Zapytali ją o Romana Polańskiego. Emmanuelle Seigner nie zamierzała dłużej milczeć. Ta reakcja mówi wszystko
Emmanuelle Seigner ponownie stanęła w obronie Romana Polańskiego. Podczas 72. Festiwalu Filmowego w Taorminie, gdzie odebrała nagrodę za całokształt twórczości, aktorka została zapytana o męża i nie pozostawiła miejsca na domysły. Jej słowa padły w czasie, gdy wokół reżysera wciąż toczą się dyskusje związane z oskarżeniami, które od lat budzą emocje w świecie filmu.
Choć wokół Romana Polańskiego od lat nie milkną kontrowersje, jego żona Emmanuelle Seigner nie zamierza dystansować się od reżysera. Podczas pobytu na Sycylii aktorka zabrała głos w sprawie męża i wyraziła wobec niego pełne wsparcie. Emmanuelle Seigner zabrała głos podczas festiwalu w Taorminie Francuska gwiazda była jedną z najważniejszych postaci 72. Festiwalu Filmowego w Taorminie. Organizatorzy uhonorowali ją nagrodą za całokształt osiągnięć artystycznych. Na wydarzeniu towarzyszyła jej córka Morgane, a przed wręczeniem wyróżnienia Seigner spotkała się z przedstawicielami mediów. Rozmowa szybko zeszła jednak z tematów zawodowych na kwestie prywatne. Dziennikarze zapytali aktorkę o jej relację z Romanem Polańskim, z którym tworzy związek od końca lat 80. i pozostaje w małżeństwie od ponad 30 lat. Seigner nie próbowała omijać niewygodnych pytań. Wręcz przeciwnie, zdecydowanie opowiedziała się po stronie męża. W trakcie konferencji podkreśliła, jak postrzega go jako partnera i ojca. "Jestem mu wierna, bo jest bardzo dobrym mężem, bardzo dobrym ojcem i bardzo dobrym człowiekiem", podkreślała. CZYTAJ TEŻ: Michał Wiśniewski przerwał milczenie po rozstaniu. Padły wymowne słowa Roman Polański wciąż mierzy się z konsekwencjami dawnych oskarżeń Jej wypowiedź pojawiła się w kontekście wieloletnich oskarżeń kierowanych pod adresem reżysera. Sprawa, która do dziś budzi największe emocje, rozpoczęła się w Stanach Zjednoczonych w latach 70. W ramach ugody z prokuraturą Polański przyznał się do współżycia z 13-letnią Samanthą Geimer. Jeszcze przed wydaniem wyroku opuścił jednak USA, tłumacząc to obawami dotyczącymi sposobu procedowania jego sprawy przez sąd w Los Angeles. Na przestrzeni kolejnych lat pojawiały się następne zarzuty wobec twórcy filmowego. Wśród kobiet, które publicznie oskarżały Polańskiego, znalazła się brytyjska aktorka Charlotte Lewis. Utrzymywała ona, że została zgwałcona przez reżysera, gdy miała 16 lat. Konsekwencje tych oskarżeń wykraczały poza wymiar sądowy. W związku z narastającymi kontrowersjami Roman Polański został usunięty z Francuskiej Akademii Filmowej odpowiedzialnej za przyznawanie nagród Cezary. W ostatnim czasie nazwisko reżysera ponownie pojawiło się na sądowych wokandach. Miesiąc temu paryski sąd apelacyjny rozpatrywał sprawę związaną z Charlotte Lewis. Aktorka twierdziła, że Polański dopuścił się wobec niej zniesławienia, kiedy zakwestionował jej relację dotyczącą napaści sek*ualnej i określił ją mianem „ohydnego kłamstwa”. Sąd nie podzielił jednak jej argumentacji. Apelacja Lewis została oddalona, a skład orzekający uznał, że słowa reżysera nie stanowiły naruszenia jej czci ani reputacji. Mimo że temat Romana Polańskiego regularnie wraca do debaty publicznej, Emmanuelle Seigner pozostaje konsekwentna w swoich deklaracjach. Jej najnowsza wypowiedź z Taorminy nie pozostawia wątpliwości, że aktorka nadal publicznie staje w obronie męża, podkreślając jego znaczenie w życiu rodzinnym oraz swoje wieloletnie przywiązanie do niego. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Andrzej Piaseczny po latach publicznie przeprosił byłe partnerki. „To było z mojej strony okropne”
Była „Bondem w spódnicy” i superszpiegiem wszech czasów. Córka znanego reżysera zagra polską bohaterkę
Legenda. Bohaterka. Superszpieg. Kobieta, której losy wciąż nie są powszechnie znane. A teraz powstanie o niej film. Krystyna Skarbek była nazywana „Bondem w spódnicy”. Na dużym ekranie wcieli się w nią Morgane Polański, córka legendarnego reżysera. Poznaj niezwykłą historię tej agentki wywiadu.
Morgane Polański, córka Romana Polańskiego i Emmanuelle Seigner, wcieli się w postać Krystyny Skarbek w „The Partisan”. Film opowiada historię jednej z najbardziej odważnych agentek II wojny światowej, znanej również jako Christine Granville. Krystyna Skarbek była pierwszą kobietą-agentką brytyjskiego wywiadu podczas II wojny światowej. Niezwykła odwaga i poświęcenie uczyniły z niej legendę. Morgane Polański: relacja z ojcem i droga do roli Krystyny Skarbek Morgane Polański urodziła się w 1993 roku, była długo oczekiwanym, upragnionym dzieckiem Romana Polańskiego i aktorki Emmanuelle Seigner. Gdy przyszła na świat, jej ojciec był dojrzałym człowiekiem, miał 60 lat. Od najmłodszych lat była związana z kinem, występując w filmach swojego ojca, takich jak „Pianista”, „Oliver Twist”, „Autor widmo”. Nie ukrywała, jak dużo dali jej rodzice, ale też mówiła, że nie mogłaby spojrzeć w lustro, gdyby tylko na nich opierała swoją karierę. Chciała iść własną drogą, także jako aktorka. Dlatego wyjechała z Paryża do Londynu, ukończyła tu prestiżową szkołę aktorską Central School of Speech and Drama. Znana jest między innymi z roli księżniczki Giseli w serialu „Wikingowie”. Reżyseruje filmy krótkometrażowe, założyła firmę producencką. Trzy lata temu odważnie pisała na swoim Instagramie o zmaganiach z uzależnieniem. Mówi, że ma to już za sobą. „Kiedy to piszę, odbiera mi mowę, to dla mnie bardzo emocjonalne. Dotychczas nie opisywałam tutaj tej podróży, ale wydaje mi się, że warto to zrobić dzisiaj. Aby podzielić się nadzieją, gdy ktoś może czuć się bezradny. Aby przypomnieć, że na końcu tunelu zawsze jest światełko (…) że możliwe jest życie w wolności, dzień po dniu”. Dziękowała wszystkim, którzy przez cały ten trudny czas okazywali jej wsparcie. Czytaj także: Prasa huczała od plotek. Co naprawdę łączyło Barbarę Kwiatkowską-Lass i Alaina Delona? Morgane Polański i jej związki z Polską 32-letnia dzisiaj Morgane nie mówi płynnie po polsku, ale odwiedzała rodzinny kraj swojego ojca i chętnie podkreśla swoje polskie korzenie. Przedstawiana jest zresztą jako aktorka francusko-polska, choć od lat mieszka w Londynie. W jednym z wywiadów wyznała, że… kocha pierogi. „Uwielbiam Polskę. Dorastałam z bigosem na Boże Narodzenie i innymi polskimi potrawami. Mój tata gotuje często polskie jedzenie. Jestem w połowie Polką, to jest w mojej krwi”. Z ojcem zawsze miała bardzo mocną relacje, opowiadała, jak czytał jej i bratu książki. Jako czterolatkę zabrał ją do Wiednia, gdzie reżyserował „Bal wampirów”. Morgan była zafascynowana, od tego zaczęła się jej miłość do aktorstwa, gry, teatru. „Bal wampirów” widziała w różnych inscenizacjach tysiące razy, „z każdego miejsca na widowni”, jak wspominała. Aż Roman Polański się z niej śmiał. Przygotowania do roli w „The Partisan” Rola Krystyny Skarbek w filmie „The Partisan” jest dla Morgane Polański wyjątkowym wyzwaniem. To jej pierwsza główna rola filmowa. Aby wiernie oddać postać legendarnej agentki, aktorka przestudiowała dokładnie biografie Skarbek, rozmawiała z historykami. W wywiadach podkreślała, jak bardzo zainspirowała ją odwaga i determinacja Skarbek, co starała się oddać w swojej grze aktorskiej. „Przeczytałam scenariusz i zachwyciłam się tą historią. Krystyna Skarbek jest absolutnie fascynująca. Bardzo mnie to poruszyło, bo jest to prawdziwa historia i nie mogłam uwierzyć, że nigdy wcześniej o niej nie słyszałam. Jak to w ogóle jest możliwe? Pytałam o nią kilka osób w Polsce i też jej historia nie jest powszechnie znana”, mówiła w jednej z rozmów Morgane Polański. Czytaj także: Krystyna Kołodziejczyk odrzuciła zaloty Romana Polańskiego. Nigdy nie żałowała swojej decyzji View oEmbed on the source website Kim była Krystyna Skarbek, bohaterka filmu? Urodziła się 1 maja 1908 roku jako Maria Krystyna Janina Skarbek herbu Awdaniec. Pochodziła z rodziny hrabiego Jerzego Skarbka i jego żony Stefanii z Goldfederów. To dzięki ojcu uwielbiała jazdę konną, wspinaczkę górską, po nim odziedziczyła fantazję i brawurę. Beztroskie życie Krystyny skończyło się wraz z bankructwem i śmiercią ojca. Jako młoda kobieta przeniosła się do Warszawy, żyła życiem artystycznej bohemy, była piękna – miała duże powodzenie. Uroda przeszkadzała jej potem czasami w pracy szpiega – mężczyźni zapamiętywali jej twarz. Poczynania Skarbek wymykały się ogólnie przyjętym normom – jeszcze w latach 30. XX wieku szmuglowała papierosy przez granicę polsko-słowacką. Jednocześnie prowadziła dość bujne życie uczuciowe. Z pierwszym mężem przemysłowcem Gustawem Gettlichem rozwiodła się zaledwie po pół roku. Niedługo później spotkała podróżnika i autora powieści dla młodzieży Jerzego Giżyckiego, który został jej drugim mężem. Wybuch wojny w 1939 roku zastał ich w Kenii. Wyjechali stamtąd do Francji, gdzie doszło do separacji małżonków, a Krystyna przedostała się dalej sama do Wielkiej Brytanii. Czytaj także: Ich romans wstrząsnął środowiskiem artystycznym. On po wszystkim wrócił do rodziny, ona leczyła złamane serce Krążyły legendy o jej brawurze. Gestapo dawało bajońskie sumy za jej głowę Skarbek zgłosiła się do brytyjskiego wywiadu, stając się pierwszą kobietą-agentką SOE (Special Operations Executive). Przyjmując nową tożsamość jako agentka, Krystyna odjęła sobie siedem lat i podawała odtąd za rok urodzenia 1915. Została skierowana na Węgry z zadaniem podjęcia pracy konspiracyjnej, którą wykonywała wspólnie z Andrzejem Kowerskim - przyjacielem jeszcze sprzed wojny. Z Budapesztu trzykrotnie przedostawała się do okupowanej Polski konspiracyjnym szlakiem przez Słowację jako kurierka tatrzańska. Zbierała informacje wywiadowcze, które m.in. pomogły Churchillowi w uściśleniu przewidywanego terminu niemieckiej inwazji na ZSRR. W czerwcu 1940 roku Krystynie udało się odwiedzić w Warszawie matkę, ale nie przekonała jej do ucieczki z okupowanej Polski. Stefania Skarbek zginęła w warszawskim getcie. W lipcu 1944 r. Krystynę zrzucono na spadochronie do francuskich partyzantów w południowej Francji, gdzie m.in. zorganizowała wykupienie z rąk gestapo kilku aresztowanych szefów siatki dywersyjnej „Jockey”. Weszła do siedziby Gestapo i oświadczyła, że jest siostrzenicą brytyjskiego generała Montgomery'ego i że za uwolnienie aresztowanych gwarantuje gestapowcowi życie po wkroczeniu aliantów. Niemiec uwierzył w jej słowa, uwolnił więźniów, a nawet dał pistolet i samochód, którym przejechali na drugą stronę frontu, do aliantów. Podczas wojny krążyły legendy o jej fantazji i brawurze. Potrafiła wiarygodnie opowiadać przeróżne historyjki, wywijała się z najtrudniejszych sytuacji. Działała na terenach okupowanej Polski i Francji, przeprowadzając liczne misje sabotażowe i wywiadowcze. W czasie wojny miała wielu kochanków, działała pod wieloma pseudonimami, Gestapo wyznaczyło za jej głowę ogromną sumę pieniędzy. Czytaj także: Wybrakowana tapeta i fikcyjne małżeństwo. To ona była pierwszą damą matematyki, przyćmić ją mogła jedynie Skłodowska Wychodziła z każdej opresji, zginęła z zazdrości Po wojnie Skarbek została w Londynie. Podobno miała romans z Ianem Flemingiem i to ona jest pierwowzorem postaci Vesper Lynd w powieści o Jamesie Bondzie „Casino Royale”. Nie bardzo potrafiła odnaleźć się w codziennym życiu. Słynna jako szpieg, po wojnie pracowała jako kelnerka, ekspedientka, stewardesa. 15 czerwca 1952 roku została zamordowana przez odrzuconego adoratora, Dennisa Muldowneya, który ugodził ją nożem w hotelu Shelbourne. Została pochowana na cmentarzu St. Mary's w Kensal Green. Krystyna Skarbek nie była do tej pory bohaterką filmową. Miała taki projekt Agnieszka Holland, ale ostatecznie film „Christine: war my love" nie został zrealizowany. „The Partisan” to film biograficzny w reżyserii Jamesa Marquanda, który również napisał scenariusz. Produkcja jest wspólnym przedsięwzięciem polsko-brytyjskim. Oprócz Morgane Polański w filmie występują m.in. Agata Kulesza jako Stefania Skarbek, Piotr Adamczyk, Malcolm McDowell. Polska premiera kinowa zaplanowana jest na 26 września 2025 roku. Czy film spopularyzuje losy niezwykłej Krystyny Skarbek, czy Morgane Polański zagrała ją tak, że rozpali emocje i wyobraźnię widzów? O tym dopiero się przekonamy...
Michał Urbaniak stanął w obronie Polańskiego, internauci nie zostawili na nim suchej nitki. „Zabrzmiało jak rozgrzeszenie"
Słowa jazzmana wywołały ogromną lawinę komentarzy
Michał Urbaniak uchodzi za jednego z najbardziej uznanych muzyków jazzowych w Polsce. Niedawno artysta był gościem podkastu u Żurnalisty. W pewnym momencie wywiad zszedł na temat Romana Polańskiego oraz jego oskarżenia o gwałt. To właśnie wtedy muzyk udzielił odpowiedzi, która przez wiele osób uznawana jest za kontrowersyjną. Burza w sieci po słowach Michała Urbaniaka na temat Romana Polańskiego Przypomnijmy, że Roman Polański został oskarżony o gwałt na 13-latce. Do sytuacji miało dojść w Los Angeles. Słynny reżyser usłyszał wówczas kilka zarzutów. Ostatecznie w ramach ugody artysta przyznał się do stosunku z nieletnią, a pozostałe oskarżenia zostały wycofane. Po wielu latach tę sprawę skomentował Michał Urbaniak, polski jazzman, który podkreślił, że potępia takie zachowania, lecz "rozgrzesza tamto pokolenie". „W tamtych czasach to właściwie do fajniejszych facetów czy coś znaczących, to pchały się młode dziewczynki. Dlatego na przykład Polański, czy tamta generacja (starsza ode mnie nawet) u mnie jest w pewnym sensie rozgrzeszona. Przesadzając może trochę, to tak: nie było komórek, nie było telewizji, nic nie było. Był alkohol i dziewczyny. No i oczywiście dla kogoś albo film, albo muzyka, żeby coś zrobić", powiedział. CZYTAJ TEŻ: Były taneczny partner z programu gorzko o Kaczorowskiej. Nie przebiera w słowach, tak miała go traktować Michał Urbaniak skrytykowany po słowach o Romanie Polańskim Po wywiadzie u Żurnalisty, w sieci zawrzało. Wiele osób odebrało słowa muzyka jako próbę usprawiedliwienia nadużyć wobec nieletnich oraz stanięcie w obronie reżysera. W komentarzach czytamy: „Być może "było, jak było", takie czasy, inny mental, ale… jeżeli dziecko okazuje ci zainteresowanie w tym kontekście, to grzecznie się z tym dzieckiem żegnasz i odchodzisz. Nie ma dla mnie innego wytłumaczenia", „Zabrzmiało jak rozgrzeszenie pedofili", „To, że w tamtych czasach było to normalizowane i usprawiedliwione, nie znaczy ze my teraz musimy to przyjmować ze stoickim spokojem! Dla mnie obrzydliwe, co tu zostało powiedziane", „Dawno nie czułam takiego obrzydzenia słuchając czyjejś wypowiedzi", „Ten fragment nie zachęca. Tłumaczenie obrzydliwe", piszą oburzeni internauci. CZYTAJ RÓWNIEŻ: 20-letnia miss przeżyła chwilę grozy, teraz walczy o życie i zdrowie: „Moje serce przestało działać”
Rola w oscarowym filmie przyniosła mu sławę i… zablokowała karierę na siedem lat. Tak potoczyły się losy legendy PRL-u
Zygmunt Malanowicz to postać, która na trwałe zapisała się w historii polskiego kina. Jego talent doceniano zarówno w kraju, jak i za granicą, jednak paradoksalnie rola, która przyniosła mu największy rozgłos, stała się także źródłem problemów. Przez decyzję władz PRL przez siedem lat nie otrzymał żadnej pierwszoplanowej roli w kinie. [Artykuł aktualizowany 23.o3.25 r.] Zygmunt Malanowicz: początek kariery i przełomowa rola Malanowicz urodził się 4 lutego 1938 roku w Korkożyszkach (obecnie na Litwie). Po wojnie jego rodzina osiedliła się w Polsce. Od młodych lat fascynował się teatrem, a do wyboru aktorstwa zainspirowali go Halina i Jan Machulscy. Po początkowych niepowodzeniach w egzaminach do szkół aktorskich w końcu dostał się do łódzkiej filmówki. Jego wielką szansą okazała się rola Chłopaka w filmie „Nóż w wodzie” (1961) Romana Polańskiego. Produkcja ta stała się pierwszym polskim filmem nominowanym do Oscara i przyniosła Malanowiczowi międzynarodową rozpoznawalność. Niestety, film nie przypadł do gustu władzom PRL, które postrzegały go jako oderwany od socjalistycznych ideałów. Aktor, będący wówczas studentem, nie otrzymał zgody na udział w produkcji, co poskutkowało jego wyrzuceniem z uczelni (choć później pozwolono mu wrócić). Czytaj też: Zygmunt Malanowicz był w głośnym związku z Małgorzatą Potocką, ale swoje demony pokonał u boku innej kobiety Siedem lat bez pierwszoplanowej roli Pomimo sukcesu „Noża w wodzie”, Malanowicz nie otrzymał w kolejnych latach znaczących ról w kinie. Władze PRL skutecznie blokowały jego rozwój w tej dziedzinie. Skupił się więc na teatrze, który stał się dla niego bezpieczną przystanią. Dopiero po siedmiu latach powrócił do kinowego świata, występując w filmach takich reżyserów jak Andrzej Wajda („Polowanie na muchy”) czy Bohdan Poręba („Hubal”). Zygmunt Malanowicz: życie prywatne i walka z demonami Malanowicz przez lata zmagał się z osobistymi problemami, w tym z uzależnieniem od alkoholu, które miało wpływ na jego relacje. Jego dwa pierwsze małżeństwa zakończyły się rozwodem, a burzliwy związek z Małgorzatą Potocką stał się obiektem zainteresowania mediów. Dopiero przy trzeciej żonie, młodszej o 23 lata Dorocie, odnalazł stabilizację. Czytaj też: Polański uczynił z niej gwiazdę, lecz zafundował jej traumę. Jak potoczyły się losy Jolanty Umeckiej? Zygmunt Malanowicz: późniejsze lata W późniejszych latach aktor powrócił do kina, występując m.in. w „Tulipanach” Jacka Borcucha. Do końca życia był aktywny zawodowo, związany z wieloma teatrami. Zygmunt Malanowicz zmarł 4 kwietnia 2021 roku w wieku 83 lat. Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie. Źródła: wiadomosci.radiozet.pl, plejada.pl
Prasa huczała od plotek. Co naprawdę łączyło Barbarę Kwiatkowską-Lass i Alaina Delona?
Plotki o tym romansie były początkiem końca małżeństwa aktorki
Po tym, jak zagrała u boku największego bożyszcza francuskiego kina, plotkowano, że młodziutka polska aktorka zostawi dla niego swojego męża, Romana Polańskiego. Do Alaina Delona wzdychały wówczas miliony kobiet, a jego uwagę na początku lat 60. przykuła właśnie piękna Barbara. Co ich łączyło? Przypominamy historię znajomości artystów. W niedzielę media obiegła smutna informacja o śmierci legendarnego aktora. Śmierć Alaina Delona. Smutne wieści nadeszły nad ranem 18 sierpnia 2024 roku media prasa przekazała smutną wiadomość o śmierci wybitnego artysty, legendy europejskiego kina Alaina Delona. Aktor miał 88 lat. Francuski gwiazdor zmarł w swoim domu, w otoczeniu bliskich. W ostatnich latach mierzył się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Dzieci artysty przekazały komunikat. „Alain Fabien, Anouchka, Anthony i (jego pies) Loubo są głęboko zasmuceni informacją o śmierci ich ojca. Odszedł spokojnie w swoim domu w Douchy, otoczony trójką dzieci i rodziną. (...) Jego rodzina prosi o uszanowanie jego prywatności w tym niezwykle bolesnym czasie żałoby”, napisano. To wielka strata dla artystycznego świata. We Francji Alain Delon był ikoną, symbolem kina. Poniżej przypominamy historię niezwykłej znajomości Barbary Kwiatkowskiej-Lass i Alaina Delona. Jak to się stało, że ich ścieżki się przecięły? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgMD5A3q-05f3f70.jpg" width="1600" height="2067" alt="Alain Fabien Maurice Marcel Delon (b.1935) is a French actor and businessman.,Image: 659370438, License: Rights-managed, Restrictions: Permission required for non-editorial use - Please contact us;, Tylko do edytorialu, Model Release: no, Credit line: Limot / Bridgeman Images – RDA / Forum" title="Portrait of French Actor Alain Delon, c.1960 (b/w photo)" /> Barbara Kwiatkowska-Lass: kariera aktorska Barbara Kwiatkowska miała zaledwie 16 lat, gdy rozpoczęła pracę na planie „Ewa chce spać” w reżyserii Tadeusza Chmielewskiego. Była młoda, niedoświadczona, wrażliwa i nieśmiała. Dostała tę rolę w połowie lat 50., gdy uczęszczała do jednej z warszawskich szkół baletowych. Podczas pracy na planie poznała Romana Polańskiego. Młody reżyser z miejsca się w niej zauroczył, po latach wspominał, że była jedną z najpiękniejszych dziewczyn, jakie kiedykolwiek widział. Ona na początku traktowała go jak przyjaciela i powiernika. Zauroczony Barbarą Kwiatkowską trwał przy niej i cierpliwie słuchał, aż w końcu ich przyjaźń przerodziła się w miłość. Czytaj też: Monika Richardson wspomina śmierć matki. „Jej odejście sprawiło, że jest mi łatwiej Kiedy zostali parą, Polański za cel obrał sobie uczynienie ze swojej ukochanej gwiazdy kina, stał się jej agentem i osiągnął na tym polu niemały sukces. Po roli, którą zorganizował jej u Andrzeja Munka w filmie „Zezowate szczęście”, Polacy pokochali młodą aktorkę. W międzyczasie para postanowiła się pobrać, a po ślubie ruszyli na podbój kina europejskiego. Film Munka z udziałem aktorki został zaprezentowany na festiwalu w Cannes w ramach konkursu. Kiedy francuski reżyser René Clément i jego najnowsze aktorskie odkrycie - przystojny i utalentowany Alain Delon zobaczyli Polkę na ekranie, oboje byli pod jej wielkim urokiem. Clémentowi bardzo zależało, aby w jego kolejnym filmie u boku Delona wystąpiła właśnie Kwiatkowska. Dla polskiej aktorki był to propozycja nie do odrzucenia, choć podobno na prośbę reżysera i producentów poproszona została o zmianę nazwiska, na takie, które będzie łatwiejsze do wymówienia. Stąd wziął się wymyślony przez nią drugi człon - Lass, który miał jej się kojarzyć z lasem w jej rodzinnych stronach. Wówczas w 1961 roku zmienione na potrzeby środowiska filmowego nazwisko aktorki po raz pierwszy pojawiło się na afiszu promującym film "Quelle joie de vivre" ("Co za radość żyć") tuż obok nazwiska Alaina Delona. Barbara Kwiatkowska-Lass w filmie z Alainem Delonem We Francji był wschodzącą gwiazdą, wkrótce okaże się, że nie było tam większego idola niż on, kobiety miały obsesję na jego punkcie. Sławę przyniósł mu film „W pełnym słońcu”, niedługo po nim wystąpił w kolejnej produkcji u boku polskiej aktorki. Miał urodę prawdziwego amanta i naturę narcyza. Jedna z żon Delona, aktorka Mireille Darc mówiła, że budziła się w nocy tylko po to, by popatrzeć, jak leży u jej boku. On z kolei lubił mówić, że przez całe życie miał nad łóżkiem zdjęcie tylko jednego aktora – samego siebie. Film, w którym Barbara Kwiatkowska-Lass zagrała u boku Delona, przyniósł jej kolejne propozycje pracy za granicą, a także spore honorarium, dzięki któremu Roman Polański kupił sobie czerwony kabriolet. Pojechał nim do Polski, by zacząć prace na planie filmu „Nóż w wodzie”. Wtedy jeszcze nie wiedział, że po jego małżeństwie z Barbarą pozostanie mu wkrótce tylko ten samochód. Czytaj także: Leonard Cohen i Marianne Ihlen. Muza od pierwszego wejrzenia... Barbara Kwiatkowska-Lass i Alain Delon: romans, którego nie było Duet pięknej Polki i przystojnego Francuza wywołał prawdziwy zachwyt. Aktorzy tworzyli na ekranie tak udaną parę, że do pełni sukcesu filmu brakowało tylko tego, żeby naprawdę się nią stali... Do Romana Polańskiego zaczęły docierać pogłoski o tym, że jego żonę uwiódł największy amant francuskiego kina, a ona nie zdołała się temu oprzeć. Fani filmu "Co za radość żyć" piali z zachwytu, słysząc te same wiadomości, tymczasem główni zainteresowani nie potwierdzali i nie dementowali plotek. René Clément nie mógł być bardziej zadowolony z obrotu spraw, wiedział bowiem, że jego film sprzeda się przez romans. Romans, którego nie było, ale to był niewielki szczegół w porównaniu do zainteresowania, jakie wywołał aktorki duet. Plotki o Delonie i Kwiatkowskiej-Lass były początkiem końca małżeństwa aktorki z Romanem Polańskim, ale to nie relacja z francuską gwiazdą kina stanęła na przeszkodzie ich związkowi. Zobacz też: Tadeusz Pluciński i Jolanta Wołłejko: była jego czwartą, ostatnią żoną. Po rozwodzie zostali przyjaciółmi <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgGILx64-bd996ca.jpg" width="2183" height="1600" alt="Che gioia vivere Year : 1961 France / Italy Director : Rene Clement Alain Delon Barbara Lass Restricted to editorial use. See caption for more information about restrictions. It is forbidden to reproduce the photograph out of context of the promotion of the film. It must be credited to the Film Company and/or the photographer assigned by or authorized by/allowed on the set by the Film Company. Restricted to Editorial Use. Photo12 does not grant publicity rights of the persons represented." title="Che gioia vivere" /> Barbara Kwiatkowska-Lass: to nie dla Delona zostawiła swojego męża Wszystko zmieniło się, gdy po zakończeniu prac nad filmem z Delonem w 1962 roku polska aktorka trafiła na plan „Rififi w Tokio” w Rzymie. Tam poznała swojego filmowego partnera, Karlheinza Böhma. Austriacki aktor był wtedy prawdziwą sławą, wzdychały do niego kobiety z całej Europy. Jego urokowi nie oparła się także Barbara Lass. Cały swój wolny czas spędzała w towarzystwie austriackiego amanta. Kiedy wiedziała, że zakochała się w nim na dobre, postanowiła zakończyć swoje małżeństwo z Polańskim. Wysłała mu list, w którym poinformowała, że "spotkała miłość swojego życia". Ostatnia aktualizacja na Viva.pl i FB, 18.08.2024 r. Artykuł aktualizowany na VIVA! Historie 19.08.2024 r.
