Nie żyje 13-letnia Maja Gadowska. Łatwogang pomógł jej spełnić największe marzenie
Informacja o śmierci Mai Gadowskiej poruszyła wiele osób, które przez ostatnie miesiące śledziły jej walkę z chorobą i kibicowały jej każdego dnia. 13-latka stała się symbolem odwagi, nadziei i niezwykłej siły. W mediach społecznościowych pożegnała ją Fundacja Cancer Fighters, a słowa opublikowane przez organizację wywołały ogromne emocje.
Historia Mai Gadowskiej pokazała, jak wielką moc może mieć wzajemne wsparcie. Choć zmagała się z ciężką chorobą nowotworową, nie przestawała zarażać innych uśmiechem i pogodą ducha. Jej postawa zjednoczyła wokół siebie ludzi dobrej woli, artystów i internautów, którzy wierzyli, że nawet w najtrudniejszych chwilach warto dawać innym nadzieję. Dziś pozostają wspomnienia oraz wdzięczność za dobro, które po sobie zostawiła. Fundacja Cancer Fighters pożegnała Maję Gadowską. „Dziękujemy Ci za uśmiech, którym poruszyłaś tysiące serc” Fundacja Cancer Fighters poinformowała o śmierci swojej podopiecznej w niezwykle poruszającym wpisie. Organizacja napisała: „Dziękujemy Ci za uśmiech, którym poruszyłaś tysiące serc. Za siłę, którą dawałaś innym, i dobro, które po sobie zostawiłaś. Będzie nam Ciebie ogromnie brakować. Żegnaj, MAJLO! Na zawsze pozostaniesz w naszych sercach”. To właśnie te słowa najlepiej oddają to, jak wiele znaczyła Maja dla osób, które poznały jej historię. Choć miała zaledwie 13 lat, swoją determinacją, pogodą ducha i autentycznością potrafiła dawać nadzieję innym dzieciom oraz ich rodzinom. Pod wpisem fundacji szybko pojawiły się setki komentarzy pełnych współczucia, wsparcia dla bliskich oraz podziękowań za to, że mogła stać się częścią życia tak wielu ludzi. Kim była Maja Gadowska? Jej historia połączyła świat muzyki, internetu i ludzi o wielkich sercach Maja Gadowska była podopieczną Fundacji Cancer Fighters i odważnie walczyła z chorobą nowotworową. Jej historia poruszyła tysiące osób, a dzięki swojej szczerości i niezwykłej dojrzałości zyskała wsparcie ludzi z całej Polski. Jednym z jej marzeń było nagranie własnej piosenki. Udało się je spełnić dzięki współpracy z Łatwogangiem, a efektem był utwór „Wszystkie Marzenia”, który miał nie tylko wyjątkowy, osobisty wymiar, ale także wspierał działania Fundacji Cancer Fighters na rzecz dzieci chorujących na nowotwory. Premiera piosenki była dla Mai niezwykle ważnym momentem. Projekt pokazał, że za każdą historią choroby stoi przede wszystkim człowiek z marzeniami, planami i ogromną wolą życia. Dziś utwór pozostaje wyjątkową pamiątką po dziewczynce, która mimo własnej walki potrafiła dawać innym nadzieję i przypominać, jak wielką wartość ma każdy wspólnie przeżyty dzień. View oEmbed on the source website
Zmarł w dniu jej urodzin, do samego końca trzymała go w ramionach. Historia miłości Magdy Gessler i Volkharta Müllera rozrywa serce
Magda Gessler i Volkhart Müller poznali się w Hiszpanii, pobrali się i doczekali syna. Ich wspólne życie przerwała ciężka choroba. Ukochany zmarł 10 lipca 1987 roku, w dniu urodzin restauratorki. Gessler czuwała przy nim do końca, lecz nie mogła po raz ostatni z nim porozmawiać.
Magdę Gessler i Volkharta Müllera łączyło wyjątkowe, silne i piękne uczucie. Przedwcześnie jednak zostało przerwane... Mąż słynnej restauratorki zmarł na jej rękach. Chorował na nowotwór, który zaczął się niewinne... Niestety z chorobą nie udało mu się wygrać. Ukochana czuwała przy nim do samego końca, choć do dziś nie pogodziła się z tym, że nie mogła po raz ostatni porozmawiać z mężem. Oto niezwykle poruszająca historia miłości Magdy Gessler, która dzisiaj kończy 73 lata i Volkharta Müllera. View Ediplayer on the source website Magda Gessler i Volkhart Müller - historia miłości Poznali się dzięki ojcu restauratorki. Był rok 1979. Magda Gessler potrzebowała wówczas samochodu, by dojechać do hiszpańskiej miejscowości Salamanka (na terenie tego kraju wtedy mieszkała). Tam miała odbyć się jej wystawa. Nie mogła skorzystać z auta rodziców swojego ówczesnego partnera. Dlatego też z prośbą zwróciła się do... Volkharta Müllera. Był on korespondentem uznanej gazety „Der Spiegel”, wcześniej fotografował jedną z wystaw przyszłej prowadzącej „Kuchenne rewolucje”. Mężczyzna spełnił prośbę córki dobrego znajomego. Pożyczył jej wówczas na trzy dni swoje białe BMW. Choć miało już swoje lata i dosyć duży przebieg, Magda Gessler nie narzekała. Nie miała wszak innego wyjścia... Niestety, samochód uległ awarii w drodze powrotnej z Salamanki do Madrytu. „Nagle, jakieś pięćdziesiąt kilometrów przed Madrytem, samochód zgasł i po serii rozpaczliwych rzężeń i drgawek przeszedł w stan spoczynku. Jak się okazało - wiecznego”, czytamy w oficjalnej biografii gwiazdy. Jak się okazało Gregor, ówczesny narzeczony Magdy Gessler, zapomniał dolać oleju do silnika, przez co ten został zatarty. Dla przyszłej restauratorki a wówczas początkującej malarki, był to powód ogromnych wyrzutów sumienia. Wiedziała, że przyjaciel ojca jest człowiekiem „który mało dba o własne wygody i lubi proste życie”. Jednocześnie miała poczucie, że samochód w pracy korespondenta i fotografa jest niezbędny. W ramach rekompensaty Magda Gessler zaprosiła Volkharta Müllera na kolację. Jej ówczesny narzeczony poparł ten pomysł. I tak rozpoczęła się ich bliska znajomość. Chętnie rozmawiali ze sobą godzinami, on uwielbiał jej słuchać, ona lubiła robić na nim wrażenie strojami, wiedzą i opowieściami o swoim barwnym życiu. Połączyło ich wzajemne zaufanie, ciekawość oraz fascynacja. W międzyczasie jednak Magda Gessler musiała wyjechać do Warszawy w celu przedłużenia wizy. Tam poznała na jednej z imprez, organizowanej przez wybitnego pianistę Władysława Szpilmana,.... Waldemara [Kozerawskiego, swojego obecnego partnera - przyp. red.], przystojnego lekarza, który okazał się również świetnym tancerzem. Ich znajomość – dosyć intensywna – trwała aż trzy miesiące. Wówczas zamieszkali nawet razem w jego mieszkaniu w centrum stolicy! Z czasem sielankę popsuła skomplikowana sytuacja rodzinna ukochanego. Okazało się, że jest on ojcem trzymiesięcznej córeczki. Jej matka, Kanadyjka, wyjechała za ocean, by nostryfikować dyplom lekarski. W wychowaniu dziecka Waldemarowi pomagała jego matka. Planował on jednak wyjechać docelowo z córką do Kanady, ale wtedy poznał właśnie Magdę Gessler. Czytaj także: „Ten zawód bywa niewdzięczny”: Beata Ścibakówna bez tabu o pracy aktorów i szkole teatralnej. Była wtedy pełna kompleksów Tak wyglądał Volkhart Müller, mąż Magdy Gessler Magda Gessler i Volkhart Müller wzięli ślub i doczekali się syna Tadeusza Przyszła gwiazda uświadomiła sobie, że sytuacja jest patowa i najważniejsze jest w niej dobro dziecka. Dlatego z bólem serca, po trzech miesiącach „szału dusz, serc i ciał”, zakończyła płomienny romans. Podjęła decyzję o powrocie do Hiszpanii. A tam czekał na nią narzeczony. Stabilizacja i uładzone życie mocno uwierały jednak przyszłą gwiazdę. Wiedziała, że nie odnajduje się w takiej sytuacji. Dlatego też pewnego dnia wybrała się z przyjaciółmi na imprezę, poznała na niej przystojnego katalońskiego architekta i... nagle zniknęła. Żyła z nim przez dwa miesiące. I ten romans wkrótce został przez Magdę Gessler zakończony. I wtedy przypomniała sobie o Volkharcie Müllerze. Gdy się jednak umówili, kolacja była dla przyszłej gwiazdy rozczarowaniem. Mężczyzna był osłabiony po przebytym zapaleniu płuc i non stop mówił o swojej byłej partnerce, z którą rozstał się rok wcześniej. Po jej zakończeniu aspirująca malarka postanowiła wrócić do... narzeczonego. Ten przyjął ją – ku zaskoczeniu samej zainteresowanej – z otwartymi ramionami. Nie na długo jednak. Magda Gessler obroniła pracę dyplomową i weszła w „malarski świat Madrytu”. Znajomy poprosił ją, by przygotowała na jego wystawę „Dla Demokracji” wielki tort (ostatecznie został wykonany z kanapek i kawioru). Patronował jej sam ówczesny król Hiszpanii Juan Carlos, na wernisażu pojawili się przedstawiciele rządu oraz mediów krajowych i zagranicznych. Nie mogło więc zabraknąć Volkharta Müllera.. Gdy wszyscy bawili się w najlepsze przy winie i wybornym jedzeniu, Magda Gessler nagle powiedziała: „– Mili państwo, czy patrząc na tę wystawę, zmiany w tym kraju i obalenie Franco, możemy już mówić, że w Hiszpanii panuje demokracja? – Oczywiście! – przyznano mi chóralnie rację. – A zatem kobiety mają takie same prawa jak mężczyźni? – Jak najbardziej – usłyszałam potwierdzenie. – Rozumiem. Pozwólcie więc, że z nich skorzystam – odpowiedziałam i patrząc już tylko w oczy Volkharta, dodałam: – Volkhart, a zatem tej nocy będziesz mój, prawda? Spiekł raka aż po uszy, ale się uśmiechnął. – Będę zachwycony – odparł półgłosem, zawstydzony pytaniem, swoją odpowiedzią i towarzystwem, w jakim przyszło mu jej udzielić”, czytamy w oficjalnej autobiografii Magdy Gessler autorstwa restauratorki i Dominika Linowskiego. Jak sama przyznaje, od tego wieczora byli już nierozłączni. Spędzali razem kolejne noce i dnie. W styczniu 1981 roku zamieszkali razem. „Był ode mnie o jedenaście lat starszy, ale nadawaliśmy na tych samych falach. Miał kilka centymetrów więcej i urodę typowego intelektualisty. Nosił okulary, sztruksowe spodnie, golfy i marynarki”, pisze w biografii Magda Gessler. Ślub wzięli 20 maja 1982 roku. Magda Gessler była już wówczas w zaawansowanej ciąży z Tadeuszem. Niestety, ich sielanka szybko dobiegła końca... Czytaj także: Tata Magdy Gessler skradł całe show. Fani przecierają oczy ze zdumienia! A wszystko przez jedno zdjęcie Volkhart Müller, Magda Gessler w dniu ślubu, maj 1982 roku Potworna choroba męża Magdy Gessler. Wykryto u niego nowotwór złośliwy Problemy rozpoczęły się w czerwcu 1981 roku. W związku ze zobowiązaniami zawodowymi Volkhart Müller przebywał wówczas w Barcelonie. Pewnego dnia zadzwonił do ukochanej i to, co powiedział, zmroziło jej krew w żyłach. „Wyobraź sobie, że pół godziny temu zaczęła mi lecieć spod pachy krew. Ale nie martw się, to pewnie nic wielkiego. Jakaś malutka ranka, ale strasznie upierdliwa. Krwi jest niedużo, jak po drobnym skaleczeniu, tylko za cholerę nie mogę jej zatamować. Wyobraź sobie, że zużyłem już ze dwie paczki papieru higienicznego i nic”, relacjonował. Okazało się, że źródłem krwawienia było znamię. Magda Gessler zaczęła przeczuwać najgorsze. Nie spała całą noc, kazała ukochanemu spakować się i wracać do domu oraz jak najszybciej udać się do dermatologa na konsultację. Niestety, jej przeczucia okazały się słuszne. „To była melanoma, czyli czerniak, najgroźniejszy rodzaj raka skóry, zawsze złośliwy. Volkhart musiał poddać się natychmiastowej interwencji chirurgicznej. Nie było to laserowe usuwanie pieprzyka, lecz kilkugodzinna operacja pod narkozą. Wycięto mu gruczoły spod jednej z pach, a po wszystkim był bardzo osłabiony. Do tego bardzo niespokojny, bo nie wiedział, co się tak naprawdę dzieje. Za to tuż po operacji musiałam zmierzyć się z diagnozą doktora Ledo, który powiedział mi, że wycięte węzły chłonne były w bardzo kiepskim stanie”. Magda Gessler miała wówczas 34 lata. Lekarze dawali jej ukochanemu 50% szans, że wyjdzie z tego cało. Nie byli również w stanie oszacować, jak długo będzie żył. Volkhart dosyć szybko odzyskał siły i wrócił do domu. Miał stawiać się na badania co pół roku. Nie poddano go ani chemioterapii, ani radioterapii. Jak przyznaje restauratorka, nie rozmawiali o jego chorobie. Oboje udawali, że nic się nie dzieje... Do czasu. Volkhart Müller, Magda Gessler i mały Tadeusz, lata 80. XX wieku Bolesna śmierć Volkharta Müllera. Magda Gessler czuwała przy nim do końca W listopadzie 1981 roku wyszło na jaw, że Magda Gessler jest w ciąży. Pobrali się pół roku później, w maju. 13. sierpnia 1982 roku urodził się natomiast ich synek, Tadeusz. Był to w ich życiu czas niezwykły. Volkhart Müller wspierał żonę w każdej sytuacji. Pomagał i odciążał na tyle, na ile było to możliwe. Półtora roku później pojawiły się kolejne powody do radości. Magda Gessler zaszła w kolejną ciążę. Tym razem miała urodzić dziewczynkę. Niestety, poroniła. Dziecko przyszło na świat w szóstym miesiącu, miało jeszcze niewykształcone płuca. Zmarło. Rodzice wybrali dla niej nawet imiona – Anna Wanda. Najgorsze nadeszło jednak kilkanaście miesięcy później, po ich drugim ślubie, tym razem protestanckim, który miał miejsce 13. lipca 1985 roku. Kolejnego dnia Volkhart Müller dostał wysokiej gorączki. Okazało się, że miał nawrót raka. W płucach męża Magdy Gessler wyrósł olbrzymi, kilkucentymetrowy guz. Niezbędna była kolejna operacja. Później przez kilka miesięcy regularnie latał na leczenie z Hiszpanii do Niemiec. Wszyscy zdawali sobie jednak sprawę, że sytuacja jest poważna... Łącznie Volkhart Müller przeszedł trzy operacje. Jednak po niespełna dwóch miesiącach od ostatniej, stan męża Magdy Gessler znacznie i nagle się pogorszył. „Gdy dziewiątego lipca, czyli w przeddzień moich urodzin, wychodziłam po południu ze szpitala, jeden z lekarzy poprosił mnie do siebie. Nie zwiastowało to niczego dobrego. Usłyszałam, że u Volkharta doszło do przerzutów i zdiagnozowano właśnie poważne zmiany nowotworowe w jelitach. Konsylium lekarskie rozważało kolejną operację, ale ostatecznie doszło do wniosku, że byłoby to dla organizmu mojego męża zbyt duże obciążenie. Ja także poczułam w tamtym momencie, jak przygniata mnie ciężar nie do uniesienia. To było dla mnie za wiele – mężczyzna mego życia mógł umrzeć, a ja byłam bezradna. Zresztą bezradna byłam nie tylko ja, ale i cała nowoczesna medycyna”, zwierzyła się w swojej autobiografii pt. „Magda” gwiazda TVN. Najgorsze przyszło jednak dzień później. Niestety, z powodu fatalnej decyzji siostry jej męża, nie miała nawet szansy się z nim pożegnać... „W nocy tego dnia dostałam informację, że z Volkhartem jest bardzo źle. Popędziłam do szpitala jak szalona, niestety pojawiłam się za późno. Mój mąż bez mojej wiedzy i zgody został wprowadzony w śpiączkę farmakologiczną. Potem się dowiedziałam, że zadecydowała o tym jego siostra. Wyrządziła mi w ten sposób okrutną krzywdę”, podkreślała Magda Gessler. Mimo że czuwała przy nim do końca, miała w sobie ogromny żal i nieukojony ból. „Nie miałam okazji porozmawiać z mężem, nie mogłam zobaczyć po raz ostatni jego uśmiechu, nie mogłam poczuć jego uścisku. Ktoś pozbawił mnie tego jedynego ukojenia, jakiego może zaznać człowiek, któremu umiera najbliższa osoba na świecie. Nie pożegnałam się z Volkhartem, nie powiedziała mu po raz ostatni, jak bardzo go kocham”, zwierzała się restauratorka. Jej mąż odszedł dzień później, 10. lipca 1987 roku. W dniu urodzin Magdy Gessler. „Od tej pory to dla mnie przeklęta data”, podkreśla. Tak wspominała ten dzień w wywiadzie udzielonym „Grazii” w 2014 roku. „Byłam z nim do końca. Zmarł w moich ramionach. Wszystko, co potem się działo i dzieje obecnie w moim życiu, jest wynikiem tej straty. Całe życie uciekałam od tej tragedii, żyłam swoją pasją, rozwijałam się. Straciłam wspaniałego, dobrego człowieka. Wiedziałam, że to już się więcej w życiu nie wydarzy. Taka miłość, takie dobro, taka wzajemna troska. Kiedy odszedł, chciałam trochę tego dobra oddać innym. Synowi, pracy, światu. (...)”, podkreślała. Ta strata pozostawiła jednak w jej sercu ogromną wyrwę... Volkhart Müller, Magda Gessler
Maciej Kot wrócił do wspólnych chwil z Grzegorzem Miętusem. To zdjęcie łamie serce
Śmierć Grzegorza Miętusa poruszyła całe środowisko polskich skoków narciarskich. Były reprezentant Polski zmarł w wieku 33 lat, pozostawiając po sobie sportowe sukcesy i wspomnienia ludzi, z którymi przez lata tworzył jedną drużynę. Wśród nich jest Maciej Kot, który pożegnał przyjaciela wyjątkowym zdjęciem z dawnych lat i krótkimi, niezwykle wymownymi słowami.
