Mafia, FBI, a może nieszczęśliwy wypadek? Ten wątek z burzliwego życia Marilyn Monroe wciąż jest zagadką. Prawdy nie poznamy nigdy
O jej karierze i burzliwym życiu prywatnym powstało wiele książek i filmów. Ale choć życiorys Marilyn Monroe prześwietlono bardzo dokładnie, to okoliczności jej śmierci wciąż są owiane tajemnicą. Jak wyglądały ostatnie dni życia gwiazdy, która urodziła się równo sto lat temu? Teorii na ten temat jest kilka.
Wydawała się pełna witalności i seksapilu. Ale tak naprawdę urodzona sto lat temu gwiazda kina była krucha, niepewna siebie, depresyjna. Jej śmierć zaszokowała świat. Do tej pory budzi wiele pytań i emocji. Co właściwie wiemy o ostatnich godzinach Marilyn Monroe, co wydarzyło się w jej domu przy Helena Drive w Los Angeles 4 sierpnia 1962 roku? Kto zabił Marilyn Monroe? Teoria o braciach Kennedy Rozchwiana emocjonalnie, histeryczna Marilyn nie była na pewno mile widziana u boku braci Kennedych, z których jeden był prezydentem, a drugi prokuratorem generalnym. Uciszono ją? To jedna z teorii spiskowych. Gdyby żyła, dobiegałaby setki. Zmarła blisko 60 lat temu – 4 sierpnia 1962 roku. Ta śmierć jest do dzisiaj przedmiotem wielu domysłów i ciągle budzi emocje. Ujawniane są nowe fakty, krążą pytania, czy było to samobójstwo, przypadkowe przedawkowanie leków, czy zabójstwo. A jeśli tak, to kto miałby ją zabić? Psychiatra, doktor Ralph Greenson? Miał na punkcie Marilyn obsesję, mówił: „Jest moim dzieckiem, cierpieniem, obłędem”. Mafia? Bawiła się z mafiosami na imprezach u Franka Sinatry, może coś wiedziała… Bracia Kennedy? To najpopularniejsza z teorii spiskowych. Aktorka znała ówczesnego prezydenta Johna F. Kennedy’ego i jego brata Roberta – prokuratora generalnego. Podobno słynną piosenkę „Happy Birthday, Mr. President” zaśpiewała prowokacyjnie czy też „lubieżnie wyszeptała”, tak by wszyscy zorientowali się, że coś ich łączy. Może bracia przestraszyli się skandalu obyczajowego i postanowili ją uciszyć. W tym roku, gdy zbliża się okrągła rocznica śmierci Marilyn, te pytania wracają ze zdwojoną siłą. Co wiemy o ostatnich godzinach i śmierci królowej Hollywood? Czytaj także: Jak dziś wygląda ostatni dom Marilyn Monroe? To w nim umarła... Marilyn Monroe śpiewa słynne „Happy birthday” dla prezydenta Kennedy'ego, 20 maja 1962 roku Śmierć Marilyn: wersja oficjalna Według raportu koronera z 1962 roku Marilyn Monroe zmarła o 3.40 nad ranem w swoim domu przy Helena Drive w Los Angeles. Leżała nago na łóżku z twarzą do dołu, w ręku trzymała słuchawkę telefonu. Obok rozrzucone były puste butelki po tabletkach nasennych, tak zwanych barbituranach. Około trzeciej nad ranem gosposia i pielęgniarka Marilyn – Eunice Murray zobaczyła w jej pokoju zapalone światło. Zaniepokoiła się, że Marilyn nie odpowiada na wołanie. Nie mogła wejść, bo drzwi były zaryglowane od wewnątrz. Wezwała doktora Ralpha Greensona. To on wybił szybę w oknie, wszedł do pokoju aktorki, zbadał ją i powiedział: „Odeszła”. W raporcie określono jej śmierć jako „prawdopodobne samobójstwo”. Po 20 latach, w 1982 roku, sprawę badała jeszcze raz prokuratura okręgowa w Los Angeles. Śledczy zwrócili wtedy uwagę, że materiały FBI na temat Marilyn są skompilowane i mocno ocenzurowane. Nie zmieniono jednak rozpoznania, podtrzymując wersję o prawdopodobnym samobójstwie gwiazdy. Czy Marilyn Monroe, ikona seksu, uwielbiana i pożądana przez cały świat, mogła popełnić samobójstwo? Czytaj także: Tajemnicza śmierć Marilyn Monroe. Ujawniono dowody, że była ofiarą klanu Kennedych Służby wywożą ciało aktorki z jej domu, sierpień 1962 roku Biedna Norma, biedna Marilyn Każdy kryminolog powie, że tak. Była niestabilna emocjonalnie, cierpiała na lęki i depresję. Brała środki pobudzające i uspokajające. Piła, wcześniej już próbowała się zabić, podjęła przynajmniej cztery próby samobójcze. Mimo sławy i uwielbienia czuła się nieszczęśliwa. Na jej życiu ciążyło traumatyczne dzieciństwo. Zwrócili na nie uwagę także śledczy badający przyczyny jej śmierci. Urodziła się w 1926 roku jako Norma Jeane Mortenson. Ojca nie znała, matka nie mogła jej samodzielnie wychowywać, chorowała na schizofrenię, była hospitalizowana. Marilyn przenoszono do kolejnych rodzin zastępczych, była w 10 domach i nigdzie nie znalazła przystani. Oddano ją do sierocińca, co było dla niej horrorem. Broniła się, krzyczała, że nie jest sierotą, do każdej napotkanej kobiety mówiła „mamo”, a do mężczyzny „tato”. Wystarczy, by stracić poczucie bezpieczeństwa i własnej wartości. W wieku 16 lat wyszła za mąż, żeby uniknąć kolejnej rodziny zastępczej. Zawsze miała kompleks, że jest niechciana, niekochana, odrzucona. Była już słynną Marilyn Monroe, gdy mówiła: „Jestem przybłędą, której nikt nie chce”. Do tego dołożyły się kolejne nieudane małżeństwa. Sławny baseballista Joe DiMaggio (wyszła za niego w 1954 roku) nie tyle ją kochał, ile był o nią obsesyjnie zazdrosny. Bił ją, a ona próbowała to ukryć pod makijażem, robiąc dobrą minę do złej gry. Chciał z niej zrobić kurę domową, co znaczyło, że nie miał pojęcia, z kim się ożenił. I nawet nie próbował jej zrozumieć. Wytrzymali razem dziewięć miesięcy. Trzeci mąż – słynny dramaturg i intelektualista – Arthur Miller miał być spełnieniem jej snów, wzięli ślub w 1956 roku. Ale już po paru miesiącach Marilyn znalazła notatki męża, w których pisał, że go rozczarowała i że wstydzi się jej w towarzystwie. A ona go kochała. Desperacko marzyła o dziecku, ale dwa razy poroniła. Jeśli szukała miłości i akceptacji, to nigdy ich nie dostała. W środowisku filmowym znane były jej histerie, zawalanie dni zdjęciowych, obsesyjne powtarzanie jednej sceny. Z drugiej strony protekcjonalnie traktowano ją jako aktorkę… John Huston powiedział jej: „Jesteś ku*wą, nie aktorką. Tak jak prawdziwe dziw*i, te najlepsze, niczego nie udajesz. Dajesz siebie całą, ciało i duszę”. Niby komplement, ale jaki zatruty! Tajemnicą poliszynela były jej pobyty w klinikach psychiatrycznych i niedojrzałość emocjonalna. Mogła popełnić samobójstwo. Dlaczego w takim razie ta teza budziła wątpliwości? Czytaj także: Marilyn Monroe popełniła samobójstwo, czy jej tragiczna śmierć nie była przypadkiem? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img5Sz8Nw-89c7c01.jpg" width="1955" height="1600" alt="Arthur Miller with Marilyn Monroe in 1956. Arthur Miller, an American playwright born in 1915, was known for his works Death of a Salesman (1949) and The Crucible (1953). He married actress Marilyn Monroe (1926-1962), who performed in Bus Stop (1956) and The Misfits (1961) which Miller wrote for her. They divorced later in 1961. (Photo by © Hulton-Deutsch Collection/CORBIS/Corbis via Getty Images)" title="Marilyn Monroe and Arthur Miller" /> Arthur Miller, Marilyn Monroe, 1956 rok Śledztwo za pięć groszy Dziennikarze, którzy pisali o sprawie Marilyn, szybko zauważyli, że śledczy zachowywali się tak, jakby założyli, że chciała się zabić. Nie zabezpieczono śladów – w czasie oględzin gospodyni Eunice Murray prała bieliznę Marilyn, prześcieradło wyglądało jak nowe, chociaż powinno być pobrudzone. Śledczy uznali, że Marilyn musiała wziąć około 60–70 tabletek. Powinna wymiotować, to naturalna reakcja organizmu na truciznę, a nic takiego nie było widać. Nie miała śladów leku w żołądku. Zresztą pobrane próbki szybko zaginęły. Wszystko wskazywało na to, że zrobiono jej lewatywę. Kto ją zrobił, Eunice Murray? Marilyn nie miała na ciele śladów po igle, ale miała siniaki, może z kimś walczyła albo była przenoszona, tego wątku nie podjęto. Nie przesłuchano wszystkich świadków, raport opierał się głównie na zeznaniach pani Murray i doktora Greensona. Ale w domu był jeszcze niejaki Norman Jefferies, pracujący tam jako tak zwana złota rączka. Dlaczego policjanci z nim nie rozmawiali? W tym śledztwie było wiele zaniedbań, które mogły budzić wątpliwości. Jak się okazało, uzasadnionych. Dowiódł tego wybitny dziennikarz śledczy Anthony Summers, który zajął się sprawą śmierci Marilyn Monroe w 1982 roku, tuż po zakończeniu drugiego procesu. Myślał, że będzie nad nią pracował dwa, trzy tygodnie, zajęło mu to trzy lata. Pokój Marilyn Monroe po śmierci, sierpień 1962 roku W jaskini lwa Musiał przebić się przez mur niechęci i strachu. Początkowo nikt mu nie ufał, ludzie bali się, nie chcieli wracać do historii sprzed lat. Summers wspomina, że zajmowanie się sprawą Marilyn było jak wejście do jaskini lwa. Nagrał jednak 600 godzin rozmów, koncentrował się na ludziach, którzy znali aktorkę lub – jak mówił – dotknęli jej życia. Byli wśród nich reżyser John Huston, aktorka Jane Russell, agenci FBI, rodzina doktora Ralpha Greensona. Powstała z tego książka, a niedawno film „Tajemnice Marilyn Monroe: Nieznane nagrania” (do obejrzenia na Netflixie). Te rozmowy rzucają nowe światło na ostatnie godziny gwiazdy. Wynika z nich, że Marilyn Monroe nie mogła umrzeć o 3.40. Musiało to nastąpić wcześniej. Już bowiem o 11 wieczorem z meczu baseballowego wywołany został jej rzecznik prasowy Arthur Jacobs. Powiedziano mu, że w domu aktorki zdarzyło się coś strasznego. Jego żona Natalie Jacobs wspomina, że mąż miał jedno zadanie: „Tuszować sprawę i trzymać dziennikarzy z daleka”. Z kolei właściciel prywatnego pogotowia ratunkowego Walter Schaefer opowiada, że do willi Marilyn wezwana została karetka. Aktorka była nieprzytomna, ale żyła. Wieziono ją do szpitala w Santa Monica. Kiedy zmarła w karetce, zapadła decyzja, by zawrócić do domu. Postanowili tak ratownicy w porozumieniu z prokuratorem okręgowym. W karetce był też doktor Greenson. W jej domu byli już urzędnicy federalni, którzy przybyli tam długo przed policją, czyli przed godziną czwartą nad ranem. „Było tam kilka osób z Biura, których normalnie być nie powinno”, tłumaczy agent Jim Doyle. „Przyszli natychmiast, zanim ktokolwiek zorientował się, co się stało. To musiały być instrukcje od kogoś wysoko postawionego, wyższego niż Edgar Hoover (ówczesny dyrektor FBI). To mógł być prokurator generalny lub prezydent”. Zdaniem rozmówców Summersa ludzie z FBI mieli jedno zadanie – usunąć wszystkie ślady, które mogły łączyć Marilyn Monroe z rodziną Kennedych. Czy bracia Kennedy mieli coś wspólnego ze śmiercią Marilyn? Czytaj także: Biografia ujawnia szokujące informacje. Marilyn Monroe była w ciąży z Kennedym?! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img1H14Pc-52059ff.jpg" width="1280" height="929" alt="(Original Caption) The body of Marilyn Monroe was released by the coroner this afternoon 8/6, and taken back to the mortuary in preparation for burial. Marilyn's body was at the county morgue for an autopsey and subsequant toxicological test." title="Removing Body of Marilyn Monroe" /> Igranie z ogniem Poznała ich w drugiej połowie lat 50. Chodziła na imprezy organizowane w LA przez szwagra Kennedych, marnego aktora Petera Lawforda. Jego posiadłość zwana była gniazdem rozpusty. W filmie „Tajemnice Marilyn Monroe…” ktoś mówi, że Lawford stręczył Marilyn Kennedym. Zawsze podejrzewano ją o związek z Johnem, to była stała pożywka dla plotek. Jej występ na urodziny prezydenta w maju 1962 roku w Madison Square Garden jeszcze podsycił te podejrzenia. Jeden z agentów FBI twierdzi, że w domu aktorki był podsłuch. Nagrane zostały jej intymne schadzki z Johnem, seks, ich rozmowy. Mówiła do niego Prez albo Jack, on do niej Marilyn. Trzeba jednak dodać, że tych taśm nikt nigdy nie słyszał. Romansowała też z Robertem „Bobbym” Kennedym, była w nim podobno szaleńczo zakochana. Jak wynika z rozmów Summersa, aktorkę ostrzegano przed tymi znajomościami. Znajomi radzili jej, żeby nie „igrała z ogniem”. Bracia Kennedy byli bezwzględni, potrafili rozprawić się z każdym, kto stawał im na drodze. Znajomość z pierwszą seksbombą Ameryki mogła ich skompromitować obyczajowo, już to wystarczyło, by ją uciszyć. W dodatku Marilyn była świadkiem wielu rozmów, między innymi o broni jądrowej i etycznym aspekcie jej użycia. Świat stał wtedy na krawędzi wojny, toczył się konflikt o Kubę, sprawa romansu z Marilyn mogła być użyta do szantażowania prezydenta i próby wymuszenia na nim pewnych politycznych działań. Wydaje się oczywiste, że aktorką interesowało się FBI. Niestabilna emocjonalnie, histeryczna Marilyn nie była z pewnością najlepszą znajomą dla prezydenta i prokuratora generalnego. Ludzie ze służb zasugerowali zerwanie kontaktu. To Bobby miał do niej zadzwonić i powiedzieć: koniec. Ani on, ani jego brat nie chcą jej więcej widywać. Wiadomość o śmierci Marilyn Monroe na budynku New York Times, sierpień 1962 roku Śmiertelnie odrzucona Czy to była kropla, która przelała czarę i popchnęła ją do samobójstwa? Albo próby samobójczej, która miała być wołaniem o pomoc? Szantażem? Marilyn zależało na braciach Kennedy, musiała wyjątkowo mocno przeżyć odrzucenie z ich strony, musiała czuć się wykorzystana, oszukana. Potraktowana jak dziw*a. Podobno 4 sierpnia rozmawiała z Robertem, krzyczała, żeby więcej do niej nie dzwonił. Żeby przyjechał, jak ma ochotę, ale ona do niego nie wyjdzie. Już nigdy! Wydzwaniała do prezydenta do Białego Domu i skarżyła się na Roberta. Podobno zagroziła, że zwoła konferencję prasową i opowie o swoich związkach z braćmi Kennedy. Miała to zrobić w poniedziałek, w niedzielę zmarła. Wspomniany już Norman Jefferies powiedział w jednym z wywiadów, że Robert Kennedy był tego dnia w jej domu. Ale nie ma na to dowodów, to nie było zeznanie pod przysięgą. Robert Kennedy na pewno był tego dnia w Los Angeles, choć sam twierdził, że nie. Odleciał w nocy, ten lot odnotowano w rejestracji lotów w LA. Marilyn miała prowadzić dziennik („Red diary”), w którym zapisywała swoje rozmowy z braćmi. Ten dziennik zaginął, a na pewno wiele by wyjaśnił. O zabójstwo Marilyn oskarżył Roberta Kennedy’ego wprost były policjant Mike Rothmiller. Twierdził, że prokurator w czasie wizyty u Marilyn Monroe dosypał jej truciznę do drinka. Nikt jednak nie potraktował tych rewelacji podawanych bez dowodów poważnie. Chory doktor? A doktor Ralph Greenson? Był jednym z najsłynniejszych terapeutów w Hollywood. Profesorem psychiatrii klinicznej w jednym ze szpitali w LA. Do jego pacjentów należeli między innymi Frank Sinatra i Vivien Leigh. Marilyn poznał, gdy grała w swoim ostatnim filmie „Skłóceni z życiem”. I doprowadził do tego, że była w stanie go ukończyć. Niektórzy oskarżają go, że uzależnił ją od środków nasennych i uspokajających, które przepisywał jej w zbyt dużych ilościach. Sam miał mieć zaburzenia psychiczne i chorą narcystyczną osobowość. Chciał ją uzależnić od siebie. Poradził jej, by kupiła dom i znalazła jakieś miejsce zakorzenienia. Niby słusznie. Ale ten dom miał być blisko niego. Marilyn zrobiła to. Twierdził, że potrzeba jej rodziny, wprowadził ją do własnej, miał żonę i dwoje dzieci. W pewnym sensie zafundował jej kolejny dom zastępczy. Była często gościem w tym domu. Według niektórych relacji manipulował nią. A ona chciała już przerwać terapię i usamodzielnić się, znowu zaczęła spotykać się z Joe DiMaggio. Zastanawiała się, czy nie spróbować jeszcze raz tego związku. Może doktor Greenson nie wyobrażał sobie, że może go opuścić… Sam twierdził, że jej samobójstwo było przypadkowe, że przedawkowała. Był u niej tego dnia, wydawała mu się zdenerwowana i zdezorientowana, prosił panią Murray, by z nią została. Żałował, że nie zadzwoniła do niego, nawet w środku nocy, jak robiła to wiele razy. „Tragedią jest to, że osiągnięcia artystyczne Marilyn jako aktorki, całe bogactwo i sława nie przyniosły jej spokoju i szczęścia”, powiedział w jednej z rozmów. Gdyby to on ją zabił albo doprowadził do samobójstwa, pewnie zostałoby to ujawnione. Marilyn Monroe przeżyła 36 lat. Słynny aktor Lee Strasberg powiedział na pogrzebie aktorki, że zamieniła swoje życie w mit. Elementem tego mitu jest także jej śmierć. Niejasna, tragiczna, „ekscytująca”. I chyba nie do wyjaśnienia. Czytaj także: Po śmierci Marilyn Monroe nie przypominała siebie z plakatów. Potwierdza to jej ostatnie zdjęcie Tekst AGNIESZKA DAJBOR Nagrobek Marilyn Monroe. Grudzień 1973
Adrianna Borek zdradziła, jaka Joanna Kołaczkowska była prywatnie. Ten szczegół mówi wszystko
W rozmowie z Kozaczkiem aktorka i artystka kabaretowa wróciła pamięcią do jednej z najbardziej charyzmatycznych postaci polskiej sceny. Jej wspomnienie jest pełne czułości, podziwu i ogromnego szacunku.
