Zagrał w „Krzyżakach", ale mało kto wie, że prowadził podwójne życie. Historia uwielbianego aktora zaskakuje
Był ikoną kina i teatru, zagrał w ponad 100 filmach i stworzył 378 ról teatralnych. Publiczność widziała w nim niezapomnianego bohatera „Krzyżaków” i „Samych Swoich”. Jednak poza światłami reflektorów Aleksander Fogiel prowadził drugie życie, które przez lata pozostawało tajemnicą nawet dla najbliższych. Dopiero po czasie ujawniono fakty, które zmieniają obraz jego biografii.
Aleksander Fogiel zagrał w ponad stu produkcjach. Był inspiracją dla swoich dzieci i wnuków, którzy poszli w jego ślady. Zasłynął między innymi dzięki takim produkcjom jak: „Krzyżacy” czy „Sami Swoi”. Prowadził również drugie życie, które ukrywał. W wywiadzie dla polskiegoradia.pl wyznał: „Miałem inne podejście do aktorstwa niż aktorzy charakterystyczni. Zbyszek Cybulski był genialny, ale grał zawsze siebie, ja wolałem ukryć się za rolą”. Poznajcie jego sekrety... Aleksander Fogiel — dorastanie, droga do aktorstwa Aleksander Fogiel był niezwykle utalentowany. Zauważył to Bronisław Dąbrowski, który zaproponował mu rolę w „Życiu Galileusza”. Później docenił go nawet Aleksander Ford, który dał mu angaż w „Krzyżakach”. Co ciekawe, aktor na początku nie chciał zagrać w kultowej już produkcji, ponieważ nie był do niej przekonany. Reżyser go jednak namówił. Powiedział, że Galileusza w teatrze będzie mógł grać przez 10 lat, a rola Maćka z Bogdańca już nigdy nie wróci. Co ciekawe, Aleksander Fogiel był też stryjecznym bratem słynnego wokalisty Mieczysława Fogga. Ulubieniec widzów, poza tym nie pochodził z rodziny artystycznej. Urodził się 24 lutego 1910 roku. Pochodził z rodziny kolejarskiej. Przyszły aktor ukończył Technikum Kolejowe w Siedlcach oraz kurs w Miejskiej Szkole Rysunku i Zdobnictwa w Warszawie. Zadebiutował w teatrze Wojska Polskiego, gdzie wcześniej pracował na stanowisku scenografa. Z czasem wrócił do rodzinnej miejscowości, gdzie w teatrach wojskowych był scenografem, aktorem i reżyserem. Pracował też na kolei. Po zakończeniu wojny został zatrudniony we wrocławskich, częstochowskich, szczecińskich, poznańskich, łódzkich i gorzowskich teatrach. Co więcej, pełnił funkcję dyrektora w pięciu teatrach. Wyreżyserował też 68 sztuk, zaprojektował 38 scenografii i wykreował 378 ról teatralnych oraz ponad 100 filmowych. Poza filmem „Krzyżacy” zagrał między innymi sołtysa w „Samych Swoich”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: 60 lat razem i wciąż iskrzy. Marian Opania zdradza receptę na udane małżeństwo. Stawia sprawę jasno Aleksander Fogiel, 30.11.1959 rok Aleksander Fogiel — przez lata prowadził drugie życie, które ukrywał Artysta był w związku z Celiną Dąbrowska. Z nią doczekał się dwóch synów — Andrzeja, który urodził się w 1941 roku oraz Waldemara, który przyszedł na świat w 1943 roku. Oboje poszli w ślady ojca. Starszy z nich został aktorem i śpiewakiem, natomiast młodszy zajmował się tańcem, reżyserią ruchu scenicznego oraz choreografią. Co więcej, Waldemar zmarł tragicznie w październiku 1976 roku. To był ogromny cios dla rodziny. Z kolei wnuk ulubieńca widzów w latach 90. Zagrał między innymi w: „Radio Romans”, „Bank nie z tej ziemi” czy „Czterdziestolatek. 20 lat później”. Nie każdy też wie, że Aleksander Fogiel miał romans z tancerką — Lucyną Łakomówną. Ich miłość była utrzymywana w sekrecie przez wiele lat. Co więcej, z nią doczekał się kolejnego dziecka – syna Tomasza Fogla, który urodził się w 1953 roku. W 1985 roku zmarła żona aktora. Wtedy już oficjalnie był w związku z Lucyną, jednak z decyzją o zaręczynach czekał aż 10 lat. Było to kilka miesięcy przed śmiercią ulubieńca widzów. Przypomnijmy, że Aleksander Fogiel odszedł 17 stycznia 1996 roku w wieku 86 lat. Jego ciało zostało wówczas pochowane na Cmentarzu Komunalnym na Dołach w Łodzi. CZYTAJ TEŻ: Dorota Szelągowska długo tkwiła w złych relacjach. Dopiero teraz mówi, dlaczego to znosiła Aleksander Fogiel, 07.12.1973 rok Aleksander Fogiel, 24.11.1964 rok
Nie żyje Andrzej Mularczyk. Scenarzysta Samych swoich i serialu Dom miał 94 lata
Kultowe teksty do filmów, które tworzył znają wszyscy
Dotarła do nas smutna wiadomość. W piątek, 21 czerwca odszedł wybitny scenarzysta, dziennikarz i pisarz. Andrzej Mularczyk współtworzył największe hity polskiego kina. Fani doskonale znają go za sprawą Samych swoich czy serialu Dom. Teksty, które stworzył stały się kultowe! Andrzej Mularczyk miał 94 lata. Andrzej Mularczyk nie żyje. Scenarzysta polskich hitów odszedł w wieku 94 lata Stworzył jedne z najpopularniejszych polskich produkcji. Andrzej Mularczyk ma na swoim koncie scenariusze do prawdziwych hitów, do których pisał również listę dialogową. Polacy pokochali Samych Swoich, Nie ma mocnych, Kochaj albo rzuć, Dom, Niespotykanie spokojnego człowieka czy Wyjście awaryjne. 21 czerwca 2024 roku wspaniały scenarzysta i pisarz zmarł. Autor reportaży miał 94 lata. Smutną informację o śmierci Andrzeja Mularczyka przekazał za pośrednictwem portalu X jego sąsiad. „W wieku 94 lat zmarł Andrzej Mularczyk - pisarz, scenarzysta, autor reportaży, twórca słuchowisk radiowych. Na podstawie jego scenariuszy powstała chociażby trylogia Sami Swoi, Nie ma mocnych, Kochaj albo rzuć, a także serial telewizyjny Dom. Współtworzył scenariusz do filmu Katyń. Był autorem Słuchowisk Polskiego Radia. Prywatnie przyjaciel rodziny mojego ś.p. Dziadka, sąsiad „działkowicz” znad Narwi, moich rodziców wiózł do ślubu. Świeć Panie nad jego duszą ✝”, cytuje jego pożegnalny wpis Super Express. Andrzej Mularczyk, Złote Kaczki 2007 Andrzej Mularczyk - kariera Andrzej Mularczyk urodził się 13 czerwca 1930 roku w Warszawie. Ukończył studia dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim, a pierwsze kroki w zawodzie zdobywał w studiu Polskiego Radia. Współpracował z tygodnikiem Świat, był członkiem Stowarzyszenia Filmowców Polskich. W latach 70. pełnił rolę kierownika literackiego zespołu Iluzjon. Na swoim koncie ma kilkadziesiąt scenariuszy filmowych. Najpopularniejsze z nich powstały m.in. do produkcji: Sami swoi, Nie ma mocnych, Kochaj albo rzuć, Niespotykanie spokojny, Cesarskie cięcie, Wyjście awaryjne, Rodzina Połanieckich, Wrota Europy czy Powidoki. Napisał także scenariusz do uwielbianego przez Polaków serialu Dom. Ostatnim filmem, przy którym pracował była produkcja Sami swoi. Początek w reżyserii Artura Żmijewskiego. Andrzej Mularczyk był bratem pisarza, Romana Bratnego. Rodzinie i bliskim scenarzysty składamy głębokie wyrazy współczucia. Andrzej Mularczyk na zdjęciu z 1980 roku
Na ekranie nie darzą się sympatią. Jakie relacje łączą prywatnie odtwórców Kargula i Pawlaka?
"Od razu wytworzyła się między nami energia odpowiednia do tych ról", opowiadał Karol Dziuba
Zagrali Kargula i Pawlaka w nowym filmie Sami swoi: Początek w reżyserii Artura Żmijewskiego. Dzięki Karolowi Dziubie i Adamowi Bobikowi bohaterowie kultowej komedii powrócili na ekrany. „Kargul jest takim kontrapunktem, bez którego Pawlak nie istnieje”, mówił Karol Dziuba w rozmowie z PAP Life. Sami Swoi: Początek: Adam Bobik i Karol Dziuba zmierzyli się z legendą swoich poprzedników Sami swoi: Początek to prequel trylogii Sylwestra Chęcińskiego. Film w reżyserii Artura Żmijewskiego opiera się na scenariuszu Andrzeja Mularczyka. Twórcom nie zależało na kopiowaniu kultowych części, ale na stworzeniu odrębnego obrazu. „Chcę, żeby była to zupełnie nowa, uniwersalna opowieść o nas, takich, jakimi jesteśmy na co dzień, ze wszystkimi wadami i zaletami. Niezależnie od miejsca, w którym żyjemy!”, mówił Artur Żmijewski [cytat za wyborcza.pl]. W filmie pojawiła się plejada gwiazd, a w tytułowych rolach możemy podziwiać dwóch aktorów młodego pokolenia. Karol Dziuba zagrał Władysława Kargula, a Adam Bobik wcielił się w postać Kazimierza Pawlaka. Twórcy skupili się na genezie konfliktu dwóch rodzin, młodości bohaterów, okresie, zanim po II wojnie przybyli na Ziemie Odzyskane. Czytaj też: Artur Żmijewski zadebiutował jako reżyser. Na ściance towarzyszyła mu córka z partnerką View oEmbed on the source website Karol Dziuba, Adam Bobik, "Sami Swoi. Początek" - plan filmu w reżyserii Artura Żmijewskiego, maj 2023 Karol Dziuba i Adam Bobik: czy przyjaźnią się poza planem? Tak wygląda ich relacja W filmie każdy znajdzie coś dla siebie. To prawdziwa emocjonalna podróż. „Myślę, że w naszym filmie uzyskaliśmy efekt, który bardzo lubię: ze śmiechu wpadamy we wzruszenie. To niezwykły miks, który — jak uważam — znajdziemy też w trylogii Chęcińskiego”, mówił Adam Bobik w rozmowie z Onet Kultura. Aktorzy sumiennie przygotowywali się do ról, pracowali nad charakterystycznymi cechami bohaterów. Zmierzyli się z legendą swoich poprzedników. Wyzwaniem było nauczenie się sposobu mówienia z kresowym zaśpiewem. Adam Bobik spędził też wiele godzin na nauce śmiechu w takim stylu, jaki wykreował Wacław Kowalski. „Skoro ktoś zrobił coś genialnego, to trzeba z tego czerpać, więc słuchałem, jak on mówi, patrzyłem, jak się porusza, jak reaguje, podglądałem jego choleryczność, zadziorność temperament, sposób poruszenia się, słynne kroczki, bo on w zasadzie cały czas biegał”, mówił filmowy Pawlak w rozmowie z PAP Life Na ekranie Kargulowi i Pawlakowi daleko do przyjaźni. A jak układała się współpraca Adam Bobika i Karola Dziuby? Nie ma mowy o nieporozumieniach czy zazdrości. Aktorzy mogli na sobie polegać i wspierali się na planie. „Karol pożyczył mi pięćdziesiąt złotych, których nie musiałem oddawać, więc bardzo z tego się ucieszyłem, jest super (śmiech). Darzyliśmy się szacunkiem i braterską miłością”, opowiadał filmowy Pawlak [cytat za Eska.pl]. Czytaj też: Od ponad trzech dekad jest jego miłością i opoką. Oto, co wiemy o żonie Artura Żmijewskiego! Aktorzy nie mieli za dużo kontaktu ze sobą w okresie przygotowań do roli. Skupiali się na kreowaniu swoich postaci. „A na samym planie… Wiesz, w przerwach ludzie korzystają z chwil odpoczynku, czasem się wygłupiają. I my najczęściej luźno spędzaliśmy czas. Z Karolem słyszymy pytania, czy się kłóciliśmy. Nie ma między nami złej krwi — za to jest koleżeństwo”, zwierzał się Adam Bobik w rozmowie z Joanną Barańską dla Onet Kultura. Co ciekawe, to nie było ich pierwsze zawodowe spotkanie. Wcześniej mieli okazję pracować razem na planie filmu Zenek. To pomogło im zbudować fantastyczną więź na castingu do Samych Swoich. „Od razu wytworzyła się między nami energia odpowiednia do tych ról. I chyba Artur po prostu to zobaczył i zaproponował mi rolę Kargula”, tłumaczył Karol Dziuba. Dla każdego z nich praca w towarzystwie wspaniałych aktorów – Anny Dymnej, Zbigniewa Zamachowskiego, Wojciecha Malajkata czy Mirosława Baki, to spełnienie marzeń i przyjemność. W dodatku Artur Żmijewski zachwycił ich swoim podejściem, dawał poczucie bezpieczeństwa i doskonale rozumiał, czego potrzebują. „Wiedział, z czym się mierzymy, rozumiał, co to znaczy przemęczenie, frustracja, potrafił jakieś napięcia, które się pojawiały załagodzić, przeczekać. A zarazem bardzo dobrze wiedział, czego chce”, tłumaczył Adam Bobik w rozmowie z Izą Komendołowicz dla PAP Life. Po zakończeniu zdjęć do produkcji Karol Dziuba od razu trafił na plan Dewajtis. Z kolei Adam Bobik pojawił się w sitcomie Camera Cafe. Nowe parzenie. Z ogromną pasją i oddaniem podchodzą do tego zawodu. Jak potoczą się ich losy? Przed nimi jeszcze wiele fantastycznych ról! Życzymy wszystkiego, co najlepsze! Adam Bobik, Karol Dziuba, Premiera filmu "Sami swoi. Początek"luty 2024
Anna Dymna jest jedyną żyjącą aktorką z „Samych swoich”. Po pół wieku ponownie pojawiła się w produkcji
Widzowie są zachwyceni jej kreacją w kontynuacji filmu!