Przez lata wspólnie trenowali, reprezentowali Polskę na międzynarodowych zawodach i przeżywali najważniejsze chwile swoich sportowych karier. Dlatego gest Macieja Kota wybrzmiał szczególnie mocno. Skoczek opublikował fotografię sprzed lat, przypominając czasy, gdy razem walczyli o sukcesy na skoczniach całego świata. Śmierć Grzegorza Miętusa poruszyła środowisko skoków. Miał 33 lata W sobotę 4 lipca media obiegła smutna wiadomość o śmierci Grzegorza Miętusa. Były reprezentant Polski, a w ostatnich latach trener młodzieży w strukturach Polskiego Związku Narciarskiego, zmarł w wieku 33 lat. Informacja błyskawicznie poruszyła środowisko skoków narciarskich, w którym Miętus był ceniony nie tylko za sportowe osiągnięcia, ale także za otwartość i serdeczność wobec innych. Wraz z Maciejem Kotem, jego bratem Jakubem oraz Andrzejem Zapotocznym Miętus zdobył w 2009 roku brązowy medal mistrzostw świata juniorów w konkursie drużynowym. Tamten sukces na słowackich mistrzostwach do dziś pozostaje jednym z ważniejszych momentów w jego sportowej karierze i symbolem wyjątkowej więzi, jaka połączyła zawodników reprezentujących wówczas Polskę. ZOBACZ: Żona Grzegorza Miętusa ujawniła szczegóły pogrzebu. Obietnica szwagierki porusza do głębi Maciej Kot opublikował zdjęcie sprzed lat. "Spoczywaj w pokoju" Maciej Kot zdecydował się pożegnać dawnego kolegę. W mediach społecznościowych opublikował archiwalne zdjęcie z czasów, gdy obaj stawiali kolejne kroki w reprezentacji Polski. Fotografia przywołuje wspomnienia z młodzieńczych lat i przypomina o drodze, którą wspólnie przeszli jako członkowie jednej drużyny. Do zdjęcia skoczek dołączył jedynie dwa słowa: „Spoczywaj w pokoju”. Choć wpis był bardzo krótki, trudno było nie odczytać go jako osobistego i pełnego emocji pożegnania. Dla kibiców był również przypomnieniem o przyjaźniach, które rodzą się poza kamerami i trwają długo po zakończeniu sportowej rywalizacji. Maciej Kot wspomina Grzegorza Miętusa. "Był takim człowiekiem, który wnosił dobrą energię do całej grupy" Po śmierci Grzegorza Miętusa Maciej Kot udzielił także poruszającej rozmowy „Super Expressowi”, w której opowiedział o tym, jakim człowiekiem był jego kolega poza skocznią. "[Grzegorz] to był "Atmosferić" w jak najlepszym tego słowa znaczeniu. Miał świetne poczucie humoru, uwielbiał żartować i rozładowywać napięcie. Był bardzo podobny pod tym względem do swojego brata Krzyśka. Wystarczyło, że rzucił coś po góralsku i od razu wszyscy się uśmiechali. Był takim człowiekiem, który wnosił dobrą energię do całej grupy. Oczywiście, kiedy sytuacja tego wymagała, potrafił być poważny, ale na co dzień lubił pośmiać się z trenerami i zawodnikami. Był też bardzo aktywny sportowo. Chętnie grał w siatkówkę, interesował się sportami motorowymi, piłką i zawsze korzystał z okazji, żeby wspólnie coś porobić" - wspominał Kot. W dalszej części rozmowy skoczek podkreślił, że właśnie taki obraz Grzegorza Miętusa pozostanie z nim na zawsze. Zwrócił również uwagę na to, jak dobrze odnajdywał się w roli szkoleniowca i jak łatwo nawiązywał relacje z młodymi zawodnikami. "Właśnie takiego go zapamiętam – jako uśmiechniętego, pogodnego człowieka z dużym dystansem do siebie i świata. Jakim był trenerem? Trudno mi ocenia, bo pracował głównie z młodzieżą w strukturach Polskiego Związku Narciarskiego, a ja nie byłem z nim na co dzień w jednym sztabie. Trochę się mijaliśmy. Wiem, że miał bardzo dobry kontakt z zawodnikami. Dzięki swojemu poczuciu humoru i otwartości potrafił nawiązać relację zarówno z młodszymi, jak i starszymi skoczkami. Jestem przekonany, że był przez nich lubiany i szanowany" - podsumował. SPRAWDŹ TEŻ: Grzegorz Miętus odszedł w wieku 33 lat. Tak wyglądało jego życie z dala od reflektorów
Lauren Bennett zmarła na długo przed oficjalnym komunikatem. Ujawniono nowe fakty
Lauren Bennett, znana z hitu Party Rock Anthem oraz girlsbandu G.R.L., zmarła 29 maja 2026 roku. Choć artystka odeszła na miesiąc przed 37. urodzinami, wiadomość o jej śmierci została oficjalnie przekazana dopiero na początku lipca. Nowe ustalenia w tej sprawie opublikował portal USA Today.
Informacja o śmierci Lauren Bennett odbiła się szerokim echem w mediach na całym świecie. Uwagę zwrócił jednak nie tylko sam fakt odejścia wokalistki, ale również okoliczności przekazania tej wiadomości. Jak wynika z dokumentów, do których dotarł portal USA Today, artystka zmarła już pod koniec maja, natomiast oficjalne potwierdzenie pojawiło się dopiero ponad miesiąc później. Śmierć Lauren Bennett ogłoszono dopiero po ponad miesiącu. Kim była wokalistka? Lauren Bennett zmarła 29 maja 2026 roku w Anglii. Miała 36 lat i zaledwie kilka tygodni dzieliło ją od 37. urodzin, które przypadały 29 czerwca. Informacja o jej śmierci nie została jednak podana do publicznej wiadomości od razu. Dopiero 6 lipca członkinie girlsbandu G.R.L. opublikowały w mediach społecznościowych poruszające oświadczenie, w którym poinformowały o odejściu swojej koleżanki. Lauren Bennett była brytyjską piosenkarką i autorką tekstów. Międzynarodową rozpoznawalność zdobyła dzięki udziałowi w utworze „Party Rock Anthem” zespołu LMFAO, który stał się jednym z największych światowych przebojów początku lat 2010. Później występowała także w girlsbandzie G.R.L., znanym z takich utworów jak „Ugly Heart” czy „Lighthouse”. Wcześniej była również członkinią formacji Paradiso Girls. Przez lata współpracowała z wieloma producentami i artystami, budując pozycję cenionej wokalistki na scenie pop. Informację o śmierci Lauren Bennett przekazały jej koleżanki z zespołu G.R.L. we wpisie opublikowanym na oficjalnym profilu grupy na Instagramie. W oświadczeniu podkreśliły, że ich serca są złamane, a Lauren była osobą pełną talentu, ciepła i życzliwości. Napisały również, że pozostawiła po sobie nie tylko muzykę, ale przede wszystkim piękne wspomnienia i ludzi, których inspirowała swoją obecnością. Po publikacji wpisu media społecznościowe wypełniły się wspomnieniami fanów oraz osób związanych z branżą muzyczną. Wielu internautów przypominało największe przeboje artystki oraz jej występy u boku LMFAO, dzięki którym zdobyła międzynarodową popularność. Zagraniczne media ujawniają nowe szczegóły. Co wiadomo o śmierci Lauren Bennett? Nowe informacje dotyczące okoliczności śmierci Lauren Bennett opublikował portal USA Today. Dziennikarze dotarli do dokumentów koronera z hrabstw Kent i Medway, z których wynika, że wokalistka zmarła 29 maja w Anglii. Oznacza to, że wiadomość o jej odejściu została ujawniona opinii publicznej dopiero po ponad miesiącu. Z dokumentów wynika również, że Lauren Bennett zmarła na kilka tygodni przed swoimi 37. urodzinami. To właśnie dlatego część pierwszych doniesień błędnie podawała jej wiek jako 37 lat. Według ustaleń USA Today oficjalne potwierdzenie śmierci nastąpiło dopiero po publikacji oświadczenia zespołu G.R.L., które ukazało się 6 lipca. Na obecnym etapie przyczyna śmierci Lauren Bennett nie została ujawniona. Jak podaje USA Today, postępowanie prowadzone przez brytyjskiego koronera nadal trwa, a rozprawę, która ma pomóc wyjaśnić okoliczności śmierci wokalistki, wyznaczono na październik 2026 roku. Do czasu zakończenia postępowania brytyjskie służby nie przekazały dodatkowych informacji dotyczących przyczyny zgonu. Z tego względu zarówno rodzina, jak i przedstawiciele artystki nie komentują sprawy szerzej.
Nie żyje wielka gwiazda, miała zaledwie 37 lat. Jeden z jej hitów nuciły miliony
Lauren Bennett, wokalistka zespołu G.R.L. i artystka znana z udziału w przeboju „Party Rock Anthem”, nie żyje. Miała 37 lat. Informację o jej śmierci przekazały pozostałe członkinie grupy w oficjalnym komunikacie opublikowanym na Instagramie. Przyczyna śmierci nie została ujawniona.
Świat muzyki obiegła smutna wiadomość o śmierci Lauren Bennett. Wokalistka znana z działalności w girlsbandzie G.R.L. oraz udziału w światowym przeboju „Party Rock Anthem” zmarła w wieku 37 lat. Informację przekazały pozostałe członkinie zespołu za pośrednictwem oficjalnego profilu G.R.L. na Instagramie. Przyczyna śmierci artystki nie została ujawniona. Lauren Bennett nie żyje. Oficjalny komunikat zespołu G.R.L. Lauren Bennett nie żyje. Informację o śmierci artystki przekazały pozostałe członkinie zespołu G.R.L. za pośrednictwem oficjalnego profilu grupy na Instagramie. W opublikowanym wpisie pożegnały swoją koleżankę, podkreślając, jak ważną osobą była dla nich zarówno na scenie, jak i poza nią. W emocjonalnym oświadczeniu napisały: „Nasze serca są złamane i nawet nie potrafimy wyrazić, jak wiele Lauren dla nas znaczyła. Będziemy pielęgnować miłość, śmiech i niezliczone wspomnienia, które nam pozostawiła. Jej piękny duch dawał radość wielu osobom — Lauren na zawsze pozostanie w naszych sercach. Odpoczywaj w pokoju, kochana”. Komunikat szybko spotkał się z reakcją fanów, którzy zaczęli publikować słowa wsparcia i wspomnienia związane z twórczością wokalistki. Kim była Lauren Bennett? Kariera wokalistki G.R.L. i sukces „Party Rock Anthem” Lauren Bennett zdobyła rozpoznawalność jako członkini girlsbandu G.R.L. Jej działalność artystyczna nie ograniczała się jednak wyłącznie do zespołu. Wokalistka była również znana dzięki udziałowi w przeboju LMFAO „Party Rock Anthem”, który przyniósł jej międzynarodową rozpoznawalność. Poza działalnością zespołową rozwijała także karierę solową. Materiał źródłowy wskazuje, że artystka realizowała się również jako solistka, równolegle budując własną muzyczną drogę. Śmierć Lauren Bennett oznacza kolejną bolesną stratę dla osób związanych z zespołem G.R.L. oraz dla fanów, którzy przez lata śledzili jej działalność sceniczną. Przyczyna śmierci Lauren Bennett nie została ujawniona W przekazanej informacji nie podano, co było przyczyną śmierci Lauren Bennett. Członkinie G.R.L., publikując oficjalny komunikat, nie ujawniły żadnych dodatkowych szczegółów dotyczących okoliczności odejścia wokalistki. Wiadomo jedynie, że artystka zmarła w wieku 37 lat. Na ten moment nie przekazano kolejnych informacji związanych z tą tragiczną wiadomością. G.R.L. już wcześniej przeżyło dramat. Wspomnienie Simone Battle Historia zespołu G.R.L. była już wcześniej naznaczona tragedią. Jak przypomina materiał źródłowy, grupa zakończyła działalność ponad dekadę temu, zaledwie rok po stracie jednej z członkiń. W 2014 r. życie odebrała sobie Simone Battle. W chwili śmierci miała 25 lat. To wydarzenie odcisnęło piętno na historii zespołu. Informacja o śmierci Lauren Bennett sprawia, że nazwa G.R.L. ponownie pojawia się w kontekście bolesnej straty. Obecnie wiadomo, że wokalistka zmarła w wieku 37 lat, a wiadomość o jej odejściu została przekazana przez pozostałe członkinie grupy za pośrednictwem oficjalnego profilu G.R.L. na Instagramie. Przyczyna śmierci nie została ujawniona. Źródło: Onet
Grzegorz Miętus odszedł w wieku 33 lat. Tak wyglądało jego życie z dala od reflektorów
Śmierć Grzegorza Miętusa poruszyła kibiców skoków narciarskich i całe sportowe środowisko. Miał zaledwie 33 lata, a wielu wciąż pamiętało go jako jednego z najbardziej obiecujących zawodników swojego pokolenia. Kim był prywatnie, jak wyglądała jego kariera i co wiadomo o jego życiu poza skocznią?
Choć największe sukcesy odnosił jeszcze jako młody zawodnik, Grzegorz Miętus na długo zapisał się w historii polskich skoków narciarskich. Reprezentował kraj na arenie międzynarodowej, później przekazywał swoje doświadczenie kolejnym pokoleniom jako trener. W lipcu 2026 roku media obiegła wiadomość o jego śmierci, która wywołała falę wspomnień i poruszenia. Pozostawił po sobie nie tylko sportowy dorobek, ale także rodzinę oraz pamięć o człowieku, którego wielu wspomina jako skromnego i oddanego temu, co robił. Śmierć Grzegorza Miętusa. Co wiadomo o odejściu byłego skoczka narciarskiego? Informacja o śmierci Grzegorza Miętusa pojawiła się w lipcu 2026 roku i błyskawicznie obiegła media oraz środowisko sportowe. Były reprezentant Polski w skokach narciarskich i trener miał zaledwie 33 lata. Wiadomość wywołała ogromne poruszenie, ponieważ jeszcze kilka lat wcześniej aktywnie pracował przy szkoleniu młodych zawodników i pozostawał związany z dyscypliną, która była jego życiową pasją. Po informacji o jego odejściu w mediach społecznościowych pojawiły się liczne wpisy od kolegów z reprezentacji, trenerów oraz osób związanych z polskimi skokami narciarskimi. Wspominano go jako zawodnika niezwykle ambitnego, zawsze zaangażowanego i gotowego do ciężkiej pracy, ale przede wszystkim jako serdecznego człowieka, który potrafił budować dobre relacje z ludźmi. To właśnie taki obraz Grzegorza Miętusa pozostał w pamięci wielu osób, które miały okazję spotkać go zarówno na skoczni, jak i poza nią. ZOBACZ TEŻ: Żona Grzegorza Miętusa ujawniła szczegóły pogrzebu. Obietnica szwagierki porusza do głębi Grzegorz Miętus: kariera skoczka narciarskiego i droga do pracy trenerskiej Grzegorz Miętus należał do pokolenia zawodników, które dorastało w czasie jednego z najlepszych okresów w historii polskich skoków narciarskich. Sukcesy Adama Małysza sprawiły, że dyscyplina przeżywała prawdziwy rozkwit, a w klubach pojawiało się coraz więcej utalentowanych młodych zawodników. Wśród nich był również pochodzący z Zakopanego Grzegorz Miętus, który już jako nastolatek uchodził za jedną z największych nadziei polskich skoków. Pierwsze sukcesy osiągał jeszcze w rywalizacji juniorskiej. Reprezentował klub Start Krokiew Zakopane, a następnie AZS Zakopane, systematycznie rozwijając swoje umiejętności. W 2009 roku zdobył brązowy medal mistrzostw świata juniorów w konkursie drużynowym, potwierdzając, że należy do ścisłej krajowej czołówki swojego pokolenia. Dobre wyniki otworzyły mu drogę do występów w zawodach wyższej rangi oraz do reprezentowania Polski na międzynarodowej arenie. Debiut Grzegorza Miętusa w zawodach Pucharu Świata nastąpił w styczniu 2010 roku podczas konkursu w Zakopanem. Niedługo później, w Klingenthal, wywalczył swoje pierwsze punkty w najbardziej prestiżowym cyklu skoków narciarskich. Choć nie należał do zawodników regularnie walczących o miejsca na podium, przez kilka sezonów był ważnym elementem szerokiej kadry narodowej i reprezentował Polskę w zawodach Pucharu Świata, Pucharu Kontynentalnego oraz konkursach organizowanych pod egidą Międzynarodowej Federacji Narciarskiej (FIS). Do jego największych osiągnięć należały także zwycięstwo w konkursie Pucharu Kontynentalnego w estońskim Otepää oraz liczne miejsca w czołówce zawodów krajowych i międzynarodowych. Trenerzy podkreślali, że wyróżniał się pracowitością i dużym zaangażowaniem, a kibice zapamiętali go jako jednego z zawodników, którzy tworzyli szerokie zaplecze złotej ery polskich skoków narciarskich. W 2016 roku Grzegorz Miętus podjął decyzję o zakończeniu kariery zawodniczej. Miał wówczas zaledwie 23 lata, jednak uznał, że nadszedł moment na rozpoczęcie nowego etapu życia. Jak mówił w udzielanych wówczas wypowiedziach, nie chciał żyć wyłącznie marzeniami o powrocie do dawnej formy i postanowił wykorzystać zdobyte doświadczenie w inny sposób. Naturalnym wyborem okazała się praca trenerska. Miętus dołączył do sztabu szkoleniowego, angażując się w rozwój młodych zawodników i przekazując im wiedzę zdobytą podczas wieloletnich startów na najwyższym poziomie. Choć po zakończeniu kariery znacznie rzadziej pojawiał się w mediach, nadal pozostawał blisko skoków narciarskich. Dla wielu młodych sportowców był nie tylko trenerem, ale również osobą, która doskonale rozumiała wyzwania towarzyszące zawodowej karierze skoczka. Żona, dzieci i życie prywatne Grzegorza Miętusa. Co wiadomo o jego rodzinie? Po zakończeniu sportowej kariery Grzegorz Miętus świadomie ograniczył swoją obecność w mediach. O ile w czasach startów kibice mogli śledzić jego kolejne występy na skoczniach całego świata, o tyle życie prywatne pozostawało poza zainteresowaniem opinii publicznej. Sam konsekwentnie unikał rozgłosu, skupiając się na rodzinie i pracy szkoleniowej. Po zakończeniu kariery zawodniczej Grzegorz Miętus starał się pogodzić pracę trenera z życiem rodzinnym. Choć niewiele opowiadał o codzienności poza skocznią, wiadomo, że był oddanym mężem i ojcem dwóch synów. To właśnie rodzinie poświęcał większość swojego czasu, znajdując w niej stabilność po latach sportowej rywalizacji. W lipcu 2026 roku pozostawił pogrążonych w żałobie najbliższych oraz wielu przyjaciół związanych ze środowiskiem skoków narciarskich. Dla kibiców pozostanie przede wszystkim jednym z utalentowanych przedstawicieli pokolenia, które współtworzyło historię polskich skoków, a dla rodziny – mężem, ojcem i człowiekiem, którego zabrakło zdecydowanie zbyt wcześnie. SPRAWDŹ TEŻ: Kim jest Erling Haaland? Po historycznej wygranej z Brazylią mówi o nim cały świat
Tragiczna śmierć Grzegorza Miętusa poruszyła Polskę. Szwagierka przerwała milczenie. „Tak trudno uwierzyć”
Po poruszającym apelu Magdaleny Prochot-Miętus o uszanowanie prywatności rodziny po śmierci Grzegorza Miętusa, głos zabrała kolejna bliska mu osoba. Karolina, siostra żony byłego reprezentanta Polski, opublikowała pełne emocji pożegnanie. We wzruszających słowach wspominała nie sportowca, lecz przede wszystkim męża, tatę i człowieka, przy którym – jak napisała – „po prostu dobrze się było”.
