Zostawił ją z tym wzruszającym wspomnieniem. Natalia Kukulska o słowach taty, które pamięta do dziś. Wiele razy pomogły jej w dorosłym życiu
Natalia Kukulska w rozmowie z Rafałem Kowalskim w formacie Kula VIVY! wróciła do wspomnień o swoim ojcu. Artystka opowiedziała nie tylko o jego wsparciu w karierze, ale też o słowach, które do dziś brzmią w jej głowie. Jedno zdanie – proste, a jednocześnie niezwykle znaczące – towarzyszy jej w najtrudniejszych momentach dorosłego życia.
Pytanie z KULI VIVY! dotyczyło relacji artystki z ojcem i jego wpływu na jej twórczość. Natalia Kukulska odpowiedziała szczerze, pokazując, jak ważną rolę odgrywał w jej życiu – zarówno jako twórca, jak i rodzic. Wspomnienia, którymi podzieliła się z Rafałem Kowalskim, są pełne ciepła, ale też autentyczności i dystansu do samej siebie. Ojciec Natalii Kukulskiej wspierał ją w karierze muzycznej Relacja Natalii Kukulskiej z ojcem była złożona – oparta na bliskości, ale też naturalnym napięciu między wsparciem a potrzebą niezależności. W rozmowie dla Viva.pl artystka podkreśliła, jak ważną rolę odegrał w jej karierze. "Tata wspierał mnie w takim też sensie, że napisał kilka piosenek. Na moją pierwszą solową płytę napisał piosenkę "Dłoń". Ale jego największym hitem dorosłym z mojego dorosłego repertuaru jest oczywiście piosenka "Im więcej ciebie tym mniej", którą napisał pod pseudonimem" – wyznaje. Mimo ogromnego wsparcia Natalia Kukulska nie ukrywa, że chciała iść własną drogą. Jak wyznała przed naszymi kamerami: "Tak troszeczkę chciałam z jego skrzydła i kurateli się wyczmychnąć i robić swoje ze swoimi rówieśnikami. A on miał taką ambicję, żeby udowodnić, że jest starszy, ale nadal w tym wieku czuje to i robi fajne rzeczy." ZOBACZ: Nie była grzeczną dziewczynką. Natalia Kukulska w VIVIE! zdradza sekrety burzliwej młodości: "Wolność uderzyła mi do głowy" Natalia Kukulska wspomina jedną radę od ojca. Te słowa prowadzą ją przez życie Choć wspomnienia o ojcu są związane z muzyką i wspólną pracą, to właśnie jedno zdanie – proste i bezpośrednie – okazało się dla Natalii Kukulskiej najtrwalszym drogowskazem. W rozmowie z Rafałem Kowalskim artystka zdradziła, że wraca do niego w momentach napięcia i emocjonalnych turbulencji. Natalia Kukulska powiedziała wprost: "Jego słowa, które do mnie wracają najczęściej, to są te, które sobie w pewnych momentach mojego życia mówię i to jest takie: ‘nie histeryzuj’." Natalia Kukulska, dzieląc się tym wspomnieniem pokazała, że najważniejsze lekcje często przychodzą w najprostszej formie – i zostają z nami na całe życie. SPRAWDŹ TEŻ: Czekała na narodziny córki, a w tym samym czasie przeżywała bolesną stratę. Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zwierza się: "To były dla mnie graniczne przeżycia" Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website Zapraszamy na jubileuszową trasę artystki:
Reni Jusis obchodzi dziś urodziny. Mało kto zna prawdę o jej rodzinnych korzeniach
Reni Jusis od lat przyciąga uwagę nie tylko muzyką, ale też swoją nieoczywistą historią. Choć wydaje się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej sceny, wciąż skrywa fakty, które dla wielu mogą być zaskoczeniem. W dniu jej urodzin wracamy do opowieści o rodzinnych korzeniach i imieniu, które ma wyjątkowe znaczenie.
