„Nie tak miało być”. Po tych słowach żona Grzegorza Miętusa opublikowała symboliczne zdjęcie
To niezwykle trudne dni dla rodziny Grzegorza Miętusa. Kilka godzin po uroczystościach pogrzebowych w mediach społecznościowych Magdaleny Prochot-Miętus pojawiła się oszczędna, ale pełna symboliki publikacja. Jedno zdjęcie, bez żadnego komentarza, stało się wymownym świadectwem żałoby po byłym reprezentancie Polski w skokach narciarskich.
Kilka dni po śmierci Grzegorza Miętusa emocje wciąż nie opadają. Rodzina, przyjaciele i przedstawiciele środowiska skoków narciarskich pożegnali byłego reprezentanta Polski podczas uroczystości w Dzianiszu. Niedługo później jego żona, Magdalena Prochot-Miętus, zamieściła w mediach społecznościowych symboliczną publikację, która stała się cichym wyrazem przeżywanej żałoby i poruszyła obserwujących. Pogrzeb Grzegorza Miętusa odbył się w Dzianiszu Śmierć Grzegorza Miętusa poruszyła środowisko sportowe i kibiców skoków narciarskich w całej Polsce. Były reprezentant Polski zmarł 4 lipca 2026 roku w wieku 33 lat. Przez lata uchodził za jednego z najbardziej utalentowanych zawodników swojego pokolenia. W sportowym dorobku miał między innymi drużynowy brązowy medal mistrzostw świata juniorów z 2009 roku oraz występy w konkursach Pucharu Świata. Ostatnie pożegnanie odbyło się 8 lipca w Dzianiszu. Uroczystości rozpoczęła msza żałobna w miejscowym kościele parafialnym, po której kondukt odprowadził zmarłego na miejsce wiecznego spoczynku. W ceremonii uczestniczyli nie tylko najbliżsi, ale również przedstawiciele polskich skoków narciarskich. Wśród osób obecnych na pogrzebie znaleźli się między innymi Kamil Stoch, Dawid Kubacki, Aleksander Zniszczoł, Andrzej Stękała oraz Apoloniusz Tajner. Ich obecność była wyrazem szacunku dla byłego kolegi z reprezentacji. Zobacz też: Najstarszy z braci Miętus przerwał milczenie. Wzruszający wpis po śmierci Grzegorza. "Przez całe życie patrzył w niebo" Poruszające słowa żony wybrzmiały podczas ceremonii Jednym z najbardziej poruszających momentów ostatniego pożegnania było odczytanie listu przygotowanego przez Magdalenę Prochot-Miętus. Wdowa zwróciła się do męża w niezwykle osobistych słowach. Jak podaje „Gazeta Krakowska”, obiecała, że będzie opowiadać mu o tym, jak dorastają i rozwijają się ich wspólni synowie. Podkreśliła również, że Grzegorz był dla chłopców ogromnym wsparciem i oddanym ojcem. – Nie tak miało być – wyznała podczas ceremonii. Te słowa wybrzmiały w kościele wyjątkowo mocno, a zgromadzeni żałobnicy wysłuchali ich w pełnym skupieniu. Po pogrzebie pojawiła się symboliczna publikacja Niedługo po zakończeniu uroczystości na Instagram Stories Magdaleny Prochot-Miętus pojawiło się czarno-białe zdjęcie przedstawiające cztery białe róże ułożone na drewnianej powierzchni. Fotografii nie towarzyszył żaden opis ani komentarz. Mimo braku słów publikacja szybko zwróciła uwagę obserwujących, stając się symbolicznym gestem po stracie męża i kolejnym świadectwem przeżywanej żałoby. Wcześniej zaapelowała o uszanowanie prywatności rodziny Jeszcze wcześniej Magdalena Prochot-Miętus opublikowała oświadczenie, w którym zwróciła się do mediów i internautów z prośbą o odpowiedzialność oraz powstrzymanie się od rozpowszechniania niepotwierdzonych informacji dotyczących śmierci jej męża. „W związku z pojawiającymi się w mediach oraz przestrzeni internetowej licznymi spekulacjami dotyczącymi śmierci Grzegorza Miętusa, apelujemy o zaprzestanie rozpowszechniania niepotwierdzonych informacji, domysłów i krzywdzących komentarzy. Prosimy media o odpowiedzialność i rzetelność, a wszystkich użytkowników internetu o powstrzymanie się od komentowania i spekulowania na temat przyczyn śmierci” – napisała na Instagramie Magdalena Prochot-Miętus. Ten apel pozostaje aktualny także po ceremonii pogrzebowej. Rodzina konsekwentnie prosi o poszanowanie prywatności i przeżywanie żałoby z dala od niepotwierdzonych doniesień oraz internetowych spekulacji. Czytaj też: Grzegorz Miętus odszedł w wieku 33 lat. Tak wyglądało jego życie z dala od reflektorów Grzegorz Miętus pozostanie ważną postacią polskich skoków narciarskich Grzegorz Miętus pochodził z Zakopanego i od najmłodszych lat związany był z podhalańskimi klubami sportowymi. Reprezentował Polskę w zawodach Pucharu Świata, zdobywał medale mistrzostw świata juniorów i przez wiele lat był uznawany za jednego z najbardziej utalentowanych skoczków swojego pokolenia. Obecność licznych przedstawicieli środowiska skoków narciarskich podczas ostatniego pożegnania pokazała, że mimo zakończenia kariery pozostawał ważną częścią tej sportowej społeczności. Symboliczna publikacja jego żony stała się natomiast cichym, osobistym gestem pamięci o człowieku, którego odejście poruszyło wielu kibiców. Źródła: eska.pl, kozaczek.pl
Nie żyje mama gwiazdy „Rancza”. Miała 101 lat, a za sobą niezwykłe życie
Smutna wiadomość obiegła środowisko artystyczne. Nie żyje Marianna Wojtoń, mama aktorki Anny Wojtoń, którą widzowie doskonale znają z serialu „Ranczo”. We wzruszającym pożegnaniu przypomniano nie tylko jej wyjątkową osobowość, ale także historię życia, która naznaczona była odwagą i trudnymi doświadczeniami.
Śmierć Marianny Wojtoń poruszyła nie tylko jej najbliższych, ale także społeczność Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie, z którym była związana przez ostatnich jedenaście lat. Mama aktorki Anny Wojtoń, znanej między innymi z serialu „Ranczo”, przeżyła 101 lat. W opublikowanym pożegnaniu przypomniano zarówno jej niezwykłe wojenne losy, jak i cechy, za które była ceniona przez osoby, które miały okazję ją poznać. Dom Artystów Weteranów pożegnał Mariannę Wojtoń Informację o śmierci Marianny Wojtoń przekazał Dom Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. Wieloletnia mieszkanka placówki odeszła 30 czerwca 2026 roku, mając 101 lat. We wpisie opublikowanym przez Dom Artystów Weteranów napisano: „Z głębokim smutkiem żegnamy Panią Mariannę Wojtoń, wieloletnią mieszkankę Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie, która odeszła 30 czerwca 2026 roku w wieku 101 lat.” Marianna Wojtoń mieszkała w Skolimowie przez jedenaście lat. Pracownicy placówki wspominali ją nie tylko jako swoją mieszkankę, ale przede wszystkim jako osobę, która każdego dnia wnosiła do społeczności wiele ciepła i życzliwości. Historia odwagi, która zapisała się na całe życie Marianna Wojtoń urodziła się 26 października 1924 roku w Busku-Zdroju. Jej młodość przypadła na czas II wojny światowej. Jako szesnastolatka została wywieziona na przymusowe roboty do Niemiec, jednak zdołała uciec z transportu. Powrót do rodzinnego domu nie był możliwy, dlatego pod koniec 1941 roku wstąpiła do Batalionów Chłopskich. Walczyła w ich szeregach od listopada 1941 do stycznia 1945 roku. Za swoją działalność została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi. Po wojnie zamieszkała w Krakowie. Tam ukończyła studia i przez cztery dekady pracowała w Krakowskich Zakładach Melioracyjno-Wodocięgowych. „Zapamiętamy Ją jako osobę niezwykle pogodną” W pożegnaniu opublikowanym przez Dom Artystów Weteranów znalazły się szczególnie poruszające słowa. „Przez ostatnich jedenaście lat Pani Marianna była mieszkanką naszego Domu. Zapamiętamy Ją jako osobę niezwykle pogodną, życzliwą i pełną wewnętrznej siły. Swoją obecnością wzbogacała naszą społeczność, a Jej życiorys pozostanie dla nas świadectwem odwagi, patriotyzmu i wytrwałości.” Autorzy wpisu przekazali również kondolencje rodzinie, przypominając, że Marianna Wojtoń pozostawiła córkę Annę oraz wnuka. Anna Wojtoń od lat jest znana widzom „Rancza” Dla szerokiej publiczności nazwisko Wojtoń kojarzy się przede wszystkim z Anną Wojtoń. Aktorka zdobyła popularność dzięki roli Myćkowej w serialu „Ranczo”, a widzowie mogli oglądać ją również w produkcjach „M jak miłość”, „Klan” oraz „Na dobre i na złe”. Śmierć Marianny Wojtoń zamyka niezwykły rozdział historii kobiety, której życie naznaczyły wojenne doświadczenia, odwaga i wieloletnia praca. W Skolimowie pozostanie w pamięci jako osoba pełna pogody ducha i wewnętrznej siły, a słowa opublikowanego pożegnania najlepiej oddają to, jak zapamiętali ją ci, którzy towarzyszyli jej przez ostatnie lata życia. Zobacz też: Pamiętasz Myćkową z kultowego „Rancza”? Tak Anna Wojton wyglądała w latach 80. Tego o jej przeszłości nie wiedziałeś Źródła: onet.pl, eska.pl
Najstarszy z braci Miętus przerwał milczenie. Wzruszający wpis po śmierci Grzegorza. "Przez całe życie patrzył w niebo"
Po pogrzebie Grzegorza Miętusa głos zabrał jego najstarszy brat. Robert Miętus opublikował w mediach społecznościowych pełen emocji wpis, w którym podziękował za wsparcie okazane rodzinie i pożegnał byłego skoczka narciarskiego. Jego słowa szybko poruszyły osoby, które przez lata śledziły sportową drogę najmłodszego z braci Miętusów.
Kilka dni po tragedii rodzina Grzegorza Miętusa mierzy się z ogromną stratą. Choć w ostatnich dniach napływały przede wszystkim kondolencje i wspomnienia ze świata sportu, teraz głos zabrał ktoś szczególnie bliski byłemu skoczkowi. Robert Miętus, najstarszy z trzech braci, opublikował poruszające pożegnanie, w którym nie tylko podziękował za wsparcie, ale także podzielił się osobistymi słowami o Grześku, zapamiętanym przez bliskich jako człowiek pełen pasji i dobrej energii. Robert Miętus opublikował poruszający wpis po pogrzebie brata Śmierć Grzegorza Miętusa wstrząsnęła środowiskiem skoków narciarskich. Kilka godzin po uroczystościach pogrzebowych głos postanowił zabrać Robert Miętus – najstarszy z trzech braci, którzy wspólnie rozpoczynali swoją przygodę ze skokami. Na swoim profilu na Facebooku podziękował wszystkim, którzy w ostatnich dniach otoczyli rodzinę wsparciem. Nie zabrakło także wyjątkowych słów skierowanych do zmarłego brata. „Dziękuję wszystkim za okazane wsparcie, słowa otuchy, kondolencje, modlitwę oraz obecność w tych najtrudniejszych dla nas chwilach. Grzesiek przez całe życie patrzył w niebo. Najpierw jako skoczek narciarski z odwagą wybierał lot nad zeskokiem, później jako trener pomagał innym uwierzyć, że mogą wznieść się jeszcze wyżej. Dziś wierzymy, że wykonał swój ostatni, najpiękniejszy lot” – napisał Robert Miętus. Na zakończenie swojego wpisu zwrócił się jeszcze z prośbą o pamięć o Grzegorzu. „Każdy gest życzliwości ma dla nas ogromne znaczenie. Grzesiek na zawsze pozostanie w naszych sercach” – dodał. Czytaj też: Grzegorz Miętus odszedł w wieku 33 lat. Tak wyglądało jego życie z dala od reflektorów Bracia Miętus razem zaczynali swoją sportową drogę Robert Miętus jest najstarszym z trzech braci Miętusów. Obok niego skoki narciarskie trenowali również Krzysztof i najmłodszy Grzegorz. Cała trójka stawiała pierwsze kroki w klubie Start Krokiew Zakopane, gdzie ich trenerem był Kazimierz Długopolski. Tamte lata doskonale pamięta Jakub Kot, który razem z braćmi Miętus dorastał na skoczni. „Kiedy my zaczynaliśmy swoją karierę u pana Kazia Długopolskiego, wtedy to był Start Krokiew Zakopane, dopiero potem był AZS, bo jesteśmy z jednego klubu, to było wtedy trzech Miętusów: najstarszy Robert, Krzysiek i właśnie Grzesiek” – wspominał w rozmowie z WP SportoweFakty. Jak podkreślał były skoczek i ekspert Eurosportu, grupa młodych zawodników ze Startu Krokiew Zakopane należała wówczas do najbardziej utalentowanych. „W Start Krokiew Zakopane była paka niesamowita (...). Pamiętam, jakie to były duże talenty. Zawsze się mówiło, że na skocznie przychodziły takie 'gangi', bracia Koty, bracia Miętusy” – mówił Jakub Kot. Grzegorz Miętus był utalentowanym skoczkiem i trenerem Grzegorz Miętus przez lata reprezentował Polskę w skokach narciarskich. W 2009 roku wywalczył wraz z drużyną brązowy medal mistrzostw świata juniorów. Później zakończył sportową karierę i pozostał przy skokach jako trener, pracując między innymi z kadrą juniorów. Jakub Kot nie ukrywał, że potencjał najmłodszego z braci był bardzo duży. „Naprawdę miał wielki talent. Aż dziwne, że nie osiągnął większych wyników. Patrząc na to, jakim dysponował potencjałem, to wydawało się, że kwestią czasu jest, kiedy będzie wchodził do dziesiątki Pucharu Świata” – przyznał. Były skoczek zapamiętał go jednak przede wszystkim jako człowieka, który zarażał innych dobrą energią. „Od zawsze pamiętam Grześka, jako takiego człowieka pełnego uśmiechu, werwy, energii. Lubił dokuczać w dobrym tego słowa znaczeniu. (...) Pamiętamy go wszyscy jako takiego uśmiechniętego, otwartego człowieka” – powiedział. Zobacz też: Maciej Kot wrócił do wspólnych chwil z Grzegorzem Miętusem. To zdjęcie łamie serce Pogrzeb odbył się 8 lipca Grzegorz Miętus zmarł w tragicznych okolicznościach w sobotę, 4 lipca. Po kilkugodzinnych poszukiwaniach prowadzonych przez rodzinę i służby jego ciało odnaleziono w Zakopanem. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w środę, 8 lipca. Tego samego dnia po ostatnim pożegnaniu Robert Miętus zdecydował się opublikować wpis, który stał się symbolicznym pożegnaniem najmłodszego z trzech braci. Słowa o „ostatnim, najpiękniejszym locie” poruszyły nie tylko bliskich rodziny, ale również wielu kibiców, którzy pamiętają Grzegorza zarówno jako utalentowanego skoczka, jak i trenera pracującego z młodymi zawodnikami. Źródła: Interia Sport, WP SportoweFakty, o2.pl
Miała być gwiazdą barów dla kowbojów, a pokochał ją cały świat. Bonnie Tyler osiągnęła sukces choć nikt nie wierzył w jej talent
Świat muzyki pogrążył się w żałobie. Odeszła Bonnie Tyler, legendarna wokalistka, której charakterystyczny głos znał cały świat. Ten głos, chropowaty, twardy, początkowo był jej utrapieniem, bo mało kto wierzył, że ludzie będą chcieli słuchać "skrzeczącej" piosenkarki. Ona jednak z tej "wady" uczyniła swój największy atut. I choć zaczynała od występów w podrzędnych barach, podbiła sceny całego świata.
