Sharon Tate i Roman Polański: gdy się żegnali, czuł, że nigdy już jej nie zobaczy
Śmierć żony Romana Polańskiego do dziś mrozi krew w żyłach...
Po raz ostatni widzą się na transatlantyku „Queen Elizabeth II”. Sharon Tate odpływa do Ameryki. Jest w ósmym miesiącu ciąży. Roman Polański zostaje w Europie. Mają się spotkać niebawem, ale kiedy ją przytula, przez głowę przebiega mu myśl, że już nigdy jej nie zobaczy... Od nocy, kiedy satanistyczna banda Mansona zabiła Sharon i jej przyjaciół minęło ponad pół wieku. Bestialstwo tej zbrodni przeraża do dziś. Sharon Tate obchodziłaby dziś 79. urodziny. Sharon Tate: tragiczna śmierć Ciepły sierpniowy wieczór w Beverly Hills. Willa, którą wynajął Polański, jest pełna spokoju. Córka bogatych producentów kawy Abigail Folger czyta książkę. Jej narzeczony i przyjaciel reżysera Wojciech Frykowski zasnął na kanapie w salonie. Śpi mocno, bo w domu Polańskiego nigdy nie brakuje szampana i kawioru, a Frykowski lubi zabawę. Sharon Tate rozbiera się do bielizny i odpoczywa na łóżku. Rozmawia z Jayem Sebringiem, hollywoodzkim stylistą fryzur, dawnym kochankiem. Zostawiła go dla Polańskiego, ale wciąż się lubią. Mężczyzna pali jointa. Nikt z nich nie słyszy strzałów przy bramie. A tam właśnie ginie pierwsza ofiara tej makabrycznej nocy. Steven Parent, student, który przywiózł ogrodnikowi radio. Zabija go Watson, przywódca morderczego komanda trzech dziewczyn. Wszystkich czworo przysłał tu Charles Manson, mały, liczący niewiele ponad półtora metra wzrostu, samozwańczy guru sekty. Prorok i złodziej, każący nazywać się Jezusem Chrystusem. Zabójcy ubrani na czarno wchodzą przez okno do salonu. Obudzony Frykowski pyta: „Kim jesteś?” i słyszy od Watsona: „Jestem diabłem. Przybyłem, by wykonać zadanie”. Rozpoczyna się. Bandyci sprowadzają swe ofiary do salonu. Każą im położyć się twarzą do ziemi. Sebring tłumaczy, że Sharon Tate jest w ciąży, i prosi, żeby pozwolili jej usiąść. W odpowiedzi Watson strzela mu w plecy. Na szyję Sharon zarzuca pętlę z nylonowej żyłki. Podduszona Tate pyta z trudem: „Co z nami zrobicie?”. „Wszyscy umrzecie”, słyszy od bandyty. Związany na kanapie Frykowski szamoce się i zrywa więzy. „Zabij go!”, krzyczy do swej towarzyszki Watson. Susan Atkins rzuca się na niego z nożem, zadaje kilka ciosów. Frykowski wyrywa się i biegnie do drzwi, lecz na jego drodze staje Watson. Obaj mężczyźni krzyczą ochrypłymi głosami. Na twarzy zabójcy krew, strzela dwukrotnie i uderza w głowę Polaka tak mocno, że pęka kolba rewolweru. Frykowski wciąż żyje. Watson zada mu 51 ciosów nożem. Folger, córka producentów kawy, umrze w ogrodzie koło basenu. Goni ją Krenwinkel, druga z oszalałych morderczyń. Jej ciosy wystarczą, aby Folger zginęła, ale jeszcze rzuca się na nią Watson. Dźga 28 razy. Jej ostatnie słowa: „Poddaję się. Nie żyję. Weźcie mnie”. Atkins otacza ramieniem szyję Sharon i ciągnie w stronę uwalanej krwią kanapy. Aktorka woła: „Błagam, nie róbcie tego! Nie chcę umierać! Chcę żyć! Chcę mieć dziecko!”. Oszalała od krwi zabójczyni patrzy na nią pogardliwie: „Kobieto, nie mam dla ciebie litości”. Zadaje cios nożem – potem zezna, że ogarnęło ją wspaniałe uczucie, dopływ energii, więc uderza jeszcze raz – a reszty dokonuje Watson. Gdy morduje, dziewczyna szepcze: „Mamo, mamo”. W sumie ciężarna kobieta na dwa tygodnie przed rozwiązaniem zostaje ugodzona nożem 16 razy. Atkins, dźgając Tate, wpada na szatański pomysł. Chce wykroić dziecko z jej brzucha i zanieść Mansonowi. Ale Watson woła: „Wiejemy!” i banda, chichocząc, ucieka w noc. Jeszcze tylko wraca Atkins i umoczywszy ręcznik w krwi Tate, pisze na drzwiach wejściowych „PIG” (świnia). Czytaj także: Zakochali się w pracy, rozstali w zgodzie. Oto historia miłości Małgorzaty Foremniak i Waldemara Dzikiego Kim była Sharon Tate? Kim była Sharon Tate, nieszczęsna ofiara szaleńców, żona słynnego reżysera? Urodziła się 24 stycznia 1943 roku w Dallas. Jej ojciec był oficerem wywiadu. Dziewczyna marzy o karierze aktorki, ucieka z domu i autostopem dociera do Fabryki Snów. Próbuje zaczepić się w filmie i telewizji, gra w kilku reklamach, powoli jej sława rośnie. Jest piękną blondynką, według Gene Gutowskiego, producenta filmów Polańskiego, chodzi w najkrótszej na świecie mini i ma figurę bogini. „Prawdziwy aniołek”, wspomina z uśmiechem po latach Gene. Gdy aktorka poznaje Romana Polańskiego, gra w filmie Oko diabła. Żadne z nich nie przypuszcza, że fabuła opowiadająca o ludziach składanych w ofierze stanie się ich mrocznym przeznaczeniem. Na razie się bawią. Na pierwszej randce biorą LSD i idą do łóżka. On jest zauroczony jej powabem, ona ma wątpliwości. Przecież jest związana z innym. Roman się wkurza i gdy po raz kolejny odwołuje z nim spotkanie, cedzi do słuchawki: „Dobrze, pocałuj mnie w dupę”. Dopiero tym zwraca jej uwagę. Dziwne, ale tę piękną i delikatną kobietę pociąga przemoc. Może powodem jest gwałt, którego ofiarą została w liceum? Zapewnia, że nie zostawiło to w niej śladu, ale jeden z „dorosłych” kochanków bije ją tak, że trafia do szpitala. Romans z Polańskim kwitnie. Zakochani bawią się horrorem. Roman Polański daje Sharon rolę w Nieustraszonych pogromcach wampirów. Jadą w Dolomity. „Romek prosił, żebym załatwił im pokoje w tym samym pensjonacie”, wspomina Gutowski. „Tam wszystko zaczęło się na dobre”. Im bliżej są ze sobą, tym trudniej jej grać. Zamiast wspierać, Polański krzyczy. I wciąż powtarza duble. Raz pada absolutny rekord: jedno ujęcie kręcą 70 razy! Producenci nazywają go „szalonym Polakiem”. Film robi w Europie furorę. Mają pieniądze, siebie, są szczęśliwi. „Rozkoszuję się każdą sekundą spędzoną z tobą, czuję się tak szczęśliwa, kiedy jesteś ze mną. Kocham cię”, pisze do niego. Ona jest wierna. On nie. Wciąż zaciąga młode aktorki i modelki do hotelowych pokoi. Sharon daje mu pełną swobodę erotyczną. Wie o jego romansach, ale je akceptuje: „Nie martw się, nie pożrę cię tak, jak robią to inne”, zapewnia, a on jest wniebowzięty. Jednak gdy w Boże Narodzenie 1967 roku Sharon Tate napomyka coś o ślubie, Roman wycofuje się rakiem. „Perspektywa małżeństwa i dzieci przerażała mnie”, napisze w swojej autobiografii. „Myślałem, że uniknę cierpień, jeżeli nie będę się głęboko angażował”. Czytaj także: „Oszalałem dla niej”, mówił Michał Urbaniak o swojej drugiej żonie, Lilianie Głąbczyńskiej-Komorowskiej. Czemu musieli się rozstać? Ale miłość zwycięża strach. Sharon wprowadza się do jego kawalerskiego mieszkania w Londynie. On z przyjemnością odkrywa, że kochanka świetnie gotuje i lubi zajmować się domem. Nagle oświadcza się jej w jakiejś restauracji. Ślub biorą 20 stycznia 1968 roku. Na kawalerskim wieczorze Romana pojawia się cały zespół Rolling Stones. Meble i dywany do wymiany. Miłość aż po grób przyrzekają sobie z Sharon w ratuszu londyńskiej dzielnicy Chelsea. Na zdjęciach wyglądają zabawnie. Panna młoda ma na sobie kremową sukienkę mini z tafty, a pan młody – oliwkowy surdut i krawat z falbanką. Setki gości bawią się na przyjęciu weselnym w londyńskim klubie Playboya. Młodzi wymykają się szybko i tę noc spędzą w swoim mieszkaniu, zasypani telegramami i życzeniami z całego świata. Romana Polańskiego fascynuje zło. Zaznał go w nadmiarze. Jako dziecko doświadczył głodu i śmierci. Prawie cała jego rodzina zginęła podczas wojny. Filmy, które kręcił, nie mogły być inne. Dziecko Rosemary to najsłynniejszy horror, jaki zrobił. Historia kobiety, która rodzi dziecko diabła. „To geniusz. To szajbus. Jest w nim odrobina jednego i drugiego”, piszą gazety. Za film spływają na niego splendory, staje się pupilkiem Hollywood. Wyjazd z żoną do Cannes w 1968 roku przechodzi do legendy. W sobotni wieczór pojawiają się przed hotelem de la Figuiere w czerwonym ferrari na kalifornijskich numerach. W samochodzie poduszki w stylu op-art, kadzidełka i potężny zestaw głośnikowy – dudni najnowszym przebojem Stonesów – Jumpin Jack Flash. Mają na sobie zamszowe garnitury w stylu Rodeo Drive, obwiesili się hipisowską biżuterią. Za nimi po schodach biegnie pół tuzina bagażowych, dźwigając walizki z podręczną biblioteczką i wiosenną garderobą Sharon Tate. Małżonkowie czują się królami życia. To najszczęśliwszy okres w życiu reżysera. Próżnuje, syty sukcesu. Po raz pierwszy w życiu zaznaje błogiego rodzinnego szczęścia. Sharon dba o niego, jak tylko zakochana kobieta potrafi. Karmi, strzyże i pakuje walizki na jego liczne wojaże. Pisarz Jerzy Kosiński, wieloletni przyjaciel reżysera, zauważa zgryźliwie, że Sharon „całe życie poświęciła jednej sprawie – zadowoleniu Romana”. Aktorka zwierza się przyjaciółkom, że najlepszy okres kariery ma za sobą. Teraz chce być matką. I staje się. Zachodzi w