Roman Polański – reżyser, aktor i producent filmowy
Pod jego batutą powstały oscarowe produkcje
Roman Polański jako reżyser nie boi się trudnych tematów. Wyrastając w tradycji kina moralnego niepokoju, tworzy obrazy przepełniające refleksją i podszyte lękiem. W jego filmach dominują motywy wyobcowania i zbrodni. Jest mistrzem tworzenia nastroju grozy, w czym pomagają mu wybitni kompozytorzy, uzupełniając jego wizję odpowiednią ścieżkę dźwiękową. Prywatnie jest to postać niebagatelna i kontrowersyjna, z dużym bagażem traumatycznych doświadczeń. Spis treści: Skrócona biografia reżysera Debiut z nominacją do Oscara Najlepsze filmy Romana Polańskiego Skrócona biografia reżysera Roman Polański urodził się 18 sierpnia 1933 r. w Paryżu jako Raymond Thierry Liebling. Jego ojciec, Mojżesz Liebling był Polakiem żydowskiego pochodzenia, matka – Bella – miała pochodzenie rosyjskie. W 1937 r. cała rodzina – ojciec, matka, Roman i jego przyrodnia siostra Annette, przeprowadzili się do Krakowa, aby ochronić się przed nastrojami antysemickimi we Francji. Tam zastała ich wojna. Dzieciństwo w czasie II wojny światowej Kiedy rozpoczęły się wywózki Żydów do Auschwitz, ojciec ukrył go poza murami getta. Niestety chłopak musiał sobie radzić sam. Ojciec został wywieziony do obozu w Mauthausen-Gusen, a matka zginęła w Oświęcimiu. Po wojnie przyszły reżyser został odnaleziony we wsi Wysoka koło Wadowic przez wuja, a później ojca, który przeżył obóz koncentracyjny. Również jego siostra Annette przetrwała wojnę, po czym wyemigrowała do Francji. W 1946 r. jego ojciec ożenił się z Wandą Zajączkowską i zmienił nazwisko na Polański. To nazwisko przyjął także Roman, chociaż już od tego czasu nie mieszkali razem. Jego talent aktorski ujawnił się dzięki kontaktom z Marią Biliżanką, dyrektorką dziecięcego teatru w Krakowie. W dorosłym życiu punktem przełomowym okazała się rola Mundka w filmie „Pokolenie” (1954) – debiucie fabularnym Andrzeja Wajdy. View oEmbed on the source website Studia na Akademii Filmowej w Łodzi W 1954 r. dwudziestoletni Roman Polański rozpoczął studia reżyserskie na łódzkiej „filmówce”. To tam poznał swoją pierwszą żonę Barbarę Lass–Kwiatkowską – popularną polską aktorkę z lat 50. Wzięli ślub w 1959 r., jednak ich związek skończył się rozwodem już trzy lata później – po tym, jak na jaw wyszedł romans Barbary z austriackim aktorem. W tym czasie reżyser mieszkał częściowo we Francji, a częściowo w Wielkiej Brytanii. W czasach studenckich powstały świetne etiudy filmowe, takie jak „Dwaj ludzie z szafą” (1958). To irracjonalna opowieść o odmienności i potrzebie odnalezienia się w społeczeństwie. Dwóch mężczyzn wyłania się z morza, taszcząc pokaźnych rozmiarów szafę z lustrem. W filmie pojawia się Roman Polański w roli chuligana, którego stać tylko na bezpodstawną przemoc. View oEmbed on the source website Okres amerykański Romana Polańskiego Na planie filmu „Nieustraszeni pogromcy wampirów” w 1967 r. Roman poznał Sharon Tate. Amerykańska aktorka skradła mu serce i już rok później zamieszkali razem w Hollywood. Do Los Angeles przeprowadził się z nim także Krzysztof Komeda, z którym już wtedy współpracował przy realizacji filmów. Zaledwie trzy lata później w jego życiu wydarzyła się ogromna tragedia. Kiedy reżyser przebywał w Europie w związku z promocją filmu „Dziecko Rosemery” (1968), do willi w Kalifornii wtargnęli członkowie sekty Charlesa Mansona. Będąca w zaawansowanej ciąży Sharon Tate i trójka ich wspólnych przyjaciół zostali brutalnie zamordowani. Wydarzenia te odbiły się na zdrowiu reżysera. O zabójstwie w willi Polańskiego powstał film Quentina Tarantino „Pewnego razu... w Hollywood”. View oEmbed on the source website Kolejnym głośnym epizodem w życiu reżysera była sprawa o gwałt na trzynastoletniej modelce, Samancie Gailley. Polański wykonywał dla niej sesję zdjęciową na zlecenie magazynu Voque Hommes w 1977 r. Tuż przed ostatecznym wyrokiem sądu, zdecydował się na ucieczkę ze Stanów. Znalazł azyl w Szwajcarii, a dzięki wsparciu ze strony francuskiego reżysera i producenta filmowego Claude'a Berriego, wrócił do reżyserowania filmów. W 1981 r. wrócił na chwilę do Polski, jednak zaraz po ogłoszeniu stanu wojennego, wyemigrował na stałe do Paryża. Debiut z nominacją do Oscara Pierwszym pełnometrażowym filmem Romana Polańskiego jest „Nóż w wodzie” (1961) – dramat psychologiczny rozgrywający się na Mazurach. Podczas podróży na wakacje młode małżeństwo (Leon Niemczyk i Jolanta Umecka) spotyka tajemniczego autostopowicza (w tej roli Zygmunt Malanowicz zdubbingowany prze Romana Polańskiego). Chłopak wzbudza zainteresowanie Andrzeja i Krystyny, więc postanawiają zaprosić go na wspólny rejs. Na jachcie dochodzi do słownych potyczek pomiędzy wysoko postawionym dziennikarzem sportowym a chłopakiem bez pozycji społecznej, który odpowiada zawadiacko, bawiąc się nożem sprężynowym. Scenariusz do filmu jest wynikiem współpracy Romana Polańskiego, Jerzego Skolimowskiego i Jakuba Goldberga. Pełną dramatyzmu muzykę skomponował Krzysztof Komeda. Monochromatyczna drama zdobyła Nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej na MFF w Wenecji w 1962 r., Złotą Kaczkę w 1963 r. i nominację do Oscara w 1964 r. View oEmbed on the source website Najlepsze filmy Romana Polańskiego Poniżej tylko kilka z wielu tytułów w reżyserii Romana Polańskiego, które od II połowy XX wieku budują historię światowego kina. Dziecko Rosemary (1968) – horror psychologiczny z wątkiem satanistycznym Rosemary Woodhouse (Mia Farrow) zachodzi w ciążę w tajemniczych okolicznościach. Pamięta, że zjadła deser od sąsiadów, po którym nie czuła się najlepiej. W stanie błogosławionym doświadcza nietypowych objawów – jest blada, chuda i ma apetyt na krwiste mięso. Jej przyjaciel Hutch (Maurice Evans) podejrzewa działanie czarnej magii, ale kiedy zaczyna bardziej przyglądać się sprawie, zapada w śpiączkę i umiera. W kręgu osób, którym Rosemary coraz mniej ufa, są jej sąsiedzi, mąż (John Cassavetes) i lekarz prowadzący ciążę (Ralph Bellamy jako dr Abraham Sapirstein). Ruth Gordon, grająca sąsiadkę Minnie Castevet, została nagrodzona Oscarem i Złotym Globem w 1969 r. Obraz zasłynął także z doskonałej ścieżki dźwiękowej autorstwa Krzysztofa Komedy, w której wielokrotnie powraca motyw kołysanki nuconej przez główną bohaterkę. View oEmbed on the source website Zobacz także: Najlepsze filmy o egzorcyzmach i opętaniach Chinatown (1974) – kryminał w stylu neo-noir Chinatown to dzielnica Los Angeles, w której prywatny detektyw Jake Gittes (Jack Nicholson) ma do rozwiązania z pozoru błahą sprawę. Evelyn Mulwray (Faye Dunaway) zwraca się do niego z podejrzeniem zdrady ze strony jej męża, Hollisa (Darrel Zewrling). Jednak wszystko się komplikuje, kiedy prowadzący śledztwo wraca z wykonanymi fotografiami i okazuje się, ze prawdziwa Evelyn nic nie wie o zleceniu. Zagłębiając się w sprawę Gittes odkrywa rodzinny sekret powiązany z jej ojcem Noahem Crossem (John Huston). W 1975 r. film zdobył Oscara za scenariusz autorstwa Roberta Towne'a i cztery Złote Globy – jako najlepszy dramat, za scenariusz, reżyserię i kreację aktorską w wykonaniu Jacka Nicholsona. View oEmbed on the source website Lokator (1976) – film grozy utrzymujący suspens na najwyższym poziomie Polak mieszkający w Paryżu o nazwisku Trelkovsky (Roman Polański) wprowadza się do mieszkania po samobójczyni. Chociaż żywi dobre intencje, nowi sąsiedzi zachowują wobec niego niezrozumiały dystans. Zmienia się także zachowanie dziewczyny, z którą zaczyna się spotykać (w roli Stelli wystąpiła Isabelle Adjani). Wkrótce traci kontakt ze światem, przejmując emocje poprzedniej lokatorki mieszkania. Film „Lokator” powstał w reżyserii Romana Polańskiego na podstawie powieści Rolanda Topora. Był nominowany do Złotej Palmy w Cannes w 1976 r. View oEmbed on the source website Tess (1979) – melodramat kostiumowy o kobiecej hańbie „Tess” to poruszająca historia dziewczyny (Nastassja Kinski jako Tess), którą rodzina wysyła do bogatszego domu, aby zapewnić jej lepszą przyszłość. Niestety okazuje, że Tess wpada w tarapaty, zachodząc w ciążę ze swoim domniemanym kuzynem Alekiem (Leigh Lawson). Dziecko umiera, a ksiądz odmawia pochówku z uwagi na nieprawy związek. Tess opuszcza willę i wyrusza na tułaczkę. Znajduje schronienie na farmie, gdzie zatrudnia się jako mleczarka. Tam poznaje Angela (Peter Firth) i zakochuje się w nim z wzajemnością. Jednak jej historia nie jest skazana na szczęśliwy koniec. Gdy na jaw wychodzi prawda o dziecku, Angel wpada w złość i opuszcza świeżo poślubioną małżonkę. Obraz Polańskiego powstał w oparciu o książkę „Tessa d'Urberville” Thomasa Hardy'ego. W 1981 r. został nagrodzony trzema Oscarami za scenografię, kostiumy i zdjęcia. View oEmbed on the source website Pianista (2002) – przeszywająca biografia Władysława Szpilmana Film opowiada o życiu wybitnego polskiego pianisty żydowskiego pochodzenia, który przeżył koszmar II wojny światowej (w tej roli Adrien Brody). Władysław Szpilman w 1940 r. razem z rodziną zostaje zamknięty w getcie warszawskim. Gra „do kotleta” w klubie na bogatych Żydów, a gdy zostaje wprowadzony plan „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej”, stopniowo traci rodzinę i bliskich. Genialny pianista ukrywa się w opustoszałym getcie, żywiąc się znalezionym resztkami jedzenia. Udaje mu się przetrwać wojnę dzięki pomocy kapitana Wehrmachtu Wilma Hosenfelda. Biografia pianisty została okrzyknięta dziełem wybitnym. W 1981 r. film zdobył trzy Oscary – za rolę pierwszoplanową w wykonaniu Adriena Brody'ego, scenariusz na podstawie autobiografii Szpilmana i reżyserię Romana Polańskiego. Kadry uzupełnia mistrzowska muzyka Wojciecha Kilara. Ten tytuł zajmuje także trzecie miejsce w naszym rankingu filmów na faktach. View oEmbed on the source website Autor widmo (2010) – thriller polityczny Piszący anonimowo ghostwriter (Ewan McGregor) zostaje wynajęty do napisania autobiografii byłego premiera Wielkiej Brytanii, Adama Langa (Pierce Brosnan). Przejmuje pracę po swoim poprzedniku, który zginął w tajemniczych okolicznościach. Podczas zbierania materiałów w rezydencji w Old Haven na wybrzeżu Anglii, wychodzą na jaw powiązania byłego premiera z CIA. Okazuje się, że jego poprzednik również wpadł na ten trop. Czy obecnego pisarza czeka podobny koniec? Film otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia na festiwalu Berlinale w 2010 r. i polskiego Orła w 2011 r. – jako najlepszy film europejski. View oEmbed on the source website
Krystyna Kołodziejczyk odrzuciła zaloty Romana Polańskiego. Nigdy nie żałowała swojej decyzji
"Życzliwy, uśmiechnięty, serdeczny" mówiła o reżyserze
W czasach młodości Krystyna Kołodziejczyk nie mogła opędzić się od adoratorów. Niespotykana uroda i piękne, słowiańskie blond włosy sprawiały, że mężczyźni nie mogli oprzeć się jej urokowi. Wśród nich był również jeden z najlepszych reżyserów na świecie, sam Roman Polański. Co ciekawe, to Kołodziejczyk dała mu kosza! [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 13.09.2024 r.] Krystyna Kołodziejczyk miała wielu adoratorów Odeszła w 2021 roku, jednak jej rolę Heleny Koniuszkowej ze „Zmienników” cała Polska zapamięta na zawsze. To wtedy mężczyźni wzdychali do pięknej blondynki, której serce trudno było zdobyć. 20-letnia Krysia, studentka łódzkiej filmówki poznała 26-letniego Romana Polańskiego, który miał nakręcić dla niej sceny kamerowe. Od tego się dopiero zaczęło… <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgnUmyBf-07022b5.jpg" width="2632" height="1600" alt="1977. Kadr z filmu "Sam na sam" w rezyserii Andrzeja Kostenki, n/z Krystyna Kolodziejczyk.,Image: 429155317, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Cena minimalna 50 PLN, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu ''Sam na sam"" /> Krystyna Kołodziejczyk, kadr z filmu "Sam na sam", 1977 Roman Polański i Krystyna Kołodziejczyk: historia miłości Dzięki współpracy z Polańskim Krystyna Kołodziejczyk zdobyła wymarzony studencki indeks. Spełniło się jej marzenie, on zaś… marzył o niej! "Końcowa opinia komisji egzaminacyjnej brzmiała: 'Młodziutka, niezmanierowana, nic nie umie, z iskrą bożą'. To oznaczało przyjęcie mnie do szkoły" - wspominała w wywiadzie dla portalu Pisarze.pl. Polański zakochał się bez pamięci i bardzo zabiegał o jej względy. Kołodziejczyk nie była wtedy jeszcze gotowa na miłość i nadmiar amorów, zwłaszcza że zainteresowanych nie brakowało. Chciała skupić się na sobie i wymarzonych studiach, które właśnie rozpoczęła. "Chyba było we mnie więcej miłości do aktorstwa niż do mężczyzn" - wyznała w wywiadzie, wspominając młodość. Polański nie dawał za wygraną, a koleżanki namawiały Kołodziejczyk, aby dała mu szansę. Ta bardzo lubiła młodego reżysera, ale zupełnie nie w kontekście romantycznym. To nie był ten moment i niestety odrzuciła jego zaloty. ZOBACZ TAKŻE: Ich romans wstrząsnął środowiskiem artystycznym. On po wszystkim wrócił do rodziny, ona leczyła złamane serce Polański się nie poddawał Roman Polański, któremu niewiele kobiet potrafiło odmówić, twardo stawał do walki o względy Kołodziejczyk. Kiedy jednak ta przez wiele miesięcy nie dawała się przekonać, postanowił poszukać szczęścia gdzie indziej. Nigdy jednak nie zapomniał o swoim uczuciu i sympatii do pięknej aktorki. Kiedy przyjeżdżał do Polski, zawsze spotykali się na kawę i długo rozmawiali. To właśnie Polański załatwił jej rolę w „Zmiennikach”, którzy bez wątpienia przynieśli jej największą rozpoznawalność. Roman Polański, 13.08.1983 rok "Koniuszkowa stała się moją popisową rolą. Do dziś mnie po niej rozpoznają... A przysłużył się do tego Roman Polański. To on zaprowadził mnie do Barei, który gdy tylko mnie zobaczył, stwierdził, że takiej właśnie baby szukał" - opowiadała aktorka. Przyjaźnili się do końca, a ona nigdy nie żałowała, że nie rozwinęło się między nimi nic romantycznego. Ceniła sobie jego wsparcie, dobry humor i towarzystwo.