Po śmierci Grzegorza Miętusa kolejne osoby z jego najbliższego otoczenia decydują się publicznie podzielić wspomnieniami. Każdy z tych wpisów pokazuje inną stronę byłego reprezentanta Polski i trenera – nie tę znaną ze skoczni, lecz tę, którą na co dzień znali rodzina i przyjaciele. Tym razem poruszające słowa opublikowała Karolina, siostra jego żony. W emocjonalnym pożegnaniu wspomina wspólne chwile, dziękuje za obecność w życiu swojej rodziny i składa obietnicę, która poruszyła wielu internautów. „Tak trudno uwierzyć, że już Cię nie ma” Śmierć Grzegorza Miętusa poruszyła jego najbliższych. Po tym, jak żona byłego skoczka zaapelowała o uszanowanie prywatności rodziny i zakończenie internetowych spekulacji, w mediach społecznościowych pojawił się kolejny niezwykle osobisty wpis. Karolina, siostra Magdaleny Prochot-Miętus, opublikowała wzruszające pożegnanie swojego szwagra. Już pierwsze słowa pokazują, z jak ogromnym bólem przyszło jej zmierzyć się z tą stratą. „Grzesiu… Nie potrafię pogodzić się z tym, że już Cię nie ma. Tak trudno uwierzyć, że już nigdy nie usiądziemy razem przy stole. Że nie będzie naszych wieczornych rozmów, wspólnego śmiechu i Twojego charakterystycznego spokoju, który udzielał się wszystkim dookoła.” We wpisie nie zabrakło wspomnień o codziennych chwilach, które dziś nabrały zupełnie innego znaczenia. Karolina podkreśliła, że obecność Grzegorza Miętusa dawała poczucie bezpieczeństwa i spokoju wszystkim, którzy mieli okazję go poznać. Czytaj też: Nie żyje Grzegorz Miętus. Żona byłego skoczka wystosowała poruszający apel „Byłeś człowiekiem, przy którym po prostu dobrze się było” W dalszej części wpisu szwagierka wspominała Grzegorza Miętusa jako człowieka skromnego, życzliwego i oddanego swojej rodzinie oraz pasji. „Byłeś człowiekiem, przy którym po prostu dobrze się było. Nie musiałeś mówić wiele – sama Twoja obecność dawała poczucie, że wszystko jest na swoim miejscu. Będę pamiętać Cię zawsze uśmiechniętego. Dobrego. Skromnego. Oddanego temu, co kochałeś.” Choć skoki narciarskie były ważną częścią jego życia, we wspomnieniu najwięcej miejsca zajmują relacje z najbliższymi. Karolina napisała, że dla wielu osób był cenionym trenerem, jednak dla niej pozostanie przede wszystkim członkiem rodziny. „Skoki narciarskie były Twoją pasją, ale jeszcze większym darem było to, jak potrafiłeś tą pasją zapalać młodych ludzi. Dla wielu byłeś trenerem, dla mnie szwagrem, a dla Mieszka ukochanym ojcem chrzestnym. Byłeś wspaniałym mężem mojej siostry i najcudowniejszym tatą dla swoich chłopców.” To właśnie te słowa poruszyły wielu internautów, którzy pod wpisem pozostawili wyrazy współczucia dla całej rodziny. Poruszająca obietnica dla dzieci Grzegorza Miętusa Najbardziej emocjonalnym fragmentem wpisu okazała się osobista obietnica, jaką Karolina złożyła swojemu zmarłemu szwagrowi. Zapewniła, że będzie wspierać jego dzieci i zrobi wszystko, aby dorastały otoczone miłością. „Obiecuję Ci, że będę przy nich. Że jako matka chrzestna zrobię wszystko, aby dorastali otoczeni miłością i żeby nigdy nie zabrakło im wsparcia. Będę przypominać im, jakim byłeś człowiekiem, i pielęgnować w nich wszystkie wartości, które nosiłeś w swoim sercu – dobroć, pokorę, uczciwość, szacunek i miłość do ludzi.” Na zakończenie wpisu opublikowała również krótkie pożegnanie napisane w imieniu swojego syna, dla którego Grzegorz Miętus był ojcem chrzestnym. „Jeśli kiedyś spojrzę w niebo po wygranym meczu, uśmiechnę się do Ciebie. Bo wiem, że będziesz tam, dumny z nas, bijąc nam największe brawa. Proszę, czuwaj nade mną. A ja obiecuję, że nigdy Cię nie zapomnę.” Maciej Kot również pożegnał byłego kolegę Do licznych słów pożegnania dołączył także Maciej Kot. Były reprezentant Polski opublikował w mediach społecznościowych czarno-białe zdjęcie z czasów wspólnych występów w Wagraf Team. Do fotografii dołączył jedynie krótki, ale wymowny wpis: „Spoczywaj w pokoju…” To kolejny gest pokazujący, jak wielkim szacunkiem Grzegorz Miętus cieszył się w środowisku skoków narciarskich. Tym razem jednak najmocniej wybrzmiały słowa jego najbliższych, którzy pożegnali go nie jako sportowca, lecz przede wszystkim jako kochającego męża, oddanego ojca, szwagra i człowieka, którego obecność pozostawiła po sobie pustkę trudną do opisania. Zobacz też: „Żyliśmy nadzieją”. Jakub Kot wspomina chwile przed tragiczną wiadomością o 33-letnim skoczku
„Żyliśmy nadzieją”. Jakub Kot wspomina chwile przed tragiczną wiadomością o 33-letnim skoczku
Śmierć Grzegorza Miętusa poruszyła całe środowisko skoków narciarskich. Wśród osób, które nie kryją emocji, jest Jakub Kot. Były reprezentant Polski wrócił wspomnieniami do lat spędzonych z kolegą w reprezentacji i na łamach Faktu opowiedział o wielkim talencie Miętusa, jego niezwykłym charakterze oraz chwilach, które na zawsze pozostaną w jego pamięci.
Środowisko skoków narciarskich wciąż nie może pogodzić się z odejściem Grzegorza Miętusa. Jakub Kot był jednym z tych, którzy do ostatnich chwil przed przekazaniem tragicznej wiadomości żyli nadzieją na szczęśliwy finał prowadzonych w Zakopanem poszukiwań. Dziś były reprezentant Polski w rozmowie z Faktem wraca pamięcią do wspólnych lat spędzonych na skoczni. Wspomina nie tylko sportowe sukcesy i talent kolegi, ale przede wszystkim człowieka, którego – jak podkreśla – trudno będzie zapomnieć. Śmierć Grzegorza Miętusa. Kulisy tragedii Grzegorz Miętus zmarł w wieku 33 lat. Zanim pojawiła się tragiczna wiadomość, w Zakopanem trwały poszukiwania byłego skoczka. Finał akcji okazał się tragiczny. Nieoficjalnie przekazano również, że do śmierci byłego reprezentanta Polski nie przyczyniły się osoby trzecie. W kolejnych godzinach w mediach społecznościowych zaczęły pojawiać się liczne komentarze i domysły dotyczące okoliczności śmierci byłego skoczka. W odpowiedzi na nie głos zabrała żona Grzegorza Miętusa, Magdalena Prochot-Miętus, apelując o uszanowanie prywatności rodziny i niepowielanie niepotwierdzonych informacji. „Największym wyrazem szacunku, jaki możemy dziś okazać, jest milczenie, empatia i powstrzymanie się od powielania niesprawdzonych informacji. Pamiętajmy, że za każdą tragedią stoi rodzina, bliscy i przyjaciele, którzy przeżywają niewyobrażalny ból” – napisała. Jej słowa spotkały się z licznymi wyrazami wsparcia ze strony kibiców oraz przedstawicieli środowiska skoków narciarskich. W takich okolicznościach szczególnego znaczenia nabierają również wspomnienia osób, które znały Grzegorza Miętusa od początku jego sportowej drogi. Jednym z nich podzielił się Jakub Kot. Czytaj też: Nie żyje Grzegorz Miętus. Żona byłego skoczka wystosowała poruszający apel Trudne godziny w Zakopanem Były skoczek, a obecnie trener przyznał, że znajomi Grzegorza Miętusa od początku zdawali sobie sprawę z powagi sytuacji. Wiele osób chciało pomóc w poszukiwaniach, jednak działania prowadziły już odpowiednie służby i pozostawało jedynie czekać na rozwój wydarzeń. Kiedy nadeszła dramatyczna informacja, środowisko sportowe Zakopanego pogrążyło się w żałobie. Jakub Kot w rozmowie z "Faktem" wyznał, że jego najbardziej poruszył rodzinny wymiar tej tragedii. „Wiem, że Grzesiek miał żonę i dwóch małych synów. Sam mam trójkę dzieci, więc taka rodzinna tragedia porusza człowieka jeszcze bardziej” – dodał w tym samym wywiadzie. Od małej skoczni do reprezentacji Polski Ich znajomość zaczęła się wiele lat temu w Zakopanem. To właśnie tam, pod okiem Kazimierza Długopolskiego, spotkali się jako młodzi chłopcy marzący o sukcesach na największych skoczniach świata. Jakub Kot z uśmiechem wspominał, że na treningach spotykały się całe sportowe rodziny – Kotowie, Miętusowie i Kowalowie. Początki były dalekie od profesjonalnych warunków. Stare kombinezony, wysłużony sprzęt i niewielka szatnia przy skoczni K-30 nikomu jednak nie przeszkadzały. Liczyła się przede wszystkim pasja i wspólne marzenia. W pamięci byłego reprezentanta Polski szczególne miejsce zajmują także pierwsze wyjazdy do Szczyrku na skocznię Skalite oraz atmosfera, która towarzyszyła młodym zawodnikom rozpoczynającym sportową drogę. „Miał możliwości, by regularnie plasować się w czołowej dziesiątce Pucharu Świata” Choć kariera Grzegorza Miętusa nie potoczyła się tak, jak wielu przewidywało, Jakub Kot nie ma wątpliwości, że należał do najbardziej utalentowanych skoczków swojego pokolenia. „To był zawodnik z ogromnym talentem. Szczerze uważam, że miał możliwości, by regularnie plasować się w czołowej dziesiątce Pucharu Świata” – ocenił. Jednym z najważniejszych momentów ich wspólnej historii pozostaje brązowy medal mistrzostw świata juniorów, zdobyty razem z Maciejem Kotem i Andrzejem Zapotocznym. Jak przyznał były skoczek, zdjęcie z tamtego podium do dziś należy do jego najcenniejszych pamiątek. „To był człowiek od dobrej atmosfery” We wspomnieniach Jakuba Kota Grzegorz Miętus pozostaje przede wszystkim człowiekiem, który potrafił wywołać uśmiech i rozładować napięcie nawet w najtrudniejszych chwilach. „To był człowiek od dobrej atmosfery. Zawsze uśmiechnięty, zawsze gotowy do żartu. Miał ogromny dystans do siebie i wielkie poczucie humoru” – wspominał. Poza skokami narciarskimi Miętus chętnie grał w siatkówkę i interesował się sportami motorowymi. Po zakończeniu kariery rozpoczął pracę jako trener. Jakub Kot podkreśla, że świetnie odnalazł się w tej roli, potrafił przekazywać wiedzę i budować bardzo dobre relacje z młodymi zawodnikami. To właśnie taki obraz byłego reprezentanta Polski pozostanie z nim na zawsze – uśmiechniętego, życzliwego i pełnego energii człowieka, który dla wielu kolegów z kadry był nie tylko utalentowanym skoczkiem, ale także kimś, kto potrafił stworzyć dobrą atmosferę zarówno na treningach, jak i poza skocznią.
Nie żyje Grzegorz Miętus. Żona byłego skoczka wystosowała poruszający apel
To niezwykle smutna wiadomość dla środowiska polskich skoków narciarskich. Grzegorz Miętus, były reprezentant Polski i trener kadry juniorów Polskiego Związku Narciarskiego, zmarł w wieku 33 lat. Chwilę po pojawieniu się informacji w mediach społecznościowych zaczęły pojawiać się spekulacje dotyczące okoliczności jego śmierci. W odpowiedzi na nie głos zabrała żona sportowca, apelując o szacunek dla rodziny i powstrzymanie się od rozpowszechniania niepotwierdzonych informacji.
Informacja o śmierci Grzegorza Miętusa wstrząsnęła kibicami oraz osobami związanymi z polskimi skokami narciarskimi. Wiadomość została oficjalnie potwierdzona przez Polski Związek Narciarski, który pożegnał swojego współpracownika we wzruszającym komunikacie. „Z wielką przykrością odebraliśmy informację o śmierci Grzegorza Miętusa, który był trenerem bazowym w kadrze juniorów. Były skoczek narciarski z Dzianisza miał 33 lata. To bardzo smutny dzień dla polskich skoków narciarskich” – przekazał Polski Związek Narciarski. Wiadomość bardzo szybko obiegła media społecznościowe. Pojawiły się liczne wpisy pełne wspomnień, kondolencji i słów wsparcia kierowanych do rodziny oraz bliskich zmarłego. Dla wielu kibiców Grzegorz Miętus pozostawał jednym z zawodników, którzy przez lata byli obecni na najważniejszych krajowych i międzynarodowych zawodach. Kim był Grzegorz Miętus? Od medalisty mistrzostw świata juniorów do trenera młodych skoczków Grzegorz Miętus od najmłodszych lat był związany ze skokami narciarskimi. W 2009 roku wywalczył brązowy medal mistrzostw świata juniorów w konkursie drużynowym. W składzie znaleźli się również Maciej Kot, Jakub Kot i Andrzej Zapotoczny. Na swoim koncie miał także starty podczas mistrzostw świata juniorów, Zimowego Olimpijskiego Festiwalu Młodzieży Europy oraz medale mistrzostw Polski. W styczniu 2010 roku zadebiutował w zawodach Pucharu Świata w Zakopanem, a już kilka dni później w Klingenthal zdobył pierwsze punkty cyklu, zajmując 22. miejsce. Najlepszym rezultatem w jego karierze pozostała 20. lokata wywalczona w Willingen. Choć wielu sympatyków skoków liczyło na dalszy rozwój jego sportowej kariery, w 2016 roku podjął decyzję o jej zakończeniu. Nie rozstał się jednak ze sportem. Swoje doświadczenie postanowił przekazywać kolejnym pokoleniom zawodników. Pracował jako trener w Polskim Związku Narciarskim oraz w AZS Zakopane. W ostatnich latach pełnił funkcję trenera bazowego kadry juniorów, wspierając rozwój młodych skoczków i dzieląc się wiedzą zdobytą podczas wieloletniej kariery. Warto przypomnieć, że Grzegorz Miętus nie był jedynym przedstawicielem swojej rodziny, który zapisał się w historii polskich skoków narciarskich. Jego starszy brat, Krzysztof Miętus, również reprezentował Polskę na międzynarodowych zawodach. Występował w Pucharze Świata, wziął udział w zimowych igrzyskach olimpijskich w Vancouver w 2010 roku i zdobywał medale mistrzostw Polski. Obaj bracia przez lata byli związani z polskimi skokami narciarskimi, a Grzegorz po zakończeniu kariery zawodniczej pozostał przy tej dyscyplinie jako trener, szkoląc kolejne pokolenie młodych zawodników. Żona Grzegorza Miętusa zabrała głos. Zaapelowała o szacunek dla rodziny Po tragicznej wiadomości w przestrzeni internetowej zaczęły pojawiać się liczne domysły dotyczące okoliczności śmierci byłego skoczka. Na publikowane komentarze zareagowała Magdalena Prochot-Miętus. W pierwszym wpisie zwróciła się do mediów z prośbą o uszanowanie prywatności swojej oraz synów. „Zwracam się do wszystkich mediów o uszanowanie prywatności mojej i moich synów w tym ciężkim dla nas czasie i nierozpowszechnianie nieprawdziwych informacji związanych ze śmiercią mojego Męża” – napisała. Kilka godzin później opublikowała kolejne oświadczenie, w którym ponownie zaapelowała o odpowiedzialność i powstrzymanie się od rozpowszechniania niesprawdzonych informacji. „W związku z pojawiającymi się w mediach oraz w przestrzeni internetowej licznymi spekulacjami dotyczącymi śmierci Grzegorza Miętusa, apelujemy o zaprzestanie rozpowszechniania niepotwierdzonych informacji, domysłów i krzywdzących komentarzy” – przekazała. W dalszej części wpisu podkreśliła, że rodzina potrzebuje przede wszystkim spokoju i zrozumienia. „Prosimy media o odpowiedzialność i rzetelność, a wszystkich użytkowników internetu o powstrzymanie się od komentowania i spekulowania na temat przyczyn śmierci. Uszanujmy prywatność rodziny i pozwólmy jej przeżywać żałobę w spokoju i godności. Największym wyrazem szacunku, jaki możemy dziś okazać, jest milczenie, empatia i powstrzymanie się od powielania niesprawdzonych informacji. Pamiętajmy, że za każdą tragedią stoi rodzina, bliscy i przyjaciele, którzy przeżywają niewyobrażalny ból” – zaapelowała. Rodzina nie ujawniła przyczyny śmierci Bliscy Grzegorza Miętusa nie przekazali informacji dotyczących przyczyny jego śmierci i nie odnieśli się do pojawiających się w sieci spekulacji. Zamiast tego poprosili o uszanowanie prywatności oraz spokoju w czasie żałoby. Apel Magdaleny Prochot-Miętus zwrócił uwagę na potrzebę odpowiedzialnego komentowania tragedii i przypomniał, że za każdą taką wiadomością stoją najbliżsi, którzy mierzą się z ogromną stratą. W tych wyjątkowo trudnych chwilach rodzina prosi przede wszystkim o ciszę, szacunek i pozwolenie na przeżywanie żałoby z dala od niepotwierdzonych doniesień.
Zmarł Dariusz Oskroba. Jeden z najbogatszych Polaków zbudował markę, którą zna niemal każdy. Miał zaledwie 64 lata
29 czerwca po chorobie zmarł Dariusz Oskroba – przedsiębiorca, który przez lata rozwijał rodzinną piekarnię w jednego z największych producentów pieczywa w Polsce. Jego działalność wykraczała daleko poza biznes. Był związany z Mazowszem, konsekwentnie rozwijał firmę w Człekówce i pozostawił po sobie markę rozpoznawalną w kraju oraz wielu państwach Europy.
29 czerwca po walcje z chorobą, zmarł Dariusz Oskroba, czyli przedsiębiorca, wizjoner i kontynuator rodzinnej tradycji piekarskiej. Był człowiekiem, który przez lata rozwijał firmę Oskroba, przekształcając rodzinną piekarnię w jednego z największych producentów pieczywa w Polsce. Jego działalność na trwałe zapisała się zarówno w historii Mazowsza, jak i krajowej branży piekarniczej. Kim był Dariusz Oskroba? Tak rozwijał rodzinną piekaranię z Mazowsza Nazwisko Dariusza Oskroby od lat było związane z rozwojem współczesnego polskiego piekarstwa. To właśnie pod jego kierownictwem rodzinna piekarnia osiągnęła pozycję jednego z liderów rynku. Produkty wytwarzane w zakładzie w Człekówce, położonej w gminie Celestynów, każdego dnia trafiały na stoły milionów Polaków. Z czasem firma rozszerzyła działalność także poza granice kraju, a jej wyroby były dostępne również w wielu państwach Europy. Historia Dariusza Oskroby pokazuje, że rozpoznawalną markę można zbudować także poza dużymi ośrodkami miejskimi. Przedsiębiorca udowodnił, że firma wywodząca się z niewielkiej miejscowości może zdobyć silną pozycję na krajowym i zagranicznym rynku. Mimo rozwoju działalności nie odcinał się od swoich korzeni. Mazowsze, gmina Celestynów oraz rodzinna tradycja piekarska przez cały czas pozostawały fundamentem prowadzonego przez niego biznesu. Dariusz Oskroba kontynuował dzieło rozpoczęte przez wcześniejsze pokolenia swojej rodziny, jednocześnie nadając przedsiębiorstwu nowoczesny kierunek rozwoju. Łączył przywiązanie do tradycyjnych receptur z inwestycjami w nowe technologie i rozwój produkcji. Dzięki takiemu podejściu rodzinna firma stała się symbolem jakości, rzetelności i konsekwentnie realizowanej strategii. Za sukcesem przedsiębiorstwa stali jednak przede wszystkim ludzie. Firma przez lata tworzyła miejsca pracy dla setek mieszkańców regionu, a dla wielu rodzin stała się gwarancją stabilności i bezpieczeństwa. W okolicach Otwocka i Celestynowa trudno było znaleźć osobę, która nie znałaby kogoś zatrudnionego w piekarni lub współpracującego z przedsiębiorstwem. CZYTAJ TEŻ: Helena Englert zadebiutowała na Open'erze. Występ wywołał lawinę komentarzy Dlaczego marka Oskroba stała się symbolem polskiego piekarnictwa? Osoby, które miały okazję poznać Dariusza Oskrobę, zwracały uwagę nie tylko na jego osiągnięcia zawodowe, ale również na cechy charakteru. Wspominają go jako człowieka skromnego, spokojnego, życzliwego i otwartego na innych. Mimo sukcesów pozostawał przede wszystkim człowiekiem rodziny, dla którego szczególne znaczenie miały wartości przekazywane z pokolenia na pokolenie. Jego życie było przykładem tego, że sukces przedsiębiorcy nie musi być oceniany wyłącznie przez pryzmat wyników finansowych czy wielkości firmy. Równie ważne pozostają odpowiedzialność za pracowników, szacunek do pracy i budowanie przedsiębiorstwa, które będzie mogło rozwijać się również w kolejnych pokoleniach. Marka Oskroba stała się symbolem rodzinnej przedsiębiorczości, jakości oraz tradycji, z której dumni mogą być mieszkańcy regionu. Rozwój rodzinnego przedsiębiorstwa przełożył się również na miejsce Dariusza Oskroby wśród najzamożniejszych przedsiębiorców w kraju. W ostatniej edycji rankingu miesięcznika „Forbes” on i członkowie jego rodziny, zaangażowani w prowadzenie firmy, zajęli 40. miejsce. Wartość ich majątku oszacowano na 2,69 mld zł. Śmierć Dariusza Oskroby jest dużą stratą dla jego najbliższych, pracowników oraz lokalnej społeczności. To właśnie dzięki swojej pracy rozsławił gminę Celestynów i powiat otwocki zarówno w Polsce, jak i poza jej granicami. Pozostawił po sobie nie tylko nowoczesne zakłady produkcyjne, ale także przykład, że uczciwość, pracowitość i rodzinne wartości mogą stać się fundamentem trwałego sukcesu. Informację o śmierci przedsiębiorcy potwierdzono w nekrologu opublikowanym na stronie internetowej piekarni. Dariusz Oskroba zmarł w wieku 64 lat. Na ten moment nie podano okoliczności jego śmierci. Rodzinie, bliskim oraz wszystkim pracownikom składane są wyrazy szczerego współczucia. Pamięć o Dariuszu Oskrobie pozostanie żywa nie tylko w historii polskiego piekarnictwa, ale również wśród osób, które miały okazję z nim współpracować i poznać go osobiście. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Hubert Hurkacz już tego nie ukrywa. Po raz pierwszy oficjalnie przedstawił swoją dziewczynę. "Jest wspaniała"
Holoubek mówił o nim: „wspaniały aktor o ciele tytana”. Odszedł zaledwie dwa miesiące po diagnozie
1 lipca przypada 83. rocznica urodzin Mariana Glinki – aktora, kulturysty i jednego z pionierów tej dyscypliny w Polsce. Miał zostać „polskim Arnoldem Schwarzeneggerem”, ale, jak uważał Gustaw Holoubek, polskie kino nigdy w pełni nie wykorzystało jego talentu. Pozostawił po sobie dziesiątki ról i niezwykły życiorys, który do dziś budzi podziw.