"Rodzina i zespół Bonnie z przykrością ogłaszają, że Bonnie niespodziewanie zmarła zeszłej nocy w szpitalu w Portugalii w wyniku choroby, na którą była leczona". Taki komunikat podało dziś rano BBC. Fani piosenkarki, którzy wierzyli, że trwające od kilku tygodni leczenie zakończy się pomyślnie, pogrążyli się w żałobie. Bo choć Tyler najlepsze lata kariery miała już dawno za sobą i wiodła spokojne życie emerytki na portugalskiej prowincji, to jej piosenki wciąż uwielbiały miliony ludzi na całym świecie. Bonnie Tyler bez wątpienia jest posiadaczką jednego z najbardziej wyjątkowych głosów. Największą karierę zrobiła pod koniec lat 70., jednak gdy lekarze zdiagnozowali na jej strunach głosowych guzy, artystka gotowa była pożegnać się z marzeniem o karierze muzycznej... Szybko jednak się okazało, że to, co początkowo wydawało się być wadą, stało się największym atutem wokalistki. Na swoim koncie ma wiele utworów, a sporo z nich do dziś nie straciło na popularności. Oto wyjątkowa historia Bonnie Tyler! Młode lata Bonnie Tyler Gaynor Hopkins – tak naprawdę nazywa się Bonnie Tyler – urodziła się 8 czerwca 1951 roku w małym miasteczku Skewen. Wychowała się w dużej rodzinie, miała czterech braci i trzy siostry. W domu uwielbiano muzykę różnych gatunków, a mała Gaynor wcześnie wykazała umiejętności muzyczne. Pierwszą piosenką w wykonaniu córki głęboko wierzących rodziców był hymn religijny. Śpiewanie w kościele było jedynie obowiązkiem, ponieważ dziewczyna preferowała zupełnie inną muzykę, w tym rock'n'roll i blues. Po szkole Gaynor pracowała w sklepie spożywczym, a po godzinach śpiewała w nocnym klubie. Wielu mówiła, że na tym skończy karierę, bo z takim chropowatym głosem może występować tylko w barach dla kowbojów. Tyler miała jednak większe aspiracje. W wieku 18 lat wzięła udział w konkursie wokalnym dla amatorów i zajęła drugie miejsce. Właśnie wtedy, zainspirowana małym zwycięstwem, postanowiła zostać piosenkarką. Zobacz też: „Może gdybym wiedziała, co mnie czeka, nie chciałabym tego przejść”. Przypominamy ostatni wywiad z Korą dla VIVY! Bonnie Tyler, mąż Robert Sullivan, 1993 rok Kariera Bonnie Tyler Po wygranym konkursie artystka przyjęła pseudonim. Roger Bell z wytwórni Chapell Music zwrócił uwagę na 24-letnią wtedy wokalistkę i zaprosił ją do Londynu, a następnie pomógł wybrać nowe dźwięczne imię. Debiutancki singiel Bonnie Tyler został wydany w kwietniu 1976 roku, ale nie zrobił kariery, dlatego producenci postawili na kampanię reklamową. To był strzał w dziesiątkę – krytycy w wyjątkowo pozytywny sposób wypowiadali się o nowej piosenkarce, ale tylko w Wielkiej Brytanii. Jeśli chodzi o resztę świata, wciąż niewiele osób wiedziało o Bonnie Tyler. W 1977 roku artystka przeszła poważną operację strun głosowych. Po leczeniu lekarze zabronili Tyler rozmawiać przez co najmniej miesiąc, ale kobieta nie mogła wytrzymać. Z tego powodu jej głos, wcześniej dźwięczny i czysty, zrobił się ochrypły. Bonnie rozpaczała, wierząc, że wada zakończy jej karierę muzyczną. Jednak sukces utworu It's a Heartache mówił o czymś innym. Po wydaniu tego singla spełniło się marzenie Gaynor Hopkins – stała się sławna. Czytaj też: To była miłość od trzeciego wejrzenia, a są razem od ponad dwóch dekad. Mało kto wie, kim jest żona znanego komika W 1978 roku Bonnie Tyler nagrała dwa albumy, zyskując ogromną popularność. W 1979 roku wzięła udział w festiwalu, który odbywał się w Tokio i zdobyła pierwsze miejsce. Jednak po wydaniu czwartego albumu artystka zapragnęła zmian – przez długi czas próbowała skontaktować się z producentem muzycznym Jimem Steinmanem. Mężczyzna docenił potencjał młodej piosenkarki i dziś znany jest jako autor najsłynniejszych piosenek Tyler z lat 80., w tym Total Eclipse Of The Heart. View oEmbed on the source website Na początku lat 90. Tyler zmieniła producenta. Pracował z nią nad albumem Bitterblue, ale krytycy zareagowali w bardzo zróżnicowany sposób. W 2013 roku wystąpiła na Eurowizji, reprezentując Wielką Brytanię, chociaż początkowo nie chciała brać udziału. Zgodziła się, ponieważ uznała to za dobrą reklamę, ale zajęła 15. miejsce. Z kolei w 2016 roku wyruszyła w trasę koncertową po Niemczech, ciesząc wielbicieli najsłynniejszymi piosenkami. W 2017 roku nagrała utwór Love's Holding On, w którym towarzyszy jej gitarzysta Axel Rudi Pell. W 2019 r. mogliśmy też oglądać artystkę w programie Jaka to melodia oraz w roli gościa specjalnego na Top of The Top Festival w Sopocie. Bonnie Tyler wybaczyła mężowi zdradę, a gdy zachorował, trwała przy jego łóżku W 1972 roku Gaynor Hopkins poślubiła sportowca i agenta nieruchomości Roberta Sullivana. I chociaż związek słynnej piosenkarki i utalentowanego biznesmena wydawał się idealny, małżeństwo nie uniknęło dość głośnego skandalu. Dziennik The Mirror ujawnił szokujące wyznanie domniemanej kochanki Sullivana, Meghann Pernot. „Mój romans z mężem Bonnie trwa od kilku lat, zaczęło się od niewinnych SMS-ów, potem były wypady do luksusowych hoteli, aż w końcu nasza relacja przerodziła się w miłość. Nie byłam w stanie dłużej ukrywać tego związku przed wokalistką, uważam ją za wspaniałego człowieka. Robert nie chciał słyszeć o rozwodzie, złamał mi serce”, wyznała wtedy. Po publikacji Robert miał zawał, a Bonnie opiekowała się mężem. Małżonkowie zaprzeczyli tym doniesieniom, ale media utrzymują, że łączą ich już tylko pieniądze, dlatego artystka z łatwością wybaczyła mężczyźnie zdradę. Niestety, główne marzenie małżeństwa nigdy się nie spełniło. Piosenkarka próbowała zajść w ciążę przez wiele lat. W 1990 roku udało jej się, ale w trzecim miesiącu doszło do poronienia. Jednak w domu Bonnie Tyler często słychać śmiech dzieci, ponieważ artystka utrzymuje ciepłe relacje z rodzeństwem – odwiedzają ją ze swoimi pociechami. Bonnie Tyler z mężem Robertem Sullivanem Bonnie Tyler, mąż Robert Sullivan, Monachium, Niemcy, 09.10.2014 rok W ostatnich tygodniach fani Tyler z niepokojem śledzili doniesienia na temat poważnych problemów zdrowotnych gwiazdy. W maju 2026 roku legendarna wokalistka trafiła do szpitala w Portugalii, gdzie przeszła operację jelita. Choć zabieg się udał, niespodziewanie doszło do powikłań. Według medialnych relacji stan zdrowia gwiazdy był na tyle poważny, że lekarze zdecydowali o wprowadzeniu jej w śpiączkę farmakologiczną. Przedstawiciel artystki wyjaśniał wówczas, że decyzja była elementem prowadzonej terapii. Jednocześnie zwrócił się z prośbą o uszanowanie prywatności Bonnie Tyler w tym wymagającym czasie. Potem pojawiły się doniesienia, że najgorsze minęło, a w serca fanów piosenkarki wstąpiła nadzieja. Dziś ta nadzieja zgasła. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgczmmgv-c41204c.jpg" width="2396" height="1600" alt="MADRID, SPAIN - JULY 30: Bonnie Tyler during her performance at the Hipodromo de la Zarzuela, on 30 July 2021, in Madrid, Spain. . (Photo By Javier Ramirez/Europa Press via Getty Images)" title="Bonnie Tyler Performs At The 'push And Play' Festival At The Hipodromo De La Zarzuela In Madrid ." /> Bonnie Tyler, 30.07.2021, Hiszpania
Na jego kultowych dziełach wychowały się pokolenia Polaków. Nie żyje mistrz komiksu. Tadeusz Baranowski miał 81 lat
Wyobraźnia miała jego kreskę, a kolejne pokolenia wychowywały się na stworzonych przez niego bohaterach. Tadeusz Baranowski, jeden z najwybitniejszych twórców polskiego komiksu, zmarł w wieku 81 lat. Pozostawił po sobie dorobek, który na trwałe zapisał się w historii polskiej kultury.
To wiadomość, która zamyka ważny rozdział w historii polskiego komiksu. Tadeusz Baranowski – autor kultowych serii, ilustrator i grafik – zmarł w wieku 81 lat. O jego śmierci poinformował m.in. Międzynarodowy Festiwal Komiksu i Gier w Łodzi. Pozostawił po sobie twórczość, która od lat zajmuje szczególne miejsce w pamięci kolejnych pokoleń czytelników. Tadeusz Baranowski nie żyje. Smutna wiadomość obiegła media Świat polskiego komiksu pogrążył się w żałobie. Tadeusz Baranowski nie żyje. Autor cenionych komiksów, ilustrator, artysta malarz zmarł 7 lipca w wieku 81 lat. Informacja o śmierci artysty została przekazana w mediach społecznościowych przez Międzynarodowy Festiwal Komiksu i Gier w Łodzi. Wiadomość błyskawicznie dotarła do czytelników i osób od lat śledzących dorobek jednego z najbardziej rozpoznawalnych twórców polskiego komiksu. „Trudno znaleźć słowa, by przekazać tę potwornie smutną wiadomość. Odszedł wczoraj Artysta wielki, Mistrz komiksowej sztuki, wirtuoz humoru i zabawy formą, twórca legendarnych postaci, które zostaną z nami na zawsze. Odszedł człowiek oddany swoim fanom, poświęcający godziny na autografy i rozmowy. Potrafił niespodziewanie przyjechać do naszego Centrum obejrzeć wystawę albo zajrzeć znienacka na festiwal. I choć narzekał potem na zmęczenie, wiemy, że takie spotkania dawały mu energię do działania. Przekazujemy Ani Baranowskiej i najbliższym Tadeusza najszczersze kondolencje. Będzie nam Ciebie Tadziu bardzo brakować”, przekazano. Tadeusz Baranowski 2002 Tadeusz Baranowski: Twórca komiksów, które stały się częścią polskiej kultury Nazwisko Tadeusza Baranowskiego zajmuje szczególne miejsce w historii polskiej ilustracji i komiksu. Był autorem dzieł, które dla wielu czytelników stały się pierwszym spotkaniem z niezwykłym światem pełnym nieoczywistych bohaterów i oryginalnych historii. Jego komiksy i ilustracje dla wielu stały się elementem dzieciństwa, inspiracją i przykładem twórczości, która wyróżniała się własnym stylem oraz rozpoznawalnym językiem graficznym. Artystyczna droga Tadeusza Baranowskiego rozpoczęła się w Zamościu, gdzie przyszedł na świat 6 stycznia 1945 roku. Artystyczna wrażliwość towarzyszyła mu od najmłodszych lat. Był synem rzeźbiarza Eugeniusza Baranowskiego i Stefanii Baranowskiej z domu Duras. Dzieciństwo i młodość spędził w Lublinie, gdzie jego ojciec pełnił funkcję dyrektora Liceum Sztuk Plastycznych. Talent rozwijał na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, której był absolwentem. Po ukończeniu studiów Tadeusz Baranowski związał swoją zawodową drogę z grafiką. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/pap200705310A1-1-d7d2be0.jpg" width="2124" height="2336" alt="Warszawa, 2007-05-31. Minister kultury Kazimierz Michał Ujazdowski wręczył medale "Zasłużony Kulturze - Gloria Artis" wybitnym twórcom komiksów m. in. Tadeuszowi Baranowskiemu" title="Warszawa, 2007-05-31. Minister kultury Kazimierz Michał Ujazdowski wręczył medale "Zasłużony Kulturze - Gloria Artis" wybitnym twórcom komiksów m. in. Tadeuszowi Baranowskiemu" /> Współpracował z redakcjami popularnych czasopism, wśród których znalazły się „Przyjaciółka”, „Świat Młodych”, „Razem” oraz „Na Przełaj”. To właśnie na ich łamach rozwijał warsztat i umacniał swoją pozycję jako grafik oraz ilustrator. Przełom w jego twórczości przyszedł za sprawą dziennikarza Jerzego Dąbrowskiego, który zachęcił go do stworzenia pierwszego komiksu. Tak narodził się „Ten piekielny Barnaba”, opublikowany w 1975 roku na łamach „Świata Młodych”. W jego dorobku znajdują się między innymi kultowe serie „Podróż smokiem Diplodokiem”, „Antresolka profesorka Nerwosolka”, „Skąd się bierze woda sodowa” czy „Orient Men”. To właśnie te tytuły sprawiły, że kolejne pokolenia odbiorców zapamiętały jego charakterystyczny sposób opowiadania. Twórczość Baranowskiego przez lata budowała jego pozycję jako jednego z najbardziej rozpoznawalnych autorów komiksów w Polsce. Z powodzeniem realizował także projekty graficzne dla branży reklamowej, a jego wyobraźnia znalazła wyraz również w animacji. To właśnie on stworzył postaci do pełnometrażowego filmu animowanego „Filemon i przyjaciele”, poszerzając swój dorobek o kolejną ważną kartę w historii polskiej ilustracji. Talent Tadeusza Baranowskiego nie zatrzymał się na polskich granicach. Jego charakterystyczna kreska i autorski sposób opowiadania historii zyskały uznanie także w Europie Zachodniej. To właśnie tam jego twórczość trafiła do grona międzynarodowych odbiorców. Na łamach belgijskiego magazynu „Tintin” tworzył komiksy do scenariuszy Jeana Dufauxa i Michela de Boma. Twórca przygotował część ilustracji do ekskluzywnego wydania piosenek Jacques’a Brela, które zostało opublikowane w Belgii i we Francji. w 2008 roku, po wielu latach, Tadeusz Baranowski ponownie zwrócił się ku malarstwu. W 2007 roku artysta otrzymał medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Rodzinie i bliskim składamy głębokie wyrazy współczucia.
Fani pogrążeni w żałobie. Nie żyje Louise Lasser. Muza i była żona Woody’ego Allena odeszła w wieku 87 lat
Hollywood żegna Louise Lasser. Aktorka, która zdobyła popularność dzięki serialowi „Mary Hartman, Mary Hartman” i przez lata była związana z Woodym Allenem zarówno prywatnie, jak i zawodowo, zmarła w wieku 87 lat.
Świat filmu i telewizji obiegła smutna wiadomość. Louise Lasser – aktorka znana z kultowego serialu „Mary Hartman, Mary Hartman” i była żona Woody'ego Allena – zmarła w wieku 87 lat. Informacja o jej śmierci poruszyła wielbicieli jej twórczości. Artystka odeszła w swoim domu na Manhattanie w Nowym Jorku. Louise Lasser nie żyje. Miała 87 lat Wiadomość o śmierci Louise Lasser poruszyła świat filmu i telewizji, przywołując pamięć o aktorce, która swoją charyzmą i ekranową obecnością zapisała się w historii amerykańskiej popkultury. Dla milionów widzów pozostanie przede wszystkim niezapomnianą gwiazdą serialu „Mary Hartman, Mary Hartman” – produkcji, która uczyniła z niej jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy telewizji swoich czasów. Smutną wiadomość przekazała przyjaciółka aktorki, Susan Charlotte. Louise Lasser zmarła 6 lipca w swoim domu na Manhattanie w Nowym Jorku. Miała 87 lat, pozostawiając po sobie role, które do dziś zajmują ważne miejsce w historii amerykańskiej telewizji. Czytaj też: Spotkali się po 30 latach i dostali drugą szansę. Wszystko zaczęło się od jednego telefonu Jej historia w świecie show-biznesu rozpoczęła się na deskach Broadwayu. W 1962 roku Louise Lasser została dublerką Barbry Streisand w musicalu „I Can Get It For You Wholesale”, otwierając tym samym rozdział kariery, która z czasem zaprowadziła ją przed kamery filmowe i telewizyjne. Niedługo później rozpoczęła swoją filmową drogę, debiutując w obrazie „What's Up, Tiger Lily?” w reżyserii Woody'ego Allena. Kolejne lata przyniosły role w jego następnych produkcjach – „Take the Money and Run”, „Bananas” oraz „Wszystko, co chcielibyście wiedzieć o seksie, ale baliście się zapytać”. Przełomem w jej karierze okazała się jednak kreacja Mary Hartman, która przyniosła jej nominację do prestiżowej nagrody Emmy i na stałe ugruntowała jej pozycję w amerykańskiej telewizji. W następnych latach regularnie pojawiała się na małym ekranie, dołączając do obsady takich seriali jak „Taxi” czy „Girls”. Z kamerą pożegnała się dopiero w 2022 roku. Ostatni raz widzowie mogli zobaczyć Louise Lasser w filmie „Śmieszne strony”, w którym wystąpiła u boku Clive'a Owena, domykając trwającą sześć dekad zawodową drogę. Małżeństwo z Woodym Allenem Przez lata trudno było opowiadać o Louise Lasser, nie wspominając o Woodym Allenie. Ich drogi przecięły się na początku lat 60. w tętniącym życiem nowojorskim środowisku artystycznym. Kilka lat później, w 1966 roku, stanęli na ślubnym kobiercu, tworząc parę, która wzbudzała zainteresowanie nie tylko ze względu na życie prywatne, ale także twórcze ambicje. Choć ich małżeństwo zakończyło się w 1970 roku, zawodowa więź okazała się znacznie trwalsza. Louise Lasser pozostała jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy pierwszego etapu filmowej kariery Allena. W świecie kina często określano ją mianem jednej z pierwszych muz reżysera. Ich ostatnim wspólnym projektem były „Stardust Memories”. Sama Lasser nigdy nie umniejszała znaczenia tej współpracy. Wręcz przeciwnie – wielokrotnie podkreślała, że wspólnie spędzone lata pozostawiły trwały ślad nie tylko w jej życiu, ale i zawodowej drodze. Jak przyznawała, właśnie dzięki filmom Allena mogła stworzyć role, które uważała za jedne z najważniejszych w swoim dorobku. „Uwielbiam jego twórczość. Ta relacja miała na mnie ogromny wpływ, pod każdym względem. To ciekawe [...]. Wiele moich najlepszych ról pochodzi właśnie z jego twórczości”, mówiła [cytat za tvn.pl]. Źródło: Plejada, Tvn.pl, Wikipedia
Lauren Bennett zmarła na długo przed oficjalnym komunikatem. Ujawniono nowe fakty
Lauren Bennett, znana z hitu Party Rock Anthem oraz girlsbandu G.R.L., zmarła 29 maja 2026 roku. Choć artystka odeszła na miesiąc przed 37. urodzinami, wiadomość o jej śmierci została oficjalnie przekazana dopiero na początku lipca. Nowe ustalenia w tej sprawie opublikował portal USA Today.
Informacja o śmierci Lauren Bennett odbiła się szerokim echem w mediach na całym świecie. Uwagę zwrócił jednak nie tylko sam fakt odejścia wokalistki, ale również okoliczności przekazania tej wiadomości. Jak wynika z dokumentów, do których dotarł portal USA Today, artystka zmarła już pod koniec maja, natomiast oficjalne potwierdzenie pojawiło się dopiero ponad miesiąc później. Śmierć Lauren Bennett ogłoszono dopiero po ponad miesiącu. Kim była wokalistka? Lauren Bennett zmarła 29 maja 2026 roku w Anglii. Miała 36 lat i zaledwie kilka tygodni dzieliło ją od 37. urodzin, które przypadały 29 czerwca. Informacja o jej śmierci nie została jednak podana do publicznej wiadomości od razu. Dopiero 6 lipca członkinie girlsbandu G.R.L. opublikowały w mediach społecznościowych poruszające oświadczenie, w którym poinformowały o odejściu swojej koleżanki. Lauren Bennett była brytyjską piosenkarką i autorką tekstów. Międzynarodową rozpoznawalność zdobyła dzięki udziałowi w utworze „Party Rock Anthem” zespołu LMFAO, który stał się jednym z największych światowych przebojów początku lat 2010. Później występowała także w girlsbandzie G.R.L., znanym z takich utworów jak „Ugly Heart” czy „Lighthouse”. Wcześniej była również członkinią formacji Paradiso Girls. Przez lata współpracowała z wieloma producentami i artystami, budując pozycję cenionej wokalistki na scenie pop. Informację o śmierci Lauren Bennett przekazały jej koleżanki z zespołu G.R.L. we wpisie opublikowanym na oficjalnym profilu grupy na Instagramie. W oświadczeniu podkreśliły, że ich serca są złamane, a Lauren była osobą pełną talentu, ciepła i życzliwości. Napisały również, że pozostawiła po sobie nie tylko muzykę, ale przede wszystkim piękne wspomnienia i ludzi, których inspirowała swoją obecnością. Po publikacji wpisu media społecznościowe wypełniły się wspomnieniami fanów oraz osób związanych z branżą muzyczną. Wielu internautów przypominało największe przeboje artystki oraz jej występy u boku LMFAO, dzięki którym zdobyła międzynarodową popularność. Zagraniczne media ujawniają nowe szczegóły. Co wiadomo o śmierci Lauren Bennett? Nowe informacje dotyczące okoliczności śmierci Lauren Bennett opublikował portal USA Today. Dziennikarze dotarli do dokumentów koronera z hrabstw Kent i Medway, z których wynika, że wokalistka zmarła 29 maja w Anglii. Oznacza to, że wiadomość o jej odejściu została ujawniona opinii publicznej dopiero po ponad miesiącu. Z dokumentów wynika również, że Lauren Bennett zmarła na kilka tygodni przed swoimi 37. urodzinami. To właśnie dlatego część pierwszych doniesień błędnie podawała jej wiek jako 37 lat. Według ustaleń USA Today oficjalne potwierdzenie śmierci nastąpiło dopiero po publikacji oświadczenia zespołu G.R.L., które ukazało się 6 lipca. Na obecnym etapie przyczyna śmierci Lauren Bennett nie została ujawniona. Jak podaje USA Today, postępowanie prowadzone przez brytyjskiego koronera nadal trwa, a rozprawę, która ma pomóc wyjaśnić okoliczności śmierci wokalistki, wyznaczono na październik 2026 roku. Do czasu zakończenia postępowania brytyjskie służby nie przekazały dodatkowych informacji dotyczących przyczyny zgonu. Z tego względu zarówno rodzina, jak i przedstawiciele artystki nie komentują sprawy szerzej.
Tragiczna śmierć Grzegorza Miętusa poruszyła Polskę. Szwagierka przerwała milczenie. „Tak trudno uwierzyć”
Po poruszającym apelu Magdaleny Prochot-Miętus o uszanowanie prywatności rodziny po śmierci Grzegorza Miętusa, głos zabrała kolejna bliska mu osoba. Karolina, siostra żony byłego reprezentanta Polski, opublikowała pełne emocji pożegnanie. We wzruszających słowach wspominała nie sportowca, lecz przede wszystkim męża, tatę i człowieka, przy którym – jak napisała – „po prostu dobrze się było”.