Artystka, która od dekad konsekwentnie buduje swój wizerunek jako niezależna i świadoma twórczyni, rzadko odsłania prywatne kulisy życia. Tymczasem to właśnie one dodają jej historii głębi. Jakiś czas temu zdradziła szczegóły, które rzucają nowe światło na jej tożsamość – od pochodzenia nazwiska po genezę pseudonimu, który zna cała Polska. Jak naprawdę nazywa się Reni Jusis? Historia imienia z dzieciństwa Choć wszyscy znają ją jako Reni Jusis, jej prawdziwe imię to Renata. To jednak tylko punkt wyjścia do historii, która – jak na artystkę tej klasy przystało – ma w sobie coś nieoczywistego. Pseudonim "Reni" nie został wymyślony na potrzeby kariery muzycznej ani wykreowany przez specjalistów od wizerunku. Narodził się znacznie wcześniej – w domu rodzinnym, jako efekt czułego, choć nieco żartobliwego podejścia jej rodziców do imienia córki. I właśnie ta autentyczność sprawiła, że przylgnął do niej na dobre. Jak wyznała Reni Jusis w jednym z wywiadów dla "Vivy!", historia jej imienia jest wyjątkowa: "Nazwisko jest autentyczne, mój tato pochodzi z Litwy. Imię jest skrótem od ‘renifera’. Tak nazywali mnie rodzice, przekręcając moje prawdziwe imię ‘Renata’". Trudno o bardziej osobisty i jednocześnie uroczy początek pseudonimu, który dziś zna cała Polska. To przykład tego, jak rodzinne drobiazgi mogą przerodzić się w coś znacznie większego – element tożsamości publicznej, rozpoznawalny znak i część marki artystycznej. ZOBACZ TEŻ: Czekała na narodziny córki, a w tym samym czasie przeżywała bolesną stratę. Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zwierza się: "To były dla mnie graniczne przeżycia" Życie prywatne Reni Jusis Choć Reni Jusis funkcjonuje w przestrzeni publicznej od lat, jej życie prywatne pozostaje stosunkowo mało eksponowane. Artystka konsekwentnie unika nadmiernego dzielenia się szczegółami, co w dzisiejszych czasach jest raczej wyjątkiem niż regułą. Wiadomo, że była związana z Maciejem Zielińskim, a następnie z Tomaszem Makowieckim, z którym doczekała się dzieci. Ich rozstanie odbiło się echem w mediach, jednak para nie zdecydowała się na publiczne komentowanie powodów tej decyzji. Brak dramatycznych wyznań czy medialnych sporów sprawił, że cała sytuacja pozostała w sferze domysłów. W świecie, w którym prywatność często staje się elementem strategii marketingowej, Reni Jusis wybiera inną drogę. Nie epatuje emocjami, nie komentuje plotek, nie buduje swojej obecności na kontrowersjach. Zamiast tego stawia na spokój, klasę i konsekwencję. SPRAWDŹ TEŻ: Spotkali się, gdy najbardziej tego potrzebowała. Pomógł jej poskładać życie po trudnym rozwodzie
Poruszające wyznanie Steczkowskiej. Mówi o największym żalu po śmierci mamy „Tego nie zdążyłam jej powiedzieć”
Justyna Steczkowska wróciła wspomnieniami do śmierci swojej mamy i w poruszającym wywiadzie nie ukrywała emocji. Artystka opowiedziała o ostatnich wspólnych chwilach, opiece nad Danutą Steczkowską oraz o jednej rzeczy, której do dziś najbardziej żałuje.