Duża różnica wieku i skandal w tle. Trudna miłość Emmanuelle Seigner i Romana Polańskiego
Francuska artystka obchodzi dziś 57. urodziny
Mało kto wierzył, że to uczucie przetrwa próbę czasu. Z pozoru niewiele ich łączyło. On – nagradzany na świecie reżyser, skandalista otoczony aurą tajemnicy. Ona – aktorka i piosenkarka, zawsze lojalnie wspierająca męża. A jednak od trzydziestu lat są nierozłączni... „Mamy bardzo różne charaktery, ale pomimo to nasze małżeństwo funkcjonuje”, mówiła w wywiadzie. Roman Polański i Emmanuelle Seigner to jedna z par, które określa się mianem „na dobre i na złe”. Jak rozwinęła się ich relacja? Z okazji urodzin aktorki, przypominamy ich historię miłości. View Ediplayer on the source website Emmanuelle Seigner i Roman Polański: historia miłości Kiedy się poznali, ona miała 20 lat, a on 53. Seigner miała za sobą udany debiut w filmie Rok meduzy i kilka mniejszych ról, a Polański pracował nad filmem Piraci. To szef castingu przedstawił reżyserowi młodą francuską aktorkę. Pierwsze spotkanie zrobiło wrażenie na Emmanuelle. „Roman był inny niż mężczyźni, których znałam. Dowcipny, charyzmatyczny, błyskotliwy, miał ogromny apetyt na życie, zaskakiwał mnie na każdym kroku”, mówiła w wywiadzie z magazynem VIVA! w 2013 roku. „Imponował mi wiedzą i intelektem, a równocześnie instynktownie czułam, że to ktoś, na kim można polegać. Pamiętam naszą pierwszą podróż do Polski, spotkanie z jego przyjaciółmi. Niektórych nie widział od lat, ale widać było, jak bardzo są mu bliscy. Właśnie taki jest Roman, nieufny, wrażliwy i czujny, ale jeśli już ktoś pozyska jego serce, to na zawsze. Pod warunkiem, że go nie zawiedzie”, dodała wtedy. Polański szybko zrozumiał, że Emmanuelle jest kobietą jego życia. „Zakochał się w niej do szaleństwa. Pamiętam, jak z planu Piratów wyrywał się do Paryża, żeby się z nią spotkać. Mówił, że teraz wszystko jest nieważne, liczy się tylko Emmanuelle. Gdy nam ją przedstawił, wydawała się nieśmiała”, wspominała Krystyna Cierniak, żona Janusza Morgensterna – przyjaciela Romana Polańskiego. [cytat za kobieta.pl]. Kiedy ujawniono, że są razem, w prasie zawrzało. Ich relacji nie dawano żadnych szans, pisano o zbyt dużej różnicy wieku, wypominano poprzednie małżeństwa reżysera (z Barbarą Kwiatkowską i Sharon tate), a zarzuty, jakie ciążyły nad filmowcem, miały być ostatecznym powodem rozstania. Para udowodniła jednak, że to jedynie błędne domysły. W 1988 roku Seigner zagrała we Franticu Polańskiego i wciąż uważa tę rolę za najlepszą w swojej karierze. Zaraz po zakończeniu zdjęć otrzymała korzystną propozycję, ale ją odrzuciła. „[...] popełniłam głupstwo po nakręceniu Frantica, kiedy wytwórnia Warner zaproponowała mi kontrakt. Zamiast do Hollywood wolałam pojechać na wakacje z Romanem. Jako 20-latka byłam beztroska, nie doceniłam szansy”, tłumaczyła VIVIE! w 2010 roku. „W sumie jednak nie żałuję, że jakieś filmy przeszły mi koło nosa. Nigdy nie byłam aktorką na pełny etat, nie umiem pracować bez przerwy [...] Muszę mieć trochę luzu, kręcenie filmów to nudne zajęcie, wolę muzykę”, dodała. Seigner wydała cztery albumy muzyczne – w 2007 roku Ultra Orange & Emmanuelle, w 2010 kontrowersyjną płytę Dingue, cztery lata później krążek Distant Lover, a w 2019 Diabolique (as L'épée). ZOBACZ TEŻ: Podczas jednego z rejsów cudem uniknęli śmierci. Wojciech Gąssowski i Małgorzata Potocka zostali zaatakowani przez terrorystów Emmanuelle Seigner i Roman Polański w 1994 roku Emmanuelle Seigner i Roman Polański w 1994 roku Emmanuelle Seigner i Roman Polański: ślub, życie rodzinne Na ślub zdecydowali się po pięciu latach znajomości. „Dla mnie rodzina i dom są czymś bardzo ważnym, dają oparcie w życiu. Taki model wyniosłam z domu rodzinnego. [...] Dobrze poznałam Romana, zanim się pobraliśmy. Przed ślubem mieszkaliśmy razem przez kilka lat i przekonałam się, że jest najlepszą osobą do stworzenia rodziny. Jest solidnym partnerem i bardzo czułym ojcem. Mimo różnicy wieku nigdy nie traktował mnie jak swojej podopiecznej, w naszym związku panuje absolutna równość”, zdradziła Seigner w wywiadzie z magazynem VIVA! w 2010 roku. Na początku Roman Polański nie chciał dzieci. Obawiał się rodzicielstwa i wszystkiego co z nim związane, a podstawą takich obaw było przykre, wręcz dramatyczne doświadczenie z przeszłości. Druga żona reżysera, Sharon Tate, była w ósmym miesiącu ciąży, gdy została brutalnie zamordowana przez członków sekty Charlesa Mansona. To był 1969 rok. Minęło wiele lat, zanim filmowiec zdecydował, że chce być ojcem. W 1993 roku para powitała na świecie córkę Morgane, a pięć lat później urodził się ich syn Elvis. Poszli w ślady rodziców, zagrali nawet małe role w filmach słynnego ojca. Jednak to Morgane bardziej zainteresowała się sztuką filmową. W ostatnich latach wcielała się w postać księżniczki Giseli w popularnym serialu Wikingowie, a w 2019 roku wzięła udział w filmie Oficer i szpieg. W 2016 zadebiutowała jako reżyserka krótkometrażowym thrillerem The Understudy. Jako rodzice Seigner i Polański zapewnili dzieciom sporo wolności, ale wymagają od nich samodzielności i odpowiedzialności. Zawsze służą im dobrą radą, ale nie pozwalają na zbyt wiele. Sama Emmanuelle przyznała w wywiadzie sprzed lat, że nie jest mamą-koleżanką. „Uważam, że muszą być granice. W domu panuje określona dyscyplina”. Czytaj też: Kalina Jędrusik traktowała ją jak przyszywaną córkę. Aleksandra Wierzbicka jest jedyną spadkobierczynią artystki Emmanuelle Seigner i Roman Polański: praca, wspólne filmy Roman Polański studiował reżyserię w PWSF w Łodzi. Zadebiutował głośnym filmem Nóż w wodzie z 1962 roku, za który otrzymał nominację do Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny. Uważa się, że jest specjalistą w gatunku thrillerów psychologicznych, jak Wstręt czy Autor widmo, ale widzowie i krytycy docenili również horror Dziecko Rosemary i dramat wojenny Pianista, który przyniósł Polańskiemu Oscara za najlepszą reżyserię. Polański często angażuje żonę do swoich filmów. W 1992 roku zagrała w jego Gorzkich godach, w 1999 roku w Dziewiątych wrotach u boku Johnny’ego Deppa, w 2007 wcieliła się w rolę Vandy w filmie Wenus w futrze, cztery lata później w produkcji Prawdziwa historia, a w 2019 dołączyła do obsady Oficera i szpiega. Jak wyznała w rozmowie z VIVĄ! kilka lat temu, praca z mężem wygląda „gorzej niż z kimś obcym”. „Bo wstydzimy się obnażyć psychicznie przed człowiekiem, z którym żyjemy na co dzień. Roman jest wielkim reżyserem i perfekcjonistą, wie, czego chce. Jest twardy na planie, nigdy mnie nie rozpieszczał”, wyznała aktorka. View Burdaffi on the source website Emmanuelle Seigner i Roman Polański na festiwalu w Cannes, 2013 rok Emmanuelle Seigner broni Romana Polańskiego Życie pary zmieniło się raz na zawsze w 2009 roku, kiedy Roman Polański został zatrzymany na lotnisku w Zurychu. Powodem zatrzymania reżysera był amerykański nakaz aresztowania, wydany w związku ze sprawą z 1977 roku. Oskarżono go wówczas o gwałt 13-letniej modelki Samanthy Geimer. Polański przyznał się do niektórych stawianych mu zarzutów w zamian za oddalenie innych, jednak opuścił USA w obawie, że sędzia nie dotrzyma warunków ugody. Przez kolejne 33 lata nie przekraczał granic Europy. W areszcie spędził dziewięć tygodni, a Emmanuelle zawiesiła wtedy karierę filmową i muzyczną, chociaż zbliżała się premiera jej płyty Dingue. „Odkąd go znam, jest nieskazitelnym człowiekiem”, zapewniała w wywiadach. Podobno to dzięki jej staraniom szwajcarski sąd zgodził się na zmianę kary z więzienia na areszt domowy. Polański przez dziewięć miesięcy był zamknięty w willi w Gstaad, aż ostatecznie władze Szwajcarii odmówiły ekstradycji reżysera do USA, dzięki czemu odzyskał wolność. Emmanuelle Seigner niechętnie rozmawia na ten temat, ale w jednym z wywiadów podkreśliła, że wspiera męża całą sobą. „Człowiek, którego znam, nie ma nic wspólnego z postacią przedstawioną w gazetach. Nie opisują mężczyzny, w którym się zakochałam i za którego wyszłam za mąż. Moja własna prawda wygląda tak, że Roman był zawsze wspaniałym mężem i ojcem”, mówiła przed laty francuskiemu Elle. W 2020 roku, po skandalu na gali Cezarów – gdy ogłoszono, że nagrodę za reżyserię otrzymał Polański, kilka aktorek wyszło z sali – Seigner odniosła się do oskarżeń na swoim Instagramie. „Cała afera jest oparta na kłamstwach szalonych histeryczek, które chcą zostać sławne”, stwierdziła. Szybko usunęła zarówno post, jak i całe konto, ale screeny pozostały w sieci. Wcześniej, w 2018 roku, opublikowała w gazecie Le Journal du Dimanche list otwarty do Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej. „Nie mogę zignorować faktu, że kilka tygodni temu Akademia wyrzuciła ze swojego grona mojego męża, Romana Polańskiego, próbując zachować się zgodnie z tymczasową modą. Ta sama Akademia, która w 2002 roku nagrodziła go Oscarem za Pianistę. Cóż za przedziwny przypadek amnezji”, pisała aktorka, dodając, że nie przyjmie propozycji Akademii i nie dołączy jako nowa członkini do osób, wybierających laureatów Oscarów. ZOBACZ TEŻ: Największą sławę zyskał dzięki serialowi M jak miłość. Gdy Kacper Kuszewski odchodził z produkcji, nie krył goryczy Emmanuelle Seigner o związku z Romanem Polańskim Roman Polański od kilku lat mieszka i tworzy we Francji i w Szwajcarii, czasami odwiedza Polskę. Wciąż jest obecny w świecie filmu. W wywiadzie z australijskim portalem SBS w 2017 roku Seigner mówiła: „Nie robi kina dla starszych ludzi. Jest coś nowego w jego filmach. Jest po prostu jednym z największych”. Aktorka nie widzi nic złego w tym, że mąż nie może pracować w USA. „Zdarzało się, że świetni reżyserzy byli wciągani w hollywoodzką maszynę, tracąc duszę i tożsamość. Więc może lepiej się stało, że Romana to nie spotka”. Związki artystów bywają trudne, ale relacja Seigner i Polańskiego jest dowodem, że wszystko jest możliwe. „Na pewno prościej byłoby mieć męża hydraulika. Artysta przeżywa swoje twórcze niepokoje, więc muszę być wyrozumiała. Roman też znosi moje humory. Mamy bardzo różne charaktery, ale mimo to nasze małżeństwo funkcjonuje”, przyznała aktorka w rozmowie z VIVĄ! w 2010 roku. „Nasze małżeństwo oparte jest na miłości, prawdziwej i głębokiej, która z czasem potrafiła ewoluować. Na początku nasz związek był wybuchowy jak szampan, dzisiaj przypomina dobre wino, które nabrało mocy i szlachetności”, tłumaczyła trzy lata później. „Miłość wymaga zaufania i szacunku. Roman i ja ufamy sobie. [...] Szanuję jego wolność, a on szanuje moją. Jesteśmy bardzo niezależni, mamy mocne charaktery. w naszym związku nie ma zdominowanego i dominującego. Jesteśmy partnerami”, dodała na łamach VIVY!. „Kiedy go poznałam, nie zaglądałam mu w metrykę. Wiedziałam, że jest starszy, ale jego wiek nie miał dla mnie znaczenia. Wyszłam za niego, bo się w nim zakochałam. I jeśli dzisiaj znów miałabym 20 lat, postąpiłabym tak samo, bo bez Romana wszystko traci sens”. Źródło: Archiwum magazynu VIVA!, Onet, Wyborcza, Party, Polki.pl Emmanuelle Seigner i Roman Polański w Cannes, 2017 rok Emmanuelle Seigner i Roman Polański w Cannes, 2017 rok
Drugi mąż żądał, aby zrezygnowała z kariery. Gorzko tego pożałowała... Historia Barbary Kwiatkowskiej-Lass i Karlheinza Böhma
„Zachowałam się jak idiotka. Żałuję, ponieważ moja decyzja świadczyła o mojej słabości", mówiła
Piękna i utalentowana. Europa ją pokochała i nazywała "polską Brigitte Bardot". Mimo że chciała się rozwijać, zrezygnowała z kariery dla drugiego męża. On był o nią zazdrosny, ona szaleńczo zakochana. Poświęciła wszystko dla tej miłości... Z czasem gorzko tego pożałowała. View Ediplayer on the source website Barbara Kwiatkowska-Lass — rozstanie z Romanem Polańskim Od 1959 roku Barbara Kwiatkowska-Lass była żoną Romana Polańskiego. Świeżo upieczony mąż starał się, aby jego ukochana została jedną z najjaśniejszych gwiazd w branży. Obsadził ją między innymi w „Dwóch ludziach z szafą" czy „Gdy spadają anioły". Media ją dostrzegły, była magnetyczna. W prasie pisano nawet, że jest "polską Brigitte Bardot". „Na początku nigdy się z Romanem nie nudziłam. Bardzo o mnie zabiegał. Wszedł w moje życie i był w nim wszechobecny. Nie do usunięcia. Potrafił mnie przekonać, że jest mi po prostu jak powietrze niezbędny do dalszego życia", wyznała po latach. Zagrała również we francuskiej produkcji „Tysięczne okno". Jak wspominała ten projekt? „Początki mojej kariery we Francji były trudne, nie znałam nawet francuskiego. Kiedy tamtejsi producenci zadzwonili do mnie jeszcze w Polsce, rozmawiał z nimi mój pierwszy mąż, Romek Polański. Oni zapytali go, czy mówię po francusku. Roman odpowiedział rien, co znaczy nic, a oni zrozumieli bien, to znaczy dobrze. I tak dostałam rolę, lecz musiałam nauczyć się jej na pamięć", dodała. Następnie Roman Polański został jej agentem. Wciąż walczył o jej przyszłość. Artystka nie musiała więc długo czekać na kolejną propozycję. Tym razem zaangażowano ją do „Co za radość żyć". Za zarobione pieniądze małżonkowie kupili sobie czerwonego kabrioleta — mercedes 190 SL. Niestety to była jedyna pamiątka zakochanych... Ich związek nie przetrwał próby czasu. CZYTAJ TEŻ: Maria Bojarska i Tadeusz Łomnicki: "Poznałam potwora", mówiła o aktorze jego piąta żona Barbara Kwiatkowska-Lass — historia miłości z drugim mężem O 12 lat starszego Karlheinza Böhma poznała na planie „Riffi w Tokio". Aktor austriackiego pochodzenia był wówczas obiektem westchnień kobiet z całej Europy. Wpadli sobie w oko. Ich uczucie zaczęło nabierać tempa, jednak Barbara miała świadomość, że Roman Polański wciąż na nią czeka. Gdy się z nią kontaktował, była nieobecna. W pewnym momencie postanowiła wysłać mu list, w którym napisała, że "spotkała miłość swojego życia". I tą miłością był właśnie Austriak. Później już miało być tylko lepiej. Zakochani pobrali się w 1963 roku i zamieszkali w Niemczech w Bawarii. W 1964 roku na świat przyszła ich córka — Katharina. Polska aktorka była w stanie zrobić wszystko dla męża, podporządkowywała się mu. On to wykorzystał. W jaki sposób? Karlheinz Böhm był bardzo zazdrosny o popularność żony. Nakazał jej, aby napisała do swojej agentki, by nie przysyłała jej już żadnych propozycji. Zgodziła się. I to był początek końca jej wielkiej kariery. I choć w 1967 roku zagrała w „Jowicie", na kolejny epizod musiała czekać aż 6 lat. „Zachowałam się jak idiotka. Żałuję, ponieważ moja decyzja świadczyła o mojej słabości", opowiadała niedługo po rozwodzie, który nastąpił w 1980 roku. Polka znowu chciała błyszczeć. Niestety jej dawny blask nie powrócił. Udało jej się jeszcze wystąpić w kilku niemieckich filmach. Z czasem zajęła się robieniem szmacianych lalek. CZYTAJ RÓWNIEŻ: O ich związku wie niewielu. Bożena Dykiel i Krzysztof Wakuliński wydawali się idealną parą Barbara Kwiatkowska-Lass z drugim mężem Barbara Kwiatkowska-Lass — ostatnie chwile i śmierć Ukojenie znalazła w Monachium u boku Leszka Żądły, który był muzykiem jazzowym. Co więcej, kupili też domek w Krakowie. „Basia chciała na starość wrócić do Polski i tu umrzeć", przyznał jej brat. A jak wyglądały jej ostatnie chwile? Zdiagnozowano u niej wirusowe zapalenie wątroby typu C. Miała przeżyć 10 lat... Odeszła nagle w 1995 roku, podczas koncertu Al Porcino w Baldham. Powodem był wylew krwi do mózgu. Prochy z urną aktorki zostały pochowane na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. CZYTAJ TEŻ: Sześć lat temu pożegnała starszą córkę. Ewa Bem wspomina ją w poruszających słowach Barbara Kwiatkowska-Lass, 1993 rok
Barbara Kwiatkowska-Lass była żoną Romana Polańskiego, ale to dla drugiego męża porzuciła karierę
Aktorka nie miała wówczas pojęcia, jak wielka sława i kariera na nią czekają
Jej talent odkryli przypadkiem w połowie lat 50. współpracownicy reżysera Tadeusza Chmielewskiego. Barbara Kwiatkowska uczyła się wówczas w warszawskiej szkole baletowej. Wypatrzono ją, gdy nagrywała sceny taneczne do krótkometrażowej produkcji „Epizod” w reżyserii Bronisława Broka. Poszukiwano wówczas odtwórczyni głównej roli do obrazu „Ewa chce spać”. Chmielewski zamieścił nawet ogłoszenie w tygodniku „Film” (napłynęło wiele zgłoszeń od wszystkich dziewczyn, które chciały zyskać sławę), ale było ono tylko – dziś byśmy powiedzieli – elementem kampanii promocyjnej. Wiedziano już wówczas, że młoda tancerka idealnie spełnia wszystkie kryteria i dalsze poszukiwania nie mają sensu. Obsadzono ją w głównej roli, produkcja szyła kostiumy. Ono nie wiedziała jeszcze, że udział w filmie okaże się dla niej przełomem i zapewni nieśmiertelną wręcz sławę. I że jej urokowi ulegnie zdolny, popularny na całym świecie reżyser, Roman Polański. Jakie tajemnice skrywała ich relacja? Dlaczego się rozstali? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i na Viva Historie 06.03.2025 r.] <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgxC6BU7-18d406b.jpg" width="1703" height="1600" alt="Warszawa 1962. Aktorka Barbara Kwiatkowska-Lass została matką chrzestną 3-miesięcznego lamparta cejlońskiego, który urodził się w Warszawskim Ogrodzie Zoologicznym. Nadano mu imię Kwiatek. meg PAP/Stanisław Czarnogórski Dokładny miesiąc i dzień wydarzenia nieustalone." title="Aktorka matką chrzestną małego lamparta" /> Barbara Kwiatkowska i Roman Polański: historia relacji Barbara Kwiatkowska miała zaledwie 16 lat, gdy rozpoczęła pracę na planie „Ewa chce spać”. Była młoda, niedoświadczona, wrażliwa i nieśmiała. Kręcenie scen w nocy ją wykańczało, a gdy dziennikarze pytali ją o podkrążone oczy i bladą twarz, mówiła, że czasami wydaje jej się, że nie da rady już grać. Ekipa filmowa raz musiała nawet przerwać pracę na planie, ponieważ główna aktorka… zasnęła. Nawet największe sińce pod oczami nie mogły jednak przyćmić jej naturalnego uroku oraz przyciągającej wzrok urody. Gdy Roman Polański zobaczył ją stojącą przy recepcji w łódzkim Grand Hotel, od razu się w niej zauroczył i zaczął pytać o to, kim jest tajemnicza dziewczyna. „Gra w filmie »Ewa chce spać«. Barbara coś tam” – miał mu odpowiedzieć siedzący obok reżyser Janusz Morgenstern. „Była jedną z najpiękniejszych dziewczyn, jakie kiedykolwiek widziałem. Ciemna szatynka, prawie brunetka, miała twarz o wykroju migdała, wspaniałe długie rzęsy, zadarty nosek i gibkie, jędrne ciało” – pisał o niej Roman Polański w swojej autobiografii „Romek”. Początkowo siedem lat starszy reżyser był dla niej pocieszycielem oraz powiernikiem. Młoda aktorka żaliła mu się i mówiła o trudach pracy na planie. Zwierzała się także ze swoich rozterek miłosnych. „Powiedziała mi, że ma romans ze znanym filmowcem – człowiekiem żonatym – że prawdopodobnie niewiele z tego wyniknie” – pisał Roman Polański w swojej autobiografii. Zauroczony Barbarą Kwiatkowską cierpliwie jej wysłuchiwał, aż w końcu ich przyjaźń przerodziła się w miłość. Czytaj też: Barbara Kwiatkowska-Lass drugiego męża nazwała miłością swojego życia i zostawiła dla niego Romana Polańskiego Barbara Kwiatkowska-Lass i Roman Polański <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgw6uzJc-6ea0ef1.jpg" width="2301" height="1600" alt="Francja, 01.1960. Barbara Kwiatkowska-Lass na planie filmu "La Millieme Fenetre", z lewej Roman Polanski.,Image: 428349108, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Wladyslaw Slawny / Forum" title="Barbara Kwiatkowska-Lass na planie filmu" /> Barbara Kwiatkowska-Lass i Roman Polański: zostali małżeństwem W ten związek wierzyło niewielu. Przyjaciele Romana Polańskiego wiedzieli, że ten lubi zabawę, imprezy, kobiety i przelotne znajomości. Martwili się o to, jak długo wytrzyma z nim nieśmiała i wrażliwa Barbara Kwiatkowska. Sam reżyser nie spodobał się natomiast rodzinie aktorki. „Biegał po wsi, wchodził w każdą dziurę, był niższy od Basi, a ona miała trzecie miejsce w Miss Świata. Mamusia powiedziała Basi, aby go więcej nie przywoziła” – wspominał brat Barbary Kwiatkowskiej w wywiadzie dla Barbary Konarskiej-Pabiniak w 1995 roku. Oni trwali jednak przy sobie, a Roman Polański postanowił, że wprowadzi młodą aktorkę w wielki świat filmu. Udało mu się. Załatwił jej między innymi rolę u Andrzeja Munka w filmie „Zezowate szczęście”. Polacy zakochali się w młodej aktorce. Była prześliczna, ale jednocześnie miała w sobie coś swojskiego. Nie była tak niedostępna, jak inne wschodzące gwiazdy i hollywoodzkie seksbomby. Prasa zaczęła nazywać ją polską Brigitte Bardot, chociaż takie określenie nie podobało się aktorce. Nie lubiła tego porównania, ponieważ uważała, że francuska gwiazda stworzyła zbyt jednostronny typ kobiety, posługujący się jedynie zmysłami. Czytaj także: Prasa huczała od plotek. Co naprawdę łączyło Barbarę Kwiatkowską-Lass i Alaina Delona? Roman Polański i Barbara Kwiatkowska: w ich związek wierzyło niewielu Roman Polański był dumny ze swojej młodszej partnerki i mimo że sam nie powstrzymywał się od romansów, był o nią niesłychanie zazdrosny. Gdy dowiedział się, że podczas pobytu w Wiedniu zacieśniła więzi z grafikiem Lechem Zahorskim, postanowił wziąć sprawy w swoje ręce. Z obawy przed utratą ukochanej oświadczył się jej w Łodzi, a ona powiedziała „tak”. „Tak łatwo ulegała wpływom, że ten, kto akurat był w pobliżu, miał największe szanse” – pisał po latach Roman Polański. Roman Polański i Barbara Kwiatkowska wzięli ślub 9 września 1959 roku. Wesele było podobno pijackim szaleństwem. Zaniepokojeni sąsiedzi wezwali nawet milicję, ale gdy funkcjonariusze zobaczyli, że panną młodą jest Barbara Kwiatkowska, postanowili nie podejmować żadnych działań i wypili kieliszek wódki za szczęście młodej pary. Barbara Kwiatkowska-Lass: kariera aktorska za granicą O Barbarze Kwiatkowskiej zaczęło robić się głośno także za granicą, głównie we Francji. Roman Polański pomagał żonie w zdobywaniu roli i to on negocjował wszystkie warunki. Barbara Kwiatkowska co prawda nie znała francuskiego, ale kwestii uczyła się na pamięć. Tak wystąpiła między innymi w filmie „Tysięczne okno”, gdzie zagrała obok Jeana-Louisa Trintignanta. Jej kariera zagraniczna nabierała tempa. Barbara Kwiatkowska zaczęła być coraz bardziej rozpoznawalna. Chociaż sami Francuzi polubili aktorkę, a w prasie można było przeczytać przychylne recenzje na temat jej gry, większość producentów, reżyserów, a także fanów miała problem z wymówieniem jej nazwiska. Barbara Kwiatkowska postanowiła więc nazwać się „Lass”. Podobno to nazwisko miało kojarzyć jej się z lasem w jej rodzinnej wsi. W końcu zagrała w filmie „Co za radość żyć”, gdzie partnerowała Alainowi Delonowi. Za zarobione przez nią pieniądze Roman Polański kupił czerwony kabriolet, którym pojechał do Polski, by zacząć prace na planie filmu „Nóż w wodzie”. Reżyser zachowa tego sportowego mercedesa, ale jego małżeństwo wkrótce się zakończy. Czytaj też: Historia jednej piosenki: Dalida i Alain Delon, czyli dawni kochankowie w utworze Paroles, paroles Barbara Kwiatkowska: dla tego małżeństwa poświęciła karierę W 1962 roku Barbara Kwiatkowska pracowała w Rzymie na planie filmowym „Rififi w Tokio”, gdzie poznała Karlheinza Böhma – austriackiego aktora, który w tamtym czasie był prawdziwą sławą. Ujmował kobiety wyglądem i charyzmą. Roman Polański wydzwaniał do hotelu, w którym zatrzymała się jego żona, jednak portier cały czas informował go, że „pani Kwiatkowska jest teraz nieobecna”. W końcu do łódzkiego mieszkania Romana Polańskiego przyszedł list. „Znalazłam miłość życia” – miała napisać Barbara Kwiatkowska. Niedługo potem para oficjalnie się rozwiodła, a Barbara Kwiatkowska wyszła za mąż za Karlheinza Böhma. Zaraz po ślubie na świecie pojawiła się ich córka – Katharina. Po narodzinach dziewczynki aktor zabronił żonie wrócić do pracy. Podobno był potwornie zazdrosny – i to jako kolega po fachu, nie mąż pięknej kobiety. Nie mógł znieść faktu, że Barbara Kwiatkowska jest tak popularna i robi międzynarodową karierę, a on nie. Napisał więc w jej imieniu do agentki i powiedział, by ta nie przesyłała więcej propozycji ról. Co prawda w 1967 roku Barbara Kwiatkowska zagrała ze Zbigniewem Cybulskim i Danielem Olbrychskim w „Jowicie” w reżyserii Janusza Morgensterna, ale na następną rolę, i to niewielką, musiała czekać 6 lat. Kariera jednej z najbardziej znanych, cenionych i rozpoznawalnych polskich aktorek praktycznie przestała istnieć. „Zachowałam się jak idiotka. Żałuję, ponieważ moja decyzja świadczyła o mojej słabości” – mówiła po latach w „Ekspresie Wieczornym”. Z żalem i goryczą odpowiedziała także na pytania o największą porażkę w życiu: „To, że lekkomyślnie potraktowałam mój zawód”. Barbara Kwiatkowska rozwiodła się z Karlheinzem Böhmem w 1980 roku. Chciała wrócić do zawodu i znów grać, ale jej czas już przeminął. Odsunęła się więc od świata błyskających reflektorów i kamer. Nie miała innego wyjścia. Co jakiś czas pojawiała się w niemieckich produkcjach, zwykle w epizodycznych rolach. Jej pasją stało się projektowanie lalek. Barbara Kwiatkowska-Lass i Karlheinz Böhm, lata 60. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgHQzju6-49f168f.jpg" width="1600" height="2150" alt="Böhm, Karlheinz, * 16.3.1928, österr. Schauspieler, Halbfigur, mit 3. Ehefrau Barbara Lass (geb. Kwiatkowska), New York, 1963, 1960er Jahre, lachend, Frau, Karl, Heinz, Carl, Karl-Heinz, Boehm, Bohm, Böhm, Ehepaar, Paar, ~ Boehm, Karlheinz, * 16.3.1928, Austrian actor, half length, with his 3rd wife Barabara Lass (birth name: Kwiatkowska), New York, 1963, 1960s, laughing, woman, Karl, Heinz, Carl, Karl-Heinz, Boehm, Bohm, Böhm, married couple,,Image: 422640311, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Friedrich / Interfoto / Forum" title="imgHQzju6-49f168f" /> Barbara Kwiatkowska-Lass: ostatnie chwile Po drugim rozwodzie Barbara Kwiatkowska związała się z muzykiem jazzowym Leszkiem Żądło, z którym wiodła spokojne życie w Monachium. Gdy lekarze zdiagnozowali u niej wirusowe zapalenie wątroby typu C, aktorka zapragnęła powrotu do ojczyzny. Podobno chciała umrzeć w Polsce. Razem z Leszkiem Żądło kupili nawet domek w Krakowie, ale Barbara Kwiatkowska nie zdążyła się do niego wprowadzić. Zmarła nagle 6 marca 1995 podczas koncertu trębacza jazzowego Ala Porcino. Bezpośrednim powodem był wylew krwi do mózgu. Urna z prochami spoczęła na krakowskim cmentarzu Rakowickim. Pogrzeb odbył się jednak z opóźnieniem, ponieważ sprowadzana z Niemiec urna zagubiła się i dopiero po interwencji policji, poczty i linii lotniczych, odnaleziono ją w urzędzie celnym w Bytomiu. Na grobie Barbary Kwiatkowskiej możemy przeczytać słowa napisane przez Jacka Kaczmarskiego, z którym aktorka się przyjaźniła: „Ewa chce spać... Basia kochała, żyła – teraz śpi”. Czytaj też: Na scenie wcielał się w postać "warszawskiego cwaniaka". Życie i kariera Jaremy Stępowskiego