Nowa odsłona „Samych swoich” to produkcja, na którą czekało wielu fanów zwaśnionych rodzin Kargulów i Pawlaków. Film „Sami swoich. Początek” pojawił się na początku tego roku w kinach, a jedną z osób, jakie zobaczymy na ekranie jest Anna Dymna. Okazuje się, że aktorka jest jedyną osobą z obsady sprzed pół wieku, która przed laty wcielała się w postać Ani Pawlak. Tym razem wystąpiła jednak w zupełnie innej roli... [Artykuł aktualizowany 12.10.24 r.] [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 14.10.2024 r.] „Sami swoi. Początek” zachwycił kinomaniaków Losy zwaśnionych rodzin Pawlaków i Kargulów przyciągały przez ekrany wielu widzów. Nic więc dziwnego, że fani kultowej produkcji wyczekiwali kolejnej odsłony ich historii, która pojawiła się w kinach w lutym 2024 r. Pół wieku temu w roli wnuczki, Ani Pawlak, w „Nie ma mocnych” oraz „Kochaj albo rzuć”, wystąpiła Anna Dymna, będąca dziś jedyną już aktorką, która występowała w oryginalnej obsadzie sprzed pięćdziesięciu lat. W najnowszym filmie zobaczyliśmy ją jednak w zupełnie innej roli... Czytaj też: Gdy drugi mąż opuścił Annę Dymną, on pomógł wychować jej syna. Połączyła ich niechęć do miłości <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgKP6eU6-0d4a060.jpg" width="2220" height="1600" alt="1967. Kadr z filmu "Sami swoi" w rezyserii Sylwestra Checinskiego, n/z od lewej: Wladyslaw Hancza, Waclaw Kowalski.,Image: 429233164, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Cena minimalna 50 PLN, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr filmu "Sami swoi"" /> Kadr z filmu „Sami swoi”, Władysław Hańcza, Wacław Kowalki, 1967 rok Anna Dymna w „Samych swoich”. Kogo zagrała? Saga Sylwestra Chęcińskiego od wielu lat bawi kolejne pokolenia Polaków. Anna Dymna to jedyna aktorka, która wystąpiła w oryginalnej produkcji i ponownie pojawiła się na ekranie, tym razem w filmie w reżyserii... Artura Żmijewskiego. „Kiedy dostałam ten epizod, to pomyślałam, że to znakomita okazja, by odbyć taką cudowną podróż w czasie, do przodu, do tyłu. To podróż do innej epoki, kiedy był inny świat, inni ludzie”, napisała w swoich mediach społecznościowych. Artystka wcieliła się w postać... prawujenki Ani Pawlak. „Cofamy się o całe pokolenia. Pawlak i Kargul są dziećmi, wyrostkami... Zbyszek Zamachowski gra ojca Kazimierza Pawlaka, czyli dziadka Ani. Tenże pradziadek Ani ma brata, którego gra Adaś Ferency, a ja gram jego żonę, czyli wujnę Pecynichę, czyli prawujnę Ani Pawlaczki”, tłumaczyła te zawiłości Anna Dymna. „Na planie przewijały się dzieci w różnym wieku. Pytam małego chłopczyka, blondaska, który w pięknym ubranku gonił się na planie z dziewczynką wokół wozu z sianem: „A ty kim jesteś?”. Z dumą odpowiedział: „Ja jestem Witia, twój tata. Mama mi mówiła”. „A ja Jadźka, twoja mama”, dodała dziewczynka”, wyjaśniła aktorka. Zobacz także: Tak brzmi prawdziwe imię Anny Dymnej. Jest zupełnie inne niż myślisz! Anna Dymna, Janusz Chabior, „Sami swoi”, 2023 rok
„Sami Swoi” powracają. Tak wyglądają młodzi Kargul i Pawlak. Zobacz zwiastun
Kultowi „Sami swoi” powracają do kin! Film w reżyserii Artura Żmijewskiego trafi na ekrany już tej zimy. W sieci ukazał się pierwszy zwiastun produkcji nawiązującej do historii Kargula i Pawlaka, która znana jest Polakom już ponad pół wieku. Twórcy filmu zapraszają na kontynuację opowieści o „najsłynniejszym sąsiedzkim sporze”. „Sami swoi” znów w kinach. Pojawił się pierwszy zwiastun filmu Najnowsza ekranizacja losów dwóch sąsiadów skupia się na dzieciństwie i młodości głównych bohaterów. Przedstawione są w niej zupełnie nowe, nieznane historie i wydarzenia. Jak się okazało, oryginalna historia opowieści o „Samych Swoich” miała powstać jako pierwsza. Ze względu na panujący jednak w latach 60. ustrój polityczny, plany twórcy zostały pokrzyżowane. Tłem nowego filmu został Park Etnograficzny w Tokarni, a w reżysera wcielił się Artur Żmijewski, dotychczas znany w świecie kina jako aktor. Scenariusz do prequelu napisał oryginalny scenarzysta wszystkich poprzednich części „Samych Swoich”: Andrzej Mularczyk. Swoją pracę opierał na swojej książce „Każdy żyje, jak umie”. Po długim wyczekiwaniu twórcy filmu w końcu opublikowali pierwszy zwiastun: „To najsłynniejszy sąsiedzki spór w polskim kinie — Pawlak kontra Kargul” zapowiadali. Karol Dziuba i Adam Bobik na planie filmu "Sami Swoi" Kogo możemy się spodziewać w filmie „Sami swoi. Początek”? W filmie nie zabraknie czołowych aktorów młodego, polskiego kina. W kultową postać Kazimierza Pawlaka, granego oryginalnie przez Wacława Kowalskiego, wcielił się Adam Bobik, znany wcześniej z produkcji takich jak „Minuta ciszy” czy „Kobieta na dachu”. Zwaśnionego z nim sąsiada, Władysława Kargula, odegra aktor Teatru Narodowego Karol Dziuba, znany z serialu „Dewajtis”. W wersji z lat 60. ubiegłego wieku ta rola przypadła Władysławowi Hańczy. W rozmowie z Eweliną Gołębiowską dla portalu onet.pl aktorzy opowiedzieli, jaka atmosfera panuje na planie: „Kłócimy się cały czas. W końcu taki to jest film” wyznał Adam Bobik. Dodał także, że rola, którą odgrywa, jest dla niego bardzo ważna. „Stworzę inną postać, bo nie jestem Wacławem Kowalskim, ale będę czerpał z tego, jakiego bohatera on stworzył. Wymyśliłem sobie, że muszę to zagrać tak, jakbym grał w filmie biograficznym o nim” wyznał. Z kolei jego kolega z planu, Karol Dziuba, powiedział, że trudno jest mu się rozstać z rolą: „Mówienie gwarą weszło mi w krew, bo nawet po powrocie do domu nadal się nią posługuję” powiedział. Głównym bohaterom będą towarzyszyć aktorki Paulina Gałązka oraz Weronika Humaj. W produkcji wystąpią także aktorzy, którzy mogą wydawać się bliżsi fanom starszego kina. Są to m.in. Anna Dymna, Zbigniew Zamachowski, Mirosław Baka, Wojciech Malajkat czy Adam Ferency. Czytaj także: Po rozstaniu z żoną już nigdy nie uwierzył w miłość. Krzysztof Pieczyński traci nadzieję, że kolejny raz szczerze się zakocha Premiera filmu została zapowiedziana na 16 lutego 2024 r. View oEmbed on the source website
Przez ponad 50 lat tworzyli wspaniały duet. Miłość Ilony Kuśmierskiej i Ireneusza Kocyłaka przerwała śmierć
„Postawiłam w życiu na miłość i rodzinę, i nie zawiodłam się”
Połączyła ich ta sama pasja i wielka miłość Ilona Kuśmierska wraz z mężem, Ireneuszem Kocyłakiem, byłym aktorem Teatru Współczesnego, poetą i dramaturgiem, kroczyła przez życie przez ponad 50 lat. Małżonkowie celebrowali wspólne chwile, budowali szczęśliwą przyszłość. Owocem ich miłości jest trójka dzieci. Piękne uczucie artystycznej pary rozdzieliła śmierć uwielbianej przez widzów aktorki. Aktualizacja na VIVA! Historie 3.08.2024 r. Ilona Kuśmierska i Ireneusz Kocyłak – historia miłości aktorskiej pary Powtarzała, że drugim domem aktora jest teatr, choć jego młodsze siostry – kino i telewizja, również odgrywają ważną rolę, przynosząc piękne doświadczenia. Ilona Kuśmierska stworzyła pamiętne kreacje Emilki w „Nocach i dniach” czy Jadźki Kargulówny w trylogii Sylwestra Chęcińskiego o losach Kargulów i Pawlaków. „Obie fabuły odwołują się więc do naszej historii i choć bohaterowie są fikcyjni, filmy – pierwszy w ujęciu dramatycznym, drugi w komediowym – prawdziwie przedstawiają nasze dzieje, a nade wszystko ludzi je tworzących. Po mistrzowsku zrealizowane rodzinne sagi, rzetelnie osadzone w naszej historii, musiały podbić serca widzów”, mówiła w rozmowie z tvp.pl. Gdy któregoś dnia jej mąż zobaczył na ekranie film Jerzego Antczaka, powiedział: „Chyba nie będziemy po raz nie wiem, który oglądać tego samego filmu? A po chwili, wpatrzony w aktorkę i zasłuchany w jej tragikomiczny monolog, pozostał przed ekranem do końca seansu. ‒ Co się dziwisz, doskonałe kino, Antczakowe… nie do przebicia”, relacjonowała w wywiadzie z Rafałem Sroczyńskim. Co ciekawe Ilona Kuśmierska, nie planowała związać się z aktorstwem. Miała 16 lat, gdy trafiła do filmu „Lenin w Polsce”. Dwa lata później kończyła pierwszy rok studiów w Warszawskiej PWST. Wtedy też otrzymała angaż do filmu „Sami Swoi”. Jeszcze na studiach poznała swojego ukochanego. Ireneusz Kocyłak tak zapamiętał przyszłą żonę. „Filigranowe blond bóstwo w trykotach, z wcięciem jak osa”, wspominał. Czytaj też: Ilona Kuśmierska sławę zdobyła jako Jadźka z Samych swoich. Tragiczny wypadek przekreślił jej aktorską karierę To była miłość od pierwszego wejrzenia. On miał 21 lat, a ona 19. Szybko zostali rodzicami, nie zwlekali też ze ślubem. Aktorka, będąc jeszcze na studiach urodziła bliźniaczki – Beatę i Adrianę. „Byłam przerażona. Z zaświadczeniem od lekarza poszłam od razu do rektora, Kazimierza Rudzkiego, i choć wiadomość pachniała niezłym skandalem, udzielił mi dyspensy”, opowiadała [cytat za film.wp.pl]. Po dwudziestu latach ich rodzina znów się powiększyła. Na świecie pojawił się syn Krzysztof. Wspólnie z ukochanym opiekowali się dziećmi, uważnie dobierali zawodowe propozycje. Młodzi rodzice mogli też liczyć na nieocenione wsparcie rodziny. Oboje rozwijali swoje kariery. Ona – fantastyczna aktorka, niezwykła osobowość. On – wspaniały aktor, dramaturg, poeta i autor wielu książek. Nigdy ze sobą nie rywalizowali, niczego nie zazdrościli, ale zawsze byli dla siebie wsparciem. „Na szczęście nigdy nie było między nami zawodowej rywalizacji, dogadywaliśmy się. Niczego bym nie zmienił w przeszłości, wszystko było potrzebne”, mówił Ireneusz Kocyłak. A Ilona Kuśmierska w innym wywiadzie dodawała: "Zdarzało się, że w tym samym czasie oboje mieliśmy jakieś niezłe propozycje grania i trzeba było wybierać: któreś, dla dobra dzieci, rezygnowało. Na szczęście, nigdy nie było między nami zawodowej rywalizacji, dogadywaliśmy się". od lewej: Ilona Kuśmierska, Ireneusz Kocyłak, Elżbieta Nowosad, Jerzy Bielenia, Krzysztof Krzymar, Ewa Miodyńska., Warszawa 1973. Teatr Syrena. Ilona Kuśmierska i Ireneusz Kocyłak - rodzina zawsze była dla nich najważniejsza Gdy córki małżonków miały dwanaście lat, Ilona Kuśmierska otrzymała rolę Emilki Niechcicówny w „Nocach i dniach”. „Grałam panienkę, a moją filmową matką była Jadwiga Barańska. Zagrała kwintesencję kobiecości: śmiech, za chwilę łzy i znów śmiech... Byłam tą aktorką oczarowana. Jerzy Antczak cieszył się jak dziecko, że jesteśmy ze Staszką do siebie podobne i rzeczywiście wyglądamy na córki Barbary. Antczak potrafił kochać aktorów. Patrzył na nas z taką wiarą, że nie można było czegoś nie zagrać”, zwierzała się na łamach Kuriera Lubelskiego. Czytaj też: Trzy razy wychodziła za mąż, poprzednich związków nie wspomina dobrze. Życie uczuciowe Elżbiety Jaworowicz jest niezwykle barwne Po narodzinach trzeciego dziecka aktorka rzadziej przyjmowała role filmowe. Wtedy zajęła się dubbingiem, również jako reżyserka. Ireneusz Kocyłak, doskonale pamięta jej rolę Soni Marmieładowej w „Zbrodni i Karze” – była fenomenalna! Występowała głównie w animowanych bajkach. „Miała wyjątkową plastyczność wymowy i zdolność zmiany głosu, na przykład w „Pszczółce Mai” zagrała około dziesięciu postaci! Od Urwisa, termita Tony’ego, gąsienniczki, dziewczynki, ślimaka po mrówkę Dyzio… Wiem, że dubbing kochała, zwłaszcza pracę z dziećmi, choć to przecież najtrudniejsze i najbardziej odpowiedzialne zadanie. Tak, w ostatnim okresie dubbing i radio (brała udział w ponad stu słuchowiskach) przedkładała nad inne aktorskie zajęcia. Kiedyś przeczytałem, że „Ilona Kuśmierska-Kocyłak była mistrzynią dubbingu”. Nic dodać, nic ująć”, mówił o niej ukochany w poruszających słowach Rafałowi Sroczyńskiemu w rozmowie z tvp.pl Na pierwszym miejscu Ilona Kuśmierska stawiała zawsze rodzinę i dom. Wraz z mężem zrobiła wszystko, by zapewnić dzieciom wspaniałe dzieciństwo, przekazali im najważniejsze wartości. To bliscy zawsze byli dla Ilony Kuśmierskiej priorytetem. Nigdy nie żałowała potem swoich zawodowych wyborów. Nie czuła, że coś ją ominęło. „Moim mężem jest Ireneusz Kocyłak, aktor i dramaturg. Mamy troje wspaniałych dzieci, które założyły własne rodziny, mają swoje dzieci, a my wnuki. Postawiłam w życiu na miłość i rodzinę, i nie zawiodłam się”, opowiadała w rozmowie z Temidą Stankiewicz-Podhorecką w Naszym Dzienniku. Zawsze troszczyła się o więzi, umacniała je i dużą wagę przywiązywała do rodzinnych uroczystości. „Myślę, że wiele jest takich normalnych, dobrych małżeństw w środowisku aktorskim, ale to akurat nie jest dostatecznie popularyzowane. Ktoś zadecydował o tym, że ciekawsze są dla czytelników plotki o kolejnych rozwodach, niż udane życie kolejnych małżeństw”, dodawała w tej samej rozmowie. Ilona Kuśmierska, Ogólnopolski Festiwal Filmów Komediowych Lubomierz 2002 Ireneusz Kocyłak i Ilona Kuśmierska - trwali u swojego boku w najtrudniejszych chwilach W 1998 roku aktorka przeżyła dramatyczny wypadek. Wjechała samochodem pod tramwaj. Auto było całkowicie zniszczone. Została przewieziona do szpitala z krwiakiem na mózgu, miała poturbowany obojczyk, obie kości kulszowe i łopatkę. „Wjechałam autem pod tramwaj. Byłam połamana, skasowana jak samochód. Trzy miesiące leżałam w szpitalu, do domu wróciłam na noszach. Jeździłam na wózku inwalidzkim, uczyłam się chodzić na nowo. To mnie całkiem odsunęło od grania”, mówiła w Rewii. Cały czas otaczała ją miłość i wparcie bliskich. Gdy wróciła do domu, wszędzie czekały na nią smakołyki. „Otoczona byłam miłością, w każdym odruchu przejawiała się wyrozumiałość”, zwierzała się. Przez cały pobyt w szpitalu martwiła się o rodzinę. Te trudne doświadczenia tylko umocniły związek Ilony Kuśmierskiej i Ireneusza Kocyłaka. Od 2013 roku małżonkowie zamieszkali we Włoszczowie, skąd pochodzi aktor. Cieszyli się każdą chwilą spędzoną w rodzinnym gronie - dziećmi, wnukami i prawnukami. „Ten wypadek powiedział mi coś ważnego: Żeby nie żyć za szybko. Robić tyle, ile się może. Cieszyć się każdym dniem życia”, mówiła artystka. Sprawdź też: Jerzy Janeczek rolą Witii z filmu Sami Swoi podbił serca widzów. Jak wyglądało jego życie? Ilona Kuśmierska, 2001 Miłość Ilony Kuśmierskiej i Ireneusza Kocyłaka przerwała śmierć Ich miłość rozdzieliła s śmierć. Ilona Kuśmierska i Ireneusz Kocyłak przeżyli razem ponad 50 pięknych lat. Rozdzieliła ich śmierć. Aktorka odeszła 18 września 2022 roku. Miała 74 lata. Odeszła niespodziewanie. W poruszających słowach Ireneusz Kocyłak pożegnał ukochaną żonę: „Żegnaj, Kochana, odeszłaś tak nagle i niespodziewanie… Jeszcze wczoraj bawiłaś pod Wrocławiem w towarzystwie Rodziny Samych Swoich, w rocznicę jej powstania… Cieszyliście się, wspominaliście bliski Waszemu sercu tryptyk Sylwestra Chęcińskiego… Szczęśliwa, nocą wróciłaś do Warszawy, aby nazajutrz ucałować najmłodszą wnuczkę, która właśnie skończyła dwa latka, uściskać czteroletniego wnuka, kochanych syna i synową. Ale nie doczekałaś rana… Twoje przepełnione miłością do nas i do świata serce przestało nagle bić. Najstraszniejsze, że tak nagle i niespodziewanie. Wreszcie jesteś spokojna, po tylu zagonionych, nieprzespanych nocach i dniach wypełnionych obowiązkami przyjmowanymi ponad miarę, ponad siły Twojej kruchej postaci. Wreszcie śpisz spokojnie, a my osłupiali trwamy w żalu, że nie wszystko zdołaliśmy dla Ciebie zrobić, że nie zdążyliśmy… Wybacz, Kochanie, ale przecież… kiedyś… wcześniej czy później, znowu się spotkamy… wespniesz się na palcach, by wtulić głowę w moje ramiona…”. „Schodzą się przyjaciele, bliższa i dalsza rodzina. A ja, tak okrutnie samotny, opuszczony, zostawiony na pastwę losu: co ze mną będzie… bez Ciebie? To Ty miałaś mnie opłakiwać, jesteś przecież… byłaś… młodsza… Twój zagubiony i bezradny Irek”, zakończył wpis Ireneusz Kocyłak W pierwszą rocznicę śmierci ukochanej, poeta i dramaturg opublikował fotografię żony, którą opatrzył wyjątkowym wierszem. „Lato przedwcześnie się wypaliło: zziębło pod jesień, zamarzło zimą, zgasło, wystygło jak wielka miłość, tylko dni zgliszcza nocami dymią”, brzmi fragment utworu. Źródło: Tvp.pl, Film wp.pl, E-teatr.pl, PAP <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="355" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fpermalink.php%3Fstory_fbid%3D1419422652193489%26id%3D100087422796592%26substory_index%3D1419422652193489&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> [Ostatnia publikacja treści na Viva Historie 21.07.2024 r.]
