (m.in. WP Kobieta, Interia) – informacje o śmierci Łukasza Litewki, kwiecień 2026 Profil publiczny Łukasza Litewki (Facebook) Materiały biograficzne i parlamentarne (m.in. mamprawowiedziec.pl, Sejm RP)
Nie żyje Nathalie Baye, ikona francuskiego kina. Emmanuel Macron oddał jej poruszający hołd
Informacja o śmierci jednej z największych gwiazd francuskiego kina poruszyła świat filmu. Aktorka, znana z ról w kultowych produkcjach, zmarła w wieku 77 lat. Jej odejście wywołało falę wspomnień i wzruszeń, a głos zabrał także prezydent Francji Emmanuel Macron, który oddał hołd artystce.
Śmierć Nathalie Baye to ogromna strata dla europejskiej kinematografii. Aktorka przez dekady zachwycała widzów swoją autentycznością i niezwykłą charyzmą ekranową. Informacja o jej odejściu szybko obiegła media, a środowisko filmowe pogrążyło się w żałobie, wspominając jej wybitne role i wpływ na rozwój francuskiego kina. Nathalie Baye nie żyje. Świat kina w żałobie po wybitnej aktorce Nathalie Baye zmarła w wieku 77 lat. Wiadomość o jej śmierci została potwierdzona przez rodzinę w rozmowie z francuską agencją informacyjną AFP. Aktorka przez lata była jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy europejskiego kina, a jej dorobek artystyczny obejmował zarówno ambitne produkcje autorskie, jak i filmy o szerokiej popularności. Jej odejście wywołało ogromne poruszenie wśród fanów i ludzi związanych z branżą filmową. Wspomnienia o Baye podkreślają nie tylko jej talent, ale także profesjonalizm i wyjątkową obecność na ekranie. Dla wielu widzów była symbolem klasy, subtelności i aktorskiej prawdy, która rzadko spotykana jest w dzisiejszym kinie. Emmanuel Macron żegna Nathalie Baye. Poruszające słowa prezydenta Francji Po śmierci Nathalie Baye głos zabrał Emmanuel Macron. Prezydent Francji w swoim oficjalnym pożegnaniu oddał hołd aktorce, podkreślając jej ogromny wkład w rozwój kultury i sztuki filmowej. Zwrócił uwagę na jej wyjątkowy talent oraz fakt, że przez lata była jedną z najważniejszych ambasadorek francuskiego kina na świecie. "Tak bardzo kochaliśmy Nathalie Baye. Jej głos, uśmiech i powściągliwość towarzyszyły nam w ostatnich dekadach francuskiego kina. [...] Aktorka, przy której kochaliśmy, marzyliśmy i dorastaliśmy. Łączę się myślami z jej rodziną i bliskimi" – napisał prezydent na platformie X (dawniej Twitter). View oEmbed on the source website Kim była Nathalie Baye? Kariera, życie i miejsce w historii kina Nathalie Baye urodziła się 6 lipca 1948 roku we francuskim Mainneville. Była jedną z najbardziej cenionych aktorek swojego pokolenia. Swoją edukację artystyczną rozpoczęła od nauki tańca, a następnie rozwijała się w kierunku aktorstwa, kształcąc się m.in. w prestiżowej Conservatoire National Supérieur d'Art Dramatique w Paryżu. W życiu prywatnym była związana z legendą francuskiego kina Johnnym Hallydayem, z którym ma córkę – aktorkę Laurę Smet. Relacja ta przez lata budziła zainteresowanie mediów, podobnie jak jej późniejsze życie uczuciowe. Mimo obecności w świecie show-biznesu Baye starała się chronić swoją prywatność i skupiać na pracy zawodowej. Na przestrzeni kariery zdobyła liczne nagrody, w tym prestiżowe Cezary, które potwierdziły jej wyjątkowy talent i pozycję w branży. Uznawana była za aktorkę niezwykle wszechstronną – potrafiła odnaleźć się zarówno w rolach dramatycznych, jak i bardziej subtelnych, psychologicznych kreacjach. Nathalie Baye pozostaje jedną z najważniejszych postaci francuskiego kina. Jej dorobek artystyczny, obejmujący dziesiątki ról filmowych i teatralnych, na zawsze zapisze się w historii europejskiej kultury.