Joanna Kołaczkowska przez lata była dla wielu widzów symbolem inteligentnego humoru, scenicznej klasy i niezwykłej wrażliwości. Choć od jej odejścia mija już niemal rok, w środowisku artystycznym wciąż trudno pogodzić się z tą stratą. W najnowszej rozmowie dla Kozaczka Adrianna Borek opowiedziała o swoich spotkaniach z artystką i zdradziła, jak ogromne wrażenie wywarła na niej gwiazda Kabaretu Hrabi. Zaraz minie rok od śmierci Joanny Kołaczkowskiej. Świat kabaretu wciąż nie pogodził się z tą stratą Śmierć Joanny Kołaczkowskiej była ogromnym ciosem nie tylko dla fanów kabaretu, ale też dla całego środowiska artystycznego. Artystka przez lata zachwycała inteligencją sceniczną, błyskotliwością i wyjątkowym wyczuciem humoru. Jednocześnie osoby, które miały okazję poznać ją prywatnie, podkreślały jej delikatność, empatię i ogromną skromność. Choroba, z którą się mierzyła, poruszyła tysiące osób śledzących jej karierę. Dziś, gdy zbliża się pierwsza rocznica jej śmierci, wspomnienia o niej wracają ze zdwojoną siłą. Joanna Kołaczkowska przez lata budowała swoją pozycję. Dla publiczności była symbolem inteligentnego humoru i scenicznej autentyczności. Jej występy w Kabarecie Hrabi stały się kultowe, a widzowie cenili ją za naturalność i wyjątkową umiejętność opowiadania emocji poprzez żart. Wielu artystów do dziś podkreśla, że trudno będzie znaleźć osobę o podobnej charyzmie i wrażliwości. W ostatnich miesiącach po śmierci artystki media społecznościowe i sceny kabaretowe wielokrotnie wracały do jej twórczości. Przyjaciele i współpracownicy wspominali ją jako osobę pełną ciepła, ale też ogromnej pokory wobec zawodu. To właśnie dlatego jej odejście tak mocno odczuły osoby związane ze światem rozrywki. Dla wielu Joanna Kołaczkowska była nie tylko ikoną kabaretu, ale też artystycznym autorytetem. ZOBACZ TEŻ: „The Voice of Poland” w żałobie. Poruszające słowa o 21-letnim Olafie chwytają za serce Adrianna Borek wspomniała Joannę Kołaczkowską. „Nie będzie nikogo takiego jak Asia” W rozmowie z Kozaczkiem Adrianna Borek nie kryła wzruszenia, wspominając Joannę Kołaczkowską. Artystka mówiła o niej z ogromnym podziwem i szczerością, podkreślając, że choć nie należały do najbliższego grona znajomych, każde spotkanie pozostawiało po sobie wyjątkowe emocje. „Była skromna, wspaniała. I to było tak nieprawdopodobne, nie to do ogarnięcia, że ja jako fanka... Ja Asię poznałam, kilka zdań z nią zamieniłam, uśmiechałyśmy się do siebie. Bardzo cieszę się, że ją poznałam. Nie spotykałyśmy się za często, więc to zawsze było... Asia nie miała dystansu. Cześć i super rozmowa. Byłam w którymś rzędzie w kinie na tym seansie "Życie i twórczość Joasi". Nie byłam w jej najbliższym otoczeniu. Ja leżę na podłodze, a ona jest na piedestale. Nieprawdopodobna osobowość, inteligencja, wrażliwość, żart i wszystko. Nie ma ludzi niezastąpionych, ale to nieprawda. Nie będzie nikogo takiego jak Asia. Jedyna i niepowtarzalna [...] Nikt jej nie zastąpi. To Joanna Kołaczkowska” — wyznała. Adrianna Borek opowiedziała również o prywatnych rozmowach z Joanną Kołaczkowską. Jak przyznała, artystka imponowała jej nie tylko sceniczną energią, ale też spokojem i niezwykłą łagodnością w codziennych kontaktach. „Ona po prostu miała te iskry od Pana Boga. W prywatnym obyciu była bardzo delikatna, czasami nieśmiała. Każdy z nas czuje się dobrze, jak jest w zaufanym gronie. Ale ona zawsze była bardzo łagodna, spokojna. Kiedyś pytałam ją, jak to jest pisać rzecz, bo ja mam strach. A ona z taką łagodnością "po prostu siadaj pisz, nawet głupoty, ale pisz i się przełam". To jest ważne, mieć taką odwagę” — wspominała. Dla wielu osób właśnie taka była Joanna Kołaczkowska — niezwykle utalentowana, ale jednocześnie ciepła i uważna na drugiego człowieka. Dlatego dziś, niemal rok po jej śmierci, wspomnienia o niej nadal wywołują ogromne emocje zarówno wśród widzów, jak i ludzi związanych ze sceną. SPRAWDŹ TEŻ: Doda przerwała milczenie o współpracy z prezydentem. „Działaliśmy w tajemnicy od lutego”
Studiował w prestiżowej szkole, kochał muzykę i pracował przy hitowym show. Kim był 21-letni Olaf, którego żegnają gwiazdy „The Voice”?
Kiedy ekipa „The Voice of Poland” zaczynała tworzyć program, Olaf Kwiatkowski miał zaledwie 6 lat. Przyglądał się pracy kamerzystów, realizatorów i producentów, podczas gdy jego mama współtworzyła jedno z największych muzycznych show w Polsce. Po latach sam wrócił na ten plan — już nie jako dziecko, ale członek produkcyjnej ekipy. Dziś współpracownicy żegnają go ze wzruszeniem. Olaf miał tylko 21 lat.
Niektóre historie najmocniej poruszają właśnie dlatego, że wydarzyły się po cichu — z dala od pierwszego planu i medialnego zgiełku. Olaf Kwiatkowski nie był gwiazdą programu, nie siedział w czerwonym fotelu i nie pojawiał się przed kamerą. A jednak dla ludzi związanych z „The Voice of Poland” był kimś naprawdę ważnym. Dorastał na ich oczach. Jako kilkuletni chłopiec biegał po telewizyjnych korytarzach, obserwował kulisy nagrań i oswajał świat, który z czasem miał stać się także jego miejscem. Dziś osoby z branży wspominają go jako spokojnego, serdecznego chłopaka, który wnosił na plan dobrą energię i wyjątkowy spokój. Z kolejnych wpisów i pożegnań wyłania się historia młodego człowieka, który od najmłodszych lat był związany z muzyką, telewizją i ludźmi tworzącymi świat rozrywki od kulis. Olaf miał 6 lat, gdy zaczynała się historia „The Voice of Poland” Jednym z najbardziej poruszających wspomnień pozostaje wpis opublikowany przez mamę Olafa w 2020 roku. Ewa Laskowska-Szemraj pokazała wtedy nagranie z programu, na którym jej syn występuje na scenie „The Voice of Poland” razem z przyjaciółmi z dzieciństwa. W podpisie napisała: „Mój Olaf <3 Jak zaczynaliśmy Voice 10 lat temu to miał 6 lat. Razem z Matyldą chodzili wtedy do przedszkola. Teraz spotkaliśmy się w pracy ;)”. To właśnie ten detal porusza dziś najmocniej. Dzieci, które kiedyś razem chodziły do przedszkola, po latach spotkały się na scenie jednego z największych muzycznych programów w Polsce — już jako młodzi artyści i członkowie telewizyjnego świata. Olaf nie był tam przypadkową osobą. Dorastał razem z tym programem. Z czasem sam stał się częścią tej rzeczywistości. W ekipie pracował jako runner i asystent produkcji, ale wielu członków „The Voice of Poland” wciąż widziało w nim przede wszystkim chłopca, który od najmłodszych lat pojawiał się za kulisami programu razem z mamą. Zobacz też: „The Voice of Poland” w żałobie. Poruszające słowa o 21-letnim Olafie chwytają za serce Ekipa „The Voice of Poland” żegna chłopaka, którego znała od dziecka Po śmierci Olafa produkcja programu opublikowała wyjątkowo emocjonalne pożegnanie. W komunikacie napisano: „Olaf był synem naszej wieloletniej koleżanki Ewy, większość z nas znała go od dziecka. Przemierzaj korytarze niebiańskiej produkcji z tym samym uśmiechem i spokojem, który przynosiłeś nam każdego dnia”. Te słowa mocno poruszyły internautów, bo pokazują, że dla ekipy „The Voice of Poland” Olaf nie był anonimowym pracownikiem. Wiele osób pamiętało go jeszcze z czasów, gdy jako dziecko pojawiał się za kulisami programu razem z mamą. Współpracownicy wspominają go jako osobę niezwykle ciepłą i pomocną. Potrafił odnaleźć się nawet podczas najbardziej stresujących dni zdjęciowych i rozładowywał napięcie swoją spokojną obecnością. Dla wielu osób z produkcji był po prostu częścią telewizyjnej rodziny. Muzyka była obecna w jego życiu od najmłodszych lat Choć Olaf wybrał studia związane z organizacją produkcji filmowej, muzyka również zajmowała ważne miejsce w jego życiu. Już jako nastolatek grał na skrzypcach i występował podczas koncertów. W 2018 roku jego mama opublikowała nagranie ze Studia Koncertowego Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie. Pod filmem napisała: „Mój Olafek jako koncertmistrz orkiestry podczas koncertu w studiu koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie”. To pokazuje, że od najmłodszych lat był bardzo wrażliwy artystycznie. Telewizja, muzyka i film przenikały się w jego codzienności właściwie od zawsze. W poruszającym wpisie opublikowanym po jego śmierci mama Olafa wspomniała również o piosence stworzonej wspólnie z Mikołajem. Do posta dołączyła archiwalne nagranie audio-wideo i napisała: „Olaf kochał Was i chciałby, żebyście wszyscy przyszli go pożegnać i mu zagrać, zaśpiewać, być”. Te słowa nadały całemu pożegnaniu bardzo osobisty wymiar. Łódzka Filmówka była spełnieniem jego marzeń Olaf studiował na trzecim roku Wydziału Organizacji Sztuki Filmowej w łódzkiej Filmówce. Dla wielu młodych ludzi marzących o pracy przy filmie i telewizji to jedna z najbardziej prestiżowych szkół w Polsce. Po jego śmierci uczelnia opublikowała pełne emocji pożegnanie: „Odszedł student ciekawy świata, pełen pasji, zaangażowany w życie Szkoły i pracę przy szkolnych filmach. Zachowamy w naszych sercach dobrego przyjaciela, członka naszej społeczności, dla którego Szkoła była wielką radością”. Pod wpisem pojawił się również komentarz mamy Olafa: „Dziękuję za pamięć o moim synku”. Krótka odpowiedź poruszyła setki osób komentujących wpis uczelni. Internauci przekazywali wyrazy współczucia i wsparcia dla rodziny 21-latka. Mama Olafa opublikowała niezwykle poruszające pożegnanie Jednym z najbardziej przejmujących momentów ostatnich dni był wpis Ewy Laskowskiej-Szemraj opublikowany 21 maja. Mama Olafa przyznała, że nie ma siły rozmawiać, ale chciała przekazać wiadomość wszystkim przyjaciołom swojego syna. „Mój najukochańszy Olaf odszedł przedwczoraj”. W dalszej części wpisu zwróciła się do czytających: "Módlcie się proszę o jego duszę. Załączam jego i Mikołaja najpiękniejszą piosenkę, napisaną dawno temu". Pojawiły się też niezwykle osobiste słowa skierowane prawdopodobne do partnerki Olafa: „Julka, byłaś jego ogromną miłością, byłaś wspaniałą dziewczyną i wielkim jego wsparciem do końca”. Z kolejnych wspomnień wyłania się obraz chłopaka pełnego pasji, bardzo wrażliwego i mocno związanego z ludźmi. Kogoś, kto od dziecka dorastał w świecie muzyki i telewizji, a z czasem sam zaczął budować w nim własne miejsce. Uroczystości pogrzebowe Olafa Kwiatkowskiego odbędą się 29 maja 2026 roku o godzinie 12:00 w Kościele pw. Chrystusa Króla przy ulicy J. Tuwima w Szczytnie.