Justyna Steczkowska po raz kolejny wróciła do jednego z najtrudniejszych momentów w swoim życiu. W szczerej rozmowie opowiedziała o śmierci swojej mamy, Danuty Steczkowskiej, nie kryjąc przy tym ogromnych emocji. Wokalistka ze łzami w oczach wspominała ostatnie chwile spędzone z rodzicielką i zdobyła się na bolesne wyznanie, które do dziś nie daje jej spokoju. Justyna Steczkowska o śmierci mamy w podcaście „Call me mommy” Justyna Steczkowska o śmierci mamy mówiła podczas rozmowy z Agatą Reszko-Boguszewską w podcaście „Call me mommy”. Wokalistka nie była w stanie powstrzymać emocji – łzy pojawiły się w jej oczach, gdy wracała do wspomnień związanych z Danutą Steczkowską. W trakcie rozmowy podkreśliła, jak ogromny wpływ miało to doświadczenie na jej rodzinę: „Śmierć mamy miała wpływ na moje dzieci - to na pewno. Bo pierwszy raz były tak blisko śmierci, takiej, która jest nieuchronna w życiu każdego z nas, i widziały krok po kroku, jak to się dzieje.” Dodała również, że dzieci mogły świadomie przeżyć ten moment: „Były też o tym informowane, też pożegnały się z babcią, zrobiły wszystko, co w ich mocy, żeby babcia była szczęśliwa w domu.” Danuta Steczkowska zmarła w listopadzie 2020 roku, a jej odejście do dziś pozostaje dla artystki niezwykle bolesnym wspomnieniem. Zobacz też: TYLKO U NAS! Eurowizja 2026: Justyna Steczkowska odrzuciła dwie duże oferty! Podała osobisty powód: „Nie chcę brać w tym udziału” Jak wyglądały ostatnie chwile Danuty Steczkowskiej Po przejściu ciężkiego wylewu mama Justyny Steczkowskiej poruszała się na wózku inwalidzkim i wymagała całodobowej opieki. Wokalistka bez wahania zabrała ją do swojego domu. Justyna Steczkowska osobiście zajmowała się mamą, traktując to nie jako obowiązek, lecz zaszczyt. Był to dla niej sposób na odwdzięczenie się za lata miłości i poświęcenia. Danuta Steczkowska, która wychowywała dziewięcioro dzieci, była dla artystki jednym z najważniejszych autorytetów. To ona zaszczepiła w rodzinie miłość do muzyki, która stała się fundamentem ich życia. Czego najbardziej żałuje Justyna Steczkowska po śmierci mamy Najbardziej poruszający moment rozmowy nastąpił, gdy Justyna Steczkowska wyznała, czego najbardziej żałuje. Jej słowa nie pozostawiają wątpliwości: „Jedyne, czego żałuję, to, że nie mogłam z nią pogadać jak kobieta z kobietą.” Artystka wyjaśniła, że mimo bliskości zabrakło czasu na inną, głębszą rozmowę: „Żałuję, że tak nie usiadłam z nią i nie pogadałam o tym, jak jej się żyło.” Podkreśliła jednocześnie, że była świadoma trudów, jakie towarzyszyły życiu jej mamy: „I też mam tego absolutną świadomość, że to było dla niej naprawdę trudne i że ze wszystkim sobie dała radę. Była bardzo dzielna.” To właśnie brak tej jednej rozmowy do dziś pozostaje jej największym żalem. Czytaj też: Dla miłości porzucił kapłaństwo: "Nie chciał żyć jakimś podwójnym życiem". Justyna Steczkowska zdradziła kulisy miłości swoich rodziców
Janja Lesar o reakcji mamy na jej związek z Katarzyną Zillmann. Nadal nie poznała jej partnerki
Janja Lesar otworzyła się na temat życia prywatnego i reakcji najbliższych na jej związek z Katarzyną Zillmann. Jak ujawniła w rozmowie dla JastrząbPost, jej mama przyjęła tę wiadomość z dużym lękiem i obawami o przyszłość córki. Padły mocne słowa o „katastrofie” i powrocie „z walizką”.