Ilona Kuśmierska sławę zdobyła jako Jadźka z Samych swoich. Tragiczny wypadek przekreślił jej aktorską karierę
Bez tych filmów trudno wyobrazić sobie polską kulturę. Losy rodów Kargulów i Pawlaków od lat gromadzą przed ekranami miliony widzów. Fani z pewnością pamiętają energiczną, charyzmatyczną i pogodną Jadźkę Pawlakową, z domu Kargul. Wcielała się w nią Ilona Kuśmierska. Sukces trylogii spowodował, że spływały do niej kolejne propozycje. Była popularna, krytycy i branża patrzyli na nią przychylnym okiem – odniosła sukces. A jednak los bywa przewrotny... Tragiczny wypadek z dnia na dzień wywrócił jej życie do góry nogami. „Wjechałam autem pod tramwaj. Byłam połamana, skasowana jak samochód. Trzy miesiące leżałam w szpitalu, do domu wróciłam na noszach. Jeździłam na wózku inwalidzkim, uczyłam się chodzić na nowo. To mnie całkiem odsunęło od grania”, wyznała. Filmowa Jadźka odeszła niespodziewanie 18 września 2022 roku. [Ostatnia aktualizacja treści na VUŻ 17.04.2024 r.] Ilona Kuśmierska: miała zostać lekarzem. Droga do aktorstwa Ilona Kuśmierska zdobyła największą popularność w Polsce jako sympatyczna Jadźka z tryptyku o Kargulach i Pawlakach. Filmy Sylwestra Chęcińskiego, czyli „Sami swoi”, „Nie ma mocnych” i „Kochaj albo rzuć” do dziś są chętnie emitowane przez różne stacje telewizyjne, gwarantując wysoką oglądalność. Jednak mało brakowało, a w roli Jadźki widzowie zobaczyliby zupełnie inną aktorkę. Jak to możliwe? Otóż wielkim marzeniem mamy Ilony Kuśmierskiej było, aby córka została lekarzem. „Zrealizowałabym niespełnione marzenie mojej mamy i zostałabym lekarzem. Mama przez dwa lata była na studiach lekarskich. Przerwała naukę, kiedy się urodziłam”, zdradziła w rozmowie z tygodnikiem Rewia. Na szczęście młoda dziewczyna nie dała się przekonać do studiowania medycyny i postawiła na aktorstwo. Filmowego bakcyla połknęła już w wieku 16 lat, kiedy to zadebiutowała przed kamerą rolą Ulki w filmie „Lenin w Polsce”. „Chodziłam do dziesiątej klasy, kiedy reżyser Sergiusz Jutkiewicz poszukiwał młodej dziewczyny, która zagrałaby rolę góralki Ulki w jego filmie »Lenin w Polsce«. Spośród sześciuset kandydatek wybór padł na mnie. Byłam w kółku dramatycznym, tam fotoreporter »Panoramy« zrobił mi kiedyś zdjęcie, które czasopismo opublikowało potem na okładce. Stałam w sweterku góralskim, z nartami... Tak mnie zobaczył Jutkiewicz”, opowiadała w wywiadzie dla „Kuriera Lubelskiego”. ZOBACZ: Poznali się w pociągu, musieli zmierzyć się z hejtem. U boku drugiej żony Apoloniusz Tajner przeszedł sporą metamorfozę Film odniósł ogromny sukces zagranicą. Ekipa filmowa została zaproszona na festiwal do Cannes. Reżyser Sergiusz Jutkiewicz został wyróżniony nagrodą dla najlepszego reżysera. Zaś Ilona Kuśmierska otrzymała propozycję zagrania w międzynarodowej produkcji, lecz odmówiła. W tym czasie dla nastolatki ważniejsza była edukacja i ukończenie szkoły. Gdy w końcu zdała maturę, złożyła papiery do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Z powodzeniem dostała się na upragnioną uczelnię. Jednak wcześniej otrzymała od aktora Kazimierza Rudzkiego (razem grali w filmie „Lenin w Polsce”) wskazówkę, czego nie powinna mówić komisji egzaminacyjnej. „Kiedy zdawałam do szkoły teatralnej, Kazimierz Rudzki położył palec na ustach: »Ciii, tylko niech pani nie mówi, że pani grała w filmie«. To był czas, kiedy teatr to było sacrum, w dodatku okrutnie zazdrosne, więc nie wolno było aktorom teatralnym grać w filmach”, wspominała w „Kurierze Lubelskim”. Ilona Kuśmierska, kadr z filmu "Lenin w Polsce", 21.04.1966 rok Ilona Kuśmierska: wcześnie została mamą W trakcie studiów młoda aktorka poznała miłość swojego życia - Ireneusza Kocyłaka. Zakochali się w sobie bez pamięci. Uczucie było na tyle silne, że już w trakcie studiów zostali rodzicami. Na świat przyszły urocze bliźniaczki. Aktorka twierdzi, że była pod tym względem ewenementem. „Zostałam matką jako studentka, choć mnie udało się skończyć szkołę. Wtedy ciężarna studentka była ewenementem. Przetarłam szlaki”, zdradziła w rozmowie z tygodnikiem Rewia. „Jako pierwsza studentka w historii ośmieliłam się mieć dziecko. Urodziłam bliźniaczki. Do szkoły wróciłam po dziekance”, opowiadała w innym wywiadzie. CZYTAJ TAKŻE: Znajomi nie dawali im szans, oni kochali się do szaleństwa. Po latach utarli wszystkim nosa W związku z tym, że młodzi dość wcześnie zostali rodzicami, musieli tak planować swój czas, aby wystarczało go i na pracę, i na dom. Zdarzało się, że z niektórych zawodowych propozycji musieli zrezygnować, zwłaszcza jeśli pojawiały się w tym samym czasie. „Miałam bardzo dużo propozycji pracy w telewizji, w radiu i dubbingu, ale zawsze były domowe obiady, choćbym musiała gotować po nocach. (...) Zdarzało się, że w tym samym czasie oboje mieliśmy jakieś niezłe propozycje grania i trzeba było wybierać: któreś, dla dobra dzieci, rezygnowało. Na szczęście, nigdy nie było między nami zawodowej rywalizacji, dogadywaliśmy się”, wyznała aktorka w rozmowie z Teresą Gałczyńską. Ilona Kuśmierska, kadr z filmu "Sami swoi", 30.11.1966 rok Ilona Kuśmierska rola Jadźki w kultowym filmie „Sami swoi” Prawdziwą sławę przyniósł Ilonie Kuśmierskiej występ w filmie „Sami swoi”. Z książki „Sami swoi. Na planie i za kulisami komedii wszech czasów” dowiadujemy się, jak naprawdę wyglądała historia dostania roli Jadźki Pawlakowej. Jak przy każdej produkcji na początku odbyło się przesłuchanie. Nie chcąc tracić czasu na czekanie, aż ktoś z ekipy filmowej zadzwoni, zaraz po castingu młoda aktorka wraz z całą rodziną pojechała na wakacje na Węgry. To właśnie w Budapeszcie spotkała znajomego jadącego wprost z Polski, który poinformował ją, że właśnie jej szukają. I to przez radio. Okazało się, że aktorka wygrała casting, a prace nad filmem miały ruszyć lada moment. Zaskoczona aktorka zadzwoniła z najbliższej poczty do wrocławskiej wytwórni i usłyszała, że musi jak najszybciej wracać do Polski, bo wkrótce zaczynają kręcić film. W tym momencie wakacje Ilony dobiegły końca. Zostawiła rodziców na Węgrzech i pociągiem wróciła do domu. ZOBACZ TAKŻE: To była trudna miłość. Jadwiga Staniszkis u boku Ireneusza Iredyńskiego dowiedziała się, ile potrafi przetrwać Na planie okazało się, że mimo całej sympatii reżysera Sylwestra Chęcińskiego, Ilona Kuśmierska ma problem z kostiumami. Kobieta była filigranowej budowy i liczyła zaledwie 158 cm wzrostu. „To było filigranowe blond bóstwo! Z talią jak osa”, mówił mąż aktorki zacytowany przez magazyn Rewia. Kostiumografka miała sporo pracy przy dopasowaniu ubrań do jej smukłej i niskiej sylwetki. „Alicja Wasilewska ubierała ją w przyciasne bluzki i wełniane sweterki w poprzeczne pasy, które ją poszerzały i eksponowały biust. Podwójne, fałdowane spódnice powiększały jej biodra. Specjalnie dobrane ubranie zmieniło proporcje ciała Kuśmierskiej tak, że w filmie wydaje się dużo wyższa i masywniejsza”, ujawnił Dariusz Koźlenko, na łamach swojej książki „Sami swoi. Na planie i za kulisami komedii wszech czasów”. Ilona Kuśmierska, kadr z filmu "Sami swoi", 30.11.1966 rok Ilona Kuśmierska, Jerzy Janeczek, kadr z filmu "Sami swoi", 30.11.1966 rok Ilona Kuśmierska: kariera po "Samych swoich" Po sukcesie filmu „Sami swoi” przyszła propozycja zagrania Emilii w filmie i serialu „Noce i dnie”. Jako nastoletnia córka Bogumiła i Barbary wypadła znakomicie. Ilona Kuśmierska wspomina, że podczas pracy na planie była pełna podziwu dla filmowej matki, Jadwigi Barańskiej. „Emilką Niechcicówną zostałam, kiedy moje córki miały dwanaście lat. Grałam panienkę, a moją filmową matką była Jadwiga Barańska. Zagrała kwintesencję kobiecości: śmiech, za chwilę łzy i znów śmiech... Byłam tą aktorką oczarowana. Jerzy Antczak cieszył się jak dziecko, że jesteśmy ze Staszką do siebie podobne i rzeczywiście wyglądamy na córki Barbary. Antczak potrafił kochać aktorów. Patrzył na nas z taką wiarą, że nie można było czegoś nie zagrać”, opowiadała w rozmowie z „Kurierem Lubelskim”. Pomimo że kariera filmowa Ilony Kuśmierskiej trwała w najlepsze, gwiazda nie zrezygnowała z pracy w teatrze. W latach 70. występowała w kilku warszawskich teatrach m.in Ziemi Mazowieckiej, Buffo i Syrena. Później przyszedł czas na Teatr Komedia. Od lat 80. na poważnie zajęła się podkładaniem głosu do bajek, tzw. dubbingiem. Można było ją usłyszeć m.in.: w „Pszczółce Mai”, „Kaczych opowieściach”, „Ulicy Sezamkowej”, „Przygodach Myszki Miki i Kaczora Donalda” czy „Chip i Dale: Brygada RR”. Los szczęścia sprawił, że gdy zaangażowała się w nagrywanie bajek, po raz trzeci została mamą. Tym razem na świat przyszedł syn. Jadwiga Barańska, Ilona Kuśmierska, Jubileusz 40-lecia filmu "Noce i dnie", 09.09.2015 rok Ilona Kuśmierska: wypadek W 1998 roku Ilona Kuśmierska otarła się o śmierć. Spowodowała tragiczny w skutkach wypadek samochodowy, który na długie lata pozbawił ją grania i sprawnego funkcjonowania. „Wjechałam autem pod tramwaj. Byłam połamana, skasowana jak samochód. Trzy miesiące leżałam w szpitalu, do domu wróciłam na noszach. Jeździłam na wózku inwalidzkim, uczyłam się chodzić na nowo. To mnie całkiem odsunęło od grania”, wyznała w wywiadzie dla Rewii. Wypadek sprawił, że aktorka na nowo przewartościowała swoje życie. „Ten wypadek powiedział mi coś ważnego: aby nie żyć za szybko. Robić tyle, ile się może. Cieszyć się każdym dniem życia. Każdym faktem. Codziennie budzę się i mówię: dziękuję ci, Boże”, zwierzyła się w rozmowie z Kurierem Lubelskim. Ilona Kuśmierska, VI Ogólnopolski Festiwal Filmów Komediowych w Lubomierzu, 09.08.2002 rok Dla Ilony Kuśmierskiej rodzina była najważniejsza Od 2013 roku aktorka przebywała na zasłużonej emeryturze. Dla aktorki najważniejsi byli jej najbliżsi. „Cieszę się, że widzowie pamiętają i wciąż oglądają tryptyk o Kargulach i Pawlakach czy „Noce i dnie”. Ale ja postawiłam na rodzinę”, podkreślała w jednym z wywiadów. Artystka i jej mąż byli ze sobą ponad 40 lat, każdego dnia okazywali sobie miłość, szacunek oraz wzajemną pomoc. Jedyne, czego żałowała gwiazda to tego, że zbyt mało czasu poświęciła własnym córkom. „Cieszę się, że po ponad 40 latach wciąż jesteśmy sobie bliscy i pomocni. Kiedyś radziłam sobie świetnie z zakupami, urzędowymi opłatami, porządkami domowymi. Teraz większość obowiązków spadła na męża. Oboje jesteśmy nadwrażliwi i oskarżamy się nawzajem, że nadmiernie przeżywamy wszelkie trudności, ale nie żałuję ani jednego dnia naszego wspólnego życia. Może tylko jednego… że nie miałam warunków, aby od początku wychowywać córki samodzielnie, tak jak syna. I błogosławię moją nieocenioną teściową, a raczej mamę, że od początku wyciągnęła do mnie pomocną dłoń. Moi rodzice pomogli nam finansowo, dzięki nim mamy mieszkanie. Irka rodzice zaopiekowali się dziećmi, żebym mogła ukończyć studia”, zdradziła w rozmowie z Teresą Gałczyńską. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Pomaga innym, lecz sama przechodziła przez piekło. Ten sekret Katarzyna Kotula skrywała wiele lat Niestety, 18 września 2022 roku media obiegła smutna informacja o śmierci Ilony Kuśmierskiej. Przekazali ją najbliżsi. Aktorka odeszła niespodziewanie i nagle... „Jeszcze wczoraj bawiłaś się pod Wrocławiem w towarzystwie rodziny „Samych Swoich”, w rocznicę jej powstania… Cieszyliście się, wspominaliście bliski waszemu sercu tryptyk Sylwestra Chęcińskiego… Szczęśliwa, nocą wróciłaś do Warszawy, aby nazajutrz ucałować najmłodszą wnuczkę, która właśnie skończyła dwa latka, uściskać czteroletniego wnuka, kochanych syna i synową. Ale nie doczekałaś rana” - pisał poruszony mąż aktorki. „Jesteśmy wszyscy przy tobie – twoje córki, zięciowie, syn z synową, wnuczęta i jeszcze nieświadome tego, co się stało, prawnuki. Schodzą się przyjaciele, bliższa i dalsza rodzina. […] To ty miałaś mnie opłakiwać, jesteś przecież… byłaś… młodsza”, dodawał wstrząśnięty. Źródła: Książka pt. „Sami swoi. Na planie i za kulisami komedii wszech czasów” autorstwa Dariusza Koźlenko, „Kurier Lubelski”, „Rewia”, „Plejada”, „Interia”