Były asystent Matthew Perry’ego usłyszał wyrok. Jego słowa z sali sądowej obiegły świat
Sprawa śmierci Matthew Perry’ego przez wiele miesięcy budziła ogromne emocje nie tylko w Hollywood, ale i wśród fanów „Przyjaciół” na całym świecie. Teraz zapadł kolejny ważny wyrok. Kenneth Iwamasa, wieloletni asystent aktora, został skazany na 41 miesięcy więzienia. Na sali sądowej nie zabrakło łez, przeprosin i mocnych słów ze strony rodziny gwiazdora.
Matthew Perry przez lata otwarcie mówił o swojej walce z uzależnieniem i problemach psychicznych. Dlatego informacje ujawniane podczas śledztwa były dla wielu osób wyjątkowo bolesne. Kenneth Iwamasa, który przez długi czas należał do najbliższego otoczenia aktora, przyznał się do udziału w nielegalnym procederze związanym z ketaminą. Wyrok sądu zamyka jeden z najgłośniejszych etapów tej sprawy, ale emocje wokół tragedii wciąż nie opadają. Śmierć Matthew Perry’ego i kolejne wyroki. Kto usłyszał już decyzję sądu? Po śmierci Matthew Perry’ego amerykańskie służby rozpoczęły szeroko zakrojone śledztwo. Śledczy próbowali ustalić, w jaki sposób aktor zdobywał ketaminę i kto odpowiadał za dostarczanie substancji. W centrum sprawy znalazło się kilka osób — lekarze, pośrednicy i członkowie najbliższego otoczenia gwiazdora. Kenneth Iwamasa, wieloletni asystent Perry’ego, od początku był jedną z kluczowych postaci w śledztwie. Według ustaleń prokuratury miał pomagać aktorowi w zdobywaniu ketaminy i podawać mu ją mimo braku jakichkolwiek kwalifikacji medycznych. Jak podawały amerykańskie media, śledczy uznali, że działania oskarżonych stworzyły niebezpieczny mechanizm, który ostatecznie doprowadził do tragedii. Wcześniej zarzuty usłyszeli również inni uczestnicy procederu. Media szeroko opisywały sprawę lekarki i pośredników, którzy mieli dostarczać substancję Matthew Perry’emu w ostatnich tygodniach jego życia. Każda kolejna rozprawa wywoływała ogromne emocje — również dlatego, że aktor przez lata publicznie opowiadał o swojej walce z uzależnieniem i próbował pomagać innym osobom zmagającym się z podobnymi problemami. Najbardziej poruszający dla opinii publicznej okazał się fakt, że Kenneth Iwamasa przez lata należał do ścisłego grona zaufanych współpracowników Matthew Perry’ego. Rodzina aktora miała wierzyć, że asystent pomaga gwiazdorowi zachować stabilność i wspiera go w codziennym funkcjonowaniu. Z ustaleń śledczych wynika jednak, że sytuacja wyglądała inaczej. Prokuratura przekazała, że Iwamasa podawał Perry’emu ketaminę również w ostatnich dniach przed śmiercią aktora. W dokumentach sądowych pojawiły się informacje, że mimo wcześniejszych niepokojących reakcji organizmu gwiazdora proceder miał być kontynuowany. Były asystent Matthew Perry’ego skazany na 41 miesięcy więzienia. Poruszające słowa na sali rozpraw Kenneth Iwamasa został skazany na 41 miesięcy więzienia. Sąd uznał, że jego udział w nielegalnym procederze związanym z ketaminą miał realny wpływ na wydarzenia, które doprowadziły do śmierci Matthew Perry’ego. Wyrok zapadł po miesiącach śledztwa i szeroko komentowanych rozprawach. Podczas posiedzenia oskarżony zwrócił się bezpośrednio do rodziny aktora. Jego słowa cytowały później media na całym świecie: „Bardzo was wszystkich przepraszam. Przepraszam, że dopuściłem się nielegalnych czynów, których będę żałował do końca życia. Zabiorę to ze sobą do grobu. Mam nadzieję, że moja historia będzie przestrogą dla kogoś w podobnej sytuacji, żeby podjął lepsze decyzje”. Relacje z sali sądowej wskazywały, że atmosfera była niezwykle emocjonalna. Bliscy Matthew Perry’ego nie kryli bólu i rozczarowania. W medialnych doniesieniach podkreślano, że rodzina przez lata ufała Iwamasie i wierzyła, że pomaga aktorowi walczyć z uzależnieniem, a nie pogłębia jego problemy. Dla wielu fanów „Przyjaciół” cała sprawa pozostaje bolesnym przypomnieniem, jak destrukcyjne potrafi być uzależnienie i jak skomplikowana bywa walka o zdrowie — nawet wtedy, gdy toczy się na oczach całego świata. ZOBACZ TEŻ: „The Voice of Poland” w żałobie. Poruszające słowa o 21-letnim Olafie chwytają za serce
„The Voice of Poland” w żałobie. Poruszające słowa o 21-letnim Olafie chwytają za serce
Śmierć Olafa Kwiatkowskiego poruszyła środowisko telewizyjne i fanów „The Voice of Poland”. 21-letni asystent produkcji był związany z programem od najmłodszych lat i — jak podkreślają współpracownicy — wnosił do ekipy spokój, serdeczność i wyjątkową energię. W opublikowanym komunikacie produkcja nie ukrywała bólu po stracie młodego człowieka, którego wielu znało od dziecka.
Pierwsze informacje o śmierci Olafa Kwiatkowskiego pojawiły się w oficjalnych mediach społecznościowych „The Voice of Poland”. Wpis błyskawicznie obiegł internet i wywołał falę komentarzy pełnych smutku oraz niedowierzania. Współpracownicy programu podkreślali, że trudno znaleźć słowa wobec tragedii, która dotknęła tak młodą osobę i jej bliskich. Komunikat „The Voice of Poland” poruszył internautów. Kim był Olaf Kwiatkowski? Produkcja programu przekazała, że Olaf Kwiatkowski zmarł 19 maja 2026 roku w wieku zaledwie 21 lat. W opublikowanym oświadczeniu nazwano go „przyjacielem i członkiem rodziny The Voice”. Pracował jako runner i asystent produkcji, ale z relacji współpracowników wynika, że dla wielu był przede wszystkim serdecznym, ciepłym i niezwykle lubianym człowiekiem. W komunikacie podkreślono, że Olaf był synem wieloletniej współpracowniczki produkcji — Ewy. Jak napisano, większość członków ekipy znała go od dziecka. To właśnie ten fragment najmocniej poruszył odbiorców i pokazał, że tragedia dotknęła ludzi, którzy przez lata tworzyli bliską, zawodowo-prywatną społeczność. Pogrzeb chłopaka odbędzie się już jutro. „Uroczystości pogrzebowe odbędą się w dniu 29 maja o godz. 12:00 w Kościele pw. Chrystusa Króla przy ul. J. Tuwima w Szczytnie” — przekazano. Gwiazdy żegnają Olafa Kwiatkowskiego. W sieci pojawiły się poruszające wpisy Informacja o śmierci 21-letniego członka ekipy „The Voice of Poland” poruszyła również artystów związanych z formatem. W mediach społecznościowych zaczęły pojawiać się pełne emocji komentarze muzyków, trenerów programu i osób pracujących przy produkcji. Wśród osób, które publicznie pożegnały Olafa Kwiatkowskiego, znalazł się m.in. Baron. „Najszczersze wyrazy współczucia dla Rodziny Olafa” — napisał. Głos zabrała też Margaret: „Oh, wyrazy współczucia dla rodziny”. Pod publikacjami dotyczącymi śmierci Olafa Kwiatkowskiego pojawiły się tysiące reakcji. Widzowie „The Voice of Poland” pisali, że choć nie znali go osobiście, historia 21-latka głęboko ich poruszyła. Wielu komentujących zwracało uwagę na jego młody wiek i dramat rodziny, która musi mierzyć się z niewyobrażalną stratą.
Mija pięć lat od śmierci Artura Ligęski. Jego dramat poruszył tysiące Polaków
Historia Artura Ligęski do dziś budzi ogromne emocje i pozostawia więcej pytań niż odpowiedzi. Trener fitness, który przeszedł przez dramat więzienia w Emiratach Arabskich, zmarł pięć lat temu w tajemniczych okolicznościach.
Pięć lat temu media obiegła informacja o śmierci Artura Ligęski — trenera fitness i autora książki "Inna miłość szejka", którego dramatyczne losy poruszyły tysiące ludzi w całej Polsce. Choć dziś jego historia nie budzi już medialnego szumu sprzed lat, wciąż pozostaje jedną z najbardziej przejmujących opowieści o samotności, manipulacji i próbie odbudowania życia po traumie. Rok w więzieniu i walka o wolność. Historia Artura Ligęski odbiła się szerokim echem O Arturze Ligęsce zrobiło się głośno w 2018 roku, kiedy wyjechał do Dubaju, gdzie — jak później opowiadał — miał rozpocząć nowy etap życia. Kilka miesięcy później, podczas próby powrotu do Europy, został zatrzymany na lotnisku i aresztowany pod zarzutem posiadania narkotyków. Substancji nigdy przy nim nie znaleziono, a badania nie wykazały ich obecności w organizmie. Mimo to trafił do więzienia w Abu Zabi. Ligęska twierdził później, że za jego zatrzymaniem miały stać osobiste relacje i obsesyjne uczucie syna jednego z szejków. W styczniu 2019 roku usłyszał wyrok dożywotniego więzienia. Jego sprawa wywołała ogromne poruszenie w Polsce, a w działania na rzecz jego uwolnienia zaangażowali się politycy i polska dyplomacja. Po wielu miesiącach starań udało się doprowadzić do jego zwolnienia — w maju 2019 roku wrócił do kraju. Po powrocie próbował odnaleźć się na nowo. Zaczął mówić publicznie o traumie, samotności i błędach, które — jak sam przyznawał — popełniał przez lata. Swoje doświadczenia opisał w autobiograficznej książce "Inna miłość szejka", która stała się świadectwem życia po psychicznej i emocjonalnej katastrofie. Artur Ligęska próbował zacząć od nowa Po opuszczeniu więzienia Artur Ligęska wielokrotnie podkreślał, że pobyt w Emiratach Arabskich całkowicie zmienił jego sposób patrzenia na życie. W wywiadach i książce pisał o terapii, walce z uzależnieniem oraz potrzebie zmierzenia się z własną samotnością. Przyznawał, że przez lata uciekał od niej w relacje, pracę i życie towarzyskie. W swoich wspomnieniach otwarcie mówił również o kryzysie psychicznym. Pisał, że dopiero więzienna izolacja zmusiła go do zatrzymania się i konfrontacji z samym sobą. Chciał wykorzystać swoje doświadczenia, by pomagać innym — marzył o pracy mówcy motywacyjnego i planował nowy rozdział życia. Informacja o jego śmierci pojawiła się nagle. Artur Ligęska został znaleziony martwy w jednym z mieszkań w Amsterdamie. Miał 40 lat. Okoliczności jego śmierci do dziś pozostają niejasne, co tylko spotęgowało emocje wokół tej historii. Dziś, pięć lat po tamtych wydarzeniach, jego los nadal pozostaje symbolem tego, jak cienka bywa granica między spektakularnym sukcesem a osobistym dramatem.
45-letni gwiazdor Netfliksa nie żyje. Kulisy tragedii wstrząsnęły fanami „Virgin River”
Śmierć Stewarta McLeana wstrząsnęła fanami seriali Netfliksa. 45-letni aktor znany z „Virgin River” i „Arrow” zaginął 15 maja, a jego ciało odnaleziono tydzień później w pobliżu domu w Lions Bay. Kanadyjska policja potwierdziła już, że sprawa jest traktowana jako zabójstwo. Trwa intensywne śledztwo, a śledczy analizują monitoring i przesłuchują świadków.
Świat seriali pogrążył się w żałobie. Stewart McLean, aktor znany z popularnych produkcji Netfliksa „Virgin River” i „Arrow”, nie żyje. Informacja o śmierci 45-latka pojawiła się zaledwie kilka dni po tym, jak media obiegły doniesienia o jego tajemniczym zaginięciu. Dziś wiadomo już, że sprawą zajmuje się kanadyjska policja, a śledczy nie mają wątpliwości, okoliczności śmierci aktora są niezwykle niepokojące. Stewart McLean zaginął kilka dni przed odnalezieniem ciała Według ustaleń służb Stewart McLean po raz ostatni był widziany 15 maja w swoim domu w Lions Bay w Kolumbii Brytyjskiej. Kiedy przez kolejne dni nie kontaktował się z bliskimi, zgłoszono jego zaginięcie. Poszukiwania trwały tydzień i zakończyły się dramatycznym odkryciem. Ciało aktora odnaleziono w pobliżu miejsca zamieszkania. Szokujące informacje potwierdziła już Kanadyjska Zintegrowana Grupa ds. Dochodzeń w Sprawie Zabójstw (IHIT). Policja oficjalnie poinformowała, że sprawa traktowana jest jako zabójstwo. Na razie śledczy nie zdradzają szczegółów dotyczących możliwego motywu ani okoliczności śmierci gwiazdora. O śmierci Stewarta McLeana poinformowała również reprezentująca go agencja Lucas Talent. W emocjonalnym oświadczeniu opublikowanym w mediach społecznościowych przedstawiciele aktora nie kryli ogromnego smutku. „Z wielkim smutkiem żegnamy naszego ukochanego klienta, Stewa McLeana. Współpraca z nim zawsze była ogromną przyjemnością — był oddany, profesjonalny, pełen zapału i nieustannie rozśmieszał wszystkich wokół”, przekazano. CZYTAJ TEŻ: Polsat Hit Festiwal 2026. Hołd dla Krawczyka zamienił się w lawinę komentarzy. Widzowie nie wytrzymali po występie Maleńczuka Trwa śledztwo w sprawie śmierci aktora W dalszej części wpisu podkreślono, że wiadomość o śmierci aktora poruszyła całe środowisko filmowe. Jak ujawniono, do agencji zaczęły napływać kondolencje od reżyserów castingu i osób współpracujących z McLeanem. „Wielu reżyserów castingu przesłało kondolencje rodzinie Stewa oraz naszej agencji, a każda wiadomość brzmi podobnie: co za wspaniały człowiek, jak bardzo wszystkim będzie go brakować”, dodano. Policja prowadzi obecnie intensywne śledztwo. Funkcjonariusze analizują monitoring i próbują odtworzyć ostatnie dni życia aktora. Śledczy przesłuchują także osoby, które mogły mieć kontakt z McLeanem przed jego zaginięciem. „Bierzemy pod uwagę wszystkie dostępne tropy, starając się znaleźć odpowiedzi dla rodziny, przyjaciół i bliskich pana McLeana", czytamy. Głos w sprawie zabrała także Esther Tupper z IHIT. Jak przekazała, dochodzenie cały czas trwa, a policja apeluje do świadków o pomoc. „Kontynuujemy zbieranie i analizowanie dowodów, przeglądamy nagrania z monitoringu oraz prowadzimy rozmowy z osobami, które mogły mieć kontakt z panem McLeanem przed 15 maja”, podkreśliła. Fani aktora nie kryją poruszenia. W mediach społecznościowych pojawiły się setki wpisów pełnych niedowierzania i żalu. Dla wielu widzów Stewart McLean był jedną z charakterystycznych twarzy serialowych hitów ostatnich lat. Jego nagła śmierć i tajemnicze okoliczności tragedii sprawiły, że sprawa budzi ogromne emocje nie tylko w Kanadzie, ale i wśród fanów na całym świecie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wielki nieobecny podczas koncertu poświęconego Krawczykowi. Syn wybitnego muzyka został pominięty na Polsat Hit Festiwal?