W życiu Janji Lesar doszło do zmian, które wywołały silne emocje nie tylko u niej samej, ale także wśród jej najbliższych. Tancerka, która dziś jest w związku z Katarzyną Zillmann, otwarcie opowiedziała w rozmowie dla JastrząbPost o reakcji swojej mamy. Jak się okazuje, decyzja o nowej relacji spotkała się z lękiem i obawami, a w tle pojawiły się przewidywania o możliwej „katastrofie”. Janja Lesar i Katarzyna Zillmann – związek po „Tańcu z gwiazdami” W życiu Janji Lesar doszło do istotnych zmian. Tancerka po rozstaniu z Krzysztofem Hulbojem związała się z Katarzyną Zillmann. Ich relacja trwa już od blisko pół roku. Kobiety poznały się w programie „Taniec z gwiazdami”, gdzie nawiązały bliższą relację. Od tego czasu pozostają w związku, który – jak wynika z wypowiedzi Lesar dla JastrząbPost – jest dla niej bardzo ważny. Mama Janji Lesar reaguje lękiem na związek córki Najmocniejsze słowa padły w kontekście reakcji mamy Janji Lesar. W rozmowie dla JastrząbPost tancerka nie ukrywała, że decyzja o zmianie życia wywołała strach wśród najbliższych. Jak powiedziała: „Zareagowali lękiem. U mnie było tak, że lepiej zostawić to tak jak było, bo to jakoś działało, teraz to nie wiadomo, co to będzie.” Dodała również wprost: „Moja mama myślała, że ja sobie nie poradzę i będzie katastrofa, i zaraz przyjdę z walizką do niej.” Te słowa jasno pokazują, jak silne były obawy matki o przyszłość córki i jej decyzje życiowe. Zobacz też: Janja Lesar o 18 latach różnicy w jej związku z Kasią Zillmann. Zdradza, jak to wpływa na relację z ukochaną Rozstanie z Krzysztofem Hulbojem a reakcja rodziców Zmiana partnera była dla rodziców Janji Lesar trudnym doświadczeniem. W wywiadzie dla JastrząbPost tancerka podkreśliła, że jej rodzice kierują się przede wszystkim rozsądkiem. Jak zaznaczyła: „Moi rodzice powtarzają, że serce trzeba odstawić i należy działać rozumem.” Jednocześnie wskazała na różnicę w podejściu: „Mówiła, że to, co czuję, to jest nieważne i można to zmienić.” Lesar podkreśliła jednak, że przy silnych emocjach warto podjąć próbę i sprawdzić swoje uczucia w praktyce. Dlaczego mama Lesar nie poznała jeszcze Katarzyny Zillmann Mimo że związek Janji Lesar i Katarzyny Zillmann trwa już od blisko pół roku, mama tancerki nie miała jeszcze okazji poznać jej partnerki. Jak wyjaśniła w rozmowie dla JastrząbPost: „Nie poznały się jeszcze, bo moja mama mieszka 1300 kilometrów stąd, więc nie ma okazji.” Dodała również, że brak możliwości podróżowania wynika z sytuacji rodzinnej: „A nie podróżuje, bo mój tata był chory.” Na ten moment spotkanie nie doszło do skutku, ale – jak zapowiada Lesar – może się to zmienić, gdy pojawi się odpowiednia okazja. CZYTAJ TEŻ: Tylko u nas: Janja Lesar mówi wprost: „Jesteśmy z Kasią Zillmann parą". Ujawnia, jaką planują przyszłość
Anita Włodarczyk przeżywa trudne chwile. Jej słowa o ojcu chwytają za serce. "Minęliśmy się w chmurach"
Anita Włodarczyk przeżywa jedną z najtrudniejszych chwil w życiu. Po śmierci ojca opublikowała niezwykle poruszający wpis, w którym nie tylko żegna ukochanego tatę, ale też dzieli się bólem niespełnionego pożegnania. Te słowa trafiają prosto w serce.
Sportowe sukcesy i medale olimpijskie schodzą na dalszy plan, gdy przychodzi zmierzyć się z osobistą stratą. Anita Włodarczyk, jedna z najwybitniejszych lekkoatletek w historii Polski, opublikowała wpis, który odsłania jej najbardziej prywatną, kruchą stronę. Anita Włodarczyk żegna ojca. "Minęliśmy się w chmurach" W opublikowanym wpisie Anita Włodarczyk zawarła słowa, które natychmiast poruszyły tysiące osób. Wyznała, że nie zdążyła pożegnać się z ojcem osobiście. Była w drodze do niego, gdy odszedł. "Tato, nie zdążyliśmy wczoraj się pożegnać na żywo. Byłam w drodze do ciebie i dosłownie minęliśmy się w chmurach. Byłeś wspaniałym człowiekiem, jednym z moich najwierniejszych kibiców. Mamy tyle pięknych wspomnień rodzinnych" — napisała. W dalszej części wpisu wybrzmiewa ogromna wdzięczność i miłość. Anita Włodarczyk nazywa swojego ojca "wspaniałym człowiekiem" i jednym z najwierniejszych kibiców. To właśnie on towarzyszył jej w najważniejszych momentach kariery — był obecny na stadionach podczas igrzysk olimpijskich, mistrzostw świata i Europy. "Dziękuję Ci za wsparcie na wszystkich