Nie znosił jej, choć przyniosła mu nieśmiertelność. Zaskakujące kulisy jednej z najsłynniejszych ról PRL-u
Roman Kłosowski zdobył sławę jako Maliniak z „Czterdziestolatka”, choć sam nie przepadał za tą rolą. Popularność postaci przytłoczyła go, ale nie zdołała przyćmić jego wszechstronnego talentu. Pozostał aktorem, który potrafił rozbawić i poruszyć do głębi.
Roman Kłosowski zapisał się w pamięci widzów jako Maliniak z „Czterdziestolatka”. Choć rola przyniosła mu ogromną popularność, aktor za nią nie przepadał. Z czasem stała się dla niego ciężarem, który odcisnął piętno na całej jego karierze. Droga Romana Kłosowskiego na szczyt Roman Kłosowski rozpoczął swoją karierę w latach 50. Był cenionym artystą teatralnym i filmowym. Uchodził za wszechstronnego aktora, potrafiącego odnaleźć się zarówno w rolach dramatycznych, jak i komediowych. Przez lata budował swoją pozycję, zdobywając uznanie w środowisku artystycznym. Nie od początku marzył o scenie. W swoich młodzieńczych marzeniach krążył wokół boksu i piłki nożnej. Godziny spędzane na treningach nie zagłuszyły w Romanie Kłosowskim pasji do słowa. Gdy tylko mógł, zanurzał się w literaturze — to właśnie tam szukał ucieczki i inspiracji. W wywiadach opowiadał, że to dzięki nauczycielce spróbował swoich sił w aktorstwie. "Moje zdolności artystyczne na wierzch wyciągnęła nauczycielka Aniela Walewska. Pasja do grania okazała się silniejsza niż do sportu. Granie mnie odciągnęło od urwisowania, wódeczki i grand", zwierzał się [cytat za onet.pl]. Spełnił swoje marzenie i dostał się do warszawskiej PWST, gdzie w 1953 roku ukończył wydział aktorski, a dwanaście lat później także reżyserski. Już pierwsze występy przyniosły mu rozgłos — debiut w „Szczęściu Frania” okazał się ogromnym sukcesem. Od 1955 roku związany był ze stołecznym Teatrem Dramatycznym. W 1956 roku powierzono mu główną rolę w „Cieniu” w reżyserii Jerzego Kawalerowicza, a w 1964 wystąpił u boku najlepszych w dramacie „Pierwszy dzień wolności” w reżyserii Aleksandra Forda. Oba filmy trafiły do prestiżowego konkursu głównego festiwalu w Cannes, co stanowiło dowód międzynarodowego uznania dla jego talentu. Choć początkowo obsadzano go głównie w rolach dramatycznych, nie trzeba było długo czekać, by zachwycił widzów swoim naturalnym talentem komediowym. Przez lata budował swój aktorski dorobek, grając zarówno w kinowych klasykach jak „Baza ludzi umarłych” czy uwielbianej przez widzów „Hydrozagadce”. Choć jego portfolio obejmowało dziesiątki ról teatralnych i filmowych, jedna postać na zawsze przypięła mu łatkę, której nigdy nie zdołał się pozbyć. Czytaj też: Była ikoną PRL-u i królową dancingów. Jej kariera nagle legła w gruzach. Tak wygląda dziś Roman Kłosowski o roli Maliniaka z serialu „Czterdziestolatek” To technik Roman Maliniak z serialu „Czterdziestolatek” — postać, która przyniosła mu ogromną rozpoznawalność. Publiczność pokochała go niemal natychmiast, mimo że Maliniak wcale nie był typem bohatera, który wzbudza ciepłe emocje. Sam Kłosowski z dystansem przyglądał się temu fenomenowi. Ta rola na trwałe zapisała się w sercach widzów i stworzyła z niego celebrytę tamtych czasów. Serial emitowany w latach 1974–1977 zdobył ogromną popularność, a Maliniak szybko stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej telewizji PRL-u. Na początku nie był przekonany, czy powinien przyjąć tę propozycję. Postać Maliniaka budziła jego wątpliwości — nie wpisywała się w typ bohaterów, których pragnął grać. Charakter