Władysław Hańcza wiedział, kiedy umrze. Odszedł tak, jak przepowiedziała mu wróżka
Władysław Hańcza przez lata bawił i wzruszał miliony widzów jako kultowy Kargul z filmu „Sami swoi”. Choć był jedną z największych gwiazd polskiego kina, do sławy podchodził z dystansem. Przez całe życie pamiętał jednak tajemniczą przepowiednię wróżki, która miała określić moment jego śmierci. Gdy w 1977 roku nagle trafił do szpitala, słowa usłyszane w młodości wróciły ze zdwojoną siłą.
Największą popularność i sympatię telewidzów zyskał dzięki roli Kargula w kultowym już filmie — Sami Swoim. Władysław Hańcza nigdy jednak nie marzył o wielkiej karierze, a do popularności podchodził z dystansem. Korzystał z życia i czerpał z niego garściami, gdyż od zawsze miał w głowie przepowiednię wróżki, którą usłyszał w bardzo młodym wieku... Władysław Hańcza — kariera Nie planował zostać aktorem. Na początku wiązał swoją przyszłość z inżynierią, zaś później chciał przejąć rodzinny biznes włókienniczy. Życie jednak napisało mu inny scenariusz. Władysław Hańcza pokochał literaturę i postanowił zrekrutować się na studia filologii polskiej. I to właśnie tam zrozumiał, że praca na scenie jest jego największym powołaniem. W 1927 roku zapisał się do Szkoły Dramatycznej w Poznaniu i tak zaczęła się jego przygoda ze światem artystycznym. Na początku grał w teatrach w: Katowicach, Poznaniu, Łodzi czy Toruniu. Następnie przeprowadził się do Warszawy, gdzie został zatrudniony w Teatrze Narodowym. Władysław Hańcza zachwycał talentem i osobowością. Krytycy oraz widzowie po każdym spektaklu z jego udziałem nie szczędzili mu komplementów. I choć jego kariera szybko się rozwijała, marzenia artysty przerwał wybuch wojny. Dopiero w 1946 roku wystąpił w powojennej produkcji — Dwie godziny, po której nazwano go nadzieją kina. Aktor na przestrzeni lat współpracował z najlepszymi reżyserami w kraju, takimi jak: Kazimierz Kutz, Andrzej Wajda czy Jerzy Gruza. Na swoim koncie miał około 40 znaczących ról. Ale to właśnie filmowy Kargul najbardziej chwycił za serca Polek i Polaków. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ikona literatury uchodziła za skandalistkę, nawet ksiądz odmówił jej pogrzebu. Jej życie prywatne szokowało bardziej niż książki Przyczyna śmierci Władysława Hańczy Poza pracą, którą traktował jak przygodę, lubił dobrą zabawę, ryzyko i spontaniczność. Nie znosił nudy. „Gram w filmie bynajmniej nie ze względu na zarobki. Mnie raczej chodzi o pewien zapis siebie, o przekaz. Chciałoby się w tym zawodzie coś po sobie zostawić. A film i telewizja dają taką szansę", mówił. Do ciężkiej pracy i korzystania z życia napędziła go pewna przepowiednia wróżki, którą usłyszał w młodości. I choć nie traktował jej poważnie, od czasu do czasu sobie o niej przypominał. „Moja zachłanność wynika z pośpiechu. Kto wie, co komu pisane? Przepowiedziano mi, że umrę w 72. roku życia, niewiele czasu zostało, by cieszyć się uśmiechami losu", zwierzał się w jednym z wywiadów. Jak wyglądały jego ostatnie chwile? W 1977 roku zapowiedział koniec kariery aktorskiej, jednak chciał jeszcze zagrać majora Hawryłowicza w dramacie — Fantazy. Tego samego roku, w listopadzie, wraz z żoną Barbarą wyjechał na Sycylię. Niestety to była jedna z najgorszych ich wycieczek. Dlaczego? Otóż aktor tam bardzo źle się czuł i wraz z ukochaną postanowili wcześniej wrócić do kraju. Stan zdrowia ulubieńca publiczności jednak się nie poprawił i po powrocie do Polski trafił do szpitala. Lekarze jednak nie mogli ustalić, co jest przyczyną złego samopoczucia... Władysław Hańcza odszedł nagle 19 listopada 1977 roku w wieku 72 lat. Tak jak przewidziała wróżka... CZYTAJ TEŻ: Świat mówił o romansie z papieżem. Kim była Anna Teresa Tymieniecka? „Kiedy byli razem, panował między nimi szczególny klimat”
Krzysztof Piesiewicz stracił matkę w tragicznych okolicznościach. Za zamkniętymi drzwiami rozegrał się dramat
Krzysztof Piesiewicz był człowiekiem wielu światów — wybitnym adwokatem, scenarzystą filmowym, senatorem i jednym z najbliższych współpracowników Krzysztofa Kieślowskiego. Za publicznym życiorysem kryła się jednak osobista tragedia, o której przez lata mówił niezwykle rzadko. Gdy dziś media obiegła informacja o jego śmierci w wieku 80 lat, wróciły również wspomnienia o brutalnym morderstwie jego matki — zbrodni, która naznaczyła go na całe życie.
Pierwsze skojarzenia z Krzysztofem Piesiewiczem prowadzą do kina i wielkich procesów politycznych lat 80. Dla jednych był współtwórcą "Dekalogu" i trylogii "Trzy kolory", dla innych prawnikiem związanym z procesem zabójców księdza Jerzego Popiełuszki. Jednak prywatnie przez dekady nosił w sobie doświadczenie, którego — jak sam przyznawał — nigdy nie udało się całkowicie oswoić. Krzysztof Piesiewicz nie żyje. Kim był człowiek, który współtworzył kino Kieślowskiego? Krzysztof Piesiewicz zmarł 14 maja 2026 roku w wieku 80 lat. Był jedną z najbardziej niejednoznacznych i fascynujących postaci polskiego życia publicznego ostatnich dekad — cenionym adwokatem, scenarzystą, politykiem i intelektualistą. Urodził się 25 października 1945 roku w Warszawie. Ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim, choć — jak sam przyznawał po latach — początkowo marzył o filozofii i szkole filmowej. W czasie stanu wojennego bronił działaczy opozycji demokratycznej i był oskarżycielem posiłkowym w procesie zabójców księdza Jerzego Popiełuszki. Równolegle tworzył z Krzysztofem Kieślowskim jeden z najważniejszych duetów w historii polskiego kina. Wspólnie napisali scenariusze do "Dekalogu", "Krótkiego filmu o zabijaniu" czy trylogii "Trzy kolory", nominowanej do Oscara. Choć przez lata pozostawał człowiekiem świata kultury i polityki, bardzo chronił prywatność. Nawet kiedy sam znalazł się w centrum medialnych skandali, rzadko odpowiadał emocją. W jego wypowiedziach częściej pojawiały się zmęczenie i smutek niż gniew. Być może dlatego, że najtrudniejsze doświadczenie przeżył dużo wcześniej — w ciszy własnego domu. ZOBACZ TEŻ: Stanisława Celińska i jej piosenki. Śpiewała tak, jakby chciała ukoić cudzy ból. "Staram się nieść słońce w ramionach" Morderstwo matki Krzysztofa Piesiewicza. Trauma, do której wracał przez całe życie 22 lipca 1989 roku zamordowana została matka Krzysztofa Piesiewicza, 82-letnia Aniela Piesiewicz. Okoliczności tej zbrodni od początku budziły ogromne emocje — także dlatego, że ciało kobiety zostało skrępowane w sposób przywodzący na myśl zabójstwo księdza Jerzego Popiełuszki. Sam Piesiewicz był wtedy oskarżycielem posiłkowym w procesie jego morderców. Przez lata bardzo rzadko wracał publicznie do tamtych wydarzeń. Kiedy jednak w 2011 roku rozmawiał z Ewą Usowicz dla "Rzeczpospolitej", opowiedział o ostatnim wieczorze przed śmiercią matki. Siedział wtedy z Krzysztofem Kieślowskim i pracował nad scenariuszem. Wiedział, że powinien już jechać — matka czekała na lekarstwa, które codziennie zostawiał jej przy łóżku. Jak wspominał później w książce Hanny Krall "Biała Maria", zadzwonił do niej, że będzie, ale rozmowa przeciągała się coraz bardziej. W końcu podjechał pod dom, zobaczył zapalone światło i… nie wszedł, bo bał się ją obudzić. Następnego dnia znalazł matkę martwą. To doświadczenie zostawiło w nim ogromne poczucie winy. W wywiadzie przyznał jednak, że z czasem zrozumiał coś jeszcze — że tamtej nocy sam mógł zginąć. "Gdybym wszedł na górę, pewnie bym nie żył. Zabójcy zostawili tam maczetę" — mówił. Kim była Aniela Piesiewicz? Dawała synowi spokój i poczucie bezpieczeństwa W rozmowie z Ewą Usowicz Krzysztof Piesiewicz niezwykle ciepło mówił o swojej matce. To właśnie ona najlepiej go rozumiała. Gdy jako licealista bardziej interesował się kinem, muzeami i książkami niż szkołą, nie próbowała go zmieniać na siłę. "Mama jednak miała w sobie jakiś taki spokój i pewność, że wyjdę na ludzi" — wyznał wówczas. W tej samej rozmowie wspominał, że miał mnóstwo nieusprawiedliwionych nieobecności, chodził do kina zamiast na lekcje, a nawet powtarzał klasę. Mimo to matka nigdy nie odebrała mu wiary w siebie. Później ukończył studia prawnicze ze średnią 4,5. Aniela Piesiewicz była kobietą niezwykle nowoczesną jak na swoje czasy. Nie była prawniczką jak jej mąż. Ukończyła Centralny Instytut Wychowania Fizycznego — dzisiejszą AWF — należąc do grona pierwszych absolwentek uczelni. Syn wspominał ją z podziwem: "Mama zakładała z ojcem pierwsze ośrodki zdrowia na Podlasiu. Potem zaczęła studiować historię, ale przerwała. Została wicedyrektorką gimnazjum." Rodzina Piesiewiczów przeszła przez dramat wojny i utraty niemal wszystkiego. Jak wspominał scenarzysta, jego rodzice w 1938 roku wybudowali pierwszy dom, ale wojna odebrała im cały dorobek życia: "Wszystko stracili, a przecież w 1938 r. zbudowali swój pierwszy dom." Po śmierci matki znalazł jej zapiski z początku 1945 roku. Krótkie notatki, które po latach stały się dla niego świadectwem tamtego czasu: "Odnotowała [...], że właśnie wkroczyli Rosjanie, jest mroźna zima. Nie ma co jeść, a właśnie jest ze mną w ciąży." SPRAWDŹ TEŻ: Uciekły z domu w dniu 18. urodzin, potem wywołały skandal na całą Warszawę. Najsłynniejsze bliźniaczki PRL-u żyły inaczej niż wszyscy źródło: https://www.rp.pl/plus-minus/art14395341-krzysztof-piesiewicz-godnosc-jest-niekiedy-wazniejsza-niz-zycie
Krzysztof Piesiewicz odszedł w wieku 80 lat. Tak zapisał się w historii polskiego kina i polityki
Krzysztof Piesiewicz nie żyje. Wiadomość o śmierci wybitnego scenarzysty, adwokata i byłego senatora obiegła Polskę w czwartek, wywołując poruszenie zarówno w świecie kultury, jak i polityki. Miał 80 lat. Przez dekady pozostawał jedną z najważniejszych postaci polskiego kina autorskiego i bliskim współpracownikiem Krzysztofa Kieślowskiego.
Był człowiekiem wielu ról — prawnikiem zaangażowanym w sprawy opozycjonistów w czasach PRL, politykiem obecnym w życiu publicznym po 1989 roku, a także współautorem filmów, które na trwałe wpisały się w historię europejskiego kina. Krzysztof Piesiewicz pozostawił po sobie nie tylko imponujący dorobek artystyczny, lecz także opowieść o wrażliwości, odpowiedzialności i potrzebie rozmowy o ludzkich emocjach oraz moralnych wyborach. Nie żyje Krzysztof Piesiewicz. Miał 80 lat Informacja o śmierci Krzysztofa Piesiewicza pojawiła się w mediach społecznościowych i bardzo szybko została podana dalej przez przedstawicieli świata polityki oraz kultury. Głos zabrała między innymi Małgorzata Kidawa-Błońska, która opublikowała poruszający wpis w serwisie X. "Bardzo smutna wiadomość. Nie żyje Krzysztof Piesiewicz, Senator, prawnik i twórca filmowy, współpracujący z Krzysztofem Kieślowskim. Autor scenariuszy, które na trwałe zapisały się w historii kina. Rodzinie i Bliskim składam wyrazy współczucia. Cześć Jego pamięci" — napisała marszałkini Senatu. Krzysztof Piesiewicz zmarł w wieku 80 lat. Dla wielu osób był symbolem inteligencji, artystycznej refleksji i wyjątkowej umiejętności opowiadania o człowieku w momentach granicznych. Jego odejście zamyka ważny rozdział polskiej kultury i życia publicznego. Kim był Krzysztof Piesiewicz? Prawnik, senator i człowiek zaangażowany społecznie Krzysztof Piesiewicz urodził się 25 października 1945 roku w Warszawie. Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, a następnie rozpoczął praktykę adwokacką. W latach 80. angażował się w obronę działaczy opozycji demokratycznej i "Solidarności". Był również oskarżycielem posiłkowym w procesie dotyczącym zabójstwa księdza Jerzego Popiełuszki — sprawy, która stała się jednym z symboli dramatycznych realiów PRL. Po przemianach ustrojowych zaangażował się także w działalność polityczną. Przez wiele lat pełnił funkcję senatora RP, zasiadając w Senacie kilku kadencji. Pracował między innymi w komisjach związanych z kulturą, praworządnością i sprawami zagranicznymi. Choć w późniejszych latach wycofał się z pierwszego planu politycznego, pozostawał postacią rozpoznawalną i komentowaną — również ze względu na medialne kontrowersje, które na pewnym etapie mocno odbiły się na jego życiu publicznym. Przez całe życie łączył jednak świat prawa z głębokim zainteresowaniem etyką, filozofią i kondycją człowieka. Te tematy później bardzo wyraźnie wybrzmiewały także w jego twórczości filmowej. ZOBACZ TEŻ: Ostatnie pożegnanie Stanisławy Celińskiej. Rodzina przekazała szczegóły uroczystości Krzysztof Piesiewicz i Krzysztof Kieślowski. Duet, który tworzył historię polskiego kina Dla widzów na całym świecie nazwisko Krzysztofa Piesiewicza na zawsze pozostanie związane z Krzysztofem Kieślowskim. Ich współpraca rozpoczęła się w latach 80., kiedy — jak wspominano wielokrotnie — połączyła ich wspólna wrażliwość i zainteresowanie moralnymi dylematami zwykłych ludzi. Pierwszym ważnym projektem był film "Bez końca", później przyszły kolejne produkcje, które dziś uznawane są za klasykę kina autorskiego. Razem stworzyli między innymi "Dekalog", "Podwójne życie Weroniki" oraz trylogię "Trzy kolory". Ich scenariusze były wielokrotnie nagradzane i nominowane do najważniejszych światowych wyróżnień, w tym do Oscara. Filmy, nad którymi pracowali, nie dawały prostych odpowiedzi — zamiast tego zmuszały do refleksji nad samotnością, przypadkiem, winą i miłością. Po śmierci Kieślowskiego Piesiewicz długo pozostawał strażnikiem pamięci o ich wspólnej twórczości. W wywiadach podkreślał, że kino było dla nich przede wszystkim próbą zrozumienia człowieka. Dziś wielu widzów wraca do tych filmów właśnie dlatego, że mimo upływu lat wciąż pozostają niezwykle aktualne i poruszające. SPRAWDŹ TEŻ: Syn Johna Lennona ujawnił poważne problemy zdrowotne. „Proszę, badajcie się”
Ostatnie pożegnanie Stanisławy Celińskiej. Rodzina przekazała szczegóły uroczystości
Nowe informacje dotyczące pogrzebu Stanisławy Celińskiej poruszyły fanów artystki. Rodzina przekazała datę i miejsce uroczystości żałobnych, publikując krótki, niezwykle emocjonalny komunikat. Wiadomo już, gdzie bliscy, przyjaciele oraz wielbiciele talentu aktorki będą mogli pożegnać ją po raz ostatni.