Morgane Polański otrzymała główną rolę w filmie! Córka reżysera wcieli się w słynną polską agentkę
W wyboistej drodze na szczyt od początku wspierał ją ojciec
O 30-letniej córce Romana Polańskiego znów jest głośno! Morgane Polański od jakiegoś czasu przebywa w Polsce i pracuje na planie nowego filmu. O tym, że swoje życie zwiąże z tą branżą, wiedziała od samego początku — jednak w przeciwieństwie do ojca, ona odnalazła powołanie po drugiej stronie kamery. Choć droga młodej aktorki nie była wolna od przeszkód, lista jej sukcesów zawodowych rośnie nieustannie, a rodzice wprost pękają z dumy! Morgane Polański zagra główną rolę w filmie. Tak wyglądała jej droga do sukcesu "[...] Chciałam być reżyserem. I jestem pewna, że kiedyś będę. Pamiętam, że po powrocie z Wiednia namiętnie „reżyserowałam” w domu kolegów i koleżanki. Jak dzieci grały niezgodnie z moją wizją, to je... biłam. Czułam się absolutnym dyktatorem! Mama próbowała mi tłumaczyć, że nie mogę tak się zachowywać, ale nie rozumiałam dlaczego. Przecież nie trzymali się MOJEGO scenariusza! Kara słusznie im się należała" — śmiała się córka Polańskiego w 2015 roku podczas rozmowy dla VIVY!. Morgane Polański, VIVA! 2015 Od tamtego czasu minęło już prawie dziesięć lat, a w życiu Morgane Polański wiele się zmieniło. Zmieniły się również plany i priorytety. Debiut reżyserski ma już dawno za sobą, lecz obecnie skupia się na rozwijaniu kariery aktorskiej! Na koncie ma już kilka mniejszych i większych ról. Kojarzyć będą ją z pewnością fani serialu Wikingowie — 21-letnia wówczas Morgane przez kilka lat wcielała się w jedną z głównych postaci, czyli córkę Karola II Łysego. A to nie wszystko, co młoda artystka ma do zaoferowania. Po raz pierwszy na ekranie pojawiła się w 1999 roku. Od tamtego czasu grywa regularnie — także w produkcjach reżyserowanych przez swojego ojca — nie pozwalając sobie na przerwy dłuższe niż pięć lat. ZOBACZ TEŻ: Mamy pierwsze zdjęcia z planu kontynuacji filmu Sami swoi. Anna Dymna wprost zachwyca w swojej roli! Nie tylko branża aktorska stała przed nią otworem. Idąc śladami swojej mamy Emmanuelle Seigner, 30-latka próbowała swoich sił w modelingu. Jednak świat filmu bez wątpienia był znacznie bliższy jej sercu. Ostatnio całą Polskę zelektryzowała wiadomość o wizycie Morgane Polański w ojczyźnie jej ojca! Aktorka ma ku temu szczególny powód — dostała bowiem główną rolę w nowym filmie Jamesa Marquanda "The Partisian". Thriller szpiegowski opowiada o losach Krystyny Skarbek, słynnej polskiej agentce i prawdziwej legendzie brytyjskiego wywiadu. Premiera jest zaplanowana na 2024 rok, a sieć zdążyły obiec już zdjęcia z planu wyczekiwanej produkcji. Morgane Polański, na planie filmu "The Partisan", 27.05.2023 Morgane Polański — życie prywatne i relacje z ojcem Córka polskiego reżysera na początku tego roku skończyła 30 lat. Choć zdawałoby się, że życie Morgane od początku było usłane różami i niczego jej nie brakowało, prywatnie przeżywała osobisty dramat... Nie tak dawno wyszło na jaw, że ma za sobą trudną walkę o trzeźwość. W marcu aktorka pochwaliła się, że od trzech lat nie pije alkoholu. "Kiedy to piszę, odbiera mi mowę, to dla mnie bardzo emocjonalne. Dotychczas nie opisywałam tutaj tej podróży, ale wydaje mi się, że warto to zrobić dzisiaj. Aby podzielić się nadzieją, gdy ktoś może czuć się beznadziejny i bezradny. Aby przypomnieć, że na końcu tunelu zawsze jest światełko, nawet jeśli nie możesz dostrzec tam choćby przebłysku, że możliwe jest życie w wolności, dzień po dniu. […] Do każdego walczącego, zagubionego lub cierpiącego w milczeniu: widzę cię, słyszę cię" — napisała poruszona w 2022 roku. CZYTAJ TAKŻE: „Wychowywałem się z mamą i babcią". Trudna relacja Piotra Kraśki z tatą. Kim był jego ojciec? Bardzo szybko wyleciała z gniazda, bo w wieku zaledwie 17 lat. Za radą Romana Polańskiego wyjechała do Londynu, aby doskonalić warsztat aktorski oraz reżyserski w jednej z najbardziej prestiżowych szkół. "To było idealne rozwiązanie, bo trasę Paryż–Londyn pokonuje się w dwie godziny i dwadzieścia minut od drzwi do drzwi. Mogłam wracać do domu w każdej wolnej chwili" — tłumaczyła Morgane w wywiadzie dla VIVY!. Morgane Polański, Roman Polański Rodzice wspierali ją na każdym etapie kariery i wprost nie posiadali się z dumy, gdy ich córka otrzymała główną rolę w serialu. „Mój tato zawsze mi powtarzał, że największym luksusem w życiu jest praca, która daje ci poczucie wolności. Bez względu na to, czym ta praca jest. Ja wiedziałam, że będę aktorką”, dodała w tej samej rozmowie. To dzięki niemu zapałała miłością do filmu. "Czasami mam poczucie, że dorosłam na planie filmów taty. Wszystko mnie interesowało, każdy drobiazg. Chodziłam za charakteryzatorką, kostiumologiem, operatorem, reżyserem planu i podglądałam, na czym polega ich praca. Namiętnie podglądałam tatę: jak się zachowuje wobec całej ekipy, jak traktuje aktorów, jak oni na niego reagują jako reżysera, ale też człowieka. Dzięki tacie wiem, jaka to jest odpowiedzialność, jak dużo trzeba się nauczyć" — mówiła w 2015 roku. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Kiedyś była jego menedżerką. Piotra Rubika łączy z mamą silna więź A jakie rady miał dla niej Roman Polański? Ojciec i córka mają ze sobą stały kontakt. Słowa reżysera podtrzymują ją na duchu w trudniejszych chwilach. "Zawsze kiedy dzwonię i skarżę się, że czuję się nieszczęśliwa, bo coś mi nie wychodzi, coś smuci, mój tato mówi: „Potraktuj to jako rodzaj doświadczenia, rodzaj poszukiwania, który przyda ci się i w życiu, i w aktorstwie. Piękno życia polega na tym, że żaden moment nie trwa wiecznie. Ani dobry, ani zły. Wszystko się odradza” - wspominała Morgane Polański, i dodała: „Pamiętam, jak byłam mała i wpadałam z jakiegoś powodu w panikę, wydawało mi się, że ten stan będzie trwał wiecznie. Tato pokazał mi drogę wyjścia. Jedno się kończy, inne odradza”. Trzymamy zatem mocno kciuki za karierę Morgane Polański i życzymy spełnienia na każdej płaszczyźnie życia! Morgane Polański, VIVA! wrzesień 2015
Joanna Pacuła i Roman Polański: pomógł jej rozkręcić karierę, połączył ich romans
Wróżono jej wielką, międzynarodową karierę. Joanna Pacuła była utalentowaną i obiecującą aktorką, jednak straciła szansę na sukces przez zazdrosnego i wpływowego męża. Gdy Piotr Fronczewski, z którym nawiązała przed laty romans złamał jej serce, rzuciła się w wir pracy i wyjechała do Paryża. Tam poznała Romana Polańskiego. Okazało się, że reżyser od dawna śledził jej karierę i marzył o współpracy. O tym, że połączyło ich coś więcej, wiedzieli tylko najbliżsi pary. Jak potoczyła się ta znajomość? [Ostatnia aktualizacja na viva.pl 15.03.2025 r.] Joanna Pacuła – jak potoczyła się jej kariera? Niedługo po ukończeniu studiów w stołecznej PWST Joanna Pacuła poznała na planie spektaklu Teatru Telewizji „Otello” starszego o jedenaście lat Piotra Fronczewskiego, w którym zakochała się bez pamięci. Choć początkowo aktor nie był nią zainteresowany, to z czasem między parą wywiązał się romans. Uczucie jednak szybko się wypaliło, a mężczyzna wrócił do żony i dzieci. Młoda aktorka ze złamanym sercem rzuciła się w wir pracy i postanowiła wyjechać do Paryża. Znajomi nie kryli zdziwienia jej decyzją. Miała ogromny sukces na wyciągnięcie ręki, mogła stać się prawdziwą gwiazdą, ciągle dostawała propozycje nowych ról... „Grałam rzeczywiście dużo i często. Co z tego? Praca dawała mi satysfakcję, ale życie wcale nie było usłane różami. Na własne mieszkanie musiałabym czekać kilkanaście lat. Poza tym jako dziewczyna z Tomaszowa Lubelskiego w Warszawie nigdy nie czułam się 'u siebie'. Szczerze mówiąc, wolałam nie czuć się "u siebie", mieszkając w Paryżu”, wyznała aktorka w rozmowie z Echem Dnia. Niedługo po tym jak w Polsce wprowadzono stan wojenny, Joanna Pacuła poznała w Paryżu Romana Polańskiego. To właśnie on miał przekonać ją, by nie wracała do kraju, miał jej także kupić bilety do Nowego Jorku i skierować do mieszkającej na Manhattanie Elżbiety Czyżewskiej, z którą przyjaźnił się w czasach studenckich. Czytaj też: Elżbieta Czyżewska przyjęła Joannę Pacułę pod swój dach, a później zerwały kontakt. Historia relacji aktorek Roman Polański, 13.08.1983 rok Joanna Pacuła i Roman Polański – historia relacji Słynny reżyser i wspaniale zapowiadająca się aktorka poznali się na jednym z przyjęć. Roman Polański miał już wówczas na swoim koncie trzy nominacje do Oscara, a także... od dawna śledził karierę Joanny Pacuły i marzył o współpracy z nią. W tamtym czasie kręcił reklamę dla Peugeota, w której zaproponował jej udział. Ponadto zapoznał ją z zaprzyjaźnionymi projektantami i fotografami, dzięki czemu Joanna pozowała między innymi dla francuskiego Vogue'a, Cosmopolitanu czy Harper's Bazaar. Prawdopodobnie to także polski reżyser stał za poleceniem aktorki swoim przyjaciołom z Hollywood do obsady filmu „Gorky Park”, którzy szukali dziewczyny do roli Rosjanki. Za swoją pierwszą amerykańską rolę Joanna Pacuła dostała nominację do Złotego Globu. Choć nie wiedziała, komu zawdzięcza swój sukces, nie wyklucza, że mogła to być zasługa Romana Polańskiego. „Dostałam tę rolę po dwóch miesiącach pobytu w Stanach. Podczas jakiegoś spotkania filmowców w Paryżu, na którym był Roman Polański, ktoś mnie polecił. Ale nie wiem, czy to był Polański. W sumie nie mam pojęcia do dziś, komu powinnam podziękować, że umożliwił mi start w Ameryce”, zwierzyła się w wywiadzie dla Twojego Stylu. Joannę Pacułę i Romana Polańskiego miał połączyć również romans, o którym wiedzieli tylko najbliżsi znajomi pary. Dopiero po czasie we francuskich gazetach nazwano aktorkę jedną ze zdobyczy słynnego reżysera. Choć oboje połączyła wielka zażyłość, żadne z nich nigdy nie potwierdziło, że łączy ich coś więcej niż przyjaźń... „Swoją największą i jedyną miłość zostawiłam w Polsce”, zapewniała aktorka w rozmowie z „Panią”, nawiązując do tamtych lat. Zobacz także: Tak wyglądało małżeństwo Anny Jantar i Jarosława Kukulskiego. Połączyła ich miłość do muzyki... Joanna Pacuła, 1983 rok Artykuł aktualizowany na VIVA! Historie 19.08.2024 r.
Barbara Kwiatkowska-Lass drugiego męża nazwała miłością swojego życia i zostawiła dla niego Romana Polańskiego
Kiedy Roman Polański zobaczył ją na planie filmu "Ewa chce spać", natychmiast się w niej zakochał. Niedługo później został jej powiernikiem, mężem i reżyserem życia. To z jego pomocą dziewczyna z kujawskiej wsi stała się jedną z najpopularniejszych polskich aktorek w Polsce i rozwijała karierę za granicą. Barbara Kwiatkowska-Lass miłością życia nazwała jednak zupełnie innego mężczyznę. Urodziła mu córkę i podporządkowała całe życie. Jak się później okazało, dla drugiego małżeństwa poświęciła karierę. Kim był drugi mąż aktorki? [Ostatnia publikacja tekstu na VUŻ 08.09.2024 r.] Barbara Kwiatkowska-Lass: początki kariery Barbara Kwiatkowska miała zaledwie 16 lat, gdy rozpoczęła pracę na planie „Ewa chce spać” w reżyserii Tadeusza Chmielewskiego. Była młoda, niedoświadczona, wrażliwa i nieśmiała. Dostała tę rolę w połowie lat 50., gdy uczęszczała do jednej z warszawskich szkół baletowych. Tam podczas scen tanecznych do krótkometrażowego „Epizodu” wypatrzyli ją współpracownicy Chmielewskiego. Wydawała się do tej roli idealna. I rzeczywiście zrobiła wrażenie. Nawet największe sińce pod oczami nie mogły przyćmić jej naturalnego uroku oraz przyciągającej wzrok urody. Zdarzało się, że jej podkrążone oczy zwracały uwagę dziennikarzy, na ich pytania aktorka odpowiadała, że czasami wydaje jej się, że nie da rady już grać. Raz nawet zdarzyło jej się zasnąć w środku zdjęć i ekipa musiała przerwać prace. Podczas pracy na planie Barbara Kwiatkowska poznała Romana Polańskiego. Młody reżyser z miejsca się w niej zauroczył, po latach wspominał, że była jedną z najpiękniejszych dziewczyn, jakie kiedykolwiek widział. Ona na początku traktowała go jak przyjaciela i powiernika, zwierzała się z problemów na planie. „Powiedziała mi, że ma romans ze znanym filmowcem – człowiekiem żonatym – że prawdopodobnie niewiele z tego wyniknie” – pisał Roman Polański w swojej autobiografii. Zauroczony Barbarą Kwiatkowską trwał przy niej i cierpliwie słuchał, aż w końcu ich przyjaźń przerodziła się w miłość. Zobacz też: Joanna Senyszyn nie ma własnych dzieci i żyje w "marynarskim małżeństwie". Mąż musiał zaakceptować jej wolę Barbara Lass, 1962 r. Barbara Kwiatkowska-Lass i Roman Polański: reżyserował jej życie Reżyser i początkująca aktorka zostali parą, chociaż mało kto wierzył w powodzenie ich związku. Polański za cel obrał sobie uczynienie ze swojej ukochanej gwiazdy kina i osiągnął na tym polu niemały sukces. Po roli, którą załatwił Barbarze u Andrzeja Munka w filmie „Zezowate szczęście”, Polacy pokochali młodą aktorkę, a prasa zaczęła nazywać ją polską Brigitte Bardot, co nie do końca jej się podobało, ale dało duży rozgłos. W międzyczasie para postanowiła się pobrać, a po ślubie ruszyli na podbój kina europejskiego. Roman Polański pomagał żonie w zdobywaniu roli i został jej agentem. Barbara Kwiatkowska nie znała francuskiego, ale kwestii uczyła się na pamięć. Tak wystąpiła między innymi w filmie „Tysięczne okno”, gdzie zagrała obok Jeana-Louisa Trintignanta, a w końcu również w „Co za radość żyć”, u boku Alaina Delona. W tamtym czasie zdecydowała, że nazwie się „Lass”, ze względu na jej oryginalne, trudne do wymówienia dla producentów zagranicznych nazwisko. Podobno ten pseudonim miał kojarzyć jej się z lasem w rodzinnej wsi. Kariera Barbary Lass rozwijała się znakomicie, ale jej małżeństwo już wkrótce miało się zakończyć. "Na początku nigdy się z Romanem nie nudziłam. Bardzo o mnie zabiegał. Wszedł w moje życie i był w nim wszechobecny. Nie do usunięcia. Potrafił mnie przekonać, że jest mi po prostu jak powietrze niezbędny do dalszego życia" — mówiła aktorka po latach. Znajomi pary uważali, że Polański "chciał wyreżyserować życie Barbary". Czytaj również: Poznali się w pociągu, nie dawano im szans na przetrwanie. Cezary i Edyta Pazurowie są razem już ponad 15 lat Barbara Kwiatkowska-Lass: poznanie drugiego męża Wszystko zmieniło się, gdy w 1962 roku trafiła na plan „Rififi w Tokio” w Rzymie. Tam poznała swojego filmowego partnera, Karlheinza Böhma. Austracki aktor był wtedy prawdziwą sławą, wzdychały do niego kobiety z całej Europy, a to za sprawą roli cesarza Franciszka Józefa I w filmach o Sissi. Jego urokowi nie oparła się także Barbara Lass. Swój czas w Rzymie spędzała na planie i poza nim głównie w towarzystwie Böhma. Roman Polański dzwonił, jak szalony do jej pokoju hotelowego, i za każdym razem słyszał od portiera, że "signora Kwiatkowska jest nieobecna". Jego żona ostatecznie postanowiła wysłać mu list, w którym informowała Romana Polańskiego, że "spotkała miłość swojego życia". Niedługo potem para oficjalnie się rozwiodła, a Barbara Kwiatkowska wyszła za mąż za 12 lat od niej starszego Karlheinza Böhma. W 1963 r. Kwiatkowska-Lass została trzecią żoną austriackiego amanta, zamieszkali w Niemczech w Bawarii, a w kolejnym roku na świecie pojawiła się ich córka – Katharina. Karlheinz Böhm, 1960 r. Drugie małżeństwo aktorki w przeciwieństwie do pierwszego, nie pozwoliło jej rozwinąć aktorsko skrzydeł. Lass tuż po ślubie całkowicie podporządkowała swoje życie mężowi, który okazał się bardzo zazdrosny o jej dotychczasową karierę. Miał zabronić żonie wrócić do pracy. Napisał nawet w jej imieniu do agentki i powiedział, by ta nie przesyłała więcej propozycji ról, czemu aktorka się nie sprzeciwiła. "Zachowałam się jak idiotka. Żałuję, ponieważ moja decyzja świadczyła o mojej słabości" — mówiła z żalem Barbara Kwiatkowska już po tym, jak rozwiodła się z mężem w 1980 roku. Zanim jej kariera całkowicie wygasła, udało jej się zagrać jeszcze w 1967 roku w "Jowicie" u boku Cybulskiego i Olbrychskiego, ale kolejna propozycja roli przyszła dopiero sześć lat później i była właściwie epizodem. Po rozwodzie skupiła się na projektowaniu szmacianych lalek i związała z muzykiem jazzowym Leszkiem Żądło. Wiedli spokojne życie w Monachium, ale kupili też domek w Krakowie. "Basia chciała na starość wrócić do Polski i tu umrzeć", mówił brat aktorki. Barbara Kwiatkowska nie zdążyła się jednak do Polski przeprowadzić. Zmarła nagle 6 marca 1995 podczas koncertu trębacza jazzowego Ala Porcino. Bezpośrednim powodem był wylew krwi do mózgu. Czytaj także: Ich związek był towarzyską sensacją, życzono im rodziny i stabilizacji. Anna Polony i Edward Linde-Lubaszenko byli zaręczeni Karlheinz Böhm i Barbara Lass, 1964 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgD8oHfH-ebdf6cd.jpg" width="1600" height="2019" alt="Austrian actor Karlheinz Böhm with his third wife, polish actress Barbara Lass. Poertschach. Carinthia. 1964 . Photograph,Image: 198389310, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Leo-Heinz Hajek / Imagno / Forum" title="imgD8oHfH-ebdf6cd" />
Polański uczynił z niej gwiazdę, lecz zafundował jej traumę. Jak potoczyły się losy Jolanty Umeckiej?
Pracę na planie filmu "Nóż w wodzie" przypłaciła ogromnym stresem
Film Romana Polańskiego "Nóż w wodzie" uczynił z Jolanty Umeckiej gwiazdę, lecz ona sama przypłaciła pracę na planie ogromnym stresem. Choć w latach 60. była jedną z najpopularniejszych Polek, od lat nie pokazuje się publicznie i unika jak ognia wspomnień o najważniejszej pozycji w swoim skromnym artystycznym dorobku. Kim jest Jolanta Umecka? Praca na planie filmu "Nóż w wodzie" Jolanta Umecka przyszła na świat 17 marca 1937 r. w Warszawie. Od najmłodszych lat interesowała się muzyką i ćwiczyła grę na fortepianie, więc postanowiła kształcić się właśnie w tym kierunku. Kiedy w 1961 r. Roman Polański postanowił zaangażować ją do filmu psychologicznego Nóż w wodzie, była studentką IV roku stołecznej Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej. Podobno reżyser zwrócił uwagę na Umecką, kiedy zobaczył ją w stroju kąpielowym na basenie Legii. Jego zdaniem była idealna do roli Krystyny, młodziutkiej żony dziennikarza sportowego Andrzeja, która zdradza go z zabranym przez nich na jacht autostopowiczem. „Dziewczyna, której szukałem, musiała wyglądać dosyć pospolicie w ubraniu. Natomiast w bikini powinna była zadziwiać zmysłowością. Jolanta Umecka […] zdawała się odpowiadać obu kryteriom. Po zdjęciach próbnych powierzyłem jej rolę” – wspominał w autobiografii Roman by Polański. Jolanta Umecka, kadr filmu "Nóż w wodzie" Okazało się jednak, że uroda to nie wszystko, a praca Polańskiego z Umecką, dla której był to aktorski debiut, nie należała do najłatwiejszych. Debiutantka nie umiała pływać, więc do scen wymagających tej umiejętności została wynajęta dublerka. Miała problemy z dykcją, zatem głosu granej przez nią postaci użyczała doświadczona aktorka teatralna i filmowa Anna Ciepielewska. Nie wszystkie problemy dało się jednak rozwiązać w ten sposób. Po latach Polański wspominał: „Najbardziej irytowało mnie, że nawet w najprostszych ujęciach miałem do czynienia z osobą, która nie potrafiła zapamiętać swoich kwestii, miejsca, gdzie ma stanąć, momentu, kiedy ma zdjąć słoneczne okulary. Jeszcze bardziej denerwowała mnie jej absolutna bierność. Naturalność, brak wszelkiej sztuczności, które tak mi początkowo zaimponowały, okazały się przejawem autentycznie cielęcego temperamentu”. Początkowo reżyser próbował przekonać niezbyt utalentowaną debiutantkę do okazania większych emocji łagodnymi metodami, lecz z czasem ze strony filmowców zaczęły padać niecenzuralne słowa. W końcu asystent reżysera Andrzej Kostenko postanowił, by wystrzelić jej za plecami z rakietnicy, aby w końcu okazała jakieś poruszenie, choć nie przyniosło to oczekiwanego rezultatu. Co gorsza, Umecka, przyzwyczajona do kulturalnej atmosfery panującej w szkole muzycznej, zaczęła ze stresu dużo jeść, przez co – jak pisał po latach Polański – „seksowna dziewczyna z pierwszych ujęć przeobrażała się w pucołowatą babę”. Reżyserowi udało się różnymi metodami doprowadzić do tego, by znów zadbała o siebie, lecz i tak w ostatnich scenach filmu musiała nosić obszerny sweter, ponieważ… nie mieściła się już w kostium kąpielowy. Czytaj też: Monika Nowosadko zdobyła tytuł Miss Polonia 1987. Jak dziś wygląda jej życie? Jolanta Umecka i Leon Niemczyk, kadr filmu "Nóż w wodzie" Jolanta Umecka: jak potoczyło się jej życie po debiucie u Polańskiego? Po traumatycznych przeżyciach na planie "Noża w wodzie", który wszedł na ekrany kin 9 marca 1962 r., Jolanta Umecka zagrała jeszcze w czterech filmach. W 1962 r. wystąpiła w epizodycznej roli wychowawczyni w "Czerwonych beretach" Pawła Komorowskiego, w 1964 r. zagrała Edytę Buchtę w filmie "Pięciu" tego samego reżysera oraz w "Echu" Stanisława Różewicza, a w 1966 r. w czechosłowackiej produkcji "Panna zázračnica". Brała też udział w zdjęciach próbnych do filmów "Czarne skrzydła" Ewy i Czesława Petelskich oraz "Banda" Zbigniewa Kuźmińskiego, lecz nie zakończyły się one upragnionym angażem. Kiedy z kolei w 1963 r. gościła na Tygodniu Filmu Polskiego w Helsinkach, zaproponowano jej udział w reklamie fińskiego piwa Koff, w której wystąpiła u boku jednego z najpopularniejszych fińskich aktorów i piosenkarzy Tauna Pala. Za sprawą swojej niezwykłej urody, a także międzynarodowej popularności "Noża w wodzie", który otrzymał nominację do Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny, Jolanta Umecka stała się rozpoznawalna w całej Europie Środkowo-Wschodniej i nie tylko. 23 września 1963 r. fotos z filmu "Nóż w wodzie" z jej udziałem trafił na okładkę prestiżowego amerykańskiego czasopisma „Time”. Powszechnie uważano ją za autorytet w sprawach mody, savoir-vivre’u i stylu. Pozowała do zdjęć takim mistrzom fotografii jak Jerzy Troszczyński czy Zofia Nasierowska, a powstałe wówczas portrety do dziś krążą na aukcjach internetowych i cieszą się dużym zainteresowaniem. Zobacz też: Izabella Czajka-Stachowicz miała trzy daty urodzenia, trzech mężów, pięć nazwisk. I życiorys jak z filmu… Jolanta Umecka, Zygmunt Malanowicz, 1962 r. Jolanta Umecka porzuciła aktorstwo Początkowo Jolancie Umeckiej udawało się łączyć przygodę z aktorstwem z karierą naukową, lecz z czasem całkowicie poświęciła się działalności pedagogicznej. Już w 1963 r. ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną, otrzymując dyplom magistra za pracę „Pomoce naukowe do lekcji umuzykalnienia w szkołach muzycznych pierwszego stopnia”. Aktywnie angażowała się w działalność Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków – Oddziału w Warszawie, a w 1966 r. brała udział w pracach prezydium Komisji do Spraw Wychowania Muzycznego. Pod koniec lat 60. została nauczycielką muzyki w Szkole Podstawowej nr 60 w Warszawie, a następnie w Studium Nauczycielskim nr 1. Występowała już wówczas jako Jolanta Kulczycka, ponieważ w latach 60. wyszła za mąż. W internecie można znaleźć liczne wspomnienia jej uczniów, którzy nazywali ją „Panią Nutką”. Młodzież podkochiwała się w sympatycznej belferce i wymieniała się fotosami z Noża w wodzie, ukazującymi ją w kostiumie kąpielowym, lecz ona sama nigdy nie wracała wspomnieniami do filmu, który tak wiele ją kosztował. Wiadomo, że Jolanta Umecka-Kulczycka nadal żyje i ma dziś 85 lat, lecz od wielu lat nie udziela się publicznie. Widzowie pamiętają ją jako atrakcyjną kobietę przed trzydziestką i zapewne tak już pozostanie. Zobacz również: Maria Bojarska i Tadeusz Łomnicki: "Poznałam potwora", mówiła o aktorze jego piąta żona Jolanta Umecka, 1963 r.