bohatera budził jego opory — lizusowski, złośliwy, typ, który potrafił podkopać autorytet przełożonego. Nie był to materiał na ulubieńca publiczności. A jednak, jak zauważał z pewnym zaskoczeniem, musiał mieć w sobie coś wyjątkowego, skoro tak wielu widzów obdarzyło go sympatią. "A bądź co bądź, ten Maliniak to bardzo niesympatyczny typ. Ta rola przylgnęła do mnie jak rola Klossa do Stasia Mikulskiego czy Brunnera do Karewicza, ale mnie nie ograniczyła. Maliniak nie był ani moją pierwszą rolą, ani ostatnią", wspominał na łamach Faktu. Czytaj też: Zagrała w kultowym filmie PRL-u, ale jej nie zauważyli. Żałowała tej roli przez lata Z czasem pojawił się jeszcze inny problem: rola przylgnęła do niego tak mocno, że dla wielu widzów stał się Maliniakiem także poza planem zdjęciowym. Ludzie zaczepiali go na ulicy, krzycząc „Maliniak!”. Choć wielu uznałoby to za dowód uznania, dla aktora było to uciążliwe, przytłaczające. "Zaczęło mnie w którymś momencie denerwować, kiedy ludzie podchodzili do mnie na ulicy i wołali: panie Maliniak!", opowiadał w Rzeczpospolitej. Mimo łatki roli Maliniaka, Kłosowski z sukcesami kontynuował karierę artystyczną. Występował w teatrach, grał w filmach i serialach. Jego talent aktorski był doceniany przez krytyków, ale dla szerokiej publiczności zawsze pozostawał Maliniakiem. Choć dla wielu pozostanie na zawsze mistrzem ról komediowych, sam znacznie lepiej odnajdywał się w repertuarze dramatycznym. Wspominał, że bywało, iż grał śmiertelnie poważnie, a widownia wybuchała śmiechem. "Grałem bardzo serio, a ludzie pękali ze śmiechu. Trochę mnie to peszyło, ale uprzytomniło, że mam w sobie coś zabawnego", opowiadał [cytat za Gazeta.pl]. Z wiekiem zaakceptował ten kontrast. Mówił o sobie jako o artyście spełnionym — takim, który potrafił rozbawić, ale i poruszyć do głębi. "Jestem dziś aktorem spełnionym, bo był Kłosowski komediowy, śmieszny, ale był też inny cierpiący i refleksyjny", tłumaczył. Roman Kłosowski odszedł 11 czerwca 2018 roku, mając 89 lat. Źródło: Onet, Plejada, Gazeta.pl, Wikipedia
„Potrafię śmiać się z siebie i płakać też”, mówił Roman Kłosowski, który zasłynął rolą Maliniaka w „Czterdziestolatku”
W polskiej kinematografii zapisał się przede wszystkim jako Roman Maliniak w kultowym dziś serialu „Czterdziestolatek”. Po latach stwierdził, że postać ta przylgnęła do niego niczym rola Hansa Klossa do Stanisława Mikulskiego, ale na szczęście go nie ograniczyła. Mimo że marzył o karierze boksera lub piłkarza, to właśnie aktorstwu oddał całe swoje serce. „Granie mnie odciągnęło od urwisowania, wódeczki i grand”, opowiadał po latach. Dziś mija pięć lat od jego śmierci, Roman Kłosowski odszedł w 2018 roku. Jak wyglądało jego życie? Roman Kłosowski: jak został aktorem? Roman Kłosowski przyszedł na świat 14 lutego 1929 r. w Białej Podlaskiej. Jego ojciec, Kazimierz Kłosowski, z zawodu był rymarzem i tapicerem. W pewnym momencie próbował nauczyć syna swojego fachu, ale młody Roman za grosz nie miał zdolności manualnych, więc szybko się poddał. „Rodzice to lekko ze mną nie mieli: uczyć się nie chciałem, papieroski podpalałem…”, wspominał w wywiadzie z „Faktem”. Jako nastolatek zainteresował się sportem. „Bywało, że czasem widziałem siebie w roli boksera lub piłkarza. Trenowałem wtedy non stop”, opowiadał. Wygrała jednak miłość do literatury. W szkole do matematyki co prawda pałał wielką niechęcią, ale kółko literacko-teatralne obudziło w nim nowe pasje. Po szkole średniej postanowił zdawać do warszawskiej PWST, gdzie dostał się za pierwszym razem. „Profesorowie mówili, że jestem wydarzeniem teatralnym. »Jak człowiek o tak nikczemnej posturze dostał się do szkoły?