Po śmierci Grzegorza Miętusa kolejne osoby z jego najbliższego otoczenia decydują się publicznie podzielić wspomnieniami. Każdy z tych wpisów pokazuje inną stronę byłego reprezentanta Polski i trenera – nie tę znaną ze skoczni, lecz tę, którą na co dzień znali rodzina i przyjaciele. Tym razem poruszające słowa opublikowała Karolina, siostra jego żony. W emocjonalnym pożegnaniu wspomina wspólne chwile, dziękuje za obecność w życiu swojej rodziny i składa obietnicę, która poruszyła wielu internautów. „Tak trudno uwierzyć, że już Cię nie ma” Śmierć Grzegorza Miętusa poruszyła jego najbliższych. Po tym, jak żona byłego skoczka zaapelowała o uszanowanie prywatności rodziny i zakończenie internetowych spekulacji, w mediach społecznościowych pojawił się kolejny niezwykle osobisty wpis. Karolina, siostra Magdaleny Prochot-Miętus, opublikowała wzruszające pożegnanie swojego szwagra. Już pierwsze słowa pokazują, z jak ogromnym bólem przyszło jej zmierzyć się z tą stratą. „Grzesiu… Nie potrafię pogodzić się z tym, że już Cię nie ma. Tak trudno uwierzyć, że już nigdy nie usiądziemy razem przy stole. Że nie będzie naszych wieczornych rozmów, wspólnego śmiechu i Twojego charakterystycznego spokoju, który udzielał się wszystkim dookoła.” We wpisie nie zabrakło wspomnień o codziennych chwilach, które dziś nabrały zupełnie innego znaczenia. Karolina podkreśliła, że obecność Grzegorza Miętusa dawała poczucie bezpieczeństwa i spokoju wszystkim, którzy mieli okazję go poznać. Czytaj też: Nie żyje Grzegorz Miętus. Żona byłego skoczka wystosowała poruszający apel „Byłeś człowiekiem, przy którym po prostu dobrze się było” W dalszej części wpisu szwagierka wspominała Grzegorza Miętusa jako człowieka skromnego, życzliwego i oddanego swojej rodzinie oraz pasji. „Byłeś człowiekiem, przy którym po prostu dobrze się było. Nie musiałeś mówić wiele – sama Twoja obecność dawała poczucie, że wszystko jest na swoim miejscu. Będę pamiętać Cię zawsze uśmiechniętego. Dobrego. Skromnego. Oddanego temu, co kochałeś.” Choć skoki narciarskie były ważną częścią jego życia, we wspomnieniu najwięcej miejsca zajmują relacje z najbliższymi. Karolina napisała, że dla wielu osób był cenionym trenerem, jednak dla niej pozostanie przede wszystkim członkiem rodziny. „Skoki narciarskie były Twoją pasją, ale jeszcze większym darem było to, jak potrafiłeś tą pasją zapalać młodych ludzi. Dla wielu byłeś trenerem, dla mnie szwagrem, a dla Mieszka ukochanym ojcem chrzestnym. Byłeś wspaniałym mężem mojej siostry i najcudowniejszym tatą dla swoich chłopców.” To właśnie te słowa poruszyły wielu internautów, którzy pod wpisem pozostawili wyrazy współczucia dla całej rodziny. Poruszająca obietnica dla dzieci Grzegorza Miętusa Najbardziej emocjonalnym fragmentem wpisu okazała się osobista obietnica, jaką Karolina złożyła swojemu zmarłemu szwagrowi. Zapewniła, że będzie wspierać jego dzieci i zrobi wszystko, aby dorastały otoczone miłością. „Obiecuję Ci, że będę przy nich. Że jako matka chrzestna zrobię wszystko, aby dorastali otoczeni miłością i żeby nigdy nie zabrakło im wsparcia. Będę przypominać im, jakim byłeś człowiekiem, i pielęgnować w nich wszystkie wartości, które nosiłeś w swoim sercu – dobroć, pokorę, uczciwość, szacunek i miłość do ludzi.” Na zakończenie wpisu opublikowała również krótkie pożegnanie napisane w imieniu swojego syna, dla którego Grzegorz Miętus był ojcem chrzestnym. „Jeśli kiedyś spojrzę w niebo po wygranym meczu, uśmiechnę się do Ciebie. Bo wiem, że będziesz tam, dumny z nas, bijąc nam największe brawa. Proszę, czuwaj nade mną. A ja obiecuję, że nigdy Cię nie zapomnę.” Maciej Kot również pożegnał byłego kolegę Do licznych słów pożegnania dołączył także Maciej Kot. Były reprezentant Polski opublikował w mediach społecznościowych czarno-białe zdjęcie z czasów wspólnych występów w Wagraf Team. Do fotografii dołączył jedynie krótki, ale wymowny wpis: „Spoczywaj w pokoju…” To kolejny gest pokazujący, jak wielkim szacunkiem Grzegorz Miętus cieszył się w środowisku skoków narciarskich. Tym razem jednak najmocniej wybrzmiały słowa jego najbliższych, którzy pożegnali go nie jako sportowca, lecz przede wszystkim jako kochającego męża, oddanego ojca, szwagra i człowieka, którego obecność pozostawiła po sobie pustkę trudną do opisania. Zobacz też: „Żyliśmy nadzieją”. Jakub Kot wspomina chwile przed tragiczną wiadomością o 33-letnim skoczku
„Żyliśmy nadzieją”. Jakub Kot wspomina chwile przed tragiczną wiadomością o 33-letnim skoczku
Śmierć Grzegorza Miętusa poruszyła całe środowisko skoków narciarskich. Wśród osób, które nie kryją emocji, jest Jakub Kot. Były reprezentant Polski wrócił wspomnieniami do lat spędzonych z kolegą w reprezentacji i na łamach Faktu opowiedział o wielkim talencie Miętusa, jego niezwykłym charakterze oraz chwilach, które na zawsze pozostaną w jego pamięci.
Środowisko skoków narciarskich wciąż nie może pogodzić się z odejściem Grzegorza Miętusa. Jakub Kot był jednym z tych, którzy do ostatnich chwil przed przekazaniem tragicznej wiadomości żyli nadzieją na szczęśliwy finał prowadzonych w Zakopanem poszukiwań. Dziś były reprezentant Polski w rozmowie z Faktem wraca pamięcią do wspólnych lat spędzonych na skoczni. Wspomina nie tylko sportowe sukcesy i talent kolegi, ale przede wszystkim człowieka, którego – jak podkreśla – trudno będzie zapomnieć. Śmierć Grzegorza Miętusa. Kulisy tragedii Grzegorz Miętus zmarł w wieku 33 lat. Zanim pojawiła się tragiczna wiadomość, w Zakopanem trwały poszukiwania byłego skoczka. Finał akcji okazał się tragiczny. Nieoficjalnie przekazano również, że do śmierci byłego reprezentanta Polski nie przyczyniły się osoby trzecie. W kolejnych godzinach w mediach społecznościowych zaczęły pojawiać się liczne komentarze i domysły dotyczące okoliczności śmierci byłego skoczka. W odpowiedzi na nie głos zabrała żona Grzegorza Miętusa, Magdalena Prochot-Miętus, apelując o uszanowanie prywatności rodziny i niepowielanie niepotwierdzonych informacji. „Największym wyrazem szacunku, jaki możemy dziś okazać, jest milczenie, empatia i powstrzymanie się od powielania niesprawdzonych informacji. Pamiętajmy, że za każdą tragedią stoi rodzina, bliscy i przyjaciele, którzy przeżywają niewyobrażalny ból” – napisała. Jej słowa spotkały się z licznymi wyrazami wsparcia ze strony kibiców oraz przedstawicieli środowiska skoków narciarskich. W takich okolicznościach szczególnego znaczenia nabierają również wspomnienia osób, które znały Grzegorza Miętusa od początku jego sportowej drogi. Jednym z nich podzielił się Jakub Kot. Czytaj też: Nie żyje Grzegorz Miętus. Żona byłego skoczka wystosowała poruszający apel Trudne godziny w Zakopanem Były skoczek, a obecnie trener przyznał, że znajomi Grzegorza Miętusa od początku zdawali sobie sprawę z powagi sytuacji. Wiele osób chciało pomóc w poszukiwaniach, jednak działania prowadziły już odpowiednie służby i pozostawało jedynie czekać na rozwój wydarzeń. Kiedy nadeszła dramatyczna informacja, środowisko sportowe Zakopanego pogrążyło się w żałobie. Jakub Kot w rozmowie z "Faktem" wyznał, że jego najbardziej poruszył rodzinny wymiar tej tragedii. „Wiem, że Grzesiek miał żonę i dwóch małych synów. Sam mam trójkę dzieci, więc taka rodzinna tragedia porusza człowieka jeszcze bardziej” – dodał w tym samym wywiadzie. Od małej skoczni do reprezentacji Polski Ich znajomość zaczęła się wiele lat temu w Zakopanem. To właśnie tam, pod okiem Kazimierza Długopolskiego, spotkali się jako młodzi chłopcy marzący o sukcesach na największych skoczniach świata. Jakub Kot z uśmiechem wspominał, że na treningach spotykały się całe sportowe rodziny – Kotowie, Miętusowie i Kowalowie. Początki były dalekie od profesjonalnych warunków. Stare kombinezony, wysłużony sprzęt i niewielka szatnia przy skoczni K-30 nikomu jednak nie przeszkadzały. Liczyła się przede wszystkim pasja i wspólne marzenia. W pamięci byłego reprezentanta Polski szczególne miejsce zajmują także pierwsze wyjazdy do Szczyrku na skocznię Skalite oraz atmosfera, która towarzyszyła młodym zawodnikom rozpoczynającym sportową drogę. „Miał możliwości, by regularnie plasować się w czołowej dziesiątce Pucharu Świata” Choć kariera Grzegorza Miętusa nie potoczyła się tak, jak wielu przewidywało, Jakub Kot nie ma wątpliwości, że należał do najbardziej utalentowanych skoczków swojego pokolenia. „To był zawodnik z ogromnym talentem. Szczerze uważam, że miał możliwości, by regularnie plasować się w czołowej dziesiątce Pucharu Świata” – ocenił. Jednym z najważniejszych momentów ich wspólnej historii pozostaje brązowy medal mistrzostw świata juniorów, zdobyty razem z Maciejem Kotem i Andrzejem Zapotocznym. Jak przyznał były skoczek, zdjęcie z tamtego podium do dziś należy do jego najcenniejszych pamiątek. „To był człowiek od dobrej atmosfery” We wspomnieniach Jakuba Kota Grzegorz Miętus pozostaje przede wszystkim człowiekiem, który potrafił wywołać uśmiech i rozładować napięcie nawet w najtrudniejszych chwilach. „To był człowiek od dobrej atmosfery. Zawsze uśmiechnięty, zawsze gotowy do żartu. Miał ogromny dystans do siebie i wielkie poczucie humoru” – wspominał. Poza skokami narciarskimi Miętus chętnie grał w siatkówkę i interesował się sportami motorowymi. Po zakończeniu kariery rozpoczął pracę jako trener. Jakub Kot podkreśla, że świetnie odnalazł się w tej roli, potrafił przekazywać wiedzę i budować bardzo dobre relacje z młodymi zawodnikami. To właśnie taki obraz byłego reprezentanta Polski pozostanie z nim na zawsze – uśmiechniętego, życzliwego i pełnego energii człowieka, który dla wielu kolegów z kadry był nie tylko utalentowanym skoczkiem, ale także kimś, kto potrafił stworzyć dobrą atmosferę zarówno na treningach, jak i poza skocznią.
Nie żyje Grzegorz Miętus. Żona byłego skoczka wystosowała poruszający apel
To niezwykle smutna wiadomość dla środowiska polskich skoków narciarskich. Grzegorz Miętus, były reprezentant Polski i trener kadry juniorów Polskiego Związku Narciarskiego, zmarł w wieku 33 lat. Chwilę po pojawieniu się informacji w mediach społecznościowych zaczęły pojawiać się spekulacje dotyczące okoliczności jego śmierci. W odpowiedzi na nie głos zabrała żona sportowca, apelując o szacunek dla rodziny i powstrzymanie się od rozpowszechniania niepotwierdzonych informacji.
Informacja o śmierci Grzegorza Miętusa wstrząsnęła kibicami oraz osobami związanymi z polskimi skokami narciarskimi. Wiadomość została oficjalnie potwierdzona przez Polski Związek Narciarski, który pożegnał swojego współpracownika we wzruszającym komunikacie. „Z wielką przykrością odebraliśmy informację o śmierci Grzegorza Miętusa, który był trenerem bazowym w kadrze juniorów. Były skoczek narciarski z Dzianisza miał 33 lata. To bardzo smutny dzień dla polskich skoków narciarskich” – przekazał Polski Związek Narciarski. Wiadomość bardzo szybko obiegła media społecznościowe. Pojawiły się liczne wpisy pełne wspomnień, kondolencji i słów wsparcia kierowanych do rodziny oraz bliskich zmarłego. Dla wielu kibiców Grzegorz Miętus pozostawał jednym z zawodników, którzy przez lata byli obecni na najważniejszych krajowych i międzynarodowych zawodach. Kim był Grzegorz Miętus? Od medalisty mistrzostw świata juniorów do trenera młodych skoczków Grzegorz Miętus od najmłodszych lat był związany ze skokami narciarskimi. W 2009 roku wywalczył brązowy medal mistrzostw świata juniorów w konkursie drużynowym. W składzie znaleźli się również Maciej Kot, Jakub Kot i Andrzej Zapotoczny. Na swoim koncie miał także starty podczas mistrzostw świata juniorów, Zimowego Olimpijskiego Festiwalu Młodzieży Europy oraz medale mistrzostw Polski. W styczniu 2010 roku zadebiutował w zawodach Pucharu Świata w Zakopanem, a już kilka dni później w Klingenthal zdobył pierwsze punkty cyklu, zajmując 22. miejsce. Najlepszym rezultatem w jego karierze pozostała 20. lokata wywalczona w Willingen. Choć wielu sympatyków skoków liczyło na dalszy rozwój jego sportowej kariery, w 2016 roku podjął decyzję o jej zakończeniu. Nie rozstał się jednak ze sportem. Swoje doświadczenie postanowił przekazywać kolejnym pokoleniom zawodników. Pracował jako trener w Polskim Związku Narciarskim oraz w AZS Zakopane. W ostatnich latach pełnił funkcję trenera bazowego kadry juniorów, wspierając rozwój młodych skoczków i dzieląc się wiedzą zdobytą podczas wieloletniej kariery. Warto przypomnieć, że Grzegorz Miętus nie był jedynym przedstawicielem swojej rodziny, który zapisał się w historii polskich skoków narciarskich. Jego starszy brat, Krzysztof Miętus, również reprezentował Polskę na międzynarodowych zawodach. Występował w Pucharze Świata, wziął udział w zimowych igrzyskach olimpijskich w Vancouver w 2010 roku i zdobywał medale mistrzostw Polski. Obaj bracia przez lata byli związani z polskimi skokami narciarskimi, a Grzegorz po zakończeniu kariery zawodniczej pozostał przy tej dyscyplinie jako trener, szkoląc kolejne pokolenie młodych zawodników. Żona Grzegorza Miętusa zabrała głos. Zaapelowała o szacunek dla rodziny Po tragicznej wiadomości w przestrzeni internetowej zaczęły pojawiać się liczne domysły dotyczące okoliczności śmierci byłego skoczka. Na publikowane komentarze zareagowała Magdalena Prochot-Miętus. W pierwszym wpisie zwróciła się do mediów z prośbą o uszanowanie prywatności swojej oraz synów. „Zwracam się do wszystkich mediów o uszanowanie prywatności mojej i moich synów w tym ciężkim dla nas czasie i nierozpowszechnianie nieprawdziwych informacji związanych ze śmiercią mojego Męża” – napisała. Kilka godzin później opublikowała kolejne oświadczenie, w którym ponownie zaapelowała o odpowiedzialność i powstrzymanie się od rozpowszechniania niesprawdzonych informacji. „W związku z pojawiającymi się w mediach oraz w przestrzeni internetowej licznymi spekulacjami dotyczącymi śmierci Grzegorza Miętusa, apelujemy o zaprzestanie rozpowszechniania niepotwierdzonych informacji, domysłów i krzywdzących komentarzy” – przekazała. W dalszej części wpisu podkreśliła, że rodzina potrzebuje przede wszystkim spokoju i zrozumienia. „Prosimy media o odpowiedzialność i rzetelność, a wszystkich użytkowników internetu o powstrzymanie się od komentowania i spekulowania na temat przyczyn śmierci. Uszanujmy prywatność rodziny i pozwólmy jej przeżywać żałobę w spokoju i godności. Największym wyrazem szacunku, jaki możemy dziś okazać, jest milczenie, empatia i powstrzymanie się od powielania niesprawdzonych informacji. Pamiętajmy, że za każdą tragedią stoi rodzina, bliscy i przyjaciele, którzy przeżywają niewyobrażalny ból” – zaapelowała. Rodzina nie ujawniła przyczyny śmierci Bliscy Grzegorza Miętusa nie przekazali informacji dotyczących przyczyny jego śmierci i nie odnieśli się do pojawiających się w sieci spekulacji. Zamiast tego poprosili o uszanowanie prywatności oraz spokoju w czasie żałoby. Apel Magdaleny Prochot-Miętus zwrócił uwagę na potrzebę odpowiedzialnego komentowania tragedii i przypomniał, że za każdą taką wiadomością stoją najbliżsi, którzy mierzą się z ogromną stratą. W tych wyjątkowo trudnych chwilach rodzina prosi przede wszystkim o ciszę, szacunek i pozwolenie na przeżywanie żałoby z dala od niepotwierdzonych doniesień.
Holoubek mówił o nim: „wspaniały aktor o ciele tytana”. Odszedł zaledwie dwa miesiące po diagnozie
1 lipca przypada 83. rocznica urodzin Mariana Glinki – aktora, kulturysty i jednego z pionierów tej dyscypliny w Polsce. Miał zostać „polskim Arnoldem Schwarzeneggerem”, ale, jak uważał Gustaw Holoubek, polskie kino nigdy w pełni nie wykorzystało jego talentu. Pozostawił po sobie dziesiątki ról i niezwykły życiorys, który do dziś budzi podziw.