Informacja o śmierci Stanisławy Celińskiej wywołała ogromne poruszenie w świecie kultury i wśród widzów, którzy przez lata śledzili jej artystyczną drogę. Aktorka była jedną z najbardziej cenionych postaci polskiej sceny i ekranu, a jej charakterystyczny głos oraz niezwykła wrażliwość na zawsze zapisały się w pamięci publiczności. Stanisława Celińska zmarła 12 maja. Polska kultura pogrążyła się w żałobie 12 maja media obiegła wiadomość o śmierci artystki. W kolejnych godzinach pojawiały się liczne słowa pożegnania i wspomnienia osób związanych ze światem filmu, teatru i muzyki. Fani Stanisławy Celińskiej podkreślali nie tylko jej talent, ale również autentyczność i wyjątkową klasę, którą imponowała przez lata swojej działalności artystycznej. Wiele osób czekało również na informacje dotyczące ostatniego pożegnania aktorki. Teraz rodzina przekazała już oficjalne szczegóły uroczystości pogrzebowych. ZOBACZ TEŻ: Marek Sierocki ujawnił ostatnią rozmowę ze Stanisławą Celińską. Zdradził, z czym się zmagała Pogrzeb Stanisławy Celińskiej. Podano datę, godzinę i miejsce uroczystości Nowe informacje pojawiły się we wpisie opublikowanym w mediach społecznościowych. Rodzina przekazała dokładną datę oraz miejsce ceremonii pożegnalnej. W komunikacie napisano: "Szanowni Państwo, 21 maja pożegnamy Naszą Stasię. O godzinie 11 w Kościele Środowisk Twórczych w Warszawie przy Placu Teatralnym zostanie odprawiona Msza Żałobna, pogrzeb odbędzie się o godzinie 13 na Powązkach Wojskowych." Krótki wpis poruszył wiele osób. Szczególne emocje wywołały słowa "pożegnamy Naszą Stasię", które internauci odebrali jako bardzo osobiste i pełne ciepła pożegnanie artystki. Stanisława Celińska przez lata cieszyła się ogromnym szacunkiem publiczności. Widzowie cenili ją za role teatralne i filmowe, ale również za szczerość oraz wyjątkową obecność sceniczną. Nic więc dziwnego, że wiadomość o terminie pogrzebu spotkała się z tak silnym odzewem. SPRAWDŹ TEŻ: Szczepkowska odsłoniła kulisy decyzji Celińskiej. Wielu jej nie rozumiało. "To się nazywa wierność sobie"
Partnerka Łukasza Litewki ujawniła ich prywatne kadry. Ten widok porusza do łez. "Umarłam razem z nim"
Śmierć Łukasza Litewki poruszyła wiele osób, jednak dopiero reportaż "Uwaga! TVN" pokazał, jak ogromna tragedia rozgrywa się za zamkniętymi drzwiami. Partnerka zmarłego po raz pierwszy tak szczerze opowiedziała o bólu po stracie ukochanego. W materiale pojawiły się także prywatne zdjęcia pary, które dla wielu widzów okazały się wyjątkowo przejmujące.
Partnerka Łukasza Litewki zdecydowała się podzielić bardzo osobistym doświadczeniem i pokazać kadry z ich wspólnego życia, których wcześniej nie publikowano. Zdjęcia pełne czułości i codziennych momentów stały się symbolicznym świadectwem relacji, którą — jak podkreślali widzowie — widać było w każdym geście i spojrzeniu. Tragiczna śmierć Łukasza Litewki i reportaż "Uwaga! TVN" Reportaż "Uwaga! TVN" poruszył dziesiątki tysięcy widzów, którzy cenili sobie osobę i działalność Łukasza Litewki. Twórcy programu skupili się nie tylko na samej tragedii, ale przede wszystkim na ludziach, którzy pozostali z bólem i wspomnieniami. Materiał pokazał, jak wielką pustkę po sobie zostawił poseł i jak trudna jest codzienność jego najbliższych po tej stracie. Już od pierwszych minut uwagę widzów przyciągały prywatne fotografie pary. Były to zwyczajne momenty uchwycone między codziennością a wspólnym szczęściem. To właśnie ta autentyczność sprawiła, że reportaż wywołał tak silne emocje. ZOBACZ TEŻ: Partnerka Łukasza Litewki ujawniła, co przeżyła po tragedii. „Ludzie mieli teorie, że ja jestem w to zamieszana”. Teraz ze łzami w oczach opowiada o kulisy wspólnego życia Partnerka Łukasza Litewki zabrała głos. "Ja umarłam razem z nim" Najbardziej przejmującą częścią reportażu były słowa partnerki Łukasza Litewki. Kobieta z ogromną szczerością opowiedziała o bólu, którego — jak sama przyznała — nie da się opisać: "Nie ma takiej skali na tym świecie, która mogłaby opisać moją stratę. Jest to strata, która jest bezgraniczna. Tak naprawdę w tym momencie jestem pochłonięta przez mrok, w który nigdy nie chciałam zajrzeć. Budzę się z płaczem i wiem, że cały świat, który tworzyliśmy, który chcieliśmy tworzyć, nasze wszystkie plany, wspólne marzenia, po prostu ich już nie ma. Nie ma nic. Ja umarłam razem z nim." Ogromne emocje wzbudziły również niepublikowane wcześniej zdjęcia pokazane w materiale. Kadry pełne bliskości, uśmiechów i drobnych gestów pokazały relację opartą na silnym uczuciu i codziennej obecności. Dla wielu widzów właśnie te fotografie stały się najmocniejszym elementem reportażu — subtelnym, ale niezwykle wymownym obrazem miłości, która nagle została przerwana.
Nie żyje Maria Ihnatowicz "Mucha". Ikona polskiego plakatu odeszła w wieku 89 lat
Nie żyje Maria Ihnatowicz "Mucha" — jedna z najważniejszych polskich plakacistek i przedstawicielek Polskiej Szkoły Plakatu. Artystka miała 89 lat. Informację o jej śmierci przekazała w mediach społecznościowych wnuczka, Maria Herman. Twórczość „Muchy” przez dekady zachwycała odwagą, kolorem i charakterystycznym stylem, który do dziś inspiruje kolejne pokolenia grafików.
Pierwsze informacje o śmierci Marii Ihnatowicz pojawiły się 9 maja. Wzruszający wpis opublikowała jej wnuczka Maria Herman, która od lat popularyzowała dorobek artystki w mediach społecznościowych. Pod archiwalnym zdjęciem babci napisała krótko: "Babu, nie zostawaj mnie". Maria Ihnatowicz zmarła 8 maja 2026 roku. Była jedną z najbardziej charakterystycznych postaci polskiej grafiki użytkowej drugiej połowy XX wieku. Maria Ihnatowicz "Mucha" nie żyje. O śmierci artystki poinformowała wnuczka Informacja o odejściu Marii Ihnatowicz szybko obiegła środowisko artystyczne i miłośników Polskiej Szkoły Plakatu. W sieci pojawiły się liczne wspomnienia podkreślające, że "Mucha" była twórczynią o wyjątkowej wyobraźni i niepowtarzalnym języku wizualnym. Jej plakaty filmowe wyróżniały się odważną kolorystyką, ręcznym liternictwem i subtelną ironią. Maria Herman, wnuczka artystki, od kilku lat prowadziła konto poświęcone jej twórczości. Jak podkreślała wcześniej, zależało jej na przypomnieniu postaci babci, która przez lata pozostawała niedoceniana w opowieści o Polskiej Szkole Plakatu. To właśnie ona przekazała wiadomość o śmierci "Muchy" za pośrednictwem Instagrama. Kim była legenda polskiego plakatu, Maria Ihnatowicz "Mucha"? Maria Ihnatowicz urodziła się 1 grudnia 1937 roku w Brześciu. Studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni legendarnego profesora Henryka Tomaszewskiego, jednego z ojców Polskiej Szkoły Plakatu. Dyplom zdobyła w 1963 roku i szybko zaczęła tworzyć charakterystyczne plakaty filmowe oraz okładki książkowe. Przez lata współpracowała m.in. z redakcją VIVA!, wydawnictwami i instytucjami filmowymi, projektując plakaty do polskich i zagranicznych produkcji. Jej prace wyróżniały się malarskim stylem, lekkością i wyjątkowym wyczuciem koloru. Była jedną z niewielu kobiet zaliczanych do grona najważniejszych przedstawicieli Polskiej Szkoły Plakatu. W środowisku artystycznym znana była pod pseudonimem "Mucha".
Mąż Agnieszki Maciąg zdobył się na poruszające wyznanie o jej ostatnich chwilach. Dopiero wtedy pozwoliła sobie na łzy
9 maja Agnieszka Maciąg świętowałaby kolejne urodziny. Zostały wspomnienia, zdjęcia i słowa, które dziś wybrzmiewają mocniej niż kiedykolwiek. W reportażu wyemitowanym w "Dzień Dobry TVN" Robert Wolański po raz pierwszy tak otwarcie opowiedział o chorobie żony, jej sile, lęku i o tym, jak z odejściem ukochanej osoby próbują radzić sobie ich najbliżsi.
Przez lata Agnieszka Maciąg była dla wielu symbolem spokoju, kobiecej siły i harmonii. Nawet kiedy wycofała się z życia publicznego, wokół niej wciąż było dużo ciepła i uważności. Dlatego wiadomość o jej śmierci w listopadzie ubiegłego roku poruszyła tak wiele osób. Dziś, w dniu jej urodzin, szczególnie mocno wracają słowa Roberta Wolańskiego, który w szczerej rozmowie opowiedział nie tylko o chorobie żony, ale też o codzienności, która przez długi czas toczyła się obok diagnozy. "Nie od razu wszystko mi mówiła". Robert Wolański o chwili, w której dowiedział się o chorobie Agnieszki Maciąg Robert Wolański wspominał, że Agnieszka Maciąg do końca pozostała osobą niezwykle samodzielną i przyzwyczajoną do radzenia sobie z trudnościami po swojemu. W rozmowie opowiedział, że pierwsze sygnały pojawiły się jesienią 2022 roku, jednak długo nie zdawał sobie sprawy z tego, jak poważna jest sytuacja. "Agnieszka była taką osobą, która była silna, samodzielna i samowystarczalna. Skutkiem tego było to, że nie od razu wszystko mi mówiła. Początek to była końcówka wrzesień 2022 roku. Powiedziała mi, że coś tam się dzieje, że pójdzie, jest umówiona na wizytę do lekarza, żeby to sprawdzić, bo się niepokoi" — wspominał w rozmowie z Piotrem Wojtasikiem. Jak przyznał, jego żona odkładała wizyty lekarskie, bo zawsze znajdowało się coś pilniejszego, ważniejszego do zrobienia. Dopiero po czasie dowiedział się, że wcześniej kilkukrotnie umawiała konsultacje, na które ostatecznie nie dotarła. W pewnym momencie — już podczas leczenia — Agnieszka Maciąg miała wracać myślami do tamtych decyzji i zastanawiać się, czy wcześniejsza reakcja mogła coś zmienić. "Potem się dowiedziałem od naszej pani doktor, że umawiała się z nią trzy razy. Nigdy nie dotarła na wizytę, bo zawsze było coś ważniejszego. Był taki moment już w zaawansowanym momencie choroby, kiedy wyrzucała sobie to, że zaniedbała tę sytuację" — mówił jej mąż. Wolański opowiedział, że po wykonaniu badań diagnoza pojawiła się niemal natychmiast. Lekarze wykryli zaawansowanego raka szyjki macicy. Podkreślił również, że wbrew późniejszym spekulacjom nie była to wznowa wcześniejszej choroby nowotworowej. To właśnie wtedy mieli usłyszeć, że choroba będzie wymagała stałego leczenia i że od tej chwili ich życie już na zawsze się zmieni. Najtrudniejsze stało się nie pytanie o to, czy uda się całkowicie pokonać chorobę, ale jak długo będą mogli jeszcze żyć razem i jak będzie wyglądała ich codzienność. Najtrudniejszy moment przyszedł podczas chemioterapii. "Wtedy naprawdę zwątpiła" W reportażu Robert Wolański mówił o ogromnej pokorze, z jaką Agnieszka Maciąg podchodziła do choroby. Długo nie pozwalała sobie też na bezsilność. Wolański opowiadał, że mimo leczenia chciała zachować sprawczość i możliwie normalne życie. To dawało jej poczucie kontroli w czasie, gdy wszystko wokół zaczynało się zmieniać. Jak przyznał jej mąż, przełom nastąpił dopiero wtedy, gdy rozpoczęła się chemioterapia i pojawiły się fizyczne skutki leczenia. To właśnie ten moment miał być dla Agnieszki Maciąg najtrudniejszy emocjonalnie. Wcześniej bardzo chroniła swoje emocje, ale wtedy po raz pierwszy pozwoliła sobie na bezradność i łzy. "Miała wiele pokory w sobie. [...] Był taki moment, kiedy zwątpiła rzeczywiście we wszystko, w momencie, kiedy zaczęliśmy chemioterapię. Kiedy efekty tej chemioterapii fizycznie były już widoczne. I to był dla niej chyba najgorszy, najcięższy moment. Wtedy wielokrotnie płakała i już nawet tego nie ukrywała. Ale wcześniej była pełna energii. W ogóle była samodzielna. Jeździła samochodem przez wiele, wiele miesięcy" — opowiadał. ZOBACZ TEŻ: To uczucie nie odeszło razem z nią. Robert Wolański o Agnieszce Maciąg w poruszającej opowieści o miłości bez końca Robert Wolański o dzieciach Agnieszki Maciąg. "Nie chciałem powtórzyć błędu ze swojego dzieciństwa" W rozmowie pojawił się także temat dzieci — syna Michała i córki Heleny. Robert Wolański przyznał, że każdy z nich przeżywa stratę inaczej. Michał, mimo dorosłości i samodzielności, bardzo mocno odczuł odejście mamy i był obecny przy niej do ostatnich chwil w szpitalu. "Michał jest osobą dorosłą i zupełnie niezależną. Ale bardzo cierpi. Przeżywa to ogromnie. Był z nami w szpitalu w ostatnich dniach. Myślę, że nie do końca wszystko jeszcze my rozumiemy wszyscy. Któregoś dnia dojdzie to do nas bardziej. [...] Helena bardzo dobrze sobie z tym radzi, można powiedzieć" — wyznał. Szczególnie poruszająco Wolański mówił o trzynastoletniej Helenie. Wspomniał własne dzieciństwo i śmierć swojej mamy, której doświadczył jako dziesięciolatek. To właśnie tamte doświadczenia sprawiły, że tym razem chciał postąpić inaczej. Opowiadając o córce, podkreślał, że zależało mu na szczerości, rozmowie i obecności. "Przypominałem sobie moment mojego życia bardzo podobny. Bo straciłem mamę w wieku dziesięciu lat. Praktycznie w ten sam sposób. W głowie miałem tylko to, jak odbierze to na trzynastoletni umysł i trzynastoletnie serce. Wydaje mi się, że rozmawialiśmy o tym wystarczająco dużo. Nie chciałem jej postawić w takiej sytuacji, jak postawiono mnie w dzieciństwie, że odsunięto mnie od wszystkiego, o nic mnie nie pytano" — opowiadał. Dziś, w dniu urodzin Agnieszki Maciąg, te słowa brzmią szczególnie mocno. To poruszający zapis doświadczenia rodziny, która próbowała przejść przez chorobę razem — najbliżej siebie, jak tylko było to możliwe. SPRAWDŹ TEŻ: Partnerka Łukasza Litewki opublikowała poruszające życzenia w dniu jego urodzin. "Moim domem zawsze byłeś Ty"
Partnerka Łukasza Litewki opublikowała poruszające życzenia w dniu jego urodzin. "Moim domem zawsze byłeś Ty"
Partnerka zmarłego Łukasza Litewki opublikowała na Instagramie niezwykle emocjonalny wpis z okazji jego urodzin. Wspomnienie ostatniej niespodzianki, refleksje o czasie i przejmujące wyznanie o pustce po stracie poruszyły internautów. Jej słowa trudno czytać bez wzruszenia.