1 lipca 1943 roku w okupowanej Warszawie urodził się Marian Glinka – człowiek wielu talentów. Zanim zdobył uznanie jako aktor, trenował balet, odnosił sukcesy w kulturystyce i zapisał się w historii jako jeden z pionierów tej dyscypliny w Polsce. Choć wystąpił w wielu kultowych filmach i serialach, Gustaw Holoubek uważał, że jego potencjał nigdy nie został w pełni wykorzystany. W rocznicę urodzin przypominamy niezwykłe losy artysty, którego nagła śmierć w 2008 roku poruszyła rodzinę, przyjaciół i całe środowisko aktorskie. Marian Glinka: od baletu do aktorstwa. Był człowiekiem wielu talentów Przyszedł na świat w trakcie wojny, 1 lipca 1943 roku w Warszawie, wychowywał się na stołecznym Mokotowie. W wieku zaledwie dziesięciu lat zaczął trenować balet. Uczęszczał do miejscowej szkoły, jego rodzice byli przekonani, że Marian Glinka przyszłość zwiąże właśnie z tańcem. Tym bardziej że sami z tą dziedziną byli związani: matka Olga Glinkówna była pierwszą solistką Teatru Wielkiego, tańczyła m.in. w Polskim Balecie Reprezentacyjnym. Z kolei ojciec był baletmistrzem Opery Warszawskiej. I mimo że Marian Glinka na tym polu odnosił sukcesy, w pewnym momencie odkrył zgoła inny talent. W trakcie ulicznej bójki dostrzegł go asystent wybitnego polskiego pięściarza, Feliksa „Papy” Stamma. Zaproponował trening bokserki. Młody Marian Glinka, choć szczupły i chuderlawy, szybko poczuł, że to jest dyscyplina, w której chce się spełniać. Po drodze próbował jeszcze judo. Później trenował zapasy, biegi aż w końcu na dobre zajął się kulturystyką. „Był tak wątły i słaby, że stanowił wdzięczny »obiekt« dla docinków swoich kolegów. Wystarczy powiedzieć, że ważył wtedy 56 kg, obwód jego klatki piersiowej wynosił 76 cm, a bicepsu 23 cm. Na złość kolegom postanowił zostać silnym...”, pisał o nim w „Sporcie dla wszystkich” Ignacy Rej. CZYTAJ TAKŻE: Marcin Dorociński miał być piłkarzem, ale został aktorem. Nie przepada za sławą, a popularność wykorzystuje, by pomagać innym Na strychu urządził sobie salę treningową, zwaną „salą tortur”. Mimo że sprzętowi, na którym ćwiczył, daleko było do nowoczesności, nie poddawał się. Wylewał siódme poty codziennie przez dwie-trzy godziny. Był niezłomny, jeśli coś sobie postanowił, musiał tego dotrzymać. Tak też się stało. W zaledwie trzy lata osiągnął rezultaty, o jakich inny mogli pomarzyć! Marian Glinka, Daniel Olbrychski, Warszawa, listopad 2007 roku W latach 60. był z kulturystyką związany bardzo mocno, uważa się go za jednego z pionierów tej dyscypliny nad Wisłą. Jeździł na zawody, wygrywał, stał się ikoną. Trzy razy zdobył tytuł Mistrza Polski w kulturystyce, zaś pięć razy mistrza świata weteranów w sportach siłowych. Koledzy nazywali go żartobliwie „ostatnim Mohikaninem kulturystyki”. Siły zazdrościł mu sam Andrzej Seweryn, który stwierdził, że Marian Glinka „mógł zabić gołymi rękami”. Równocześnie wciąż odnosił sukcesy taneczne, nawet na szczeblu ogólnopolskim. Ale drzemał w nim jeszcze jeden istotny talent. W 1963 roku dostał się na Państwową Wyższą Szkołę Teatralną. Ukończył ją planowo pięć lat później. Na deskach teatru zadebiutował w styczniu 1968 roku. Przez lata był związany m.in. z Teatrami Komedia, Dramatycznym, Nowym czy Ateneum. Na szklanym ekranie zadebiutował natomiast w komedii „Kochajmy syrenki” Jana Rutkiewicza jako pracownik biurowy w Bolesławcu. Dorobek Mariana Glinki jest dosyć imponujący. Pojawił się w wielu fantastycznych, kultowych już dzisiaj polskich produkcjach, takich jak „Ziemia obiecana”, „W labiryncie”, „Zmiennicy”, „Alternatywy 4”, „Nie lubię poniedziałku”, „Dom”, „Kochaj mnie, kochaj”, oscarowa „Lista Schindlera” czy „Daleko od noszy”. Obsadzano go głównie w rolach epizodycznych i drugoplanowanych. Jego talent komediowy objawił się również w audycji „Podwieczorek przy mikrofonie” czy w kabarecie Jana Pietrzaka. Marian Glinka, urodziny Aleksandry Woźniak w restauracji „Dom Polski”, Warszawa, 03.03.2006 rok Marian Glinka: jego potencjału nigdy nie wykorzystano. Gdy zmarł, wszyscy byli w szoku Był kojarzony w środowisku. Wiedziano, że ma talent, a przy tym jest człowiekiem serdecznym, dobrym kolegą. Ale spektakularnego sukcesu nie odniósł. Jego potencjału nigdy nie wykorzystano. Tak twierdził m.in. Gustaw Holoubek, który mówił, że „polskie kino miało wspaniałego aktora o ciele tytana”. Co było tego powodem? „Nie trafiłem na swój czas. W latach 60. i później w polskim filmie była moda na garbatych, chudych, zakompleksionych i tym podobnych nieudaczników życiowych. Kiedyś, gdy na scenie królował wzór zakompleksionego suchotnika, [koledzy] podśmiewali się trochę, no bo do czego mógł nadawać się muskularny aktor?”, stwierdził Marian Glinka w wywiadzie dla „Magazynu KiF”. ZOBACZ TEŻ: Na ekranie nie pojawia się od lat, wyjechał z kraju. Marek Kondrat szczerze o samotności Prawdą jest, że przypięto mu łatkę, zaszufladkowano jako twardego mięśniaka, nie miał szansy się rozwinąć. Miał być „polskim Arnoldem Schwarzeneggerem”, ale nie dano mu możliwości, by zaprezentował swój talent w pełnej krasie. Grał role charakterystyczne, zaś gdy dojrzał, stwierdził, że na te amantów jest już za stary. Pod koniec życia aktorską przystań znalazł w serialu „Klan”, w którym pojawiał się regularnie. Marian Glinka, Hanna Śleszyńska, plan serialu „Daleko od noszy”, kwiecień 2007 roku Cały czas dbał o formę. Pytany o to, jak to robi, odpowiadał, że to kwestia zdrowego odżywiania. Z uśmiechem na ustach stwierdził, że najlepszym środkiem dopingującym jest dla niego „schabowy z sałatą plus kefir”. „Do tego należy dodać 40 mln ton przerzuconych w ciągu prawie 40 lat treningu. Dosłownie tyle. Mam zapisany w dzienniczku każdy swój trening”, przyznał na łamach „Magazynu KiF”. Tym większym szokiem była wiadomość, że zmaga się z nowotworem trzustki. Nie żalił się, nie mówił publicznie o tym, co go spotkało. Wszyscy wierzyli, że tę nierówną walkę uda mu się wygrać. Mógł liczyć na wsparcie rodziny (m.in. córek oraz żony Barbary), przyjaciół, kolegów. „To twarda osobowość i waleczny facet. Wierzę, że wszystko będzie dobrze i wkrótce wróci na plan”, podkreślał Paweł Karpiński, reżyser serialu „Klan”. Jednak ta najgorsza wiadomość przyszła znacznie szybciej niż wszyscy się spodziewali. Marian Glinka zmarł 23 czerwca 2008 roku, dwa miesiące po tym, jak dowiedział się o chorobie. „To stało się w ciągu jednej chwili, w niedzielne popołudnie, w domu aktora. Nagle zasłabł”, ujawniła „Faktowi” Katarzyna Romanis, reżyserka „Klanu”. Koledzy nie ukrywali emocji. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Tata odwiózł ją na dworzec, myślała, że się na nią obraził. Halina Mlynkova nie zdawała sobie sprawy, że to ich ostatnie spotkanie „Maniek był znakomitym kolegą. Prawym, szlachetnym, prostolinijnym i skromnym. Solidnym aktorem. Siłaczem o wrażliwym sercu. Łatwo go było zranić. Los nie był dla niego zbyt łaskawy. Stale walczył i nie poddawał się. Wiedział doskonale, co to znaczy sukces i porażka. Często powtarzał: „Obrywam, ale nie uciekam”. Dobrze zbudowany, wyglądał jak okaz zdrowia. Nigdy nie chorował. I oto nagle okazało się, że jest nieuleczalnie chory”, wspominał go na łamach „Gazety wyborczej” Witold Sadowy. Marian Glinka zmarł w wieku 65 lat. Jego prochy spoczęły na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie 1 lipca 2008 roku, w dniu jego urodzin. Wdowa po aktorze, Barbara Glinka, odebrała wówczas z rąk ministra kultury i dziedzictwa narodowego odznakę honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. Był to swoisty hołd złożony jej zmarłemu małżonkowi... Źródło: Film.wp.pl, Swiatseriali.interia.pl Marian Glinka z żoną, Telekamery 2007, Warszawa, 12.03.2007 rok Marian Glinka, Warszawa, listopad 2007 roku
Nie żyje była mistrzyni Polski. Miała tylko 38 lat. „Wczoraj serce Beaty pękło, a wraz z nim moje”
Środowisko szachowe pogrążyło się w żałobie. Nie żyje Beata Andrejczuk-Dudzińska – była mistrzyni Polski w szachach błyskawicznych, mistrzyni FIDE i międzynarodowa sędzia. Miała 38 lat. O jej śmierci poinformował mąż Paweł Dudziński, publikując poruszające pożegnanie. Kondolencje przekazał również Polski Związek Szachowy.
Środowisko szachowe pogrążyło się w żałobie. Nie żyje Beata Andrejczuk-Dudzińska, była mistrzyni Polski w szachach błyskawicznych, mistrzyni FIDE, międzynarodowa sędzia i ceniona trenerka. Miała 38 lat. Smutną wiadomość przekazał jej mąż, Paweł Dudziński, publikując poruszające pożegnanie. Kim była Beata Andrejczuk-Dudzińska? Beata Andrejczuk-Dudzińska zmarła nagle 24 czerwca 2026 roku. Jeszcze trzy dni wcześniej świętowała swoje 38. urodziny. Informację o jej śmierci przekazał mąż, szachista Paweł Dudziński, który w emocjonalnym wpisie opisał ogromną stratę. „Wczoraj o godz. 7.57 zatrzymało się serce mojej cudownej i przeukochanej żony Beaty. Była najwspanialszą osobą, jaką znałem”, napisał. W dalszej części wpisu zdradził, że lekarze podejrzewają rozwarstwienie aorty jako możliwą przyczynę śmierci. Jak zaznaczył, ostateczną odpowiedź ma przynieść sekcja zwłok. „Wczoraj serce Beaty pękło, a wraz z nim moje. Nie potrafię tego zrozumieć i się z tym pogodzić. I pewnie to nigdy nie nastąpi. Lekarze podejrzewają rozwarstwienie aorty, ale dokładniejszą odpowiedź ma dać sekcja zwłok. Dzisiaj nie chcę na ten temat wyrokować. Dziękuję Ci, Ukochana Beato, Najpiękniejsza Moja Żono, za każdy dzień i każdą chwilę, jaką mnie zaszczyciłaś. Zawsze będę Cię kochał!”, dodał. CZYTAJ TEŻ: Jednak nie Agata Kulesza? To ona ma zastąpić Ewę Kasprzyk w "Tańcu z Gwiazdami". Trwają rozmowy. Zaskoczeni? Poruszające słowa męża i komunikat Polskiego Związku Szachowego po śmierci mistrzyni Beata Andrejczuk-Dudzińska zapisała się w historii polskich szachów już w wieku 17 lat. W 2005 roku zdobyła złoty medal mistrzostw Polski w szachach błyskawicznych, osiągając największy sukces swojej sportowej kariery. Choć później skoncentrowała się na działalności naukowej i biznesowej, nie rozstała się ze światem szachów. Była aktywna jako mistrzyni FIDE, międzynarodowy sędzia szachowy, organizatorka wydarzeń oraz trenerka, ciesząc się uznaniem w środowisku. Z wpisu Pawła Dudzińskiego wyłania się obraz kobiety pełnej pasji i energii. Jak napisał, Beata odwiedziła około 150 krajów świata i marzyła o zobaczeniu wszystkich państw. „Była podróżniczką przez duże P. (...) Tylko w 2024 r. zwiedziliśmy wszystkie kontynenty świata i ok. 30 krajów”, wspominał mąż. Podkreślił również, że to właśnie ona była pomysłodawczynią i organizatorką ich wspólnych wypraw, które dokumentowali na prowadzonych przez siebie profilach. Na wiadomość o śmierci byłej mistrzyni Polski zareagował także Polski Związek Szachowy. „Z głębokim żalem i smutkiem zawiadamiamy, że w dniu 24 czerwca 2026 r. zmarła nagle Beata Andrejczuk-Dudzińska, podróżniczka, mistrzyni FIDE, międzynarodowy sędzia i trener szachowy” – przekazał zarząd oraz pracownicy biura Polskiego Związku Szachowego. W komunikacie złożono również wyrazy współczucia Pawłowi Dudzińskiemu i całej rodzinie. Jednocześnie poinformowano, że szczegóły dotyczące uroczystości pożegnalnych zostaną przekazane w późniejszym terminie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Joanna Koroniewska zabrała głos po odejściu Macieja Dowbora z "Dzień Dobry TVN". Padły jednoznaczne słowa
Zaszczepił jej miłość do gór, potem wydarzyła się tragedia. Zoja Skubis szczerze o stracie ojca
Zoja Skubis rzadko opowiada o najtrudniejszym doświadczeniu swojego życia. W podcaście „WojewódzkiKędzierski” wróciła jednak do śmierci ojca, Wojciecha Skubisa, który zginął podczas wyprawy w Kaukazie w marcu 2020 roku. Jej słowa o żałobie, pamięci i dorastaniu po stracie wybrzmiewają wyjątkowo mocno.
Dziś Zoja Skubis kojarzona jest przede wszystkim z górskimi osiągnięciami i podróżami, ale za jej historią stoi także osobista tragedia. To właśnie ojciec zaszczepił w niej miłość do gór, a jego śmierć na wiele lat stała się punktem odniesienia dla wszystkiego, co wydarzyło się później. W najnowszej rozmowie młoda podróżniczka opowiedziała nie tylko o okolicznościach tamtych wydarzeń, lecz także o tym, jak zmienia się człowiek, który musi nauczyć się żyć z nieobecnością bliskiej osoby. Kim jest Zoja Skubis? Góry były obecne w jej życiu na długo przed tragedią Zoja Skubis należy dziś do najbardziej rozpoznawalnych młodych podróżniczek i himalaistek w Polsce. Popularność zdobyła nie tylko dzięki obecności w mediach społecznościowych, ale przede wszystkim za sprawą imponujących osiągnięć w górach wysokich. W 2025 roku została najmłodszą Polką, która zdobyła Mount Everest. Wcześniej zapisała się również w historii jako najmłodsza Polka na ośmiotysięczniku Manaslu. Jej historia nie zaczęła się jednak od spektakularnych sukcesów. Miłość do gór była obecna w jej życiu od dzieciństwa. To właśnie ojciec, Wojciech Skubis, pokazał jej świat wspinaczki, trekkingów i górskich wyzwań. Był doświadczonym alpinistą, dla którego góry stanowiły ważną część życia. W marcu 2020 roku życie rodziny Skubisów zmieniło się bezpowrotnie. Wojciech Skubis zginął podczas wyprawy w Kaukazie. Dla nastoletniej wówczas Zoi była to strata, z którą musiała nauczyć się żyć w wyjątkowo trudnym momencie dorastania. Choć od tamtych wydarzeń minęło już kilka lat, temat ojca wciąż pozostaje ważnym elementem jej historii. Nie dlatego, że definiuje wszystkie jej sukcesy, ale dlatego, że był osobą, która miała ogromny wpływ na jej pasje, sposób myślenia i podejście do świata. To właśnie dlatego każda rozmowa o górach naturalnie prowadzi także do wspomnień o człowieku, który wprowadził ją na tę drogę. „Żałoba to jest ciężar”. Zoja Skubis szczerze o stracie ojca i pytaniach, które wracają po latach W podcaście „WojewódzkiKędzierski” Zoja Skubis wróciła do wydarzeń sprzed lat. Opowiedziała o doświadczeniu, które zna wiele osób po stracie bliskich — o próbach zrozumienia tego, co się wydarzyło, i o pytaniach, które potrafią wracać nawet po wielu latach. Po sześciu latach od śmierci ojca mówi o tym z perspektywy osoby, która przeszła długą drogę, ale nie twierdzi, że udało jej się całkowicie zamknąć ten rozdział. Jedne z najbardziej poruszających słów padły wtedy, gdy Zoja opowiadała o żałobie: „Mój tato zginął sześć lat temu, więc ja dalej jestem młoda, ale przez sześć lat dużo sobie wytłumaczysz w głowie i wiele zrozumiesz. [...] Ja uważam, że żałoba to jest ciężar. Śmierć kogoś bliskiego to jest taki ciężar, który niesiesz już całe życie. Tylko to nie jest tak, że on się staje lżejszy, tylko ty po prostu stajesz się silniejszy. [...] Dalej się zastanawiam nad tym, jak to by było. Czy można było tego jakoś uniknąć. Już coraz rzadziej, ale jednak”. W tej samej rozmowie odniosła się także do okoliczności tragicznego wypadku: „[Tata] zaczął sam schodzić. Rozdzielili się z partnerem”. Po latach nadal wraca również do refleksji o tym, jak trudno wyobrazić sobie tragedię, dopóki nie wydarzy się ona komuś bliskiemu. „Wiesz, z wypadkami jest tak, że dopóki on się nie wydarzy, to czujesz, że coś cię nie dotyczy. Nawet jakaś hipotetyczna sytuacja. Możesz mieć z tyłu głowy, wychodząc do sklepu po mleko, że ludzie przechodzą przez pasy i giną. Ale trochę nie myślisz, że to przydarzy się tobie, bo to przydarza się innym. Więc trochę też wyrzucasz to z siebie” — mówiła. „To jest moje życie, moja historia”. Dlaczego Zoja Skubis nie chce, by jej sukcesy traktowano jako hołd dla ojca? Po śmierci Wojciecha Skubisa wielu obserwatorów zaczęło patrzeć na kolejne sukcesy jego córki przez pryzmat rodzinnej tragedii. Zdobywane szczyty, kolejne wyprawy i rekordy często interpretowano jako próbę realizowania marzeń ojca albo symboliczne kontynuowanie jego dzieła. Sama Zoja nie zgadza się jednak z takim sposobem myślenia. Jak przyznała w podcaście, sama przez pewien czas zastanawiała się nad tym, czy rzeczywiście istnieje taki związek między jej działalnością a historią ojca. Ostatecznie doszła jednak do własnych wniosków: „Ja sama się na początku nad tym zastanawiałam i później doszłam do wniosku, że nie. To jest po prostu moje życie, moja historia, ja to lubię. A ludzie cały czas próbowali mi wmówić, że to jest jakaś niespełniona ambicja taty i jakiś hołd. To mnie zaczęło troszeczkę później wkurzać”. W jej opowieści nie ma próby odcięcia się od przeszłości. Jest za to coś znacznie bardziej dojrzałego — zgoda na to, że pamięć o bliskiej osobie może towarzyszyć człowiekowi każdego dnia, nie odbierając mu prawa do budowania własnej historii. Źródło: Plejada.pl, TVN.pl
Nocny pożar zakończył się dramatem. Nie żyje znany aktor i jego żona
Tragiczne wieści z USA. Paul Avery, znany z serialu „Wszystkie moje dzieci”, zmarł w wieku 81 lat. W pożarze domu w Blairstown w stanie New Jersey zginęła również jego żona.