1 lipca 1943 roku w okupowanej Warszawie urodził się Marian Glinka – człowiek wielu talentów. Zanim zdobył uznanie jako aktor, trenował balet, odnosił sukcesy w kulturystyce i zapisał się w historii jako jeden z pionierów tej dyscypliny w Polsce. Choć wystąpił w wielu kultowych filmach i serialach, Gustaw Holoubek uważał, że jego potencjał nigdy nie został w pełni wykorzystany. W rocznicę urodzin przypominamy niezwykłe losy artysty, którego nagła śmierć w 2008 roku poruszyła rodzinę, przyjaciół i całe środowisko aktorskie. Marian Glinka: od baletu do aktorstwa. Był człowiekiem wielu talentów Przyszedł na świat w trakcie wojny, 1 lipca 1943 roku w Warszawie, wychowywał się na stołecznym Mokotowie. W wieku zaledwie dziesięciu lat zaczął trenować balet. Uczęszczał do miejscowej szkoły, jego rodzice byli przekonani, że Marian Glinka przyszłość zwiąże właśnie z tańcem. Tym bardziej że sami z tą dziedziną byli związani: matka Olga Glinkówna była pierwszą solistką Teatru Wielkiego, tańczyła m.in. w Polskim Balecie Reprezentacyjnym. Z kolei ojciec był baletmistrzem Opery Warszawskiej. I mimo że Marian Glinka na tym polu odnosił sukcesy, w pewnym momencie odkrył zgoła inny talent. W trakcie ulicznej bójki dostrzegł go asystent wybitnego polskiego pięściarza, Feliksa „Papy” Stamma. Zaproponował trening bokserki. Młody Marian Glinka, choć szczupły i chuderlawy, szybko poczuł, że to jest dyscyplina, w której chce się spełniać. Po drodze próbował jeszcze judo. Później trenował zapasy, biegi aż w końcu na dobre zajął się kulturystyką. „Był tak wątły i słaby, że stanowił wdzięczny »obiekt« dla docinków swoich kolegów. Wystarczy powiedzieć, że ważył wtedy 56 kg, obwód jego klatki piersiowej wynosił 76 cm, a bicepsu 23 cm. Na złość kolegom postanowił zostać silnym...”, pisał o nim w „Sporcie dla wszystkich” Ignacy Rej. CZYTAJ TAKŻE: Marcin Dorociński miał być piłkarzem, ale został aktorem. Nie przepada za sławą, a popularność wykorzystuje, by pomagać innym Na strychu urządził sobie salę treningową, zwaną „salą tortur”. Mimo że sprzętowi, na którym ćwiczył, daleko było do nowoczesności, nie poddawał się. Wylewał siódme poty codziennie przez dwie-trzy godziny. Był niezłomny, jeśli coś sobie postanowił, musiał tego dotrzymać. Tak też się stało. W zaledwie trzy lata osiągnął rezultaty, o jakich inny mogli pomarzyć! Marian Glinka, Daniel Olbrychski, Warszawa, listopad 2007 roku W latach 60. był z kulturystyką związany bardzo mocno, uważa się go za jednego z pionierów tej dyscypliny nad Wisłą. Jeździł na zawody, wygrywał, stał się ikoną. Trzy razy zdobył tytuł Mistrza Polski w kulturystyce, zaś pięć razy mistrza świata weteranów w sportach siłowych. Koledzy nazywali go żartobliwie „ostatnim Mohikaninem kulturystyki”. Siły zazdrościł mu sam Andrzej Seweryn, który stwierdził, że Marian Glinka „mógł zabić gołymi rękami”. Równocześnie wciąż odnosił sukcesy taneczne, nawet na szczeblu ogólnopolskim. Ale drzemał w nim jeszcze jeden istotny talent. W 1963 roku dostał się na Państwową Wyższą Szkołę Teatralną. Ukończył ją planowo pięć lat później. Na deskach teatru zadebiutował w styczniu 1968 roku. Przez lata był związany m.in. z Teatrami Komedia, Dramatycznym, Nowym czy Ateneum. Na szklanym ekranie zadebiutował natomiast w komedii „Kochajmy syrenki” Jana Rutkiewicza jako pracownik biurowy w Bolesławcu. Dorobek Mariana Glinki jest dosyć imponujący. Pojawił się w wielu fantastycznych, kultowych już dzisiaj polskich produkcjach, takich jak „Ziemia obiecana”, „W labiryncie”, „Zmiennicy”, „Alternatywy 4”, „Nie lubię poniedziałku”, „Dom”, „Kochaj mnie, kochaj”, oscarowa „Lista Schindlera” czy „Daleko od noszy”. Obsadzano go głównie w rolach epizodycznych i drugoplanowanych. Jego talent komediowy objawił się również w audycji „Podwieczorek przy mikrofonie” czy w kabarecie Jana Pietrzaka. Marian Glinka, urodziny Aleksandry Woźniak w restauracji „Dom Polski”, Warszawa, 03.03.2006 rok Marian Glinka: jego potencjału nigdy nie wykorzystano. Gdy zmarł, wszyscy byli w szoku Był kojarzony w środowisku. Wiedziano, że ma talent, a przy tym jest człowiekiem serdecznym, dobrym kolegą. Ale spektakularnego sukcesu nie odniósł. Jego potencjału nigdy nie wykorzystano. Tak twierdził m.in. Gustaw Holoubek, który mówił, że „polskie kino miało wspaniałego aktora o ciele tytana”. Co było tego powodem? „Nie trafiłem na swój czas. W latach 60. i później w polskim filmie była moda na garbatych, chudych, zakompleksionych i tym podobnych nieudaczników życiowych. Kiedyś, gdy na scenie królował wzór zakompleksionego suchotnika, [koledzy] podśmiewali się trochę, no bo do czego mógł nadawać się muskularny aktor?”, stwierdził Marian Glinka w wywiadzie dla „Magazynu KiF”. ZOBACZ TEŻ: Na ekranie nie pojawia się od lat, wyjechał z kraju. Marek Kondrat szczerze o samotności Prawdą jest, że przypięto mu łatkę, zaszufladkowano jako twardego mięśniaka, nie miał szansy się rozwinąć. Miał być „polskim Arnoldem Schwarzeneggerem”, ale nie dano mu możliwości, by zaprezentował swój talent w pełnej krasie. Grał role charakterystyczne, zaś gdy dojrzał, stwierdził, że na te amantów jest już za stary. Pod koniec życia aktorską przystań znalazł w serialu „Klan”, w którym pojawiał się regularnie. Marian Glinka, Hanna Śleszyńska, plan serialu „Daleko od noszy”, kwiecień 2007 roku Cały czas dbał o formę. Pytany o to, jak to robi, odpowiadał, że to kwestia zdrowego odżywiania. Z uśmiechem na ustach stwierdził, że najlepszym środkiem dopingującym jest dla niego „schabowy z sałatą plus kefir”. „Do tego należy dodać 40 mln ton przerzuconych w ciągu prawie 40 lat treningu. Dosłownie tyle. Mam zapisany w dzienniczku każdy swój trening”, przyznał na łamach „Magazynu KiF”. Tym większym szokiem była wiadomość, że zmaga się z nowotworem trzustki. Nie żalił się, nie mówił publicznie o tym, co go spotkało. Wszyscy wierzyli, że tę nierówną walkę uda mu się wygrać. Mógł liczyć na wsparcie rodziny (m.in. córek oraz żony Barbary), przyjaciół, kolegów. „To twarda osobowość i waleczny facet. Wierzę, że wszystko będzie dobrze i wkrótce wróci na plan”, podkreślał Paweł Karpiński, reżyser serialu „Klan”. Jednak ta najgorsza wiadomość przyszła znacznie szybciej niż wszyscy się spodziewali. Marian Glinka zmarł 23 czerwca 2008 roku, dwa miesiące po tym, jak dowiedział się o chorobie. „To stało się w ciągu jednej chwili, w niedzielne popołudnie, w domu aktora. Nagle zasłabł”, ujawniła „Faktowi” Katarzyna Romanis, reżyserka „Klanu”. Koledzy nie ukrywali emocji. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Tata odwiózł ją na dworzec, myślała, że się na nią obraził. Halina Mlynkova nie zdawała sobie sprawy, że to ich ostatnie spotkanie „Maniek był znakomitym kolegą. Prawym, szlachetnym, prostolinijnym i skromnym. Solidnym aktorem. Siłaczem o wrażliwym sercu. Łatwo go było zranić. Los nie był dla niego zbyt łaskawy. Stale walczył i nie poddawał się. Wiedział doskonale, co to znaczy sukces i porażka. Często powtarzał: „Obrywam, ale nie uciekam”. Dobrze zbudowany, wyglądał jak okaz zdrowia. Nigdy nie chorował. I oto nagle okazało się, że jest nieuleczalnie chory”, wspominał go na łamach „Gazety wyborczej” Witold Sadowy. Marian Glinka zmarł w wieku 65 lat. Jego prochy spoczęły na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie 1 lipca 2008 roku, w dniu jego urodzin. Wdowa po aktorze, Barbara Glinka, odebrała wówczas z rąk ministra kultury i dziedzictwa narodowego odznakę honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. Był to swoisty hołd złożony jej zmarłemu małżonkowi... Źródło: Film.wp.pl, Swiatseriali.interia.pl Marian Glinka z żoną, Telekamery 2007, Warszawa, 12.03.2007 rok Marian Glinka, Warszawa, listopad 2007 roku
„Nikt o nim nie słyszał”. Po śmierci Daveigh Chase wybuchła afera wokół mężczyzny podającego się za partnera
Śmierć Daveigh Chase, gwiazdy „Lilo i Stitcha” oraz „The Ring”, poruszyła fanów na całym świecie. W ostatnich dniach życia aktorki pojawiła się jednak historia, która wzbudziła wiele pytań. Chodzi o mężczyznę przedstawiającego się jako jej partner, internetową zbiórkę na leczenie oraz późniejsze komentarze wieloletniego menadżera aktorki.
Przez lata Daveigh Chase pozostawała poza światłem reflektorów, a informacje o jej życiu prywatnym pojawiały się niezwykle rzadko. Dlatego doniesienia o jej problemach zdrowotnych, kryzysie bezdomności i dramatycznej walce o powrót do stabilizacji były dla wielu osób ogromnym zaskoczeniem. Jeszcze większe emocje wywołały wydarzenia, które rozegrały się tuż przed jej śmiercią – zwłaszcza internetowa zbiórka założona przez mężczyznę określającego się jako jej partner. Ostatnie miesiące Daveigh Chase. Kryzys bezdomności, walka o zdrowie i zbiórka założona przez partnera Ostatni rozdział życia Daveigh Chase był daleki od hollywoodzkiego blasku, z którym wielu fanów wciąż ją kojarzyło. Według informacji przekazywanych przez amerykańskie media, rodzina i osoby z najbliższego otoczenia aktorki przez długi czas próbowały ustalić, gdzie przebywa. W relacjach pojawiały się doniesienia, że była widywana w okolicach Skid Row w Los Angeles – dzielnicy od lat kojarzonej z kryzysem bezdomności, ubóstwem i problemami zdrowotnymi mieszkańców. Z informacji publikowanych przez TMZ i New York Post wynika, że bliscy mieli obawiać się o jej bezpieczeństwo już od wielu miesięcy. Pojawiały się sygnały o pogarszającym się stanie zdrowia aktorki, a także o coraz większej izolacji od rodziny i dawnych znajomych. Według medialnych relacji Daveigh miała zmagać się z poważnymi problemami zdrowotnymi, które w ostatnim czasie znacząco się nasiliły. Dramatyczne doniesienia osiągnęły punkt kulminacyjny, gdy do sieci trafiła internetowa zbiórka założona przez Roya Hernandeza. Mężczyzna przedstawiał się jako partner aktorki i apelował o wsparcie finansowe, twierdząc, że Daveigh znajduje się w bardzo ciężkim stanie. W opisie zbiórki na stronie GoFundMe napisał: „Jej stan stał się krytyczny, a lekarze powiedzieli mi, że być może zostało jej niewiele czasu. Rozumiem, że każdy z nas przechodzi przez różne trudności, ale jeśli możecie nam pomóc, będę naprawdę wdzięczny”. Wkrótce po publikacji zbiórki Daveigh Chase zmarła. Według informacji przekazywanych przez amerykańskie media przyczyną śmierci były powikłania związane z zapaleniem opon mózgowych i sepsą. Miała 35 lat. Wydawało się, że historia zakończy się na wspomnieniach o utalentowanej aktorce i refleksji nad jej trudnymi ostatnimi miesiącami. Wtedy jednak pojawiły się słowa, które całkowicie zmieniły ton tej opowieści. ZOBACZ: Wystarczyło jedno spojrzenie, by przestraszyć cały świat. Nie żyje gwiazda „The Ring” „Nikt o nim nie słyszał”. Menadżer Daveigh Chase podważył wersję wydarzeń partnera Jedną z pierwszych osób, które publicznie odniosły się do internetowej zbiórki, był John Ryan – wieloletni menadżer Daveigh Chase. Jego wypowiedź błyskawicznie zwróciła uwagę mediów, ponieważ rzucała zupełnie nowe światło na rolę Roya Hernandeza i okoliczności całej akcji pomocowej. Ryan nie krył zaskoczenia informacjami pojawiającymi się w sieci. W rozmowie z „California Post” stwierdził: „Żaden z bliskich przyjaciół ani nikt z rodziny nigdy nie słyszał o tym człowieku. Mogę oficjalnie potwierdzić, że Daveigh ma zabezpieczone specjalne konto powiernicze w gildii aktorskiej (SAG), które w pełni pokrywa wszelkie koszty”. Komentarz Ryana sprawił, że wokół Roya Hernandeza zaczęły pojawiać się kolejne znaki zapytania. Media zwracały uwagę, że wcześniej jego nazwisko praktycznie nie pojawiało się w kontekście Daveigh Chase. Brakowało również publicznie dostępnych informacji potwierdzających, jak długo trwała ich relacja i jaką rolę rzeczywiście odgrywał w życiu aktorki. Niezależnie od kontrowersji wokół zbiórki i tożsamości mężczyzny przedstawiającego się jako partner aktorki, jedno pozostaje bezsporne. Daveigh Chase zapisała się w historii popkultury jako jedna z najbardziej charakterystycznych dziecięcych gwiazd początku XXI wieku, a jej tragiczna historia jest niepodważalna. SPRAWDŹ TEŻ: Gwiazda „The Ring” podbiła Hollywood jako dziecko. Przed śmiercią bliscy mieli jej rozpaczliwie szukać
Gwiazda „The Ring” podbiła Hollywood jako dziecko. Przed śmiercią bliscy mieli jej rozpaczliwie szukać
Świat pokochał ją jako głos Lilo i zapamiętał jako przerażającą Samarę z „The Ring”. Daveigh Chase przez lata pozostawała jednak z dala od blasku fleszy. Gdy w czerwcu 2026 roku media obiegła wiadomość o jej śmierci, na jaw zaczęły wychodzić kolejne, niezwykle poruszające szczegóły dotyczące jej ostatnich miesięcy życia.
Jeszcze jako dziecko osiągnęła sukces, o którym wielu aktorów marzy przez całe życie. Daveigh Chase była jedną z najbardziej rozpoznawalnych młodych gwiazd początku XXI wieku. Z czasem zniknęła jednak z Hollywood, a jej życie coraz bardziej oddalało się od świata czerwonych dywanów. Dziś historia aktorki porusza nie tylko ze względu na jej przedwczesną śmierć, ale także z powodu dramatycznych okoliczności, które miały poprzedzić ten tragiczny finał. Daveigh Chase zachwycała Hollywood jako dziecko. W tych produkcjach pokochały ją miliony widzów Daveigh Elizabeth Chase urodziła się 24 lipca 1990 roku w Las Vegas. Karierę rozpoczęła jako dziecko, szybko zwracając na siebie uwagę producentów i reżyserów. Występowała w reklamach, użyczała głosu bohaterom animacji i pojawiała się w popularnych produkcjach telewizyjnych. Przełomowym momentem okazał się rok 2002. To właśnie wtedy widzowie usłyszeli ją jako Lilo Pelekai w animacji „Lilo i Stitch”, która do dziś pozostaje jedną z najbardziej lubianych produkcji Disneya. W tym samym okresie młoda aktorka zdobyła ogromną rozpoznawalność dzięki roli Samary Morgan w horrorze „The Ring”. Jej kreacja przeszła do historii kina grozy i na lata zapisała się w pamięci widzów. Na tym jednak nie kończyły się jej sukcesy. Daveigh Chase wystąpiła również w kultowym „Donnie Darko”, a później pojawiała się w kolejnych filmach i serialach, w tym w cenionym przez krytyków „Big Love”. Choć jeszcze jako nastolatka osiągnęła pozycję, o której marzy wielu aktorów, z biegiem czasu coraz rzadziej pojawiała się na ekranie. Po 2016 roku praktycznie wycofała się z życia publicznego, a informacje na temat jej dalszych losów pojawiały się sporadycznie. Daveigh Chase zmarła w wieku 35 lat Informacja o śmierci Daveigh Chase wstrząsnęła fanami na całym świecie. Aktorka zmarła 16 czerwca 2026 roku w wieku zaledwie 35 lat. Według informacji przekazywanych przez amerykańskie media oraz osoby z jej otoczenia, bezpośrednią przyczyną śmierci miało być zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych połączone z ciężkim zakażeniem krwi, które doprowadziło do sepsy i niewydolności wielonarządowej. W doniesieniach pojawiały się również informacje, że wcześniej trafiła do szpitala w stanie skrajnego wyczerpania i niedożywienia. ZOBACZ: Wystarczyło jedno spojrzenie, by przestraszyć cały świat. Nie żyje gwiazda „The Ring” Ostatnie miesiące Daveigh Chase. Bliscy mieli szukać jej wśród osób w kryzysie bezdomności Najbardziej poruszające informacje dotyczą jednak miesięcy poprzedzających śmierć aktorki. Według relacji cytowanych przez amerykańskie media, rodzina i dawni współpracownicy od dłuższego czasu mieli obawiać się o jej bezpieczeństwo oraz stan zdrowia. Były menedżer Daveigh Chase twierdził, że kontakt z aktorką stawał się coraz trudniejszy. Bliscy mieli przez wiele miesięcy próbować ustalić, gdzie przebywa i czy otrzymuje potrzebną pomoc. W doniesieniach pojawiły się informacje, że była widywana w okolicach Skid Row w Los Angeles — dzielnicy znanej z jednego z największych skupisk osób w kryzysie bezdomności w Stanach Zjednoczonych. Według relacji publikowanych przez media, rodzina miała angażować prywatnych detektywów i podejmować kolejne próby odnalezienia aktorki. Osoby z jej otoczenia przekonywały, że chciały zapewnić jej specjalistyczne leczenie oraz wsparcie, jednak ich działania nie przyniosły oczekiwanego rezultatu.
Wystarczyło jedno spojrzenie, by przestraszyć cały świat. Nie żyje gwiazda „The Ring”
Świat filmu żegna Daveigh Chase – aktorkę, która jako dziecko na zawsze zapisała się w historii popkultury rolą Samary Morgan w kultowym horrorze „The Ring”. Informacja o jej śmierci w wieku 35 lat poruszyła fanów na całym świecie. Co wiadomo o okolicznościach jej odejścia i jaką drogę przeszła jedna z najbardziej rozpoznawalnych dziecięcych gwiazd początku XXI wieku?