Wpis opublikowany przez ukochaną Łukasza Litewki stał się intymnym listem o tęsknocie, żałobie i miłości, która — mimo śmierci — wciąż pozostaje obecna w codzienności. W relacji opublikowanej na Instagramie wróciła pamięcią do ostatniej imprezy niespodzianki, którą wspólnie zorganizowali dla niego kilka miesięcy wcześniej. To właśnie wtedy padły słowa, które dziś nabrały wyjątkowo bolesnego znaczenia. Partnerka Łukasza Litewki wróciła wspomnieniami do ostatniej niespodzianki W pierwszej części instagramowej relacji partnerka Łukasza Litewki przypomniała wydarzenie z 1 lutego — ostatnią imprezę niespodziankę, którą przygotowali wspólnie dla niego bliscy i przyjaciele. Jak wyznała, przemowę na tamten wieczór pisała „prosto z serca”, mając świadomość, że dla Litewki największą wartością była obecność ludzi i wspólnie spędzony czas. To właśnie motyw czasu najmocniej wybrzmiał w jej słowach. Podkreśliła, że ukochany nie oczekiwał od innych prezentów ani wielkich gestów. Najważniejsze było dla niego to, że ktoś chciał po prostu być obok. Dziś te wspomnienia nabrały jeszcze bardziej symbolicznego znaczenia. "Nikt z Was tak naprawdę nie musiał tutaj być, mogliście spędzić miły wieczór w rodzinnym gronie, odpocząć po ciężkiej pracy… ale jesteście, więc dajecie Łukaszowi coś, czego nikt już wam nigdy nie odda, coś, czego nie kupicie za żadne pieniądze…. czas… Jest to najpiękniejszy prezent". To słowa przemowy, którą pisałam prosto z serca na ostatnią imprezę niespodziankę, którą zorganizowaliśmy dla Ciebie wspólnie 1 lutego. Wiedziałam, że nie oczekujesz od innych niczego więcej niż czas. Czas, który uciekał Ci przez palce. Czas, który był dla Ciebie cenniejszy niż złoto. Czas, który się skończył…" - napisała Natalia. ZOBACZ TEŻ: Łukasz Litewka skończyłby dziś 37 lat. Tak zapisał się w pamięci ludzi i zwierząt, którym pomagał "Moim domem zawsze byłeś Ty". Przejmujące słowa opublikowane na Instagramie Największe emocje wywołała jednak druga część wpisu, w której partnerka Łukasza Litewki opisała codzienność po jego odejściu. W relacji nie zabrakło niezwykle osobistych wyznań o tęsknocie i ciszy, która pojawiła się w miejscu, które wcześniej nazywała domem. "Szukam Cię w każdym oddechu, w każdym szumie wiatru, w każdym śpiewie ptaków - czuję, choć nie mogę dotknąć, a tępa cisza w miejscu, które nazywałam domem, wyżera od środka, bo moim domem zawsze byłeś Ty. Choć pochłonęła mnie całkowita ciemność, w którą nigdy nie chciałam zajrzeć - wiem, że Ty odnalazłeś już swój błękit. Swoje niebo" — czytamy... Na końcu relacji dodała jeszcze jeden symboliczny fragment, który szczególnie poruszył obserwatorów. Zapewniła ukochanego, że nadal pielęgnuje wszystkie domowe rośliny, które były jego oczkiem w głowie. "Możesz być spokojny" — napisała, zamykając wpis prostymi słowami, za którymi kryje się ogrom emocji. Internauci nie kryli wzruszenia. Wielu przyznało, że słowa partnerki Łukasza Litewki trudno przeczytać bez łez... SPRAWDŹ TEŻ: To uczucie nie odeszło razem z nią. Robert Wolański o Agnieszce Maciąg w poruszającej opowieści o miłości bez końca
To uczucie nie odeszło razem z nią. Robert Wolański o Agnieszce Maciąg w poruszającej opowieści o miłości bez końca
Agnieszka Maciąg odeszła 27 listopada 2025 roku, zostawiając po sobie ciszę, której nie da się wypełnić. W dniu jej urodzin wraca jednak coś więcej niż smutek – wraca miłość. Robert Wolański, jej mąż i towarzysz życia przez niemal trzy dekady, każdego dnia daje świadectwo uczucia, które nie zna granic czasu ani śmierci. Jego słowa poruszają, uczą i przypominają, że prawdziwa bliskość nie znika – zmienia tylko formę.
To nie jest historia o stracie. To opowieść o obecności, która trwa mimo nieobecności. O codzienności budowanej na wspomnieniach, znakach i czułości, której nie da się zamknąć w przeszłości. W swoich poruszających wpisach Robert Wolański odsłania najbardziej intymne emocje – ból, tęsknotę, ale też wdzięczność i nadzieję, które splatają się w jedną, niezwykle ludzką narrację o miłości silniejszej niż śmierć. Agnieszka Maciąg obchodziłaby dziś urodziny. Kilka miesięcy po jej odejściu świat wciąż uczy się żyć bez niej Agnieszka Maciąg przyszła na świat 9 maja 1969 roku. Zmarła 27 listopada 2025 roku, pozostawiając po sobie nie tylko imponujący dorobek artystyczny, ale przede wszystkim emocjonalną przestrzeń, której nie da się niczym zastąpić. Była modelką, autorką bestsellerowych książek, mentorką i przewodniczką dla wielu kobiet, które w jej słowach odnajdywały sens i ukojenie. Dziś, w dniu jej urodzin, wspomnienia o niej stają się jeszcze bardziej intensywne. Nie mają w sobie jednak wyłącznie bólu – jest w nich także światło, które sama przez lata zapalała w innych. Jej wrażliwość, uważność na życie i niezwykła zdolność dostrzegania piękna w codzienności sprawiają, że dla wielu wciąż pozostaje obecna. Najmocniej – w sercu człowieka, który był przy niej najbliżej. Robert Wolański i Agnieszka Maciąg. Historia miłości, która dojrzewała przez 29 lat wspólnego życia Ich historia nie była historią chwilowego zauroczenia. To była relacja budowana latami, świadomie, uważnie, z ogromnym szacunkiem dla siebie nawzajem. Przez 29 lat tworzyli wspólny świat, w którym liczyły się nie tylko uczucia, ale też rozwój, duchowość i codzienna bliskość. Jak sam wspomina Robert Wolański, ich miłość była niemal bezwarunkowa. "Staliśmy za sobą murem. Byliśmy obok siebie, dla siebie i ze sobą – do końca". Nie mówili na początku "kocham cię", jakby chcąc ochronić to, co dopiero się rodziło. Zamiast tego mówili: "na zawsze". I to "na zawsze" nie skończyło się wraz z jej odejściem. Był przy niej do ostatnich chwil. Towarzyszył jej nie tylko jako mąż, ale jako partner w najgłębszym znaczeniu tego słowa – obecny, uważny, oddany. Ich relacja opierała się na prawdzie, wzajemności i zaufaniu, które – jak sam podkreśla – obejmowało nie tylko ich samych, ale też coś większego: życie, energię, duchowość. ZOBACZ TEŻ: W dzieciństwie uległa poważnemu wypadkowi, cudem uszła z życiem. Już wtedy mówiła, że oszukała przeznaczenie "To jak rozmowa, za którą tęsknię najbardziej". Codzienność bez niej i próba odnalezienia jej obecności Po śmierci Agnieszki codzienność Roberta Wolańskiego rozpadła się na fragmenty, które próbuje na nowo ułożyć. W tej nowej rzeczywistości nie ma już fizycznej obecności ukochanej osoby, ale jest coś, co okazuje się równie silne – pamięć i duchowa więź. "Teraz gdy nie mogę usłyszeć jej rady, każdego ranka biorę jeden z zestawów kart afirmacyjnych i proszę Ją o pomoc. To jak rozmowa, za którą tęsknię najbardziej. To jak dotyk" – pisze. W tych prostych słowach zawiera się cała głębia tęsknoty, ale też niezwykła próba utrzymania relacji, która nie została przerwana – jedynie zmieniła formę. Otacza się jej rzeczami, wraca do jej notatek, czyta jej książki. W nich szuka odpowiedzi, wsparcia, sensu. "Mam wrażenie, że jest tam całe jej i nasze życie" – przyznaje, stojąc przed półkami pełnymi zapisanych przez nią zeszytów. To właśnie w tych drobnych gestach codzienności widać, jak bardzo miłość potrafi przekraczać granice fizycznej obecności. Miłość silniejsza niż śmierć. Wspomnienia, które nie ranią, lecz uczą żyć na nowo Żałoba nie ma jednego rytmu. Nie kończy się wraz z pogrzebem ani upływem czasu. Robert Wolański opisuje ją jako proces, w którym ból stopniowo zmienia swoje oblicze. "Najtrudniejsze w pustce jest to, że nie znika… Ale może trzeba nauczyć się w niej być" – pisze, trafnie oddając doświadczenie, którego nie da się przyspieszyć ani uprościć. Z czasem jednak pojawia się coś nowego. Wspomnienia przestają być wyłącznie źródłem cierpienia. Zaczynają przynosić ciepło. "Ta przestrzeń… może stać się miejscem, w którym nadal w pewien sposób trwa Jej obecność – już nie obok mnie, ale we mnie", pisze, opisując miłość, która przenosi się do innego wymiaru. Staje się częścią tożsamości, sposobem patrzenia na świat, cichą siłą, która pozwala iść dalej. SPRAWDŹ TEŻ: Separacja, rok milczenia i drugie oświadczyny. Agnieszka Maciąg i Robert Wolański pomimo kryzysu nigdy nie zwątpili w swoją miłość "Budzę się z miłością". Jak pamięć o Agnieszce Maciąg prowadzi go dalej przez życie Dziś każdy dzień zaczyna się dla niego od prostego, ale symbolicznego rytuału. "Zawsze pali się w domu świeczka obok Jej zdjęcia… Budzę się o świcie i mówię ‘dzień dobry’ do świata. Do Niej. Budzę się z Miłością". W tych gestach jest zarówno tęsknota, jak i siła. Bo choć nadal towarzyszy mu strach, niepewność i ból, coraz częściej pojawia się też coś innego – spokój. "Gdy teraz patrzę na Jej zdjęcie uśmiecham się na razie w sercu zamiast wybuchać płaczem" – przyznaje. To dowód na to, że miłość, nawet po stracie, potrafi prowadzić dalej. I może właśnie w tym tkwi jej największa siła – że nie kończy się wraz ze śmiercią. Że trwa. Cicho, głęboko, niezmiennie... Tekst powstał w oparciu o listy Roberta Wolańskiego do Agnieszki Maciąg na instagramowym profilu.
Mariusz Węgłowski od 25 lat jest zakochany w żonie Agnieszce. Ich szczęśliwe życie przerwała śmierć córki
Rzadko spotyka się w świecie show-biznesu tak pozytywnego, miłego i uczynnego człowieka, jakim jest Mariusz Węgłowski. Były policjant, a obecnie gwiazdor serialu „Policjantki i policjanci” słynie z optymizmu i dobrego humoru, którym zaraża wszystkich dookoła. Teraz na niego i jego ukochaną żonę Agnieszkę spadł potworny cios – śmierć ich jedynej córki Nikoli.
Od 13 lat wciela się w uwielbianą przez widzów postać Mikołaja Białacha w serialach „Policjantki i policjanci” oraz „Święty”. Nie dostał tej roli przypadkiem. Zanim zaczął swoją przygodę z aktorstwem, przez wiele lat pracował jako antyterrorysta! Twardziel o gołębim sercu. Jaki prywatnie jest Mariusz Węgłowski? Podczas wywiadu w „Halo, tu Polsat” został zapytany, czy wykorzystuje w serialu swoje doświadczenia z pracy w policji, powiedział: „Czerpię pełnymi garściami, ponieważ te wszystkie sytuacje na ekranie, które widzicie państwo w postaci strzelaniny, pogoni, taktycznych zachowań podczas interwencji, to przynoszą mi pewną łatwość". Właśnie te sceny akcji są znacznie bliższe Mariuszowi Węgłowskiemu niż wątki miłosne. „Wilka ciągnie do lasu, więc wolę wątki kryminalne i zagadki. Nieograniczona wyobraźnia scenarzystów powoduje, że to stale kręci. Ta moja przeszłość powoduje, że muszę być stale „facetem w akcji”. Tam cały czas coś się dzieje" - wyznał we wspomnianym wywiadzie. Czytaj także: Odeszła zbyt wcześnie. Nie żyje córka uwielbianego aktora. Nikola Węgłowska miała zaledwie 24 lata Na pytanie Telewizji TV4, jak radzi sobie z pracą na planie w ekstremalnych warunkach, najczęściej w plenerze, w deszczu i w mrozie, odpowiedział: „Ja się urodziłem w 1973 roku i wtedy były naprawdę srogie zimy. Jestem przyzwyczajony. Poza tym, od dawna codziennie rano morsuję, a kiedy nie mogę, to biorę zimny prysznic. A jeśli chodzi o pracę na planie po 12, 13 godzin, to w ogóle tego nie odczuwam, bo to jest dla mnie czas z ludźmi, których kocham.” O ile w serialach nie lubi scen miłosnych, to w życiu prywatnym jest romantykiem. Od ponad 25 lat jest zakochany w żonie Agnieszce. Widzowie mogli ją poznać w 2019 roku, gdy Mariusz Węgłowski wziął udział w „Tańcu z Gwiazdami”. Zaprezentował tam nie tylko świetną świetną kondycję, ale też poczucie rytmu i ogromne zdolności taneczne. Tańczył w parze z Kasią Vu Manh, udało im się dotrzeć aż do ósmego odcinka i zająć piąte miejsce. Na nagraniach programu zawsze towarzyszyła mu jego ukochana żona, Agnieszka. Kiedy patrzyło się na nich, wyglądali na parę, która dopiero co się poznała, tak bardzo byli w siebie wpatrzeni i zakochani. To się nie zmieniło od chwili, gdy się poznali. Agnieszka i Mariusz wciąż są blisko związani, co widać na zdjęciach, które żona aktora opublikowała z okazji niedawnej 25. rocznicy ślubu. Często dzielą się swoimi wspólnymi zdjęciami z egzotycznych wakacji w mediach społecznościowych. Na co dzień mieszkają na wsi Krzyżowice pod Wrocławiem. Teraz spotkała ich największa życiowa tragedia – śmierć ich jedynej córki Nikoli, która miała tylko 24 lata. Nie podano przyczyny tragedii. Pogrzeb odbył się 6 maja w Kobierzycach.