Sharon Tate i Roman Polański: gdy się żegnali, czuł, że nigdy już jej nie zobaczy
Śmierć żony Romana Polańskiego do dziś mrozi krew w żyłach...
Po raz ostatni widzą się na transatlantyku „Queen Elizabeth II”. Sharon Tate odpływa do Ameryki. Jest w ósmym miesiącu ciąży. Roman Polański zostaje w Europie. Mają się spotkać niebawem, ale kiedy ją przytula, przez głowę przebiega mu myśl, że już nigdy jej nie zobaczy... Od nocy, kiedy satanistyczna banda Mansona zabiła Sharon i jej przyjaciół minęło ponad pół wieku. Bestialstwo tej zbrodni przeraża do dziś. Sharon Tate obchodziłaby dziś 79. urodziny. Sharon Tate: tragiczna śmierć Ciepły sierpniowy wieczór w Beverly Hills. Willa, którą wynajął Polański, jest pełna spokoju. Córka bogatych producentów kawy Abigail Folger czyta książkę. Jej narzeczony i przyjaciel reżysera Wojciech Frykowski zasnął na kanapie w salonie. Śpi mocno, bo w domu Polańskiego nigdy nie brakuje szampana i kawioru, a Frykowski lubi zabawę. Sharon Tate rozbiera się do bielizny i odpoczywa na łóżku. Rozmawia z Jayem Sebringiem, hollywoodzkim stylistą fryzur, dawnym kochankiem. Zostawiła go dla Polańskiego, ale wciąż się lubią. Mężczyzna pali jointa. Nikt z nich nie słyszy strzałów przy bramie. A tam właśnie ginie pierwsza ofiara tej makabrycznej nocy. Steven Parent, student, który przywiózł ogrodnikowi radio. Zabija go Watson, przywódca morderczego komanda trzech dziewczyn. Wszystkich czworo przysłał tu Charles Manson, mały, liczący niewiele ponad półtora metra wzrostu, samozwańczy guru sekty. Prorok i złodziej, każący nazywać się Jezusem Chrystusem. Zabójcy ubrani na czarno wchodzą przez okno do salonu. Obudzony Frykowski pyta: „Kim jesteś?” i słyszy od Watsona: „Jestem diabłem. Przybyłem, by wykonać zadanie”. Rozpoczyna się. Bandyci sprowadzają swe ofiary do salonu. Każą im położyć się twarzą do ziemi. Sebring tłumaczy, że Sharon Tate jest w ciąży, i prosi, żeby pozwolili jej usiąść. W odpowiedzi Watson strzela mu w plecy. Na szyję Sharon zarzuca pętlę z nylonowej żyłki. Podduszona Tate pyta z trudem: „Co z nami zrobicie?”. „Wszyscy umrzecie”, słyszy od bandyty. Związany na kanapie Frykowski szamoce się i zrywa więzy. „Zabij go!”, krzyczy do swej towarzyszki Watson. Susan Atkins rzuca się na niego z nożem, zadaje kilka ciosów. Frykowski wyrywa się i biegnie do drzwi, lecz na jego drodze staje Watson. Obaj mężczyźni krzyczą ochrypłymi głosami. Na twarzy zabójcy krew, strzela dwukrotnie i uderza w głowę Polaka tak mocno, że pęka kolba rewolweru. Frykowski wciąż żyje. Watson zada mu 51 ciosów nożem. Folger, córka producentów kawy, umrze w ogrodzie koło basenu. Goni ją Krenwinkel, druga z oszalałych morderczyń. Jej ciosy wystarczą, aby Folger zginęła, ale jeszcze rzuca się na nią Watson. Dźga 28 razy. Jej ostatnie słowa: „Poddaję się. Nie żyję. Weźcie mnie”. Atkins otacza ramieniem szyję Sharon i ciągnie w stronę uwalanej krwią kanapy. Aktorka woła: „Błagam, nie róbcie tego! Nie chcę umierać! Chcę żyć! Chcę mieć dziecko!”. Oszalała od krwi zabójczyni patrzy na nią pogardliwie: „Kobieto, nie mam dla ciebie litości”. Zadaje cios nożem – potem zezna, że ogarnęło ją wspaniałe uczucie, dopływ energii, więc uderza jeszcze raz – a reszty dokonuje Watson. Gdy morduje, dziewczyna szepcze: „Mamo, mamo”. W sumie ciężarna kobieta na dwa tygodnie przed rozwiązaniem zostaje ugodzona nożem 16 razy. Atkins, dźgając Tate, wpada na szatański pomysł. Chce wykroić dziecko z jej brzucha i zanieść Mansonowi. Ale Watson woła: „Wiejemy!” i banda, chichocząc, ucieka w noc. Jeszcze tylko wraca Atkins i umoczywszy ręcznik w krwi Tate, pisze na drzwiach wejściowych „PIG” (świnia). Czytaj także: Zakochali się w pracy, rozstali w zgodzie. Oto historia miłości Małgorzaty Foremniak i Waldemara Dzikiego Kim była Sharon Tate? Kim była Sharon Tate, nieszczęsna ofiara szaleńców, żona słynnego reżysera? Urodziła się 24 stycznia 1943 roku w Dallas. Jej ojciec był oficerem wywiadu. Dziewczyna marzy o karierze aktorki, ucieka z domu i autostopem dociera do Fabryki Snów. Próbuje zaczepić się w filmie i telewizji, gra w kilku reklamach, powoli jej sława rośnie. Jest piękną blondynką, według Gene Gutowskiego, producenta filmów Polańskiego, chodzi w najkrótszej na świecie mini i ma figurę bogini. „Prawdziwy aniołek”, wspomina z uśmiechem po latach Gene. Gdy aktorka poznaje Romana Polańskiego, gra w filmie Oko diabła. Żadne z nich nie przypuszcza, że fabuła opowiadająca o ludziach składanych w ofierze stanie się ich mrocznym przeznaczeniem. Na razie się bawią. Na pierwszej randce biorą LSD i idą do łóżka. On jest zauroczony jej powabem, ona ma wątpliwości. Przecież jest związana z innym. Roman się wkurza i gdy po raz kolejny odwołuje z nim spotkanie, cedzi do słuchawki: „Dobrze, pocałuj mnie w dupę”. Dopiero tym zwraca jej uwagę. Dziwne, ale tę piękną i delikatną kobietę pociąga przemoc. Może powodem jest gwałt, którego ofiarą została w liceum? Zapewnia, że nie zostawiło to w niej śladu, ale jeden z „dorosłych” kochanków bije ją tak, że trafia do szpitala. Romans z Polańskim kwitnie. Zakochani bawią się horrorem. Roman Polański daje Sharon rolę w Nieustraszonych pogromcach wampirów. Jadą w Dolomity. „Romek prosił, żebym załatwił im pokoje w tym samym pensjonacie”, wspomina Gutowski. „Tam wszystko zaczęło się na dobre”. Im bliżej są ze sobą, tym trudniej jej grać. Zamiast wspierać, Polański krzyczy. I wciąż powtarza duble. Raz pada absolutny rekord: jedno ujęcie kręcą 70 razy! Producenci nazywają go „szalonym Polakiem”. Film robi w Europie furorę. Mają pieniądze, siebie, są szczęśliwi. „Rozkoszuję się każdą sekundą spędzoną z tobą, czuję się tak szczęśliwa, kiedy jesteś ze mną. Kocham cię”, pisze do niego. Ona jest wierna. On nie. Wciąż zaciąga młode aktorki i modelki do hotelowych pokoi. Sharon daje mu pełną swobodę erotyczną. Wie o jego romansach, ale je akceptuje: „Nie martw się, nie pożrę cię tak, jak robią to inne”, zapewnia, a on jest wniebowzięty. Jednak gdy w Boże Narodzenie 1967 roku Sharon Tate napomyka coś o ślubie, Roman wycofuje się rakiem. „Perspektywa małżeństwa i dzieci przerażała mnie”, napisze w swojej autobiografii. „Myślałem, że uniknę cierpień, jeżeli nie będę się głęboko angażował”. Czytaj także: „Oszalałem dla niej”, mówił Michał Urbaniak o swojej drugiej żonie, Lilianie Głąbczyńskiej-Komorowskiej. Czemu musieli się rozstać? Ale miłość zwycięża strach. Sharon wprowadza się do jego kawalerskiego mieszkania w Londynie. On z przyjemnością odkrywa, że kochanka świetnie gotuje i lubi zajmować się domem. Nagle oświadcza się jej w jakiejś restauracji. Ślub biorą 20 stycznia 1968 roku. Na kawalerskim wieczorze Romana pojawia się cały zespół Rolling Stones. Meble i dywany do wymiany. Miłość aż po grób przyrzekają sobie z Sharon w ratuszu londyńskiej dzielnicy Chelsea. Na zdjęciach wyglądają zabawnie. Panna młoda ma na sobie kremową sukienkę mini z tafty, a pan młody – oliwkowy surdut i krawat z falbanką. Setki gości bawią się na przyjęciu weselnym w londyńskim klubie Playboya. Młodzi wymykają się szybko i tę noc spędzą w swoim mieszkaniu, zasypani telegramami i życzeniami z całego świata. Romana Polańskiego fascynuje zło. Zaznał go w nadmiarze. Jako dziecko doświadczył głodu i śmierci. Prawie cała jego rodzina zginęła podczas wojny. Filmy, które kręcił, nie mogły być inne. Dziecko Rosemary to najsłynniejszy horror, jaki zrobił. Historia kobiety, która rodzi dziecko diabła. „To geniusz. To szajbus. Jest w nim odrobina jednego i drugiego”, piszą gazety. Za film spływają na niego splendory, staje się pupilkiem Hollywood. Wyjazd z żoną do Cannes w 1968 roku przechodzi do legendy. W sobotni wieczór pojawiają się przed hotelem de la Figuiere w czerwonym ferrari na kalifornijskich numerach. W samochodzie poduszki w stylu op-art, kadzidełka i potężny zestaw głośnikowy – dudni najnowszym przebojem Stonesów – Jumpin Jack Flash. Mają na sobie zamszowe garnitury w stylu Rodeo Drive, obwiesili się hipisowską biżuterią. Za nimi po schodach biegnie pół tuzina bagażowych, dźwigając walizki z podręczną biblioteczką i wiosenną garderobą Sharon Tate. Małżonkowie czują się królami życia. To najszczęśliwszy okres w życiu reżysera. Próżnuje, syty sukcesu. Po raz pierwszy w życiu zaznaje błogiego rodzinnego szczęścia. Sharon dba o niego, jak tylko zakochana kobieta potrafi. Karmi, strzyże i pakuje walizki na jego liczne wojaże. Pisarz Jerzy Kosiński, wieloletni przyjaciel reżysera, zauważa zgryźliwie, że Sharon „całe życie poświęciła jednej sprawie – zadowoleniu Romana”. Aktorka zwierza się przyjaciółkom, że najlepszy okres kariery ma za sobą. Teraz chce być matką. I staje się. Zachodzi w ciążę. Roman jest wstrząśnięty. „Ratunku!”, woła. Ale powoli przyzwyczaja się do myśli, że będzie ojcem. Brzemienna Sharon wygląda oszałamiająco. Jeszcze nigdy nie była tak piękna. Po raz ostatni widzą się na pokładzie transatlantyku „Queen Elizabeth II”, którym Sharon odpływa do Ameryki. Jest w ósmym miesiącu ciąży. Oboje mają łzy w oczach. Czują, że to pożegnanie różni się od zwykłych rozstań. Sharon Tate przytula się do Romana brzuchem, choć nigdy tego nie robi. Gdy Polański trzyma ją w ramionach, przez głowę przebiega mu absurdalna myśl, że nigdy jej już nie zobaczy. To wspomnienie utkwi w nim na całe życie. „Dobrze, idź już”, Sharon przerywa scenę pożegnania. Odpływa z Europy w stronę ich przyszłego, wspaniałego życia. Będzie czekać na niego w ich nowym domu w Beverly Hills. Mały wiejski dworek w ogrodzie pełnym kwiatów. Przystań szczęścia. Jednak los i Manson chcą inaczej. Roman Polański je kolację z przyjaciółmi w Londynie, gdy dzwoni Bill, mąż przyjaciółki Tate. „W domu wydarzyło się nieszczęście”, mówi. Polański nie rozumie. Gdy dociera do niego okrutna prawda, wali głową w ścianę. Gene Gutowski obejmuje go mocno, słucha okrzyków nieszczęśnika. „Czy wiedziała, jak bardzo ją kocham?”, płacze Roman. Przez cały lot do Stanów i kilka następnych dni jest półprzytomny od mocnych środków uspokajających. Nie pojmuje, jak to się mogło stać. Dlaczego jego ukochana kobieta musiała ponieść tak okrutną, niezawinioną karę? „Był w strasznym szoku”, wspomina Gutowski. Przy życiu trzyma go tylko pytanie: „Kto to zrobił?”. Wyznacza nagrodę 25 tysięcy dolarów dla osoby, która pomoże ująć bandytów. Prasa i telewizja mają używanie. „Sami są sobie winni!”, krzyczą fałszywi moraliści. „Orgie, narkotyki, czarna magia – tak żyłeś, takie robiłeś filmy i taka pisana wam śmierć!”. Polański czuje, że trafił do koszmaru. Gdy policja znajduje prawdziwych morderców, on nie szuka zemsty. Wraca do Europy. Z mocnym postanowieniem, że w Ameryce jego noga więcej nie postanie. Poczwórne morderstwo wywołało falę przerażenia w gwiazdorskim, zapatrzonym w siebie Hollywood. Cały świat zadrżał. Beztroska era dzieci kwiatów odeszła w przeszłość. Objawiła drugą, przerażającą maskę. Nie wiadomo do dziś, jakimi motywami kierował się obłąkany „mesjasz”, wysyłając swych wyznawców na krwawe żniwo. Manson głosił apokalipsę, wojnę białych z czarnymi. Mord w willi Polańskich miał przyśpieszyć bieg wypadków. Równie prawdopodobne jest, że szukał zemsty. W tym domu poprzednio mieszkał producent muzyczny, który odrzucił piosenki Mansona. Zawiedziony „artysta” chciał wyrównać rachunki. Okrutnym żartem okazało się, że swoje muzyczne marzenia spełnił dopiero w więzieniu. Tam nagrał kilka płyt. Stał się kultową postacią. Pisano o nim piosenki, a jego utwory nagrały takie gwiazdy, jak Guns N’ Roses. Manson zmarł 19 listopada 2017 roku, ale wciąż budzi strach. Życie Romana Polańskiego po tragedii nigdy już nie będzie takie samo. Wcześniej artysta miał nieskończone pokłady nadziei i optymizmu. Potem stał się podobny do własnego ojca. Przepełniła go niewiara, wieczne niezadowolenie z życia i przekonanie, że za każdą szczęśliwą chwilę trzeba płacić. Małżeństwo z Sharon Tate mogło go uchronić przed kolejnym dramatem związanym z Ameryką. Osiem lat później został oskarżony o pedofilię. Uciekł ze Stanów, nie czekając na wyrok. Do dzisiaj nie może tam wrócić. Jakie filmy nakręciłby, gdyby mógł dalej pracować w Hollywood? Tego nie dowiemy się nigdy. Ale żywotność i szczęśliwa passa nie opuściły go. Nakręcił przecież nagrodzone Oscarami Chinatown i w wieku, kiedy inni kończą życie, on zaczął nowe – u boku Emmanuelle Seigner. Dlatego kilka lat temu mógł powiedzieć szczerze VIVIE! o swoich dzieciach: „To najpiękniejsze i najważniejsze doświadczenie, jakie się zdarza w życiu”. A Sharon? Ona również ma swoje miejsce w jego sercu. „Wystarczy, że pakuję walizkę”, napisał w autobiografii, „strzyże mnie fryzjer, wykręcam 213, kierunkowy do Los Angeles, albo 396 – do Rzymu, a moje myśli powracają niezmiennie do Sharon. Nawet po tylu latach, kiedy oglądam piękny zachód słońca, odwiedzam uroczy, stary dom, odczuwam jakąkolwiek wzrokową przyjemność, instynktownie mówię sobie, że Sharon na pewno by się to podobało. W tym pozostaję jej wierny do końca”. Czytaj także: Roman Polański i Nastassja Kinski: historia skandalicznego romansu
Morgane Polański dzisiaj kończy 32 lata. Tak mówiła o relacji z tatą i obranej ścieżce zawodowej...
Córka reżysera zmieniła się nie do poznania
Córka Romana Polańskiego, która dzisiaj świętuje 32 urodziny jakiś czas temu przyznała, że walczy z alkoholizmem. Morgane Polański nieustannie jest aktywna w mediach społecznościowych. Co więcej, sowje życie na dobre związała z branżą wilmową. Tego, co będzie robić w przyszłości, była pewna od samego początku. [Ostatnia aktualizacja: 20.01.2025 rok] [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 22.01.2025 r.] Morgane Polański - jak dziś wygląda jej życie? W życiu jedynej córki Romana Polańskiego wiele się zmieniło. Morgane, owoc miłości reżysera oraz francuskiej modelki i aktorki Emmanuelle Seigner, dzsiaj, czyli 20 stycznia skończyła 32 lata. Młoda gwiazda od dawna pragnęła pójść w ślady swoich rodziców. I chociaż w świecie filmu do tej pory nie dorównała ojcu, ma już na koncie kilka mniejszych oraz większych ról. Przez kilka lat wcielała się jedną z głównych postaci w „Wikingach" - córkę Karola II Łysego. Przypomnijmy, że karierę zaczęła jako 9-latka w filmie „Pianista". Wcieliła się wówczas w postać małej, bezimiennej dziewczynki z klatką dla ptaków na Umschlagplatzu. Niedługo potem zachwyciła w kolejnych produkcjach, takich jak: „Żona". „The French Dispatch”, „The Palace”, czy wcześniej wspomniany serial „Wikongowie". Morgane Polański z mamą: Artystka prowadzi również konto na Instagramie, które śledzi niemal 120 tysięcy osób. Mimo to rzadko publikuje w sieci zdjęcia i nagrania. Nie jest wylewna w pokazywaniu swojej codzienności. Gdy nieoczekiwanie podzieliła się informacją o swojej walce z alkoholizmem i innymi używkami, jej fani nie kryli zaskoczenia. Jednak w marcu 2022 Morgane Polański przyznała, że od dwóch lat pozostaje w trzeźwości. Zapewniła również, że wspiera wszystkie osoby, które przechodzą, to co ona. „16 marca 2022 mijają dwa lata mojej trzeźwości. Kiedy to piszę, odbiera mi mowę, to dla mnie bardzo emocjonalne. Dotychczas nie opisywałam tutaj tej podróży, ale wydaje mi się, że warto to zrobić dzisiaj. Aby podzielić się nadzieją, gdy ktoś może czuć się beznadziejny i bezradny. Aby przypomnieć, że na końcu tunelu zawsze jest światełko, nawet jeśli nie możesz dostrzec tam choćby przebłysku, że możliwe jest życie w wolności, dzień po dniu. Do każdego walczącego, zagubionego lub cierpiącego w milczeniu: widzę cię, słyszę cię", wyjaśniła wówczas. Zawodowo odnajduje się zarówno w świecie filmu, jak i modelingu. U boku swojej mamy wystąpiła nawet w kampanii Marca Jacobsa. Choć branża stała przed nią otworem, w wieku 17 lat temu zdecydowała się na wyjazd z Francji do Londynu. Tam podjęła studia na wydziale aktorstwa i reżyserii. Morgane jest więc absolwentką Drama Centre London oraz Central School of Speech and Drama. Okazuje się do wyjazdu na studia przekonał ją ojciec, który doświadczenie w zawodzie również zdobywał w Wielkiej Brytanii. Dla 32-latki główną motywacją było jednak wyjście z szufladki. Nie chciała być postrzegana przez pryzmat sławnego ojca. Na wsystko chciała zapracować sama, a zdobycie dyplomu miało być jednym z kroków. „Wykonałam swoją pracę i dziś czuję, że nie muszę nikomu niczego udowadniać. Ukończenie studiów… po prostu dodało mi pewności siebie", zwierzyła się w jednym z wywiadów. Dziś Morgane Polański spełnia się również jako reżyserka. Na swoim koncie ma aż 4 filmy krótkometrażowe, w tym „La Caresse” z 2017 roku. CZYTAJ TAKŻE: Prasa huczała od plotek. Co naprawdę łączyło Barbarę Kwiatkowską-Lass i Alaina Delona? Morgane Polański już wiele lat temu postawiła sobie jasny cel i doskonale wiedziała, jak będzie wyglądać jej przyszłość. Przypominamy rozmowę Beaty Nowickiej z Morgane Polański. Wywiad ukazał się we wrześniu 2015 roku w magazynie VIVA!. Morgane Polański wywiad VIVY! o relacji z tatą Roman Polański, Pani tato, w wywiadzie dla francuskiej prasy żartował, że jego „Taniec wampirów” na zawsze „zainfekował” Pani krew... ... sztuką (śmiech). Tak opowiadał: „Moja córka miała cztery latka, kiedy powstał »Taniec wampirów«. Podczas wakacji zabrałem ją na kilka tygodni do Wiednia, gdzie całymi dniami asystowała mi przy próbach. Zrobiło to na niej tak ogromne wrażenie, że już wtedy postanowiła pójść w życiu tą drogą”. Wtedy chciałam być reżyserem. I jestem pewna, że kiedyś będę. Pamiętam, że po powrocie z Wiednia namiętnie „reżyserowałam” w domu kolegów i koleżanki. Jak dzieci grały niezgodnie z moją wizją, to je... biłam. Czułam się absolutnym dyktatorem! Mama próbowała mi tłumaczyć, że nie mogę tak się zachowywać, ale nie rozumiałam dlaczego. Przecież nie trzymali się MOJEGO scenariusza! Kara słusznie im się należała! (śmiech). Rozkosz bycia sobą, której człowiek doświadcza tylko w dzieciństwie. Pamięta Pani tamten Wiedeń? Pamiętam wszystko. Kiedy po latach w londyńskiej szkole aktorskiej miałam poczucie, że coś mnie przerasta, że nie dam rady, mój nauczyciel zawsze powtarzał: „Przypomnij sobie, czym był dla ciebie teatr, zanim się tu pojawiłaś”, i ja wtedy słuchałam libretta z „Tańca wampirów” w niemieckiej wersji językowej. To jedyna rzecz, która mnie uspokaja, pozwala wziąć się w garść i zacząć od nowa. Momentalnie przenoszę się do tamtego świata, który zresztą widziałam miliardy razy, bo „Taniec...” grano również w Paryżu. Kiedy tato słyszał, że znowu idę do teatru Mogador na „Taniec wampirów”, mówił: „Zwariowałaś? Przestań oglądać w kółko ten spektakl”. Ale ja go uwielbiam. Śmieję się, że widziałam go już ze wszystkich miejsc na widowni. Pani mama miała 21 lat, kiedy zagrała w filmie „Frantic” Romana Polańskiego. Pani w wieku 21 lat otrzymała rolę księżniczki Gisli w serialu „Wikingowie”. Pierwszą dużą rolę. Mój tato zawsze mi powtarzał, że największym luksusem w życiu jest praca, która daje ci poczucie wolności. Bez względu na to, czym ta praca jest. Ja wiedziałam, że będę aktorką. Kiedy zdałam maturę, rodzice powiedzieli: „OK, no to jedź nauczyć się zawodu”. Tylko gdzie? Najpierw chciałam studiować w Stanach Zjednoczonych, zresztą