Odszedł John Nolan. Aktor znany z serii filmów o Batmanie i wujek słynnego reżysera miał 87 lat
Świat kina pogrążył się w żałobie. John Nolan, aktor znany z filmów o Batmanie i wujek słynnych reżyserów, nie żyje. Artysta zmarł w wieku 87 lat, pozostawiając po sobie bogaty dorobek – od teatru po wielkie produkcje filmowe.
To wiadomość, która poruszyła świat kina. John Nolan, brytyjski aktor znany z ról w filmach o Batmanie oraz wujek reżysera, Christophera Nolana, nie żyje. Artysta zmarł w wieku 87 lat. Informacja o jego śmierci szybko obiegła media, przypominając o jego niezwykłej drodze – od scen teatralnych po wielkie produkcje filmowe. John Nolan nie żyje. Kim był aktor związany z rodziną Nolanów John Nolan był jednym z tych aktorów, których obecność czuło się w tle największych produkcji – nawet jeśli nie zawsze znajdował się na pierwszym planie. Przez lata konsekwentnie budował swoją pozycję, łącząc świat brytyjskiego teatru z kinem i telewizją, trafiając do kolejnych pokoleń widzów. Niestety do fanów dotarły smutne wieści o śmierci artysty. Informację o jego stracie przekazał „Stratford-Upon-Avon Herald”. Urodził się 22 maja 1938 r. w Londynie i właśnie tam rozpoczęła się jego droga do świata aktorstwa. Kształcił się w prestiżowym Drama Centre London, gdzie zdobywał pierwsze doświadczenia, które szybko zaprowadziły go na scenę. Swoje początki wiązał z teatrem – występował z irlandzką trupą, szlifując warsztat w bezpośrednim kontakcie z publicznością. Jednym z występów, który szczególnie zapisał się w pamięci widzów, była rola Romea, w którą wcielił się u boku Franceski Annis w Richmond Theatre. Z czasem jego talent zaprowadził go na jedne z najważniejszych scen w Wielkiej Brytanii. John Nolan związał się z Royal Shakespeare Company. Następnie działał w National Theatre, gdzie umacniał swoją pozycję. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Renata Przemyk wraca do trudnego dzieciństwa. Jedna osoba odmieniła jej życie. "Poczułam się widziana" Telewizja była dla niego kolejną przestrzenią, w której potrafił przyciągnąć uwagę widzów – i to na dobre. John Nolan zyskał szeroką rozpoznawalność dzięki produkcjom BBC, gdzie jego ekranowa obecność nie przechodziła niezauważona. Wystąpił w miniserialu „Daniel Deronda”, ale to rola naukowca Geoffa Hardcastle’a w dramacie „Doomwatch” szczególnie mocno zapisała się w pamięci widzów. W kolejnych kreacjach aktorskich udowadniał, że z równą swobodą odnajduje się zarówno w klasycznych, jak i bardziej współczesnych formatach. Prywatnie był wujkiem Christophera i Jonathana Nolana. Zagrał w hitach o Batmanie. Tak zapisał się w historii kina Dla wielu widzów John Nolan pozostanie przede wszystkim aktorem znanym z filmów o Batmanie w reżyserii Christophera Nolana. Wystąpił w takich produkcjach jak: „Batman: Początek” i „Mroczny Rycerz powstaje”, gdzie odgrywał rolę Douglasa Fredericksa, członka zarządu Wayne Enterprises. Pojawił się też w „Dunkierce” i „Śledząc”. A na swoim koncie ma także współpracę z Jonathanem Nolanenm, która zaowocowała serialem „Impersonalni”. Tam odpowiadał za kreację Johna Greera. Tą rolą pokazał, że potrafił przyciągać uwagę widzów i tworzyć postacie, obok których nie dało się przejść obojętnie.