ciążę. Roman jest wstrząśnięty. „Ratunku!”, woła. Ale powoli przyzwyczaja się do myśli, że będzie ojcem. Brzemienna Sharon wygląda oszałamiająco. Jeszcze nigdy nie była tak piękna. Po raz ostatni widzą się na pokładzie transatlantyku „Queen Elizabeth II”, którym Sharon odpływa do Ameryki. Jest w ósmym miesiącu ciąży. Oboje mają łzy w oczach. Czują, że to pożegnanie różni się od zwykłych rozstań. Sharon Tate przytula się do Romana brzuchem, choć nigdy tego nie robi. Gdy Polański trzyma ją w ramionach, przez głowę przebiega mu absurdalna myśl, że nigdy jej już nie zobaczy. To wspomnienie utkwi w nim na całe życie. „Dobrze, idź już”, Sharon przerywa scenę pożegnania. Odpływa z Europy w stronę ich przyszłego, wspaniałego życia. Będzie czekać na niego w ich nowym domu w Beverly Hills. Mały wiejski dworek w ogrodzie pełnym kwiatów. Przystań szczęścia. Jednak los i Manson chcą inaczej. Roman Polański je kolację z przyjaciółmi w Londynie, gdy dzwoni Bill, mąż przyjaciółki Tate. „W domu wydarzyło się nieszczęście”, mówi. Polański nie rozumie. Gdy dociera do niego okrutna prawda, wali głową w ścianę. Gene Gutowski obejmuje go mocno, słucha okrzyków nieszczęśnika. „Czy wiedziała, jak bardzo ją kocham?”, płacze Roman. Przez cały lot do Stanów i kilka następnych dni jest półprzytomny od mocnych środków uspokajających. Nie pojmuje, jak to się mogło stać. Dlaczego jego ukochana kobieta musiała ponieść tak okrutną, niezawinioną karę? „Był w strasznym szoku”, wspomina Gutowski. Przy życiu trzyma go tylko pytanie: „Kto to zrobił?”. Wyznacza nagrodę 25 tysięcy dolarów dla osoby, która pomoże ująć bandytów. Prasa i telewizja mają używanie. „Sami są sobie winni!”, krzyczą fałszywi moraliści. „Orgie, narkotyki, czarna magia – tak żyłeś, takie robiłeś filmy i taka pisana wam śmierć!”. Polański czuje, że trafił do koszmaru. Gdy policja znajduje prawdziwych morderców, on nie szuka zemsty. Wraca do Europy. Z mocnym postanowieniem, że w Ameryce jego noga więcej nie postanie. Poczwórne morderstwo wywołało falę przerażenia w gwiazdorskim, zapatrzonym w siebie Hollywood. Cały świat zadrżał. Beztroska era dzieci kwiatów odeszła w przeszłość. Objawiła drugą, przerażającą maskę. Nie wiadomo do dziś, jakimi motywami kierował się obłąkany „mesjasz”, wysyłając swych wyznawców na krwawe żniwo. Manson głosił apokalipsę, wojnę białych z czarnymi. Mord w willi Polańskich miał przyśpieszyć bieg wypadków. Równie prawdopodobne jest, że szukał zemsty. W tym domu poprzednio mieszkał producent muzyczny, który odrzucił piosenki Mansona. Zawiedziony „artysta” chciał wyrównać rachunki. Okrutnym żartem okazało się, że swoje muzyczne marzenia spełnił dopiero w więzieniu. Tam nagrał kilka płyt. Stał się kultową postacią. Pisano o nim piosenki, a jego utwory nagrały takie gwiazdy, jak Guns N’ Roses. Manson zmarł 19 listopada 2017 roku, ale wciąż budzi strach. Życie Romana Polańskiego po tragedii nigdy już nie będzie takie samo. Wcześniej artysta miał nieskończone pokłady nadziei i optymizmu. Potem stał się podobny do własnego ojca. Przepełniła go niewiara, wieczne niezadowolenie z życia i przekonanie, że za każdą szczęśliwą chwilę trzeba płacić. Małżeństwo z Sharon Tate mogło go uchronić przed kolejnym dramatem związanym z Ameryką. Osiem lat później został oskarżony o pedofilię. Uciekł ze Stanów, nie czekając na wyrok. Do dzisiaj nie może tam wrócić. Jakie filmy nakręciłby, gdyby mógł dalej pracować w Hollywood? Tego nie dowiemy się nigdy. Ale żywotność i szczęśliwa passa nie opuściły go. Nakręcił przecież nagrodzone Oscarami Chinatown i w wieku, kiedy inni kończą życie, on zaczął nowe – u boku Emmanuelle Seigner. Dlatego kilka lat temu mógł powiedzieć szczerze VIVIE! o swoich dzieciach: „To najpiękniejsze i najważniejsze doświadczenie, jakie się zdarza w życiu”. A Sharon? Ona również ma swoje miejsce w jego sercu. „Wystarczy, że pakuję walizkę”, napisał w autobiografii, „strzyże mnie fryzjer, wykręcam 213, kierunkowy do Los Angeles, albo 396 – do Rzymu, a moje myśli powracają niezmiennie do Sharon. Nawet po tylu latach, kiedy oglądam piękny zachód słońca, odwiedzam uroczy, stary dom, odczuwam jakąkolwiek wzrokową przyjemność, instynktownie mówię sobie, że Sharon na pewno by się to podobało. W tym pozostaję jej wierny do końca”. Czytaj także: Roman Polański i Nastassja Kinski: historia skandalicznego romansu
Sharon Tate: żona Romana Polańskiego, ikona stylu oraz filmowa it-girl lat 60.
„O moim życiu zdecydował los! Nie podjęłam ani jednej samodzielnej decyzji."
Każdy na świecie wie o kilku ostatnich chwilach jej życia. Ale nie wiedzą, jakim była człowiekiem. Miała niesamowite życie, ale z powodu tragedii dziś pamięta się o niej przede wszystkim przez pryzmat jej śmierci”, pisała Debie w „Sharon Tate: Recollection” o swojej starszej siostrze. Tak naprawdę Sharon Tate była ikoną stylu, it-girl, zanim to słowo pojawiło się w słownikach. Po prostu, jak mówiła w wywiadzie dla „New York Timesa” Debie, Sharon Tate była „szyta na miarę lat 60.”. ZOBACZ TEŻ: Biografia Sharon Tate ujawnia wstrząsające tajemnice jej małżeństwa z Romanem Polańskim Sharon Tate: it-girl wychodzi za mąż 20 stycznia 1968 roku w urzędzie stanu cywilnego w Chelsea, dzielnicy, która stała się mekką londyńskich hippisów, Sharon Tate i Roman Polański wzięli ślub. Tego dnia Sharon wyglądała przepięknie. Jak zawsze zresztą, ale wtedy bił od niej wyjątkowy blask. W białej minisukience ze stójką ozdobioną błękitnymi tasiemkami, z bufiastymi rękawami, z kwiatami wplecionymi w długie jasne włosy, z firankami zalotnych rzęs wyglądała jak najpiękniejsza panna młoda na świecie. „Sharon była ubrana w sukienkę mini z kremowej tafty, ja zaś miałem na sobie długi oliwkowy surdut w stylu retro (…). Prezentowaliśmy się dość groteskowo; kiedy dzisiaj oglądam zdjęcia z wesela, zadziwiają mnie stroje gości: był to rozkwit epoki »wytwornych hippisów«”, pisał Roman Polański w książce „Roman by Polański”. Nic dziwnego, że zjawiły się tam tłumy. W końcu sakramentalne „tak” powiedziała sobie najgorętsza para filmowa po obu stronach oceanu, Sharon Tate i Roman Polański. Pod urząd przyciągnęła ciekawskich chęć zobaczenia z bliska gorącej „power couple” i sprawdzenia, kim jest dziewczyna, która usidliła reżysera nieznającego do tej pory słowa „monogamia”. Dlaczego Polański, panicznie bojący się stałego związku, romansujący na prawo i na lewo, zdecydował się na ten krok? – zastanawiali się goście zgromadzeni na King’s Road. W swojej autobiografii „Roman by Polański” wspominał: „Znając mój paniczny lęk przed zaborczymi kobietami, robiła, co mogła, by pokazać, że rozumie mój styl życia i nie zamierza ograniczać mojej wolności. Żadna inna kobieta nie dała mi dotąd takiego zapewnienia”. Ani Polański, ani jego świadek Gene Gutowski, ani świadkowa, koleżanka Sharon z planu „Doliny lalek”, Barbara Parkins, ani nikt inny z obecnych na ślubie i weselu w Playboy Club Victoria Lownesa (a byli wśród nich między innymi Joan Collins, Warren Beatty, Michael Caine) nie spodziewał się, że epoka, która rozpoczęła się Latem Miłości w 1967 roku, skończy się szybko i gwałtownie. Sharon Tate: panna anonimowa Początkująca aktorka i modelka szybko stała się ikoną swingujących lat 60. Polański wspomina, że Sharon jako jedna z pierwszych paradowała w mini, które nie tylko podkreślały jej długie nogi, ale stały się symbolem wyzwolenia seksualnego. Gdy poznała swojego przyszłego męża, była nieśmiałą dziewczyną marzącą o karierze filmowej. Miała 19 lat, gdy producent filmowy i telewizyjny Martin Ransohoff autorytarnie stwierdził: „Ta dziewczyna będzie gwiazdą!”