zawodach, obecność na stadionach podczas Igrzysk Olimpijskich , Mistrzostwach Świata, Mistrzostwach Europy że mogliśmy razem świętować moje sukcesy, dziękuję za każdą chwilę wspólnie spędzoną." Najbardziej poruszająca część wpisu to intymne, pełne czułości pożegnanie. Anita Włodarczyk pisze wprost o tęsknocie i bólu, który trudno zagłuszyć. Jednocześnie podkreśla, że dobroć ojca pozostanie z nią na zawsze — jako coś trwałego, co nie znika wraz z odejściem. "Na zawsze będziesz w moim sercu. Bardzo Mi Ciebie brakuje ale pamiętaj, że Twoja dobroć będzie ze mną na zawsze. Wierzę, że kiedyś znów się spotkamy po drugiej stronie. Na razie czuwaj nade mną" — czytamy. W świecie, w którym Anita Włodarczyk znana jest przede wszystkim jako silna, zdeterminowana mistrzyni, ten wpis pokazuje jej inną twarz — pełną wrażliwości, miłości i ludzkiej kruchości. I być może właśnie dlatego porusza tak bardzo. TYLKO NA VIVA.PL: Tu czuć ducha Kory. Tak mieszka dziś Kamil Sipowicz. Artysta pokazał nam niezwykłe pamiątki po ukochanej
Iza Miko zaskakuje rodzinną historią. Ostatnio zachwyciła u boku znanego ojca, ale jej mamę Polacy też rozpoznają bez trudu
Iza Miko zachwyca widzów w „Tańcu z gwiazdami”, ale to jej relacja z mamą budzi największe emocje. Grażyna Dyląg nie tylko również jest aktorką, ale też od lat otwarcie mówi o kulisach kariery córki, jej trudnych doświadczeniach i niesprawiedliwym traktowaniu w Polsce. Ich więź to historia pełna wsparcia, bólu i bezwarunkowej miłości.
Iza Miko ponownie znalazła się w centrum uwagi dzięki udziałowi w „Tańcu z gwiazdami”, ale tym razem to nie tylko jej występy przyciągają zainteresowanie. Coraz więcej mówi się o kobiecie, która od lat stoi u jej boku – mamie, Grażynie Dyląg. Aktorka nie tylko wychowała gwiazdę, ale także towarzyszyła jej w najtrudniejszych momentach życia. Ich relacja, pełna emocji, szczerości i codziennej bliskości, dziś wybrzmiewa mocniej niż kiedykolwiek. Kim jest mama Izy Miko? Grażyna Dyląg także jest aktorką Grażyna Dyląg to aktorka znana z ról w „07 zgłoś się”, „W labiryncie” oraz „Pograniczu w ogniu”. To właśnie ona współtworzyła artystyczny dom, w którym dorastała Izabella Mikołajczak. W rozmowie z Małgorzatą Ohme dla Plejady z 2017 roku jasno pokazała, że jej życie nie było jedynie historią kariery, ale przede wszystkim walką o rodzinę: „Matka artystka musi wykarmić dzieci. I jest jej naprawdę wszystko jedno, co będzie robić”. Podkreślała, że podejmowała różne decyzje zawodowe, by zapewnić córce przyszłość. To właśnie ona stała za fundamentem, na którym Iza Miko budowała swoją drogę. Relacja na odległość, która działa każdego dnia Choć Iza Miko od lat żyje między Polską a Stanami Zjednoczonymi od 15 roku życia, ich relacja nie osłabła. Wręcz przeciwnie – stała się jeszcze silniejsza. W programie „Dzień Dobry TVN” w 2024 roku Grażyna Dyląg przyznała: „Teraz jest łatwiej. Możemy rozmawiać prawie codziennie”. Z kolei Iza Miko doprecyzowała: „Kiedyś mama do mnie codziennie dzwoniła o 8:00, czekałam przy telefonie, teraz rozmawiamy rano, tuż przed snem, wiele razy w ciągu dnia”. To relacja, która nie opiera się na okazjonalnym kontakcie – to codzienność, stała obecność i ciągłe bycie dla siebie. „Nauczyłam się kochać na dystans” – wyjątkowa więź matki i córki Iza Miko w „Dzień Dobry TVN” mówi wprost: „Nauczyłam się kochać na dystans, nauczyłam się, co zrobić, żeby osoba czuła się przeze mnie kochana”. Grażyna Dyląg odpowiada równie mocno: „Wspieram ją cały czas we wszystkim, co robi. Nie zawsze się na tym znam, ale ona wie, że ja ją kocham najbardziej na świecie”. Ta relacja nie opiera się na kontrolowaniu czy ocenianiu, ale na bezwarunkowym wsparciu. Jak sama podkreśla: „Radzić nie można, ale trzeba razem przeżywać. Płaczemy razem, śmiejemy się razem”. Grażyna