Po raz pierwszy tak otwarcie o żałobie. Justyna Kowalczyk porusza słowami o mężu
Śmierć Kacpra Tekielego wstrząsnęła całym sportowym światem. Justyna Kowalczyk przez długi czas milczała, dziś o żałobie mówi spokojnie, ale z ogromną siłą. W programie "Oko w oko" na TVP Sport opowiada o stracie, pokorze i tym, co pomaga jej iść dalej.
Justyna Kowalczyk po śmierci Kacpra Tekielego rzadko mówiła publicznie o tym, co się wydarzyło. W wywiadzie dla TVP Sport wraca do tamtych chwil i opisuje, jak wygląda jej codzienność po stracie. Skupia się na faktach, własnym podejściu i doświadczeniu, które – jak przyznaje – wciąż jest trudne. Justyna Kowalczyk w żałobie po śmierci męża. Kacper Tekieli zginął w Alpach Kacper Tekieli zginął 17 maja 2023 roku w szwajcarskich Alpach, w rejonie Jungfrau. Był w trakcie realizacji ambitnego projektu zdobycia wszystkich alpejskich czterotysięczników. Do tragedii doszło podczas zejścia — alpinista został porwany przez lawinę. Informacja o jego śmierci bardzo szybko obiegła media, wywołując poruszenie daleko poza środowiskiem wspinaczkowym. Tekieli od lat funkcjonował w świecie wysokich gór. Był świadomy ryzyka, jakie niesie alpinizm, i nie ukrywał, że jest ono wpisane w ten styl życia. Dla jego bliskich, w tym Justyny Kowalczyk, nie była to abstrakcja, lecz realna część codzienności. Mimo to moment, w którym ryzyko staje się faktem, zawsze przychodzi nagle i bez ostrzeżenia. Justyna Kowalczyk po stracie. Poruszające słowa sportsmenki W wywiadzie dla TVP Sport Justyna Kowalczyk mówi o śmierci męża w sposób spokojny. Nie unika trudnych tematów, ale też nie próbuje ich dramatyzować. "Nie. Mam w sobie bardzo dużo pokory, którą budowałam przez całe życie" — odpowiadała zapytana o to, czy czuje żal do losu. Jej postawa wynika w dużej mierze z doświadczeń sportowych. Lata rywalizacji nauczyły ją funkcjonowania w sytuacjach, na które nie ma się wpływu. W tym kontekście brak żalu nie oznacza braku emocji, ale raczej świadome podejście do rzeczywistości, której nie da się cofnąć: "Bardzo niepokorne byłoby myśleć, że mnie to musi ominąć, zwłaszcza w profesji, którą uprawiał mój mąż. Ryzyko w tej profesji jest duże. No i trafiło na niego, co jest ogromną tragedią. Jednak się wydarzyło". "Po wypadku, do tej pory wciąż, wiele osób do mnie pisze, kobiet, mężczyzn, którzy w różnych okolicznościach stanęli przed podobnym wyzwaniem" — dodała. Kowalczyk wspomniała też o sposobie myślenia, który pomagał jej w cięższych chwilach. Nie jest to jednak w pełni skuteczna metoda, czego nie zamierza ukrywać: "Jeśli nie myślisz o tym w taki sposób, że to tylko ja i nikt więcej na całym świecie, to jest łatwiej. Choć i tak zawsze jest trudno." TYLKO NA VIVA.PL: Terapia odmieniła jej życie. Iza Krzan szczerze o kontakcie z tatą i potrzebie wybaczenia: „Byłam zraniona” View oEmbed on the source website
Kto sfinansował kaucję za 57-letniego kierowcę w sprawie Łukasza Litewki? Prokurator zabrał głos
Sprawa śmiertelnego potrącenia Łukasza Litewki wstrząsnęła opinią publiczną. Teraz pojawiły się nowe informacje dotyczące kaucji wpłaconej za kierowcę. Kim są osoby, które zdecydowały się na ten krok i co wiadomo o samym zdarzeniu?
Wypadek z udziałem Łukasza Litewki wywołał szeroką dyskusję o bezpieczeństwie na drogach i odpowiedzialności kierowców. Choć od tragedii minęło już trochę czasu, sprawa wciąż budzi emocje, a kolejne ustalenia rzucają nowe światło na jej kulisy. Jednym z najbardziej komentowanych wątków stała się kwestia kaucji wpłaconej za 57-letniego kierowcę. Łukasz Litewka nie żyje. Śledztwo i pierwsze decyzje prokuratury Do tragicznego wypadku doszło, gdy Łukasz Litewka został potrącony przez samochód prowadzony przez 57-letniego mężczyznę. Zdarzenie miało dramatyczny przebieg, a jego skutki okazały się śmiertelne. Od samego początku sprawą zajęły się odpowiednie służby, które rozpoczęły szczegółowe postępowanie mające wyjaśnić wszystkie okoliczności. W toku śledztwa analizowano zarówno zachowanie kierowcy, jak i sytuację na drodze w chwili zdarzenia. Kluczowe było ustalenie, czy doszło do naruszenia przepisów ruchu drogowego oraz czy można mówić o winie kierującego. Sprawa szybko zyskała rozgłos medialny, stając się jednym z szerzej komentowanych przypadków ostatnich miesięcy. Prokuratura, prowadząc postępowanie, podjęła decyzję o zastosowaniu wobec kierowcy środków zapobiegawczych. Jednym z nich była kaucja majątkowa, która umożliwiła mężczyźnie opuszczenie aresztu. Tego rodzaju rozwiązanie jest stosowane w polskim systemie prawnym jako forma zabezpieczenia toku postępowania. W praktyce oznacza to, że podejrzany pozostaje na wolności, ale pod określonymi warunkami. Sama decyzja o kaucji nie przesądza o winie ani niewinności – jest jedynie elementem procedury. Mimo to wzbudziła duże zainteresowanie opinii publicznej, szczególnie w kontekście tragicznych okoliczności sprawy. Kto wpłacił kaucję za kierowcę, który potrącił Łukasza Litewkę? Wraz z rozwojem sprawy pojawiło się pytanie, kto zdecydował się wpłacić kaucję za 57-letniego kierowcę. Odpowiedzi udzielił Bartosz Kilian w rozmowie z "Faktem", rozwiewając wątpliwości wokół tej kwestii. Jak przekazano, środki na kaucję pochodziły od osób najbliższych mężczyźnie. "To były osoby dla niego najbliższe" – powiedział Kilian, wskazując jednoznacznie, że decyzja miała charakter prywatny i była związana z relacjami osobistymi, a nie działaniem instytucji czy podmiotów zewnętrznych. SPRAWDŹ TEŻ: Śmierć Łukasza Litewki skrywa więcej niż sądzono? Ten trop może wszystko zmienić
Jakub Łoza nie żyje. Aktor "Barw Szczęścia" dwa tygodnie wcześniej pisał o leczeniu
Jakub Łoza nie żyje. Informacja o śmierci aktora i kulturysty poruszyła wielu jego fanów. Rodzina przekazała oficjalne oświadczenie, a w mediach pojawiają się kolejne szczegóły dotyczące jego ostatnich dni oraz walki o zdrowie.
Wiadomość o odejściu Jakuba Łozy pojawiła się nagle i szybko obiegła media oraz środowisko artystyczne. Aktor, który przez lata łączył świat sceny i sportu, zmarł 3 maja nad ranem. Bliscy poprosili o uszanowanie prywatności, jednocześnie dziękując za wsparcie, jakie otrzymali w ostatnim czasie. Jakub Łoza nie żyje. Rodzina opublikowała poruszające oświadczenie Śmierć Jakuba Łozy została potwierdzona przez jego rodzinę w oficjalnym komunikacie, który pojawił się w sieci. Bliscy poinformowali, że aktor odszedł 3 maja o godzinie 3:00 nad ranem, pozostawiając po sobie ogromną pustkę. W oświadczeniu czytamy: "Z ogromnym smutkiem informujemy, że Jakub odszedł dnia 3 maja o godzinie 3:00 nad ranem. Dziękujemy wszystkim za wsparcie, obecność i każde dobre słowo w tym trudnym czasie. Informacje dotyczące ceremonii pogrzebowej zostaną podane w najbliższym czasie na tej stronie. Z wyrazami szacunku, Rodzina Jakuba". Kim był Jakub Łoza? Aktor, kulturysta i człowiek wielu pasji Jakub Łoza był postacią, która wymykała się prostym definicjom. Z jednej strony aktor, pojawiający się w produkcjach filmowych i telewizyjnych, z drugiej – pasjonat sportu i kulturystyki, dla którego ciało było narzędziem pracy, ale i wyrazem dyscypliny. Zyskał rozpoznawalność dzięki charakterystycznej sylwetce oraz wyrazistej obecności ekranowej. Choć nie należał do najbardziej medialnych gwiazd, konsekwentnie budował swoją drogę zawodową, łącząc różne obszary aktywności. Wył znany m.in. z epizodycznych ról w "Barwach szczęścia", "Szpitala św. Anny" oraz w filmie "Najpierw ucichły ptaki". Poza pracą zawodową pozostawał aktywny w mediach społecznościowych, gdzie dzielił się fragmentami codzienności, treningów i przemyśleń. Budował relację z odbiorcami opartą na szczerości i bezpośredniości, co sprawiało, że był odbierany jako osoba bliska, mimo swojej publicznej roli. Choroba i ostatnie tygodnie Jakuba Łozy Ostatnie tygodnie życia Jakuba Łozy były czasem, który – jak dziś wynika z relacji – przynosił coraz więcej niepokoju. "Dziś jestem w trakcie leczenia. To realny etap, przez który przechodzę. I nigdy nie pytałem: dlaczego ja?. Zawsze mówiłem: Jezu, ufam Tobie. Jeśli taka jest droga, przyjmuję ją. I wiesz co? Nigdy nie byłem spokojniejszy niż teraz" – pisał w mediach społecznościowych, zaledwie dwa tygodnie przed śmiercią. Jedną z osób, które zabrały głos po śmierci aktora, była jego agentka. Wspominała, że widziała go niedawno i nie zauważyła, że coś się zmieniło. "Śmierć Jakuba Łozy jest dla mnie absolutnym szokiem, wiadomością, która spadła jak grom z jasnego nieba. Jeszcze niedawno widywaliśmy się przy okazji pracy. Był aktywny, świetnie wyglądał, sprawiał wrażenie człowieka w pełni sił. Nic nie zapowiadało tragedii. Nie miałam żadnych informacji ani od niego, ani od jego bliskich, że zmaga się z jakimikolwiek problemami zdrowotnymi" – mówiła w rozmowie z "Faktem". Jego historia, choć zakończona zbyt wcześnie, pozostawia po sobie ślad – nie tylko w dorobku zawodowym, ale też w pamięci tych, którzy śledzili jego drogę.
Ten gest Marty Nawrockiej na pogrzebie Litewki nie był przypadkowy. Kryje się za nim niezwykła historia
Podczas pogrzebu posła Łukasza Litewki uwagę wielu przyciągnęła Nawrocka i jej symboliczny, cichy hołd. Historia tego gestu zaczęła się jednak znacznie wcześniej – i niesie ze sobą znacznie głębsze znaczenie.
Pogrzeb Łukasza Litewki był momentem refleksji, ale też przestrzenią, w której emocje wybrzmiewały najmocniej w ciszy. Hołd Nawrockiej zwrócił uwagę po tym, jak fotografka Alicja Stefaniuk opisała pewną niezwykłą historię. Marta Nawrocka w apaszce od Łukasza Litewki. Hołd dla posła poruszył Polaków To, co na pierwszy rzut oka mało wyglądać jak zwykły dodatek, w rzeczywistości miało konkretne znaczenie. Nawrocka nie wybrała tej apaszki przypadkowo. Kilka tygodni wcześniej otrzymała ją od samego Łukasza Litewki. Od tamtego momentu apaszka była przez nią noszona regularnie. Nie jako ozdoba, ale jako coś w rodzaju znaku pamięci i skojarzenia z konkretnymi wartościami, które Litewka reprezentował. Szczegółową historię opowiedziała Alicja Stefaniuk, fotografka pierwszej damy: "Ta historia zaczyna się 3 lutego. Pałac Prezydencki. Czekałam na rozpoczęcie spotkania, gotowa wykonać fotorelację ze spotkania w sprawie patoschronisk w Polsce. Wtedy podszedł do mnie poseł Łukasz Litewka. Przedstawił się z uśmiechem, bez dystansu. I może zabrzmi to patetycznie, ale od razu dało się od niego wyczuć dobro i zauważenie drugiego człowieka. Tego dnia podarował Pierwszej Damie apaszkę polskiej firmy, jak się potem dowiedziałam, z symbolami polskich miast i zabytków. Od tamtej chwili często ją zakładała, jakby wysyłała cichy sygnał o wartościach, o uważności, o tym, co ważne. Zauważyłam ją także wczoraj, podczas pogrzebu. Jako gest pamięci i hołd dla posła Łukasza Litewki.” View oEmbed on the source website
Nie żyje Marek Lipiński. Legendarny radiowiec odszedł w wieku 84 lat
Nie żyje Marek Lipiński – jeden z najbardziej rozpoznawalnych dziennikarzy Polskiego Radia. Przez ponad pół wieku był związany z rozgłośnią, pełniąc kluczowe funkcje i współtworząc jej historię. Informację o jego śmierci przekazała Radiowa Jedynka. Miał 84 lata i do końca pozostawał symbolem radiowej rzetelności.