Belmondo miał wszystko, kochały go miliony. Ale ta jedna tragedia złamała go na zawsze. Prawdziwa historia francuskiego amanta rozrywa serce
Jean-Paul Belmondo, legenda francuskiego kina i niekwestionowany amant, prowadził życie pełne sukcesów, burzliwych romansów i osobistych dramatów. Choć zachwycał na ekranie i miał powodzenie u kobiet, prywatnie mierzył się z tragedią, która na zawsze odcisnęła piętno na jego życiu.
Był jednym z najsłynniejszych aktorów kina francuskiego. Kochany przez fanów, a także... kobiety. Jego życie prywatne obfitowało w liczne zawirowania i sensacje. Miał dwie żony i czwórkę dzieci, z których ostatnie urodziło się, gdy miał... 70 lat! Jean-Paul Belmondo doświadczył również tragedii, z której tak naprawdę nigdy się nie otrząsnął. Jak wyglądało jego życie? Oto jego tajemnice. Jean-Paul Belmondo: największe filmy, kariera teatralna Francuski aktor był jednym z najbardziej znanych i lubianych, a także największym amantem i gwiazdą lat 60. i 70. Jego największymi i najpopularniejszymi rolami były te w filmach „Do utraty tchu”, „Szpicel”, „Szalony Piotruś”, „Skórka z banana”, „Nędznicy”, „Zawodowiec”, „Człowiek z Rio”, „Bądź piękna i milcz” oraz „Podróż rozpieszczonego dziecka”. W sumie zagrał w ponad 80 produkcjach. Jean-Paul Belmondo kochał także teatr i to na jego deskach stawiał pierwsze aktorskie kroki. Na początku chciał zostać sportowcem – interesował go boks i piłka nożna. Przed rozpoczęciem kariery aktorskiej miał nawet na swoim koncie dwie profesjonalne walki bokserskie. Za swoją twórczość został nagrodzony Złotym Lwem na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Odszedł 6 września w wieku 88 lat. Zobacz również: Jego najsłynniejszy film na pewno by bez niej nie powstał. Tak kochają się Eleanor i Francis Ford Coppola Jean-Paul Belmondo, Paryż, 1959 rok Jean-Paul Belmondo: życie prywatne, żony Wraz ze wzrostem popularności Jean-Paul Belmondo musiał się liczyć również ze sporym zainteresowaniem prasy jego życiem prywatnym. A w nim działo się dużo. Aktor kochał kobiety, a one jego. Miał na swoim koncie liczne romanse, z którymi wcale się nie krył i sprawiał wrażenie szczęśliwie zakochanego. Mężczyzna miał dwie żony. Pierwszą z nich była tancerka Élodie Constantin, a właściwie Renée Constant. Ich związek okazał się miłością od pierwszego wejrzenia, która zakończyła się ślubem 4 grudnia 1959 roku. Zakochani doczekali się trójki dzieci. Najstarsze z nich, córka Patricia, urodziła się sześć lat przed ślubem, w 1953 roku. Rok później, w 1960 roku, na świecie pojawiła się druga córka małżeństwa, Florence, a po kolejnych trzech latach syn Paul Alexandre. Szczęśliwą familię często można było zobaczyć na premierach filmowych i innych publicznych imprezach. Rodzinna sielanka nie trwało jednak długo. Lata 60. przyniosły liczne nieporozumienia między parą, a ostatecznie we wrześniu 1966 roku Jean-Paul Belmondo i Élodie Constantin rozwiedli się. Dwoje z trójki dzieci aktora i jego żony także zaczęły robić karierę. Najstarsza córka, Patricia, poszła poniekąd w ślady taty i związała się ze światem filmu. Nie została jednak aktorką, a... scenarzystką. W jej dorobku jest kilka kinowych produkcji. Młodsza, Florence, mimo, że często można ją było zobaczyć u boku sławnego aktora na salonach, wyjechała jednak do USA i tam założyła rodzinę. Syn Jeana-Paula Belmondo swoją karierę oparł na... sporcie, w którym osiągał