. Zainwestował tysiące dolarów, by stworzyć ją od nowa, dokładnie tak jak to sobie wymyślił. Codzienne uczestniczyła w zajęciach z aktorstwa, tańca, śpiewu, gimnastyki. Miała do dyspozycji sztab osób, który zmienił jej sposób mówienia, chodzenia i ubierania się, a także lekarzy, którzy pomogli jej schudnąć. „Ransohoff systematycznie kawałek po kawałku burzył tożsamość Sharon”, napisano w książce „Sharon Tate. Historia morderstwa żony Romana Polańskiego”. Jej młodsza siostra, Patti, twierdziła: „Dla mnie istniały dwie wersje Sharon. Jej doskonale dopracowane »ja« na użytek publiczny oraz moja siostra – z długimi prostymi włosami, bez makijażu, w dżinsach i T-shircie. Ta wersja Sharon, z którą się utożsamiałam, garbiła się przy stole, obgryzała paznokcie do krwi i przygryzała dolną wargę, kiedy się denerwowała”. Zanim jednak spełniło się marzenie Ransohoffa o stworzeniu gwiazdy pożądanej przez wszystkich, Sharon za jego plecami przedstawiała się: „Panna Anonimowa”. Ta sytuacja wyraźnie jej doskwierała, choć wiedziała, że żeby coś osiągnąć, musi być posłuszna. Okazało się jednak, że ta miła dziewczyna potrafi się zbuntować i postawić na swoim. Sharon Tate: nienawiść od pierwszego wejrzenia Ransohoff, tak dbający o wizerunek swojej podopiecznej, kontrolował nawet, z kim może chodzić na randki. Jak to się więc stało, że Sharon związała się z fryzjerem gwiazd Jayem Sebringiem? Uparła się. A jak się uparła, to nie było dla niej przeszkód nie do pokonania. Sebring miał wielu przyjaciół w branży filmowej. Dobrze znał Paula Newmana, Henry’ego Fondę, Steve’a McQueena czy Franka Sinatrę. Wysiłki Ransohoffa i znajomości Sebringa otworzyły Sharon drogę do kariery. A potem poznała Romana Polańskiego. To był klasyczny przypadek nienawiści od pierwszego wejrzenia, mawiała potem. „Przedstawiono mnie Sharon na przyjęciu (…). Wymieniliśmy uścisk dłoni, kilka zdawkowych uprzejmości, numery telefonów – i to wszystko. Pomyślałem, że jest wyjątkowo ładną dziewczyną, ale w Londynie roiło się od ładnych dziewczyn”, wspominał pierwsze spotkanie z przyszłą żoną Polański. Pod jego wpływem poczuła się śmielsza i swobodniejsza. Zaczęła w końcu być sobą. Wspominał, że kiedy szła ulicą, wszyscy się za nią oglądali. „Miała nie tylko piękną twarz i pociągającą figurę. Zachwycała mnie jej pogodna natura, wrodzony dobry humor, wesołość, wspaniałomyślność, miłość do ludzi i zwierząt – po prostu umiłowanie życia”. ZOBACZ TEŻ: Sharon Tate i Margot Robbie zaskakują bardzo podobnym stylem! Sharon Tate: swoboda i nagość 3 kwietnia 1967 roku wybuchła rewolucja kulturowa. Tysiące młodych ludzi przyjechało do San Francisco, by w niej uczestniczyć. Sharon w San Francisco wtedy nie było ani później na festiwalu w Monterey w Kalifornii, ale rewolucja dzieci kwiatów miała wielki wpływ na nią i jej życie. Rozpoczął się czas niczym nieskrępowanej wolności. W Los Angeles i w innych amerykańskich miastach pojawili się hippisi, narkotyki – LSD, meskalina (Polański wspominał, że Sharon szybko poznała całe środowisko skupione wokół show-biznesu – gatunek ludzi, którzy twierdzili, że zażywanie narkotyków nobilituje), imprezy do białego rana i nagość. W 1969 roku Sharon Tate i Roman Polański stanęli nago przed obiektywem Davida Baileya. W wywiadzie, którego reżyser kilka lat temu udzielił Katarzynie Przybyszewskiej-Ortonowskiej, mówił: „W tamtych czasach takie rzeczy były przyjęte. To były lata 60. Obyczaje były zupełnie inne niż w tej chwili. Ludzie czuli się wolniejsi, kobiety na plaży nie zakładały biustonoszy”. Początkowo Sharon zachłysnęła się sukcesem swoich filmów. Razem z Romanem, którego „Dziecko Rosemary” święciło triumfy, rzucili się w wir show- -biznesu. Wkradli się do modnego hollywoodzkiego towarzystwa, jeździli po świecie na przyjęcia, bywali na festiwalach filmowych i wszędzie byli pożądani. Sharon była zachwycona, zwłaszcza że przez lata żyła ograniczona przez Ransohoffa. Jednak, w przeciwieństwie do Polańskiego, taki tryb życia szybko ją zmęczył. Sharon Tate: ulubiona gwiazda Jest rok 1967. Na ekrany kin weszła właśnie „Dolina lalek” z Sharon w roli głównej. Ojciec aktorki, Paul Tate, zwany przez wszystkich P.J., przypomniał sobie, jaką rozmowę przeprowadził ze swoją matką: „P.J., ależ jestem dumna z Sharon Marie. Szkoda, że nie widziałeś kolejki przed wejściem! Zakręcała za róg budynku. Musieliśmy czekać godzinę, zanim w ogóle wpuścili nas do środka”. „No i jak ci się podobało?”, zainteresowałem się. „Daj spokój, to szmira – odpowiedziała półgłosem – ale wnusi o tym cicho sza. Przekaż tylko, że Nannie przez cały wieczór pękała z dumy”. Mimo zdania babci film okazał się kasowym sukcesem, a Sharon otrzymała nominację do Złotego Globu. Ten i pozostałe filmy, które miały premiery w tym samym roku: „Nie daj się usidlić” i „Nieustraszeni pogromcy wampirów”, sprawiły, że Sharon zyskała status gwiazdy. Wszyscy uważali, że ma przed sobą świetlaną karierę. Ona marzyła o tym od dawna. Bakcyla aktorstwa złapała we Włoszech, gdzie trafiła razem z całą rodziną. Jej ojciec był oficerem armii amerykańskiej i nie był zadowolony, że jego ukochana córeczka ma zamiar zostać aktorką. Bał się, że wciągnie ją hollywoodzkie życie. Ale cóż miał jego sprzeciw wobec poparcia matki Sharon, Doris, babci Nanny i pozostałych dwóch córek? Sharon miała sześć miesięcy, gdy po raz pierwszy doceniono jej urodę. W 1943 roku babcia rozesłała zdjęcia ukochanej wnuczki na konkursy piękności dla dzieci. To dzięki niej pierwszy tytuł, jaki zdobyła Sharon, to Maleńka Miss Dallas. Później były konkursy piękności we wszystkich miastach, w jakich stacjonowała jednostka P.J. Gdy miała 16 lat, została Miss Richland, później Miss Autorama. Gdyby P.J. nie został przeniesiony do Włoch, wystartowałaby w wyborach Miss America. We Włoszech skończyła liceum i pracowała jako modelka dla wojskowych pism „Stars and Stripes” i „Army Times”. W Wenecji wystąpiła w programie Pata Boone’a, amerykańskiego gwiazdora, który prowadził niezwykle popularny program „The Pat Boone Chevy Show”. „W dopasowanej niebieskiej satynowej sukience ze świetnie dobranym kapeluszem o szerokim rondzie była najpiękniejszą dziewczyną na planie, dopóki poryw wiatru nie zerwał jej kapelusza z głowy i nie potargał włosów, tworząc kołtun na jej głowie”, wspominała występ Sharon jej matka Doris. To właśnie ona pozwoliła jej statystować w filmach kręconych wokół Werony – „Barabasz”, „Trzej muszkieterowie: Zemsta Milady”, „Przygody młodego człowieka”. Sharon Tate: być jak ona „Pewnego pięknego dnia dotarła autostopem do Los Angeles i próbowała zaczepić się w filmie bądź telewizji. Kiedy już zagrała parę epizodów, zauważył ją Marty Ransohoff, który podpisał z nią kontrakt – był to pierwszy ważny krok w jej karierze”, wspominał Polański. Gdy jej gwiazda rozbłysła, z niewinnej dziewczyny stała się wolną od zahamowań kobietą. Każda dziewczyna chciała być jak Sharon. Mieć długie blond włosy, wielkie migdałowe oczy, firankę rzęs, idealny makijaż – doskonale namalowaną czarną kreskę i nosić mini. Hollywood Foreign Press nominował ją do tytułu ulubionej nowej gwiazdy. Niezależnie od tego, czy miała na sobie mini w kolorze fuksji, czy spodnie dzwony i ukochany czarny golf, uosabiała swobodny kalifornijski styl lat 60. Była jedną z najlepiej ubranych dziewcząt w Los Angeles. Była zakupoholiczką i miała szafę pełną najmodniejszych ubrań od Diora czy Betsey Johnson. Kochała projekty Emilio Pucci, torebki Gucci, sukienki od Valentino. Wiele rzeczy, które po niej pozostały, dzisiaj byłyby równie modne i niejedna fashionistka chciałaby mieć je w szafie. Na ubiegłorocznej aukcji, na której siostra aktorki wystawiła rzeczy po Sharon, można było kupić minisukienkę od Betsey Johnson, czarną mini Diora z 1966 roku, suknię ślubną, przeciwsłoneczne okulary, płaszcz z norek, a nawet zestaw sztucznych rzęs. Tylko torebki Chanel nie, bo tę Debra zostawiła sobie na pamiątkę. Sharon Tate: koniec ery Piątek 8 sierpnia 1969 w Kalifornii był bardzo gorący. W Londynie Beatlesi wyszli na Abbey Road i zrobili jedno z najsłynniejszych zdjęć świata. Tego dnia, również w Londynie, Roman Polański pracował nad scenariuszem, a w Los Angeles ciężarna Sharon Tate spędzała czas w domu z przyjaciółmi – bon vivantem Wojtkiem Frykowskim, córką potentatów kawowych Abigail Fogler i byłym narzeczonym Jayem Sebringiem. Nie miała siły, by gdziekolwiek wyjść. Doskwierał jej upał. Za kilka dni miał urodzić się jej syn Paul Richard. Wieczorem do domu przy 10050 Cielo Drive wpadli członkowie bandy Mansona i dokonali brutalnego mordu. Nie oszczędzili nikogo. Razem z czwórką przyjaciół zginął też przypadkowy gość Steven Parent. Śmierć Sharon wstrząsnęła Los Angeles, Kalifornią i całym światem. Symbolicznie zakończyła w Ameryce erę dzieci kwiatów i beztroskie hippisowskie życie. Debra Tate mówiła: „Amerykanie nie czuli się bezpiecznie w swoich domach, bez względu na to, jak sławni i bogaci byli”. We wstępie do książki „Sharon Tate: Recollection” Roman Polański napisał: „Media widziały w niej jedynie fizyczne piękno, ale ona miała także piękną duszę, a to jest coś, co znali tylko przyjaciele”. Pochylając się nad trumną córki, P.J., zanim wraz z rodziną i przyjaciółmi odprowadził ją na Holy Cross Cemetery w Culver City, zdołał zauważyć: „Sharon była ubrana w swoją ulubioną biało-niebieską kwiecistą sukienkę. Zrobili jej makijaż i tak ułożyli włosy, że sprawiała wrażenie, jakby spała”. W obliczu tak wielkiej tragedii prorocze stały się słowa samej Sharon Tate: „O moim życiu zdecydował los! Nie podjęłam ani jednej samodzielnej decyzji”. Tekst ukazał się w magazynie VIVA! Moda 01/2019
Sharon Tate powiedziała kiedyś: "O moim życiu zdecydował los". To były prorocze słowa.