Choć od czasu jej największych sukcesów minęło wiele lat, dla milionów widzów Daveigh Chase pozostała twarzą bohaterki, która wywoływała dreszcze samym spojrzeniem. Jej nagła śmierć sprawiła, że wielu fanów wróciło pamięcią do filmów i seriali, które współtworzyła. Historia aktorki okazuje się jednak znacznie bardziej złożona niż jej najsłynniejsza ekranowa rola. Daveigh Chase nie żyje. Co było przyczyną śmierci gwiazdy „The Ring”? Daveigh Chase zmarła 16 czerwca 2026 roku w wieku 35 lat. Informację o jej śmierci potwierdziły amerykańskie media, powołując się na wypowiedzi jej partnera, Roya Hernandeza. Według przekazanych informacji aktorka zmagała się z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych. Powikłania doprowadziły do sepsy i niewydolności organizmu. W ostatnich tygodniach stan zdrowia aktorki miał gwałtownie się pogorszyć. Hernandez wcześniej informował publicznie, że Chase przebywała pod opieką lekarzy i znajduje się w stanie krytycznym. „Jej stan stał się krytyczny, a lekarze powiedzieli mi, że być może zostało jej niewiele czasu. Rozumiem, że każdy z nas przechodzi przez różne trudności, ale jeśli możecie nam pomóc, będę naprawdę wdzięczny” – relacjonował na stronie GoFundMe, gdzie próbował zeprać 5 tys. dolarów na leczenie. Niedługo później media obiegła wiadomość o jej śmierci. Wspominając Chase, Hernandez podkreślał również, że w życiu prywatnym mierzyła się z wieloma trudnościami i przez lata szukała stabilizacji oraz spokoju poza blaskiem reflektorów. Kim była Daveigh Chase? Kariera gwiazdy, która przeszła do historii dzięki „The Ring” Daveigh Elizabeth Chase przyszła na świat 24 lipca 1990 roku w Las Vegas w stanie Nevada. Wychowywała się w Albany w stanie Oregon, gdzie już jako kilkuletnia dziewczynka interesowała się śpiewem i występami scenicznymi. Karierę rozpoczęła od reklam i niewielkich ról telewizyjnych, stopniowo budując swoją pozycję w branży rozrywkowej. Przełom nastąpił na początku XXI wieku. W 2001 roku użyczyła głosu Chihiro w anglojęzycznej wersji oscarowego filmu animowanego „Spirited Away: W krainie bogów”. Rok później otrzymała dwie role, które na zawsze zmieniły jej życie zawodowe. Najpierw została głosem Lilo Pelekai w animacji „Lilo i Stich”, a następnie wcieliła się w Samarę Morgan w amerykańskiej wersji horroru „The Ring”. Choć Daveigh Chase występowała w wielu produkcjach, to właśnie Samara Morgan zapewniła jej miejsce w historii kina. Jej kreacja tajemniczej dziewczynki wychodzącej z telewizora do dziś znajduje się w zestawieniach najbardziej kultowych postaci horroru. Sukces filmu sprawił, że nazwisko młodej aktorki poznał cały świat. Za swoją rolę Chase otrzymała nagrodę MTV Movie Award dla Najlepszego Czarny Charakteru. Widzowie i krytycy zwracali uwagę, że mimo młodego wieku potrafiła stworzyć postać jednocześnie przerażającą i budzącą współczucie. Filmografia aktorki nie kończyła się jednak na horrorze. Widzowie mogli oglądać ją także w kultowym „Donnie Darko”, serialu HBO „Big Love”, a także wielu produkcjach telewizyjnych, takich jak „Ostry dyżur”, „Czarodziejki” czy „The Practice”. Równolegle rozwijała karierę dubbingową, która przez lata pozostawała ważną częścią jej zawodowej aktywności. W późniejszych latach coraz rzadziej pojawiała się na ekranie. Media rozpisywały się o jej problemach osobistych i prawnych, które przyćmiły część zawodowych osiągnięć. Mimo to dla całego pokolenia widzów pozostała jedną z najbardziej charakterystycznych dziecięcych gwiazd swojej epoki.
Nie żyje uwielbiana gwiazda kultowej produkcji. Fani serialu "ALF" pogrążeni w głębokiej rozpaczy
Fani „ALF-a” pogrążyli się w żałobie. Anne Schedeen, niezapomniana Kate Tanner z kultowego serialu, zmarła w wieku 77 lat. Rodzina pożegnała aktorkę wzruszającym oświadczeniem, wspominając jej talent, poczucie humoru i miłość do życia.
Smutna wiadomość obiegła media i fanów kultowego serialu „ALF”. Anne Schedeen, aktorka, która przez lata wcielała się w postać Kate Tanner, zmarła w wieku 77 lat. Informację o jej śmierci przekazała rodzina za pośrednictwem mediów społecznościowych. Odejście artystki poruszyło widzów, którzy do dziś wspominają produkcję będącą jednym z telewizyjnych fenomenów lat 80. Anne Schedeen nie żyje. Rodzina potwierdziła śmierć aktorki Anne Schedeen zmarła w wieku 77 lat. Informacja o śmierci aktorki została przekazana przez jej bliskich, którzy opublikowali pożegnalny wpis w mediach społecznościowych. Wiadomość szybko rozeszła się wśród fanów i mediów, wywołując falę wspomnień związanych z jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy serialu „ALF”. „Pozostawia po sobie niezwykłe dziedzictwo twórczej energii, błyskotliwego humoru, radości z życia rodzinnego, uwielbienia dla małych psów, gorącej niechęci do Trumpa, pasji do second-handów oraz miłości do dobrej opowieści. Jesteśmy zdruzgotani jej odejściem. Bardzo, bardzo ją kochaliśmy, podobnie jak wszyscy, którzy ją spotkali. Była siłą. I niewyobrażalne jest myśleć o życiu bez niej. Ale jak powiedziała: "Zawsze jestem z tobą. I ma rację”, przekazano. Czytaj też: Ta sytuacja w historii zespołu Łzy smuci Anię Wyszkoni najbardziej. Odebrano jej to z dnia na dzień: „Jest mi strasznie przykro”… Słowa pożegnania nie ograniczyły się wyłącznie do wspomnień o ekranowej gwieździe. Bliscy Anne Schedeen przypomnieli również o jej życiu poza kamerami, podkreślając, że była osobą obdarzoną niezwykłą kreatywnością. Aktorka realizowała się między innymi jako rzeźbiarka, malarka olejna i twórczyni ręcznie wykonywanej biżuterii. Jak wynika z rodzinnego oświadczenia, pasja do tworzenia towarzyszyła jej przez całe życie i była jednym z najważniejszych elementów jej codzienności. Rodzina zwróciła się także z wyjątkową prośbą do wszystkich, którzy chcieliby uczcić pamięć artystki. Zamiast tradycyjnych kwiatów i wieńców poproszono o wsparcie organizacji Habitat for Humanity. Bliscy wskazali, że taki gest byłby najpiękniejszym sposobem upamiętnienia Anne Schedeen i wartości, które były jej szczególnie bliskie. Dla wielu widzów informacja o jej śmierci oznacza pożegnanie z osobą, która była częścią jednego z najbardziej pamiętnych produkcji telewizyjnych. Anne Schedeen przez lata pozostawała związana z formatem, dzięki której zdobyła międzynarodową rozpoznawalność i na stałe zapisała się w historii. Anne Schedeen jako Kate Tanner. Rola w serialu „ALF” przyniosła jej popularność Choć dla milionów widzów na całym świecie na zawsze pozostanie Kate Tanner z kultowego „ALF-a”, jej droga do tej roli rozpoczęła się znacznie wcześniej. Anne Schedeen, która przyszła na świat jako Luanne Ruth Schedeen 8 stycznia 1949 roku, przez lata konsekwentnie budowała swoją pozycję w branży telewizyjnej. Już od lat 70. pojawiała się w kolejnych produkcjach, zdobywając doświadczenie i rozpoznawalność. W jej dorobku znalazły się role w serialach „Emergency!”, „The Six Million Dollar Man”, „Simon & Simon”, „The Incredible Hulk”, „Slow Burn”, „Cast the First Stone” oraz „Paper Dolls”, a także występy w filmach telewizyjnych, w tym w „Exo-Manie”. Momentem, który na zawsze odmienił jej zawodową historię, okazał się jednak serial „ALF”. To właśnie jako Kate Tanner — opanowana matka rodziny, której codzienność wywraca do góry nogami niespodziewany gość z innej planety — zdobyła sympatię widzów i miejsce w historii telewizji. Po zakończeniu serialu aktorka stopniowo wycofała się z intensywnej obecności na ekranie. Nie oznaczało to jednak całkowitego rozstania z zawodem. Choć od premiery serialu minęły dekady, Anne Schedeen nie ukrywała, że praca na planie „ALF-a” należała do tych zawodowych doświadczeń, które wspominała z wyjątkowym sentymentem. Po latach przyznawała, że już na etapie lektury scenariusza często wybuchała śmiechem. Absurdalny humor i nieprzewidywalne sytuacje, które stały się znakiem rozpoznawczym produkcji, bawiły ją jeszcze zanim kamery ruszały na planie. To właśnie ten lekki, pełen komediowej energii klimat sprawił, że „ALF” na stałe zapisał się w historii telewizji i zdobył serca widzów na całym świecie. Czytaj też: Amerykański gwiazdor nie żyje. Miał zaledwie 32 lata. Tragiczne doniesienia z Brazylii obiegły świat
Amerykański gwiazdor nie żyje. Miał zaledwie 32 lata. Tragiczne doniesienia z Brazylii obiegły świat
Tragiczne wieści obiegły świat. Oliver Tree nie żyje. 32-letni wokalista zginął w katastrofie śmigłowca w Rio de Janeiro. Artysta, który jeszcze niedawno dzielił się z fanami relacjami z Brazylii i przygotowywał się do kolejnych koncertów, był jedną z sześciu ofiar wypadku.
Oliver Tree nie żyje. 32-letni amerykański wokalista zginął 14 czerwca br. w katastrofie śmigłowca w Rio de Janeiro. Według doniesień mediów był jedną z sześciu ofiar tragedii. Kilka dni temu zapowiadał kolejne koncerty i dzielił się z fanami materiałami z Brazylii. Oliver Tree nie żyje. Artysta miał 32 lata To wiadomość, która wstrząsnęła fanami na całym świecie. Oliver Tree, amerykański wokalista i autor takich przebojów jak „Life Goes On” czy „Miss You”, nie żyje. Według doniesień zagranicznych mediów 32-letni artysta zginął w katastrofie śmigłowca, do której doszło 14 czerwca w Rio de Janeiro. Jak podają media, muzyk był jedną z sześciu osób, które poniosły śmierć w tragicznym wypadku. Informacja o jego odejściu błyskawicznie obiegła świat, poruszając zarówno fanów, jak i branżę muzyczną. Oliver Tree przebywał w Ameryce Południowej w związku z trasą koncertową „The World’s First World Tour”. Zaledwie kilka dni wcześniej, 6 czerwca, wystąpił przed publicznością w São Paulo. Przed artystą były kolejne koncerty — następny zaplanowano na 13 lipca w Lizbonie. Czytaj też: Jakob Kosel przerwał milczenie po plotkach o rozstaniu. Jedno nagranie wywołało poruszenie wśród fanów i narodziło kolejne pytania Katastrofa śmigłowca w Rio de Janeiro. Co wiadomo o wypadku? Dramatyczne sceny rozegrały się 14 czerwca w dzielnicy Recreio dos Bandeirantes, położonej w południowej części Rio de Janeiro. To właśnie tam doszło do katastrofy śmigłowca, w której życie straciło sześć osób. Okoliczności tragedii są poruszające. Jak podaje TMZ oraz CNN Brasil, w przestrzeni powietrznej nad Rio de Janeiro doszło do zderzenia dwóch śmigłowców. Jeden z nich runął na plac z pojazdami elektrycznymi. Chwilę później miejsce katastrofy stanęło w ogniu. Płomienie błyskawicznie objęły okoliczny teren, niszcząc co najmniej 20 samochodów. Na miejscu natychmiast rozpoczęła się szeroko zakrojona akcja ratunkowa i zabezpieczanie terenu. W działania zaangażowano straż pożarną, służby miejskie oraz jednostki policji. Wśród ofiar katastrofy znalazł się także Oliver Tree. Według dostępnych informacji w jednym ze śmigłowców znajdował się wyłącznie pilot, natomiast na pokładzie drugiej maszyny podróżowali muzyk oraz cztery inne osoby. Po zakończeniu procedur identyfikacyjnych potwierdzono, że 32-letni artysta był jedną z osób, które zginęły w tragedii. Śledczy nieustannie pracują nad odtworzeniem przebiegu tragicznych wydarzeń. Eksperci zabezpieczają dowody, analizują uszkodzenia maszyn i zbierają informacje, które mogą pomóc w wyjaśnieniu przyczyn katastrofy. View oEmbed on the source website Ostatnie dni Olivera Tree. Miał dalekosiężne plany Jeszcze kilka dni temu Oliver Tree zapowiadał kolejne koncerty i publikował materiały z Brazylii. Artysta przygotowywał się do intensywnej trasy koncertowej. Muzyczna droga Olivera Tree rozpoczęła się bardzo wcześnie. Pierwsze sukcesy zaczął odnosić jeszcze jako nastolatek. Mając zaledwie 17 lat, występował pod pseudonimem Tree i współpracował z takimi artystami jak Skrillex oraz Zeds Dead. W 2013 roku wydał niezależny album, po czym na pewien czas wycofał się z działalności muzycznej, by dokończyć edukację. Prawdziwy przełom przyszedł jednak wraz z albumem „Ugly Is Beautiful”. Wydawnictwo, które ukazało się w 2020 roku, zapewniło mu międzynarodową rozpoznawalność i znalazło się w czołówce list sprzedaży w Stanach Zjednoczonych. Krążek pokrył się również złotem na amerykańskim rynku. Z czasem Oliver Tree wyrósł na jedną z najbardziej charakterystycznych postaci współczesnej sceny muzycznej. Jego profile w mediach społecznościowych śledziły miliony fanów — ponad 2 miliony osób na Instagramie oraz prawie 7 milionów subskrybentów na YouTubie. Ogromną popularnością cieszyły się także jego największe hity „Miss You” i „Life Goes On”.
Fani Alibabek nie byli gotowi na taką wiadomość. Nie żyje Sylwia Krajewska
Świat polskiej muzyki pogrążył się w żałobie. Sylwia Krajewska, wieloletnia członkini legendarnego zespołu Alibabki, zmarła 8 czerwca 2026 roku w wieku 82 lat. Smutne wieści obiegły media i poruszyły fanów formacji, która przez dekady pozostawała jednym z symboli rodzimej sceny muzycznej.
Dla wielu słuchaczy Alibabki były nieodłączną częścią muzycznego krajobrazu Polski. Ich charakterystyczne harmonie wokalne i niezapomniane przeboje zapisały się w historii rodzimej rozrywki. Teraz do fanów dotarła wiadomość, której nikt nie chciał usłyszeć. Odeszła jedna z artystek współtworzących fenomen zespołu, który przez lata zachwycał publiczność w kraju i za granicą. Nie żyje Sylwia Krajewska. Poruszające wieści przekazała rodzina i zespół Alibabki Sylwia Krajewska zmarła 8 czerwca 2026 roku w wieku 82 lat. Informację o śmierci artystki potwierdził jej syn w rozmowie z portalem „Fakt”. Wiadomość szybko obiegła media, wywołując falę wspomnień oraz kondolencji płynących od fanów i przedstawicieli świata muzyki. Niedługo później głos zabrali również przedstawiciele zespołu Alibabki. W mediach społecznościowych opublikowano poruszający komunikat, który dotarł do tysięcy osób śledzących losy formacji: „Ze smutkiem i żalem informujemy o śmierci Sylwii Krajewskiej, członkini zespołu Alibabki. Odeszła w dniu dzisiejszym około godziny 19:00”. Krótka wiadomość wystarczyła, by pod wpisem pojawiły się setki komentarzy pełnych wzruszenia. Fani wspominali koncerty, ulubione piosenki oraz niezwykłą rolę, jaką Alibabki odegrały w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Choć przez lata artystka pozostawała z dala od medialnego zgiełku, jej wkład w rozwój polskiej sceny muzycznej pozostaje niepodważalny. To właśnie dzięki takim postaciom jak ona dorobek Alibabek przetrwał próbę czasu i do dziś znajduje swoich odbiorców. Kiedy odbędzie się pogrzeb Sylwii Krajewskiej? Podano szczegóły uroczystości Po przekazaniu informacji o śmierci wokalistki opublikowano również szczegóły dotyczące uroczystości pogrzebowych. Informacja została zamieszczona za pośrednictwem oficjalnego fanpage'a zespołu Alibabki. Jak przekazano, msza święta żałobna odbędzie się w piątek 12 czerwca 2026 roku o godzinie 13:30 w kościele pw. Matki Bożej Saletyńskiej w Warszawie przy ulicy Popularnej 46. Alibabki jako legenda polskiej piosenki, która na zawsze zmieniła brzmienie rodzimej sceny Historia Alibabek rozpoczęła się w Warszawie w 1963 roku. Formacja szybko wyróżniła się na tle innych zespołów dzięki perfekcyjnie dopracowanym harmoniom wokalnym oraz nowoczesnemu, jak na tamte czasy, podejściu do muzyki rozrywkowej. W krótkim czasie grupa zdobyła ogromną popularność i stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych żeńskich zespołów w Polsce. Alibabki występowały na najważniejszych festiwalach muzycznych, koncertowały w kraju i za granicą, a ich głosy można było usłyszeć również w nagraniach wielu czołowych polskich wykonawców. Zespół zasłynął z niezwykłej precyzji wokalnej, dzięki której przez lata pozostawał wzorem dla kolejnych pokoleń artystów. W składzie grupy na przestrzeni dekad występowało kilka utalentowanych wokalistek, a Sylwia Krajewska była jedną z tych osób, które współtworzyły jej rozpoznawalny charakter. Choć największe sukcesy zespołu przypadały na drugą połowę XX wieku, Alibabki do dziś pozostają ważnym punktem odniesienia dla miłośników polskiej muzyki rozrywkowej. Odejście Sylwii Krajewskiej przypomina o niezwykłym dziedzictwie pozostawionym przez artystki tej formacji. Ich piosenki nadal są obecne w radiu, archiwach telewizyjnych i prywatnych kolekcjach fanów. Dla wielu osób pozostają także symbolem czasów, w których polska scena muzyczna przeżywała jeden ze swoich najbardziej fascynujących okresów. ZOBACZ TEŻ: Nie chciała go znać, o jej śmierci dowiedział się z mediów. Syn Violetty Villas wprost mówił, że chciałby o niej zapomnieć
Beata Tyszkiewicz pogrążona w żałobie. Odszedł jej jedyny brat. Od dzieciństwa łączyła ich wyjątkowa więź. "Troszczyłam się o niego"
Bolesny cios spadł na Beatę Tyszkiewicz. Aktorka poinformowała, że odszedł jej młodszy o cztery lata brat, hrabia Krzysztof Tyszkiewicz. Choć arystokrata już jako młody chłopak wyjechał za granicę, ze sławną siostrą utrzymywał bliski kontakt. Z czułością opowiedział o niej w swojej książce.