Stanisława była kobietą jego życia. Wacław Kowalski miał ogromne szczęście w miłości
Filmowy Pawlak przeżył wiele dramatów, ale przez wszystkie przeszedł razem z żoną
Wacław Kowalski to kultowa postać w historii polskiej kinematografii. Mimo że dzięki roli uwielbianego przez widzów Pawlaka, aktor niezmiennie kojarzy się z komedią, jego życie prywatne pełne było bolesnych tragedii... Osobiste dramaty zmieniły go na zawsze. W młodym wieku stracił ojca i siostrę, później jako dorosły mężczyzna i ojciec dwóch synów, musiał pożegnać także jedno ze swoich dzieci. Przez wszystkie te tragedie pomogła mu przejść żona, Stanisława. To ona była kobietą jego życia. Rozdzieliła ich dopiero śmierć aktora. [Ostatnia aktualizacja tekstu 14.02.2024 r.] Wacław Kowalski: dramat w dzieciństwie Wacław Kowalski stworzył wiele kultowych ról. Dziś mówi się o nim jako o legendzie polskiej kinematografii. W ciągu wielu lat swojej kariery wcielał się w role chłopów, najczęściej w postaci drugo- i trzecioplanowe, ale w 1967 roku kreacją Kazimierza Pawlaka w filmie Sami swoi zdobył miłość widzów i został jednym z najbardziej znanych aktorów. Miłośnicy tak popularnej i lubianej do dziś produkcji zgodnie przyznają, że Kowalski nie grał, a był Pawlakiem. Mimo że był urodzonym komediantem, nie od razu planował zostać nim w życiu zawodowym. "Wacek był rzutny, wesoły, kontaktowy, sprytny, po prostu do wszystkiego", opowiadali o nim sąsiedzi z Gnojna, wsi, w której mieszkał jako młody chłopak. "Gdy Wacek siadał na niej z gitarą, wokół zbierali się młodzi mieszkańcy Gnojna. A ten śpiewał i rozbawiał wszystkich. Doskonale pamiętam, że często jego matka wychodziła z domu i go uspakajała. A on i tak wszystko obracał w żart", wspominał Kazimierz Szpura, jeden z jego sąsiadów (cytat za www.filmsamiswoi.wixsite.com). Zobacz też: Piotr Szczepanik urodził się w Walentynki, ale nie miał szczęścia w miłości. Kobiety, których pragnął odchodziły Niestety, jako młody chłopak Wacław Kowalski doświadczył wielkiej straty, w wyniku nieszczęśliwego wypadku zmarł jego ojciec. "Podczas pracy w kuźni odłamek metalu wpadł dziadkowi do oka. Niedługo po przeprowadzonej w Warszawie operacji zachorował na zapalenie opon mózgowych i organizm poddał się", wspominał syn aktora, Jan Bartłomiej Kowalski (źródło: wesly.republika.pl). Kolejnym potężnym ciosem była śmierć jednej z trzech sióstr. 12-letnią siostrę Józię porwał rwący nurt Bugu. "Wracając z koleżankami z odpustu w kościele w Niemirowie, postanowiła się wykąpać. Mówiłam jej wówczas: "Chodź do domu", ale nie posłuchała. Wróciłam do Gnojna, a niedługo po tym dowiedziałam się, że porwał ją nurt rzeki. Ciało znaleziono kilkaset metrów dalej, koło skarpy", opowiadała Leokadia Jakoniuk z Gnojna. W 1937 roku Wacław Kowalski skończył Seminarium Nauczycielskie i rozpoczął pracę w Instytucie Pedagogiki Specjalnej. Ale wojna pokrzyżowała mu dalsze plany. Mężczyzna trafił wówczas do podchorążówki w Siedlcach. Wtedy jeszcze nie wiedział, że ten etap zmieni jego życie na zawsze. Zobacz też: Śnieżna noc i tragiczny błąd dróżniczki. Jak wyglądały okoliczności wypadku, w którym 20 lat temu zginął Janusz Kulig? Wacław i Stanisława Kowalscy: historia miłości To wówczas wtedy, podczas II wojny światowej, przyuczając się w siedleckiej szkole, Wacław Kowalski poznał swojego imiennika, Wacława Osikowskiego z Białej Podlaskiej, który z kolei przedstawił go swojej siostrze, Stanisławie. Młody Kowalski z miejsca zakochał się w dziewczynie. W 1943 roku para pobrała się w bialskim kościele Św. Anny, a niedługo potem wyjechali do Konstantynowa, gdzie rozpoczęli razem nowe, wspólne życie. Żeby zarobić na ten start, Wacław Kowalski rozpoczął pracę przy kolczykowaniu zwierząt. W nowej miejscowości nie zostali jednak na długo. Po wyzwoleniu wrócili do Białej Podlaskiej. O ówczesnych wydarzeniach aktor opowiedział po latach swojemu starszemu synowi. "Na podwórko wpadł Niemiec na spienionym koniu i zażądał mydła. Gdy się umył, podjechał samochód i go zabrał. Koń został, lecz nie na długo. Podczas bombardowania zwierzę znikło. Zaraz po tym przez wieś przeszli żołnierze Armii Czerwonej. Gdy wreszcie nastała cisza, wziąłem mamę na rower i ruszyliśmy w stronę Białej Podlaskiej. To, co zobaczyliśmy na trasie, było wstrząsające. Wszędzie leżało mnóstwo zwłok. Poznaliśmy prawdziwy koszmar wojny". <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="590" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fwww.RetroPL%2Fposts%2Fpfbid0w48g2CLaoGye3kAWi4PPs2dgtsFS1E6FqtADDABGsTtDkFBwY4mwwYXMuLstfSRnl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> W 1946 roku Wacław i Stanisława Kowalscy powitali na świecie pierwszego syna, urodził się Jan. Niedługo później aktor zdecydował się na kolejne zmiany w swoim życiu - postanowił wrócić na studia. Śpiewał barytonem i marzył o występowaniu w operze, w związku z czym podjął naukę w łódzkim Konserwatorium Muzycznym. Jego charakterystyczną postać szybko dostrzegł Leon Schiller, który po kilku występach Kowalskiego w jednym z jego programów, zaproponował Podlasianinowi etat. Zdaniem syna Wacława Kowalskiego, największy wpływ na dalszą aktorską karierę jego ojca, miał Kazimierz Dejmek, który zatrudnił go w Teatrze Nowym. Widzowie mogli go tam oglądać do połowy lat 50., później aktor postanowił przenieść się wraz z rodziną na stałe bliżej stolicy. Wraz z żoną i synem zamieszkali w Brwinowie, w domu, który kupił małżeństwu ojciec Stanisławy, Aleksander Osikowski. Czytaj też: Rena Rolska zrezygnowała z wielkiej kariery i oddała się życiu rodzinnemu. Z drugim mężem spędziła ponad 40 lat Wacław Kowalski: rodzina, dzieci W tamtym czasie, a był to rok 1956, Wacław Kowalski został ojcem po raz drugi. Na świat przyszedł Maciej. Chłopcy od początku byli jego dumą – od momentu, gdy byli mali i zupełnie zależni od rodziców, aż po czasy ich dorastania, kiedy to świetnie się uczyli, a potem obaj studiowali medycynę. Wacław Kowalski z Brwinowa dojeżdżał do warszawskiego teatru. Największy etap jego kariery był dopiero przed nim i nie zyskał go dzięki scenie, a filmom. Kwestii uczył się najczęściej w pociągach. „Potrafił się wyłączyć i chłonął poszczególne kwestie. Gdy miał wątpliwości co do ich zagrania, odwoływał się do opinii mamy, która była surową recenzentką”, wspominał po latach jego syn, Jan. W drugiej połowie lat 60. cała Polska usłyszała o Wacławie Kowalskim, to wtedy na ekrany wszedł film "Sami swoi". Widzowie oszaleli na punkcie postaci Kazimierza Pawlaka, a podlaska gwara, którą Kowalski tak dobrze odegrał, przypomniała mieszkańcom Białej Podlaskiej i okolic, że aktor pochodzi z ich rodzinnych stron. "Gwarę zasugerował tata podczas kręcenia pierwszych scen. A pierwowzorem postaci Pawlaka był Kazimierz Waszczuk z Serpelic, u którego zatrzymywaliśmy się, gdy przyjeżdżaliśmy na letnisko. Tata często się z nim przekomarzał, a później wspaniale go naśladował. Choć w domu mówił czystą polszczyzną, bez żadnych naleciałości. I jeszcze bardziej lubił Podlasie, bo tego regionu przecież trudno nie lubić", opowiadał Jan Bartłomiej Kowalski. Mówiono, że Wacław Kowalski urodził się po to, żeby zagrać Pawlaka. Jednak mimo ogromu popularności i uznania, jakie spłynęły na niego po udziale w kultowej trylogii Sylwestra Chęcińskiego, aktor nie otrzymał za tę rolę żadnej nagrody filmowej. Ta nagła i wielka popularność miała też swoją ciemną stronę. Aktor w swojej miejscowości nie raz słyszał, jak sąsiedzi krzyczą za nim: "Pawlak, podejdź no do płota". Z czasem zaczęło go to bardzo męczyć. "Bo w życiu codziennym nie był taki wesolutki jak w filmach. Pamiętam go jako ojca surowego, wymagającego porządku i utrzymującego z synem dystans", wspominał starszy syn aktora. Czytaj również: Marta Mirska: wielka gwiazda polskiej piosenki zmarła z biedy i niedożywienia Wacław Kowalski: nie podniósł się po stracie syna, zmarł nagle W 1982 roku rodzinę Wacława Kowalskiego dotknęła niewyobrażalna tragedia. W wypadku samochodowym zginął jego młodszy syn, Maciej. Miał zaledwie 26 lat. Strata dziecka miała także duży wypływ na życie zawodowe aktora. Kowalski nie chciał już występować, stracił całą radość i zmagał się z depresją. Do końca nie mógł otrząsnąć się po tym dramacie. Ostatni raz pojawił się w serialu "Dom" Jana Łomnickego, gdzie wcielił się w postać dozorcy Popiołka. Twórcy serialu próbowali namówić go do powrotu, ale aktor nie chciał o tym słyszeć. Podczas jednej z wizyt pokazał im odwrócony do ściany telewizor. „To mnie już nie interesuje”, miał powiedzieć. Wybitny artysta zmarł 27 października 1990 roku w drodze do szpitala. Przyczyną śmierci był udar. „Tata czasami zgłaszał bóle w okolicy mostka, ale mimo 74 lat był zdrowy. Lubił pracować w domu i w ogródku, hodował pszczoły i robił zakupy. Gdy 27 października 1990 roku wpadłem przypadkowo do rodziców, by dowiedzieć się, co u nich słychać, tata drzemał. Wychodząc, spojrzałem na niego przez uchylone drzwi i coś moim lekarskim oczom zaczęło nie pasować. Podszedłem do niego, poruszyłem. Zobaczyłem, że ciężko oddycha i jest nieprzytomny”, mówił jego syn, z zawodu lekarz anestezjolog. Wacław Kowalski został pochowany w Brwinowie w rodzinnym grobie. "Do tej pory brakuje mi bardzo ojca, tego wielkiego moralnego autorytetu. Podobnie jak i mamy (...) Bo moi rodzice bardzo się kochali, zawsze mogłem na nich liczyć i nigdy się na nich nie zawiodłem. To było wspaniałe małżeństwo", wyznał ze wzruszeniem Jan Bartłomiej Kowalski (cytat za filmsamiswoi.wixsite.com). Maria Zbyszewska i Wacław Kowalski w filmie "Nie ma mocnych", 1974 r. Źródła: filmsamiswoi.wixsite.com, plotek.pl
Był genialnym sportowcem, ale jego marzeniem było aktorstwo. Jak potoczyły się losy Zdzisława Karczewskiego?