Była it-girl lat 60. Piękna i utalentowana. Miała szansę stać się wielką gwiazdą. Los zdecydował inaczej.
„Każdy na świecie wie o kilku ostatnich chwilach jej życia. Ale nie wiedzą jakim była człowiekiem. Miała niesamowite życie, ale z powodu tragedii dziś pamięta się o niej przede wszystkim przez pryzmat jej śmierci”, pisała Debie w „Sharon Tate: Recollection” o swojej starszej siostrze. Tak naprawdę Sharon Tate była ikoną stylu, it girl zanim to słowo pojawiło się w słownikach. Po prostu, jak mówiła w wywiadzie dla New York Times Debie, Sharon Tate była „szyta na miarę” dla lat 60: „Była naturalną pięknością. W tej epoce chodziło o wolność ducha. Dopiero co minęły sztywne lata 50. i początek 60. A potem moda rozkwitła”. It girl wychodzi za mąż Ach! Co to był za ślub!, wykrzykiwali goście, dziennikarze i fotoreporterzy zgromadzeni 20 stycznia 1968 roku w urzędzie stanu cywilnego w Chelsea, dzielnicy, która stała się mekką londyńskich hipisów. Tego dnia Sharon wyglądała przepięknie. Jak zawsze zresztą, ale wtedy, bił od niej wyjątkowy blask. W białej mini sukience ze stójką ozdobioną błękitnymi tasiemkami, z bufiastymi rękawami, z kwiatami wplecionymi w długie jasne włosy, z firankami zalotnych rzęs wyglądała jak najpiękniejsza panna młoda na świecie. „Sharon była ubrana w sukienkę mini z kremowej tafty, ja zaś miałem na sobie długi oliwkowy surdut w stylu retro (…) Prezentowaliśmy się dość groteskowo; kiedy dzisiaj oglądam zdjęcia z wesela zadziwiają mnie stroje gości: był to rozkwit epoki „wytwornych hipisów””, pisał Roman Polański w książce „Roman by Polański”. Nic dziwnego, że zjawiły się tam tłumy. W końcu sakramentalne „tak” powiedziała sobie najgorętsza para filmowa po obu stronach oceanu, Sharon Tate i Roman Polański. Pod urząd przyciągnęła ciekawskich chęć zobaczenia z bliska gorącej „power couple” i sprawdzenia kim jest dziewczyna, która usidliła reżysera, nie znającego do tej pory słowa „monogamia”. Dlaczego Polański, panicznie bojący się stałego związku, romansujący na prawo i na lewo, zdecydował się na ten krok?, zastanawiali się goście zgromadzeni na King’s Road. W swojej autobiografii „Roman by Polański” wspominał: „Znając mój paniczny lęk przed zaborczymi kobietami, robiła co mogła, by pokazać, że rozumie mój styl życia i nie zamierza ograniczać mojej wolności. Żadna inna kobieta nie dała mi dotąd takiego zapewnienia”. Ani Polański, ani jego świadek Gene Gutowski, ani świadkowa, koleżanka Sharon z planu „Doliny Lalek”, Barbara Parkins, ani nikt inny z obecnych na ślubie i weselu w Playboy Club Victoria Lownesa (a byli wśród nich między innymi Joan Collins, Warren Beatty, Michale Cane) nie spodziewał się, że epoka, która rozpoczęła się Latem Miłości w 1967 roku skończy się szybko i gwałtownie. Panna Anonimowa Jedna z najpiękniejszych kobiet na świecie, początkująca aktorka i modelka szybko stała się ikoną swingujących lat 60. Polański wspomina, że Sharon jako jedna z pierwszych paradowała w mini, które nie tylko podkreślały jej długie nogi, ale stały się symbolem wyzwolenia seksualnego. Jednak Sharon niewiele miała wspólnego z wyzwoleniem seksualnym. Gdy poznała swojego przyszłego męża, była nieśmiałą dziewczyną marzącą o karierze filmowej. Miała 19 lat, gdy producent filmowy i telewizyjny Martin Ransohoff autorytarnie stwierdził: „Ta dziewczyna będzie gwiazdą!”. Zainwestował tysiące dolarów, by stworzyć ją od nowa, dokładnie tak jak to sobie wymyślił. Sharon codzienne uczestniczyła w zajęciach z aktorstwa, tańca, śpiewu, gimnastyki. Miała do dyspozycji sztab osób, który zmienił jej sposób mówienia, chodzenia i ubierania się, a także lekarzy, którzy pomogli jej schudnąć. „Ransohoff systematycznie kawałek po kawałku burzył tożsamość Sharon”, napisano w książce „Sharon Tate. Historia morderstwa żony Romana Polańskiego”. Jej młodsza siostra Patti twierdziła: „Dla mnie istniały dwie wersje Sharon. Jej doskonale dopracowane „ja” na użytek publiczny oraz moja siostra, z długimi prostymi włosami, bez makijażu, w dżinsach i T-shircie. Ta wersja Sharon, z którą się utożsamiałam, garbiła się przy stole, obgryzała paznokcie do krwi i przygryzała dolną wargę kiedy się denerwowała. Jej naturalny głos miał wysoki tembr i lekko teksański akcent, który wzmacniała się pod wpływem emocji albo zmęczenia”. Zanim jednak spełniło się marzenie Ransohoffa o stworzeniu gwiazdy pożądanej przez wszystkich, Sharon za jego plecami przedstawiała się: „Panna Anonimowa”. Ta sytuacja wyraźnie jej doskwierała, choć wiedziała, że żeby coś osiągnąć, musi być posłuszna. Okazało się jednak, że ta miła dziewczyna potrafi się zbuntować i postawić na swoim. Nienawiść od pierwszego wejrzenia Ransohoff tak dbający o wizerunek swojej podopiecznej kontrolował nawet to co je i jak je. Nie był też skłonny pozwalać jej na chodzenie na randki. Jak to się więc stało, że Sharon związała się z fryzjerem gwiazd Jayem Sebringiem? Uparła się. A jak się uparła to nie było dla niej przeszkód nie do pokonania. Sebring miał wielu przyjaciół w branży filmowej. Dobrze znał Paula Newmana, Henry’ego Fondę, Steve’a McQueena, czy Franka Sinatrę. Wysiłki Ransohoffa i znajomości Sebringa otworzyły Sharon drogę do kariery. A potem poznała Romana Polańskiego. To był klasyczny przypadek nienawiści od pierwszego wejrzenia, mawiała potem. „Przedstawiono mnie Sharon na przyjęciu, które Marty Ransohoff wydał w hotelu Dorchester, bawiąc przejazdem w Londynie ze swoim wspólnikiem Johnem Calleyem. Wymieniliśmy uścisk dłoni, kilka zdawkowych uprzejmości, numery telefonów - i to wszystko. Pomyślałem, że jest wyjątkowo ładną dziewczyną, ale w Londynie roiło się od ładnych dziewczyn”, wspominał pierwsze spotkanie z przyszłą żoną Polański. Pod jego wpływem poczuła się śmielsza i swobodniejsza. Zaczęła w końcu być sobą. Wspominał, że kiedy szła ulicą wszyscy się za nią oglądali. „Miała nie tylko piękną twarz i pociągającą figurę. Zachwycała mnie jej pogodna natura, wrodzony dobry humor, wesołość, wspaniałomyślność, miłość do ludzi i zwierząt - po prostu umiłowanie życia”. Swoboda i nagość 3 kwietnia 1967 roku wybuchła rewolucja kulturowa. Tysiące młodych ludzi przyjechało do San Francisco by w niej uczestniczyć. Wiele lat później Gazeta Wyborcza pisała: „Przyjechali dla muzyki, psychodelicznych narkotyków, które zakrzywiały smutną rzeczywistość naznaczoną wojną w Wietnamie, albo zwyczajnie z nudów”. Sharon w San Francisco wtedy nie było, ani później na festiwalu w Monterey w Kalifornii, ale rewolucja dzieci kwiatów miała wielki wpływ na nią i jej życie. Rozpoczął się czas niczym nie skrępowanej wolności. W Los Angeles i w innych amerykańskich miastach pojawili się hipisi, narkotyki - LSD, meskalina (Polański wspominał, że Sharon szybko poznała całe środowisko skupione wokół show-biznesu - gatunek ludzi, którzy twierdzili, że zażywanie narkotyków nobilituje), imprezy do białego rana i nagość. W 1969 roku Sahron Tate i Roman Polański stanęli nago przed obiektywem Davida Baileya. W wywiadzie, którego reżyser sześć lat temu udzielił Katarzynie Przybyszewskiej–Ortonowskiej mówił: „W tamtych czasach takie rzeczy były przyjęte. To były lata 60. Obyczaje były zupełnie inne niż w tej chwili. Ludzie czuli się wolniejsi, kobiety na plaży nie zakładały biustonosza”. Początkowo Sharon, której trzy filmy, między innymi bardzo dobrze przyjęta „Dolina lalek”, zachłysnęła się sukcesem. Razem z Romanem, którego „Dziecko Rosemary” święciło triumfy rzucili się w wir show-biznesu. Wkradli się do modnego hollywoodzkiego towarzystwa, jeździli po świecie na przyjęcia, bywali na festiwalach filmowych i wszędzie byli pożądani. Sharon była zachwycona, zwłaszcza, że przez lata żyła ograniczona przez Ransohoffa. Jednak w przeciwieństwie do Polańskiego taki tryb życia szybko ją zmęczył. Ulubiona gwiazda Jest rok 1967. Na ekrany kin weszła właśnie „Dolina lalek” z Sharon w roli głównej. Ojciec aktorki P.J przypomniał sobie, jaką rozmowę przeprowadził ze swoją matką: „- P.J., ależ jestem dumna z Sharon Marie. Szkoda, że nie widziałeś kolejki przed wejściem! Zakręcała