Stanisław August Poniatowski: jak polski król został kochankiem carycy Katarzyny Wielkiej?
Romans ostatniego polskiego króla (choć według sporego grona historyków przedostatniego) z carycą Katarzyną Wielką nie był żadną tajemnicą. W dużej mierze to właśnie tej relacji monarcha zawdzięczał objęcie tronu. Jak jednak doszło do tego, że jedna z najpotężniejszych kobiet na świecie została kochanką Stanisława Augusta Poniatowskiego? Przyjaźń Stanisława Augusta Poniatowskiego z sir Charlesem Hanburym-Williamsem Stanisław August Poniatowski pochodził z szanującej się magnackiej rodziny i bardzo dużo podróżował po Europie. Podczas jednej z tych podróży poznał sir Charlesa Hanbury'ego-Williamsa, brytyjskiego arystokratę. 23-letni wówczas Stanisław zrobił na mężczyźnie na tyle dobre wrażenie, że ten zaproponował mu pracę. W 1755 roku mianowano go nowym ambasadorem Jego Królewskiej Mości w Petersburgu, gdzie zabrał go ze sobą jako sekretarza. Obu panów miała połączyć szczera przyjaźń. Na miejscu mężczyźni poznali żonę następcy tronu, Piotra, księżną Katarzynę, a sir Charles był przekonany, że zdobycie względów 26-letniej wówczas przyszłej carycy jest dobrym sposobem, by uzyskać spore wpływy na petersburskim dworze. Sugerowano mu, że powinien wdać się z nią w romans, dzięki czemu zostałaby najwierniejszym sojusznikiem brytyjskiej korony. Arystokrata moralnie nie miał nic przeciwko takiemu pomysłowi, jednak fizycznie nie był w stanie stanąć na wysokości zadania. Sir Charles był impotentem. Szefowi brytyjskiej dyplomacji wyjaśniał: „Człowiek w moim wieku może być bardzo dobrym przyjacielem, ale kiepskim kochankiem, gdyż moje berło nie sprawuje już rządów”. Czytaj też: Stan zdrowia królowej Elżbiety II się pogorszył? „Każdy dzień może być już jej ostatnim” Stanisław August Poniatowski Caryca Katarzyna II Wielka, obraz Rokotova Fëdora Stepanovica Niewinny Stanisław Poniatowski został kochankiem Katarzyny Wielkiej Sir Charles na szczęście miał przy swoim boku młodego Stanisława, który cieszył się dobrym zdrowiem. 23-latek jak dotąd jednak nie miał sposobności sprawdzić umiejętności w praktyce... Nadal był prawiczkiem, choć żył w czasach nazywanych powszechnie wiekiem rozpusty. W swoim pamiętniku pisał: „Surowe wychowanie ustrzegło mnie od wszelkich rozpustnych stosunków, potem zaś (…) zbieg najrozmaitszych drobnych okoliczności (…) zdawał się zachować mnie całego dla tej, która później rozporządzała moim losem”. By wcielić plan w życie, wystarczyło jedynie „podsunąć” Stanisława Katarzynie. To zadanie wziął na siebie jeden z członków dworu księżnej, Lew Naryszkin. „Lew z rozmysłem sprokurował sytuację w której Stanisław nie mógł zrejterować, jeśli nie chciał skompromitować wielkiej księżnej. Nieświadomy, iż wszystko zostało ukartowane, został zaprowadzony pod drzwi jej prywatnego apartamentu. Drzwi były uchylone. Katarzyna czekała wewnątrz”, pisze Robert K. Massie w książce „Katarzyna Wielka. Portret kobiety”. W efekcie nie cieszący się zbytnią urodą Stanisław, który w księżną zapatrzony był jak w obrazek, jednocześnie stracił cnotę i został jej wielkim faworytem. Sir Charles faktycznie zyskał w Katarzynie sojuszniczkę. Z czasem jednak Stanisław zapałał do przyszłej carycy wielkim uczuciem, którego ta nie odwzajemniała. Porzuciła mężczyznę dla nowego kochanka, ale nie zostawiła Stanisława z niczym... Na pocieszenie rozkazała mu włożyć na głowę koronę Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Zobacz także: Koniec kryzysu w związku księżnej Charlene i księcia Alberta? Małżonkowie pojawili się razem Caryca Katarzyna II Wielka, obraz Rokotova Fëdora Stepanovica Stanisław August Poniatowski, wystawa "36 x Rembrandt", 4.10.2019, Warszawa Źródło: ciekawostkihistoryczne.pl
Kuzyn Elżbiety II, którego oskarżono o współpracę z Putinem i przeciwniczka prezydenta Rosji! Jacy są potomkowie Romanowów?