Zasłynął rolą Jaśka-Johna Pawlaka w "Samych swoich"
Choć Zdzisław Karczewski nie był aktorem pierwszoplanowym, jedna rola sprawiła, że do dziś widzowie z całej Polski znają i kojarzą jego twarz. Chodzi oczywiście o postać Jaśka-Johna Pawlaka w komedii Sylwestra Chęcińskiego "Sami swoi". Zanim jednak wybrał aktorstwo na swoją zawodową drogę, bliscy wróżyli mu karierę sportowca. Nie bez powodu, bo Karczewski był biegaczem z tytułem mistrza Polski. Ostatnia aktualizacja 23.01.2024 r. Kim był Zdzisław Karczewski? Urodził się 23 marca 1903 roku w Warszawie. Jako nastolatek trenował intensywnie sport, był bardzo wysoki, o atletycznej sylwetce. Rodzina wróżyła mu wielkie sukcesy biegacza. I nie pomylili się, bo Zdzisław Karczewski w wieku 20 lat został mistrzem Polski w biegu na 800 m i w sztafecie 4 × 400 m. Później jeszcze trzykrotnie stawał na podium po wicemistrzostwo Polski, a także brązowe medale. W sztafecie olimpijskiej podczas II Akademickich Mistrzostw Świata w Warszawie w 1924 r. wspólnie z Zygmuntem Weissem, Zygmuntem Dąbrowskim i Stefanem Ołdakiem zdobył srebro. Młodego Zdzisława Karczewskiego z szeregiem medali za sportowe osiągnięcia, ciągnęło jednak w zupełnie inne miejsce. Marzył o graniu na scenie, wyznał, że wzywała go sztuka. Po maturze spełnił swoje marzenie o zostaniu aktorem i w 1925 roku ukończył Oddział Dramatyczny przy Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Warszawie. Do 1939 roku zdobywał cenne doświadczenia na deskach teatrów im. Wojciecha Bogusławskiego, Polskim i Narodowym w Warszawie, Miejskim w Łodzi, im. Słowackiego w Krakowie oraz Miejskim w Wilnie. Na początku lat 30. zadebiutował przed kamerami i w tamtym okresie udało mu się zagrać w czterech polskich produkcjach, w tym "Bolek i Lolek" i "Róża". Nie miał urody amanta, ale jego charakterystyczne rysy twarzy sprawiały, że reżyserzy obsadzali go w wyróżniających się rolach i ciekawych postaciach. Krytycy nie szczędzili Karczewskiemu pochwał. "Styl aktorski Z. Karczewskiego wykształcił się, jak sądzę, na świetnej obserwacji natury ludzkiej i wysnutej z tej obserwacji spokojnej, stoickiej filozofii pogodzenia z naturą", pisała w jednej z recenzji K. Skuszanka (cytat za film.wp.pl). Zobacz też: Byli razem ponad 40 lat. Oto historia miłości Wiesława Gołasa i jego żony, Marii Krawczyk-Gołas Zdzisław Karczewski jako Moska w jednej ze scen przedstawienia, 1927 r. Zdzisław Karczewski: kariera aktorska Na drodze do dalszych planów rozwijania kariery stanęła wojna. W latach 1940-1941 młody aktor występował jeszcze w jawnych teatrach warszawskich, ale z czasem zrezygnował i jak wielu jego innych kolegów po fachu, zatrudnił się jako kelner. W międzyczasie współpracował z konspiracyjnym Teatrem Wyobraźni Tadeusza Byrskiego. Po upadku Powstania Warszawskiego został przymusowo wywieziony do Niemiec na roboty. Do kraju Karczewski powrócił po wojnie, na początku mieszkał na północy. Zatrudnił się w rozgłośni Polskiego Radia w Bydgoszczy, w pracy radiowca odnalazł się znakomicie, więc zaproponowano mu dodatkowo pracę na tym samym stanowisku w Szczecinie. Co ciekawe, to właśnie on zaproponował, żeby sygnałem szczecińskiej Rozgłośni Radiowej był dźwięk syreny statku. Okazało się, że na drodze do zrealizowania tego pomysłu pojawiły się techniczne problemy, dźwięk syreny zastąpił więc odgłos wydawany przez wypełnioną do połowy winem butelkę. Karczewski wrócił także po wojnie na deski teatralne, można go było oglądać w szczecińskim Teatrze Komedii Muzycznej. Lena Żelichowska i Zdzisław Karczewski w jednej ze scen przedstawienia "Migo" w Teatrze Nowym w Warszawie, 1934 r. Jego debiutem przed kamerami w powojennym etapie kariery był dramat wojenny "Za wami pójdą inni..." Antoniego Bohdziewicza z 1949 r. Na swój przełom w karierze Zdzisław Karczewski musiał jednak poczekać jeszcze 12 lat. Wywołał go inny film wojenny — "Ogniomistrz Kaleń" z 1962 roku, gdzie wcielił się w pułkownika Tomaszewskiego. Jednak niezaprzeczalnie największą popularność i rozpoznawalność aktor zyskał dzięki epizodowi w komedii "Sami swoi". W 1967 roku wcielił się w Jaśka Pawlaka, brata Kazimierza granego przez świetnego w tej roli Wacława Kowalskiego. Po latach wyszło na jaw, że reżyser dzieła, Sylwester Chęciński miał sporo wątpliwości co do gry aktorskiej Karczewskiego. W tej konkretnej roli nie przypadł reżyserowi do gustu jego akcent, a raczej jego brak. "John, czyli Jaśko Pawlak, który musiał uciekał do Ameryki, i który po latach przyjeżdża w odwiedziny do brata, mówi głosem Zdzisława Karczewskiego, który go gra", można przeczytać w książce „Sami swoi. Za kulisami komedii wszech czasów”. "Chęciński wolał, żeby było inaczej. Nie był zachwycony tym, w jaki sposób Jaśko mówi, ale podczas kręcenia uznał, że wystarczy, jeśli jego polski zostanie „złamany” przez wtrącanie angielskich słówek. Pewna sztuczność, jaka w ten sposób powstała, wydawała się „na ucho” akceptowalna i przekonująca. Wyszło nie tak, jak sobie to wyobrażał, ale przy „Samych swoich” za późno było już na zmiany". Ostatecznie rola Jaśka Pawlaka przyniosła aktorowi dużą sympatię widzów i rozpoznawalność. Mimo że on sam zagrał w popularnej produkcji zaledwie epizod, to wokół jego postaci budowana była znacząca część fabuły. Zobacz też: Fred Zinnemann, twórca oscarowych filmów, urodził się w Rzeszowie, ale nigdy się do tego nie przyznał Kadr z filmu "Sami swoi", od lewej: Zygmunt Bielawski, Zdzisław Karczewski, Wacław Kowalski, 1967 r. Zdzisław Karczewski: życie prywatne, reżyseria Sztuka dla Zdzisława Karczewskiego niejedno miała imię i poza aktorstwem, spełniał się także jako reżyser. To właśnie wtedy w życiu filmowego Jaśka Pawlaka pojawiła się młodsza od niego o 18 lat aktorka Jadwiga Mayr. Karczewski stracił dla niej głowę, a to uczucie było o tyle skomplikowane, że reżyser był już wówczas w związku małżeńskim. Nowe uczucie okazało się być czymś większym, niż przelotnym romansem. Aktor zostawił swoją partnerkę Wandę i poślubił nową ukochaną. W 1947 roku wyprowadził się do Wrocławia. Nie zrezygnował ze swojej pasji do sceny, wciąż dużo grał i reżyserował, został także dyrektorem w Państwowych Teatrach Dramatycznych we Wrocławiu. Zdzisław Karczewski zmarł 30 września 1970 roku. Wiadomość o jego odejściu była dla wielu szokiem, aktor odszedł po krótkiej chorobie. Czytaj również: Jerzy Turek i jego żona Lisia przeżyli razem blisko 50 lat. Nigdy się sobą nie znudzili Źródła: film.wp.pl, kultura.onet.pl
Jerzy Janeczek rolą Witii z filmu Sami Swoi podbił serca widzów. Jak wyglądało jego życie?
Dlaczego po sukcesie filmu "Samych Swoi" zniknął z ekranów?
Odszedł niespodziewanie 11 lipca 2021 roku w wieku 77 lat. Jerzy Janeczek znany był w masowej świadomości jako Witia Pawlak z kultowej, legendarnej dziś komedii „Sami Swoi”. Aktorstwo od zawsze było jego wielkim marzeniem i choć je spełnił, w pewnym momencie po prostu zniknął z ekranu, wyjechał za granicę. Jego życie prywatne dalekie był od sielanki, szczęście znalazł dopiero przy drugiej żonie. Jakie były losy Jerzego Janeczka? Jerzy Janeczek: dorastanie. Jak został aktorem? Jerzy Janeczek przyszedł na świat w niemieckim Itzehoe, w trakcie wojny. Był 1944 rok. Jego rodzice zostali wywiezieni do Niemiec na roboty, pracowali bardzo ciężko w polu. „Mama tylko raz dziennie mogła przybiec na chwilę, by mnie nakarmić. Cały dzień leżałem więc w łóżeczku zupełnie sam”, wspominał aktor w 2011 roku w Super Expressie. Jerzy Janeczek nie pamięta nic z tamtego okresu. Jego rodzina przyjechała do Polski zaraz po zakończeniu wojny i osiedliła się w wojewódzkie dolnośląskim. Jerzy Janeczek wspominał, że w dzieciństwie przeszedł wiele trudnych chwil. Był nieposkromionym łobuziakiem i często pakował się w kłopoty. Zdarzało mu się bawić karabinami maszynowymi znalezionymi gdzieś na złomowisku czy niemieckimi znaczkami z rozbitego wagonu pocztowego. Rodzicom trudno było go upilnować. Po latach mówił, że kilkukrotnie cudem uniknął śmierci. „Trzy razy się topiłem. Raz zasnąłem na trampolinie i ktoś zepchnął mnie do wody. Byłem w takim szoku, że gdyby mnie ktoś nie wyciągnął, pewnie bym umarł. Dwa razy topiłem się w przeręblu. Pobliska mleczarnia wycinała z jeziora lód i wywoziła do chłodni. I ja musiałem zajrzeć do dziury. Oczywiście w nią wpadłem. Ktoś przywiózł mnie saniami do domu, byłem sztywny jak nieboszczyk. Pamiętam, że ojciec polewał mnie zimną wodą, nacierał”, opowiadał w rozmowie z Super Expressem. Czytaj także: Bogumił Kobiela po odejściu Cybulskiego bał się, że będzie kolejny. Zginął tragicznie w wieku 38 lat Kadr z filmu Gwiazdy poranne, 1979 rok Do sceny ciągnęło go od najmłodszych lat. Będąc w czwartej klasie, debiutował już rolą Króla Ćwieczka. Pojawił się przed publicznością w długiej brodzie z waty i papierowej koronie. ,„Lubiłem występować. Byłbym nieszczęśliwy, gdyby mnie nie wybrano...”, mówił. Nie mogło być inaczej. ,,W X klasie wychowawca dał nam ankietę do wypełnienia. Jedno z pytań brzmiało: Gdzie chciałbyś studiować? Nieopatrznie napisałem prawdę, że w szkole aktorskiej. On nie omieszkał tego skomentować, że się nie nadaję, oczywiście przekazał też to rodzicom. To zupełnie ich uspokoiło, że jednak aktorem nie będę. Ale ja się uparłem", mówił w rozmowie z Super Expressem. Jerzy Janeczek spełnił swoje marzenie, chociaż rodzice chcieli dla niego innej przyszłości. Myśleli, że zostanie lekarzem, inżynierem, albo księdzem, ale on postawił na swoim. Nie poddawał się, kiedy dwukrotnie odrzucano go na egzaminach. Do szkoły dostał się za trzecim razem. W 1968 roku ukończył wydział aktorski na PWSTiF w Łodzi. Następnie związał się z teatrami we Wrocławiu, Koszalinie, Warszawie i Kaliszu. „Dawniej aktor był związany głównie z teatrem, a nie z filmem. To dawało stabilizację i wiele możliwości. Przemysł filmowy nie był tak rozdmuchany jak dziś”, wspominał w jednym z wywiadów. Czytaj też: Maria Pawlikowska–Jasnorzewska kochała luksus i mężczyzn. Kłamała na temat wieku Jerzy Janeczek: sukces filmu "Sami Swoi", wyjazd z Polski Na swoim koncie miał role w wielu filmach i serialach – Stawka większa niż życie, Kardiogram, Pułapka, 07 zgłoś się, Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy, Sanatorium pod klepsydrą​​​​​​​. Jednak największą rozpoznawalność i sympatię Jerzy Janeczek zyskał rolą Witii Pawlaka w Samych Swoich. Historia dwóch skłóconych ze sobą rodzin – Kargulów i Pawlaków podbiła serca widzów. Potem pojawił się w Nie ma mocnych i Kochaj albo rzuć. Jak trafił do Samych Swoich? Aktor był jeszcze na studiach w szkole aktorskiej. W rozmowie dla echosredzkie.pl mówił: „Studiowałem w Łodzi. Przez przypadek poszedłem na tzw. próbne zdjęcia z reżyserem Sylwestrem Chęcińskim — dziś szumnie się to nazywa casting. Na zdjęcia trzy razy jeździłem do Wrocławia. Wybrano mnie, później szukano dla mnie partnerki, którą została Ilona Kuśmierska (filmowa Jadźka)”. Jerzy Janeczek, Ilona Kuśmierska, kadr z filmu Sami swoi, 1967 rok: Nikt nie mógł przypuszczać, że film osiągnie taki sukces i do dziś będzie gromadził przed telewizorami tysiące fanów. Dla Jerzego Janeczka popularność była krępująca. Zaczepiano go na ulicy, kobiety zapraszały na randki, ale nie wykorzystywał tej sytuacji. „Nie nadawałem się na bycie gwiazdą, biorąc za przykład dzisiejszych celebrytów”, mówił w rozmowie z wrocław.naszemiasto.pl w 2013 roku. „Przy mojej naturze, człowieka raczej nieśmiałego, ta popularność i rozpoznawalność uwierała mnie. Bo jak tylko gdzieś się pojawiłem, słyszałem czasami szydercze: - Witia, podejdź no do płota i inne cytaty. Nie było to przyjemne. Zamykałem się więc w domu. Na szczęście dużo częściej słyszałem od fanów podziękowania za ten film”, cytował jego słowa „Dziennik Bałtycki”. Jak przyznawał, po udziale w filmie przez pewien czas nie otrzymał nowych propozycji. Sukces nie przełożył się na wysokie zarobki: „Nikt się do mnie nie zwrócił z żadną ciekawą propozycją. W środowisku filmowym obraz „Sami swoi” nie odniósł wielkiego sukcesu”. Jerzy Janeczek podkreślał, że w branży aktorskiej rządzą przypadki. W latach 80. stracił pracę w Teatrze Dramatycznym. „Pierwszy raz ktoś mnie zwolnił. Był to Zbigniew Zapasiewicz, który został dyrektorem w warszawskim Teatrze Dramatycznym. Powiedział: »Pan sobie pracę znajdzie«, ale ja wiedziałem, że nigdzie nie dostanę angażu”, zwierzał się w rozmowie z „Super Expressem”. Czytaj także: Halina Łabonarska sama musiała wychować trzech synów. Mówi, że to była jej cicha tragedia Kadr z