za róg budynku. Musieliśmy czekać godzinę, zanim w ogóle wpuścili nas do środka. - No i jak ci się podobało? - zainteresowałem się. - Daj spokój, to szmira - odpowiedziała półgłosem - ale wnusi o tym cicho sza. Przekaż tylko, że Nannie przez cały wieczór pękała z dumy”. Mimo zdania babci film okazał się kasowym sukcesem, a Sharon otrzymała nominację do Złotego Globu. Ten i pozostałe filmy, które miały w premiery w tym samym roku: „Nie daj się usidlić” i „Bal wampirów” sprawiły, że Sharon zyskała status gwiazdy. Wszyscy uważali, że ma przed sobą świetlaną karierę. Ona marzyła o tym od dawna. Bakcyla aktorstwa złapała we Włoszech, gdzie trafiła razem z całą rodziną. Jej ojciec Paul Tate, zwany przez wszystkich P.J., był oficerem armii amerykańskiej i nie był zadowolony, że jego ukochana córeczka ma zamiar zostać aktorką. Bał się, że wciągnie ją hollywoodzkie życie. Ale cóż miał jego sprzeciw wobec poparcia matki Sharon, Doris, babci Nanny i pozostałych dwóch córek? Sharon miała sześć miesięcy, gdy po raz pierwszy doceniono jej urodę. W 1943 roku babcia rozesłała zdjęcia ukochanej wnuczki na konkursy piękności dla dzieci. To dzięki niej pierwszy tytuł jaki zdobyła Sharon to Maleńka Miss Dallas. Później były konkursy piękności we wszystkich miastach w jakich stacjonowała jednostka P.J. Gdy miała 16 lat została Miss Richland, później Miss Autorama. Gdyby P.J. nie został przeniesiony do Włoch wystartowałaby w wyborach Miss America. We Włoszech skończyła liceum i pracowała jako modelka dla wojskowych pism „Stars and Stripes” i „Army Times”. W Wenecji wystąpiła w programie Pata Boone’a, amerykańskiego gwiazdora, który prowadził niezwykle popularny program „The Pat Boone Chevy Show”. „W dopasowanej niebieskiej satynowej sukience ze świetnie dobranym kapeluszem o szerokim rondzie była najpiękniejszą dziewczyną na planie, dopóki poryw wiatru nie zerwał jej kapelusza z głowy i nie potargał włosów, tworząc kołtun na jej głowie”, wspominała występ Sharon jej matka Doris. To właśnie ona pozwoliła jej statystować w filmach kręconych wokół Werony - „Barabasz”, „Trzej muszkieterowie: Zemsta Milady”, „Przygody młodego człowieka”. Być jak Sharon „Pewnego pięknego dnia dotarła autostopem do Los Angeles i próbowała zaczepić się w filmie bądź telewizji. Kiedy już zagrała parę epizodów, zauważył ją Marty Ransohoff, który podpisał z nią kontrakt - był to pierwszy ważny krok w jej karierze”, wspominał Polański. Gdy jej gwiazda rozbłysła, z niewinnej dziewczyny stała się wolną od zahamowań ikoną. Każda kobieta chciała być jak Sharon. Mieć długie blond włosy, wielkie migdałowe oczy, firankę rzęs, idealny makijaż - doskonale namalowaną czarną kreskę i nosić mini. Hollywood Foreign Press nominował ją do tytułu ulubionej nowej gwiazdy. Niezależnie od tego czy miała na sobie mini w kolorze fuksji, czy spodnie dzwony i ukochany czarny golf, uosabiała swobodny kalifornijski styl lat 60. Była jedną z najlepiej ubranych dziewcząt w Los Angeles. Była zakupoholiczką i miała szafę pełną najmodniejszych ubrań od Diora czy Betsey Johnson. Kochała projekty Emilio Pucci, torebki Gucci, sukienki od Valentino. Wiele rzeczy, które po niej pozostały, dzisiaj byłyby równie modne i niejedna fashionistka chciałaby mieć je w szafie. Na ubiegłorocznej aukcji, na której siostra aktorki wystawiła rzeczy po Sharon, można było kupić mini sukienkę od Betsey Johnson, czarną mini Diora z 1966 roku, suknię ślubną, przeciwsłoneczne okulary, płaszcz z norek, a nawet zestaw sztucznych rzęs. Tylko torebki Chanel nie, bo tę Debra zostawiła sobie na pamiątkę. Koniec ery Piątek 8. sierpnia 1969 w Kalifornii był bardzo gorący. W Londynie Beatlesi wyszli na Abbey Road i zrobili jedno z najsłynniejszych zdjęć świata. Tego dnia, również w Londynie, Roman Polański pracował nad scenariuszem, a w Los Angeles ciężarna Sharon Tate spędzała czas w domu z przyjaciółmi - bonvivantem Wojtkiem Frykowskim, córką potentatów kawowych Abigail Fogler i byłym narzeczonym Jayem Sebringiem. Nie miała siły, by gdziekolwiek wyjść. Doskwierał jej upał. Za kilka dni miał urodzić się jej syn Paul Richard. Wieczorem do domu przy 10050 Cielo Drive wpadli członkowie bandy Masona i dokonali brutalnego mordu. Nie oszczędzili nikogo. Razem z czwórką przyjaciół zginął też przypadkowy gość Steve Parent. Śmierć Sharon wstrząsnęła Los Angeles, Kalifornią i całym światem. Symbolicznie zakończyła w Ameryce era dzieci kwiatów i beztroskie hipisowskie życie. Debra Tate mówiła: „Amerykanie nie czuli się bezpiecznie w swoich domach, bez względu na to, jak sławni i bogaci byli”. We wstępie do książki „Sharon Tate: Recollection” Roman Polański napisał: „Media widziały w niej jedynie fizyczne piękno, ale ona miała także piękną duszę, a to jest coś co znali tylko przyjaciele”. Pochylając się nad trumną córki P.J., zanim wraz z rodziną i przyjaciółmi odprowadził ją na Holly Cross Cementery w Culver City, zdołał zauważyć: „Sharon była ubrana w swoją ulubioną biało-niebieską kwiecistą sukienkę. Zrobili jej makijaż i tak ułożyli włosy, że sprawiała wrażenie jakby spała”. W obliczu tak wielkiej tragedii prorocze stały się słowa samej Sharon Tate: „O moim życiu zdecydował los! Nie podjęłam ani jednej samodzielnej decyzji”.
„Ślubuję Ci śmierć”. Historia miłości Afton Burton i Charlesa Mansona
Osiemnastolatka marzyła o poślubieniu potwora...
Wiele dziewczyn lubi niegrzecznych chłopców. Tylko nieliczne zakochują się w mordercach i psychopatach. 16-letnia Afton Burton zakochała się w Charlesie Mansonie. I przez lata marzyła, żeby zostać jego żoną. „Oto powód, dla którego się urodziłam”, mówiła ukochana psychopaty, który zmarł 19 listopada 2017 roku. Miłość Afton i Mansona Po raz pierwszy na żywo Afton i Manson zobaczyli się latem 2007 roku w więzieniu w Corcoran, gdzie Manson odsiadywał dożywocie. Ona ma 18 lat. On – 72. Niepozorny, liczący niewiele ponad półtora metra wzrostu. Na czole ma wytatuowaną swastykę, kiedy się uśmiecha, widać resztkę połamanych zębów i starą protezę. Ale spojrzenie wciąż ma hipnotyczne. I zniewalający głos. Już podczas tego pierwszego spotkania nazwie ją Star. Gwiazdką. „Bo jesteś jak gwiazdka na Drodze Mlecznej”, powie jej potwór, który mistrzowsko potrafi uwodzić słowami. Afton jest zakochana. „Poślubiłam potwora” – 18-latka marzy o tym, żeby przed całym światem wygłosić to jedno zdanie. Charles Manson to jeden z najbardziej nieobliczalnych morderców Ameryki. I najbardziej charyzmatycznych. (Nocą z 8 na 9 sierpnia 1969 roku świat Romana Polańskiego runął. Banda Mansona bestialsko morduje jego żonę, Sharon Tate. Niedługo miało przyjść na świat ich dziecko). Potrafił uwieść setki młodych ludzi, którzy pod jego wpływem tracili umiejętność odróżniania dobra i zła. Byli mu ślepo oddani, zamieniali się w bestie gotowe spełnić najokrutniejsze zadanie. Niemal 50 lat Manson spędził w więzieniu z wyrokiem dożywocia za nakłonienie do zabójstwa kilkunastu osób, w tym ciężarnej żony Romana Polańskiego, jednak wciąż potrafił rozpalić duszę i serce. Jak można zakochać się w ludzkim potworze? Afton Burton wierzyła, że można. I jak pokazuje historia – nie ona jedna... Bękart, złodziej, prorok, morderca Charlie był nieślubnym dzieckiem 16-letniej prostytutki Kathleen Maddox. Ojca nigdy nie poznał, nazwisko zawdzięcza jednemu z kochanków matki. „Żyłem na ulicy, gdzie jest naprawdę ciężko, surowo i okrutnie. Wszystko, co miałem, musiałem sam wydrzeć. To była walka o przetrwanie”, wspominał po latach. Dzieciństwo spędził na ulicy, w sierocińcu i zakładach poprawczych. Kiedy dorósł, żył z kradzieży i rozbojów. Dostawał kolejne wyroki. W więzieniu czytał mnóstwo książek z psychologii, religii i magii. Słuchał namiętnie radia i nauczył się grać na gitarze. Był inteligentnym obserwatorem i, co ważne, miał charyzmę. Kiedy opuścił więzienie, odkrył nowy świat – wolnej miłości, rewolucji seksualnej i narkotyków. Podobało mu się to, co zobaczył. Przesiadywał na schodach budynków uniwersyteckich w Los Angeles, grał na gitarze. Ekscentryczny, na bosaka, z burzą falowanych włosów, wzbudzał zachwyt