Dyląg broni córki. „Ona się nie chwali” W wywiadzie u Małgorzaty Ohme pojawia się mocny wątek dotyczący tego, jak Iza Miko jest postrzegana w Polsce. Grażyna Dyląg nie ukrywa, że jej zdaniem córka nie zawsze była traktowana sprawiedliwie. Powiedziała wprost: „Ona się nie chwali” – podkreślając, że Iza nie eksponuje swojej kariery mimo dużej aktywności zawodowej. W tym samym materiale Iza Miko zwróciła uwagę na różnice między Polską a Stanami Zjednoczonymi: „W Stanach jakby jest coś takiego, że jak ma się pomysł, ciężko się pracuje i totalną determinację, to wtedy Ameryka mówi: pokaż, co potrafisz”. „Nie jest sprawiedliwie potraktowana” – mocne słowa o polskich mediach Grażyna Dyląg nie kryła emocji, mówiąc o odbiorze córki w kraju: „Uważam, że nie jest sprawiedliwie potraktowana ze względu na to, że bardzo dużo pracuje”. Zwracała uwagę, że działalność Izy Miko wykracza poza aktorstwo: „Ona nie tylko gra w filmach. Ona pisze scenariusze, maluje obrazy. Te obrazy sprzedaje naprawdę dobrze. Robi zdrową żywność”. To jednoznaczna obrona i próba pokazania pełnego obrazu jej aktywności. Bliskość także w najtrudniejszych momentach Ich relacja została wystawiona na próbę w trudnych chwilach. Grażyna Dyląg opowiadała o chorobie partnera i własnej depr*sji. Padły bardzo osobiste słowa: „Gdybym nie miała Izy, to dzisiaj by mnie tu nie było”. Z kolei Iza Miko mówiła do mamy: „Mamusiu, dziękuję Ci za to, że jesteś moim słoneczkiem, moją niesamowitą podporą”. To relacja oparta na wzajemnym wsparciu – niezależnie od okoliczności. Codzienność, której nie widać na ekranie W rozmowie z Małgorzatą Ohme pojawiają się też bardzo intymne obrazy ich relacji. Grażyna Dyląg opowiadała, że towarzyszyła córce nawet na planach filmowych, dbając o jej komfort. Wspominała sytuacje, gdy Iza odpoczywała, opierając głowę na jej rękach, a ona czuwała obok. To pokazuje skalę tej więzi – obecnej nie tylko w słowach, ale i w codziennych gestach. Ojciec Izy Miko także jest aktorem i ma bogaty dorobek Ojcem Izy Miko jest Aleksander Mikołajczak – aktor teatralny i filmowy, znany widzom z wielu produkcji telewizyjnych i kinowych. Publiczność kojarzy go m.in. z serialu „Ranczo”, gdzie wcielał się w naczelnika z Okręgowej Izby Obrachunkowej. Na przestrzeni lat pojawiał się także w takich produkcjach jak „Barwy szczęścia”, „Korona królów”, „Korona królów. Jagiellonowie”, „M jak miłość” czy „Ojciec Mateusz”. W jego dorobku znajdują się również role filmowe oraz liczne występy teatralne. Jest absolwentem krakowskiej PWST, a jego kariera od początku związana była z teatrem – występował m.in. w Legnicy, Opolu, Łodzi, Warszawie i Suwałkach. Wraz z Marzanną Graff współtworzył MamTeatr. Widzowie mogli zobaczyć go również u boku córki w „Tańcu z gwiazdami”, gdzie pojawił się w odcinku rodzinnym. Zobacz także: Zagrał w kultowych produkcjach, jego córka podbija Hollywood. Mało kto wie, że gwiazdor "Rancza" to ojciec Izy Miko. Tak mówili o swojej relacji Relacja, która przetrwała wszystko Historia Izy Miko i jej mamy to opowieść o relacji, która przetrwała odległość, trudne doświadczenia i różne etapy życia. Codzienne rozmowy, wzajemne wsparcie i silne emocje sprawiają, że ich więź jest wyjątkowa. To właśnie ta relacja – budowana każdego dnia – pozostaje jednym z najważniejszych elementów życia aktorki. Źródła: Dzień Dobry TVN, Wywiad Grażyny Dyląg u Małgorzaty Ohme dla Plejady, 27 grudnia 2017, o2.pl, rmf.fm
Iza Miko zaprosiła ojca na parkiet. Padły wzruszające wyznania. W sieci lawina komentarzy
Iza Miko i jej ojciec skradli show w „Tańcu z gwiazdami”! Najpierw padły poruszające wyznania o ich relacji, a chwilę później parkiet zapłonął od emocji. Jury było zachwycone i przyznało 40 punktów, ale widzowie? W sieci zawrzało — komentarze są skrajne.