Przypomnijmy, że dynastię Romanowów obalono w 1917 roku. Wtedy Mikołaj II był ostatnim carem, który zdecydował się na abdykację. W 1918 roku została dokonana egzekucja jego oraz jego najbliższych. W ten sposób cała dynastia, która miała władzę nad Rosją przez ponad trzy stulecia, została obalona. Jednak nie każdy wie, że żyje jeszcze kilka osób, które są powiązane z carską rodziną. Od wielu lat działa Stowarzyszenie Rodziny Romanowów. Należą do niego osoby, które są powiązane ze słynnym rodem. Jak dzisiaj wyglądają oraz czym się zajmują? Co dzisiaj robią potomkowie Romanowów? Maria Romanowa jest prawnuczką Aleksandra II Romanowa. Był on cesarzem w Rosji, jednak jego panowanie zakończyło się podczas zamachu w 1881 roku. Dzisiaj Maria mieszka w Hiszpanii. Ostatnio wydała oświadczenie, w którym krytykowała atak Władimira Putina na Ukrainę. „To straszne patrzeć, jak przez osiem lat przelewała się krew braci. Jak siostry, ojcowie, dziadkowie i pradziadkowie, którzy wspólnie bronili ojczyzny, umierają i cierpią, jak rodzice ronią łzy nad trumnami swoich dzieci. Teraz przebieg tych wydarzeń doprowadził do jeszcze większych wstrząsów. Mocno wierzymy i zawsze będziemy zapewniać, że Rosja i Ukraina, wszystkie zamieszkujące je narody, nie mogą być wrogami. To tak samo potworne, jak wzajemna eksterminacja przez członków tej samej rodziny”, czytaliśmy na portalu Next. Andrzej Romanow to praprawnuk Mikołaja I. Dodatkowo jest wnukiem księżnej Kseni, która ze swoją matką uciekła z Rosji w 1917 roku. Udało jej się to dzięki okrętowi, który został wysłany przez jej kuzynkę. Andrzej został wychowany w Anglii, a następnie przeprowadził się do USA. Warto dodać, że przez wiele lat mieszkał w Kalifornii. Wraz ze swoją żoną rozwijał się jako artysta. Warto dodać, że ona była malarką. Niestety mężczyzna zmarł w listopadzie 2021 roku. CZYTAJ TEŻ: Maria Fiodorowna była żoną i matką carów. Tak wyglądała jej historia Maria Romanowa z synem Olga Andreevna Romanoff obecnie jest prezeską Stowarzyszenia Rodziny Romanowów. Przypomnijmy, że jest ona córką księcia Andrieja Aleksandrowicza. Michał z Kentu to stryjeczny kuzyn królowej Elżbiety. Obecnie zajmuje 48. miejsce w kolejce o brytyjski tron. Co teraz robi? Prowadzi swój biznes konsultingowy. Uczestniczy przy produkcjach dokumentalnych, które opowiadają o europejskich rodzinach królewskich. Ciekawe jest to, że jego imię nie jest przypadkowe. Zostało ono nadane na cześć Michała II Romanowa. Nie można zapomnieć, że łączą ich więzy krwi. W pewnym momencie wybuchł skandal z Michałem z Kentu. Ponoć chciał robić interesy z Władimirem Putinem! Jednak biuro księcia wydało oświadczenie, w którym zaprzeczyło o bliskich stosunkach z prezydentem Rosji. Kim jest prawnuk Kseni Romanowej? Rościsław Romanow Urodził się w Chicago, ale dorastał w Londynie. Później zamieszkał w Rosji. To właśnie tam nawiązał współpracę z Fabryką Zegarków Rageta w Peterburgu. Założycielem firmy był Piotr Wielki. Warto dodać, że w 2017 roku, kiedy była setna rocznica rewolucji rosyjskiej, zaprojektował zegarek z symbolem, który przypominał kroplę krwi. Miało to upamiętnić brutalny rozlew krwi, który miał miejsce pod sam koniec rządów Romanowów. Nicoletta Romanoff to pra-pra-pra-prawnuczka cesarza Rosji - Mikołaja I. Jest córką księżniczki Natalii Nikołajewnej. Teraz Nicoletta mieszka we Włoszech. To właśnie tam rozwija swoją karierę aktorską. Warto dodać, że kilka lat temu współpracowała z Damiani, czyli firmą jubilerską. Producenci stworzyli linię Romanov Collection, która była inspirowana skarbami członków słynnej już dynastii. Na sam koniec pozostał nam Jerzy Michałowicz Romanow. Jest on księciem oraz synem Marii Romanowej. Jego matka nazywa go carewiczem. On natomiast nosi przedrostek “wielki książę”. Przypomnijmy, że w tamtym roku wziął ślub, o którym było bardzo głośno. Pierwszy raz od stu lat odbyła się tak ważna ceremonia jednego z członków carskiej rodziny. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Niezwykłe losy kochanki Ludwika XV, Madame Pompadour. Inteligencja dała jej władzę nad królem Jerzy Michajlowicz Romanow
Jak w XVI i XVII wieku zamożni Rosjanie traktowali swoje żony i córki? Jak wyglądało ich życie codzienne?