młodych ludzi. Pytał ich, czy są gotowi umrzeć, a kiedy mu odpowiadali, że tak, obiecywał im życie wieczne. Gromadzili się wokół niego i słuchali zahipnotyzowani. Do swojej sekty, którą nazwał Rodziną, wybierał młodych, białych Amerykanów z dobrych rodzin, najchętniej dziewczyny. Ściągnął ich do Spahn Ranch, 50 kilometrów od Los Angeles, opuszczonej posiadłości. Młodzi, odcięci od rodziny i mediów, szybko tracili kontakt z zewnętrznym światem. Dnie spędzali na narkotyczno-seksualnych balangach i słuchaniu „kazań” swojego guru. Zwracali się do niego jak do boga, on twierdził, że jest inkarnacją Jezusa Chrystusa. Dużo mówił o zagrożeniach związanych z niszczeniem środowiska i o zbliżającej się wielkiej wojnie pomiędzy rasą białą i czarną. Przez zabójstwa ważnych członków społeczności zamierzał rozpętać apokaliptyczną wojnę. Choć sam osobiście nikogo nie zabił, to on podżegał do morderstw popełnionych przez członków jego sekty. Rzeź Tamtego sierpniowego wieczoru w willi przy Cielo Drive w Beverly Hills w Kalifornii nie było Romana Polańskiego. Reżyser wyjechał służbowo do Londynu. Sharon Tate, jego 26-letnia śliczna żona, która była w ósmym miesiącu ciąży, zaprosiła kilkoro przyjaciół: Wojtka Frykowskiego, jego bogatą narzeczoną Abigail Folger i Jaya Sebringa, znanego fryzjera z Hollywood. Wszyscy mieli zostać na noc. To była noc z 8 na 9 sierpnia 1969 roku. Koło północy Abigail czytała książkę, Frykowski spał na kanapie, a Jay rozmawiał z Sharon. Nie usłyszeli strzałów przy bramie wjazdowej. Nie wiedzieli, że 17-letni kolega ogrodnika leży już martwy w swoim samochodzie. Zabił go 33-letni Charles Watson, przywódca morderczego komanda trzech dziewczyn: Susan Atkins, Patricia Krenwinkel i Linda Kasabian. Miały po 20 lat. Na rzeź wysłał ich prorok Manson. Zabójcy ubrani na czarno wchodzą przez okno do salonu. Chwilę później rozpoczyna się makabryczne przedstawienie. Pierwszy usłyszał ich Frykowski. Nagle obudzony zapytał stojącego obok Watsona: „Która godzina, kim jesteś?” – był przekonany, że jest on kolejnym gościem. „Jestem diabłem i przyszedłem tu zrobić diabelski interes”, usłyszał. Kazał całej czwórce położyć się na brzuchu. Sebring zaprotestował i poprosił, żeby Sharon mogła usiąść, bo przecież jest w ciąży. Kilka sekund później już nie żył. Zdesperowany Frykowski zaczyna walczyć z uzbrojonymi w noże kobietami. Choć zostaje wielokrotnie zraniony, udaje mu się wyrwać i wybiega z domu, wzywając pomocy. Po chwili upada na trawnik zastrzelony przez Watsona. W tym czasie jego narzeczona umiera w domu od 28 ciosów nożem. Według głównego świadka oskarżenia, widząc to krwawe widowisko, Sharon Tate błagała Atkins o darowanie życia jej nienarodzonemu dziecku: „Nie róbcie tego! Nie chcę umierać! Chcę żyć! Chcę mieć dziecko!”. Ta popatrzyła na nią z nienawiścią: „Kobieto, nie mam dla ciebie litości” i wbiła nóż w brzuch Sharon. W sądzie wyznała: „Poczułam przypływ energii i wspaniałe uczucie ogarniające całe ciało”. Wyzywała swoją ofiarę i dźgała ją nożem 16 razy, aż Sharon przestała się ruszać. Krwią Sharon napisała na ścianie: PIG. Świnia. „Jak czułaś się, zabijając człowieka?”, zapytał ją na procesie prokurator. „Sharon nie robiła wrażenie człowieka. Raczej jakiegoś sklepowego manekina”. „Słyszałaś kiedyś manekina, który mówi?”. „Nie, proszę pana, ale ona brzmiała dokładnie jak automat. W kółko tylko błagała i błagała. Nie mogłam tego słuchać, więc ją zadźgałam”. Pogrzeb Sharon Tate i jej przyjaciół odbył się 13 sierpnia 1969 roku. Bóg i rodzina Afton Burton dorasta w Bunker Hill, na biednym Środkowym Zachodzie. Ta zapadła dziura to 20 prostopadłych ulic, flagi na każdym budynku, jeden bar, jeden kościół z dzwonnicą, jeden pomnik Lincolna. Mityczna droga numer 66, którą można uciec do Kalifornii, jest kilka kilometrów dalej. W Bunker Hill liczy się tylko Bóg i rodzina. Rodzice Burton to zagorzali baptyści, którzy marzą, aby ich córka została modelową członkinią wspólnoty: żoną, matką, opiekunką domowego ogniska. Nie wiedzą, że ich córka prowadzi korespondencję z jednym z najbardziej okrutnych morderców Ameryki. Ma wtedy 16 lat. Najpierw zachwyciła się jego tekstami „ekologicznymi”, potem przeczytała jego opowieści o Armagedonie. Spodobało jej się, bo Manson ma emocjonalny styl poety przeklętego. Wstrząsające szczegóły zbrodni – oprócz ataku na willę Polańskiego grupie Mansona udowodniono jeszcze kilka innych, równie bestialskich morderstw – nie stanowią dla niej problemu. Wręcz przyprawiają ją o miły dreszczyk emocji i lekkie podniecenie. Manson na pierwsze 100 listów od Afton nie odpisuje. Reaguje dopiero po liście, do którego wsunęła swoje zdjęcie, oczarowany jej subtelną urodą: niewinną buzią, długimi ciemnymi włosami i ogromnymi oczami. Jest uderzająco podobna do Atkins, morderczyni Sharon, jego faworyty, kochanki, „najzdolniejszej uczennicy”. Afton otrzymuje pierwszą odpowiedź – list pełen metafor, cytatów z Biblii, pomieszanych z kawałkami piosenek Beatlesów. Dziewczyna czuje się jak w niebie, nikt nigdy nie przemawiał do niej w ten sposób. Zaczyna się intensywna wymiana korespondencji. O ironio – rodzice marzyli, aby ich córka poślubiła pastora. Ona poszła dalej – poślubi proroka. Prawdę wyznaje rodzicom w swoje 18. urodziny. Są w szoku. Afton pakuje rzeczy, bierze zaoszczędzone dwa tysiące dolarów i wsiada do pociągu. Dwa dni jazdy z przesiadkami dzielą ją od mężczyzny, którego nazywa czule Charly. Marzenia Po pierwszym spotkaniu, na którym została nazwana Star – Gwiazdka, Afton jest wniebowzięta. Zaczyna nowe życie. Instaluje się w najbliższym miasteczku, zatrudnia w McDonaldzie i w każdy weekend jeździ do więzienia, do swojego ukochanego. Spełnia wszystkie jego zachcianki, które są dość trywialne: nowe skarpety, golarka elektryczna, struny do gitary, popcorn, ciastka truskawkowe… Dziewczyna wynajmuje małe mieszkanko. Jest bardzo aktywna w sieci, walczy o poparcie dla 12. już petycji o zwolnienie warunkowe Mansona. Bezskutecznie, ale powiększa rzeszę fanów ukochanego. Za jego namową goli głowę na łyso i w ubiorze upodabnia się do jego „uczennic” sprzed 50 lat. Guru jest zachwycony. Kiedy Manson czuje się samotny, dziewczyna sprowadza do sali widzeń Craiga Hammonda, 64-letniego byłego „ucznia”. Połączeni uwielbieniem dla guru coraz częściej pojawiają się w więzieniu razem. Oboje wpadną na „genialny” pomysł otwarcia mauzoleum ku jego czci, aby wierni wyznawcy i wielbiciele mieli swoje miejsce kultu. Oczywiście za odpowiednią opłatą. Manson reaguje gwałtowną odmową. Wtedy Afton wyjawia mu swoje największe marzenie – chciałaby zostać żoną ukochanego Charly’ego. „Mija już sześć lat, odkąd wiernie, co tydzień, jestem u ciebie. Czyż to nie jest wyrazem największego oddania i miłości?”, pyta. W 2013 wydaje oficjalnie oświadczenie o zaręczynach i przyszłym ślubie: „Oto powód, dla którego się urodziłam. Niektórzy uważają, że jestem szalona. A ja po prostu go kocham”. Oboje występują do władz więzienia o zgodę na ślub. Afton jako główny argument wpisuje: „Więzień Charles Manson pragnie zostać ojcem”. W listopadzie 2014 roku dostają zgodę. W mediach Afton opowiada o tym, jak szuka idealnej sukni na najważniejszy dzień swojego życia. Ślub Mansona i Afton W styczniu 2015 upłynął termin pozwolenia na ślub. Na swej stronie internetowej Afton lakonicznie informuje, że data ślubu została przesunięta z powodu „problemów logistycznych”. Amerykańskie media spekulują, że Manson dowiedział się o romansie ukochanej z Hammondem. Od kilku miesięcy para stała się nierozłączna. Kolega z sąsiedniej celi uświadomił mu, że według prawa Afton, jako żona, będzie mogła zrobić z jego ciałem, co będzie chciała. Ta wiadomość ostudziła jego zapał do małżeństwa. Czyżby zrozumiał, że Afton nie kocha go dla niego samego, tylko dla jego ciała, na którym chce zarobić? Afton nie przejęła się plotkami. W swojej głowie już była żoną Mansona. Dowód? W internecie to ona „głosi” słowo Mansona. I sprzedaje koszulki z jego podobizną.
Przerażający magnetyzm Charlesa Mansona. Jego wyznawcy byli mu ślepo posłuszni...