filmu Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy, 1982 rok Jerzy Janeczek: rozwód, życie w USA Strata pracy, brak perspektyw, problemy w życiu osobistym… Tego było zbyt wiele i aktor potrzebował oddechu. „Posypało się moje życie osobiste, rozwiodłem się. Za dużo pracowałem, za mało zarabiałem”, mówił [cytat za TeleShow.wp.pl]. Jerzy Janeczek postanowił wyjechać z Polski i osiadł w USA. Poza krajem spędził 20 lat, chociaż za granicą planował spędzić zaledwie rok. Na początku było mu bardzo trudno, ale z czasem jego sytuacja się zmieniła. Podejmował się przeróżnych prac – rozwoził książki telefoniczne, pizzę, zajmował się wykańczaniem domów i konserwacją mebli. „Z początku było fatalnie. Wszystko wywróciło się do góry nogami. Chciałem jechać do Stanów na rok, aby odpocząć od pewnych spraw. Tam poznałem żonę. Tak się stało, że latami odkładaliśmy przyjazd do Polski. Przez 10 lat pracowałem w Stanach dla Polonii. Tworzyłem gazetę i organizowałem imprezy”, mówił dla echosredzkie.pl. W końcu w jego życiu pojawiła się miłość. Jerzy Janeczek zajął się tworzeniem gazety i organizacją eventów. Czytaj także: Wielka miłość zakończona ogromną tragedią... Oto niezwykła historia Uli Dudziak i Jerzego Kosińskiego Jerzy Janeczek i Ilona Kuśmierska (filmowa Jadźka) na VI Ogolnopolskim Festiwalu Komedii Filmowych w Lubomierzu, 2002 rok: Jerzy Janeczek, 2006 rok: Aktor był promotorem kultury. „Polonia jest ubogo traktowana w przypadku wysokiej kultury. Jeśli się jej coś z kraju serwuje, to rozrywkę kabaretową i koncerty. Ale ludzie potrzebują też teatru i poezji. Mieliśmy grupę zapaleńców, która wystawiała sztuki”, cytował jego słowa Dziennik Bałtycki. W czasie, kiedy Jerzy Janeczek przebywał za granicą, film Sami Swoi osiągnął rangę kultowej produkcji. „Z tej roli nie miałem »pożytku«. W środowisku aktorskim nie był to popularny film. Wtedy komedie nie były w modzie. Szkoła filmowa wręcz go nie zaakceptowała. Przecież zbliżał się okres kina moralnego niepokoju... Dlatego, gdy już mieszkałem za granicą, ze zdumieniem usłyszałem, że ten film stał się w Polsce kultowy”, wspominał w jednej rozmów w Super Expressie. Od czasu do czasu przyjeżdżał do kraju, odwiedzał bliskich. Wciąż tęsknił za Ojczyzną. Do Polski Jerzy Janeczek wrócił po wielu latach, a dokładnie w 2007 roku. Wraz z żoną Emilią i dwójką pociech zbudowali w końcu swoje miejsce na ziemi. Powrócił wtedy także do swojej pasji. Aktor pojawił się w serialu Na dobre i na złe, Koronie królów, a także Kobietach mafii czy Supernova. Śmierć Jerzego Janeczka O odejściu Jerzego Janeczka poinformował 12 lipca ubiegłego roku Związek Artystów Scen Polskich. Z żalem żegnamy zmarłego nagle JERZEGO JANECZKA, aktora, któremu największą popularność przyniosła rola Witi Pawlaka w trylogii Sylwestra Chęcińskiego „Sami swoi”, „Nie ma mocnych” i „Kochaj, albo rzuć”, napisano. Wspaniały aktor teatralny, filmowy i serialowy zmarł w wieku 77 lat. Źródło: echosredzkie.pl, wroclaw.naszemiasto.pl, SuperExpress, Dziennik Bałtycki, Teleshow.wp.pl, Pomponik.pl Jerzy Janeczek, XVII Ogólnopolski Festiwal Filmów Komediowych w Lubomierzu, 2013: Jerzy Janeczek, 44 Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, 2019 rok:
Prawie pół wieku temu wcieliła się w córkę Pawlaka. Dziś Duchyll Martin Smith jest nie do poznania!
Po roli w kultowej komedii usunęła się w cień
46 lat temu wcieliła się w córkę Johna Pawlaka, Shirley Gladys Wright, w kultowej komedii „Kochaj albo rzuć”. Jednak po zagraniu roli, za którą pokochali ją Polacy, Duchyll Martin Smith usunęła się w cień. Na ekranach mogliśmy ją ponownie zobaczyć dopiero w 2010 roku. Jak wygląda po niemal pół wieku od udziału w trzeciej części trylogii? Zobacz, jak się zmieniła! Duchyll Martin Smith w „Kochaj albo rzuć” Już od pół wieku „Sami swoi”, „Nie ma mocnych” i „Kochaj albo rzuć” pozostają jednymi z najlepszych polskich komedii i zyskały już miano kultowych. Losy sąsiadów Kargula i Pawlaka od lat bawią i przyciągają przez telewizory widzów w różnym wieku. Dzięki rolom w trylogii również wielu aktorów zrobiło karierę i zyskało sporą popularność. Jedną z takich osób jest Duchyll Martin Smith, która wcieliła się w córkę Pawlaka, Shirley w ostatniej części. Trzecia część filmowej sagi, czyli „Kochaj albo rzuć”, przenosi nas do Chicago, gdzie w odwiedziny do brata, Johna, wybrał się Kazimierz Pawlak z wnuczką Anią i sąsiadem Władysławem Kargulem. Na miejscu dowiadują się o jego niespodziewanej śmierci kilka dni wcześniej, a także... o jego nieślubnej córce, Shirley Gladys Wright, którą zagrała właśnie Duchyll Martin Smith. Czytaj też: Kazimierz Kaczor był w niej zakochany do szaleństwa. Ona wyszła za mąż za innego Duchyll Martin Smith, Anna Dymna, kadr z filmu „Kochaj albo rzuć”, 1977 rok Duchyll Martin Smith, Wacław Kowalski, kadr z filmu „Kochaj albo rzuć”, 1977 rok Duchyll Martin Smith: jak dziś wygląda Shirley z „Kochaj albo rzuć”? Duchyll Martin Smith swój debiut miała zaledwie rok przed wystąpieniem w kultowej polskiej komedii. Pojawiła się w filmie „The Monkey Hu$tle”, jednak nie przyniósł jej on sławy, ale otworzył drzwi do dalszej kariery. Dzięki roli Shirley pokochały ją miliony Polaków. Mimo to aktorka nie zdecydowała się kontynuować aktorstwa i na wiele lat usunęła się w cień. Filmowa Shirley Gladys Wright zrezygnowała z kariery na dużym ekranie prawdopodobnie poświęcając się pracy na deskach teatralnych. Raz zrobiła wyjątek i w 2010 roku pojawiła się w produkcji „Innocent”. Z kolei dwa lata później kreacja Duchyll Martin Smith w sztuce „Symmetry Breaking” w jednym z teatrów w Chicago zachwyciła recenzentów. Czy dzisiaj nadal związana jest z branżą? Tego nie wiadomo. Aktorki nie znajdziemy również w mediach społecznościowych. Zobacz także: Kasia Kowalska jest zakochana! Dziesięć lat czekała na nowego partnera <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="633" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fpermalink.php%3Fstory_fbid%3Dpfbid0cQye4BvWo8icY8uLtEwqtpocQfzrVEt5pTRGSYeBadX2YhdAztoQMWWXQqvtbXjZl%26id%3D100064522247003&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500">
Mamy pierwsze zdjęcia z planu kontynuacji filmu Sami swoi. Anna Dymna wprost zachwyca w swojej roli!
Pieczę nad produkcją sprawuje Artur Żmijewski
Jedna z najbardziej kultowych komedii w historii polskiej kinematografii wkrótce powróci na ekrany w zupełnie nowej odsłonie. Nagrania do Samych swoich trwają od jakiegoś czasu, a najlepszym dowodem na to są zdjęcia, które właśnie trafiły do sieci! Sami swoi wracają na ekrany Film Sami swoi w oryginalnej reżyserii Sylwestra Chęcińskiego zadebiutował na ekranach w 1967 roku. Opowieść o dwóch zwaśnionych rodzinach bardzo szybko podbiła serca Polaków i zyskała miano kultowej — losy Kargulów i Pawlaków od niemal sześciu dekad bawią kolejne pokolenia, a powtórki regularnie puszczane są w telewizji. Produkcja doczekała się w późniejszych latach kontynuacji: Nie ma mocnych (1974) oraz Kochaj albo rzuć (1977). CZYTAJ TAKŻE: Alicja Majewska w ostrych słowach o młodych artystach: „To jest niemoralne” Nie tak dawno fanów kultowej serii zelektryzowały doniesienia Super Expressu o pracach nad prequelem Samych swoich, w których poznamy wcześniejszą historię Kargulów i Pawlaków. Jak informował wówczas portal, w Kazimierza Pawlaka ma wcielić się Zbigniew Zamachowski, zaś we Władysława Kargula Mirosław Baka. Reżyserii podjął się Artur Żmijewski. Planowo film trafi do kin już w przyszłym roku! Jerzy Janeczek, Ilona Kuśmierska, kadr z filmu "Sami swoi", 30.11.1966 rok Sami swoi — pierwsze zdjęcia z planu Część obsady ma już za sobą pierwsze zdjęcia. Trwały one w Parku Etnograficznym w Tokarni koło Kielc, a efekty pracy twórców pojawiły się już w sieci. Na opublikowanych ujęciach widzimy m.in. Annę Dymną, Janusza Chabiora oraz Artura Żmijewskiego w akcji. Trzeba przyznać, że nadchodzący prequel kultowej produkcji zapowiada się naprawdę wyjątkowo! SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: To on miał zagrać rolę Stanisława Anioła w serialu "Alternatywy 4". Ludwik Pak miał szansę na wielką karierę, zaprzepaścił ją nałóg Wiele emocji wzbudził widok Karola Dziuby i Adama Bobika, którzy wcielą się w młode wersje Kargula i Pawlaka. Sporo mówi się również o Annie Dymnej — jak podoba się Wam aktorka w zupełnie nowym wydaniu? Karol Dziuba i Adam Bobik na planie filmu "Sami Swoi" Anna Dymna i Janusz Chabior na planie filmu "Sami Swoi" Anna Dymna i Artur Żmijewski na planie filmu "Sami Swoi" Anna Dymna na planie filmu "Sami Swoi" Mirosław Baka na planie filmu "Sami Swoi" Artur Żmijewski na planie filmu "Sami Swoi"
Był ulubieńcem widzów. Rodzinny dramat całkowicie złamał filmowego Pawlaka
Dziś przypada rocznica urodzin Wacława Kowalskiego
Niezrównany, wybitny, kultowy. Legenda polskiej kinematografii. Gdy pojawiał się na ekranie, zachwycał w każdej odsłonie. Jego niezwykłe kreacje trudno zliczyć, ale w masowej świadomości zapisał się przede wszystkim jako Kazimierz Pawlak. Mimo że Wacław Kowalski dziś kojarzy się z komedią, jego życie prywatne pełne było bolesnych tragedii... Osobiste dramaty zmieniły go na zawsze. Dlaczego tak szybko zakończył karierę? Jaki naprawdę był? Aktor zmarł ponad 32 lata temu w drodze do szpitala. Przyczyną śmierci był udar. View Ediplayer on the source website Wacław Kowalski: dorastanie. Jak został aktorem? Urodził się 2 maja 1916 roku w rosyjskim Gżatsku (obecnie Gagarin). Ale po wojnie cała rodzina przeniosła się na Lubelszczyznę do wsi Gnojno. Los od początku nie był łaskawy dla Wacława Kowalskiego. Jako młody chłopak mocno przeżył śmierć ojca. Kolejnym potężnym ciosem była strata jednej z trzech sióstr. Wacław Kowalski skończył Seminarium Nauczycielskie i rozpoczął pracę w Instytucie Pedagogiki Specjalnej. Wojna pokrzyżowała mu plany. Dlatego po wyzwoleniu postanowił wybrać się na studia w łódzkim Konserwatorium Muzycznym. Śpiewał barytonem i marzył o występowaniu w operze. Charakterystyczną postać dostrzegł jednak Leon Schiller i tak, nie było już odwrotu. Swoją przyszłość Wacław Kowalski związał z aktorstwem. W Łodzi współpracował z Teatrem Pinokio i Teatrem Nowym. W 1946 roku pojawił się w pierwszym polskim filmie – Zakazanych piosenkach, a następnie mogliśmy go podziwiać w Przygodzie na Mariensztacie. To tam po pierwszy los zetknął go z Władysławem Hańczą, z którym po latach stworzą na palnie Samych swoich kultowy duet. Zobacz też: Władysław Hańcza i Barbara Ludwiżanka nie byli sobie wierni, ale kochali się do końca życia Wacław Kowalski był aktorem wybitnym. Miał niesamowity dar. Ról potrafił uczyć się w pociągu. „Potrafił się wyłączyć i chłonął poszczególne kwestie. Gdy miał wątpliwości co do ich zagrania, odwoływał się do opinii mamy, która była surową recenzentką ”, wspominał po latach jego syn, Jan. Chociaż na ekranie bawił do łez i zarażał uśmiechem, w życiu prywatnym daleko mu było do śmieszka. „W życiu codziennym nie był taki wesolutki jak w filmach. Pamiętam go jako ojca surowego, wymagającego porządku i utrzymującego z synem dystans”, mówił syn aktora. Wacław Kowalski stworzył wiele świetnych ról. Wcielał się w role chłopów, najczęściej w postaci drugo- i trzecioplanowe. Ale to w 1967 roku reakcją Kazimierza Pawlaka w filmie Sami swoi zdobył miłość widzów i został jednym z najbardziej znanych aktorów. Miłośnicy kina zgodnie przyznają, że on nie grał, on był Pawlakiem. Niewiele osób zdaje sobie sprawę z tego, że rola początkowo była przeznaczona dla kogoś zupełnie innego! Kogo więc podziwialibyśmy dziś w kolejnych częściach Nie ma mocnych i Kochaj albo rzuć? Początkowo w Pawlaka miał wcielić się Jacek Woszczerowicz. „Można jednak powiedzieć, że Wacław Kowalski urodził się po to, żeby zagrać Pawlaka. Do czasu "Samych swoich" nie miał większych ról. Po tym filmie stał się znany. Nie otrzymał za tę rolę jednak żadnej nagrody filmowej. Jedyne honory, jakie nań spłynęły, pochodziły od widzów”, mówił Sylwester Chęciński. Co ciekawe, to Wacław Kowalski zasugerował dialekt, który tak charakteryzował Pawlaka. A nie za dobrze radził sobie z nim Władysław Hańcza, czyli filmowy Kargul. ,,Kompletnie sobie z tym nie radził, nie potrafił mówić po kresowemu. I otwierał usta ze zdumienia, słysząc jak bez problemu radzi sobie z tym mało wówczas znany, ale rewelacyjny Wacław Kowalski. À propos, pierwotnie rolę Pawlaka miał zagrać zupełnie inny aktor i chyba dobrze, że się tak nie stało", komentował dla portalu Gazetalubuska.pl reżyser Sylwester Chęciński. Po trylogii 