« – pytali” (cytat za kultura.onet.pl). Roman Kłosowski mierzący 156 centymetrów wzrostu nigdy nie miał z powodu swojej aparycji kompleksów. Był wręcz przekonany, że to właśnie ona pomogła wybić mu się jako aktorowi. „Byłem ewenementem na polskim rynku filmowym, ale zaowocowała moja osobowość i ludzie to kupili”, opowiadał. Początki jednak nie były łatwe. Profesor Aleksander Zelwerowicz już od pierwszych chwil dał młodemu studentowi do zrozumienia, że jest na aktora za niski. „Głos dobry, ale nic ponadto”, skomentował, gdy usłyszał jego rozmowy z innymi studentami pod dziekanatem. Roman Kłosowski przytaczał też bardzo często inną, trudną sytuację, kiedy to po zajęciach profesor Zelwerowicz zagaił go i skomentował: „Panie Romanie, czy pan zdaje sobie sprawę z tego, że pan jest... z francuska mówiąc, żeby zbytnio pana nie urazić, curduple? Curduple jamnikowaty”. Aktor przyznał po latach, że ten komentarz go zmiażdżył, ale ostatecznie relacja z nauczycielem wyszła mu na dobre na przestrzeni kolejnych lat nauki. Jako absolwent PWST młody aktor przeprowadził się do Szczecina, gdzie zaczął pracę w tamtejszym teatrze. "Na dzień dobry dyrektor Chaberski popatrzył się na mnie i powiedział: »Wygląda pan nie najlepiej, ale może jakoś to będzie«" – wspominał aktor w "Wysokich Obcasach". "I było. Zagrałem tytułową rolę w »Szczęściu Frania Perzyńskiego« i od tej pory nazwa roli się do mnie przylepiła. Wtedy byłem Franiem, potem Maliniakiem. A recenzent »Głosu Szczecińskiego« napisał: »Frania gra jeden z narybków Teatru Szczecińskiego. Mam wrażenie, że z tego narybku może wyrosnąć wcale pokaźna ryba«. Do dziś mam wycięty ten fragment z gazety", opowiadał Roman Kłosowski (cytat za kultura.onet.pl). Zobacz też: Przyjaciel wyprawił im wesele w pociągu... Oto tajemnice relacji Edyty Wojtczak i Stanisława Mikulskiego Roman i Krystyna Kłosowscy: historia miłości W Szczecinie poszczęściło się aktorowi nie tylko na polu zawodowym. W owym czasie Roman Kłosowski zajmował się również prowadzeniem poradni dla kandydatów na studia przy teatrze szczecińskim i to właśnie tam poznał kobietę swojego życia, Krystynę. Miała wówczas 24 lata i pracowała jako instruktor teatrów ochotniczych w niewielkim ośrodku dla dzieci. Chciała zostać aktorką. "Popatrzyłem na nią wnikliwie, posłuchałem i pomyślałem, że mogłaby. Powiedziałem jej jednak, że nie wydaje mi się, by zrobiła kiedyś wielką karierę i poradziłem, żeby zamiast ról scenicznych wybrała rolę... żony. Mojej, rzecz jasna!", wspominał tę sytuację w jednym z wywiadów aktor (cytat za fakt.pl). Uczucie pojawiło się pomiędzy nimi bardzo szybko. W ciągu kilku miesięcy ustalali datę ślubu. Pobrali się w 1955 roku w Policach nad Zalewem Szczecińskim, a niedługo potem na świat przyszedł ich jedyny syn, Tomasz. Byli szczęśliwym i zgodnym małżeństwem przez kolejne 58 lat, aż do śmierci Krystyny. Aktor pytany o żonę, nie mógł się jej nachwalić: "Gospodarna, tolerancyjna, wyrozumiała, pogodna i mądra", wymieniał jej cechy z miłością w oczach. "Czasem zastanawiam się, dlaczego los uczynił mnie takim szczęściarzem i pozwolił mi odnaleźć swoją drugą połowę. Dochodzę wtedy do wniosku, że "zesłał" mi Krysię w zamian za... urodę i słuszny wzrost", żartował w wywiadach (cytat za swiatseriali.interia.pl). Dwiema największymi miłościami w życiu Romana Kłosowskiego