Dziś amerykański przestępca kończyłby 87 lat
Mimo że spędził prawie 50 lat w więzieniu i zmarł w 2017 roku, jego postać wciąż przeraża. Charles Manson sam nigdy nie zabił człowieka, ale członków swojej sekty nakłonił do kilku strasznych zbrodni. Choć miał niewiele ponad 150 centymetrów wzrostu, posiadał w sobie charyzmę, która sprawiała, że jego wyznawcy byli gotowi zrobić dla niego wszystko. Jak syn prostytutki, który od dziecka był przestępcą, stał się przywódcą jednej z najniebezpieczniejszych sekt w historii Stanów Zjednoczonych? Jak Charles Manson stał się potworem? Charles Manson urodził się w 1934 roku. Jego matka, Kathleen Maddox, miała wtedy 16 lat i była prostytutką. Nigdy nie poznał ojca. Nosił nazwisko późniejszego męża matki, Williama Mansona. Charles wcześnie trafił pod opiekę fanatycznie religijnego wujostwa po tym, jak jego matka trafiła do więzienia po napadzie z bronią. „Żyłem na ulicy, gdzie jest naprawdę ciężko, surowo i okrutnie. Wszystko, co miałem, musiałem sam wydrzeć. To była walka o przetrwanie”, wspominał po latach. Już jako dziewięciolatek sam trafił do zakładu poprawczego za kradzież. Kolejne lata także spędził w większości w więzieniach. Był recydywistą skazywanym za kradzieże i wyłudzenia. Kilkukrotnie uciekał z więzienia. W czasie odsiadek pochłaniał książki, odkrył też, że jego pasją jest muzyka. Nauczył się grać na gitarze i pisał teksty piosenek. Kiedy przebywał na wolności, zaczął nagrywać własne utwory, ale w 1960 roku dostał swój najdłuższy jak dotąd wyrok – siedem lat za stręczycielstwo. W więzieniu Beatlesi stali się jego obsesją. Po latach przyznał, że swoją filozofię i nauki czerpał z ich utworów. W 1967 roku wyszedł z więzienia i trafił w sam środek ery hipisów – świata rewolucji seksualnej i narkotyków dostępnych na wyciągnięcie ręki. Nareszcie mógł grać swoją muzykę i głosić filozofię. Trafił na podatny grunt i budził fascynację. Miał w sobie magnetyzm, a jego hipnotyczne spojrzenie i zniewalający głos przyciągały ludzi. Mówił o życiu wiecznym, a otaczająca go grupa stale powiększała się. Powstałą w ten sposób sektę nazwał Rodziną. Należeli do niej młodzi, biali Amerykanie z dobrych rodzin, głównie dziewczyny, szczególnie podatne na hipnotyzujący wdzięk Mansona. Siedzibą Rodziny zostało opuszczone Spanh Ranch oddalone o 50 kilometrów od Los Angeles. Wyznawcy samozwańczego guru byli odcięci od świata zewnętrznego, a dni spędzali w seksualno-narkotycznym transie przeplecionym naukami Mansona. W pewnym momencie było ich około 100. W międzyczasie Charles Manson doczekał się trójki dzieci. Matką jego pierwszego syna, Charlesa Juniora, była jego żona Jean Willis. Wkrótce po urodzeniu dziecka uciekła z sekty i zostawiła Mansona dla innego mężczyzny. Zbrodnie Charlesa Mansona Guru zapowiadał nadchodzącą wojnę między białymi a czarnoskórymi, która miała przerodzić się w rzeź. Wyznawcy Mansona mieli być bezpieczni w Dolinie Śmierci, a następnie odebrać władzę czarnym i uczynić ich niewolnikami. Później, kiedy przepowiednia się nie spełniała, nakłonił członków sekty, by rzeź rozpoczęli sami. Wyznawcy byli ślepo oddani. Tracili zdrowy rozsądek i umiejętność rozróżnienia dobra i zła. Bezrefleksyjnie wykonywali każde powierzone im zadanie. W sierpniu 1969 roku nakazał wybranej grupie morderstwo w willi Romana Polańskiego. Do dziś do końca nie wiadomo, dlaczego wskazał właśnie ten dom. Nic nie wiązało go z jego mieszkańcami. Według jednej z teorii wybrał ich jako przedstawicieli „zepsutego Hollywood”. Inny trop wskazuje zemstę, ponieważ willę przy Cielo Drive zamieszkiwał wcześniej producent muzyczny, który odrzucił utwory Mansona. Wiadomo, że kilka miesięcy przed rzezią przywódca Rodziny pojawił się nieproszony przed domem. Spotkał go Shahrokh Hatami, irański fotograf, który był przyjacielem Sharon Tate. Zobaczył dziwnie wyglądającego mężczyznę przez okno i wyszedł zapytać go, czego szuka. Manson zapytał go o osobę, której fotograf nie znał. Zasugerował, żeby spróbował w sąsiednim domku gościnnym. Manson skierował się tam, a po dwóch minutach wrócił i wyszedł. Wtedy zobaczyła go też Sharon Tate. Następnego dnia zapytała Hatamiego, czy „ten strasznie wyglądający facet” nie pojawił się znowu w okolicy. Po okrutnej rzezi w willi Romana Polańskiego Manson nie był zadowolony. Następnej nocy zlecił kolejne morderstwo, ale tym razem towarzyszył wyznawcom, aby pokazać im, jak to zrobić. Tej nocy zginęli Leno i Rosemary LaBianca. Zbrodni dokonała na nich zaledwie 19-letnia Leslie Van Houten, która za swój czyn została skazana na śmierć. Jej kara została później zmieniona na pozbawienie wolności po apelacji w 1978 roku. Seria okrutnych zbrodni zmroziła Hollywood. Sekta Mansona długo byłaby poza kręgiem podejrzanych, gdyby nie to, że jej członkowie sami przechwalali się zbrodnią. Wpływ Charlesa Mansona na wyznawców W 1971 roku Manson i jego wyznawcy odpowiedzialni za morderstwa zostali skazani na dożywocie. W czasie procesu pozostali członkowie Rodziny walczyli o uwolnienie guru. Wierne wyznawczynie całą zimę siedziały na chodniku przed sądem. „Będziemy tu, dopóki nie wyjdzie, a on wychodzi”, tłumaczyły dziennikarzom. Pewnego razu w czasie składania zeznań Manson pokazał się w wyciętym na czole znakiem „X”. Wielu jego naśladowców zrobiło to samo. Później znak zamienił na swastykę. Po ogłoszeniu wyroku dożywocia Manson ogolił głowę i ogłosił: „Jestem Diabłem, a Diabeł zawsze ma łysą głowę”. Jego protestujące obrończynie natychmiast poszły w jego ślady. Wpływ jaki Manson miał na te młode kobiety był nieograniczony. O tym, jak silny był jego magnetyzm, najlepiej świadczy fakt, że w 2014 roku uwiódł, a następnie niemal ożenił się z 26-letnią Afton Elaine Burton. Młoda kobieta najpierw wysłała do niego dziesiątki listów, a kiedy odpowiedział, przeprowadziła się blisko więzienia, by spełniać wszystkie jego zachcianki. Była na każdym widzeniu. Do ślubu nie doszło, ponieważ Charles Manson przestraszył się, że po jego śmierci żona będzie pokazywała jego zwłoki za pieniądze.
Sharon Tate i Margot Robbie zaskakują bardzo podobnym stylem!
W ostatnim czasie wiele mówi się o najnowszym filmie Quentina Tarantino, pt. Pewnego razu... w Hollywood. U boku Brada Pitta oraz Leonardo DiCaprio główną rolę zagrała tam Margot Robbie, wcielając się w Sharon Tate. Czy rzeczywiście są podobne? Margot Robbie jako Sharon Tate Wiadomo, że wizja Tarantino powstawała specjalnie z myślą o Robbie. Kultowy reżyser w jednym w wywiadów powiedział: „Pisząc scenariusz, myślałem o Sharon jedynie jako o Sharon. Potem, jak musiałem zdecydować się, kto mógłby ją zagrać, Margot była jedyną osobą, którą widziałem w tej roli. Nawet wygląda jak Sharon, dlatego mogłem zrealizować film, tak jak chciałem. Na przykład w scenie w teatrze mogłem użyć ujęć z prawdziwą Sharon i z moją Sharon, a wszystko ze sobą współgrało”. Okazuje się, że oprócz fizycznego podobieństwa, obie gwiazdy gustowały w tych samych trendach i podobnie się ubierały, mimo że dzieli ich przełom... 50 lat! Zarówno Tate w latach 50. i 60., jak i Robbie w przeciągu ostatnich kilku lat, nosiły białe kreacje o syrenim kroju, panterkę, klasyczne trencze, czarne suknie podkreślające ich kształty czy pomarańczowe bieliźniane sukienki. To podobieństwo jest niesamowite! Sprawdźcie w naszej galerii.
Czy Margot Robbie w filmie Tarantino przypomina Sharon Tate?
Do kin trafił już najnowszy i przedostatni film Quentina Tarantino pt. Pewnego razu w... Hollywood. Produkcja z tak gwiazdorską obsadą od samego początku cieszy się ogromną popularnością. Obok Brada Pitta i Leonardo DiCaprio na wielkim ekranie pojawiła się Margot Robbie, wcielając się w byłą żonę Romana Polańskiego, tragicznie zmarłą Sharon Tate. Dużą wagę przywiązano nie tylko do faktów z jej życia i zachowania, ale również kostiumów, które są swoistym hołdem dla lat 60. W jednym z wywiadów wypowiedziała się Lauren Lepire, właścicielka Timeless Vixen, która pomogła stworzyć stylowy wygląd Margot w filmie. Wyznała, że szukano autentycznych ubrań z lat 60. ubiegłego wieku i dzięki temu udało się odtworzyć kilka z kultowych looków zmarłej aktorki. Lauren szczególną wagę przywiązywała do dzianinowych sukienek z golfem, pomarańczowych mini sukienek i butów go-go. Choć Sharon nosiła rzeczy od Chanel czy Ossie'go Clarka, w Once Upon a Time ... in Hollywood nie skupiono się ma metkach. Kosiumografka Arianne Phillips podsumowała: „To nie jest film o modzie. Moda jest odzwierciedleniem kultury, jest odzwierciedleniem tego, co dzieje się w określonym czasie. W filmie są prawdziwe historyczne odniesienia do trendów, ale te kostiumy inspirowane są głównie postaciami i ich osobowościami, jak przedstawił je Quentin w oryginalnym scenariuszu”. Ponadto wiadomo, że Margot Robbie otrzymała od siostry Tate dodatki należące do ofiary Mansona i nosiła je podczas kręcenia scen. W jednym z wywiadów wyznała: „Momentami ciężko było mi być tak blisko z Sharon. To uczucie uderzało po prostu znienacka (...). Innym razem czułam się szczęśliwa, ale owszem, były momenty, kiedy było mi niesamowicie przykro”. Czy rzeczywiście udało się odtworzyć styl małżonki Romana Polańskiego? Porównajcie w naszej galerii!
Historia niezwykłej miłości Romana Polańskiego i Sharon Tate. Do czego gotów jest reżyser, by odwiedzić grób żony?