'Kargulów i Pawlaków' aktor otrzymywał kolejne propozycje. Pojawił się w Czterdziestolatku, 07 zgłoś się, Przygodach psa Cywila czy serialu Dom. Sprawdź też: Krzysztof Janczar dorastał bez ojca. Po latach powtórzył jego błędy Wacław Kowalski: śmierć syna, depresja Wacław Kowalski do końca prowadził skromne życie. Miał ogromne szczęście w miłości. W 1943 roku poznał swoją ukochaną. Stanisława (z domu Osikowska) była kobietą jego życia. Rozdzieliła ich dopiero śmierć aktora. Wspólnie doczekali się dwójki synów: Jana i Macieja. Chłopcy byli jego dumą – świetnie się uczyli, obaj studiowali medycynę. Maciej zginął w wypadku samochodowym w 1982 roku. Miał zaledwie 26 lat. Niestety śmierć młodszego syna na zawsze odwiodła Wacława Kowalskiego od aktorstwa. Nie chciał już występować, stracił całą radość i zmagał się z depresją. Do końca nie mógł otrząsnąć się z tej tragedii. Ostatni raz Wacław Kowalski pojawił się w serialu Dom Jana Łomnickego, gdzie wcielił się w postać dozorcy Popiołka. Twórcy serialu próbowali namówić go do powrotu, ale aktor nie chciał o tym słyszeć. Podczas jednej z wizyt pokazał im odwrócony do ściany telewizor. „To mnie już nie interesuje”, miał powiedzieć. Na planie filmu ,,Jak rozpętałem drugą wojnę światową" ,,Pojechaliśmy z Jerzym Janickim, by zachęcić go do grania i wyrwać z depresji", opowiadał Andrzej Mularczyk, scenarzysta serialu „Dom”. Wybitny artysta zmarł 27 października 1990 roku w drodze do szpitala. Przyczyną śmierci był udar. „Tata czasami zgłaszał bóle w okolicy mostka, ale mimo 74 lat był zdrowy. Lubił pracować w domu i w ogródku, hodował pszczoły i robił zakupy. Gdy 27 października 1990 roku wpadłem przypadkowo do rodziców, by dowiedzieć się, co u nich słychać, tata drzemał. Wychodząc, spojrzałem na niego przez uchylone drzwi i coś moim lekarskim oczom zaczęło nie pasować. Podszedłem do niego, poruszyłem. Zobaczyłem, że ciężko oddycha i jest nieprzytomny”, mówił jego syn. Wacław Kowalski spoczął w Brwinowie w rodzinnym grobie. Źródło: Życie na gorąco, Plotek.pl, Wesly.republika.com, Gazetalubuska.pl, Plejada.pl Sprawdź też: Mąż Elżbiety Góralczyk okazał się tyranem. Odizolował ją od świata, po rozwodzie zostawił z niczym Stefania Iwińska, Wacław Kowalski w serialu „Dom”
Był filmowym mężem Anny Dymnej, po latach nie mogła go poznać... Andrzej Wasilewicz zmagał się z ciężką chorobą
Ostatnie lata życia spędził poza granicami Polski
Andrzej Wasilewicz był jednym z bardziej obiecujących aktorów lat 70., a występ u boku Anny Dymnej w filmie "Nie ma mocnych" przyniósł mu niebywały przypływ sławy. Karierę przerwał mu jednak wyjazd do USA, o co aktor obarczył winą samego Jaruzelskiego. „W dzień studiowałem reżyserię filmową, w nocy zarabiałem. Musiałem utrzymać rodzinę” — opowiadał w jednym z wywiadów. Jego życie było naznaczone chorobą, a gdy filmowa żona ujrzała go po raz ostatni, była zdruzgotana... [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 13.02.2025 r.] Andrzej Wasilewicz zdobył sławę u boku Anny Dymnej Smykałkę do aktorstwa odkrył w sobie jako młody chłopiec. Spodobało mu się, że "można udawać kogoś innego", a scena umożliwia chwilową ucieczkę od rzeczywistości... Jego karierę rozpoczęła rola Szewczyka Dratewki w szkolnym przedstawieniu. W 1975 roku ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną, a chwilę później otrzymał angaż w warszawskim Teatrze Powszechnym, z którym związanym był przez kolejnych pięć lat. Jednak Wasilewicz zapisał się w świadomości szerszej widowni jeszcze przed ukończeniem szkoły. W 1974 roku obiecujący aktor wystąpił w filmie Sylwestra Chęcińskiego "Nie ma mocnych", gdzie wcielił się w Zenka Adamca. Na ekranie partnerował Annie Dymnej, grającej z kolei jego filmową żonę — Anię Pawlakównę. Debiutancka rola u boku pięknej aktorki stała się przepustką do sławy, a kobiety nie mogły przestać wzdychać do filmowego Zenka... CZYTAJ TAKŻE: Widzowie pokochali go za rolę Zenka w komedii "Nie ma mocnych". Andrzej Wasilewicz był u szczytu sławy, ale niespodziewanie zniknął "Ludzie kojarzyli moją twarz. Nie zawsze wiedzieli skąd. Słyszałem na ulicy: "Nie pamiętasz, byliśmy razem w wojsku". A ja nigdy w wojsku nie byłem" — tak w rozmowie z Życiem na gorąco Andrzej Wasilewicz wspominał chwile, kiedy udało mu się osiągnąć sam szczyt popularności. "Ktoś powiedział o mnie: polski Marlon Brando", dodawał. Nie interesowały go jednak przelotne romanse, podobnie zresztą jak ustatkowanie się u boku tej jedynej. Skupił się natomiast na karierze aktorskiej. Wystąpił jeszcze w produkcjach takich jak "Kochaj albo rzuć", "Trzecia granica", "Aria dla atlety" czy "Miś". W międzyczasie poświęcał się rozwijaniu swojego talentu muzycznego, lecz niespodziewanie Wasilewicz na dobre porzucił działalność artystyczną w swoim ojczystym kraju... Andrzej Wasilewicz, Anna Dymna Andrzej Wasilewicz porzucił karierę artystyczną i uciekł z Polski Jego prężnie rozwijającą się karierę przerwał wyjazd poza granice Polski. Aktor podróżował po świecie, przymuszony niejako skomplikowaną sytuacją życiową. W rozmowach tłumaczył, że nie była to do końca jego decyzja, a winą obarczał samego Jaruzelskiego. Andrzej Wasilewicz nie miał zamiaru zapisywać się do partii, a prawdopodobnie tylko to było gwarancją otrzymania własnego mieszkania... Postanowił zatem szukać szczęścia gdzie indziej. ZOBACZ TAKŻE: Przez ponad 50 lat tworzyli wspaniały duet. Miłość Ilony Kuśmierskiej i Ireneusza Kocyłaka przerwała śmierć Artysta trafił do Stanów Zjednoczonych. "W dzień studiowałem reżyserię filmową, w nocy zarabiałem. Musiałem utrzymać rodzinę. Z pracy barmana były spore pieniądze. To był dla mnie teatr jednego aktora. W Ameryce barman odgrywa rolę księdza, psychologa, przyjaciela. Byłem legendą jako barman. Przychodził do mnie syn prezydenta Johna Kennedy'ego. Rozmawialiśmy o życiu. Podobało mu się, że nie traktowałem go w żaden specjalny sposób. Ten bar był miejscem kultowym. Chociaż wyglądał jak chatka Baby Jagi — opowiadał Wasilewicz w rozmowie z Życiem na gorąco. Wiodło mu się dobrze, lecz skrycie marzył o powrocie do kraju. Plany aktora pokrzyżował stan wojenny... "W czasie mojego występu przybiegł ktoś z pokoju telewizyjnego i krzyknął, że w Polsce jest stan wojenny. Koncert zmienił się w manifestację. Wszyscy byli w szoku. Rozdzwoniły się telefony, ale z Polską nie można się było już połączyć", mówił z kolei w wywiadzie dla Nowego Dziennika. Andrzej Wasilewicz Ostatnie chwile Andrzeja Wasilewicza. Filmowa żona go nie poznała Wasilewicz przyleciał do Polski dopiero w latach 90., a swój wielki powrót przypieczętował ostatnią rolą w filmie "Szczęśliwego Nowego Jorku". A Nowy Jork bez wątpienia był mu pisany, gdyż na dodatek to właśnie w Southampton wspomnianego stanu aktor osiedlił się na kolejne lata. Dlaczego nie chciał zostać w ojczystym kraju? Uznał bowiem, że kontynuując karierę w Polsce, zostałby butnym gwiazdorem... Dopiero w Ameryce otrzymał życiową lekcję pokory. Ostatnie chwile artysty naznaczone były ciężką przypadłością, która zmieniła go nie do poznania. Andrzej Wasilewicz zmagał się z chorobą Parkinsona. Pewnego dnia stanął oko w oko z Anną Dymną — swoją filmową żoną z czasów "Nie ma mocnych". Kilka lat przed śmiercią Wasilewicza aktorka gościła w polskiej ambasadzie w Nowym Jorku. To było zupełnie przypadkowe spotkanie, a Anna Dymna z trudem rozpoznała przyjaciela z planu, prawdopodobnie w przeciwieństwie do niego samego... SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Anna Dymna jest jedyną żyjącą aktorką z „Samych swoich”. Po pół wieku ponownie pojawiła się w produkcji "Przyglądał mi się jakiś mężczyzna, ale nie rozpoznałam w nim Andrzeja. Pamiętałam go jako witalnego, silnego, a ten był wychudzony, spowolniony, ledwo mówił", przyznała w rozmowie z Faktem, dodając, że przez lata podtrzymywali kontakt mailowy. Według aktorki Wasilewicz wydawał się być bardzo samotnym człowiekiem... Niedawno minęło sześć lat, od kiedy aktora nie ma już wśród nas. Andrzej Wasilewicz zmarł 13 grudnia 2016 roku w wieku 65 lat. Źródło: Plejada.pl Andrzej Wasilewicz, Anna Dymna, kadr z filmu "Nie ma mocnych", 1974
Władysław Hańcza zyskał popularność dzięki roli Kargula. Początki były dla niego wyzwaniem
Aktor nie wiedział o ryzykownym zabiegu reżysera
Mówiono, że potrafi zagrać każdego: i chłopa i księcia, doskonały był zarówno w roli księcia zdrajcy Janusza Radziwiłła w „Potopie”, jak i Macieja Boryny w „Chłopach”. Największą popularność przyniosła aktorowi rola prostego chłopa, ale w kultowej produkcji "Sami swoi" z 1967 roku. Okazuje się, że w pierwszej części serii o Kargulu i Pawlaku postać Władysława Hańczy przemawiała głosem innego aktora. Władysław Hańcza: droga do aktorstwa Władysław Hańcza naprawdę nazywał się Władysław Tosik. Początkowo miał być inżynierem włókiennikiem i przejąć rodzinny biznes. W planach był nawet wyjazd do Belgii, na studia w tym kierunku. Ale wyjazd się nie udał, a młody Władek postanowił jednak pójść własną drogą, podjął studia filozoficzne i polonistyczne na Uniwersytecie w Poznaniu. Studiował też w Szkole Dramatycznej przy Teatrze Polskim, statystował na scenie. W 1927 roku zadebiutował jako aktor rolą Hermesa w przedstawieniu „Noc Listopadowa” Wyspiańskiego. W latach 20. przyjął pseudonim Hańcza, być może jego rodzina nie chciała, by występował na scenie pod rodowym nazwiskiem. Okrzyknięto go jednym z najbardziej obiecujących aktorów młodego pokolenia, ale wybuch wojny pokrzyżował dalsze plany związane z karierą. Władysław znalazł wtedy pracę jako magazynier. Po Powstaniu Warszawskim trafił do obozu w Pruszkowie, skąd skierowano go do układania szyn w Cottbus. Po zakończeniu działań zbrojnych Władysław Hańcza zadebiutował na ekranie rolą obozowego kapo w filmie "Dwie godziny", pierwszej polskiej produkcji fabularnej zrealizowanej po zakończeniu II wojny światowej. Od tamtego czasu pojawiał się na ekranie kilkadziesiąt razy, jednak to bez wątpienia postać Kargula w komediowej trylogii w reżyserii Sylwestra Chęcińskiego: "Sami swoi", "Nie ma mocnych" i "Kochaj albo rzuć" przyniosła mu największą popularność i sympatię widzów. Zobacz również: Władysław Hańcza i Barbara Ludwiżanka nie byli sobie wierni, ale kochali się do końca życia <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="356" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Ffototekafn%2Fposts%2Fpfbid0QaLdZCjNyGN2HmhnZSHGJyestiCCiQsyq7U7TPgkv7fm9rwEkHLxFA5tEyvGDn7fl&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Władysław Hańcza: reżyser był załamany Widzowie, którzy oglądają kultową serię nie pierwszy raz, mogą zauważyć pewien niuans w pierwszej części, tj. "Samych swoich". Mianowicie filmowy Kargul nie mówi tam głosem Władysława Hańczy. Oryginalny głos aktora możemy usłyszeć dopiero w kolejnych produkcjach Chęcińskiego. Skąd ten zabieg? Wacław Kowalski, wcielający się w kultową postać Pawlaka, zasugerował na samym początku prac nad pierwszą częścią, że bohaterowie produkcji powinni mówić ze wschodnim akcentem. Sam naśladował go doskonale, więc pomysł wydał się reżyserowi bardzo trafny. Sytuacja skomplikowała się w momencie, kiedy Sylwester Chęciński usłyszał ten sam dialekt w wykonaniu Hańczy. "Kiedy usłyszałem, jak mówi Kargul, czyli Władysław Hańcza, opadły mi ręce. To było coś kompletnie innego. Dwaj bohaterowie i dwa różne języki. To, co w ustach Kowalskiego brzmiało śmiesznie, w ustach Hańczy było żałosne" — mówił Sylwester Chęciński w rozmowie z portalem Naszemiasto.pl. Reżyser dodał, że był to moment, który wyraźnie ukazał, że Hańcza chłopów grywał, ale zdecydowanie nie był jednym z nich. Po długich namysłach twórca podjął ryzykowną decyzję i podczas nagrań postsynchronów bez zgody aktora zarządził, aby głos Hańczy został zastąpiony głosem Bolesława Płotnickiego. Traf chciał, że wcielający się w Kargula aktor był podczas tych nagrań na zabiegu w szpitalu, więc chcąc nie chcąc, musiał na to przystać. "Nie był najszczęśliwszy z tego powodu. Ale też nie dał mi odczuć, że go to mocno obeszło. Potem zrozumiał, z jak wielką korzyścią to było dla kina", mówił Chęciński. Po powrocie do zdrowia Władysław Hańcza odzyskał motywację i zabrał się za ćwiczenie dykcji, tak aby jego wschodni akcent zaczął brzmieć naturalnie, a nie śmiesznie. Dopiął swego, osiągnął niemały sukces na tym polu, dzięki czemu w kolejnych dwóch częściach Kargul mówi głosem Hańczy. Czytaj też: „Sami swoi” powrócą! Trwają zdjęcia do kultowej komedii. Kto wcieli się w Kargula i Pawlaka?