Smutną wiadomość o śmierci hrabiego Tyszkiewicza podała jego rodzina, publikując nekrolog w "Gazecie Wyborczej". Choć ukazał się dopiero teraz, widnieje w nim informacja, że arystokrata odszedł już kilka tygodni temu. "28 marca 2026 roku w Hamburgu zmarł hr. Krzysztof Jan Benedykt Tyszkiewicz, o czym zawiadamiają pogrążone w żalu siostra z córkami, żony z córkami i wnukami" - czytamy w nekrologu. Zmarły był jedynym bratem aktorki. Kim był Krzysztof Tyszkiewicz? Ze sławną siostrą łączyły go wspólne pasje Hrabia Tyszkiewicz, podobnie jak jego siostra, od dziecka fascynował się sztuką, a zwłaszcza filmem. Ona studiowała aktorstwo, on wybrał inną drogę - zdał do łódzkiej Filmówki. O ile jednak Beata Tyszkiewicz zaczęła szybko robić karierę, jej brat długo nie mógł znaleźć swojej drogi. Gdy miał 20 lat, wyemigrował z Polski. Początkowo podróżował po świecie, pomieszkiwał we Francji i Anglii, a ostatecznie osiadł w Niemczech. Do końca życia mieszkał z rodziną w Hamburgu. Czytaj także: Przekazała nowe informacje o Beacie Tyszkiewicz, powiedziała wprost. Tak teraz wygląda ich relacja O tym, dlaczego wyjechał z Polski, hrabia Tyszkiewicz opowiedział przed laty w wywiadzie dla dwutygodnika "Gala". Uciekłem (...), kiedy miałem 20 lat, i później tłukłem się po świecie. To był efekt uboczny życia w domu zdominowanym przez kobiety... Proszę mi powiedzieć, jak miałem się nie spakować i nie wyjechać, skoro Beata i mama miały po 20 par butów, a ja jedną, i to dziurawą, którą do tego wszystkiego sam sobie naprawiałem? - wyznał. Zdobyte w Filmówce umiejętności przydały mu się w karierze. Przez lata pracował jako producent programów i filmów o tematyce kulinarnej. Gotowanie i opowiadanie o jedzeniu było jego wielką pasją. Efektem tych zainteresowań była wydana w Polsce książka "Trzy pory dnia. Kulinarne fascynacje Krzysztofa Tyszkiewicza", którą hrabia napisał razem ze Beatą Tyszkiewicz. Opowiedział w niej nie tylko o ukochanych daniach i tradycjach kulinarnych, ale też o swojej rodzinie i dzieciństwie, w którym ważną rolę odegrała starsza siostra. Zobacz także: Nie miał jeszcze 18 lat. Michał Bajor wraca do wspomnień z Beatą Tyszkiewicz. O tej relacji mało kto wiedział "Z każdym daniem łączy się cały szereg opowieści, czas, którego już nie ma, a który powraca za sprawą zapachu i smaku. Tak wspominamy razem z Beatą nasze spotkania, które zawsze łączyły się z jakimś dobrym jedzeniem, bo wśród wielu przyjemności dobra kolacja w radosnym miejscu i czasie jest wspaniałym kluczem do wspomnień, do tego, co było i na zawsze pozostaje. Książka nosi tytuł 'Trzy pory dnia', gdyż jedzenie to czynność, którą wykonujemy co najmniej trzy razy dziennie i to całe życie, jak mawiał mój wujcio Henio Wołowski" - napisał we wstępie do wspomnianej książki. Beata Tyszkiewicz broniła brata jak lwica. "Ja się o Krzysztofa troszczyłam" Książka "Trzy pory dnia. Kulinarne fascynacje Krzysztofa Tyszkiewicza" nie była jedyną publikacją, w której rodzeństwo opowiedziało o swoim dzieciństwie i relacji, która pozostała bliska nawet po wyjeździe hrabiego za granicę. Przy okazji promocji Beata Tyszkiewicz i jej brat udzielili też wspólnego wywiadu "Gali". Jak wyznali, od najmłodszych lat byli z sobą bardzo zżyci. "Byliśmy rodzeństwem wychowywanym przez mamę. Przez co bardzo samodzielnym. Ona wychodziła do pracy, a my zostawaliśmy i budowaliśmy nasz świat. Często przybierał bardzo oryginalne formy". Zobacz także: Beata Tyszkiewicz pochodzi z hrabiowskiej rodziny, mieszkała w pałacach. Po latach została właścicielką dworku Norwida w Głuchach Z kolei aktorka wyjawiła, że stawała w obronie młodszego brata, gdy miał kłopoty. Jedna z takich sytuacji miała miejsce, gdy Krzysztof studiował już w Filmówce. "To ja się o Krzysztofa troszczyłam. Pamiętam, jak pewnego razu został pobity w Łodzi. Pojechałam z nim do tego miasta, do szpitala na obdukcję, później na komisariat, a sprawca – po mojej interwencji – trafił do wojska. Bo wcielić kogoś do armii było łatwo. Jeśli sprawca pobicia miał tyle siły i agresji w sobie, to szkoda, żeby się marnował, prawda? - wyznała. Nie była to jej jedyna interwencja w obronie młodszego brata. "Kiedy indziej ukradli bratu znaczki. Miałam wtedy chyba 15 lat, ale przebrałam się za dorosłą, umalowałam i poszłam odebrać klaser. Byłam za Krzysztofa odpowiedzialna" - wyznała we wspomnianym wywiadzie. Zbudowana w dzieciństwie więź nie rozluźniła się mimo tego, że Beata Tyszkiewicz mieszkała w Polsce, a Krzysztof osiadł w Niemczech. Zmieniło się tylko to, że rzadko się widywali. "Niestety, mój brat mieszka w Hamburgu i widzimy się tak ze trzy, cztery razy w roku. Czasem przyjeżdża do mnie na wakacje, ale różnie to bywa. Jakby jednak nie było, zawsze jesteśmy bardzo bliscy" - opowiadała Tyszkiewicz w "Fakcie". Czytaj również: Wiele ich różni, przed laty uciekł z Polski... Taką relację mają Beata Tyszkiewicz i jej brat Krzysztof O tej bliskości mówił też Krzysztof Tyszkiewicz. Jak wyznał, siostra była jedną z najważniejszych osób w jego życiu. "Wielką radością jest mieć kogoś takiego jak Beata. Mam do niej wielkie zaufanie i mogę jej powiedzieć prawdę, co w 99 proc. relacji międzyludzkich jest niemożliwe" - powiedział w jednym z wywiadów. Rodzinie zmarłego składamy szczere wyrazy współczucia.
Nie żyje gwiazdor filmu "Top Gun: Maverick". James Handy zginął z ręki syna swojej partnerki
Tragiczne wieści napłynęły ze Stanów Zjednoczonych. Odszedł 81-letni James Handy, którego polscy widzowie znają z serialu "Nowojorscy gliniarze" oraz filmów "Jumanji" i "Top Gun: Maverick". Aktor zginął w tragicznych okolicznościach - został zasztyletowany przez syna swojej partnerki. Sprawca sam zgłosił się na policję, w rozmowie z funkcjonariuszami powiedział: „Jestem synem człowieczym, właśnie zabiłem człowieka grzechu”.
Informacja o śmierci Jamesa Handy'ego wywołała ogromne poruszenie w Hollywood, bo okoliczności tego zdarzenia są przerażające. Jak podaje dziennik "Los Angeles Times" i portal People, do zbrodni doszło w środę 3 czerwca w rezydencji aktora w kalifornijskim mieście Tarzan. Tuż po godzinie 9 miejscowa policja odebrała telefon. „Jestem synem człowieczym, właśnie zabiłem człowieka grzechu” - usłyszał funkcjonariusz. Mężczyzna podał dokładny adres, więc na miejsce szybko wysłano karetkę pogotowia. Ratownicy znaleźli aktora nieprzytomnego przed wejściem do domu. Choć natychmiast przewieziono go do szpitala, jego życia nie udało się uratować. Handy został pchnięty nożem w klatkę piersiową, stracił dużo krwi. Syn partnerki sprawcą okrutnej zbrodni Policjanci szybko ustalili, kim jest sprawca. Podejrzanym okazał się 44-letni Michael Gledhill, syn partnerki aktora. Zarówno on, jak i jego matka niedawno wprowadzili się do domu Handy'ego. Gledhill został bardzo szybko aresztowany dzięki blokadzie ulic w pobliżu miejsca zbrodni. Przyznał się do winy. Postawiono mu zarzut morderstwa i przewieziono do więzienia Van Nuys. Areszt może opuścić po wpłaceniu dwóch milionów dolarów kaucji. Amerykańskie źródła nie podają, co było motywem zabójstwa. James Handy urodził się 19 marca 1945 roku w Nowym Jorku. Karierę aktorską rozpoczął pod koniec lat 70. Grał dłównie role drugo- i trzecioplanowe, chętnie obsadzano go w rolach policjantów. Polscy widzowie mogą go kojarzyć z epizodycznych występów w popularnych serialach "Beverly Hills 90210", "Z archiwum X", "Ostry dyżur", „Nowojorscy gliniarze” i "Kryminalne zagadki Nowego Jorku". Niewielkie role grał także w filmach. Do jego najważniejszych ról kinowych należą występy w filmach "Werdykt", "Arachnofobia", "Jumanji". Ostatnim filmem w jego karierze był „Top Gun: Maverick”, w którym wcielił się w postać Jimmy'ego.
Mafia, FBI, a może nieszczęśliwy wypadek? Ten wątek z burzliwego życia Marilyn Monroe wciąż jest zagadką. Prawdy nie poznamy nigdy
O jej karierze i burzliwym życiu prywatnym powstało wiele książek i filmów. Ale choć życiorys Marilyn Monroe prześwietlono bardzo dokładnie, to okoliczności jej śmierci wciąż są owiane tajemnicą. Jak wyglądały ostatnie dni życia gwiazdy, która urodziła się równo sto lat temu? Teorii na ten temat jest kilka.
Wydawała się pełna witalności i seksapilu. Ale tak naprawdę urodzona sto lat temu gwiazda kina była krucha, niepewna siebie, depresyjna. Jej śmierć zaszokowała świat. Do tej pory budzi wiele pytań i emocji. Co właściwie wiemy o ostatnich godzinach Marilyn Monroe, co wydarzyło się w jej domu przy Helena Drive w Los Angeles 4 sierpnia 1962 roku? Kto zabił Marilyn Monroe? Teoria o braciach Kennedy Rozchwiana emocjonalnie, histeryczna Marilyn nie była na pewno mile widziana u boku braci Kennedych, z których jeden był prezydentem, a drugi prokuratorem generalnym. Uciszono ją? To jedna z teorii spiskowych. Gdyby żyła, dobiegałaby setki. Zmarła blisko 60 lat temu – 4 sierpnia 1962 roku. Ta śmierć jest do dzisiaj przedmiotem wielu domysłów i ciągle budzi emocje. Ujawniane są nowe fakty, krążą pytania, czy było to samobójstwo, przypadkowe przedawkowanie leków, czy zabójstwo. A jeśli tak, to kto miałby ją zabić? Psychiatra, doktor Ralph Greenson? Miał na punkcie Marilyn obsesję, mówił: „Jest moim dzieckiem, cierpieniem, obłędem”. Mafia? Bawiła się z mafiosami na imprezach u Franka Sinatry, może coś wiedziała… Bracia Kennedy? To najpopularniejsza z teorii spiskowych. Aktorka znała ówczesnego prezydenta Johna F. Kennedy’ego i jego brata Roberta – prokuratora generalnego. Podobno słynną piosenkę „Happy Birthday, Mr. President” zaśpiewała prowokacyjnie czy też „lubieżnie wyszeptała”, tak by wszyscy zorientowali się, że coś ich łączy. Może bracia przestraszyli się skandalu obyczajowego i postanowili ją uciszyć. W tym roku, gdy zbliża się okrągła rocznica śmierci Marilyn, te pytania wracają ze zdwojoną siłą. Co wiemy o ostatnich godzinach i śmierci królowej Hollywood? Czytaj także: Jak dziś wygląda ostatni dom Marilyn Monroe? To w nim umarła... Marilyn Monroe śpiewa słynne „Happy birthday” dla prezydenta Kennedy'ego, 20 maja 1962 roku Śmierć Marilyn: wersja oficjalna Według raportu koronera z 1962 roku Marilyn Monroe zmarła o 3.40 nad ranem w swoim domu przy Helena Drive w Los Angeles. Leżała nago na łóżku z twarzą do dołu, w ręku trzymała słuchawkę telefonu. Obok rozrzucone były puste butelki po tabletkach nasennych, tak zwanych barbituranach. Około trzeciej nad ranem gosposia i pielęgniarka Marilyn – Eunice Murray zobaczyła w jej pokoju zapalone światło. Zaniepokoiła się, że Marilyn nie odpowiada na wołanie. Nie mogła wejść, bo drzwi były zaryglowane od wewnątrz. Wezwała doktora Ralpha Greensona. To on wybił szybę w oknie, wszedł do pokoju aktorki, zbadał ją i powiedział: „Odeszła”. W raporcie określono jej śmierć jako „prawdopodobne samobójstwo”. Po 20 latach, w 1982 roku, sprawę badała jeszcze raz prokuratura okręgowa w Los Angeles. Śledczy zwrócili wtedy uwagę, że materiały FBI na temat Marilyn są skompilowane i mocno ocenzurowane. Nie zmieniono jednak rozpoznania, podtrzymując wersję o prawdopodobnym samobójstwie gwiazdy. Czy Marilyn Monroe, ikona seksu, uwielbiana i pożądana przez cały świat, mogła popełnić samobójstwo? Czytaj także: Tajemnicza śmierć Marilyn Monroe. Ujawniono dowody, że była ofiarą klanu Kennedych Służby wywożą ciało aktorki z jej domu, sierpień 1962 roku Biedna Norma, biedna Marilyn Każdy kryminolog powie, że tak. Była niestabilna emocjonalnie, cierpiała na lęki i depresję. Brała środki pobudzające i uspokajające. Piła, wcześniej już próbowała się zabić, podjęła przynajmniej cztery próby samobójcze. Mimo sławy i uwielbienia czuła się nieszczęśliwa. Na jej życiu ciążyło traumatyczne dzieciństwo. Zwrócili na nie uwagę także śledczy badający przyczyny jej śmierci. Urodziła się w 1926 roku jako Norma Jeane Mortenson. Ojca nie znała, matka nie mogła jej samodzielnie wychowywać, chorowała na schizofrenię, była hospitalizowana. Marilyn przenoszono do kolejnych rodzin zastępczych, była w 10 domach i nigdzie nie znalazła przystani. Oddano ją do sierocińca, co było dla niej horrorem. Broniła się, krzyczała, że nie jest sierotą, do każdej napotkanej kobiety mówiła „mamo”, a do mężczyzny „tato”. Wystarczy, by stracić poczucie bezpieczeństwa i własnej wartości. W wieku 16 lat wyszła za mąż, żeby uniknąć kolejnej rodziny zastępczej. Zawsze miała kompleks, że jest niechciana, niekochana, odrzucona. Była już słynną Marilyn Monroe, gdy mówiła: „Jestem przybłędą, której nikt nie chce”. Do tego dołożyły się kolejne nieudane małżeństwa. Sławny baseballista Joe DiMaggio (wyszła za niego w 1954 roku) nie tyle ją kochał, ile był o nią obsesyjnie zazdrosny. Bił ją, a ona próbowała to ukryć pod makijażem, robiąc dobrą minę do złej gry. Chciał z niej zrobić kurę domową, co znaczyło, że nie miał pojęcia, z kim się ożenił. I nawet nie próbował jej zrozumieć. Wytrzymali razem dziewięć miesięcy. Trzeci mąż – słynny dramaturg i intelektualista – Arthur Miller miał być spełnieniem jej snów, wzięli ślub w 1956 roku. Ale już po paru miesiącach Marilyn znalazła notatki męża, w których pisał, że go rozczarowała i że wstydzi się jej w towarzystwie. A ona go kochała. Desperacko marzyła o dziecku, ale dwa razy poroniła. Jeśli szukała miłości i akceptacji, to nigdy ich nie dostała. W środowisku filmowym znane były jej histerie, zawalanie dni zdjęciowych, obsesyjne powtarzanie jednej sceny. Z drugiej strony protekcjonalnie traktowano ją jako aktorkę… John Huston powiedział jej: „Jesteś ku*wą, nie aktorką. Tak jak prawdziwe dziw*i, te najlepsze, niczego nie udajesz. Dajesz siebie całą, ciało i duszę”. Niby komplement, ale jaki zatruty! Tajemnicą poliszynela były jej pobyty w klinikach psychiatrycznych i niedojrzałość emocjonalna. Mogła popełnić samobójstwo. Dlaczego w takim razie ta teza budziła wątpliwości? Czytaj także: Marilyn Monroe popełniła samobójstwo, czy jej tragiczna śmierć nie była przypadkiem? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img5Sz8Nw-89c7c01.jpg" width="1955" height="1600" alt="Arthur Miller with Marilyn Monroe in 1956. Arthur Miller, an American playwright born in 1915, was known for his works Death of a Salesman (1949) and The Crucible (1953). He married actress Marilyn Monroe (1926-1962), who performed in Bus Stop (1956) and The Misfits (1961) which Miller wrote for her. They divorced later in 1961. (Photo by © Hulton-Deutsch Collection/CORBIS/Corbis via Getty Images)" title="Marilyn Monroe and Arthur Miller" /> Arthur Miller, Marilyn Monroe, 1956 rok Śledztwo za pięć groszy Dziennikarze, którzy pisali o sprawie Marilyn, szybko zauważyli, że śledczy zachowywali się tak, jakby założyli, że chciała się zabić. Nie zabezpieczono śladów – w czasie oględzin gospodyni Eunice Murray prała bieliznę Marilyn, prześcieradło wyglądało jak nowe, chociaż powinno być pobrudzone. Śledczy uznali, że Marilyn musiała wziąć około 60–70 tabletek. Powinna wymiotować, to naturalna reakcja organizmu na truciznę, a nic takiego nie było widać. Nie miała śladów leku w żołądku. Zresztą pobrane próbki szybko zaginęły. Wszystko wskazywało na to, że zrobiono jej lewatywę. Kto ją zrobił, Eunice Murray? Marilyn nie miała na ciele śladów po igle, ale miała siniaki, może z kimś walczyła albo była przenoszona, tego wątku nie podjęto. Nie przesłuchano wszystkich świadków, raport opierał się głównie na zeznaniach pani Murray i doktora Greensona. Ale w domu był jeszcze niejaki Norman Jefferies, pracujący tam jako tak zwana złota rączka. Dlaczego policjanci z nim nie rozmawiali? W tym śledztwie było wiele zaniedbań, które mogły budzić wątpliwości. Jak się okazało, uzasadnionych. Dowiódł tego wybitny dziennikarz śledczy Anthony Summers, który zajął się sprawą śmierci Marilyn Monroe w 1982 roku, tuż po zakończeniu drugiego procesu. Myślał, że będzie nad nią pracował dwa, trzy tygodnie, zajęło mu to trzy lata. Pokój Marilyn Monroe po śmierci, sierpień 1962 roku W jaskini lwa Musiał przebić się przez mur niechęci i strachu. Początkowo nikt mu nie ufał, ludzie bali się, nie chcieli wracać do historii sprzed lat. Summers wspomina, że zajmowanie się sprawą Marilyn było jak wejście do jaskini lwa. Nagrał jednak 600 godzin rozmów, koncentrował się na ludziach, którzy znali aktorkę lub – jak mówił – dotknęli jej życia. Byli wśród nich reżyser John Huston, aktorka Jane Russell, agenci FBI, rodzina doktora Ralpha Greensona. Powstała z tego książka, a niedawno film „Tajemnice Marilyn Monroe: Nieznane nagrania” (do obejrzenia na Netflixie). Te rozmowy rzucają nowe światło na ostatnie godziny gwiazdy. Wynika z nich, że Marilyn Monroe nie mogła umrzeć o 3.40. Musiało to nastąpić wcześniej. Już bowiem o 11 wieczorem z meczu baseballowego wywołany został jej rzecznik prasowy Arthur Jacobs. Powiedziano mu, że w domu aktorki zdarzyło się coś strasznego. Jego żona Natalie Jacobs wspomina, że mąż miał jedno zadanie: „Tuszować sprawę i trzymać dziennikarzy z daleka”. Z kolei właściciel prywatnego pogotowia ratunkowego Walter Schaefer opowiada, że do willi Marilyn wezwana została karetka. Aktorka była nieprzytomna, ale żyła. Wieziono ją do szpitala w Santa Monica. Kiedy zmarła w karetce, zapadła decyzja, by zawrócić do domu. Postanowili tak ratownicy w porozumieniu z prokuratorem okręgowym. W karetce był też doktor Greenson. W jej domu byli już urzędnicy federalni, którzy przybyli tam długo przed policją, czyli przed godziną czwartą nad ranem. „Było tam kilka osób z Biura, których normalnie być nie powinno”, tłumaczy agent Jim Doyle. „Przyszli natychmiast, zanim ktokolwiek zorientował się, co się stało. To musiały być instrukcje od kogoś wysoko postawionego, wyższego niż Edgar Hoover (ówczesny dyrektor FBI). To mógł być prokurator generalny lub prezydent”. Zdaniem rozmówców Summersa ludzie z FBI mieli jedno zadanie – usunąć wszystkie ślady, które mogły łączyć Marilyn Monroe z rodziną Kennedych. Czy bracia Kennedy mieli coś wspólnego ze śmiercią Marilyn? Czytaj także: Biografia ujawnia szokujące informacje. Marilyn Monroe była w ciąży z Kennedym?! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img1H14Pc-52059ff.jpg" width="1280" height="929" alt="(Original Caption) The body of Marilyn Monroe was released by the coroner this afternoon 8/6, and taken back to the mortuary in preparation for burial. Marilyn's body was at the county morgue for an autopsey and subsequant toxicological test." title="Removing Body of Marilyn Monroe" /> Igranie z ogniem Poznała ich w drugiej połowie lat 50. Chodziła na imprezy organizowane w LA przez szwagra Kennedych, marnego aktora Petera Lawforda. Jego posiadłość zwana była gniazdem rozpusty. W filmie „Tajemnice Marilyn Monroe…” ktoś mówi, że Lawford stręczył Marilyn Kennedym. Zawsze podejrzewano ją o związek z Johnem, to była stała pożywka dla plotek. Jej występ na urodziny prezydenta w maju 1962 roku w Madison Square Garden jeszcze podsycił te podejrzenia. Jeden z agentów FBI twierdzi, że w domu aktorki był podsłuch. Nagrane zostały jej intymne schadzki z Johnem, seks, ich rozmowy. Mówiła do niego Prez albo Jack, on do niej Marilyn. Trzeba jednak dodać, że tych taśm nikt nigdy nie słyszał. Romansowała też z Robertem „Bobbym” Kennedym, była w nim podobno szaleńczo zakochana. Jak wynika z rozmów Summersa, aktorkę ostrzegano przed tymi znajomościami. Znajomi radzili jej, żeby nie „igrała z ogniem”. Bracia Kennedy byli bezwzględni, potrafili rozprawić się z każdym, kto stawał im na drodze. Znajomość z pierwszą seksbombą Ameryki mogła ich skompromitować obyczajowo, już to wystarczyło, by ją uciszyć. W dodatku Marilyn była świadkiem wielu rozmów, między innymi o broni jądrowej i etycznym aspekcie jej użycia. Świat stał wtedy na krawędzi wojny, toczył się konflikt o Kubę, sprawa romansu z Marilyn mogła być użyta do szantażowania prezydenta i próby wymuszenia na nim pewnych politycznych działań. Wydaje się oczywiste, że aktorką interesowało się FBI. Niestabilna emocjonalnie, histeryczna Marilyn nie była z pewnością najlepszą znajomą dla prezydenta i prokuratora generalnego. Ludzie ze służb zasugerowali zerwanie kontaktu. To Bobby miał do niej zadzwonić i powiedzieć: koniec. Ani on, ani jego brat nie chcą jej więcej widywać. Wiadomość o śmierci Marilyn Monroe na budynku New York Times, sierpień 1962 roku Śmiertelnie odrzucona Czy to była kropla, która przelała czarę i popchnęła ją do samobójstwa? Albo próby samobójczej, która miała być wołaniem o pomoc? Szantażem? Marilyn zależało na braciach Kennedy, musiała wyjątkowo mocno przeżyć odrzucenie z ich strony, musiała czuć się wykorzystana, oszukana. Potraktowana jak dziw*a. Podobno 4 sierpnia rozmawiała z Robertem, krzyczała, żeby więcej do niej nie dzwonił. Żeby przyjechał, jak ma ochotę, ale ona do niego nie wyjdzie. Już nigdy! Wydzwaniała do prezydenta do Białego Domu i skarżyła się na Roberta. Podobno zagroziła, że zwoła konferencję prasową i opowie o swoich związkach z braćmi Kennedy. Miała to zrobić w poniedziałek, w niedzielę zmarła. Wspomniany już Norman Jefferies powiedział w jednym z wywiadów, że Robert Kennedy był tego dnia w jej domu. Ale nie ma na to dowodów, to nie było zeznanie pod przysięgą. Robert Kennedy na pewno był tego dnia w Los Angeles, choć sam twierdził, że nie. Odleciał w nocy, ten lot odnotowano w rejestracji lotów w LA. Marilyn miała prowadzić dziennik („Red diary”), w którym zapisywała swoje rozmowy z braćmi. Ten dziennik zaginął, a na pewno wiele by wyjaśnił. O zabójstwo Marilyn oskarżył Roberta Kennedy’ego wprost były policjant Mike Rothmiller. Twierdził, że prokurator w czasie wizyty u Marilyn Monroe dosypał jej truciznę do drinka. Nikt jednak nie potraktował tych rewelacji podawanych bez dowodów poważnie. Chory doktor? A doktor Ralph Greenson? Był jednym z najsłynniejszych terapeutów w Hollywood. Profesorem psychiatrii klinicznej w jednym ze szpitali w LA. Do jego pacjentów należeli między innymi Frank Sinatra i Vivien Leigh. Marilyn poznał, gdy grała w swoim ostatnim filmie „Skłóceni z życiem”. I doprowadził do tego, że była w stanie go ukończyć. Niektórzy oskarżają go, że uzależnił ją od środków nasennych i uspokajających, które przepisywał jej w zbyt dużych ilościach. Sam miał mieć zaburzenia psychiczne i chorą narcystyczną osobowość. Chciał ją uzależnić od siebie. Poradził jej, by kupiła dom i znalazła jakieś miejsce zakorzenienia. Niby słusznie. Ale ten dom miał być blisko niego. Marilyn zrobiła to. Twierdził, że potrzeba jej rodziny, wprowadził ją do własnej, miał żonę i dwoje dzieci. W pewnym sensie zafundował jej kolejny dom zastępczy. Była często gościem w tym domu. Według niektórych relacji manipulował nią. A ona chciała już przerwać terapię i usamodzielnić się, znowu zaczęła spotykać się z Joe DiMaggio. Zastanawiała się, czy nie spróbować jeszcze raz tego związku. Może doktor Greenson nie wyobrażał sobie, że może go opuścić… Sam twierdził, że jej samobójstwo było przypadkowe, że przedawkowała. Był u niej tego dnia, wydawała mu się zdenerwowana i zdezorientowana, prosił panią Murray, by z nią została. Żałował, że nie zadzwoniła do niego, nawet w środku nocy, jak robiła to wiele razy. „Tragedią jest to, że osiągnięcia artystyczne Marilyn jako aktorki, całe bogactwo i sława nie przyniosły jej spokoju i szczęścia”, powiedział w jednej z rozmów. Gdyby to on ją zabił albo doprowadził do samobójstwa, pewnie zostałoby to ujawnione. Marilyn Monroe przeżyła 36 lat. Słynny aktor Lee Strasberg powiedział na pogrzebie aktorki, że zamieniła swoje życie w mit. Elementem tego mitu jest także jej śmierć. Niejasna, tragiczna, „ekscytująca”. I chyba nie do wyjaśnienia. Czytaj także: Po śmierci Marilyn Monroe nie przypominała siebie z plakatów. Potwierdza to jej ostatnie zdjęcie Tekst AGNIESZKA DAJBOR Nagrobek Marilyn Monroe. Grudzień 1973
Adrianna Borek zdradziła, jaka Joanna Kołaczkowska była prywatnie. Ten szczegół mówi wszystko
W rozmowie z Kozaczkiem aktorka i artystka kabaretowa wróciła pamięcią do jednej z najbardziej charyzmatycznych postaci polskiej sceny. Jej wspomnienie jest pełne czułości, podziwu i ogromnego szacunku.
Joanna Kołaczkowska przez lata była dla wielu widzów symbolem inteligentnego humoru, scenicznej klasy i niezwykłej wrażliwości. Choć od jej odejścia mija już niemal rok, w środowisku artystycznym wciąż trudno pogodzić się z tą stratą. W najnowszej rozmowie dla Kozaczka Adrianna Borek opowiedziała o swoich spotkaniach z artystką i zdradziła, jak ogromne wrażenie wywarła na niej gwiazda Kabaretu Hrabi. Zaraz minie rok od śmierci Joanny Kołaczkowskiej. Świat kabaretu wciąż nie pogodził się z tą stratą Śmierć Joanny Kołaczkowskiej była ogromnym ciosem nie tylko dla fanów kabaretu, ale też dla całego środowiska artystycznego. Artystka przez lata zachwycała inteligencją sceniczną, błyskotliwością i wyjątkowym wyczuciem humoru. Jednocześnie osoby, które miały okazję poznać ją prywatnie, podkreślały jej delikatność, empatię i ogromną skromność. Choroba, z którą się mierzyła, poruszyła tysiące osób śledzących jej karierę. Dziś, gdy zbliża się pierwsza rocznica jej śmierci, wspomnienia o niej wracają ze zdwojoną siłą. Joanna Kołaczkowska przez lata budowała swoją pozycję. Dla publiczności była symbolem inteligentnego humoru i scenicznej autentyczności. Jej występy w Kabarecie Hrabi stały się kultowe, a widzowie cenili ją za naturalność i wyjątkową umiejętność opowiadania emocji poprzez żart. Wielu artystów do dziś podkreśla, że trudno będzie znaleźć osobę o podobnej charyzmie i wrażliwości. W ostatnich miesiącach po śmierci artystki media społecznościowe i sceny kabaretowe wielokrotnie wracały do jej twórczości. Przyjaciele i współpracownicy wspominali ją jako osobę pełną ciepła, ale też ogromnej pokory wobec zawodu. To właśnie dlatego jej odejście tak mocno odczuły osoby związane ze światem rozrywki. Dla wielu Joanna Kołaczkowska była nie tylko ikoną kabaretu, ale też artystycznym autorytetem. ZOBACZ TEŻ: „The Voice of Poland” w żałobie. Poruszające słowa o 21-letnim Olafie chwytają za serce Adrianna Borek wspomniała Joannę Kołaczkowską. „Nie będzie nikogo takiego jak Asia” W rozmowie z Kozaczkiem Adrianna Borek nie kryła wzruszenia, wspominając Joannę Kołaczkowską. Artystka mówiła o niej z ogromnym podziwem i szczerością, podkreślając, że choć nie należały do najbliższego grona znajomych, każde spotkanie pozostawiało po sobie wyjątkowe emocje. „Była skromna, wspaniała. I to było tak nieprawdopodobne, nie to do ogarnięcia, że ja jako fanka... Ja Asię poznałam, kilka zdań z nią zamieniłam, uśmiechałyśmy się do siebie. Bardzo cieszę się, że ją poznałam. Nie spotykałyśmy się za często, więc to zawsze było... Asia nie miała dystansu. Cześć i super rozmowa. Byłam w którymś rzędzie w kinie na tym seansie "Życie i twórczość Joasi". Nie byłam w jej najbliższym otoczeniu. Ja leżę na podłodze, a ona jest na piedestale. Nieprawdopodobna osobowość, inteligencja, wrażliwość, żart i wszystko. Nie ma ludzi niezastąpionych, ale to nieprawda. Nie będzie nikogo takiego jak Asia. Jedyna i niepowtarzalna [...] Nikt jej nie zastąpi. To Joanna Kołaczkowska” — wyznała. Adrianna Borek opowiedziała również o prywatnych rozmowach z Joanną Kołaczkowską. Jak przyznała, artystka imponowała jej nie tylko sceniczną energią, ale też spokojem i niezwykłą łagodnością w codziennych kontaktach. „Ona po prostu miała te iskry od Pana Boga. W prywatnym obyciu była bardzo delikatna, czasami nieśmiała. Każdy z nas czuje się dobrze, jak jest w zaufanym gronie. Ale ona zawsze była bardzo łagodna, spokojna. Kiedyś pytałam ją, jak to jest pisać rzecz, bo ja mam strach. A ona z taką łagodnością "po prostu siadaj pisz, nawet głupoty, ale pisz i się przełam". To jest ważne, mieć taką odwagę” — wspominała. Dla wielu osób właśnie taka była Joanna Kołaczkowska — niezwykle utalentowana, ale jednocześnie ciepła i uważna na drugiego człowieka. Dlatego dziś, niemal rok po jej śmierci, wspomnienia o niej nadal wywołują ogromne emocje zarówno wśród widzów, jak i ludzi związanych ze sceną. SPRAWDŹ TEŻ: Doda przerwała milczenie o współpracy z prezydentem. „Działaliśmy w tajemnicy od lutego”
Były asystent Matthew Perry’ego usłyszał wyrok. Jego słowa z sali sądowej obiegły świat
Sprawa śmierci Matthew Perry’ego przez wiele miesięcy budziła ogromne emocje nie tylko w Hollywood, ale i wśród fanów „Przyjaciół” na całym świecie. Teraz zapadł kolejny ważny wyrok. Kenneth Iwamasa, wieloletni asystent aktora, został skazany na 41 miesięcy więzienia. Na sali sądowej nie zabrakło łez, przeprosin i mocnych słów ze strony rodziny gwiazdora.
Matthew Perry przez lata otwarcie mówił o swojej walce z uzależnieniem i problemach psychicznych. Dlatego informacje ujawniane podczas śledztwa były dla wielu osób wyjątkowo bolesne. Kenneth Iwamasa, który przez długi czas należał do najbliższego otoczenia aktora, przyznał się do udziału w nielegalnym procederze związanym z ketaminą. Wyrok sądu zamyka jeden z najgłośniejszych etapów tej sprawy, ale emocje wokół tragedii wciąż nie opadają. Śmierć Matthew Perry’ego i kolejne wyroki. Kto usłyszał już decyzję sądu? Po śmierci Matthew Perry’ego amerykańskie służby rozpoczęły szeroko zakrojone śledztwo. Śledczy próbowali ustalić, w jaki sposób aktor zdobywał ketaminę i kto odpowiadał za dostarczanie substancji. W centrum sprawy znalazło się kilka osób — lekarze, pośrednicy i członkowie najbliższego otoczenia gwiazdora. Kenneth Iwamasa, wieloletni asystent Perry’ego, od początku był jedną z kluczowych postaci w śledztwie. Według ustaleń prokuratury miał pomagać aktorowi w zdobywaniu ketaminy i podawać mu ją mimo braku jakichkolwiek kwalifikacji medycznych. Jak podawały amerykańskie media, śledczy uznali, że działania oskarżonych stworzyły niebezpieczny mechanizm, który ostatecznie doprowadził do tragedii. Wcześniej zarzuty usłyszeli również inni uczestnicy procederu. Media szeroko opisywały sprawę lekarki i pośredników, którzy mieli dostarczać substancję Matthew Perry’emu w ostatnich tygodniach jego życia. Każda kolejna rozprawa wywoływała ogromne emocje — również dlatego, że aktor przez lata publicznie opowiadał o swojej walce z uzależnieniem i próbował pomagać innym osobom zmagającym się z podobnymi problemami. Najbardziej poruszający dla opinii publicznej okazał się fakt, że Kenneth Iwamasa przez lata należał do ścisłego grona zaufanych współpracowników Matthew Perry’ego. Rodzina aktora miała wierzyć, że asystent pomaga gwiazdorowi zachować stabilność i wspiera go w codziennym funkcjonowaniu. Z ustaleń śledczych wynika jednak, że sytuacja wyglądała inaczej. Prokuratura przekazała, że Iwamasa podawał Perry’emu ketaminę również w ostatnich dniach przed śmiercią aktora. W dokumentach sądowych pojawiły się informacje, że mimo wcześniejszych niepokojących reakcji organizmu gwiazdora proceder miał być kontynuowany. Były asystent Matthew Perry’ego skazany na 41 miesięcy więzienia. Poruszające słowa na sali rozpraw Kenneth Iwamasa został skazany na 41 miesięcy więzienia. Sąd uznał, że jego udział w nielegalnym procederze związanym z ketaminą miał realny wpływ na wydarzenia, które doprowadziły do śmierci Matthew Perry’ego. Wyrok zapadł po miesiącach śledztwa i szeroko komentowanych rozprawach. Podczas posiedzenia oskarżony zwrócił się bezpośrednio do rodziny aktora. Jego słowa cytowały później media na całym świecie: „Bardzo was wszystkich przepraszam. Przepraszam, że dopuściłem się nielegalnych czynów, których będę żałował do końca życia. Zabiorę to ze sobą do grobu. Mam nadzieję, że moja historia będzie przestrogą dla kogoś w podobnej sytuacji, żeby podjął lepsze decyzje”. Relacje z sali sądowej wskazywały, że atmosfera była niezwykle emocjonalna. Bliscy Matthew Perry’ego nie kryli bólu i rozczarowania. W medialnych doniesieniach podkreślano, że rodzina przez lata ufała Iwamasie i wierzyła, że pomaga aktorowi walczyć z uzależnieniem, a nie pogłębia jego problemy. Dla wielu fanów „Przyjaciół” cała sprawa pozostaje bolesnym przypomnieniem, jak destrukcyjne potrafi być uzależnienie i jak skomplikowana bywa walka o zdrowie — nawet wtedy, gdy toczy się na oczach całego świata. ZOBACZ TEŻ: „The Voice of Poland” w żałobie. Poruszające słowa o 21-letnim Olafie chwytają za serce
Małgorzata Dydek była w trzeciej ciąży, gdy nagle odeszła. Słowa siostry łamią serce
Małgorzata Dydek była ikoną światowej koszykówki, uwielbianą zarówno w Polsce, jak i za oceanem. Tragicznie zmarła w wieku 37 lat, będąc w czwartym miesiącu trzeciej ciąży. Jej siostra, Katarzyna Dydek, po latach wspomina niezwykłą więź, jaka je łączyła, oraz bolesną pustkę, jaką pozostawiła po sobie Małgosia.