myślę, że pewnego dnia pojadę do Nowego Jorku, ale wtedy miałam 17 lat i tato uznał, że to jest za daleko, że jestem za młoda, a poza tym jego zdaniem najlepsze szkoły są w Londynie, usłyszałam więc: „Jedź do Londynu”. To było idealne rozwiązanie, bo trasę Paryż–Londyn pokonuje się w dwie godziny i dwadzieścia minut od drzwi do drzwi. Mogłam wracać do domu w każdej wolnej chwili. I tak znalazła się Pani w londyńskiej Central School of Speech and Drama. Londyn to moje miasto. Miasto, gdzie zaczęłam dorosłe życie bez rodziców, choć nie mam pewności, czy w wieku 22 lat jestem już tak naprawdę dorosła. Pamiętam pierwsze wynajęte na tydzień mieszkanie. Rozpakowałam walizkę, omiotłam wzrokiem całość i powiedziałam sama do siebie: „No dobra, już tu jestem. Sama. I co ja teraz będę robić? OK, może pójdę i zrobię zakupy. Kupię sobie rzeczy do biegania”. Była chyba dziewiąta wieczorem, bum, zamykam drzwi i w tym momencie uświadamiam sobie, że nie mam kluczy. Mój Boże – pierwszy dzień, nie znam nikogo, nie wzięłam nawet telefonu! Koszmarne uczucie. Czułam się mała, zagubiona i nieszczęśliwa. Z opresji wyratował mnie gospodarz domu, ale potem, w innych mieszkaniach, miałam różne przygody: pękały mi rury, nie miałam wody, omal nie spowodowałam wybuchu gazu. Nawet nie udała mi się akcja – pełna lodówka. Za daleko było na targ? (Śmiech). Wręcz przeciwnie, bardzo blisko, w związku z tym moja lodówka była pełna jedzenia. Problem polegał na tym, że po dwóch dniach wszystko nadawało się do kosza na śmieci. Jedzenie w Londynie bardzo szybko się psuje, może dlatego, że mieszkamy na wyspie. Teraz kupuję na bieżąco, na targu obok. Po dwóch latach poszukiwań znalazłam swoje miejsce w północnej części Londynu. To jedna z ostatnich dzielnic, gdzie większość mieszkańców to Anglicy: ekscentryczni artyści, malarze, muzycy, pisarze. Kocham ten zakątek: jest cicho i zielono, ale wystarczy przejść kilka przecznic i masz poczucie, że jesteś we wnętrzu świata i słyszysz wszystkie języki. Uwielbiam Belsize Park, okolice Primrose Hill, Camden, Soho, targi warzywne na Hampstead Heath... Od mojej koleżanki, która również mieszka w Londynie, usłyszałam, że to jest idealne miasto dla 20-latków. Ci starsi, którzy już mają pracę na etacie i dzieci, czują się zmęczeni i przytłoczeni jego wielkością. Wielu moich znajomych mówi to samo. Ale mi ogrom tego miasta daje energię i nieograniczone poczucie wolności. Choć na początku nie było łatwo. Przyjaciele z Paryża, którzy przyjechali ze mną, rozproszyli się po całym mieście, trudno było się odnaleźć. Miałam też problemy z emocjonalnością Anglików, z ich zimną rezerwą, ironicznym dystansem. Potrzebowałam czasu, żeby się z tym oswoić, bo jestem bardzo francuska i lubię naszą łatwość wyrażania uczuć, swobodę mówienia prosto z mostu, co myślisz. To daje siłę, bo jest oczyszczające. Jak przyjechałam, miałam 17–18 lat, mówiłam sobie: „Boże, czuję się taka samotna, opuszczona, przecież nie mogę mówić, że wszystko jest OK, skoro nie jest OK”. Więc byłam Francuzką: z przyjaciółmi krzyczałam, płakałam, śmiałam się. ZOBACZ TAKŻE: Krystyna Kołodziejczyk odrzuciła zaloty Romana Polańskiego. Nigdy nie żałowała swojej decyzji Teraz mam wrażenie, że czuje się Pani radosna. Wreszcie mam poczucie, że potrafię zaopiekować się sama sobą. Byłam nieszczęśliwa w Paryżu. To jest paradoks, bo jestem paryżanką, tam się urodziłam, tam jest mój rodzinny dom, moi bliscy, miejsca, które znam od zawsze, co mi daje poczucie bezpieczeństwa. W Paryżu wszystko jest proste, w zasięgu ręki, każda dzielnica jest mikrokosmosem, z twoją ulubioną kawiarnią, piekarzem, rzeźnikiem, targiem. A z drugiej strony nie lubię paryżan. Przez to, że w połowie jestem cudzoziemką, Polką, mam poczucie dystansu. Kocham to miasto, ale nie znoszę w paryżanach ich arogancji, tego niezasłużonego... ... i nieuzasadnionego poczucia wyższości. Mieszkałam tam kilka lat, znam to. W moim rodzinnym mieście odnalazłam się dopiero, kiedy rodzice zapisali mnie do szkoły międzynarodowej, gdzie było dosłownie kilku Francuzów, a reszta to dzieci rodziców wszelkich narodowości, dla których Paryż był tylko przystankiem w podróży po świecie. Mieli otwarty stosunek do ludzi, otoczenia, mniej zaściankowy i konserwatywny niż paryżanie. Nie bali się inności po prostu. Koledzy mieli w nosie, kim są twoi rodzice, skąd pochodzisz, w co jesteś ubrana, jaki masz kolor skóry i z jakim akcentem mówisz. Najważniejsze było, kim ty jesteś, co myślisz. Moi najbliżsi przyjaciele z tej szkoły są teraz ze mną w Londynie. Czuje się Pani Polką? Jestem tak samo Polką, jak Francuzką. Mój tato jest Polakiem. Śmieszne, bo jak byłam mała i ktoś mi mówił, że mój tato mówi po francusku z akcentem, oburzałam się, że to nieprawda, bo od urodzenia słyszałam, że on tak właśnie mówi. To była melodia głosu mojego taty. Oczywiście teraz, kiedy oglądam jego dawne filmy, słyszę ten akcent i to mnie rozczula. Pierwsze słowo, które usłyszała Pani od taty po polsku? Już nie pamiętam: (po polsku) dzień dobry, kochanie; bardzo dobrze; może, może... (śmiech). Mieliście swoje rytuały? Graliśmy razem w szachy i w karty. Przepadałam za grą w „Zabójcę”. Potrzeba było do niej więcej osób, zaciągaliśmy zasłony, gasiliśmy światło i detektyw zaczynał prowadzić śledztwo. Każdy miał prawo mówić prawdę oprócz tego, kto zabił. Pasjonowały mnie te tajemnice. Poza tym bardzo dużo malowaliśmy, to tato nauczył mnie rysunku, opowiadał o malarstwie. Przez wiele lat czytał mi na dobranoc każdego wieczoru, jak tylko był w domu. Oboje uwielbialiśmy ten moment. Ostatnia książka, jaką przeczytaliśmy razem, to „Trzej muszkieterowie” Aleksandra Dumas. A ponieważ czytaliśmy ją w malutkich kawałeczkach – bo ja bardzo szybko zasypiałam – rok zajęło nam przeczytanie całości (śmiech). Kiedy zadzwoniła Pani do domu, że dostała dużą rolę w serialu... ... oboje rodzice byli ze mnie dumni. Zawsze mnie wspierają. Niedawno z przyjaciółką napisałyśmy scenariusz filmu krótkometrażowego i – mam nadzieję – wkrótce będziemy mogły go nakręcić. Czasami mam poczucie, że dorosłam na planie filmów taty. Wszystko mnie interesowało, każdy drobiazg. Chodziłam za charakteryzatorką, kostiumologiem, operatorem, reżyserem planu i podglądałam, na czym polega ich praca. Namiętnie podglądałam tatę: jak się zachowuje wobec całej ekipy, jak traktuje aktorów, jak oni na niego reagują jako reżysera, ale też człowieka. Dzięki tacie wiem, jaka to jest odpowiedzialność, jak dużo trzeba się nauczyć. Więc na razie grzecznie się uczę. I Pani gra. Księżniczka Gisla jest trochę od Pani młodsza i żyje w bezwzględnych czasach, szczególnie dla młodej dziewczyny. Nauczyła się Pani czegoś od niej? Żeby nie dać się zadeptać mężczyznom. Kiedy ona czegoś chce, potrafi o to zawalczyć. I chce walczyć. Wolałaby umrzeć, niż zachować się nieuczciwie wobec samej siebie. Ma bardzo silny związek z ojcem. Ona czuje się księżniczką swojego ludu, myśli o nim, a jej ojciec nie do końca. Nie jest zbyt odważny, boi się, ale to nie znaczy, że jest tchórzem. Ma złożoną osobowość. Jego córka tak naprawdę nigdy nie wie, czego może się po nim spodziewać. Ale mimo wszystko się kochają. Zaskakują się nawzajem. Zresztą wydaje mi się, że gdzieś tam w zakamarkach ukryta jest jakaś część mnie, której nie zna ani tato, ani mama, ani najbliżsi przyjaciele. Z pewnością. I to dotyczy chyba każdego z nas. Rozmawiała Pani z tatą, pakując walizki do Londynu? Nieustannie z nim rozmawiam. Zawsze kiedy dzwonię i skarżę się, że czuję się nieszczęśliwa, bo coś mi nie wychodzi, coś smuci, mój tato mówi: „Potraktuj to jako rodzaj doświadczenia, rodzaj poszukiwania, który przyda ci się i w życiu, i w aktorstwie. Piękno życia polega na tym, że żaden moment nie trwa wiecznie. Ani dobry, ani zły. Wszystko się odradza”. Pamiętam, jak byłam mała i wpadałam z jakiegoś powodu w panikę, wydawało mi się, że ten stan będzie trwał wiecznie. Tato pokazał mi drogę wyjścia. Jedno się kończy, inne odradza.
Roman Polański i Nastassja Kinski: historia skandalicznego romansu
Co tak naprawdę łączyło reżysera i piękną modelkę?
Kiedy żona Romana Polańskiego, Sharon Tate, została brutalnie zamordowana z rąk sekty Charlesa Mansona, reżyser wyznał, że zatracił swoją dawną radość życia i optymizm, a na ich miejsce wstąpiło „głębokie żydowskie poczucie winy”. Wdowiec nie wierzył, że jeszcze kiedyś będzie w stanie się zakochać. Zaledwie kilkanaście miesięcy od tych czarnych myśli reżyser zaskoczył wszystkich, wywołując tym samym niemałe oburzenie. Na jego drodze pojawiła się piękna, kilkunastoletnia modelka, z którą zaczęto go coraz częściej widywać. Informacje o ich relacji wstrząsnęły show-biznesem. Jaka była prawda o tym grzesznym uczuciu? Roman Polański i Nastassja Kinski: historia skandalicznego romansu Kilkanaście miesięcy po odejściu Tate, w połowie lat 70., Polański odwiedził Monachium. Jego wizyta zbiegła się z organizowanym tam każdego roku tygodniem mody. Pewien dziennikarz z kroniki towarzyskiej zaprosił reżysera do restauracji i przedstawił mu dwie modelki. Obie bardzo piękne i bardzo młode. Uwagę Polańskiego skupiła najbardziej ta „fatalnie ubrana”, jak sam ją określił. „Jak się nazywasz?” - spytał dziewczynę. „Mówią na mnie Nasty”, odpowiedziała łamaną angielszczyzną. Dziewczyna nazywała się Nastassja Aglaia Nakszynski i z pochodzenia była Niemką, urodzoną w Berlinie. Jak na początku zauważył reżyser, jej angielski był fatalny, ale on sam nie mówił po niemiecku, więc ich pierwsze rozmowy były niemałym wyzwaniem. Nie przeszkodziło im to w regularnym spotykaniu się. Widywali się coraz częściej, a ich relacja już po pierwszym spotkaniu zaczęła być bardzo intymna. Nastassja sprawiała wrażenie samotniczki, z dystansem do ludzi i niełatwej do rozgryzienia. Nie trudno za to było rozgryźć jej styl ubierania się - był niedbały. Polański opisywał, że na ich spotkania przychodziła źle ubrana, w nieodpowiednim makijażu i w źle dopasowanej fryzurze, a mimo to nie mógł oderwać od niej wzroku. „Jej uroda była doprawdy jedyna w swoim rodzaju”, pisał w swojej biografii. Czytaj też: Duża różnica wieku i skandal w tle. Trudna miłość Emmanuelle Seigner i Romana Polańskiego Nastassja Kinski: 15-letnia modelka Podczas pobytu Polańskiego w Monachium, Nastassja postanowiła przedstawić go swojej matce, Ruth Brigitte Tocki, która była drugą żoną niemieckiego aktora Klausa Kinskiego. Cała trójka zaczęła rozmawiać o filmowej karierze dziewczyny. Szybko wyszło na jaw, że Nasty, owszem miała ekranową urodę, ale do całej reszty spraw związanych z jej przyszłością miała stosunek co najmniej obojętny. Trudno jej się dziwić, dziewczyna miała dopiero 15 lat. Roman Polański o nastoletnim wieku swojej towarzyszki usłyszał dopiero podczas spotkania z jej mamą. Kiedy zaczęli rozmawiać o tym, że Nasty mogłaby podszkolić swój angielski i zamieszkać na czas nauki w londyńskim domu reżysera, Ruth Brigitte Tocki natychmiast zareagowała, że nie może puścić tam córki samej „Jest jeszcze za młoda”, usłyszał Polański i omal nie spadł z krzesła. W Monachium przebywał już trzy miesiące i podczas tego czasu zdążyli przeżyć wiele intymnych chwil. Reżyser zrzucił jego nieświadomość względem wieku Nasty na karb jej bardzo specyficznego zachowania, które normalnie przypisałby starszej dziewczynie. Nie znosiła zalotów, u mężczyzn ceniła rezerwę, miała bardzo cierpki humor i obserwowała ludzi w milczeniu. „Kiedy ją zobaczyłem pierwszy raz, myślałem, że jest o rok czy dwa starsza od swojej siedemnastoletniej przyjaciółki”. Roman Polański i Nastassja Kinski: romans na Seszelach W międzyczasie Roman Polański otrzymał od francuskiego „Vogue’a” zaszczytne zlecenie poprowadzenia gościnnie sesji zdjęciowej do grudniowego wydania świątecznego z 1976 r. Miał zrealizować wyrafinowany fotoreportaż w egzotycznej scenerii. Padło na motyw: „Piraci”, a na miejsce wybrał Seszele. Kiedy redaktor naczelny zapytał kto będzie modelką, usłyszał w odpowiedzi: „Ktoś, o kim pan nigdy nie słyszał. Nastassja Kinski”. Ekipa podróżowała po kilku wyspach, a cały projekt został zwieńczony na niemal bezludnej wyspie Praslin. „Był to punkt kulminacyjny mojej idylli z Nastassją”, pisał w swojej biografii Polański. W małym tropikalnym raju para wiodła luksusowe życie na łonie natury. Zamieszkali w hoteliku na plaży, który należał do pewnego Francuza. „Mimo że nie chwaliliśmy się z Nastassją naszym związkiem, ukryć go nie było łatwo”, wspominał reżyser. Opis jego wakacji z młodą modelką brzmi niczym wspomnienie błogiego miesiąca miodowego. Polański opisywał, że Nasty podczas tego wyjazdu stała się nieco bardziej otwarta na ludzi, coraz bardziej komunikatywna, szczęśliwsza. „Nasz krótki pobyt na wyspie Praslin był dla niej chyba niezapomnianym przeżyciem — tym samym stał się dla mnie”, pisał. Tak samo jak pobyt reżysera i modelki na wyspie, sukcesem okazał się również świąteczny numer "Vogue’a”, nad którym wcześniej pracowali. Grudniowe wydanie z 1976 r., które ukazało się z bardzo błękitną okładką i białym podpisem "par Roman Polanski”, sprzedawało się świetnie. Zobacz także: Biografia Sharon Tate ujawnia wstrząsające tajemnice jej małżeństwa z Romanem Polańskim Nastassja Kinski w filmie „Tess” Romana Polańskiego Tutaj można by postawić kropkę do relacji reżysera z dużo od niego młodszą modelką, ale ich kontakt odnowi się trzy lata później za sprawą produkcji „Tess” w reżyserii Polańskiego. Zanim to jednak nastąpiło, w życiu reżysera wydarzył się przykry punkt zwrotny. Matka niejakiej Samanthy Geimer oskarżyła go o gwałt na jej 13-letniej córce. Od tego momentu nic już nie było takie samo, a medialnej i społecznej nagonki nie dało się już zatrzymać. Ostatecznie Polański dostał nakaz opuszczenia Stanów Zjednoczonych i zamieszkał we Francji. Kiedy odczuł, że po miesiącach ukrywania się, chodzenia z zapuszczoną brodą, w okularach i czapce, może wreszcie zacząć normalnie funkcjonować, wrócił myślami do książki „Tessa d'Urberville” Thomasa Hardy’ego. Chciał ją sfilmować. Do tego pomysłu przekonywała go jeszcze sama Sharon Tate, a projekt od dwóch lat pozostawał w zawieszeniu. Polański poprosił Nasty, aby przeczytała tę książkę. Wierzył, że jeśli kiedykolwiek dojdzie do nagrania tego filmu, to w głównej roli widziałby właśnie tę piękną modelkę. Ten moment nadszedł szybciej, niż reżyser mógł się spodziewać, głównie z przyczyn materialnych. Kończyły mu się fundusze i nowa, kasowa produkcja miała mu przyjść z pomocą. Nasstasja została obsadzona przez reżysera w roli głównej, ale zanim doszło do pierwszych zdjęć, musiała spełnić pewien warunek. Polański wysłał ją na przyspieszony kurs do Angli u Kate Fleming, specjalistki od pracy nad słowem. Żeby dostać rolę, 18-letnia wówczas dziewczyna musiała opanować na czas gwarę hrabstwa Dorset, gdzie działa się akcja filmu. Kręcenie „Tess” trwało tak długo, że ekipa filmowa zżyła się ze sobą, niczym prawdziwa wspólnota. Film zakładał dziesiątki różnych lokalizacji, do których podróżowano. Polański po wszystkim nazwał współpracowników wędrownym cyrkiem. Produkcja Polańskiego okazała się być najdroższym filmem nakręconym kiedykolwiek we Francji, jej budżet wynosił 12 milionów. Wtedy też ponownie zaczęto plotkować o romansie reżysera z główną aktorką. Para oficjalnie zaprzeczała, nigdy też nie przyłapano ich na publicznym okazywaniu sobie czułości, ale bardzo możliwe, że tak jak na wyspie Praslin, pewnych rzeczy nie udało im się ukryć. Skandal w Cannes W maju 1979 r. wraz z Nastassją Kinski, reżyser pojechał do Cannes, żeby rozreklamować nieukończone jeszcze dzieło. Już przy ich przyjeździe we foyer hotelu Carlton okazało się, że ten pomysł pod względem PR-u był kompletnym fiaskiem. Dosłownie garstka dziennikarzy była zainteresowana samym filmem, ale cała reszta skupiła się na samym Polańskim i jego niedawnym skandalu związanym z oskarżeniami o gwałt. Nie zabrakło również pytań o jego związek z odtwórczynią głównej roli „Tess”. Wszyscy chcieli wiedzieć, czy para ma romans. Reżyser bardzo szybko stracił nad sobą panowanie, nie obyło się bez wyzwisk i negatywnej atmosfery, co odbiło się potem na nim kilkoma złośliwymi artykułami. Pomimo złego startu promocyjnego filmu i porażki, jaką była premiera w Niemczech (Nasstasja zadzwoniła po wszystkim do Polańskiego i zwierzyła się, że film spotkał się tam z tak chłodnym, niemal wrogim przyjęciem, że miała ochotę wejść pod krzesło), ostatecznie „Tess” odniosło spory sukces. Film otrzymał aż sześć nominacji do Oscara (ostatecznie wygrał trzy statuetki). Z kolei młodziutkiej Nasstasji otworzył drogę do kariery. Aktorka została nagrodzona Złotym Globem dla Najlepszej Debiutantki, a o jej kreacji aktorskiej do dziś mówi się, że była najlepszą w jej dorobku. Nie wiadomo co zadziałało bardziej, bardzo ważna nagroda filmowa, sukces filmu, znane nazwisko (ojciec aktorki był popularnym aktorem), czy właśnie pogłoski o rzekomym romansie z Polańskim, które po premierze tylko się nasiliły, ale od tamtego momentu o Nasstasji Kinski zaczęło być głośno po obu stronach oceanu. Czytaj też: Barbara Kwiatkowska-Lass była pierwszą żoną Romana Polańskiego. Nazywano ją polską Brigitte Bardot Nastassja Kinski i Roman Polański: obecne relacje Siedem lat później, 10 września 1984 r., Nastassja poślubiła Ibrahima Moussę, Egipcjanina, producenta filmowego i przyjaciela Polańskiego, którego reżyser poznał podczas czteroletniego pobytu we Włoszech. W kolejnych latach, gdy była już rozpoznawalną aktorką, Nastassję Kinski wielokrotnie pytano o to, czy miała romans z Romanem Polańskim. W wywiadzie dla "Die Welt" w sierpniu 2012 roku odpowiedziała bardzo konkretnie: „absolutnie nie”. Słowo „romans” mogło wydać się bardzo niestosowne, zwłaszcza, że 51-letnia wówczas aktorka wyznała przy okazji, że ma regularny kontakt z obecną żoną reżysera, Emmanuelle Seigner. Z kolei zaledwie dwa miesiące wcześniej Roman Polański zaprezentował na festiwalu w Cannes 2012 swój film reklamowy nakręcony dla włoskiemu domu mody Prada. Podczas festiwalu pokazano również odrestaurowaną wersję "Tess”, a na czerwonym dywanie można było zobaczyć reżysera u boku swojej dawnej towarzyszki, Nastassji Kinski. Pozowali w czułym objęciu, już jako przyjaciele, ale niekoniecznie jako dawni kochankowie. W 2015 roku Kinski odwiedziła Polskę z okazji Kołobrzeg Suspense Film Festival, na którym otrzymała nagrodę Ikony Światowego Kina. W swojej przemowie wyznała publiczności, że będąc już w Polsce, na fali wspomnień napisała długi list do Romana Polańskiego. „Bez Polańskiego nie byłoby mnie takiej, jaką Państwo znacie”, powiedziała. „Miałam wtedy 18 lat, a on zobaczył we mnie coś, czego ja sama nie dostrzegałam: talent, urodę, wrażliwość, inteligencję. Uwierzyłam mu, że wszystko to posiadam, a razem ze mną uwierzyli w to dzięki niemu widzowie”, dodała ze wzruszeniem [cytat za kultura.onet.pl]. Korzystałam z autobiografii Roman by Polański, wyd. Świat Książki
Sharon Tate powiedziała kiedyś: "O moim życiu zdecydował los". To były prorocze słowa.
Była it-girl lat 60. Piękna i utalentowana. Miała szansę stać się wielką gwiazdą. Los zdecydował inaczej.