była żona i aktorstwo, co zawsze podkreślał. Kiedy będąc już na emeryturze, aktor nadal pozostawał aktywny zawodowo, ukochana wspierała go na każdym kroku. Po długiej chorobie postanowił wrócić na scenę, mierzył się już wtedy z poważnym problemem ze wzrokiem — potrzebował nie tylko wsparcia psychicznego, ale również asysty. Wtedy żona aktora postanowiła, że zostanie jego agentką. "Nie umiałbym żyć bez pracy, nie umiałbym też żyć bez Krystyny, więc sprytnie połączyłem dwie największe miłości mojego życia i po prostu pracuję z żoną" - opowiadał. Sprawdź też: Pierwsza żona Zbigniewa Zamachowskiego była młodsza o 9 lat, zostawiła go dla kobiety... Tak wyglądało ich małżeństwo Roman Kłosowski: rola Maliniaka przyniosła mu rozpoznawalność W latach 1955–1976 Kłosowski pracował w teatrach warszawskich m.in. w Dramatycznym i Ludowym. W 1963 roku zagrał tytułową rolę w „Przygodach dobrego wojaka Szwejka", która okazała się być dla niego przełomowa. "Chciałem, żeby Szwejk był z Kłosa, a Kłos ze Szwejka", mówił później aktor, który swoją grą aktorską przekonał do siebie zarówno widzów, jak i krytyków. Kilka lat wcześniej, w 1956 roku, otrzymał pierwszą większą rolę filmową, palacza Nowaka w "Człowieku na torze" Andrzeja Munka, ale największa popularność przyszła w 1975 roku wraz z serialem "Czterdziestolatek" i kultową już rolą Romana Maliniaka, który na budowie biegał za Andrzejem Kopiczyńskim, wołając „Panie inżynierze, panie inżynierze!". Ten sukces na małym ekranie poprzedziły w karierze Romana Kłosowskiego role w następujących produkcjach: "Zamach" (1958) Jerzego Passendorfera, "Hydrozagadka" (1970) Andrzeja Kondratiuka, "Eroica" (1957) Andrzeja Munka, "Pętla" (1957) Wojciecha Jerzego Hasa, "Kapelusz pana Anatola" (1957) Jana Rybkowskiego, "Baza ludzi umarłych" (1958) Czesława Petelskiego. Aktor wyróżniał w swoim dorobku również role w takich produkcjach jak "Ewa chce spać" (1957) Tadeusza Chmielewskiego, "Czy jest tu panna na wydaniu" (1976) i "Big Bang" (1986) Janusza Kondratiuka. Czytaj też: Karłowatość nie przeszkodziła mu w realizacji marzeń. Jakie tajemnice skrywa Peter Dinklage? Sukces "Czterdziestolatka" W wywiadach aktor niejednokrotnie podkreślał, że bardziej poczuwa się do ról dramatycznych, niż komediowych. "Moją komediowość odkryła publiczność. Grałem bardzo serio, a ludzie pękali ze śmiechu. Trochę mnie to peszyło, ale uprzytomniło, że mam w sobie coś zabawnego" - mówił aktor (cytat za polskieradio.pl). Rola Maliniaka przylgnęła do niego niczym łatka, ale aktor nigdy nie poczuł, że stała się jego przekleństwem. "Po niej też przyszło mi grać wiele różnorodnych ról i w telewizji, i w teatrze. Ale sam się dziwiłem – i do tej pory się dziwię – że tak się ludziom spodobała". Od tamtej pory ludzie bardzo często krzyczeli za nim na ulicy "Maliniak". "Był prawdziwym, niejednostronnym portretem pokolenia PRL-u. Tacy byliśmy", mówił aktor o swoim bohaterze po latach. "Facet raczej wredny, lizus, podkopuje zaufanie do szefa. Ludzie widzieli go raczej w swoich sąsiadach, nie w sobie". Roman Kłosowski doceniał świetnie napisaną rolę przez Krzysztofa Teodora Toeplitza, a do samej postaci Maliniaka miał wiele sympatii, jednak nie ukrywał, że popularność po emisji "Czterdziestolatka" nieco go później przytłoczyła w życiu codziennym. Ludzie potrafili wołać za nim nawet w sklepie per "panie Maliniak", co z czasem zaczęło być męczące. Jednak, jak sam później przyznawał, to w żaden sposób nie zaważyło negatywnie na jego karierze. Zawodowo