Była prawdziwą sensacją. Wysoka, silna i obdarzona zachwycającym uśmiechem, imponowała swoimi umiejętnościami. Do dziś uchodzi za najlepszą blokującą w historii amerykańskiej ligi WNBA, będącej kobiecym odpowiednikiem NBA. Małgorzata Dydek święciła triumfy na parkietach lig polskiej, hiszpańskiej, francuskiej, rosyjskiej oraz najważniejszej – amerykańskiej. Znana była pod pseudonimem "Margo". Wraz z ukochanym mężem wychowywała dwóch synów – Davida i Alexandra. W chwili śmierci, będąc w czwartym miesiącu trzeciej ciąży, miała 37 lat. „Małgosia miała tzw. arytmię sportową, co zdarza się wielu sportowcom – mnie również. Po jej odejściu ustalono, że nie doszło do zawału, lecz do zatrzymania akcji serca”, mówiła Katarzyna Dydek w rozmowie z Onetem w 2019 roku. Odeszła 15 lat temu, 27 maja 2011 roku... Wspominamy tragicznie zmarłą koszykarkę razem z jej siostrą. Przypominamy sesję Małgorzaty, która ukazała się w VIVIE! w 2000 roku. Katarzyna Dydek, także koszykarka, starsza o cztery lata siostra Małgorzaty Dydek, rozmawiała z VIVĄ! w 2013 roku. Siostra o Małgorzacie Dydek Bardzo byłam z Małgośką związana. Nie mogę powiedzieć, że pępowiną, aczkolwiek bardzo wielu ludzi myślało, że jesteśmy bliźniaczkami. A przecież między nami były cztery lata różnicy. Nasze losy też się splotły. Dlatego bardzo mi jej brakuje. Nie przypuszczałam, że tak może się zmienić moje życie. W naszej radosnej rodzinie rozgościł się smutek. Ale przekonałam się, że w wielu przypadkach to z niej biorę siłę. Mam poczucie, że jednak Małgośka gdzieś jest, mimo że odeszła. Kiedy to się stało, chciałam rzucić studia, filologię angielską, na którą ona mnie namówiła. „Twoja siostra by tego nie chciała”, powiedziała mi wtedy koleżanka z uczelni i ugryzła się w język. Fakt, gdyby Gocha wiedziała, że ja studia przerwałam, to dopiero by mi dała wycisk! Siostry Dydek Jedna drugą motywowała, ale to ja pierwsza zaczęłam grać w koszykówkę. W ’89 roku wyjechałam stąd, czyli z rodzinnego domu w Wołominie, do Poznania. Po roku Małgosia do mnie dołączyła. I od tego momentu byłyśmy cały czas razem. W Olimpii Poznań zaczęła się nasza wielka sportowa przygoda. CZYTAJ TAKŻE: Mało kto zna tę historię. Jolanta Kwaśniewska wróciła do rodzinnej traumy. Nagle wspomniała o swoim dzieciństwie Nasze nazwisko stało się znane głównie dzięki Małgosi. Pewnie, że ludzie kojarzą nas jako „siostry Dydek”, bo nieczęsto się zdarza, że trzy siostry z sukcesami grają w koszykówkę i w Polsce, i w Stanach. Gocha osiągnęła w sporcie dużo więcej niż ja. Grała w WNBA, najlepszej lidze kobiet na świecie, uznano ją za „Najlepszą Koszykarkę Starego Kontynentu”. Nie, nigdy nie zakłuło mnie serce z zazdrości, wręcz przeciwnie, jej sukcesy były moją radością. Ona też dawała mi do zrozumienia, że wszystko, co mi się udaje, odbiera jako swój sukces. Razem to świętowałyśmy. Ja chciałam dobrze dla niej, a ona chciała dobrze dla mnie. Razem z nią, jak cień Nigdy nie odczuwałam potrzeby rywalizacji. Jako najstarsza siostra przecierałam drogę do koszykówki – najpierw do Huraganu Wołomin, potem do Olimpii Poznań. Cieszyłam się, że byłam dla sióstr przykładem. Gdy Gocha dostała ofertę gry w Valenciennes-Orchies i trener Marc Silvert przyjechał do Polski, żeby Małgosię zakontraktować, wówczas warunkiem było to, że ja pojadę z nią jako tłumacz. Silvert widział, że łączy nas szczególna więź. Małgosia miała wtedy 19, może 20 lat. To było w trakcie mojego pobytu w Stanach, gdzie studiowałam i grałam w lidze uniwersyteckiej. Na wakacje przyjeżdżałam do Polski, więc miałam czas. Ale tak ciężkiego obozu, jak wtedy we Francji, chyba nigdy nie przeżyłam (śmiech). Ale co tam! Wiedziałam, że pomagam Małgośce. Tłumacząc, ćwiczyłam i biegałam razem z nią, jak cień. Z czasem Małgośka nauczyła się sześciu języków obcych i już nie musiałam tłumaczyć. Potem los znowu złączył nas ze sobą w Gdyni. Ja po powrocie ze Stanów trafiłam do drużyny Fota Porta Gdynia, a Małgosia po roku przyjechała tam z Hiszpanii. Wtedy naszym trenerem był trener kadry narodowej Tomasz Herkt i miał z nami dużo pracy (śmiech). Na treningach zawsze byłyśmy w jednej parze. To wynikało z przesłanek szkoleniowych: dwie wysokie, grające na tej samej pozycji, muszą trenować razem. Ćwiczenia, które były nastawione na to, by coś wspólnie osiągnąć, były przez nas grzecznie wykonywane. Natomiast te, w których stawałyśmy naprzeciw siebie, jeden na jeden, czyli która wygra, były nie do zrobienia. Śmiałyśmy się z tego. „Gocha, przestań! Bo zaraz będzie awantura i będziemy za karę biegać!” – czasem wychodziło ze mnie, że jednak jestem starszą siostrą. Ale to jeszcze bardziej ją rozśmieszało. Miała bardzo pogodną naturę. Nie zazdrościłyśmy sobie, ponieważ zostałyśmy tak wychowane: w domu wpajano nam wartości patriotyczne, moralne i te czysto ludzkie, żeby po prostu być dobrym człowiekiem. I to owocowało, bo ludzi zawsze ciągnęło do nas. Na początku był problem, bo… wyrosłyśmy. Mieszkałyśmy w małym mieście i siłą rzeczy przyciągałyśmy uwagę przez wzrost. Byłyśmy „wieżami”, „żyrafami”, „słupami”. I byłyśmy zakompleksione. Później koszykówka wyrobiła w nas pewność siebie. Każde małe zwycięstwo w meczu to był kroczek w tym kierunku. Czułyśmy się gorzej również dlatego, że nie mogłyśmy sobie kupić ładnych damskich butów. Zdobycie czółenek na studniówkę czy maturę graniczyło z cudem. Nie nosiłyśmy spodni Levi’sa, wszystkie były na nas za krótkie. Na szczęście miałyśmy w domu wielki skarb: mamę, która jest krawcową. Małgosia mi zawsze mówiła tak: „Słuchaj, jesteś wysoka i wiadomo, że ludzie będą się na ciebie patrzeć, więc jak się mają patrzeć, to niech mają na co”. Po latach, już w Stanach, zamawiałyśmy sobie dżinsy szyte na miarę, od razu po 10 par! Teraz w Warszawie bez trudu dostanę nawet piękne szpilki w swoim rozmiarze. Przez to, że kiedyś był problem z ubraniami, teraz mamy ich po prostu za dużo! (śmiech). Ja pierwsza urodziłam dziecko. Ale Gocha pierwsza wyszła za mąż. Tu też nie było rywalizacji. Naprawdę! (śmiech). Poznali się z Davidem, gdy miała 19 lat, ale trzymali to w tajemnicy. Ludzie się nad nią użalali, że na pewno nie znajdzie chłopaka przez ten wzrost, a ona się z tego śmiała. To była wielka miłość. Mieli dwójkę dzieci. Kiedy Małgosia odeszła, była w trzeciej ciąży. Byli tu na Boże Narodzenie całą rodzinką. Na Święta Wielkanocne już mieli nie przyjeżdżać, bo Alex był jeszcze malutki, a podróż z Australii, z Brisbane, trwa 30 godzin. Pod koniec maja już nie żyła. Jest bardzo ciężko. Alex nie będzie pamiętał mamy, ale mały David pamięta. Były takie sytuacje, że nie chciał rozmawiać z nami po polsku, bo to chyba za bardzo przypominało mu Małgosię. Co niedzielę łączymy się przez Skype’a. David jest wspaniałym tatą i opowiada nam o wszystkim, co się u nich dzieje. Tak, przyszło mi do głowy, żeby wyjechać do nich na stałe. Moja siostra Marta też czuje taką potrzebę i często o tym rozmawiamy. Niedługo po odejściu Gosi byłam gotowa rzucić wszystko i lecieć do Brisbane, żeby pomóc Davidowi przy maluchach. Akurat wtedy w moim życiu osobistym nastąpiły duże zmiany, rozstałam się z tatą Marysi, więc naprawdę nic mnie tu nie trzymało. Jednak na początku, gdy rozmawialiśmy z Davidem na Skypie, musiało mu być trudno, ponieważ przypominam mu Małgośkę. Byłyśmy do siebie bardzo podobne – włosy, profil, cała sylwetka – podobno do złudzenia. Teraz myślę, że na wszystko przyjdzie czas. Wyjazd do Australii mam gdzieś w planach. Tuż przed odejściem Gocha bardzo mnie namawiała, żebym do niej przyjechała. Znała moją sytuację, perypetie, rozstanie, więc chciała pocieszyć i znaleźć mi nowego ukochanego, Australijczyka (śmiech). Ona była bardzo dobrym „matchmakerem”. Naprawdę super. Mnóstwo par „sparowała”! SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: „Przykleił się do mnie Rysiek". Piotr Cyrwus o konsekwencjach kultowej roli. Myślał, że jest skończony Wcześniej wszystkie trzy byłyśmy rozrzucone po świecie. Po tym, co się stało, poczułyśmy z Martą głęboką potrzebę, żeby być i mieszkać razem z rodzicami. Jesteśmy dla siebie podporą. Jednak nikt i nic nie jest w stanie tak pomóc, jak człowiek sam sobie. Każde z nas musi znaleźć na to swój sposób. Ocalić pamięć o Małgosi? Tak. Sama się w to w końcu zaangażowałam. W Gdyni powstaje fundacja jej pamięci. Będzie pomagać dzieciom. Gdynia zawsze była nam bliska. Ja grałam tam 11 lat, potem byłam trenerem i zawsze się uśmiecham, kiedy tam przyjeżdżam. Koszulka z numerem 12 na każdym meczu, gdy grają dziewczyny z Gdyni, wisi pod sufitem. Jednak za każdym razem jest to też rozszarpywanie ran. Jak wtedy, gdy w 2012 roku WNBA ustanowiło coroczną nagrodę – Margo Dydek Award – dla kobiet, które szczególnie angażują się w działania społeczne. Ona taka była – otwarta na ludzi, zaangażowana, kochali ją kibice na całym świecie. Kapitan Krystian Szypka, zafascynowany osobowością Margo, zadedykował jej swój rejs – „Race for Dydek” – w prestiżowych transatlantyckich regatach samotnych żeglarzy OSTAR 2013. To cieszy i boli zarazem. Ale myślę, że trzeba wreszcie opanować smutek i uspokoić myśli, aby ocalić niepowtarzalne wspomnienia związane z Małgosią. Małgorzata Dydek zmarła 15 lat temu 27 maja 2026 roku przypadła 15. rocznica jej śmierci. W tamtym tragicznym dniu świat stracił nie tylko ją, ale także dziecko, które wtedy nosiła. Był to niezwykle bolesny czas dla jej najbliższych – męża, synów oraz całej rodziny. Choć minęło już wiele lat, pamięć o niej pozostaje wciąż żywa, a jej odejście nadal budzi wzruszenie. Zapraszamy do obejrzenia galerii pełnej poruszających, archiwalnych fotografii.
45-letni gwiazdor Netfliksa nie żyje. Kulisy tragedii wstrząsnęły fanami „Virgin River”
Śmierć Stewarta McLeana wstrząsnęła fanami seriali Netfliksa. 45-letni aktor znany z „Virgin River” i „Arrow” zaginął 15 maja, a jego ciało odnaleziono tydzień później w pobliżu domu w Lions Bay. Kanadyjska policja potwierdziła już, że sprawa jest traktowana jako zabójstwo. Trwa intensywne śledztwo, a śledczy analizują monitoring i przesłuchują świadków.
Świat seriali pogrążył się w żałobie. Stewart McLean, aktor znany z popularnych produkcji Netfliksa „Virgin River” i „Arrow”, nie żyje. Informacja o śmierci 45-latka pojawiła się zaledwie kilka dni po tym, jak media obiegły doniesienia o jego tajemniczym zaginięciu. Dziś wiadomo już, że sprawą zajmuje się kanadyjska policja, a śledczy nie mają wątpliwości, okoliczności śmierci aktora są niezwykle niepokojące. Stewart McLean zaginął kilka dni przed odnalezieniem ciała Według ustaleń służb Stewart McLean po raz ostatni był widziany 15 maja w swoim domu w Lions Bay w Kolumbii Brytyjskiej. Kiedy przez kolejne dni nie kontaktował się z bliskimi, zgłoszono jego zaginięcie. Poszukiwania trwały tydzień i zakończyły się dramatycznym odkryciem. Ciało aktora odnaleziono w pobliżu miejsca zamieszkania. Szokujące informacje potwierdziła już Kanadyjska Zintegrowana Grupa ds. Dochodzeń w Sprawie Zabójstw (IHIT). Policja oficjalnie poinformowała, że sprawa traktowana jest jako zabójstwo. Na razie śledczy nie zdradzają szczegółów dotyczących możliwego motywu ani okoliczności śmierci gwiazdora. O śmierci Stewarta McLeana poinformowała również reprezentująca go agencja Lucas Talent. W emocjonalnym oświadczeniu opublikowanym w mediach społecznościowych przedstawiciele aktora nie kryli ogromnego smutku. „Z wielkim smutkiem żegnamy naszego ukochanego klienta, Stewa McLeana. Współpraca z nim zawsze była ogromną przyjemnością — był oddany, profesjonalny, pełen zapału i nieustannie rozśmieszał wszystkich wokół”, przekazano. CZYTAJ TEŻ: Polsat Hit Festiwal 2026. Hołd dla Krawczyka zamienił się w lawinę komentarzy. Widzowie nie wytrzymali po występie Maleńczuka Trwa śledztwo w sprawie śmierci aktora W dalszej części wpisu podkreślono, że wiadomość o śmierci aktora poruszyła całe środowisko filmowe. Jak ujawniono, do agencji zaczęły napływać kondolencje od reżyserów castingu i osób współpracujących z McLeanem. „Wielu reżyserów castingu przesłało kondolencje rodzinie Stewa oraz naszej agencji, a każda wiadomość brzmi podobnie: co za wspaniały człowiek, jak bardzo wszystkim będzie go brakować”, dodano. Policja prowadzi obecnie intensywne śledztwo. Funkcjonariusze analizują monitoring i próbują odtworzyć ostatnie dni życia aktora. Śledczy przesłuchują także osoby, które mogły mieć kontakt z McLeanem przed jego zaginięciem. „Bierzemy pod uwagę wszystkie dostępne tropy, starając się znaleźć odpowiedzi dla rodziny, przyjaciół i bliskich pana McLeana", czytamy. Głos w sprawie zabrała także Esther Tupper z IHIT. Jak przekazała, dochodzenie cały czas trwa, a policja apeluje do świadków o pomoc. „Kontynuujemy zbieranie i analizowanie dowodów, przeglądamy nagrania z monitoringu oraz prowadzimy rozmowy z osobami, które mogły mieć kontakt z panem McLeanem przed 15 maja”, podkreśliła. Fani aktora nie kryją poruszenia. W mediach społecznościowych pojawiły się setki wpisów pełnych niedowierzania i żalu. Dla wielu widzów Stewart McLean był jedną z charakterystycznych twarzy serialowych hitów ostatnich lat. Jego nagła śmierć i tajemnicze okoliczności tragedii sprawiły, że sprawa budzi ogromne emocje nie tylko w Kanadzie, ale i wśród fanów na całym świecie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wielki nieobecny podczas koncertu poświęconego Krawczykowi. Syn wybitnego muzyka został pominięty na Polsat Hit Festiwal?
Snuł kolejne plany i marzył o powrocie na scenę, zgasł zbyt wcześnie. Tak wyglądały ostatnie chwile Zbigniewa Wodeckiego: "Byłam z tatą do końca"
To już dziewięć lat, odkąd nie ma z nami Zbigniewa Wodeckiego. Jeden z najukochańszych artystów polskiej sceny muzycznej odszedł 22 maja 2017 roku, pozostawiając po sobie ogromną pustkę i niezapomniane wspomnienia.
W ostatnich miesiącach życia zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. W maju 2017 roku przeszedł zabieg wszczepienia bypassów. Początkowo wszystko wskazywało na to, że operacja się udała, jednak kilka dni później jego stan gwałtownie się pogorszył. 67-letni muzyk doznał udaru mózgu. To właśnie wtedy doszło do kolejnych komplikacji. Dla tysięcy fanów był nie tylko wybitnym muzykiem, ale i bliskim sercu człowiekiem. W jednym z archiwalnych wywiadów córka artysty Katarzyna Wodecka-Stubbs wspominała ojca z ogromnym wzruszeniem i czułością. Jej słowa pokazują, jak wyjątkową więź mieli i jak wielką stratą była dla niej jego śmierć. View Ediplayer on the source website Zbigniew Wodecki prywatnie: córka zdradziła, jakim był ojcem i dziadkiem Choć dla fanów był ikoną sceny, w domu Zbigniew Wodecki był przede wszystkim tatą i dziadkiem – wyjątkowym, czasem surowym, ale zawsze obecnym sercem. Kilka lat temu w szczerej rozmowie z Gazetą.pl jego córka, Katarzyna Wodecka-Stubbs, opowiedziała, jakim ojcem był artysta. „Święty nie był. Darzył kobiety ogromną estymą, a życie artysty jest, jakie jest. Koncerty, spotkania, zauroczenia, imprezy. Czasem rano wracał do domu śmieciarką – to taka legenda artystycznego światka w Krakowie. A jak w domu pojawił się mój pierwszy chłopak, tata wziął go na bok i jak w starej komedii powiedział, że jak złamie mi serce, to zobaczy”, wspominała Katarzyna Wodecka-Stubbs w Gazeta.pl. Dodawała też, że artysta zawsze dawał poczucie, że jest się przez niego kochanym. Nawet jeśli nie zapewniał o tym wprost. „Raczej pytał, czy my go kochamy, ale oczywiście mówił. Nawet jak już założyłam własną rodzinę i stałam się bardzo dorosłą kobietą, lubił zapytać „A kochasz tatusia?”. „A kocham tatusia” – odpowiadałam. Ten rytuał przeniosłam na swoje dzieci”, mówiła Angelice Swobodzie córka Wodeckiego. Z kolei w rozmowie z Dzień Dobry TVN Katarzyna Wodecka-Stubbs wyznała: „Mój ojciec, jak przyjeżdżał do Krakowa, zwoływał całą rodzinę. Dużo żartów, rozmów, mniej dotykania spraw szczególnie męczących, raczej przyjemność z bycia. [...] Nie analizował, nie obserwował, był po prostu. A wnuki były totalnie rozpuszczane", zwierzała się wówczas. „Mamy to szczęście, że obchodzimy nie tylko rodzinnie te urodziny taty, ale z całą Polską. Gdzie nie włączę radia, wszyscy grają muzykę taty. Obchodzimy szeroko jego urodziny, co by mu się zapewne spodobało", podsumowała. CZYTAJ TEŻ: „Wnuki były totalnie rozpuszczane”. Córka Zbigniewa Wodeckiego zdradza nieznane oblicze ojca Katarzyna Wodecka-Stubbs o ostatnich chwilach z ojcem: „Te kolacje były naszym nieświadomym pożegnaniem” Mimo że Zbigniew Wodecki był człowiekiem pełnym życia, nie unikał rozmów o śmierci. – „Sporo o niej żartował. Ale tego wątku wolałabym nie rozwijać” – przyznawała z delikatnością Katarzyna Wodecka-Stubbs w rozmowie z Gazetą.pl. Zdradziła jednak, jak zapamiętała ostatnie wspólne dni z ukochanym tatą. Mimo zbliżającej się operacji muzyk nie tracił nadziei i planował szybki powrót na scenę. – „Zamierzał wyjść ze szpitala tydzień po operacji. Mówił, że da radę i że planowo zagra koncert, dlatego niczego nie odwoływał. Wiedzieliśmy, że raczej nie będzie to możliwe, bo przecież musi się zregenerować po zabiegu. Ale nic mu nie mówiliśmy” – wspominała z poruszeniem. Tuż przed zabiegiem w Warszawie cała rodzina spędziła wspólnie czas w Krakowie. – „Codziennie biesiadowaliśmy na wspólnych obiadach i kolacjach. Te spotkania były dla nas zwyczajne i tradycyjne, a okazały się nieświadomym pożegnaniem" – mówiła wzruszona. Ostatnie dni spędzili razem w szpitalu. – „4 maja pojechał do Warszawy, ja dotarłam dzień później. Widzieliśmy się w szpitalu dosłownie każdego dnia. Zresztą byłam z tatą do końca…” – wyznała. Sprawdź też: Wyśpiewali wielki hit, łączyła ich wyjątkowa relacja. Zdzisława Sośnicka wspomina przyjaciela „W piątek 5 maja Zbigniew Wodecki przeszedł w Warszawie operację bypass-ów. Jeszcze w niedzielę czuł się dobrze i rozmawiał z bliskimi. Niespodziewanie 8 maja nad ranem doznał rozległego udaru mózgu. Mimo niezwykłej woli życia i staraniom lekarzy udar dokonał nieodwracalnych obrażeń. Odszedł od nas w dniu 22. maja w jednym z warszawskich szpitali. Żona i dzieci byli przy nim. Zostanie pochowany w ukochanym Krakowie” – przekazano smutną wiadomość na profilu Zbigniewa Wodeckiego. Dziś Katarzyna pielęgnuje pamięć o ojcu poprzez organizację festiwalu jego imienia. – „Na co dzień mam wrażenie, że Tata jest obok. Ja z nim pracuję, wydaję jego muzykę, odczytuję od niego różne znaki. […] Zawsze na naszych koncertach jest pogoda, nic się nie zepsuło. Widać, jesteśmy pod dobrą opieką” – mówiła jakiś czas temu w Fakcie. Źródło: Gazeta.pl, Dzień Dobry TVN i Fakt.pl.