„Każdy na świecie wie o kilku ostatnich chwilach jej życia. Ale nie wiedzą jakim była człowiekiem. Miała niesamowite życie, ale z powodu tragedii dziś pamięta się o niej przede wszystkim przez pryzmat jej śmierci”, pisała Debie w „Sharon Tate: Recollection” o swojej starszej siostrze. Tak naprawdę Sharon Tate była ikoną stylu, it girl zanim to słowo pojawiło się w słownikach. Po prostu, jak mówiła w wywiadzie dla New York Times Debie, Sharon Tate była „szyta na miarę” dla lat 60: „Była naturalną pięknością. W tej epoce chodziło o wolność ducha. Dopiero co minęły sztywne lata 50. i początek 60. A potem moda rozkwitła”. It girl wychodzi za mąż Ach! Co to był za ślub!, wykrzykiwali goście, dziennikarze i fotoreporterzy zgromadzeni 20 stycznia 1968 roku w urzędzie stanu cywilnego w Chelsea, dzielnicy, która stała się mekką londyńskich hipisów. Tego dnia Sharon wyglądała przepięknie. Jak zawsze zresztą, ale wtedy, bił od niej wyjątkowy blask. W białej mini sukience ze stójką ozdobioną błękitnymi tasiemkami, z bufiastymi rękawami, z kwiatami wplecionymi w długie jasne włosy, z firankami zalotnych rzęs wyglądała jak najpiękniejsza panna młoda na świecie. „Sharon była ubrana w sukienkę mini z kremowej tafty, ja zaś miałem na sobie długi oliwkowy surdut w stylu retro (…) Prezentowaliśmy się dość groteskowo; kiedy dzisiaj oglądam zdjęcia z wesela zadziwiają mnie stroje gości: był to rozkwit epoki „wytwornych hipisów””, pisał Roman Polański w książce „Roman by Polański”. Nic dziwnego, że zjawiły się tam tłumy. W końcu sakramentalne „tak” powiedziała sobie najgorętsza para filmowa po obu stronach oceanu, Sharon Tate i Roman Polański. Pod urząd przyciągnęła ciekawskich chęć zobaczenia z bliska gorącej „power couple” i sprawdzenia kim jest dziewczyna, która usidliła reżysera, nie znającego do tej pory słowa „monogamia”. Dlaczego Polański, panicznie bojący się stałego związku, romansujący na prawo i na lewo, zdecydował się na ten krok?, zastanawiali się goście zgromadzeni na King’s Road. W swojej autobiografii „Roman by Polański” wspominał: „Znając mój paniczny lęk przed zaborczymi kobietami, robiła co mogła, by pokazać, że rozumie mój styl życia i nie zamierza ograniczać mojej wolności. Żadna inna kobieta nie dała mi dotąd takiego zapewnienia”. Ani Polański, ani jego świadek Gene Gutowski, ani świadkowa, koleżanka Sharon z planu „Doliny Lalek”, Barbara Parkins, ani nikt inny z obecnych na ślubie i weselu w Playboy Club Victoria Lownesa (a byli wśród nich między innymi Joan Collins, Warren Beatty, Michale Cane) nie spodziewał się, że epoka, która rozpoczęła się Latem Miłości w 1967 roku skończy się szybko i gwałtownie. Panna Anonimowa Jedna z najpiękniejszych kobiet na świecie, początkująca aktorka i modelka szybko stała się ikoną swingujących lat 60. Polański wspomina, że Sharon jako jedna z pierwszych paradowała w mini, które nie tylko podkreślały jej długie nogi, ale stały się symbolem wyzwolenia seksualnego. Jednak Sharon niewiele miała wspólnego z wyzwoleniem seksualnym. Gdy poznała swojego przyszłego męża, była nieśmiałą dziewczyną marzącą o karierze filmowej. Miała 19 lat, gdy producent filmowy i telewizyjny Martin Ransohoff autorytarnie stwierdził: „Ta dziewczyna będzie gwiazdą!”. Zainwestował tysiące dolarów, by stworzyć ją od nowa, dokładnie tak jak to sobie wymyślił. Sharon codzienne uczestniczyła w zajęciach z aktorstwa, tańca, śpiewu, gimnastyki. Miała do dyspozycji sztab osób, który zmienił jej sposób mówienia, chodzenia i ubierania się, a także lekarzy, którzy pomogli jej schudnąć. „Ransohoff systematycznie kawałek po kawałku burzył tożsamość Sharon”, napisano w książce „Sharon Tate. Historia morderstwa żony Romana Polańskiego”. Jej młodsza siostra Patti twierdziła: „Dla mnie istniały dwie wersje Sharon. Jej doskonale dopracowane „ja” na użytek publiczny oraz moja siostra, z długimi prostymi włosami, bez makijażu, w dżinsach i T-shircie. Ta wersja Sharon, z którą się utożsamiałam, garbiła się przy stole, obgryzała paznokcie do krwi i przygryzała dolną wargę kiedy się denerwowała. Jej naturalny głos miał wysoki tembr i lekko teksański akcent, który wzmacniała się pod wpływem emocji albo zmęczenia”. Zanim jednak spełniło się marzenie Ransohoffa o stworzeniu gwiazdy pożądanej przez wszystkich, Sharon za jego plecami przedstawiała się: „Panna Anonimowa”. Ta sytuacja wyraźnie jej doskwierała, choć wiedziała, że żeby coś osiągnąć, musi być posłuszna. Okazało się jednak, że ta miła dziewczyna potrafi się zbuntować i postawić na swoim. Nienawiść od pierwszego wejrzenia Ransohoff tak dbający o wizerunek swojej podopiecznej kontrolował nawet to co je i jak je. Nie był też skłonny pozwalać jej na chodzenie na randki. Jak to się więc stało, że Sharon związała się z fryzjerem gwiazd Jayem Sebringiem? Uparła się. A jak się uparła to nie było dla niej przeszkód nie do pokonania. Sebring miał wielu przyjaciół w branży filmowej. Dobrze znał Paula Newmana, Henry’ego Fondę, Steve’a McQueena, czy Franka Sinatrę. Wysiłki Ransohoffa i znajomości Sebringa otworzyły Sharon drogę do kariery. A potem poznała Romana Polańskiego. To był klasyczny przypadek nienawiści od pierwszego wejrzenia, mawiała potem. „Przedstawiono mnie Sharon na przyjęciu, które Marty Ransohoff wydał w hotelu Dorchester, bawiąc przejazdem w Londynie ze swoim wspólnikiem Johnem Calleyem. Wymieniliśmy uścisk dłoni, kilka zdawkowych uprzejmości, numery telefonów - i to wszystko. Pomyślałem, że jest wyjątkowo ładną dziewczyną, ale w Londynie roiło się od ładnych dziewczyn”, wspominał pierwsze spotkanie z przyszłą żoną Polański. Pod jego wpływem poczuła się śmielsza i swobodniejsza. Zaczęła w końcu być sobą. Wspominał, że kiedy szła ulicą wszyscy się za nią oglądali. „Miała nie tylko piękną twarz i pociągającą figurę. Zachwycała mnie jej pogodna natura, wrodzony dobry humor, wesołość, wspaniałomyślność, miłość do ludzi i zwierząt - po prostu umiłowanie życia”. Swoboda i nagość 3 kwietnia 1967 roku wybuchła rewolucja kulturowa. Tysiące młodych ludzi przyjechało do San Francisco by w niej uczestniczyć. Wiele lat później Gazeta Wyborcza pisała: „Przyjechali dla muzyki, psychodelicznych narkotyków, które zakrzywiały smutną rzeczywistość naznaczoną wojną w Wietnamie, albo zwyczajnie z nudów”. Sharon w San Francisco wtedy nie było, ani później na festiwalu w Monterey w Kalifornii, ale rewolucja dzieci kwiatów miała wielki wpływ na nią i jej życie. Rozpoczął się czas niczym nie skrępowanej wolności. W Los Angeles i w innych amerykańskich miastach pojawili się hipisi, narkotyki - LSD, meskalina (Polański wspominał, że Sharon szybko poznała całe środowisko skupione wokół show-biznesu - gatunek ludzi, którzy twierdzili, że zażywanie narkotyków nobilituje), imprezy do białego rana i nagość. W 1969 roku Sahron Tate i Roman Polański stanęli nago przed obiektywem Davida Baileya. W wywiadzie, którego reżyser sześć lat temu udzielił Katarzynie Przybyszewskiej–Ortonowskiej mówił: „W tamtych czasach takie rzeczy były przyjęte. To były lata 60. Obyczaje były zupełnie inne niż w tej chwili. Ludzie czuli się wolniejsi, kobiety na plaży nie zakładały biustonosza”. Początkowo Sharon, której trzy filmy, między innymi bardzo dobrze przyjęta „Dolina lalek”, zachłysnęła się sukcesem. Razem z Romanem, którego „Dziecko Rosemary” święciło triumfy rzucili się w wir show-biznesu. Wkradli się do modnego hollywoodzkiego towarzystwa, jeździli po świecie na przyjęcia, bywali na festiwalach filmowych i wszędzie byli pożądani. Sharon była zachwycona, zwłaszcza, że przez lata żyła ograniczona przez Ransohoffa. Jednak w przeciwieństwie do Polańskiego taki tryb życia szybko ją zmęczył. Ulubiona gwiazda Jest rok 1967. Na ekrany kin weszła właśnie „Dolina lalek” z Sharon w roli głównej. Ojciec aktorki P.J przypomniał sobie, jaką rozmowę przeprowadził ze swoją matką: „- P.J., ależ jestem dumna z Sharon Marie. Szkoda, że nie widziałeś kolejki przed wejściem! Zakręcała za róg budynku. Musieliśmy czekać godzinę, zanim w ogóle wpuścili nas do środka. - No i jak ci się podobało? - zainteresowałem się. - Daj spokój, to szmira - odpowiedziała półgłosem - ale wnusi o tym cicho sza. Przekaż tylko, że Nannie przez cały wieczór pękała z dumy”. Mimo zdania babci film okazał się kasowym sukcesem, a Sharon otrzymała nominację do Złotego Globu. Ten i pozostałe filmy, które miały w premiery w tym samym roku: „Nie daj się usidlić” i „Bal wampirów” sprawiły, że Sharon zyskała status gwiazdy. Wszyscy uważali, że ma przed sobą świetlaną karierę. Ona marzyła o tym od dawna. Bakcyla aktorstwa złapała we Włoszech, gdzie trafiła razem z całą rodziną. Jej ojciec Paul Tate, zwany przez wszystkich P.J., był oficerem armii amerykańskiej i nie był zadowolony, że jego ukochana córeczka ma zamiar zostać aktorką. Bał się, że wciągnie ją hollywoodzkie życie. Ale cóż miał jego sprzeciw wobec poparcia matki Sharon, Doris, babci Nanny i pozostałych dwóch córek? Sharon miała sześć miesięcy, gdy po raz pierwszy doceniono jej urodę. W 1943 roku babcia rozesłała zdjęcia ukochanej wnuczki na konkursy piękności dla dzieci. To dzięki niej pierwszy tytuł jaki zdobyła Sharon to Maleńka Miss Dallas. Później były konkursy piękności we wszystkich miastach w jakich stacjonowała jednostka P.J. Gdy miała 16 lat została Miss Richland, później Miss Autorama. Gdyby P.J. nie został przeniesiony do Włoch wystartowałaby w wyborach Miss America. We Włoszech skończyła liceum i pracowała jako modelka dla wojskowych pism „Stars and Stripes” i „Army Times”. W Wenecji wystąpiła w programie Pata Boone’a, amerykańskiego gwiazdora, który prowadził niezwykle popularny program „The Pat Boone Chevy Show”. „W dopasowanej niebieskiej satynowej sukience ze świetnie dobranym kapeluszem o szerokim rondzie była najpiękniejszą dziewczyną na planie, dopóki poryw wiatru nie zerwał jej kapelusza z głowy i nie potargał włosów, tworząc kołtun na jej głowie”, wspominała występ Sharon jej matka Doris. To właśnie ona pozwoliła jej statystować w filmach kręconych wokół Werony - „Barabasz”, „Trzej muszkieterowie: Zemsta Milady”, „Przygody młodego człowieka”. Być jak Sharon „Pewnego pięknego dnia dotarła autostopem do Los Angeles i próbowała zaczepić się w filmie bądź telewizji. Kiedy już zagrała parę epizodów, zauważył ją Marty Ransohoff, który podpisał z nią kontrakt - był to pierwszy ważny krok w jej karierze”, wspominał Polański. Gdy jej gwiazda rozbłysła, z niewinnej dziewczyny stała się wolną od zahamowań ikoną. Każda kobieta chciała być jak Sharon. Mieć długie blond włosy, wielkie migdałowe oczy, firankę rzęs, idealny makijaż - doskonale namalowaną czarną kreskę i nosić mini. Hollywood Foreign Press nominował ją do tytułu ulubionej nowej gwiazdy. Niezależnie od tego czy miała na sobie mini w kolorze fuksji, czy spodnie dzwony i ukochany czarny golf, uosabiała swobodny kalifornijski styl lat 60. Była jedną z najlepiej ubranych dziewcząt w Los Angeles. Była zakupoholiczką i miała szafę pełną najmodniejszych ubrań od Diora czy Betsey Johnson. Kochała projekty Emilio Pucci, torebki Gucci, sukienki od Valentino. Wiele rzeczy, które po niej pozostały, dzisiaj byłyby równie modne i niejedna fashionistka chciałaby mieć je w szafie. Na ubiegłorocznej aukcji, na której siostra aktorki wystawiła rzeczy po Sharon, można było kupić mini sukienkę od Betsey Johnson, czarną mini Diora z 1966 roku, suknię ślubną, przeciwsłoneczne okulary, płaszcz z norek, a nawet zestaw sztucznych rzęs. Tylko torebki Chanel nie, bo tę Debra zostawiła sobie na pamiątkę. Koniec ery Piątek 8. sierpnia 1969 w Kalifornii był bardzo gorący. W Londynie Beatlesi wyszli na Abbey Road i zrobili jedno z najsłynniejszych zdjęć świata. Tego dnia, również w Londynie, Roman Polański pracował nad scenariuszem, a w Los Angeles ciężarna Sharon Tate spędzała czas w domu z przyjaciółmi - bonvivantem Wojtkiem Frykowskim, córką potentatów kawowych Abigail Fogler i byłym narzeczonym Jayem Sebringiem. Nie miała siły, by gdziekolwiek wyjść. Doskwierał jej upał. Za kilka dni miał urodzić się jej syn Paul Richard. Wieczorem do domu przy 10050 Cielo Drive wpadli członkowie bandy Masona i dokonali brutalnego mordu. Nie oszczędzili nikogo. Razem z czwórką przyjaciół zginął też przypadkowy gość Steve Parent. Śmierć Sharon wstrząsnęła Los Angeles, Kalifornią i całym światem. Symbolicznie zakończyła w Ameryce era dzieci kwiatów i beztroskie hipisowskie życie. Debra Tate mówiła: „Amerykanie nie czuli się bezpiecznie w swoich domach, bez względu na to, jak sławni i bogaci byli”. We wstępie do książki „Sharon Tate: Recollection” Roman Polański napisał: „Media widziały w niej jedynie fizyczne piękno, ale ona miała także piękną duszę, a to jest coś co znali tylko przyjaciele”. Pochylając się nad trumną córki P.J., zanim wraz z rodziną i przyjaciółmi odprowadził ją na Holly Cross Cementery w Culver City, zdołał zauważyć: „Sharon była ubrana w swoją ulubioną biało-niebieską kwiecistą sukienkę. Zrobili jej makijaż i tak ułożyli włosy, że sprawiała wrażenie jakby spała”. W obliczu tak wielkiej tragedii prorocze stały się słowa samej Sharon Tate: „O moim życiu zdecydował los! Nie podjęłam ani jednej samodzielnej decyzji”.
„Ślubuję Ci śmierć”. Historia miłości Afton Burton i Charlesa Mansona
Osiemnastolatka marzyła o poślubieniu potwora...
Wiele dziewczyn lubi niegrzecznych chłopców. Tylko nieliczne zakochują się w mordercach i psychopatach. 16-letnia Afton Burton zakochała się w Charlesie Mansonie. I przez lata marzyła, żeby zostać jego żoną. „Oto powód, dla którego się urodziłam”, mówiła ukochana psychopaty, który zmarł 19 listopada 2017 roku. Miłość Afton i Mansona Po raz pierwszy na żywo Afton i Manson zobaczyli się latem 2007 roku w więzieniu w Corcoran, gdzie Manson odsiadywał dożywocie. Ona ma 18 lat. On – 72. Niepozorny, liczący niewiele ponad półtora metra wzrostu. Na czole ma wytatuowaną swastykę, kiedy się uśmiecha, widać resztkę połamanych zębów i starą protezę. Ale spojrzenie wciąż ma hipnotyczne. I zniewalający głos. Już podczas tego pierwszego spotkania nazwie ją Star. Gwiazdką. „Bo jesteś jak gwiazdka na Drodze Mlecznej”, powie jej potwór, który mistrzowsko potrafi uwodzić słowami. Afton jest zakochana. „Poślubiłam potwora” – 18-latka marzy o tym, żeby przed całym światem wygłosić to jedno zdanie. Charles Manson to jeden z najbardziej nieobliczalnych morderców Ameryki. I najbardziej charyzmatycznych. (Nocą z 8 na 9 sierpnia 1969 roku świat Romana Polańskiego runął. Banda Mansona bestialsko morduje jego żonę, Sharon Tate. Niedługo miało przyjść na świat ich dziecko). Potrafił uwieść setki młodych ludzi, którzy pod jego wpływem tracili umiejętność odróżniania dobra i zła. Byli mu ślepo oddani, zamieniali się w bestie gotowe spełnić najokrutniejsze zadanie. Niemal 50 lat Manson spędził w więzieniu z wyrokiem dożywocia za nakłonienie do zabójstwa kilkunastu osób, w tym ciężarnej żony Romana Polańskiego, jednak wciąż potrafił rozpalić duszę i serce. Jak można zakochać się w ludzkim potworze? Afton Burton wierzyła, że można. I jak pokazuje historia – nie ona jedna... Bękart, złodziej, prorok, morderca Charlie był nieślubnym dzieckiem 16-letniej prostytutki Kathleen Maddox. Ojca nigdy nie poznał, nazwisko zawdzięcza jednemu z kochanków matki. „Żyłem na ulicy, gdzie jest naprawdę ciężko, surowo i okrutnie. Wszystko, co miałem, musiałem sam wydrzeć. To była walka o przetrwanie”, wspominał po latach. Dzieciństwo spędził na ulicy, w sierocińcu i zakładach poprawczych. Kiedy dorósł, żył z kradzieży i rozbojów. Dostawał kolejne wyroki. W więzieniu czytał mnóstwo książek z psychologii, religii i magii. Słuchał namiętnie radia i nauczył się grać na gitarze. Był inteligentnym obserwatorem i, co ważne, miał charyzmę. Kiedy opuścił więzienie, odkrył nowy świat – wolnej miłości, rewolucji seksualnej i narkotyków. Podobało mu się to, co zobaczył. Przesiadywał na schodach budynków uniwersyteckich w Los Angeles, grał na gitarze. Ekscentryczny, na bosaka, z burzą falowanych włosów, wzbudzał zachwyt młodych ludzi. Pytał ich, czy są gotowi umrzeć, a kiedy mu odpowiadali, że tak, obiecywał im życie wieczne. Gromadzili się wokół niego i słuchali zahipnotyzowani. Do swojej sekty, którą nazwał Rodziną, wybierał młodych, białych Amerykanów z dobrych rodzin, najchętniej dziewczyny. Ściągnął ich do Spahn Ranch, 50 kilometrów od Los Angeles, opuszczonej posiadłości. Młodzi, odcięci od rodziny i mediów, szybko tracili kontakt z zewnętrznym światem. Dnie spędzali na narkotyczno-seksualnych balangach i słuchaniu „kazań” swojego guru. Zwracali się do niego jak do boga, on twierdził, że jest inkarnacją Jezusa Chrystusa. Dużo mówił o zagrożeniach związanych z niszczeniem środowiska i o zbliżającej się wielkiej wojnie pomiędzy rasą białą i czarną. Przez zabójstwa ważnych członków społeczności zamierzał rozpętać apokaliptyczną wojnę. Choć sam osobiście nikogo nie zabił, to on podżegał do morderstw popełnionych przez członków jego sekty. Rzeź Tamtego sierpniowego wieczoru w willi przy Cielo Drive w Beverly Hills w Kalifornii nie było Romana Polańskiego. Reżyser wyjechał służbowo do Londynu. Sharon Tate, jego 26-letnia śliczna żona, która była w ósmym miesiącu ciąży, zaprosiła kilkoro przyjaciół: Wojtka Frykowskiego, jego bogatą narzeczoną Abigail Folger i Jaya Sebringa, znanego fryzjera z Hollywood. Wszyscy mieli zostać na noc. To była noc z 8 na 9 sierpnia 1969 roku. Koło północy Abigail czytała książkę, Frykowski spał na kanapie, a Jay rozmawiał z Sharon. Nie usłyszeli strzałów przy bramie wjazdowej. Nie wiedzieli, że 17-letni kolega ogrodnika leży już martwy w swoim samochodzie. Zabił go 33-letni Charles Watson, przywódca morderczego komanda trzech dziewczyn: Susan Atkins, Patricia Krenwinkel i Linda Kasabian. Miały po 20 lat. Na rzeź wysłał ich prorok Manson. Zabójcy ubrani na czarno wchodzą przez okno do salonu. Chwilę później rozpoczyna się makabryczne przedstawienie. Pierwszy usłyszał ich Frykowski. Nagle obudzony zapytał stojącego obok Watsona: „Która godzina, kim jesteś?” – był przekonany, że jest on kolejnym gościem. „Jestem diabłem i przyszedłem tu zrobić diabelski interes”, usłyszał. Kazał całej czwórce położyć się na brzuchu. Sebring zaprotestował i poprosił, żeby Sharon mogła usiąść, bo przecież jest w ciąży. Kilka sekund później już nie żył. Zdesperowany Frykowski zaczyna walczyć z uzbrojonymi w noże kobietami. Choć zostaje wielokrotnie zraniony, udaje mu się wyrwać i wybiega z domu, wzywając pomocy. Po chwili upada na trawnik zastrzelony przez Watsona. W tym czasie jego narzeczona umiera w domu od 28 ciosów nożem. Według głównego świadka oskarżenia, widząc to krwawe widowisko, Sharon Tate błagała Atkins o darowanie życia jej nienarodzonemu dziecku: „Nie róbcie tego! Nie chcę umierać! Chcę żyć! Chcę mieć dziecko!”. Ta popatrzyła na nią z nienawiścią: „Kobieto, nie mam dla ciebie litości” i wbiła nóż w brzuch Sharon. W sądzie wyznała: „Poczułam przypływ energii i wspaniałe uczucie ogarniające całe ciało”. Wyzywała swoją ofiarę i dźgała ją nożem 16 razy, aż Sharon przestała się ruszać. Krwią Sharon napisała na ścianie: PIG. Świnia. „Jak czułaś się, zabijając człowieka?”, zapytał ją na procesie prokurator. „Sharon nie robiła wrażenie człowieka. Raczej jakiegoś sklepowego manekina”. „Słyszałaś kiedyś manekina, który mówi?”. „Nie, proszę pana, ale ona brzmiała dokładnie jak automat. W kółko tylko błagała i błagała. Nie mogłam tego słuchać, więc ją zadźgałam”. Pogrzeb Sharon Tate i jej przyjaciół odbył się 13 sierpnia 1969 roku. Bóg i rodzina Afton Burton dorasta w Bunker Hill, na biednym Środkowym Zachodzie. Ta zapadła dziura to 20 prostopadłych ulic, flagi na każdym budynku, jeden bar, jeden kościół z dzwonnicą, jeden pomnik Lincolna. Mityczna droga numer 66, którą można uciec do Kalifornii, jest kilka kilometrów dalej. W Bunker Hill liczy się tylko Bóg i rodzina. Rodzice Burton to zagorzali baptyści, którzy marzą, aby ich córka została modelową członkinią wspólnoty: żoną, matką, opiekunką domowego ogniska. Nie wiedzą, że ich córka prowadzi korespondencję z jednym z najbardziej okrutnych morderców Ameryki. Ma wtedy 16 lat. Najpierw zachwyciła się jego tekstami „ekologicznymi”, potem przeczytała jego opowieści o Armagedonie. Spodobało jej się, bo Manson ma emocjonalny styl poety przeklętego. Wstrząsające szczegóły zbrodni – oprócz ataku na willę Polańskiego grupie Mansona udowodniono jeszcze kilka innych, równie bestialskich morderstw – nie stanowią dla niej problemu. Wręcz przyprawiają ją o miły dreszczyk emocji i lekkie podniecenie. Manson na pierwsze 100 listów od Afton nie odpisuje. Reaguje dopiero po liście, do którego wsunęła swoje zdjęcie, oczarowany jej subtelną urodą: niewinną buzią, długimi ciemnymi włosami i ogromnymi oczami. Jest uderzająco podobna do Atkins, morderczyni Sharon, jego faworyty, kochanki, „najzdolniejszej uczennicy”. Afton otrzymuje pierwszą odpowiedź – list pełen metafor, cytatów z Biblii, pomieszanych z kawałkami piosenek Beatlesów. Dziewczyna czuje się jak w niebie, nikt nigdy nie przemawiał do niej w ten sposób. Zaczyna się intensywna wymiana korespondencji. O ironio – rodzice marzyli, aby ich córka poślubiła pastora. Ona poszła dalej – poślubi proroka. Prawdę wyznaje rodzicom w swoje 18. urodziny. Są w szoku. Afton pakuje rzeczy, bierze zaoszczędzone dwa tysiące dolarów i wsiada do pociągu. Dwa dni jazdy z przesiadkami dzielą ją od mężczyzny, którego nazywa czule Charly. Marzenia Po pierwszym spotkaniu, na którym została nazwana Star – Gwiazdka, Afton jest wniebowzięta. Zaczyna nowe życie. Instaluje się w najbliższym miasteczku, zatrudnia w McDonaldzie i w każdy weekend jeździ do więzienia, do swojego ukochanego. Spełnia wszystkie jego zachcianki, które są dość trywialne: nowe skarpety, golarka elektryczna, struny do gitary, popcorn, ciastka truskawkowe… Dziewczyna wynajmuje małe mieszkanko. Jest bardzo aktywna w sieci, walczy o poparcie dla 12. już petycji o zwolnienie warunkowe Mansona. Bezskutecznie, ale powiększa rzeszę fanów ukochanego. Za jego namową goli głowę na łyso i w ubiorze upodabnia się do jego „uczennic” sprzed 50 lat. Guru jest zachwycony. Kiedy Manson czuje się samotny, dziewczyna sprowadza do sali widzeń Craiga Hammonda, 64-letniego byłego „ucznia”. Połączeni uwielbieniem dla guru coraz częściej pojawiają się w więzieniu razem. Oboje wpadną na „genialny” pomysł otwarcia mauzoleum ku jego czci, aby wierni wyznawcy i wielbiciele mieli swoje miejsce kultu. Oczywiście za odpowiednią opłatą. Manson reaguje gwałtowną odmową. Wtedy Afton wyjawia mu swoje największe marzenie – chciałaby zostać żoną ukochanego Charly’ego. „Mija już sześć lat, odkąd wiernie, co tydzień, jestem u ciebie. Czyż to nie jest wyrazem największego oddania i miłości?”, pyta. W 2013 wydaje oficjalnie oświadczenie o zaręczynach i przyszłym ślubie: „Oto powód, dla którego się urodziłam. Niektórzy uważają, że jestem szalona. A ja po prostu go kocham”. Oboje występują do władz więzienia o zgodę na ślub. Afton jako główny argument wpisuje: „Więzień Charles Manson pragnie zostać ojcem”. W listopadzie 2014 roku dostają zgodę. W mediach Afton opowiada o tym, jak szuka idealnej sukni na najważniejszy dzień swojego życia. Ślub Mansona i Afton W styczniu 2015 upłynął termin pozwolenia na ślub. Na swej stronie internetowej Afton lakonicznie informuje, że data ślubu została przesunięta z powodu „problemów logistycznych”. Amerykańskie media spekulują, że Manson dowiedział się o romansie ukochanej z Hammondem. Od kilku miesięcy para stała się nierozłączna. Kolega z sąsiedniej celi uświadomił mu, że według prawa Afton, jako żona, będzie mogła zrobić z jego ciałem, co będzie chciała. Ta wiadomość ostudziła jego zapał do małżeństwa. Czyżby zrozumiał, że Afton nie kocha go dla niego samego, tylko dla jego ciała, na którym chce zarobić? Afton nie przejęła się plotkami. W swojej głowie już była żoną Mansona. Dowód? W internecie to ona „głosi” słowo Mansona. I sprzedaje koszulki z jego podobizną.
Rafał Zawierucha jednak spotkał się z Romanem Polańskim: „Wyszedłem z tego cało!”