Pewien car pod wpływem Polki wprowadził pierwsze zmiany w społeczeństwie!
Zasada „mój dom – moja twierdza” była bardzo poważnie brana przez Rosjan. Za murami swoich domostw nie trzymali żadnych rubli czy innych cennych przedmiotów, a swoje córki i żony. W XVI i XVII wieku obcokrajowcy, którzy przybywali do Rosji, ze zdumieniem patrzyli na to, co dzieje się w gospodarstwach Rosyjskich carów. Kobiety były przez nich strzeżone, jak tylko się da. Izolowano i chroniono je przed obcymi, aby nie naraziły swojego honoru. Jak wyglądało codzienne życie żon i córek Rosyjskich carów? Rosjanki miały ograniczony kontakt z obcymi, jak tylko było to możliwe. Natalia Puszkariewa – historyczka, wyjaśnia, że żony i córki mogły uczestniczyć jedynie w zrytualizowanym powitaniu gościa domu. Ich zadaniem było poczęstowanie go winem, a następnie wracały do swoich pokojów. Ogromnym wyróżnieniem dla obcego mężczyzny było spojrzenie prosto w oczy gospodyni. Wysoko postawione kobiety na co dzień nosiły welony, które przysłaniały im twarz. Poruszały się również w zamkniętych powozach. Te działania wyznaczały status rodziny. Rosjanki, które nie musiały, jak i nie mogły pracować czy odpowiadać za cokolwiek, były najbardziej ograniczane przez swoich mężów. Violetta Wiernicka w książce „Polki, które rządziły Kremlem” pisze: „Panie, które miały szczęście, otrzymały od losu niezbyt zazdrosnych mężów, którzy pozwalają im bywać w świątyni. Ale do cerkwi kobiety wchodzą osobnymi drzwiami i modlą się na specjalnie wydzielonym do tego celu miejscu, niewidoczne dla reszty wiernych”, czytamy. Ciekawe jest również to, że Rosjanki miały zakaz przejścia do miejsca modlitwy na nogach. Dopuszczalne było podróżowanie w zamkniętym powozie. Nie dość, że nikt nie mógł ich zobaczyć, to jeszcze one same nie mogły spojrzeć na przechodniów. Aby ukryć swoje żony i córki zaczęto stosować w powozach ogromne pęcherze, które przepuszczały jedynie światło, natomiast nie pozwalały zobaczyć niczego, co było na zewnątrz. Wszystkie podporządkowywały się tym wymogom nie tylko z konieczności, ale też z obawy o własną cnotę. Nie było wtedy żadnych wątpliwości, że mąż miał władzę absolutną nad swoimi partnerkami i dziećmi. CZYTAJ TEŻ: Jadwiga Andegaweńska praktykowała astrologię i czarną magię? Królowa szukała w nich bardzo ważnej odpowiedzi Powitanie bojarów Patriarchat, który zdominował Rosję Na kartach „Domostroju” pochodzącego z XV wieku możemy przeczytać, że do kobiety należało zapanowanie nad domowym chaosem, a mężczyzna był w nim panem i władcą. Księga ta była bardzo poważnie brana przez każdego obywatela. Zostały w niej zawarte przepisy obyczajowo-prawne, których zadaniem było regulowanie życia każdej rodziny bojarskiej. Violetta Wiernicka w swojej książce napisała: „Rodzina miała „funkcjonować niczym zakon, którego przeorem był mężczyzna”. Obowiązkiem żony było uznanie zwierzchnictwa męża i radzenie się go we wszystkich sprawach; wpływy kobiet ograniczały się do kuchni i spiżarni. Także dzieci miały uznawać ojca za wyrocznię. Idealną relacją pomiędzy domownikami był „wręcz niewolniczy strach”, czytamy. Patriarchalne społeczeństwo nie dopuszczało, żeby kobieta decydowała o swoim życiu po śmierci męża. Musiała w całości poddać się męskiemu opiekunowi. Mógł to być syn albo inny krewny. W tamtych czasach nieprzyzwoite było, gdy kobieta potrafiła pisać i czytać, dlatego pod żadnym pozorem nie mogła tego robić. Musiała wykonywać wszystkie czynności związane z gospodarstwem domowym, tkać, szyć, gotować oraz prowadzić