„Sami swoi” powrócą! Trwają zdjęcia do kultowej komedii. Kto wcieli się w Kargula i Pawlaka?
Jedna z najbardziej kultowych komedii w historii polskiej kinematografii doczeka ekranizacji kolejnej części. Już niedługo fani „Samych swoich” ponownie będą mogli zobaczyć na ekranach losy zwaśnionych rodzin Kargulów i Pawlaków. Kto tym razem wcieli się w główne role i kiedy film będzie miał premierę? „Sami swoi” - powstaje kolejna część kultowej komedii Produkcja z 1967 roku to jedna z najbardziej kultowych komedii w polskiej kinematografii. „Sami swoi” w reżyserii Sylwestra Chęcińskiego od niemal sześciu dekad bawi kolejne pokolenia Polaków. Film opowiada o losach dwóch zwaśnionych rodzin, Kargulów i Pawlaków, którzy mieszkają ze sobą po sąsiedzku na Ziemiach Odzyskanych, na które trafili z Kresów Wschodnich. Nic dziwnego, że doczekał się kontynuacji w postaci „Nie ma mocnych” i „Kochaj albo rzuć”. W głównych rolach mogliśmy zobaczyć Wacława Kowalskiego jako Kazimierza Pawlaka, Władysława Hańczę jako Władysława Kargula, a z czasem także Anna Dymna, która wcieliła się w rolę wnuczki obu panów. Czytaj też: Pierwszy mąż Agnieszki Chylińskiej przerwał milczenie! Zdradził kulisy małżeństwa z artystką Kadr z filmu „Sami swoi”, Władysław Hańcza, Wacław Kowalki, 1967 rok „Sami swoi” wracają. Kiedy premiera? Kto zagra główne role? Produkcja cieszy się ogromna sympatią, a powtórki możemy regularnie oglądać w telewizji. Producenci filmu wyszli także naprzeciw oczekiwaniom fanów i... postanowili nakręcić prequel „Samych swoich”, w którym poznamy wcześniejszą historię Kargulów i Pawlaków. Jak podaje Super Express, w Kazimierza Pawlaka ma wcielić się Zbigniew Zamachowski, zaś we Władysława Kargula Mirosław Baka. Reżyserii podjął się Artur Żmijewski. Film ma trafić do kin w przyszłym roku. Pierwsze zdjęcia trwają już w Parku Etnograficznym w Tokarni koło Kielc. Akcja rozgrywa się jeszcze przed wydarzeniami, które znamy z pierwszej części kultowego filmu. Na planie nie zabrakło Anny Dymnej, Mirosława Baki, Zbigniewa Zamachowskiego, Wojciecha Malajkata, Adama Ferency czy Pauliny Gałązki. Dla Artura Żmijewskiego będzie to debiut fabularny po drugiej stronie kamery. „Nam natomiast udało się ustalić, że Pawlaka zagra Zamachowski, a jego sąsiada Kargula Baka. Scenariusz nowego filmu miał przygotować Andrzej Mularczyk na podstawie swojej książki "Czyim ja żyłem życiem". Akcja filmu została jednak ograniczona do czasów sprzed II wojny światowej i kończy się w momencie, kiedy rodziny Pawlaków i Kargulów wyruszają z Kresów na Ziemie Odzyskane”, podaje Super Express. Zobacz także: Katarzyna Dowbor pokazała zdjęcie z bratem. Tomasz robi karierę w Stanach Zjednoczonych Zbigniew Zamachowski w sesji dla magazynu VIVA!, 2021 rok Mirosław Baka, premiera serialu "Chyłka. Zaginięcie", Warszawa, 10.12.2018
Ludwik Benoit i Maria Zbyszewska – byli lubianym aktorskim małżeństwem, odnosili sukcesy i... rozstali się
Ludwik Benoit był wspaniałym aktorem, Maria Zbyszewska zagrała rolę życia w „Samych swoich”
Ludwik „Ben” Benoit to aktor legenda, widzowie pamiętają go z filmowych klasyków, komedii „Jak rozpętałem II wojnę światową”, „Ewa chce spać”, z filmu „Rękopis znaleziony w Saragossie”. Był ojcem braci Kaczyńskich – czyli Jacka i Placka w hicie „O dwóch takich, co ukradli księżyc”. Występował w wielu serialach, m.in. w „Kapitan Sowa na tropie”, „Niewiarygodne przygody Marka Piegusa”, „Przygody pana Michała”. Dzieci znały go jako głos słonia Dominika z historyjki „Proszę słonia”. Znajomi mówili na niego Ben, reżyser Jerzy Antczak wspominał, że Ludwik był jako człowiek i przyjaciel bez skazy. Można było przy nim, jak przy prawdziwym przyjacielu, „głośno myśleć”. O aktorze krąży wiele anegdot, na przykład taka, jak zawianego Ludwika Benoit zatrzymali milicjanci, jeszcze w PRL-u. Legitymują go, proszą o nazwisko. On dopowiada, że Benuła (zgodnie z francuską wymową). A oni na to, że coś się nie zgadza, bo w dowodzie ma Benoit. Aktor zażartował: „bo ja się ukrywam”. Mało go wtedy nie przymknęli, choć trzeba przyznać, że nazwisko odziedziczone po francuskiej rodzinie ojca mogło sprawiać kłopoty. Jego pierwsza żona Maria Zbyszewska zdobyła popularność grając Manię Pawlak w tzw. chłopskiej „Zemście”, czyli w trylogii o Pawlakach i Kargulach. Kiedy zagrała wreszcie wymarzoną dużą rolę i to w hicie, jakim byli „Sami swoi”, w jej małżeństwie zaczęły się kłopoty. Była zdruzgotana, co starała się ukrywać na planie. Jak wyglądały losy Ludwika Benoit i Marii Zbyszewskiej? Ludwik Benoit i Maria Zbyszewska: historia miłości Ludwik Benoit urodził się w 1920 roku w Wołkowysku na Kresach. Rodzina jego ojca miała francuskie korzenie, a mama pochodziła z Łowicza, gdzie Ludwik chodził do szkoły. Był z pokolenia, któremu młodość zabrała wojna. Jeszcze w końcu lat 30. zaczął studiować aktorstwo, podczas okupacji walczył w Armii Krajowej. Po wojnie ukończył słynne studio aktorskie Iwo Galla, grał w teatrze Wybrzeże, potem w Poznaniu, Szczecinie. Na stałe osiadł w Łodzi, ukończył „Filmówkę” i związał się praktycznie na całe życie z łódzkim Teatrem Nowym, w którym zagrał blisko 100 ról. Na TVP VOD można zobaczyć „Skąpca” Moliera, z Ludwikiem Benoit w tytułowej roli, od razu widać, jakim jest świetnym aktorem. Był bardzo charakterystyczny, wysoki, z podługowatą twarzą, miał niski głos. Podobno świetnie śpiewał i to basem. Nazywano go polskim Fernandelem, porównując ze znanym francuskim komikiem, aktorem i piosenkarzem. Zobacz też: Ich ślub przypominał towarzyski happening. Historia miłości Zbyszka Cybulskiego i Elżbiety Chwalibóg Maria Zbyszewska była o 5 lat młodsza od męża, urodziła się w Warszawie w artystycznej rodzinie, mama była muzyczką, ojciec Feliks Zbyszewski znanym aktorem i reżyserem. Maria od najmłodszych lat chciała występować. Wszyscy uważali, że miała talent, ale nie było jej łatwo się przebić. Grała z powodzeniem w teatrze, była gwiazdą wrocławskiego Teatru Rozmaitości, w filmie jednak takiego szczęścia nie miała. To się zmieniło, kiedy poznała Sylwestra Chęcińskiego na planie filmu „Agnieszka 46”. Potem, gdy kompletował obsadę do komedii „Sami swoi” (premiera w 1967 roku), od razu pomyślał o Marii. I okazało się, że trafił w dziesiątkę. Przy pełnym werwy choleryku Kazmirzu Pawlaku, Mania była spokojna, wyważona. I jako aktorka dobrze sobie radziła z kresowym zaśpiewem, z czym na planie „Samych swoich” było trochę kłopotów. Ludwik Benoit i Maria Zbyszewska: życie rodzinne Ludwik Benoit i Maria Zbyszewska poznali się w latach 40. w Krakowie. Wcześniej Maria miała chłopaka Zdzisława Zasadę, zabili go sołdaci na rynku w Krasnymstawie, praktycznie bez powodu (podaję za opowieścią przyrodniego brata Marii – Krzysztofa Kisielińskiego). Z Ludwikiem Benoit uchodzili za idealną parę, wydawało się, że świetnie do siebie pasują. W 1947 roku wzięli ślub, w podróż poślubną pojechali niedaleko, do Zakopanego. W 1950 roku we Wrocławiu urodził się ich syn Mariusz Benoit –wybitny aktor teatralny, filmowy, dubbingowy (jego głosem mówił Severus Snape w „Harrym Potterze”). Wydawało się, że życie rodzinne będzie dobrze się układało, ale w latach 60. małżeństwo przechodziło kryzys, podobno Ludwik Benoit poznał wtedy inną kobietę , ale co tak naprawdę się stało, tego już żadne z nich nie powie. Czytaj także: Jadwiga Barańska zagrała Barbarę w Nocach i dniach. Kochała ją cała Polska, gdy nagle wyjechała... Ludwik Benoit odszedł od żony, z czasem ułożył sobie życie na nowo, w 1970 roku ożenił się z Jadwigą Jędrzejczak, z tego małżeństwa miał córkę, którą bardzo kochał. Zawsze miał dla niej czas, wymyślał specjalnie dla córki bajki na dobranoc. Anna Benoit–Kołosko zawodowo nie poszła w ślady ojca, jest dziennikarką, mieszka w Łodzi. „Tata był przede wszystkim dobrym człowiekiem - wspomina jego córka. - Ale też wspaniałym towarzyszem zabaw dziecięcych, doskonałym przyjacielem. Moim pierwszym nauczycielem życia (…) Mój tata przyjaźnił się ze wszystkimi. W teatrze nie grało dla niego roli, czy ktoś jest portierem, garderobianą czy dyrektorem. 8 marca, w Dzień Kobiet, przynosił kwiaty wszystkim paniom - bufetowym, bileterkom, paniom ze znajdującego się nieopodal sklepu mięsnego”, wspominała ojca (cytuję za naszahistoria.pl). Czytaj także: Skrajna bieda, głód i nałóg ojca… Irena Jarocka nie miała łatwego dzieciństwa Maria Zbyszewska bardzo przeżyła rozstanie z mężem Maria Zbyszewska nie wyszła drugi raz za mąż. Poświęciła się pracy, grała w teatrze we Wrocławiu, w którym spędziła całe życie. Wystąpiła w kolejnych częściach sagi o Pawlakach i Kargulach, w „Nie ma mocnych” i „Kochaj albo rzuć”. Kibicowała synowi. Gdy rodzice się rozstali, był niemal dwudziestolatkiem. Zaczął studia aktorskie w „Filmówce”. Aktorka zmarła nagle w 1985 roku, w wieku zaledwie 60 lat. Została pochowana na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu. Ludwik Benoit przeżył ją o siedem lat, zmarł w 1992 roku, przez rok walczył z rakiem, przegrał. Został pochowany w Alei Zasłużonych na cmentarzu Doły w Łodzi. Ma w tym mieście swoją ulicę, a w ukochanej nadmorskiej Kuźnicy tablicę pamiątkową na domu, w którym mieszkał podczas wakacji.
Nie żyje reżyser Sylwester Chęciński. Twórca trylogii o Kargulach i Pawlakach
Smutne wieści płyną do nas ze świata filmowego. Otóż w minioną środę we Wrocławiu zmarł reżyser filmowy Sylwester Chęciński. Miał 91 lat. Wiadomość o śmierci artysty przekazał jego syn Igor Chęciński, informuje na Twitterze Polska Agencja Prasowa. Reżyser stworzył takie dzieła jak „Sami swoi”, „Nie ma mocnych” czy „Kochaj albo rzuć”. Zmarł reżyser Sylwester Chęciński. Miał 91 lat Sylwester Chęciński przyszedł na świat 21 maja 1930 roku w Suścu na Lubelszczyźnie. W wieku 20 lat ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Jędrzeja Śniadeckiego w Dzierżoniowie, a sześć lat później został absolwentem Wydziału Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi. Sylwester Chęciński był cenionym reżyserem filmowym, który w swoim dorobku stworzył wiele kultowych filmów. Jego debiutem reżyserskim był film „Historia żółtej ciżemki" z 1961 roku. Później stworzył komedię „Rozmowy kontrolowane" ze Stanisławem Tymem w roli Ryszarda Ochódzkiego i film „Wielki Szu", za który otrzymał nagrodę Złotej Kaczki w kategorii „Najlepszy Film” w 1984 roku. Spod jego ręki wyszła też m.in. trylogia o Kargulach i Pawlakach, które bawią już kolejne pokolenia widzów. Co kilka miesięcy jakaś ze stacji telewizyjnych ku uciesze widzów powtarza „Samych swoich”, „Nie ma mocnych” czy „Kochaj albo rzuć”. Filmy za każdym razem tak samo śmieszą i wzruszają. A mistrzowskie role Władysława Hańczy i Wacława Kowalskiego pozostają w pamięci widzów na długie lata. Filmy te, to również źródło wielu cytatów, które przenikły do świata realnego. Jednym z nich był: "Sąd sądem, ale sprawiedliwość musi być po naszej stronie". Czytaj także: Tak wyglądały ostatnie dni Wiesława Gołasa Sylwester Chęciński, XX Festiwal Filmów Komediowych, Lubomierz, 14.08.2016 rok Gwiazdy i fani żegnają Sylwestra Chęcińskiego Śmierć reżysera zasmuciła nie tylko jego fanów, ale też branżę filmową i medialną. Wiele znanych postaci postanowiło pożegnać Sylwestra Chęcińskiego za pośrednictwem swoich mediów społecznościowych. Kilka słów pożegnania napisała na Instagramie m.in. dziennikarka Małgorzata Domagalik. "Przed chwilą odszedł wspaniały reżyser I kapitalny Człowiek, Sylwester Chęciński