Aktor i reżyser poznali się w Paryżu, na imprezie wspólnego znajomego
Rafał Zawierucha to aktor, or którym szczególnie głośno zrobiło się przy okazji jego pojawienia się w filmie Quentina Tarantino Pewnego razu w Hollywood. Długo oczekiwana produkcja okazała się kasowym hitem i na tyle sprawnie zrealizowanym filmem, że doczekała się aż dwunastu nominacji do Oscara i finalnie – dwóch statuetek. Rafał Zawierucha, do tej pory jedyny polski aktor występujący u Tarantino, zagrał w nim Romana Polańskiego. Jego filmową partnerką była Margot Robbie, która wcieliła się w Sharon Tate – ówczesną, tragicznie zmarłą żonę reżysera. Rafałowi, mimo wielu starań, długo nie udawało się spotkać z Polańskim. Okazuje się jednak, że do takiego spotkania doszło na długo po premierze obrazu Tarantino. Gdzie i kiedy miało miejsce? I jak reżyser ocenił rolę Zawierucha w Pewnego razu w Hollywood? ZOBACZ TEŻ: Rafał Zawierucha z Bradem Pittem i Quentinem Tarantino na premierze Pewnego razu w Hollywood Rafał Zawierucha o spotkaniu z Romanem Polańskim Rafał Zawierucha o swoim spotkaniu z Romanem Polańskim publicznie opowiedział dopiero niedawno w wywiadzie udzielonym So Magazynowi. W rozmowie z Oscarem Dąbkowskim po razie pierwszy zdradził szczegóły spotkania z aktorem, reżyserem, zdobywcą Oscara za film Pianista, a także protoplastą swojej roli u Tarantino: Oscar Dąbkowski: Udało ci się w końcu poznać Romana Polańskiego? Wiem, że prób i podejść był dużo. Rafał Zawierucha: Wypatrywałem spotkania w duchu i wierzyłem, że taka sytuacja będzie miała miejsce. Cieszę się, że długo udało mi się to utrzymać w tajemnicy i Tobie pierwszemu to powiem. Wyobraź sobie, że tak - udało mi się w końcu poznać Romana Polańskiego. Spotkałem go u naszego wspólnego przyjaciela w Paryżu, gdzie byliśmy obaj zaproszeni na urodziny. Nie mogę powiedzieć, kiedy się to wydarzyło, ale było to już po premierze "Pewno razu w Hollywood"… W wywiadzie Rafał Zawierucha zdradziła też, że udało mu się porozmawiać z Romanem Polańskim o jego przełomowej roli w filmie Tarantino. Jak reżyser zareagował na aktora, który wcielił się w jego wersję sprzed lat? Oscar Dąbkowski: Rozmawialiście o twojej roli w filmie Tarantino? Dostałeś jakiś feedback? Jakąś recenzję swojego występu? Rafał Zawierucha: To akurat niech zostanie już tylko między nami. Ustaliliśmy, że nie będziemy o tym mówić publicznie i chciałbym tak to zostawić z szacunku do Pana Romana. Mogę tylko powiedzieć, że wyszedłem z tego cało, więc chyba nie było tak źle. (śmiech) A tak na serio, to zrobił na mnie fenomenalne wrażenie, jest bardzo miłym, serdecznym człowiekiem. Mam nadzieję, że będę miał okazję go jeszcze wielokrotnie spotkać – tak prywatnie, jak i zawodowo. CZYTAJ WIĘCEJ: „W świecie Hollywood szanuje się drugiego człowieka, bez względu na to, kim jest” Rafał Zawierucha zagra u Polańskiego? Zgadujemy zatem, że Roman Polański pochwalił kreację Rafała, albo w najgorszym wypadku ocenił ja neutralnie. Mimo tajemnicy, jaką owiane jest to spotkanie, aktor zadeklarował, że w przyszłości chętnie spotka się na planie filmowym z Romanem Polańskim, jeśli tylko będzie taka możliwość. Mówił o tym w kontekście swojej wymarzonej roli: Kogo jeszcze chciałabym zagrać? Na mojej osobistej liście jest dużo postaci historycznych, ale także całkiem sporo fikcyjnych. Uwielbiam filmy sci-fi czy filmy akcji, więc marzy mi się rola jakiegoś agenta specjalnego albo ciemnego charakteru. Ale nie fiksuję się jedynie na tych postaciach, które chcę zagrać. Skupiam się też na reżyserach, z którymi chcę kiedyś pracować, jak np. Martin Scorsese, Christopher Nolan, Ridley Scott, Steven Spielberg czy wspomniany już Roman Polański. Rafał Zawierucha - kariera za oceanem Póki co możecie oglądać Rafała w kinach w filmie Najmro na podstawie prawdziwego życiorysu Zdzisława Najmrodzkiego – polskiego przestępcy, nazywanego „królem złodziei” i „mistrzem ucieczek”, działającego w latach 70 i 80. W kolejce do premiery czeka także jeszcze jeden film, który Rafał nakręcił w Stanach Zjednoczonych: To też była ciekawa historia z tym filmem, bo dostałem propozycję zagrania w nim, kiedy już byłem w Stanach. Żeby wziąć w nim udział, musiałem polecieć z Los Angeles do Minneapolis. Leciałem tam przekonany, że na planie spędzę maksymalnie tydzień, a okazało się, że zaproponowano mi główną rolę i musiałem zostać na dwa miesiące. (...) W "The Soviet Sleep Experiment" (to taka trochę creepy pasta) zagrałem rosyjskiego naukowca. Prowadzi on badania nad jeńcami, którzy nie śpią przez 40 dni. Przerażający koncept sam w sobie, ale też sam film był niezwykłą przygodą i dziękuję losowi, że mi się zdarzyła. Moją żonę i jednocześnie partnerkę w badaniach gra Eva De Dominici. A co z samym filmem? Został nakręcony, zmontowany i pokazany już na kilku festiwalach. Czy jednak trafi do szerokiej widowni? Z racji na czasy, jakie mamy, ciężko powiedzieć. Jest już dystrybutor, który rozwozi film po Stanach. Mam zatem nadzieję, że z czasem trafi też do Polski i do Rosji! My też mamy taką nadzieję i liczymy, że te dwie amerykańskie produkcje to dopiero początek wielkiej amerykańskiej kariery Rafała!
Barbara Kwiatkowska-Lass była pierwszą żoną Romana Polańskiego. Nazywano ją polską Brigitte Bardot
Barbara Kwiatkowska-Lass byłą pierwszą żoną Romana Polańskiego. Publiczność pokochała ją za rolę w filmie Ewa chce spać. Zrezygnowała z kariery aktorskiej dla miłości... która i tak nie przyniosła jej szczęścia. Barbara Kwiatkowska-Lass: kariera Barbara Kwiatkowska-Lass urodziła się 1 czerwca 1940 roku w Patrowie niedaleko Gostynina. Rodzice zapisali ją do Zespołu Pieśni i Tańca Skolimów. Następnie trafiła do warszawskiej szkoły baletowej. W 1957 roku podczas jednej z tanecznych prób dostrzegł ją reżyser Tadeusz Chmielewski. Zdecydował o obsadzeniu Barbary w filmie Ewa chce spać. Aktorka miała wtedy 17 lat, mimo to zagrała bardzo dojrzale. „Basia była niebywale piękna i w naturalny sposób niewinna, co od razu budowało ciekawy kontrast z bandziorami. Miała przy tym talent aktorski” - wspominał po latach Chmielewski. To właśnie wtedy Barbara Kwiatkowska-Lass poznała Romana Polańskiego. Reżyser dostrzegł ją w recepcji łódzkiego Grand Hotelu. Zauroczył się nastolatką. Ich szczęście nie trwało długo. Barbara wyjechała do Wiednia na Międzynarodowy Festiwal Młodzieży, gdzie poznała grafika Lecha Zachorskiego, dla którego zostawiła Polańskiego. Czytaj też: Przeżył Holokaust dzięki pomocy polskiej rodziny! Historia Romana Polańskiego Barbara Kwiatkowska-Lass i Roman Polański Roman Polański postanowił zawalczyć o Barbarę Kwiatkowską-Lass. Oświadczył się. Wzięli ślub 9 września 1959 roku. Polański widział w Barbarze wyjątkowy talent i chciał zrobić z niej gwiazdę. Obsadził ją w swoich filmach Dwóch ludzi z szafą oraz Gdy spadają anioły. Po roli w filmie Andrzeja Munka Zezowate szczęście zaczęto ją nazywać „polską Brigitte Bardot”. „Na początku nigdy się z Romanem nie nudziłam. Bardzo o mnie zabiegał. Wszedł w moje życie i był w nim wszechobecny. Nie do usunięcia. Potrafił mnie przekonać, że jest mi po prostu jak powietrze niezbędny do dalszego życia” - mówiła Kwiatkowska o Polańskim. Barbara Kwiatkowska-Lass i Karlheinz Böhm Barbara Kwiatkowska-Lass w trakcie zdjęć do filmu Rififi w Tokio poznała austriackiego aktora Karlheinza Böhma. Postanowiła napisać do Polańskiego list, że to koniec ich małżeństwa ponieważ poznała miłość swojego życia. Barbara Kwiatkowska-Lass i Karlheinz Böhm pobrali się w 1963 roku. Po ślubie przeprowadzili się do Bawarii. Urodziła córkę Katharinę. Kwiatkowska bezwzględnie podporządkowała się mężowi. Karlheinz zakazał jej grania w filmach. Ostatecznie ich małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1980 roku. Barbara zagrała później w kilku mniej znaczących filmach i zajęła się szyciem szmacianych lalek. Czytaj także: Mąż akceptował jej kochanków, straciła dziecko tuż po porodzie. Smutne życie Kaliny Jędrusik Barbara Kwiatkowska-Lass i Leszek Żądły Barbara Kwiatkowska-Lass znalazła szczęście dopiero u boku trzeciego męża - muzyka jazzowego Leszka Żądły. Z Monachium przeprowadzili się do Krakowa. Aktorka cierpiała na wirusowe zapalenie wątroby typu C. Lekarze dawali jej 10 lat życia. Zmarła nagle 6 marca 1995 roku na wylew krwi do mózgu podczas koncertu jazzowego. Spoczęła na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Przeżył Holokaust dzięki pomocy polskiej rodziny! Historia Romana Polańskiego
Największy i najbardziej brutalny konflikt zbrojny, jaki widział świat zastał 6-letniego Romana Polańskiego w Krakowie. Reżyser przyszedł na świat w Paryżu jako Raymond Liebling żydowskiego pochodzenia. Podczas Holokaustu stracił zarówno matkę, jak i babcię. Sam jednak uszedł z życiem dzięki pomocy polskiej rodziny, która go przygarnęła oraz ukrywała. Choć nie było to łatwe, artysta po latach odszukał potomka bohaterów i dopilnował, aby uhonorowani zostali medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata. Roman Polański: dzieciństwo Urodził się 18 sierpnia 1933 roku w Paryżu jako Raymond Thierry Liebling. Oboje rodziców przyszłego reżysera była pochodzenia żydowskiego. Z powodu narastających nastrojów antysemickich we Francji, na początku 1937 roku Lieblingowie przenieśli się do rodzinnego miasta ojca artysty, Krakowa. Tam też zastała ich II wojna światowa. Znaleźli się wówczas w getcie na krakowskim Podgórzu, z którego w 1943 roku 10-letniemu wówczas Polańskiemu pomógł uciec ojciec. Początkowo trafił pod opiekę rodziny Wilków, krótko po tym Putków. Chłopiec zmuszony był jednak uciekać z Krakowa. Latem tego samego roku przygarnęli oraz ukrywali go Stefania i Jan Buchałowie. Mieszkali we wsi Wysoka oddalonej od Krakowa o ok. 35 km. Podczas gdy Romanowi Polańskiemu udało się znaleźć schronienie, jego ojciec wysłany został do obozu koncentracyjnego Mauthausen-Gusen, natomiast matka i babcia - Auschwitz-Birkenau. Niestety, kobiety już nigdy z niego nie wróciły. Roman Polański: przeżył dzięki dobroci polskiej rodziny "Wysoka nie była wcale wioską w ścisłym tego słowa znaczeniu, raczej skrzyżowaniem dwóch wiejskich dróg, gdzie stał kościół, szkoła i sklep spożywczy pełniący równocześnie funkcję poczty. Buchałowie mieszkali parę kilometrów dalej, w maleńkim gospodarstwie na zboczu wzgórza, niemal całkowicie zasłoniętym drzewami", wspominał Roman Polański. Stefania i Jan Buchałowie byli ubogimi chłopami. Ciężko pracowali, wychowywali trójkę dzieci, nie mieli wiele, lecz i tak zdecydowali się udzielić 10-letniemu chłopcu pomocy. "Całe życie rodzinne koncentrowało się wokół Buchałowej, silnej, kościstej i energicznej kobiety, której zawiązana na głowie chustka była równie nieodłącznym atrybutem, co szczerbaty uśmiech. Dobroć, jaką mi okazywała, była tym bardziej zdumiewająca, że Putkowie prawie nic jej nie płacili za moje utrzymanie. Wyglądało na to, że większa część nieoficjalnego depozytu ojca rozpłynęła się po drodze", tłumaczył reżyser. Rodzina Buchałów: Sprawiedliwi wśród Narodów Świata Roman Polański nigdy nie zapomniał o dobroci, jaką otrzymał od rodziny Buchałów. Do Wysokiej powrócił po wojnie dwukrotnie, jednak ślad po ludziach, którym zawdzięcza życie zaginął. Przełom nastąpił dopiero podczas pracy nad filmem dokumentalnym Polański, Horowitz. Czarodzieje z getta. Reżyserzy dzieła - Anna Kokoszka-Romer i Mateusz Kudła odnaleźli wtedy wnuka Stefanii i Jana Buchałów, Stanisława. "Szukaliśmy kilka lat. Rozmawialiśmy z mieszkańcami wsi, ale ci nie potrafili powiedzieć, dokąd wyjechali Buchałowie. Sprawdziliśmy księgi parafialne, wertowaliśmy stare książki telefoniczne. W końcu trafiliśmy na trop ich wnuka. Stanisław nie wiedział, że babcia i dziadek ukrywali Polańskiego", mówiła Gazecie Wyborczej Anna Kokoszka-Romer. Filmowcy zaaranżowali więc spotkanie Romana Polańskiego z wnukiem ludzi, którzy go ocalili. Dla obojga było to emocjonalne przeżycie. Doszło do niego w Wysokiej podczas kręcenia filmu. "Dużo pamiętał, dużo się od niego dowiedziałem o mojej rodzinie. Wszystko opisywał, co gdzie się znajdowało. Wspominał, że opowiadał mojemu tacie, że istnieje coś takiego, jak pociąg. Mój tata nie wierzył, nikt nie wierzył. W końcu Polański zabrał tatę na stację, żeby pokazać mu pociąg", opowiadał w rozmowie z twórcami dokumentu, Stanisław Buchała. Roman Polański długo nie zwlekał. Krótko po spotkaniu złożył świadectwo w Instytucie Yad Vashem w Jerozolimie. "Zapewniła mi schronienie, narażając życie swoje i swojej rodziny. To była wrażliwa, łagodna i ciężko pracująca kobieta", napisał w nim reżyser. Komisja zdecydowała się nadać Buchałom tytuł Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Medal oraz dyplom 15 października odebrał w imieniu dziadków Stanisław Buchała podczas uroczystości w Domu Pamięci Żydów Górnośląskich w Gliwicach. Wnukowi swoich wybawców wręczył je osobiście Roman Polański. Roman Polański i Stanisław Buchała:
Kate Winslet ostro o współpracy z Romanem Polańskim: „To cholernie haniebne”
Aktorka tak samo wypowiedziała się o Woodym Allenie
Kate Winslet uznawana jest za jedną z najbardziej utalentowanych aktorek naszych czasów, a na koncie ma współpracę z wybitnymi reżyserami, w tym Woodym Allenem i Romanem Polańskim. Ostatnio ich nazwiska nie kojarzą się z dziełami filmowymi, ale ze skandalami i oskarżeniami o molestowanie osób nieletnich. Coraz więcej aktorek i aktorów odcina się tych twórców, i za ich przykładem poszła Kate Winslet, która w wywiadzie dla Vanity Fair nie szczędziła im ostrej krytyki i przyznała, że żałuje tych znajomości. View Ediplayer on the source website Kate Winslet żałuje współpracy z Polańskim i Allenem Kate Winslet zagrała u Romana Polańskiego w filmie Rzeź w 2011 roku, a u Woody’ego Allena w produkcji Na karuzeli życia w 2017. Obaj filmowcy od wielu lat są zamieszani w poważne skandale seksualne, i z tego właśnie powodu aktorka przyznała, że żałuje, że kiedykolwiek nawiązała z nimi współpracę. „Co ja k*rwa robiłam, pracując z Woodym Allenem i Romanem Polańskim? To niewiarygodne, że ci ludzie byli tak poważani w przemyśle filmowym, w dodatku przez tak długi czas. To cholernie haniebne”, wyznała na łamach Vanity Fair. „Muszę wziąć odpowiedzialność za to, że z nimi pracowałam. Nie mogę cofnąć czasu”, dodała. Kate Winslet i Roman Polański w 2011 roku Justin Timberlake, Kate Winslet, Woody Allen, Juno Temple, Jim Belushi w 2017 roku Roman Polański jest ścigany przez amerykański wymiar sprawiedliwości od 1977 roku. Uciekł z USA przed ogłoszeniem wyroku w sprawie, w której był oskarżony o gwałt na nieletniej. Przyznał się do niektórych stawianych mu zarzutów w zamian za oddalenie innych, jednak obawiał się, że sędzia nie dotrzyma warunków ugody. W następnych latach kolejne kobiety oskarżyły reżysera o molestowanie. Adoptowana córka Woody’ego Allena, Dylan Farrow, twierdzi, że filmowiec wykorzystał ją seksualnie, gdy miała zaledwie siedem lat. W mediach pojawiają się też informacje o tajnym romansie Allena z 16-letnią modelką, który rozpoczął się w 1976 roku i trwał osiem lat. Kontrowersje budzi również jego małżeństwo z inną adoptowaną córką, Soon-Yi Previn. Kate Winslet zachęciła wszystkie ofiary molestowania do przyłączenia się do ruchu #MeToo, czyli kampanii przeciwko przemocy seksualnej wobec kobiet. Gwiazda Hollywood wyjaśniła, że ​​wspiera ten pomysł, ponieważ chce być „najlepszą wersją siebie i dać przykład młodym dziewczynom, które wstydzą się powiedzieć, że kiedyś były ofiarami molestowania”.
Roma Ligocka: „Małżeństwo? Nie polecam!”
Dlaczego pisarka wybierała nieodpowiednich mężczyzn?
Jako nastolatka wysiadywała w knajpach z Polańskiem, Hłaską, Komedą. Jako dorosła kobieta zrobiła wielką, międzynarodową karierę. Sprzedała milion książek. Ale nie zaznała szczęścia w miłości. Roma Ligocka, autorka Dziewczynki w czerwonym płaszczyku, w wywiadzie dla dwutygodnika VIVA! zdradza, dlaczego zawsze wybierała złych mężczyzn. W najnowszej książce Jeden dobry dzień wspomina Pani, że jako dziewczynka towarzyszyła Pani umieraniu ojca. Całe życie odczuwam brak ojca. Kobieta, która nie miała ojca, ma duże kłopoty z mężczyznami. Duże kłopoty w związkach. Do tego między innymi służy ojciec. Wzmacnia swoje dziecko, daje mu poczucie własnej wartości. Umarł, kiedy miałam sześć lat. Nie nauczył mnie nawet jeździć na rowerze. Matka raczej się bała. "Nie przezięb się", "A w ogóle masz za małe piersi" - krytykowała. Bolesne. To nie jej wina. Bardzo mnie kochała, myślała, że tak trzeba. Że matka ma sprowadzać na ziemię. Ktoś, kto wychowuje się z ojcem, braćmi ma inny stosunek do mężczyzn. Dużo swobodniejszy. Jako nastolatka przesiadywała Pani po knajpach z artystami? Zastanawiam się dziś, dlaczego Romek Polański, Rysio Horowitz i ja, dzieci Holocaustu, wychowujące się razem, wszystkie zajęły się sztuką. Prawdopodobnie mieliśmy syndrom pourazowy i łatwiej nam było żyć jako artyści. Artysta ma trochę wariackie papiery. Może spędzać noce na rozmowach, niekonwencjonalnie się zachowywać, nawet płakać. Chyba już od ósmego roku życia wiedziałam, że będę w jakiś sposób artystką. Rysowałam, malowałam, chciałam być aktorką. I dlatego to towarzystwo knajpiane. Wtedy w Krakowie byli wszyscy - Kantor, Hłasko, Komeda, Herbert. Wszystkich ich znałam, byliśmy kolegami. Od kieliszka? Nie byłam za bardzo pijąca. Ale od biesiad, przegadanych nocy. Aż do Jacka Kaczmarskiego, też przyjaciela, który umarł na raka. Potem artyści przestali mi się podobać. Momencik, była Pani bardzo młoda, gdy wyszła za mąż. Po co artystce małżeństwo? Bo mama kazała. Pan nie wie, co to był ówczesny Kraków! Wszyscy wszystkich znali. Chciałam też to przeżyć: biała sukienka, kwiatki. Ale nie polecam. Białej sukienki? Myślę, że nie każdy młody człowiek nadaje się do małżeństwa. Podobno są ludzie, którzy mają takie szczęście, spotykają właściwą osobę i potrafią wytrzymać z nią całe życie. Albo przynajmniej długie lata. A ja śmieję się (choć przez łzy), że dopiero dzisiaj wiem, gdzie lubię spędzać wakacje i jaki mężczyzna mi się podoba. Co się wydarzyło w małżeństwie, że go Pani nie poleca? Nie trafiłam na odpowiedniego człowieka. Osoba tak lękliwa, tak niepewna siebie, powinna spotkać silnego, spokojnego faceta. Takiego, który nie przejmie się moimi lękami, płaczami, nerwami. Faceci mnie zawsze pytali: "Dlaczego ty nigdy nie śpisz?". A ja nie śpię, bo tacy ludzie jak ja po prostu śpią mało i czujnie. Kogo wybrała sobie wtedy Roma? Inteligentnego. Artystę. Takiego, o którym mówili mi: "Z nim nie dasz rady". Prawdopodobnie z obawy przed tym, że i tak będę zraniona, wybierałam najbardziej niemożliwych i najbardziej trudnych facetów. Jakby z góry zakładając: "Jak się nie uda, to znaczy, że nie mogło być inaczej". Człowiek zwykły, spokojny, rozsądny w ogóle mnie wtedy nie interesował. Dopiero dziś wiem, że to inaczej funkcjonuje. Cała skarbnica ciepłych uczuć, intuicji, empatii jest w zwykłych facetach. (...) W końcu rozstała się Pani z mężem? Rozeszliśmy się pokojowo. Nigdy się nie rozwiodłam. Dlaczego? Nie było powodu. Nie zamierzałam wyjść za mąż. On też nie zamierzał się ożenić. Jakby się wtedy pojawił ten jeden jedyny, to być może bym się rozwiodła. Pojawił się? Tak. Ale za późno. Zostało za mało czasu, żeby spędzić szczęśliwe życie. A może się mylę? Może nie ma tego jednego jedynego? Jednak książkę kończy Pani słowem "My". Tęsknota? Tak. Bycie z drugim człowiekiem jest wartością. Może największą, tyle że trudną. I nikt nie wie, jak to zrobić, żeby związek był dobry. Ciągle jednak uważam, że najpiękniejsze słowo to słowo "My".
Film Oficer i szpieg zapewnił Romanowi Polańskiemu Srebrnego Lwa. O czym będzie?
Roman Polański otrzymał Srebrnego Lwa za film Oficer i szpieg! Nowy projekt wybitnego reżysera doceniono na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Polański pracował nad powstaniem Oficera... (oryginalny tytuł to J'accuse, fr. oskarżam) przez kilka lat. Przedstawia historię francuskiego oficera artylerii żydowskiego pochodzenia, Alfreda Dreyfusa, niesłusznie oskarżonego w 1894 roku o szpiegostwo na rzecz Niemiec. Był to wówczas wielki skandal, ponieważ okazało się, że dowody zostały spreparowane. O czym jest nowy film Romana Polańskiego? Zdjęcia do filmu powstały we Francji od 26 listopada 2018 do 7 marca 2019 roku. Występują w nim francuskie gwiazdy takie jak: Jean Dujardin, Louis Garrel, żona reżysera Emmanuelle Seigner, Olivier Gourmet i Mathieu Amalric. To najdroższa francuska produkcja tego roku. Jej budżet wynosi ponad 25 milionów euro. Autorem zdjęć jest Paweł Edelman, a scenografię stworzył, stały współpracownik Romana Polańskiego, Jean Rabasse. Muzykę skomponował zdobywca dwóch Oscarów Alexandre Desplat. Scenariusz jest oparty na powieści Roberta Harrisa pt. Oficer i szpieg. Marie-Georges Picquart przyczynił się do uwolnienia Alfreda Dreyfusa skazanego na dożywocie za szpiegostwo i zesłanego do koloni karnej na Diabelskiej Wyspie w Gujanie. Więzień został zrehabilitowany dopiero po 12 latach. Oryginalny tytuł filmu odnosi się do listu Emila Zoli zatytułowanego J’accuse, który przyczynił się do uwolnienia Dreyfusa. Roman Polański od dawna chciał opowiedzieć tę historię. Początkowo film miał nosić tytuł D. „Już od dawna chciałem nakręcić film o aferze Dreyfusa, traktując go nie jako dramat kostiumowy, lecz jako historię szpiegowską. W ten sposób można pokazać jej podobieństwo do tego, co dzieje się w dzisiejszym świecie: prześladowania mniejszości, absurd środków bezpieczeństwa, tajne trybunały wojskowe, wymykająca się spod kontroli Agencja Wywiadowcza, ukrywanie faktów przez rząd, wściekła prasa”, mówił reżyser. Polska premiera filmu została zapowiedziana na 27 grudnia 2019 roku.