Bardzo smutna wiadomość obiegła media we wtorek 28 kwietnia. Marek Lipiński nie żyje – poinformowała Radiowa Jedynka, czyli Program 1 Polskiego Radia. Dziennikarz, który przez całe życie zawodowe był związany z tą instytucją, zmarł w wieku 84 lat. Informacja została opublikowana zarówno na stronie internetowej, jak i w mediach społecznościowych rozgłośni. W oficjalnym komunikacie podkreślono jego wieloletnią działalność oraz ogromny wkład w rozwój Polskiego Radia. Kariera Marka Lipińskiego w Polskim Radiu trwała 54 lata Marek Lipiński był postacią nierozerwalnie związaną z Polskim Radiem. W rozgłośni pracował przez 54 lata – od 1964 do 2018 roku. To właśnie tam budował swoją pozycję jako dziennikarz i radiowiec. W trakcie swojej kariery pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji. Był dyrektorem programu, członkiem Zarządu Polskiego Radia, a także analitykiem. Jego doświadczenie i zaangażowanie sprawiły, że stał się jedną z kluczowych postaci tej instytucji. Kim był Marek Lipiński? Kluczowe funkcje i osiągnięcia Kariera Marka Lipińskiego obejmowała również kierowanie ważnymi strukturami medialnymi. W latach 1998-2004 pełnił funkcję dyrektora Informacyjnej Agencji Radiowej. Jego działalność nie ograniczała się wyłącznie do pracy w radiu. Lipiński dzielił się swoją wiedzą jako wykładowca w Wyższej Szkole Komunikowania i Mediów Społecznych im. Jerzego Giedroycia w Warszawie. Dzięki temu wpływał także na kolejne pokolenia dziennikarzy. Życie prywatne: mąż Marii Szabłowskiej Dziennikarz był prywatnie związany z dziennikarką radiową Marią Szabłowską. Informacja o jego śmierci wywołała falę poruszenia również w środowisku medialnym. Polskie Radio przekazało oficjalne kondolencje, kierując je bezpośrednio do jego żony. W komunikacie podkreślono wsparcie i współczucie w obliczu tej straty.
Myśl o odejściu towarzyszyła mu codziennie, dziś skończyły 67 lat. "Nie wiem, czy będę przygotowany, kiedy przyjdzie pora"
Dziś uwielbiany wokalista obchodziłby swoje urodziny. Niestety pozostała po nim tylko jego muzyka i wspomnienia.
Stanisław Soyka zmarł nagle 21 sierpnia 2025 r., w wieku 66 lat, tuż przed koncertem w Sopocie. Kilka tygodni wcześniej w rozmowie z Karolem Paciorkiem wyznał, że codziennie myśli o śmierci. Jego słowa dziś wybrzmiewają z przerażającą mocą. Stanisław Soyka nie bał się mówić o śmierci Wstrząsające wieści dotarły do fanów muzyki 21 sierpnia 2025 roku. Stanisław Soyka, jeden z najwybitniejszych polskich artystów, zmarł nagle w wieku 66 lat. Informacja została przekazana wieczorem, w dniu, w którym miał wystąpić na festiwalu Top of the Top w Sopocie, podczas koncertu „Orkiestra Mistrzom”. Transmisja wydarzenia została przerwana, a publiczność, podobnie jak środowisko artystyczne, pogrążyła się w szoku i żałobie. Trudno uwierzyć, że zaledwie kilka tygodni wcześniej Soyka publicznie dzielił się swoimi refleksjami o śmierci i przemijaniu. W jednym z ostatnich wywiadów artysta mówił o duchowej gotowości na kres życia, jednocześnie przyznając, że nie wie, czy będzie w stanie się z nim pogodzić. ZOBACZ TEŻ: Nie planował wiązać się już z nikim na stałe i wtedy poznał ją. Ta miłość spadła mu z nieba Wyznania Soyki w rozmowie z Karolem Paciorkiem 6 lipca 2025 roku na kanale "Imponderabilia" pojawił się obszerny wywiad, w którym Soyka rozmawiał z Karolem Paciorkiem o życiu, wierze i cierpieniu. W tej intymnej rozmowie padły słowa, które dziś brzmią niemal proroczo. „Jest taka kamedulska mądrość, żeby pamiętać o śmierci. Nie chcę powiedzieć, że ja myślę o śmierci cały czas, ale owszem, stosuję się do tej zasady od lat i jakiś ułamek sekundy dzień w dzień o śmierci jest. To jest ułamek sekundy” – wyznał artysta. Soyka mówił o tej codziennej chwili zatrzymania, refleksji, która towarzyszyła mu każdego dnia. Ta duchowa praktyka nie była dla niego źródłem lęku, lecz sposobem na życie w zgodzie z własnym sumieniem. „Nie wiem, czy będę przygotowany na to, kiedy już przyjdzie pora, ale wiem, że człowiek chce żyć” – dodał. Słowa te, wypowiedziane zaledwie na kilka tygodni przed nagłą śmiercią, dziś brzmią jak przejmujące pożegnanie z publicznością. Nagła śmierć artysty przed koncertem w Sopocie Śmierć Stanisława Soyki nastąpiła w dramatycznych okolicznościach – w dniu planowanego występu podczas prestiżowego festiwalu Top of the Top w Sopocie. Miał tego dnia wystąpić w koncercie „Orkiestra Mistrzom”, który miał być hołdem dla największych postaci polskiej sceny muzycznej. Wieczorem, gdy wiadomość o jego odejściu dotarła do organizatorów, transmisję wydarzenia natychmiast przerwano. Publiczność, która oczekiwała na występ Soyki, dowiedziała się o tragedii niemal w tym samym czasie, co reszta kraju. Słuchacze i fani artysty pogrążyli się w głębokim żalu. W mediach społecznościowych natychmiast pojawiły się wpisy pełne wspomnień, żalu i uznania dla dorobku artystycznego zmarłego muzyka. CZYTAJ TEŻ: Tu wystąpił po raz ostatni, jego koncert przejdzie do historii. Nikt nie spodziewał się, że to pożegnanie Kim był Stanisław Soyka? Życie, twórczość i dziedzictwo Stanisław Joachim Sojka urodził się 26 kwietnia 1959 r. w Żorach. Karierę muzyczną rozpoczął jako muzyk jazzowy, jednak z biegiem lat jego twórczość ewoluowała, łącząc jazz, pop, soul i poezję śpiewaną. Jego utwory, takie jak „Tolerancja (na miły Bóg)”, „Absolutnie nic” czy „Cud niepamięci”, stały się nieodłączną częścią polskiej kultury muzycznej. Soyka był artystą obdarzonym wyjątkową wrażliwością i charyzmą. Jego muzyka łączyła pokolenia i gatunki, a każdy koncert był wydarzeniem pełnym emocji. Występował zarówno solo, jak i z zespołami, koncertując w Polsce i za granicą. Pozostawił po sobie nie tylko bogaty dorobek artystyczny, ale też przesłanie – o życiu, wierze, miłości i przemijaniu. Ostatnie przesłanie artysty do świata Słowa Stanisława Soyki z ostatniego wywiadu w programie „Imponderabilia” dziś mają zupełnie inny wymiar. Artysta, który całe życie poświęcił muzyce, otworzył się na temat najtrudniejszy – przemijania i śmierci. Choć zmarł nagle, jego głos nadal brzmi – w tekstach piosenek, archiwalnych nagraniach i właśnie w tych kilku zdaniach, które wypowiedział na krótko przed odejściem. Pozostawił po sobie nie tylko muzykę, ale także przesłanie – pełne pokory, refleksji i duchowej gotowości. Źródło: Imponterabilia/Karol Paciorek, Plejada
TYLKO W VIVIE! Partnerka Łukasza Litewki zabiera głos po jego śmierci. „Będziemy domagać się rzetelnego śledztwa”. Ujawniła też, dlaczego ukrywali swój związek
To miał być zwykły dzień. On wybrał się na przejażdżkę rowerową, ona wróciła do swoich obowiązków. Pożegnali się jak zawsze. Mieli wspólne plany i marzenia, których już razem nie zrealizują. Nie przewidzieli, że gdy Łukasz Litewka zamknie za sobą drzwi, już nigdy nie wróci.
Wczoraj media obiegła tragiczna wiadomość o śmierci posła Nowej Lewicy Łukasza Litewki. Przypomnijmy, że polityk oraz działacz społeczny 23 kwietnia wybrał się na przejażdżkę rowerową, podczas której został potrącony przez kierowcę Mitsubishi. 57-latek nagle zjechał na przeciwległy pas ruchu i uderzył w posta. Funkcjonariusze wciąż badają kulisy okoliczności i analizują wszystkie scenariusze. TYLKO W VIVIE!. Partnerka Łukasza Litewki ujawnia kulisy związku Dzsiaj skontaktowaliśmy się z partnerką Łukasza Litewki, która w miniony wieczór zamieściła poruszający wpis w sieci. Natalia Bacławska w rozmowie z serwisem viva.pl wspomina ukochanego i zapowiada, że zrobi wszystko, by wyjaśnić okoliczności wypadku. „Dziś umarłam razem z Tobą. Moja miłość, moje wszystko. Zawsze będę Cię kochać. Do zobaczenia", napisała wczoraj w sieci. W rozmowie z nami Natalia Bacławska przyznała, że byli parą od trzech lat. Razem mieszkali w Sosnowcu i nie widzieli poza sobą świata. Mimo to nigdy nie ujawnili swojego związku i nie publikowali w sieci wspólnych zdjęć. Za wszelką cenę chcieli chronić swoją prywatność. Nic więc dziwnego, że jej wczorajszy wpis wywołał niemałe emocje. „Chcieliśmy chronić swoją prywatność, bo ludzie są okrutni. Łukasza wielu ludzi podziwiało za jego działania, ale też było dużo osób, które go nie lubiły. Dlatego chronił swoją prywatność”, wyjaśnia Natalia Bacławska. CZYTAJ TEŻ: Miał wielkie serce, odszedł zbyt wcześnie. Łukasz Litewka wprost mówił o wierze i Bogu: "Nie będę za to nikogo przepraszał" TYLKO W VIVIE!. Partnerka Łukasza Litewki ramię w ramię z Dodą. Nie zamierzają milczeć Partnerka posła Nowej Lewicy nie ukrywa, że jej ukochany regularnie dostawał wiadomości z pogróżkami i obelgami. Mimo to starał się tym nie przejmować i wciąż robił swoje. Zawsze stał murem za słabszymi oraz za zwierzętami, które nie mogły o siebie zawalczyć. Nigdy się nie poddał i do ostatniego dnia pomagał innym. Przypomnijmy, że jeszcze 22 kwietnia Doda zadzwoniła do polityka podczas streamu Łatwoganga. Łukasz Litewka podziękował mu za akcję społeczną i wsparcie dzieci, które chorują onkologicznie. Tym samym dołożył swoją cegiegłkę w akcji, o której mówi dziś cała Polska. „On się nie bał niczego. Nie bał się śmierci. Nie bał się ludzi, którzy mu źle życzyli. To był człowiek, który nie wierzył w podziały. Nie był politykiem, poszedł do Sejmu, żeby działać, żeby pomagać. Nie zależało mu na karierze. On chciał po prostu pomagać ludziom. To był najlepszy człowiek, jakiego znałam”, mówi w rozmowie z nami jego partnerka. Natalia Bacławska zapewnia też, że będzie kontynuować misję swojego ukochanego. „On zaczął ważne dzieło. I zasługuje na to, żeby to było kontynuowane”. Chce też, by prokuratura przeprowadziła wnikliwe śledztwo i wyjaśniła wszystkie wątpliwości wokół wypadku. „Wiem, że pojawiają się różne teorie i plotki na ten temat. Już są głosy, że to nie był nieszczęśliwy wypadek. Nie chcę podważać kompetencji prokuratury ani powielać teorii spiskowych. Będę jednak domagać się tego, by wszystko zostało rzetelnie wyjaśnione. Jestem w kontakcie z Dodą, będziemy razem działać w tej sprawie. Nie odpuścimy, będziemy naciskać, by wszystko zostało wyjaśnione w rzetelnym śledztwie. Bo Łukasz na to zasługiwał”, mówi Natalia Bacławska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Doda nie wierzy w „wypadek” Litewki. Wokalistka z samego rana zamieściła w sieci poruszający wpis. Jej słowa dają do myślenia
Nie żyje Nathalie Baye, ikona francuskiego kina. Emmanuel Macron oddał jej poruszający hołd
Informacja o śmierci jednej z największych gwiazd francuskiego kina poruszyła świat filmu. Aktorka, znana z ról w kultowych produkcjach, zmarła w wieku 77 lat. Jej odejście wywołało falę wspomnień i wzruszeń, a głos zabrał także prezydent Francji Emmanuel Macron, który oddał hołd artystce.
Śmierć Nathalie Baye to ogromna strata dla europejskiej kinematografii. Aktorka przez dekady zachwycała widzów swoją autentycznością i niezwykłą charyzmą ekranową. Informacja o jej odejściu szybko obiegła media, a środowisko filmowe pogrążyło się w żałobie, wspominając jej wybitne role i wpływ na rozwój francuskiego kina. Nathalie Baye nie żyje. Świat kina w żałobie po wybitnej aktorce Nathalie Baye zmarła w wieku 77 lat. Wiadomość o jej śmierci została potwierdzona przez rodzinę w rozmowie z francuską agencją informacyjną AFP. Aktorka przez lata była jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy europejskiego kina, a jej dorobek artystyczny obejmował zarówno ambitne produkcje autorskie, jak i filmy o szerokiej popularności. Jej odejście wywołało ogromne poruszenie wśród fanów i ludzi związanych z branżą filmową. Wspomnienia o Baye podkreślają nie tylko jej talent, ale także profesjonalizm i wyjątkową obecność na ekranie. Dla wielu widzów była symbolem klasy, subtelności i aktorskiej prawdy, która rzadko spotykana jest w dzisiejszym kinie. Emmanuel Macron żegna Nathalie Baye. Poruszające słowa prezydenta Francji Po śmierci Nathalie Baye głos zabrał Emmanuel Macron. Prezydent Francji w swoim oficjalnym pożegnaniu oddał hołd aktorce, podkreślając jej ogromny wkład w rozwój kultury i sztuki filmowej. Zwrócił uwagę na jej wyjątkowy talent oraz fakt, że przez lata była jedną z najważniejszych ambasadorek francuskiego kina na świecie. "Tak bardzo kochaliśmy Nathalie Baye. Jej głos, uśmiech i powściągliwość towarzyszyły nam w ostatnich dekadach francuskiego kina. [...] Aktorka, przy której kochaliśmy, marzyliśmy i dorastaliśmy. Łączę się myślami z jej rodziną i bliskimi" – napisał prezydent na platformie X (dawniej Twitter). View oEmbed on the source website Kim była Nathalie Baye? Kariera, życie i miejsce w historii kina Nathalie Baye urodziła się 6 lipca 1948 roku we francuskim Mainneville. Była jedną z najbardziej cenionych aktorek swojego pokolenia. Swoją edukację artystyczną rozpoczęła od nauki tańca, a następnie rozwijała się w kierunku aktorstwa, kształcąc się m.in. w prestiżowej Conservatoire National Supérieur d'Art Dramatique w Paryżu. W życiu prywatnym była związana z legendą francuskiego kina Johnnym Hallydayem, z którym ma córkę – aktorkę Laurę Smet. Relacja ta przez lata budziła zainteresowanie mediów, podobnie jak jej późniejsze życie uczuciowe. Mimo obecności w świecie show-biznesu Baye starała się chronić swoją prywatność i skupiać na pracy zawodowej. Na przestrzeni kariery zdobyła liczne nagrody, w tym prestiżowe Cezary, które potwierdziły jej wyjątkowy talent i pozycję w branży. Uznawana była za aktorkę niezwykle wszechstronną – potrafiła odnaleźć się zarówno w rolach dramatycznych, jak i bardziej subtelnych, psychologicznych kreacjach. Nathalie Baye pozostaje jedną z najważniejszych postaci francuskiego kina. Jej dorobek artystyczny, obejmujący dziesiątki ról filmowych i teatralnych, na zawsze zapisze się w historii europejskiej kultury.