czuł się spełniony. "Spełniłem swoje marzenia o aktorstwie różnorodnym – grałem i Szwejka, i Ryszarda III", podkreślał w jednym z wywiadów. Roman Kłosowski: śmierć Ukochana żona Romana Kłosowskiego zmarła na nowotwór w 2013 roku. Odejście ukochanej było dla niego ogromnym ciosem. "Brak mi Krysi. Kochałem ją bardzo. Za miłość, za cierpliwość. Za całe nasze życie. Była moim opiekuńczym aniołem" – opowiadał (cytat za fakt.pl). Aktor w kolejnych miesiącach podupadł na zdrowiu, jego pogarszający się na przestrzeni czasu wzrok niemal kompletnie zaniknął. W ostatnich latach życia zamieszkał w domu opieki. „Sąsiadka, która się mną opiekowała, umarła. Ciężko mi było samemu i podjęliśmy decyzję o przeniesieniu do domu opieki. Mogłem iść do Skolimowa, gdzie mam wielu kolegów, ale tutaj mam bliżej do dzieci, bo to niedaleko Łodzi, gdzie mieszkają. Teraz częściej mnie odwiedzają. Jest mi tu bardzo dobrze, dbają o mnie, mam rehabilitację. Bardzo mi się tu podoba. Wszyscy są bardzo serdeczni", opowiadał w jednym z ostatnich wywiadów dla „Super Expressu". W czerwcu 2018 roku trafił do szpitala z zapaleniem płuc. Kilka dni później, 11 czerwca, Roman Kłosowski zmarł, miał 89 lat. W ostatnich chwilach towarzyszyła mu przyjaciółka i koleżanka po fachu, Teresa Lipowska. "Był już bardzo słaby, z bardzo marnym kontaktem. Ale wiem, iż wiedział, że jestem obok niego Normalnie rozmawialiśmy, pojechaliśmy wózkiem na spacer, podczas którego Roman mówił mi wiersze. Potem pojawiło się zapalenie płuc, szpital... Gdy go ujrzałam, był w strasznym stanie. Bardzo cierpiał. Głaskałam go delikatnie. To było nasze ostatnie pożegnanie. Śmierć skróciła jego męki", opowiadała aktorka (cytat za kultura.onet.pl). „Całym swoim życiem kochał ludzi. Cudowny, ciepły, kochający i optymistyczny. W najgorszych momentach życia zachował optymizm", mówiła o przyjacielu ze wzruszeniem. Źródła: kultura.onet.pl, rp.pl, polskieradio.pl, swiatseriali.interia.pl
Kiedy i gdzie odbędzie się pogrzeb Romana Kłosowskiego?
Lubiany aktor Roman Kłosowski zmarł 11 czerwca 2018 roku. O śmierci 89-latka poinformował Teatr im. Jerzego Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim. Syn aktora w rozmowie z Super Expressem przyznał, że w ostatnim czasie jego ojciec miał poważne problemy zdrowotne. „To prawda, tato nie żyje. Nie chciałbym mówić o szczegółach. Mogę powiedzieć, że w ostatnich dniach bardzo ciężko chorował. Odszedł spokojnie”. Pogrzeb Romana Kłosowskiego Uroczystości pogrzebowe zaplanowano na poniedziałek, 18 czerwca. I, jak podaje Super Express, „będą miały charakter państwowy’’. Ten rodzaj pochówku przysługuje jedynie osobom, które zmarły w trakcie służenia państwu. Aktor znany w roli w kultowym serialu Czterdziestolatek zostanie pochowany na Cmentarzu Państwowym na Powązkach w Alei Zasłużonych. „Po śmierci żony nie radził sobie sam. Ostatnie miesiące spędził w domu opieki pod Łodzią. Miał nadzieję jednak na powrót do swojego mieszkania w Warszawie. Niestety, zmarł na zapalenie płuc w poniedziałek nad ranem w szpitalu w Łodzi’’, donosi dziennik. Dzień przed śmiercią aktora odwiedziła w domu opieki jego wieloletnia przyjaciółka, Teresa Lipowska. „Gdy go ujrzałam, był w strasznym stanie. Bardzo cierpiał. Głaskałam go delikatnie. To było nasze ostatnie pożegnanie. Śmierć skróciła jego męki...”, wyznała Lipowska. „Nie wierzę, że Roman umarł. Nie wierzę, bo on zawsze będzie dla mnie żył”, skwitowała gwiazda. Roman Kłosowski zmarł 11 czerwca 2018 roku. Miał 89 lat.