Szokujące informacje napłynęły ze Stanów Zjednoczonych. Paul Avery, amerykański aktor znany przede wszystkim z roli Hughiego w popularnej operze mydlanej „Wszystkie moje dzieci”, zmarł w wieku 81 lat. W tej samej tragedii życie straciła również jego żona. Małżeństwo zostało poszkodowane w pożarze domu w Blairstown w stanie New Jersey. Mimo szybkiej pomocy służb oraz przewiezienia do szpitala nie udało się ich uratować. Paul Avery nie żyje. Tragiczna wiadomość obiegła media W piątkowy poranek czasu polskiego media poinformowały o śmierci Paula Avery'ego. Aktor zmarł w wieku 81 lat. W wyniku tragicznych wydarzeń życie straciła także jego żona. Do dramatu doszło po pożarze domu małżeństwa. Choć na miejscu szybko pojawiły się służby ratunkowe, a poszkodowani zostali przewiezieni do szpitala, lekarzom nie udało się ich uratować. Informacja o śmierci pary została potwierdzona przez ich córkę, Kyle Avery. Kobieta zamieściła poruszający wpis w mediach społecznościowych, w którym pożegnała swoich rodziców. „Tak bardzo ich kochaliśmy, a oni kochali nas i nikt nigdy nie musiał się zastanawiać, czy tak właśnie było” — napisała Kyle Avery. ZOBACZ TEŻ: „Nikt o nim nie słyszał”. Po śmierci Daveigh Chase wybuchła afera wokół mężczyzny podającego się za partnera Pożar domu w Blairstown. Aktor i jego żona nie przeżyli Tragedia rozegrała się w miejscowości Blairstown w stanie New Jersey. To właśnie tam znajdował się dom Paula Avery'ego i jego żony. Jak przekazano, pożar wybuchł w nocy z poniedziałku na wtorek. Mieszkańcy lokalnej społeczności zostali wstrząśnięci wiadomością o śmierci znanego i cenionego sąsiada oraz jego małżonki. Służby podjęły działania ratunkowe, a oboje poszkodowani trafili do szpitala. Niestety obrażenia okazały się zbyt poważne. Mimo wysiłków lekarzy nie udało się uratować ich życia. Wstrząsająca wiadomość szybko rozeszła się po okolicy, a mieszkańcy Blairstown zaczęli wspominać małżeństwo jako osoby mocno związane z lokalną społecznością. Kim był Paul Avery? Kariera gwiazdy „Wszystkie moje dzieci” Paul Avery był amerykańskim aktorem, który największą rozpoznawalność zdobył dzięki roli Hughiego, barmana w popularnej operze mydlanej „Wszystkie moje dzieci”. W produkcji tej występował przez ponad dekadę. Była to rola, z którą widzowie kojarzyli go najbardziej. Na swoim koncie miał również występy w filmie „Superman” z 1978 r. oraz w serialach „Soap” i „Three’s Company”. Choć nie należał do grona największych gwiazd Hollywood, przez lata wypracował sobie pozycję rozpoznawalnego aktora telewizyjnego. Jego działalność zawodowa nie ograniczała się jednak wyłącznie do świata filmu i telewizji. Życie po zakończeniu kariery aktorskiej i opieka nad żoną Po zakończeniu kariery aktorskiej Paul Avery skupił się na innych aktywnościach zawodowych i społecznych. Zajął się dziennikarstwem oraz działalnością na rzecz lokalnej społeczności. Pracował między innymi dla „New York Timesa”. Założył również własną gazetę pod nazwą „Ridge View Echo”. Jego życie obfitowało w różnorodne doświadczenia. W młodości pasjonował się skokami spadochronowymi. Podczas wojny w Wietnamie służył jako szef załogi śmigłowca. Po zakończeniu kariery wojskowej nadal latał amatorsko. W ostatnich latach szczególną uwagę poświęcał swojej żonie. Po jej udarze w 2018 r. został jej pełnoetatowym opiekunem. To właśnie opiece nad małżonką podporządkował znaczną część swojego życia. Śledczy badają okoliczności pożaru w New Jersey Okoliczności pożaru, który doprowadził do śmierci Paula Avery'ego i jego żony, są obecnie przedmiotem działań śledczych. Na ten moment wiadomo jedynie, że do pożaru doszło w domu małżeństwa w Blairstown w stanie New Jersey. Służby prowadzą czynności mające wyjaśnić, jak doszło do wybuchu ognia. Śmierć Paula Avery'ego zamknęła niezwykle bogaty rozdział życia człowieka, który był aktorem, dziennikarzem, weteranem wojny w Wietnamie oraz aktywnym członkiem lokalnej społeczności. Tragiczne wydarzenia, które rozegrały się w jego domu, poruszyły zarówno rodzinę, jak i mieszkańców miejscowości, w której przez lata był znaną i cenioną postacią. Źródło: Fakt
„Nikt o nim nie słyszał”. Po śmierci Daveigh Chase wybuchła afera wokół mężczyzny podającego się za partnera
Śmierć Daveigh Chase, gwiazdy „Lilo i Stitcha” oraz „The Ring”, poruszyła fanów na całym świecie. W ostatnich dniach życia aktorki pojawiła się jednak historia, która wzbudziła wiele pytań. Chodzi o mężczyznę przedstawiającego się jako jej partner, internetową zbiórkę na leczenie oraz późniejsze komentarze wieloletniego menadżera aktorki.
Przez lata Daveigh Chase pozostawała poza światłem reflektorów, a informacje o jej życiu prywatnym pojawiały się niezwykle rzadko. Dlatego doniesienia o jej problemach zdrowotnych, kryzysie bezdomności i dramatycznej walce o powrót do stabilizacji były dla wielu osób ogromnym zaskoczeniem. Jeszcze większe emocje wywołały wydarzenia, które rozegrały się tuż przed jej śmiercią – zwłaszcza internetowa zbiórka założona przez mężczyznę określającego się jako jej partner. Ostatnie miesiące Daveigh Chase. Kryzys bezdomności, walka o zdrowie i zbiórka założona przez partnera Ostatni rozdział życia Daveigh Chase był daleki od hollywoodzkiego blasku, z którym wielu fanów wciąż ją kojarzyło. Według informacji przekazywanych przez amerykańskie media, rodzina i osoby z najbliższego otoczenia aktorki przez długi czas próbowały ustalić, gdzie przebywa. W relacjach pojawiały się doniesienia, że była widywana w okolicach Skid Row w Los Angeles – dzielnicy od lat kojarzonej z kryzysem bezdomności, ubóstwem i problemami zdrowotnymi mieszkańców. Z informacji publikowanych przez TMZ i New York Post wynika, że bliscy mieli obawiać się o jej bezpieczeństwo już od wielu miesięcy. Pojawiały się sygnały o pogarszającym się stanie zdrowia aktorki, a także o coraz większej izolacji od rodziny i dawnych znajomych. Według medialnych relacji Daveigh miała zmagać się z poważnymi problemami zdrowotnymi, które w ostatnim czasie znacząco się nasiliły. Dramatyczne doniesienia osiągnęły punkt kulminacyjny, gdy do sieci trafiła internetowa zbiórka założona przez Roya Hernandeza. Mężczyzna przedstawiał się jako partner aktorki i apelował o wsparcie finansowe, twierdząc, że Daveigh znajduje się w bardzo ciężkim stanie. W opisie zbiórki na stronie GoFundMe napisał: „Jej stan stał się krytyczny, a lekarze powiedzieli mi, że być może zostało jej niewiele czasu. Rozumiem, że każdy z nas przechodzi przez różne trudności, ale jeśli możecie nam pomóc, będę naprawdę wdzięczny”. Wkrótce po publikacji zbiórki Daveigh Chase zmarła. Według informacji przekazywanych przez amerykańskie media przyczyną śmierci były powikłania związane z zapaleniem opon mózgowych i sepsą. Miała 35 lat. Wydawało się, że historia zakończy się na wspomnieniach o utalentowanej aktorce i refleksji nad jej trudnymi ostatnimi miesiącami. Wtedy jednak pojawiły się słowa, które całkowicie zmieniły ton tej opowieści. ZOBACZ: Wystarczyło jedno spojrzenie, by przestraszyć cały świat. Nie żyje gwiazda „The Ring” „Nikt o nim nie słyszał”. Menadżer Daveigh Chase podważył wersję wydarzeń partnera Jedną z pierwszych osób, które publicznie odniosły się do internetowej zbiórki, był John Ryan – wieloletni menadżer Daveigh Chase. Jego wypowiedź błyskawicznie zwróciła uwagę mediów, ponieważ rzucała zupełnie nowe światło na rolę Roya Hernandeza i okoliczności całej akcji pomocowej. Ryan nie krył zaskoczenia informacjami pojawiającymi się w sieci. W rozmowie z „California Post” stwierdził: „Żaden z bliskich przyjaciół ani nikt z rodziny nigdy nie słyszał o tym człowieku. Mogę oficjalnie potwierdzić, że Daveigh ma zabezpieczone specjalne konto powiernicze w gildii aktorskiej (SAG), które w pełni pokrywa wszelkie koszty”. Komentarz Ryana sprawił, że wokół Roya Hernandeza zaczęły pojawiać się kolejne znaki zapytania. Media zwracały uwagę, że wcześniej jego nazwisko praktycznie nie pojawiało się w kontekście Daveigh Chase. Brakowało również publicznie dostępnych informacji potwierdzających, jak długo trwała ich relacja i jaką rolę rzeczywiście odgrywał w życiu aktorki. Niezależnie od kontrowersji wokół zbiórki i tożsamości mężczyzny przedstawiającego się jako partner aktorki, jedno pozostaje bezsporne. Daveigh Chase zapisała się w historii popkultury jako jedna z najbardziej charakterystycznych dziecięcych gwiazd początku XXI wieku, a jej tragiczna historia jest niepodważalna. SPRAWDŹ TEŻ: Gwiazda „The Ring” podbiła Hollywood jako dziecko. Przed śmiercią bliscy mieli jej rozpaczliwie szukać
Gwiazda „The Ring” podbiła Hollywood jako dziecko. Przed śmiercią bliscy mieli jej rozpaczliwie szukać
Świat pokochał ją jako głos Lilo i zapamiętał jako przerażającą Samarę z „The Ring”. Daveigh Chase przez lata pozostawała jednak z dala od blasku fleszy. Gdy w czerwcu 2026 roku media obiegła wiadomość o jej śmierci, na jaw zaczęły wychodzić kolejne, niezwykle poruszające szczegóły dotyczące jej ostatnich miesięcy życia.
Jeszcze jako dziecko osiągnęła sukces, o którym wielu aktorów marzy przez całe życie. Daveigh Chase była jedną z najbardziej rozpoznawalnych młodych gwiazd początku XXI wieku. Z czasem zniknęła jednak z Hollywood, a jej życie coraz bardziej oddalało się od świata czerwonych dywanów. Dziś historia aktorki porusza nie tylko ze względu na jej przedwczesną śmierć, ale także z powodu dramatycznych okoliczności, które miały poprzedzić ten tragiczny finał. Daveigh Chase zachwycała Hollywood jako dziecko. W tych produkcjach pokochały ją miliony widzów Daveigh Elizabeth Chase urodziła się 24 lipca 1990 roku w Las Vegas. Karierę rozpoczęła jako dziecko, szybko zwracając na siebie uwagę producentów i reżyserów. Występowała w reklamach, użyczała głosu bohaterom animacji i pojawiała się w popularnych produkcjach telewizyjnych. Przełomowym momentem okazał się rok 2002. To właśnie wtedy widzowie usłyszeli ją jako Lilo Pelekai w animacji „Lilo i Stitch”, która do dziś pozostaje jedną z najbardziej lubianych produkcji Disneya. W tym samym okresie młoda aktorka zdobyła ogromną rozpoznawalność dzięki roli Samary Morgan w horrorze „The Ring”. Jej kreacja przeszła do historii kina grozy i na lata zapisała się w pamięci widzów. Na tym jednak nie kończyły się jej sukcesy. Daveigh Chase wystąpiła również w kultowym „Donnie Darko”, a później pojawiała się w kolejnych filmach i serialach, w tym w cenionym przez krytyków „Big Love”. Choć jeszcze jako nastolatka osiągnęła pozycję, o której marzy wielu aktorów, z biegiem czasu coraz rzadziej pojawiała się na ekranie. Po 2016 roku praktycznie wycofała się z życia publicznego, a informacje na temat jej dalszych losów pojawiały się sporadycznie. Daveigh Chase zmarła w wieku 35 lat Informacja o śmierci Daveigh Chase wstrząsnęła fanami na całym świecie. Aktorka zmarła 16 czerwca 2026 roku w wieku zaledwie 35 lat. Według informacji przekazywanych przez amerykańskie media oraz osoby z jej otoczenia, bezpośrednią przyczyną śmierci miało być zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych połączone z ciężkim zakażeniem krwi, które doprowadziło do sepsy i niewydolności wielonarządowej. W doniesieniach pojawiały się również informacje, że wcześniej trafiła do szpitala w stanie skrajnego wyczerpania i niedożywienia. ZOBACZ: Wystarczyło jedno spojrzenie, by przestraszyć cały świat. Nie żyje gwiazda „The Ring” Ostatnie miesiące Daveigh Chase. Bliscy mieli szukać jej wśród osób w kryzysie bezdomności Najbardziej poruszające informacje dotyczą jednak miesięcy poprzedzających śmierć aktorki. Według relacji cytowanych przez amerykańskie media, rodzina i dawni współpracownicy od dłuższego czasu mieli obawiać się o jej bezpieczeństwo oraz stan zdrowia. Były menedżer Daveigh Chase twierdził, że kontakt z aktorką stawał się coraz trudniejszy. Bliscy mieli przez wiele miesięcy próbować ustalić, gdzie przebywa i czy otrzymuje potrzebną pomoc. W doniesieniach pojawiły się informacje, że była widywana w okolicach Skid Row w Los Angeles — dzielnicy znanej z jednego z największych skupisk osób w kryzysie bezdomności w Stanach Zjednoczonych. Według relacji publikowanych przez media, rodzina miała angażować prywatnych detektywów i podejmować kolejne próby odnalezienia aktorki. Osoby z jej otoczenia przekonywały, że chciały zapewnić jej specjalistyczne leczenie oraz wsparcie, jednak ich działania nie przyniosły oczekiwanego rezultatu.
Wystarczyło jedno spojrzenie, by przestraszyć cały świat. Nie żyje gwiazda „The Ring”
Świat filmu żegna Daveigh Chase – aktorkę, która jako dziecko na zawsze zapisała się w historii popkultury rolą Samary Morgan w kultowym horrorze „The Ring”. Informacja o jej śmierci w wieku 35 lat poruszyła fanów na całym świecie. Co wiadomo o okolicznościach jej odejścia i jaką drogę przeszła jedna z najbardziej rozpoznawalnych dziecięcych gwiazd początku XXI wieku?
Choć od czasu jej największych sukcesów minęło wiele lat, dla milionów widzów Daveigh Chase pozostała twarzą bohaterki, która wywoływała dreszcze samym spojrzeniem. Jej nagła śmierć sprawiła, że wielu fanów wróciło pamięcią do filmów i seriali, które współtworzyła. Historia aktorki okazuje się jednak znacznie bardziej złożona niż jej najsłynniejsza ekranowa rola. Daveigh Chase nie żyje. Co było przyczyną śmierci gwiazdy „The Ring”? Daveigh Chase zmarła 16 czerwca 2026 roku w wieku 35 lat. Informację o jej śmierci potwierdziły amerykańskie media, powołując się na wypowiedzi jej partnera, Roya Hernandeza. Według przekazanych informacji aktorka zmagała się z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych. Powikłania doprowadziły do sepsy i niewydolności organizmu. W ostatnich tygodniach stan zdrowia aktorki miał gwałtownie się pogorszyć. Hernandez wcześniej informował publicznie, że Chase przebywała pod opieką lekarzy i znajduje się w stanie krytycznym. „Jej stan stał się krytyczny, a lekarze powiedzieli mi, że być może zostało jej niewiele czasu. Rozumiem, że każdy z nas przechodzi przez różne trudności, ale jeśli możecie nam pomóc, będę naprawdę wdzięczny” – relacjonował na stronie GoFundMe, gdzie próbował zeprać 5 tys. dolarów na leczenie. Niedługo później media obiegła wiadomość o jej śmierci. Wspominając Chase, Hernandez podkreślał również, że w życiu prywatnym mierzyła się z wieloma trudnościami i przez lata szukała stabilizacji oraz spokoju poza blaskiem reflektorów. Kim była Daveigh Chase? Kariera gwiazdy, która przeszła do historii dzięki „The Ring” Daveigh Elizabeth Chase przyszła na świat 24 lipca 1990 roku w Las Vegas w stanie Nevada. Wychowywała się w Albany w stanie Oregon, gdzie już jako kilkuletnia dziewczynka interesowała się śpiewem i występami scenicznymi. Karierę rozpoczęła od reklam i niewielkich ról telewizyjnych, stopniowo budując swoją pozycję w branży rozrywkowej. Przełom nastąpił na początku XXI wieku. W 2001 roku użyczyła głosu Chihiro w anglojęzycznej wersji oscarowego filmu animowanego „Spirited Away: W krainie bogów”. Rok później otrzymała dwie role, które na zawsze zmieniły jej życie zawodowe. Najpierw została głosem Lilo Pelekai w animacji „Lilo i Stich”, a następnie wcieliła się w Samarę Morgan w amerykańskiej wersji horroru „The Ring”. Choć Daveigh Chase występowała w wielu produkcjach, to właśnie Samara Morgan zapewniła jej miejsce w historii kina. Jej kreacja tajemniczej dziewczynki wychodzącej z telewizora do dziś znajduje się w zestawieniach najbardziej kultowych postaci horroru. Sukces filmu sprawił, że nazwisko młodej aktorki poznał cały świat. Za swoją rolę Chase otrzymała nagrodę MTV Movie Award dla Najlepszego Czarny Charakteru. Widzowie i krytycy zwracali uwagę, że mimo młodego wieku potrafiła stworzyć postać jednocześnie przerażającą i budzącą współczucie. Filmografia aktorki nie kończyła się jednak na horrorze. Widzowie mogli oglądać ją także w kultowym „Donnie Darko”, serialu HBO „Big Love”, a także wielu produkcjach telewizyjnych, takich jak „Ostry dyżur”, „Czarodziejki” czy „The Practice”. Równolegle rozwijała karierę dubbingową, która przez lata pozostawała ważną częścią jej zawodowej aktywności. W późniejszych latach coraz rzadziej pojawiała się na ekranie. Media rozpisywały się o jej problemach osobistych i prawnych, które przyćmiły część zawodowych osiągnięć. Mimo to dla całego pokolenia widzów pozostała jedną z najbardziej charakterystycznych dziecięcych gwiazd swojej epoki.