hodowlę zwierząt. Żona bojara, niezależnie czy był on bogaty czy nie, powinna stanąć przed służącymi, aby mogli brać z niej przykład. Nie można pominąć faktu, że patrzono im na ręce, by gospodarstwo nie było okradzione. Każde resztki materiałów po robótkach ręcznych były skrupulatnie liczone, a następnie chowane pod kluczem. Ważne jest również to, że szycie uchodziło za najważniejszą czynność dla pani domu. Niemiecki dyplomata - Adam Olearius pisał: „Ich głównym zajęciem jest szycie lub haftowanie chusteczek z białej tafty lub sukna lub robienie małych torebek i takich samych zabawek”, czytamy. Osoba z innego kraju nie miała żadnych wątpliwości, że tak właśnie wygląda normalny dzień każdej Rosjanki. Nic dziwnego, ponieważ według „Domostroju” kobieta powinna rozmawiać z gościem jedynie o robótkach ręcznych, które wcześniej wykonała. Według autora tego dzieła - było to jedyne najlepsze i słuszne zajęcie dla żony każdego bojara. W ten sposób świeciła swoją niewieścią cnotą. Według Puszkiriewa na samym końcu było macierzyństwo. Najważniejsze nie były dzieci, a gospodarstwo domowe. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Bajkowe życie przerwał tragiczny wypadek. Oto historia księżnej Monako, Grace Kelly Żona bojara Polka, która sprzeciwiła się patriarchatowi i wprowadziła rewolucję Z książki Violetty Wiernickiej „Polki, które rządziły Kremlem” wynika, że zmianę zaczęła wprowadzać pewna dama znad Wisły. Agafia Gruszecka owładnęła na dobre serce Fiodora III. Zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia, gdy tylko ją zobaczył w cerkwi. Szesnastoletnia szlachcianka szokowała wtedy swoim strojem. Odbiegała od ówczesnych norm i standardów. Nie zakrywała całkowicie swojej twarzy, przez co pokazywała między innymi włosy. W dodatku miała inne obyczaje niż Rosjanki. Przykładem może być fakt, że gdy car przyjechał do jej domu, ona wyszła i otworzyła mu drzwi. Jednak najbardziej zszokowało go to, że ona rozmawiała z nim we własnej sprawie. Nie można pominąć, że była wykształcona. Grała wtedy na klawesynie oraz znała łacinę i rozumiała język francuski. Zakochani pobrali się w 1680 roku. Niedługo po tym zaczęła mocno wpływać na swojego męża. Jej główną uwagą były obyczaje, które według niej były zbyt surowe. Prosiła, aby były zbliżone do tych, które stosowano w Polsce. Zapewniła swobodę swoim szwagierkom, które nie mogły nawet zdecydować o tym co zjedzą na obiad, a nawet w co się ubiorą. Z czasem przekonała Fiodora III do usunięcia długich szat, które zakładali jego dworscy urzędnicy. Później zlikwidowano strzyżenie włosów i bród. Nie dała się również zamykać w komnatach. Wraz z ukochanym uczestniczyła w życiu publicznym. Według informacji, jakie podaje Violetta Wiernicka, urządziła pierwszą w historii uroczystość z okazji imienin. Zaprosiła wtedy wszystkich bojarów. Niestety Agafia nie żyła długo. Zmarła w wieku osiemnastu lat. Jednak jej zmiany nie były odwracalne. Po dwudziestu latach car Piotr I, czyli bart Fiodora III poszedł z reformą o krok dalej. Rozpoczął organizowanie assambleje. Na tych uroczystościach mieli pojawić się wszyscy bojarzy wraz z żonami i córkami. Według Wiernackiej car w pewnym momencie wpadł w szał, gdy jego poddani chcieli za wszelką cenę uniemożliwić żonom oraz córkom uczestnictwo w tych uroczystościach. Jednak każda z kobiet była zachwycona wolnością. Rosjanki nie chciały rezygnować już z emancypacji, która szybko się rozkręcała. ZOBACZ TEŻ: Okrutni, bezlitośni i brutalni... Oto pięciu nieobliczalnych carów Rosji! Żona bojara