To była impreza w stylu Hollywood: narkotyki, alkohol, seks. A potem brutalne morderstwo, którego nie wymyśliłby nawet najbardziej kreatywny filmowiec tamtej epoki: sekta Charlesa Mansona, żądza ukarania zepsutego świata show-biznesu, krew przyjaciół na ścianach posesji i w ogrodzie oraz zasztyletowana 26-letnia kobieta w zaawansowanej ciąży, z której ciała wprost wyrżnięto nożem dziecko. Z wydarzeń z sierpniowej nocy z 1969 roku świat nie może otrząsnąć się do tej pory. Zapomnieć nie może też Roman Polański, reżyser i producent polskiego pochodzenia, który wrócił dzień po zbrodni z podróży po Europie do posesji przy Cielo Drive w Beverly Hills. Horror sprzed pół wieku rozegrał się w jego domu i to jego żona Sharon Tate była kobietą, której krwią zapisano na drzwiach „pig” („świnia”). Późniejszy skandal, związany z gwałtem na nastolatce w latach 70., nie pozwolił Polańskiemu do końca odbyć żałoby po stracie najbliższych. Ścigany amerykańskim listem gończym reżyser przez 40 lat tułał się po świecie i nawet na krok nie zbliżył się do mogiły żony. Dziś 83-letni reżyser planuje wreszcie wrócić do USA i zamknąć sprawy z przeszłości. Chce odwiedzić grób Sharon Tate i ich nienarodzonego syna Jaya Sebringa. I powspominać historię burzliwego związku rodem z hollywoodzkiego filmu, który pięć dekad temu rozgrzewał tabloidy do czerwoności. W takiej Sharon Tate zakochał się Roman Polański „Sharon miała niesamowite życie, ale z powodu tragedii dziś pamięta się o niej przede wszystkim przez pryzmat jej śmierci”, mówiła Debra Tate, siostra zamordowanej aktorki, podczas prezentacji książki „Sharon Tate: Recollection” trzy lata temu. Istotnie, każdy pamięta ostatnie chwile z życia jednej z najpiękniejszych i najpopularniejszych gwiazd lat 60., nominowanej do Złotego Globu za rolę w” Dolinie lalek” (1967). W sądzie podczas rozprawy bandy Mansona nie raz przypominano szczegóły mordu: że błagała oprawców o litość, żeby nie zabijali choć jej dziecka, że zadano jej 16 ciosów nożem. Polecamy także: Roman Polański, po 40 latach od ucieczki z USA, zdecydował się stanąć przed amerykańskim sądem. Dlaczego? „Gdyby jej życie nie skończyło się tak wcześnie, byłaby wielką gwiazdą w Hollywood. Miała komediowy talent i jej kariera mogła podążać w stylu Goldie Hawn. Była jedną z najbardziej bezinteresownych osób na świecie, zawsze myślała o innych”, mówiła siostra Sharon. Taką widział też ją Roman Polański: „Sharon była kimś więcej niż tylko ładną buzią, na którą było wspaniale patrzeć. Nie była naiwna i głupia, nie była banalną starletką. Na mnie największe wrażenie, niezależnie od jej wyjątkowej urody, robił jej blask, który wynikał z łagodnego charakteru. Media widziały jedynie fizyczne piękno, ale ona miała także piękną duszę, a to jest coś, co znali tylko przyjaciele", wspominał reżyser w książce. Ale nie od razu kochankowie przypadli sobie do gustu. Polański i Tate poznali się w 1966 roku w Londynie, gdzie młoda aktorka zanurzała się w świat mody i pełną garścią czerpała z uroków życia nocnego. Reżyser z kolei pracował nad nowym filmem pt. „Nieustraszeni pogromcy wampirów” i za namową wspólnego znajomego obsadził w głównej roli Tate. Nie był to dla niego idealny typ bohaterki. Zgodził się na udział Sharon pod warunkiem, że aktorka wystąpi w rudej peruce. Jak zgodnie oboje stwierdzili po latach, podczas pierwszej współpracy nad filmem we Włoszech działali sobie tylko na nerwy. Polański, z natury perfekcjonista, denerwował się na brak doświadczenia młodej gwiazdki i narzekał w wywiadach, że dla nakręcenia pewnej sceny koniecznych było siedemdziesiąt dubli. W miarę postępu prac nad filmem stosunek reżysera do Tate się jednak zmieniał i artysta zaczynał doceniać jej talent. To z kolei dodawało pewności siebie aktorce. Już pod koniec zdjęć rozkwitł romans. Związek przypieczętowała współpraca Tate i Polańskiego nad filmem „Dziecko Rosemary”. Sharon nie zagrała w nim głównej roli, bo – jak przyznał później reżyser – nie wyszła z taką propozycją, a i jemu nie wypadało tego sugerować. Niemniej jednak aktorka wniosła do filmu swoje pomysły w kilku kluczowych scenach i wystąpiła anonimowo jako uczestniczka przyjęcia. Jej obecność w filmie zauważyły media, a „Playboy” obwieścił narodziny nowej gwiazdy, zamieszczając sześć zdjęć z rozbieranych sesji, które zrobił kochance Polański. „Trafiła Ci się świetna dziewczyna. Niewiele aktorek ma w sobie taki rodzaj delikatności i kruchości. Ona ma przed sobą wielką przyszłość”, miał powiedzieć Romanowi Polańskiemu reżyser Mark Robson. „Jestem zakochana do szaleństwa. Tak, bez dwóch zdań Roman jest tym mężczyzną, który był mi pisany”, miała powiedzieć Tate jednej z koleżanek na planie „Doliny lalek”. Kontrowersyjne małżeństwo Sharon Tate z Romanem Polańskim Polański i Tate wrócili do Londynu, gdzie w 1968 roku wzięli ślub w blasku fleszy. „Potem odbyło się kilka przyjęć. Największe z nich zorganizowaliśmy w Klubie Playboya, w którym wziął udział niemal cały Londyn i połowa Hollywood. W połowie uroczystości Sharon powiedziała, że nie może już więcej szampana i... zaszyła się w domu”, pisał Polański w „Sharon Tate: Recollection”. Już wtedy para budziła kontrowersje. Prasa pisała o Tate, że jest kobietą nowoczesną i odrzucającą konwenanse. Miała mówić choćby, że partnerzy powinni mieszkać przed ślubem, co w tamtych czasach stało w sprzeczności z dobrym wychowaniem. Nawet jej suknia ślubna – biała mini – była obiektem pogardy w konserwatywnym społeczeństwie. Ot, symbol zepsucia i rozpasania Hollywood, mówiono. „Stanowili nieprzykładny duet. Byli kimś w rodzaju Douglasa Fairbanksa i Mary Pickford naszych czasów... Swobodni, wyluzowani, będący w ciągłym ruchu, utalentowani i na wdzięczny sposób prowokujący”, wspominał potem fotograf i producent filmowy Peter Evans. W oczy kuło też ich podejście do małżeństwa, zwłaszcza Polańskiego. Ona co prawda lubiła prowokować w blasku fleszy, ale reżyser oczekiwał „otwartego” małżeństwa. Stosunek do jego niewierności wobec Tate nazywał „starymi przesądami gnębiącymi Sharon”, ale cenił jej oddanie: „Żyła ze mną i to był dowód jej cierpliwości, bo być blisko mnie, to musi być męka”, pisał w książce o żonie. „To był dobry układ dla Romana. On ją okłamywał, a ona udawała, że mu wierzy”, stwierdził Peter Evans, który z Polańskim pracował przy „Chinatown”. Siostra Sharon w książce dodała z kolei: „To był czas rewolucji seksualnej i każdy żył w ten sposób. Sharon była mu całkowicie oddana, bardzo się kochali. Mawiała, że czasami jest trudno, czasami dobrze, ale to sprawia, że życie jest dwukrotnie bardziej interesujące. Gdyby żyła, Sharon i Roman nadal byliby razem”. Polański-Tate: to nie była bajka W związku gwiazd trudno było doszukiwać się ciepła ogniska domowego. Willa, którą para wynajęła w Beverly Hills, była miejscem otwartym dla każdego członka hollywoodzkiej bohemy i dla znajomych. Tate traktowała to jako coś przynależnego „wyzwolonemu duchowi” epoki hipisowskiej. Mówiła, że nie obchodzi jej, kim są ludzie goszczący w jej domu, bo w życiu kieruje się maksymą „żyj i pozwól żyć innym”. Znajomi z czasem komentowali, że Polańscy byli zbyt ufni, „aż do skrajnej lekkomyślności”. Pod koniec 1968 roku Sharon Tate zaszła w ciążę i para przeprowadziła się do na Cielo Drive, gdzie kilka miesięcy później rozegrała się tragedia. Domu dla znajomych jednak nie zamknęli. Co więcej, wprowadzili się tam przyjaciele: Wojciech Frykowski i Abigail Folger, którzy mieli zaopiekować się ciężarną Sharon podczas nieobecności Romana Polańskiego. Reżyser w tym czasie pracował w Europie nad nowym filmem i miał zdążyć z powrotem przed porodem. W domu tymczasem wciąż bawiła śmietanka towarzyska. Z czasem jednak zaczęli pojawiać się tam też podejrzani osobnicy, których obecność niepokoiła niektórych z przyjaciół małżeństwa. Czy ich względnie zgodne małżeństwo było tylko pozorem? Przez dekady utrzymywano, że życie Tate u boku Polańskiego było niekończącą się sielanką. W zeszłym roku ukazała się szokująca książka „Sharon Tate: A Life”, która rzuciła nowe światło na sypialniane tajemnice małżeństwa. Zebrano w niej niepublikowane wcześniej wyznania ludzi z otoczenia aktorki, z których wynika, że Roman Polański miał przejąć całkowitą kontrolę nad życiem swojej żony. Miał ją ciągle ośmieszać przed znajomymi po to, aby nie poczuła się zbyt pewna. „Kiedy pojawiała się gdzieś publicznie z Romanem, nigdy nie czuła się wystarczająco na miejscu, żeby odezwać się słowem”, czytamy w publikacji. Co więcej, według autora książki Eda Sandersa, reżyser miał zmuszać Tate do udziału w orgiach z prostytutkami, które nagrywał, a taśmy ponoć pokazywał kolegom. Znajomi relacjonowali też w rozmowie z Sandersem, że kiedy Sharon Tate zaszła w ciążę, bała się reakcji męża i rozważała aborcję. Okazało się, że jej obawy były słuszne. Polański – jak czytamy w książce – chciał ją ponoć wysłać do Brazylii, gdzie była możliwość usunięcia zaawansowanej ciąży. Kiedy odmówiła Roman Polański przestał ją szanować całkowicie. „Tego lata traktował ją, jakby była dodatkowym, zbędnym bagażem. Był dla niej wyjątkowo okrutny. Nazywał ją 'durną babą' i krytykował za każdym razem, gdy wygłaszała opinię”, wspomina jeden ze znajomych. Sharon Tate miała rozwieść się z reżyserem po porodzie. Nie zdążyła. Czy rewelacje zawarte w książce są prawdziwe? Tego nie wiemy, a sam Roman Polański się do nich bezpośrednio nie odniósł. Wznowił za to wydanie autobiografii. "Przynajmniej to ja sam opowiadam swoją historię i mogę ocenić, czy to, co piszę, jest prawdą", powiedział i dodał, że najbardziej drażnią go "kłamstwa i nieścisłości, które tworzą karykaturę zamiast prawdziwego obrazu. Stanowią niemal 25 procent zawartości artykułów prasowych czy reportaży telewizyjnych na mój temat", powiedział w maju. Stwierdził za to, że Sharon Tate była miłością jego życia: „Nawet po tylu latach, gdy oglądam spektakularny zachód słońca, odwiedzam piękny stary dom lub doświadczam jakiejś wizualnej przyjemności, instynktownie mówię sobie, jak bardzo by się to również jej podobało. W ten sposób pozostanę jej wierny aż do śmierci”. Polecamy również: Morgane, córka Romana Polańskiego, stanęła w jego obronie. Co mówiła w VIVIE! o relacji z ojcem?