Nie żyje David Hockney. Słynny malarz i rysownik miał 88 lat
David Hockney nie żyje. Legendarny brytyjski malarz i autor kultowych obrazów „The Splash” oraz „Pool with Two Figures” zmarł 11 czerwca 2026 roku w wieku 88 lat. Informację potwierdziła jego rzeczniczka Erica Bolton.
David Hockney nie żyje. Informację o śmierci wybitnego brytyjskiego malarza i rysownika potwierdziła jego rzeczniczka Erica Bolton. Artysta zmarł 11 czerwca 2026 roku w wieku 88 lat. Był uznawany za jedną z najważniejszych postaci sztuki współczesnej XX i XXI wieku. Jego twórczość, obejmująca malarstwo, fotografię, grafikę i rysunek, przyniosła mu światową sławę oraz status jednego z najbardziej rozpoznawalnych brytyjskich artystów. David Hockney nie żyje. Informację potwierdziła rzeczniczka artysty David Hockney nie żyje – taką informację podały brytyjskie media. Wiadomość została potwierdzona przez rzeczniczkę prasową artysty Ericę Bolton. W cytowanym przez BBC oświadczeniu przekazano, że słynny brytyjski artysta oraz jedna z najważniejszych postaci sztuki współczesnej XX i XXI wieku zmarł spokojnie w swoim domu 11 czerwca 2026 roku. Do śmierci doszło na miesiąc przed jego 89. urodzinami. Informacja o odejściu twórcy wywołała poruszenie w świecie kultury i sztuki. David Hockney przez dekady należał do najbardziej cenionych i rozpoznawalnych brytyjskich artystów, a jego dzieła były prezentowane na najważniejszych wystawach oraz trafiały do prestiżowych kolekcji. ZOBACZ TEŻ: Janusz Michałowski nie żyje. Wybitny aktor miał 89 lat <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-515402746-ca912d1.jpg" width="2610" height="3756" alt="(Original Caption) David Hockney, 34, one of Britain's "hottest" artists, says she is "a painter of boredom and lonesomeness." He has been called "the world's most fashionable painter," and millionaires want his works on their walls. A showing of his past years' work -- ten paintings and twelve drawings, opened last week in New York Andre Emmerich Gallery." title="Portrait of David Hockney with Telephone in Hand" /> Kim był David Hockney? Od Bradford do światowej sławy David Hockney urodził się w Bradford w 1937 roku. Był czwartym z piątki dzieci w rodzinie, którą sam określał jako „radykalnie robotniczą”. Jak przypomniał „Guardian”, rodzice od najmłodszych lat wspierali jego zainteresowania artystyczne. To właśnie dzięki temu młody Hockney mógł rozwijać talent, który z czasem zapewnił mu miejsce w historii światowej sztuki. Przyszły artysta studiował w Bradford College. Już na początku swojej drogi twórczej odnosił pierwsze sukcesy. W 1957 roku sprzedał swój pierwszy obraz – portret ojca – za 10 funtów podczas wystawy Yorkshire Artists Exhibition. Dwa lata później rozpoczął naukę w londyńskim Royal College of Art. Kolejne lata przyniosły rozwój kariery, dzięki której jego nazwisko stało się znane daleko poza granicami Wielkiej Brytanii. „The Splash” i „Pool with Two Figures” – dzieła, które przeszły do historii David Hockney był najbardziej znany z obrazów przedstawiających baseny. To właśnie te prace stały się jednymi z najbardziej rozpoznawalnych symboli jego twórczości. Wśród najbardziej znanych dzieł artysty znajdują się „The Splash” oraz „Pool with Two Figures”. Obrazy te są wymieniane jako jedne z najważniejszych przykładów współczesnego malarstwa i przez lata budowały międzynarodową renomę brytyjskiego twórcy. Po informacji o śmierci artysty w mediach społecznościowych zaczęły pojawiać się liczne wpisy upamiętniające jego dorobek. Wiele z nich zawierało reprodukcje najbardziej znanych prac Hockneya, w tym słynnego „A Bigger Splash”. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-853999328-4db904c.jpg" width="1997" height="3000" alt="PARIS, FRANCE - SEPTEMBER 26: David Hockney poses in front of his painting "The Arrival Of Spring in Woldgate, East Yorkshire in 2011" which he offered to the museum at Centre Pompidou on September 26, 2017 in Paris, France. (Photo by Aurelien Meunier/Getty Images)" title="Artist David Hockney Unveils 'The Arrival of Spring' At Centre Georges Pompidou In Paris" /> Dlaczego David Hockney był uznawany za jednego z najważniejszych artystów współczesnych? BBC określiło Hockneya mianem „ulubionego artysty Wielkiej Brytanii”. Stacja podkreśliła również, że był człowiekiem o wyrazistych poglądach i charakterystycznym akcencie z Yorkshire. Jego twórczość nie ograniczała się wyłącznie do malarstwa. Według BBC artysta wykorzystywał farby, fotografię oraz iPady. Zajmował się także akwafortą, litografią i projektowaniem witraży. David Hockney działał również w obszarze scenografii operowej. Jednocześnie tworzył bardziej kameralne prace wykonywane piórem i tuszem. Różnorodność wykorzystywanych technik sprawiła, że był uznawany za artystę wszechstronnego, swobodnie poruszającego się między różnymi formami ekspresji. To właśnie ta różnorodność oraz konsekwentna obecność na światowej scenie artystycznej sprawiły, że został zaliczony do grona najważniejszych twórców współczesnych. Rekordowa sprzedaż obrazu Davida Hockneya za prawie 70 milionów funtów Jednym z najgłośniejszych wydarzeń związanych z twórczością Hockneya była sprzedaż obrazu „Portrait of an Artist (Pool with Two Figures)” w 2018 roku. Dzieło zostało sprzedane podczas aukcji w Nowym Jorku za prawie 70 milionów funtów. Według informacji zawartych w źródle była to rekordowa kwota sprzedaży dzieła żyjącego artysty. Transakcja potwierdziła nie tylko ogromne zainteresowanie twórczością Hockneya, ale także jego wyjątkową pozycję na światowym rynku sztuki. Obraz stał się symbolem komercyjnego sukcesu brytyjskiego malarza oraz dowodem na ogromną wartość jego dorobku artystycznego. Odejście artysty, który zapisał się w historii sztuki Śmierć Davida Hockneya zamyka ważny rozdział w historii współczesnej sztuki. Brytyjski malarz i rysownik pozostawił po sobie dzieła, które na trwałe wpisały się do światowego kanonu. Artysta, który urodził się w Bradford w 1937 roku, przez całe życie rozwijał swój talent i eksperymentował z różnymi formami twórczości. Od pierwszego sprzedanego obrazu za 10 funtów po rekordowe aukcje warte prawie 70 milionów funtów – jego kariera stała się jedną z najbardziej spektakularnych historii w świecie sztuki współczesnej. Źródło: TVN, BBC, The Guardian
Janusz Michałowski nie żyje. Wybitny aktor miał 89 lat
Polska kultura straciła jednego ze swoich cenionych artystów. Janusz Michałowski zmarł w wieku 89 lat. Aktora pożegnali bliscy i współpracownicy, podkreślając jego niezwykłe oddanie teatrowi.
Janusz Michałowski nie żyje. Ceniony aktor teatralny i filmowy zmarł w wieku 89 lat. Informację o jego śmierci przekazała Telewizja Polska oraz Wojtek Ziemilski, który prywatnie był jego wujem. Artysta przez dziesięciolecia budował swoją pozycję na polskich scenach teatralnych, w Teatrze Telewizji oraz przed kamerą. Jego odejście kończy ważny rozdział w historii polskiego teatru i filmu. Janusz Michałowski nie żyje. Informację przekazała Telewizja Polska Środowisko artystyczne pogrążyło się w żałobie. Janusz Michałowski zmarł w wieku 89 lat. O śmierci aktora poinformowała Telewizja Polska za pośrednictwem mediów społecznościowych. W opublikowanym komunikacie podkreślono, że odszedł „znakomity aktor teatralny i filmowy”. Informacja szybko obiegła media i wywołała poruszenie wśród osób związanych z kulturą oraz widzów, którzy przez lata śledzili jego występy na scenie i ekranie. Janusz Michałowski należał do grona artystów, którzy przez wiele dekad współtworzyli polski teatr i telewizję. Jego nazwisko było związane z licznymi spektaklami oraz produkcjami filmowymi i telewizyjnymi. Od Augustowa do warszawskich scen. Droga Janusza Michałowskiego do aktorskiej kariery Janusz Michałowski urodził się 1 stycznia 1937 r. w Augustowie. Był absolwentem I Liceum Ogólnokształcącego im. Grzegorza Piramowicza w rodzinnym mieście. Następnie ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie. Dyplom zdobył w 1960 r., rozpoczynając tym samym wieloletnią działalność artystyczną. Po ukończeniu studiów występował na scenach teatralnych w Koszalinie, Toruniu, Kaliszu i Poznaniu. W kolejnych latach związał się z Warszawą. Występował między innymi w Teatrze Ateneum oraz Teatrze Współczesnym, którego członkiem zespołu pozostawał do czasu przejścia na emeryturę. Teatr Telewizji był jego znakiem rozpoznawczym Szczególne miejsce w dorobku Janusza Michałowskiego zajmował Teatr Telewizji. To właśnie tam stworzył wiele ról, które na trwałe zapisały się w pamięci widzów. Wśród nich znalazły się kreacje Korowiowa w „Mistrzu i Małgorzacie” w reżyserii Macieja Wojtyszki, Baszmaczkina w „Płaszczu” Izabelli Cywińskiej, Zielonookiego w „Ścisłym nadzorze”, Munchhausena w „Prawdomównym kłamcy”, Torquemady w „Ciemności kryją ziemię” oraz Assolanta w „Ścieżkach chwały” Jerzego Antczaka. Za swoją działalność artystyczną został uhonorowany nagrodą Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji. Otrzymał również Złoty Krzyż Zasługi. Michałowski współpracował także z Teatrem Polskiego Radia. Wzruszające pożegnanie Wojtka Ziemilskiego. „Był aktorem, jakich już nie robią” Wśród osób, które pożegnały Janusza Michałowskiego, znalazł się reżyser Wojtek Ziemilski. W opublikowanym wpisie przypomniał nie tylko artystyczny dorobek aktora, ale także jego życie prywatne. Ziemilski napisał, że Janusz Michałowski był „aktorem, jakich już nie robią”, człowiekiem żyjącym teatrem, sceną i tworzonymi postaciami. Wspomniał również, że po śmierci Izabelli Cywińskiej spędził z nim dużo czasu i obserwował, jak bardzo za nią tęsknił. Reżyser opisał także prywatne pasje swojego wuja. Jak przekazał, aktor był introwertykiem, nie przepadał za publicznymi spotkaniami i imprezami. Wolny czas spędzał w domu, zajmując się swoją kolekcją lamp naftowych. Według Ziemilskiego mogła to być jedna z najwspanialszych kolekcji w Polsce. Podkreślił również niezwykły talent Michałowskiego do recytacji poezji. Role filmowe i telewizyjne, które zapamiętali widzowie Janusz Michałowski pozostawił po sobie bogaty dorobek także na dużym i małym ekranie. Widzowie mogli oglądać go w wielu produkcjach filmowych i telewizyjnych. Wystąpił między innymi w takich tytułach jak „Erratum”, „Kochankowie z Marony”, „Darmozjad polski”, „Faustyna”, „Kuchnia polska”, „Seksmisja”, „Boża podszewka” oraz „Kebab i Horoskop”. Prywatnie był mężem Izabelli Cywińskiej, reżyserki licznych spektakli Teatru Telewizji. Wśród realizacji, przy których oboje współpracowali, znalazły się między innymi „Płaszcz”, „Ścisły nadzór” oraz „Ciemności kryją ziemię”. Odejście Janusza Michałowskiego oznacza stratę dla polskiego teatru, filmu i telewizji. Aktor przez wiele lat budował swoją pozycję dzięki pracy na scenie i przed kamerą, pozostawiając po sobie role, które na stałe wpisały się w historię polskiej kultury. Źrodło: Plejada
Przed pogrzebem Piotra Klimczaka rodzina wydała komunikat. Tak chciał być pożegnany
Śmierć Piotra Klimczaka poruszyła nie tylko warszawskie środowisko gastronomiczne, ale również osoby ze świata kultury i show-biznesu. Teraz rodzina przekazała szczegóły ostatniego pożegnania. W komunikacie znalazła się także wyjątkowa prośba, która najlepiej oddaje charakter zmarłego restauratora.
Piotr Klimczak przez ostatnie miesiące otwarcie mówił o swojej walce z ciężką chorobą. Współtwórca JOEL Sharing Concept zyskał sympatię wielu osób nie tylko dzięki zawodowym sukcesom, ale również swojej otwartości, serdeczności i optymizmowi. Po informacji o jego śmierci do rodziny napłynęły setki słów wsparcia, a teraz bliscy przekazali szczegóły uroczystości pogrzebowych. Śmierć Piotra Klimczaka poruszyła przyjaciół i bywalców jego restauracji Piotr Klimczak zmarł w nocy z 4 na 5 czerwca 2026 roku. Informację o jego odejściu przekazała żona, Brygida Naumowicz-Klimczak, publikując krótki, niezwykle poruszający wpis. Jak poinformowała, restaurator odszedł otoczony miłością najbliższych. Miał 41 lat. W 2024 roku Klimczak ujawnił, że usłyszał diagnozę raka trzustki. Nie ukrywał przed obserwatorami trudów leczenia, ale równie często dzielił się nadzieją i wdzięcznością za wsparcie, które otrzymywał od żony, przyjaciół i klientów swojej restauracji. Wielu znajomych wspomina go dziś jako człowieka pełnego życia, serdeczności i niegasnącego optymizmu. Pogrzeb Piotra Klimczaka. Rodzina przekazała szczegóły i wyjątkową prośbę W kolejnych dniach po śmierci restauratora jego bliscy przekazali informacje dotyczące uroczystości pogrzebowych. Komunikat opublikowany przez rodzinę spotkał się z ogromnym odzewem osób, które chciały uczestniczyć w ostatnim pożegnaniu lub w symboliczny sposób oddać mu hołd. Uroczystości pogrzebowe Piotra Klimczaka odbędą się w poniedziałek 15 czerwca 2026 roku o godzinie 10:30 w Domu Pogrzebowym Służew przy ul. Fosa 19A w Warszawie. Następnie kondukt żałobny uda się na Cmentarz Wilanowski, gdzie spocznie restaurator. Informację przekazała jego żona, Brygida Naumowicz-Klimczak, za pośrednictwem mediów społecznościowych. Największe poruszenie wywołała jednak wiadomość, którą rodzina dołączyła do informacji o pogrzebie. Bliscy zaapelowali o uszanowanie ostatniej woli zmarłego. „Zgodnie z wolą Piotra prosimy o strój elegancki, jednak nie w pełni czarny. Piotr kochał kwiaty, więc będą one mile widziane. Rodzina prosi o nieskładanie kondolencji” – czytamy. ZOBACZ TEŻ: Gdy tracił wzrok, stała się jego oczami. Mało kto wiedział, jak wielką rolę odegrała żona gwiazdora „Czterdziestolatka”
Fani Alibabek nie byli gotowi na taką wiadomość. Nie żyje Sylwia Krajewska
Świat polskiej muzyki pogrążył się w żałobie. Sylwia Krajewska, wieloletnia członkini legendarnego zespołu Alibabki, zmarła 8 czerwca 2026 roku w wieku 82 lat. Smutne wieści obiegły media i poruszyły fanów formacji, która przez dekady pozostawała jednym z symboli rodzimej sceny muzycznej.
Dla wielu słuchaczy Alibabki były nieodłączną częścią muzycznego krajobrazu Polski. Ich charakterystyczne harmonie wokalne i niezapomniane przeboje zapisały się w historii rodzimej rozrywki. Teraz do fanów dotarła wiadomość, której nikt nie chciał usłyszeć. Odeszła jedna z artystek współtworzących fenomen zespołu, który przez lata zachwycał publiczność w kraju i za granicą. Nie żyje Sylwia Krajewska. Poruszające wieści przekazała rodzina i zespół Alibabki Sylwia Krajewska zmarła 8 czerwca 2026 roku w wieku 82 lat. Informację o śmierci artystki potwierdził jej syn w rozmowie z portalem „Fakt”. Wiadomość szybko obiegła media, wywołując falę wspomnień oraz kondolencji płynących od fanów i przedstawicieli świata muzyki. Niedługo później głos zabrali również przedstawiciele zespołu Alibabki. W mediach społecznościowych opublikowano poruszający komunikat, który dotarł do tysięcy osób śledzących losy formacji: „Ze smutkiem i żalem informujemy o śmierci Sylwii Krajewskiej, członkini zespołu Alibabki. Odeszła w dniu dzisiejszym około godziny 19:00”. Krótka wiadomość wystarczyła, by pod wpisem pojawiły się setki komentarzy pełnych wzruszenia. Fani wspominali koncerty, ulubione piosenki oraz niezwykłą rolę, jaką Alibabki odegrały w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Choć przez lata artystka pozostawała z dala od medialnego zgiełku, jej wkład w rozwój polskiej sceny muzycznej pozostaje niepodważalny. To właśnie dzięki takim postaciom jak ona dorobek Alibabek przetrwał próbę czasu i do dziś znajduje swoich odbiorców. Kiedy odbędzie się pogrzeb Sylwii Krajewskiej? Podano szczegóły uroczystości Po przekazaniu informacji o śmierci wokalistki opublikowano również szczegóły dotyczące uroczystości pogrzebowych. Informacja została zamieszczona za pośrednictwem oficjalnego fanpage'a zespołu Alibabki. Jak przekazano, msza święta żałobna odbędzie się w piątek 12 czerwca 2026 roku o godzinie 13:30 w kościele pw. Matki Bożej Saletyńskiej w Warszawie przy ulicy Popularnej 46. Alibabki jako legenda polskiej piosenki, która na zawsze zmieniła brzmienie rodzimej sceny Historia Alibabek rozpoczęła się w Warszawie w 1963 roku. Formacja szybko wyróżniła się na tle innych zespołów dzięki perfekcyjnie dopracowanym harmoniom wokalnym oraz nowoczesnemu, jak na tamte czasy, podejściu do muzyki rozrywkowej. W krótkim czasie grupa zdobyła ogromną popularność i stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych żeńskich zespołów w Polsce. Alibabki występowały na najważniejszych festiwalach muzycznych, koncertowały w kraju i za granicą, a ich głosy można było usłyszeć również w nagraniach wielu czołowych polskich wykonawców. Zespół zasłynął z niezwykłej precyzji wokalnej, dzięki której przez lata pozostawał wzorem dla kolejnych pokoleń artystów. W składzie grupy na przestrzeni dekad występowało kilka utalentowanych wokalistek, a Sylwia Krajewska była jedną z tych osób, które współtworzyły jej rozpoznawalny charakter. Choć największe sukcesy zespołu przypadały na drugą połowę XX wieku, Alibabki do dziś pozostają ważnym punktem odniesienia dla miłośników polskiej muzyki rozrywkowej. Odejście Sylwii Krajewskiej przypomina o niezwykłym dziedzictwie pozostawionym przez artystki tej formacji. Ich piosenki nadal są obecne w radiu, archiwach telewizyjnych i prywatnych kolekcjach fanów. Dla wielu osób pozostają także symbolem czasów, w których polska scena muzyczna przeżywała jeden ze swoich najbardziej fascynujących okresów. ZOBACZ TEŻ: Nie chciała go znać, o jej śmierci dowiedział się z mediów. Syn Violetty Villas wprost mówił, że chciałby o niej zapomnieć
Był bohaterem nie tylko na stoku. Bronisław Czech odrzucił propozycję Niemców i zapłacił za to najwyższą cenę
Bronisław Czech zapisał się w historii jako jeden z najwybitniejszych polskich sportowców okresu międzywojennego. Trzykrotny olimpijczyk, ratownik górski, taternik i człowiek bezgranicznie oddany Tatrom. Jego życie mogło być opowieścią o sportowych triumfach, ale zakończyło się w niemieckim obozie Auschwitz. Dziś, w rocznicę jego śmierci, wracamy do historii, która wciąż porusza.