sukcesy. Paul Alexandre Belmondo to uznany kierowca wyścigowy. Na swoim koncie ma udział m.in. w Formule 1. Czytaj też: Pola Raksa wyszła za mąż tylko raz. Kim był Andrzej Kostenko, z którym doczekała się syna? Jean-Paul Belmondo z żoną Élodie Constantin w 1959 roku Jean-Paul Belmondo: romanse, czwarte dziecko Jeszcze przed rozwodem z pierwszą żoną, Jean-Paul Belmondo zaczął spotykać się z Ursulą Andress. Kobieta była aktorką. Spotkali się na planie filmu „Człowiek z Hongkongu” i zakochali w sobie. Para popularnych aktorów budziła ogromne zainteresowanie prasy. Mimo że wydawało się, że będą razem na dłużej, to po siedmiu latach związku się rozstali, budząc kolejną ogromną sensację. W 1971 roku aktor nawiązał kolejny romans, tym razem podczas zdjęć do filmu „Małżonkowie roku drugiego”. Jego wybranką była Laura Antonelli. Po roku postanowili zostać parą. „Laura była dla mnie przede wszystkim uroczą towarzyszką, wyjątkowo uroczą”, zwykł mawiać Jean-Paul Belmondo w wywiadach. Jednak i ten związek nie przetrwał zbyt długo i zakończył się w 1980 roku. Kolejnym sensacyjnym związkiem francuskiego aktora był ten z brazylijską seksbombą Carlos Sotto Mayor. Najbardziej szokujący w tym wypadku był fakt, że zakochanych dzieliło... 30 lat różnicy. Sami zainteresowani zdawali się tym zupełnie nie przejmować i chętnie okazywali sobie czułość, pojawiając się razem publicznie. Tak jak poprzednie romanse, również ten zakończył się rozstaniem. Pod koniec lat 80. Jean-Paul Belmondo znów się zakochał. Tym razem jego miłością była Natty Tardivel, tancerka rewii Stéphane'a Collaro. Para była razem przez 13 lat, aż w 2002 roku zalegalizowali swój związek, czyniąc to wydarzenie ogromną sensacją w mediach. W 2003 roku Natty urodziła ich pierwsze wspólne dziecko, a jednocześnie czwarte dziecko aktora, córkę Stellę. Jean-Paul miał wtedy... 70 lat. Zobacz także: Wiele poświęcił dla tej miłości. Historia Janusza Andermana i Kamili Dreckiej Jean-Paul Belmondo z żoną Natty w 2004 roku Jean-Paul Belmondo – strata córki W 1993 roku francuskiego aktora spotkała ogromna tragedia. Najstarsza z jego córek, Patricia, zginęła w pożarze, który miał miejsce w jej domu w Paryżu. Aktor nigdy nie pogodził się z jej śmiercią. W trudnym czasie mógł jednak liczyć na wsparcie żony i pozostałej dwójki dzieci. W 2008 roku, sześć lat po ślubie, Jean-Paul Belmondo i Natty Tardivel postanowili się rozstać. Jeden z największych francuskich amantów nie mierzył się długo z samotnością i niedługo później zamieszkał z Barbarą Gandolfi, belgijską bizneswoman. Mężczyzna znowu stanowił ciekawy temat dla prasy, gdyż jego nowa ukochana była od niego o 40 lat młodsza. Dodatkowo była kiedyś modelką, a jej zdjęcie pojawiło się na okładce „Playboya”. Dziewczyna była też oskarżana o oszustwa finansowe i przeciwko niej wszczęto nawet postępowanie. Jean-Paul zapewniał o jej niewinności, jednak ostatecznie w 2012 roku para się rozstała. Osiem lat później media donosiły jeszcze o rzekomym powrocie Jeana-Paula do dawnej ukochanej, aktorki Carlos Sotto Mayor... W życiu popularnego aktora nie brakowało sukcesów, jak choćby na drodze zawodowej, a także skandali wywoływanych kolejnymi związkami. Mężczyzna do końca swoich dni cieszył się uznaniem i sympatią fanów, a także miłością kobiet. Czytaj też: Kim była pierwsza żona Wiesława Dymnego? Historia miłości artysty z Teresą Hrynkiewicz Jean-Paul Belmondo w 2019 roku