W pamięci wielu Polaków Bronisław Czech pozostaje przede wszystkim legendą narciarstwa. Był jednym z tych sportowców, którzy jeszcze przed II wojną światową budowali pozycję Polski na międzynarodowej arenie sportów zimowych. Jednak za rekordami, medalami i olimpijskimi startami kryła się historia człowieka niezwykle skromnego, lojalnego i odważnego. To właśnie te cechy sprawiły, że podczas wojny nie pozostał bierny wobec okupacyjnej rzeczywistości. Kim był Bronisław Czech? Narciarz, który wyniósł polskie sporty zimowe na europejski poziom Bronisław Czech urodził się 25 lipca 1908 roku w Zakopanem. Dorastał w miejscu, gdzie góry były naturalną częścią codzienności, dlatego od najmłodszych lat związał swoje życie z Tatrami. Już jako chłopiec wyróżniał się sprawnością fizyczną i ogromną łatwością poruszania się w górskim terenie. To właśnie tam rodziła się legenda człowieka, który w kolejnych latach miał stać się jednym z najważniejszych sportowców II Rzeczypospolitej. Nie był jednak wyłącznie narciarzem. W czasach, gdy sport wyglądał zupełnie inaczej niż dziś, Czech imponował wszechstronnością. Uprawiał skoki narciarskie, biegi, kombinację norweską i konkurencje alpejskie. Był również taternikiem, ratownikiem górskim TOPR, instruktorem narciarskim, a później także pilotem i instruktorem szybowcowym. W jego życiorysie trudno znaleźć dziedzinę związaną z górami, której nie próbował podporządkować swojej pasji. Największą sławę przyniosły mu występy w reprezentacji Polski. Bronisław Czech trzykrotnie uczestniczył w zimowych igrzyskach olimpijskich — w Sankt Moritz, Lake Placid i Garmisch-Partenkirchen. Dla polskiego sportu było to wydarzenie wyjątkowe. W okresie międzywojennym kraj dopiero budował swoją pozycję w sportach zimowych, a Czech należał do grupy zawodników przecierających szlaki kolejnym pokoleniom. Szczególne uznanie przyniosły mu starty w kombinacji norweskiej. Rywalizował z najlepszymi zawodnikami świata, głównie ze Skandynawii, którzy w tamtych czasach dominowali w tej dyscyplinie. Mimo to regularnie osiągał wyniki stawiające go w ścisłej europejskiej czołówce. Jego siódme miejsce podczas igrzysk olimpijskich w Lake Placid w 1932 roku było jednym z najważniejszych osiągnięć polskiego sportu zimowego tamtej epoki. Bronisław Czech aż 24 razy zdobywał mistrzostwo Polski w różnych konkurencjach narciarskich. Dziś taki wynik wydaje się niemal niewyobrażalny. Przez lata bił rekordy skoczni, zdobywał medale mistrzostw kraju i reprezentował Polskę na najważniejszych imprezach sportowych świata. Uznawano go za pierwszego polskiego narciarza o międzynarodowej klasie. ZOBACZ TEŻ: Ikona literatury uchodziła za skandalistkę, nawet ksiądz odmówił jej pogrzebu. Jej życie prywatne szokowało bardziej niż książki Podczas wojny nie pozostał obojętny. Tak Bronisław Czech zaangażował się w działalność konspiracyjną Wrzesień 1939 roku zakończył świat, który znał. Sportowe zawody, treningi i plany na przyszłość przestały mieć znaczenie wobec niemieckiej okupacji. Dla wielu znanych osób wojna oznaczała próbę przetrwania. Bronisław Czech postanowił jednak działać. Doskonała orientacja w Tatrach sprawiła, że szybko zaangażował się w działalność konspiracyjną. Wykonywał zadania kuriera tatrzańskiego, pomagając w przerzucaniu ludzi, informacji oraz dokumentów przez granicę na Węgry. Była to jedna z najbardziej niebezpiecznych form działalności podziemnej. Każda wyprawa mogła zakończyć się aresztowaniem albo śmiercią. Znajomi wspominali później, że Czech nie traktował swojej działalności jak bohaterstwa. Dla niego była naturalnym obowiązkiem wobec kraju. Nie szukał rozgłosu ani uznania. Wykorzystywał po prostu umiejętności, które przez lata rozwijał w górach. Jednym z najbardziej symbolicznych momentów jego wojennej biografii była odmowa współpracy z okupantem. Niemcy mieli proponować mu szkolenie zawodników reprezentujących III Rzeszę. Bronisław Czech nie zgodził się na taką współpracę, mimo że mogła ona zapewnić mu względne bezpieczeństwo. W maju 1940 roku został aresztowany przez Gestapo. Trafił do zakopiańskiego „Palace”, miejsca, które mieszkańcy Podhala do dziś nazywają „katownią Podhala”. Tam był brutalnie przesłuchiwany i torturowany. Następnie znalazł się w pierwszym transporcie więźniów do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz. Otrzymał numer obozowy 349. Auschwitz było ostatnim rozdziałem jego życia. Dziś przypada rocznica śmierci Bronisława Czecha Pobyt w Auschwitz trwał niemal cztery lata. Dla większości więźniów był to czas niewyobrażalnego cierpienia, głodu i wyniszczającej pracy. Bronisław Czech znalazł się w rzeczywistości, która odbierała ludziom zdrowie, godność i nadzieję. Ze wspomnień współwięźniów wynika, że nawet w ekstremalnych warunkach starał się wspierać innych. Dzielił się żywnością, pomagał słabszym i angażował się w działalność obozowego ruchu oporu związanego z siatką Witolda Pileckiego. Jego postawa budziła szacunek współwięźniów, którzy po wojnie wielokrotnie wracali do wspomnień o nim jako o człowieku wyjątkowo uczciwym i życzliwym. Mimo postępującego wycieńczenia próbował zachować wewnętrzną siłę. Tworzył również rysunki i obrazy. Część z nich przetrwała i znajduje się dziś w zbiorach związanych z historią obozu. Wiosną 1944 roku jego stan zdrowia gwałtownie się pogorszył. Lata głodu, chorób i ciężkiej pracy doprowadziły organizm do skrajnego wyniszczenia. Bronisław Czech zmarł w Auschwitz na początku czerwca 1944 roku w wieku 35 lat. W źródłach historycznych pojawiają się dwie daty — 4 oraz 5 czerwca. Instytut Pamięci Narodowej i część opracowań wskazują na 5 czerwca, natomiast wiele publikacji rocznicowych oraz materiałów poświęconych pamięci sportowca przywołuje datę 4 czerwca. SPRAWDŹ TEŻ: Zofia Kucówna oddała dla niego wszystko. Gdy zachorowała, jej mąż po prostu zniknął. Mówiła: nie wiem, gdzie go szukać
Mafia, FBI, a może nieszczęśliwy wypadek? Ten wątek z burzliwego życia Marilyn Monroe wciąż jest zagadką. Prawdy nie poznamy nigdy
O jej karierze i burzliwym życiu prywatnym powstało wiele książek i filmów. Ale choć życiorys Marilyn Monroe prześwietlono bardzo dokładnie, to okoliczności jej śmierci wciąż są owiane tajemnicą. Jak wyglądały ostatnie dni życia gwiazdy, która urodziła się równo sto lat temu? Teorii na ten temat jest kilka.
Wydawała się pełna witalności i seksapilu. Ale tak naprawdę urodzona sto lat temu gwiazda kina była krucha, niepewna siebie, depresyjna. Jej śmierć zaszokowała świat. Do tej pory budzi wiele pytań i emocji. Co właściwie wiemy o ostatnich godzinach Marilyn Monroe, co wydarzyło się w jej domu przy Helena Drive w Los Angeles 4 sierpnia 1962 roku? Kto zabił Marilyn Monroe? Teoria o braciach Kennedy Rozchwiana emocjonalnie, histeryczna Marilyn nie była na pewno mile widziana u boku braci Kennedych, z których jeden był prezydentem, a drugi prokuratorem generalnym. Uciszono ją? To jedna z teorii spiskowych. Gdyby żyła, dobiegałaby setki. Zmarła blisko 60 lat temu – 4 sierpnia 1962 roku. Ta śmierć jest do dzisiaj przedmiotem wielu domysłów i ciągle budzi emocje. Ujawniane są nowe fakty, krążą pytania, czy było to samobójstwo, przypadkowe przedawkowanie leków, czy zabójstwo. A jeśli tak, to kto miałby ją zabić? Psychiatra, doktor Ralph Greenson? Miał na punkcie Marilyn obsesję, mówił: „Jest moim dzieckiem, cierpieniem, obłędem”. Mafia? Bawiła się z mafiosami na imprezach u Franka Sinatry, może coś wiedziała… Bracia Kennedy? To najpopularniejsza z teorii spiskowych. Aktorka znała ówczesnego prezydenta Johna F. Kennedy’ego i jego brata Roberta – prokuratora generalnego. Podobno słynną piosenkę „Happy Birthday, Mr. President” zaśpiewała prowokacyjnie czy też „lubieżnie wyszeptała”, tak by wszyscy zorientowali się, że coś ich łączy. Może bracia przestraszyli się skandalu obyczajowego i postanowili ją uciszyć. W tym roku, gdy zbliża się okrągła rocznica śmierci Marilyn, te pytania wracają ze zdwojoną siłą. Co wiemy o ostatnich godzinach i śmierci królowej Hollywood? Czytaj także: Jak dziś wygląda ostatni dom Marilyn Monroe? To w nim umarła... Marilyn Monroe śpiewa słynne „Happy birthday” dla prezydenta Kennedy'ego, 20 maja 1962 roku Śmierć Marilyn: wersja oficjalna Według raportu koronera z 1962 roku Marilyn Monroe zmarła o 3.40 nad ranem w swoim domu przy Helena Drive w Los Angeles. Leżała nago na łóżku z twarzą do dołu, w ręku trzymała słuchawkę telefonu. Obok rozrzucone były puste butelki po tabletkach nasennych, tak zwanych barbituranach. Około trzeciej nad ranem gosposia i pielęgniarka Marilyn – Eunice Murray zobaczyła w jej pokoju zapalone światło. Zaniepokoiła się, że Marilyn nie odpowiada na wołanie. Nie mogła wejść, bo drzwi były zaryglowane od wewnątrz. Wezwała doktora Ralpha Greensona. To on wybił szybę w oknie, wszedł do pokoju aktorki, zbadał ją i powiedział: „Odeszła”. W raporcie określono jej śmierć jako „prawdopodobne samobójstwo”. Po 20 latach, w 1982 roku, sprawę badała jeszcze raz prokuratura okręgowa w Los Angeles. Śledczy zwrócili wtedy uwagę, że materiały FBI na temat Marilyn są skompilowane i mocno ocenzurowane. Nie zmieniono jednak rozpoznania, podtrzymując wersję o prawdopodobnym samobójstwie gwiazdy. Czy Marilyn Monroe, ikona seksu, uwielbiana i pożądana przez cały świat, mogła popełnić samobójstwo? Czytaj także: Tajemnicza śmierć Marilyn Monroe. Ujawniono dowody, że była ofiarą klanu Kennedych Służby wywożą ciało aktorki z jej domu, sierpień 1962 roku Biedna Norma, biedna Marilyn Każdy kryminolog powie, że tak. Była niestabilna emocjonalnie, cierpiała na lęki i depresję. Brała środki pobudzające i uspokajające. Piła, wcześniej już próbowała się zabić, podjęła przynajmniej cztery próby samobójcze. Mimo sławy i uwielbienia czuła się nieszczęśliwa. Na jej życiu ciążyło traumatyczne dzieciństwo. Zwrócili na nie uwagę także śledczy badający przyczyny jej śmierci. Urodziła się w 1926 roku jako Norma Jeane Mortenson. Ojca nie znała, matka nie mogła jej samodzielnie wychowywać, chorowała na schizofrenię, była hospitalizowana. Marilyn przenoszono do kolejnych rodzin zastępczych, była w 10 domach i nigdzie nie znalazła przystani. Oddano ją do sierocińca, co było dla niej horrorem. Broniła się, krzyczała, że nie jest sierotą, do każdej napotkanej kobiety mówiła „mamo”, a do mężczyzny „tato”. Wystarczy, by stracić poczucie bezpieczeństwa i własnej wartości. W wieku 16 lat wyszła za mąż, żeby uniknąć kolejnej rodziny zastępczej. Zawsze miała kompleks, że jest niechciana, niekochana, odrzucona. Była już słynną Marilyn Monroe, gdy mówiła: „Jestem przybłędą, której nikt nie chce”. Do tego dołożyły się kolejne nieudane małżeństwa. Sławny baseballista Joe DiMaggio (wyszła za niego w 1954 roku) nie tyle ją kochał, ile był o nią obsesyjnie zazdrosny. Bił ją, a ona próbowała to ukryć pod makijażem, robiąc dobrą minę do złej gry. Chciał z niej zrobić kurę domową, co znaczyło, że nie miał pojęcia, z kim się ożenił. I nawet nie próbował jej zrozumieć. Wytrzymali razem dziewięć miesięcy. Trzeci mąż – słynny dramaturg i intelektualista – Arthur Miller miał być spełnieniem jej snów, wzięli ślub w 1956 roku. Ale już po paru miesiącach Marilyn znalazła notatki męża, w których pisał, że go rozczarowała i że wstydzi się jej w towarzystwie. A ona go kochała. Desperacko marzyła o dziecku, ale dwa razy poroniła. Jeśli szukała miłości i akceptacji, to nigdy ich nie dostała. W środowisku filmowym znane były jej histerie, zawalanie dni zdjęciowych, obsesyjne powtarzanie jednej sceny. Z drugiej strony protekcjonalnie traktowano ją jako aktorkę… John Huston powiedział jej: „Jesteś ku*wą, nie aktorką. Tak jak prawdziwe dziw*i, te najlepsze, niczego nie udajesz. Dajesz siebie całą, ciało i duszę”. Niby komplement, ale jaki zatruty! Tajemnicą poliszynela były jej pobyty w klinikach psychiatrycznych i niedojrzałość emocjonalna. Mogła popełnić samobójstwo. Dlaczego w takim razie ta teza budziła wątpliwości? Czytaj także: Marilyn Monroe popełniła samobójstwo, czy jej tragiczna śmierć nie była przypadkiem? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img5Sz8Nw-89c7c01.jpg" width="1955" height="1600" alt="Arthur Miller with Marilyn Monroe in 1956. Arthur Miller, an American playwright born in 1915, was known for his works Death of a Salesman (1949) and The Crucible (1953). He married actress Marilyn Monroe (1926-1962), who performed in Bus Stop (1956) and The Misfits (1961) which Miller wrote for her. They divorced later in 1961. (Photo by © Hulton-Deutsch Collection/CORBIS/Corbis via Getty Images)" title="Marilyn Monroe and Arthur Miller" /> Arthur Miller, Marilyn Monroe, 1956 rok Śledztwo za pięć groszy Dziennikarze, którzy pisali o sprawie Marilyn, szybko zauważyli, że śledczy zachowywali się tak, jakby założyli, że chciała się zabić. Nie zabezpieczono śladów – w czasie oględzin gospodyni Eunice Murray prała bieliznę Marilyn, prześcieradło wyglądało jak nowe, chociaż powinno być pobrudzone. Śledczy uznali, że Marilyn musiała wziąć około 60–70 tabletek. Powinna wymiotować, to naturalna reakcja organizmu na truciznę, a nic takiego nie było widać. Nie miała śladów leku w żołądku. Zresztą pobrane próbki szybko zaginęły. Wszystko wskazywało na to, że zrobiono jej lewatywę. Kto ją zrobił, Eunice Murray? Marilyn nie miała na ciele śladów po igle, ale miała siniaki, może z kimś walczyła albo była przenoszona, tego wątku nie podjęto. Nie przesłuchano wszystkich świadków, raport opierał się głównie na zeznaniach pani Murray i doktora Greensona. Ale w domu był jeszcze niejaki Norman Jefferies, pracujący tam jako tak zwana złota rączka. Dlaczego policjanci z nim nie rozmawiali? W tym śledztwie było wiele zaniedbań, które mogły budzić wątpliwości. Jak się okazało, uzasadnionych. Dowiódł tego wybitny dziennikarz śledczy Anthony Summers, który zajął się sprawą śmierci Marilyn Monroe w 1982 roku, tuż po zakończeniu drugiego procesu. Myślał, że będzie nad nią pracował dwa, trzy tygodnie, zajęło mu to trzy lata. Pokój Marilyn Monroe po śmierci, sierpień 1962 roku W jaskini lwa Musiał przebić się przez mur niechęci i strachu. Początkowo nikt mu nie ufał, ludzie bali się, nie chcieli wracać do historii sprzed lat. Summers wspomina, że zajmowanie się sprawą Marilyn było jak wejście do jaskini lwa. Nagrał jednak 600 godzin rozmów, koncentrował się na ludziach, którzy znali aktorkę lub – jak mówił – dotknęli jej życia. Byli wśród nich reżyser John Huston, aktorka Jane Russell, agenci FBI, rodzina doktora Ralpha Greensona. Powstała z tego książka, a niedawno film „Tajemnice Marilyn Monroe: Nieznane nagrania” (do obejrzenia na Netflixie). Te rozmowy rzucają nowe światło na ostatnie godziny gwiazdy. Wynika z nich, że Marilyn Monroe nie mogła umrzeć o 3.40. Musiało to nastąpić wcześniej. Już bowiem o 11 wieczorem z meczu baseballowego wywołany został jej rzecznik prasowy Arthur Jacobs. Powiedziano mu, że w domu aktorki zdarzyło się coś strasznego. Jego żona Natalie Jacobs wspomina, że mąż miał jedno zadanie: „Tuszować sprawę i trzymać dziennikarzy z daleka”. Z kolei właściciel prywatnego pogotowia ratunkowego Walter Schaefer opowiada, że do willi Marilyn wezwana została karetka. Aktorka była nieprzytomna, ale żyła. Wieziono ją do szpitala w Santa Monica. Kiedy zmarła w karetce, zapadła decyzja, by zawrócić do domu. Postanowili tak ratownicy w porozumieniu z prokuratorem okręgowym. W karetce był też doktor Greenson. W jej domu byli już urzędnicy federalni, którzy przybyli tam długo przed policją, czyli przed godziną czwartą nad ranem. „Było tam kilka osób z Biura, których normalnie być nie powinno”, tłumaczy agent Jim Doyle. „Przyszli natychmiast, zanim ktokolwiek zorientował się, co się stało. To musiały być instrukcje od kogoś wysoko postawionego, wyższego niż Edgar Hoover (ówczesny dyrektor FBI). To mógł być prokurator generalny lub prezydent”. Zdaniem rozmówców Summersa ludzie z FBI mieli jedno zadanie – usunąć wszystkie ślady, które mogły łączyć Marilyn Monroe z rodziną Kennedych. Czy bracia Kennedy mieli coś wspólnego ze śmiercią Marilyn? Czytaj także: Biografia ujawnia szokujące informacje. Marilyn Monroe była w ciąży z Kennedym?! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img1H14Pc-52059ff.jpg" width="1280" height="929" alt="(Original Caption) The body of Marilyn Monroe was released by the coroner this afternoon 8/6, and taken back to the mortuary in preparation for burial. Marilyn's body was at the county morgue for an autopsey and subsequant toxicological test." title="Removing Body of Marilyn Monroe" /> Igranie z ogniem Poznała ich w drugiej połowie lat 50. Chodziła na imprezy organizowane w LA przez szwagra Kennedych, marnego aktora Petera Lawforda. Jego posiadłość zwana była gniazdem rozpusty. W filmie „Tajemnice Marilyn Monroe…” ktoś mówi, że Lawford stręczył Marilyn Kennedym. Zawsze podejrzewano ją o związek z Johnem, to była stała pożywka dla plotek. Jej występ na urodziny prezydenta w maju 1962 roku w Madison Square Garden jeszcze podsycił te podejrzenia. Jeden z agentów FBI twierdzi, że w domu aktorki był podsłuch. Nagrane zostały jej intymne schadzki z Johnem, seks, ich rozmowy. Mówiła do niego Prez albo Jack, on do niej Marilyn. Trzeba jednak dodać, że tych taśm nikt nigdy nie słyszał. Romansowała też z Robertem „Bobbym” Kennedym, była w nim podobno szaleńczo zakochana. Jak wynika z rozmów Summersa, aktorkę ostrzegano przed tymi znajomościami. Znajomi radzili jej, żeby nie „igrała z ogniem”. Bracia Kennedy byli bezwzględni, potrafili rozprawić się z każdym, kto stawał im na drodze. Znajomość z pierwszą seksbombą Ameryki mogła ich skompromitować obyczajowo, już to wystarczyło, by ją uciszyć. W dodatku Marilyn była świadkiem wielu rozmów, między innymi o broni jądrowej i etycznym aspekcie jej użycia. Świat stał wtedy na krawędzi wojny, toczył się konflikt o Kubę, sprawa romansu z Marilyn mogła być użyta do szantażowania prezydenta i próby wymuszenia na nim pewnych politycznych działań. Wydaje się oczywiste, że aktorką interesowało się FBI. Niestabilna emocjonalnie, histeryczna Marilyn nie była z pewnością najlepszą znajomą dla prezydenta i prokuratora generalnego. Ludzie ze służb zasugerowali zerwanie kontaktu. To Bobby miał do niej zadzwonić i powiedzieć: koniec. Ani on, ani jego brat nie chcą jej więcej widywać. Wiadomość o śmierci Marilyn Monroe na budynku New York Times, sierpień 1962 roku Śmiertelnie odrzucona Czy to była kropla, która przelała czarę i popchnęła ją do samobójstwa? Albo próby samobójczej, która miała być wołaniem o pomoc? Szantażem? Marilyn zależało na braciach Kennedy, musiała wyjątkowo mocno przeżyć odrzucenie z ich strony, musiała czuć się wykorzystana, oszukana. Potraktowana jak dziw*a. Podobno 4 sierpnia rozmawiała z Robertem, krzyczała, żeby więcej do niej nie dzwonił. Żeby przyjechał, jak ma ochotę, ale ona do niego nie wyjdzie. Już nigdy! Wydzwaniała do prezydenta do Białego Domu i skarżyła się na Roberta. Podobno zagroziła, że zwoła konferencję prasową i opowie o swoich związkach z braćmi Kennedy. Miała to zrobić w poniedziałek, w niedzielę zmarła. Wspomniany już Norman Jefferies powiedział w jednym z wywiadów, że Robert Kennedy był tego dnia w jej domu. Ale nie ma na to dowodów, to nie było zeznanie pod przysięgą. Robert Kennedy na pewno był tego dnia w Los Angeles, choć sam twierdził, że nie. Odleciał w nocy, ten lot odnotowano w rejestracji lotów w LA. Marilyn miała prowadzić dziennik („Red diary”), w którym zapisywała swoje rozmowy z braćmi. Ten dziennik zaginął, a na pewno wiele by wyjaśnił. O zabójstwo Marilyn oskarżył Roberta Kennedy’ego wprost były policjant Mike Rothmiller. Twierdził, że prokurator w czasie wizyty u Marilyn Monroe dosypał jej truciznę do drinka. Nikt jednak nie potraktował tych rewelacji podawanych bez dowodów poważnie. Chory doktor? A doktor Ralph Greenson? Był jednym z najsłynniejszych terapeutów w Hollywood. Profesorem psychiatrii klinicznej w jednym ze szpitali w LA. Do jego pacjentów należeli między innymi Frank Sinatra i Vivien Leigh. Marilyn poznał, gdy grała w swoim ostatnim filmie „Skłóceni z życiem”. I doprowadził do tego, że była w stanie go ukończyć. Niektórzy oskarżają go, że uzależnił ją od środków nasennych i uspokajających, które przepisywał jej w zbyt dużych ilościach. Sam miał mieć zaburzenia psychiczne i chorą narcystyczną osobowość. Chciał ją uzależnić od siebie. Poradził jej, by kupiła dom i znalazła jakieś miejsce zakorzenienia. Niby słusznie. Ale ten dom miał być blisko niego. Marilyn zrobiła to. Twierdził, że potrzeba jej rodziny, wprowadził ją do własnej, miał żonę i dwoje dzieci. W pewnym sensie zafundował jej kolejny dom zastępczy. Była często gościem w tym domu. Według niektórych relacji manipulował nią. A ona chciała już przerwać terapię i usamodzielnić się, znowu zaczęła spotykać się z Joe DiMaggio. Zastanawiała się, czy nie spróbować jeszcze raz tego związku. Może doktor Greenson nie wyobrażał sobie, że może go opuścić… Sam twierdził, że jej samobójstwo było przypadkowe, że przedawkowała. Był u niej tego dnia, wydawała mu się zdenerwowana i zdezorientowana, prosił panią Murray, by z nią została. Żałował, że nie zadzwoniła do niego, nawet w środku nocy, jak robiła to wiele razy. „Tragedią jest to, że osiągnięcia artystyczne Marilyn jako aktorki, całe bogactwo i sława nie przyniosły jej spokoju i szczęścia”, powiedział w jednej z rozmów. Gdyby to on ją zabił albo doprowadził do samobójstwa, pewnie zostałoby to ujawnione. Marilyn Monroe przeżyła 36 lat. Słynny aktor Lee Strasberg powiedział na pogrzebie aktorki, że zamieniła swoje życie w mit. Elementem tego mitu jest także jej śmierć. Niejasna, tragiczna, „ekscytująca”. I chyba nie do wyjaśnienia. Czytaj także: Po śmierci Marilyn Monroe nie przypominała siebie z plakatów. Potwierdza to jej ostatnie zdjęcie Tekst AGNIESZKA DAJBOR Nagrobek Marilyn Monroe. Grudzień 1973
Adrianna Borek zdradziła, jaka Joanna Kołaczkowska była prywatnie. Ten szczegół mówi wszystko
W rozmowie z Kozaczkiem aktorka i artystka kabaretowa wróciła pamięcią do jednej z najbardziej charyzmatycznych postaci polskiej sceny. Jej wspomnienie jest pełne czułości, podziwu i ogromnego szacunku.
Joanna Kołaczkowska przez lata była dla wielu widzów symbolem inteligentnego humoru, scenicznej klasy i niezwykłej wrażliwości. Choć od jej odejścia mija już niemal rok, w środowisku artystycznym wciąż trudno pogodzić się z tą stratą. W najnowszej rozmowie dla Kozaczka Adrianna Borek opowiedziała o swoich spotkaniach z artystką i zdradziła, jak ogromne wrażenie wywarła na niej gwiazda Kabaretu Hrabi. Zaraz minie rok od śmierci Joanny Kołaczkowskiej. Świat kabaretu wciąż nie pogodził się z tą stratą Śmierć Joanny Kołaczkowskiej była ogromnym ciosem nie tylko dla fanów kabaretu, ale też dla całego środowiska artystycznego. Artystka przez lata zachwycała inteligencją sceniczną, błyskotliwością i wyjątkowym wyczuciem humoru. Jednocześnie osoby, które miały okazję poznać ją prywatnie, podkreślały jej delikatność, empatię i ogromną skromność. Choroba, z którą się mierzyła, poruszyła tysiące osób śledzących jej karierę. Dziś, gdy zbliża się pierwsza rocznica jej śmierci, wspomnienia o niej wracają ze zdwojoną siłą. Joanna Kołaczkowska przez lata budowała swoją pozycję. Dla publiczności była symbolem inteligentnego humoru i scenicznej autentyczności. Jej występy w Kabarecie Hrabi stały się kultowe, a widzowie cenili ją za naturalność i wyjątkową umiejętność opowiadania emocji poprzez żart. Wielu artystów do dziś podkreśla, że trudno będzie znaleźć osobę o podobnej charyzmie i wrażliwości. W ostatnich miesiącach po śmierci artystki media społecznościowe i sceny kabaretowe wielokrotnie wracały do jej twórczości. Przyjaciele i współpracownicy wspominali ją jako osobę pełną ciepła, ale też ogromnej pokory wobec zawodu. To właśnie dlatego jej odejście tak mocno odczuły osoby związane ze światem rozrywki. Dla wielu Joanna Kołaczkowska była nie tylko ikoną kabaretu, ale też artystycznym autorytetem. ZOBACZ TEŻ: „The Voice of Poland” w żałobie. Poruszające słowa o 21-letnim Olafie chwytają za serce Adrianna Borek wspomniała Joannę Kołaczkowską. „Nie będzie nikogo takiego jak Asia” W rozmowie z Kozaczkiem Adrianna Borek nie kryła wzruszenia, wspominając Joannę Kołaczkowską. Artystka mówiła o niej z ogromnym podziwem i szczerością, podkreślając, że choć nie należały do najbliższego grona znajomych, każde spotkanie pozostawiało po sobie wyjątkowe emocje. „Była skromna, wspaniała. I to było tak nieprawdopodobne, nie to do ogarnięcia, że ja jako fanka... Ja Asię poznałam, kilka zdań z nią zamieniłam, uśmiechałyśmy się do siebie. Bardzo cieszę się, że ją poznałam. Nie spotykałyśmy się za często, więc to zawsze było... Asia nie miała dystansu. Cześć i super rozmowa. Byłam w którymś rzędzie w kinie na tym seansie "Życie i twórczość Joasi". Nie byłam w jej najbliższym otoczeniu. Ja leżę na podłodze, a ona jest na piedestale. Nieprawdopodobna osobowość, inteligencja, wrażliwość, żart i wszystko. Nie ma ludzi niezastąpionych, ale to nieprawda. Nie będzie nikogo takiego jak Asia. Jedyna i niepowtarzalna [...] Nikt jej nie zastąpi. To Joanna Kołaczkowska” — wyznała. Adrianna Borek opowiedziała również o prywatnych rozmowach z Joanną Kołaczkowską. Jak przyznała, artystka imponowała jej nie tylko sceniczną energią, ale też spokojem i niezwykłą łagodnością w codziennych kontaktach. „Ona po prostu miała te iskry od Pana Boga. W prywatnym obyciu była bardzo delikatna, czasami nieśmiała. Każdy z nas czuje się dobrze, jak jest w zaufanym gronie. Ale ona zawsze była bardzo łagodna, spokojna. Kiedyś pytałam ją, jak to jest pisać rzecz, bo ja mam strach. A ona z taką łagodnością "po prostu siadaj pisz, nawet głupoty, ale pisz i się przełam". To jest ważne, mieć taką odwagę” — wspominała. Dla wielu osób właśnie taka była Joanna Kołaczkowska — niezwykle utalentowana, ale jednocześnie ciepła i uważna na drugiego człowieka. Dlatego dziś, niemal rok po jej śmierci, wspomnienia o niej nadal wywołują ogromne emocje zarówno wśród widzów, jak i ludzi związanych ze sceną. SPRAWDŹ TEŻ: Doda przerwała milczenie o współpracy z prezydentem. „Działaliśmy w tajemnicy od lutego”
Studiował w prestiżowej szkole, kochał muzykę i pracował przy hitowym show. Kim był 21-letni Olaf, którego żegnają gwiazdy „The Voice”?
Kiedy ekipa „The Voice of Poland” zaczynała tworzyć program, Olaf Kwiatkowski miał zaledwie 6 lat. Przyglądał się pracy kamerzystów, realizatorów i producentów, podczas gdy jego mama współtworzyła jedno z największych muzycznych show w Polsce. Po latach sam wrócił na ten plan — już nie jako dziecko, ale członek produkcyjnej ekipy. Dziś współpracownicy żegnają go ze wzruszeniem. Olaf miał tylko 21 lat.
Niektóre historie najmocniej poruszają właśnie dlatego, że wydarzyły się po cichu — z dala od pierwszego planu i medialnego zgiełku. Olaf Kwiatkowski nie był gwiazdą programu, nie siedział w czerwonym fotelu i nie pojawiał się przed kamerą. A jednak dla ludzi związanych z „The Voice of Poland” był kimś naprawdę ważnym. Dorastał na ich oczach. Jako kilkuletni chłopiec biegał po telewizyjnych korytarzach, obserwował kulisy nagrań i oswajał świat, który z czasem miał stać się także jego miejscem. Dziś osoby z branży wspominają go jako spokojnego, serdecznego chłopaka, który wnosił na plan dobrą energię i wyjątkowy spokój. Z kolejnych wpisów i pożegnań wyłania się historia młodego człowieka, który od najmłodszych lat był związany z muzyką, telewizją i ludźmi tworzącymi świat rozrywki od kulis. Olaf miał 6 lat, gdy zaczynała się historia „The Voice of Poland” Jednym z najbardziej poruszających wspomnień pozostaje wpis opublikowany przez mamę Olafa w 2020 roku. Ewa Laskowska-Szemraj pokazała wtedy nagranie z programu, na którym jej syn występuje na scenie „The Voice of Poland” razem z przyjaciółmi z dzieciństwa. W podpisie napisała: „Mój Olaf <3 Jak zaczynaliśmy Voice 10 lat temu to miał 6 lat. Razem z Matyldą chodzili wtedy do przedszkola. Teraz spotkaliśmy się w pracy ;)”. To właśnie ten detal porusza dziś najmocniej. Dzieci, które kiedyś razem chodziły do przedszkola, po latach spotkały się na scenie jednego z największych muzycznych programów w Polsce — już jako młodzi artyści i członkowie telewizyjnego świata. Olaf nie był tam przypadkową osobą. Dorastał razem z tym programem. Z czasem sam stał się częścią tej rzeczywistości. W ekipie pracował jako runner i asystent produkcji, ale wielu członków „The Voice of Poland” wciąż widziało w nim przede wszystkim chłopca, który od najmłodszych lat pojawiał się za kulisami programu razem z mamą. Zobacz też: „The Voice of Poland” w żałobie. Poruszające słowa o 21-letnim Olafie chwytają za serce Ekipa „The Voice of Poland” żegna chłopaka, którego znała od dziecka Po śmierci Olafa produkcja programu opublikowała wyjątkowo emocjonalne pożegnanie. W komunikacie napisano: „Olaf był synem naszej wieloletniej koleżanki Ewy, większość z nas znała go od dziecka. Przemierzaj korytarze niebiańskiej produkcji z tym samym uśmiechem i spokojem, który przynosiłeś nam każdego dnia”. Te słowa mocno poruszyły internautów, bo pokazują, że dla ekipy „The Voice of Poland” Olaf nie był anonimowym pracownikiem. Wiele osób pamiętało go jeszcze z czasów, gdy jako dziecko pojawiał się za kulisami programu razem z mamą. Współpracownicy wspominają go jako osobę niezwykle ciepłą i pomocną. Potrafił odnaleźć się nawet podczas najbardziej stresujących dni zdjęciowych i rozładowywał napięcie swoją spokojną obecnością. Dla wielu osób z produkcji był po prostu częścią telewizyjnej rodziny. Muzyka była obecna w jego życiu od najmłodszych lat Choć Olaf wybrał studia związane z organizacją produkcji filmowej, muzyka również zajmowała ważne miejsce w jego życiu. Już jako nastolatek grał na skrzypcach i występował podczas koncertów. W 2018 roku jego mama opublikowała nagranie ze Studia Koncertowego Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie. Pod filmem napisała: „Mój Olafek jako koncertmistrz orkiestry podczas koncertu w studiu koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie”. To pokazuje, że od najmłodszych lat był bardzo wrażliwy artystycznie. Telewizja, muzyka i film przenikały się w jego codzienności właściwie od zawsze. W poruszającym wpisie opublikowanym po jego śmierci mama Olafa wspomniała również o piosence stworzonej wspólnie z Mikołajem. Do posta dołączyła archiwalne nagranie audio-wideo i napisała: „Olaf kochał Was i chciałby, żebyście wszyscy przyszli go pożegnać i mu zagrać, zaśpiewać, być”. Te słowa nadały całemu pożegnaniu bardzo osobisty wymiar. Łódzka Filmówka była spełnieniem jego marzeń Olaf studiował na trzecim roku Wydziału Organizacji Sztuki Filmowej w łódzkiej Filmówce. Dla wielu młodych ludzi marzących o pracy przy filmie i telewizji to jedna z najbardziej prestiżowych szkół w Polsce. Po jego śmierci uczelnia opublikowała pełne emocji pożegnanie: „Odszedł student ciekawy świata, pełen pasji, zaangażowany w życie Szkoły i pracę przy szkolnych filmach. Zachowamy w naszych sercach dobrego przyjaciela, członka naszej społeczności, dla którego Szkoła była wielką radością”. Pod wpisem pojawił się również komentarz mamy Olafa: „Dziękuję za pamięć o moim synku”. Krótka odpowiedź poruszyła setki osób komentujących wpis uczelni. Internauci przekazywali wyrazy współczucia i wsparcia dla rodziny 21-latka. Mama Olafa opublikowała niezwykle poruszające pożegnanie Jednym z najbardziej przejmujących momentów ostatnich dni był wpis Ewy Laskowskiej-Szemraj opublikowany 21 maja. Mama Olafa przyznała, że nie ma siły rozmawiać, ale chciała przekazać wiadomość wszystkim przyjaciołom swojego syna. „Mój najukochańszy Olaf odszedł przedwczoraj”. W dalszej części wpisu zwróciła się do czytających: "Módlcie się proszę o jego duszę. Załączam jego i Mikołaja najpiękniejszą piosenkę, napisaną dawno temu". Pojawiły się też niezwykle osobiste słowa skierowane prawdopodobne do partnerki Olafa: „Julka, byłaś jego ogromną miłością, byłaś wspaniałą dziewczyną i wielkim jego wsparciem do końca”. Z kolejnych wspomnień wyłania się obraz chłopaka pełnego pasji, bardzo wrażliwego i mocno związanego z ludźmi. Kogoś, kto od dziecka dorastał w świecie muzyki i telewizji, a z czasem sam zaczął budować w nim własne miejsce. Uroczystości pogrzebowe Olafa Kwiatkowskiego odbędą się 29 maja 2026 roku o godzinie 12:00 w Kościele pw. Chrystusa Króla przy ulicy J. Tuwima w Szczytnie.