Iza Miko zaskoczyła widzów „Tańca z gwiazdami”, zapraszając na parkiet swojego ojca. Zanim jednak pojawili się na scenie, padły słowa, które nadały całemu występowi wyjątkowo osobisty charakter. Chwilę później trio porwało publiczność jivem i zdobyło maksymalne 40 punktów. Ale to, co wydarzyło się po emisji, przebiło wszystko — w sieci rozpętała się prawdziwa burza komentarzy. Wzruszające wyznania Izy Miko i jej ojca przed tańcem Zanim Iza Miko pojawiła się na parkiecie „Tańca z gwiazdami” u boku swojego ojca, widzowie zobaczyli wyjątkowy materiał o ich relacji. I właśnie wtedy padły słowa, które natychmiast poruszyły publiczność. Aktorka nie miała wątpliwości, komu zawdzięcza swoją wrażliwość: „Tata na pewno nauczył mnie być artystą. Jest osobą bardzo wrażliwą i ta wrażliwość na piękno, na sztukę pochodzi właśnie od mojego taty” Jeszcze mocniejsze emocje wywołało wyznanie Aleksandra Mikołajczaka. Aktor mówił o córce z ogromną czułością, nie kryjąc wzruszenia: „Iza jest dla mnie taka filigranowa, taka krucha. W zasadzie bywają momenty, kiedy chciałbym ją cały czas przytulać, żeby czuła ciepło ode mnie, żeby czuła, że naprawdę ją kocham” Te słowa nadały występowi zupełnie inny wymiar jeszcze zanim para pojawiła się na parkiecie. Zobacz też: Taniec z Gwiazdami: morze łez i wzruszeń w rodzinnym 4. odcinku. Kto opuścił program? Jive inspirowany „Czerwonym kapturkiem” i 40 punktów od jury Na scenie zrobiło się dynamicznie i kolorowo. Iza Miko, Aleksander Mikołajczak i Albert Kosiński zaprezentowali jive inspirowany „Czerwonym kapturkiem”. To nie był zwykły taniec. Trio postawiło na historię, emocje i wyraźną formę aktorską, co od razu rzucało się w oczy. Całość była dopracowana i pełna energii. Jurorzy nie mieli wątpliwości — przyznali maksymalną liczbę punktów, czyli 40. Docenili pomysł, zaangażowanie i oryginalność występu. Lawina komentarzy po występie Izy Miko w „Tańcu z gwiazdami” Po emisji odcinka internet dosłownie eksplodował. Widzowie ruszyli do komentowania, a emocje były ogromne. Nie brakowało zachwytów: „CUDOOO!!! 🤸🏼” „Faaaaaaaajne ❤️❤️❤️❤️❤️” „Mega pozytywna energia” „Genialne 😍” „boskie to było!❤️” „Fantastico!❤️ THE BEST DANCE MIKOSIE🔥 LET’S GO!❤️” Szczególnie dużo uwagi przyciągnął ojciec aktorki: „Nie mogłam oderwać wzroku od taty! Brawo! Wspaniały człowiek z tak pozytywną energią 🫠” „Istny szał i bajka na parkiecie! Pan Aleksander ile energii pokazał, to było coś niesamowitego.” Zachwyt miesza się z krytyką. Widzowie podzieleni Choć wiele osób było zachwyconych, pojawiły się też bardziej krytyczne głosy. Niektórzy widzowie zwracali uwagę na formę występu: „Przecież tu jest mało jive.” „Dzisiaj mi się nie podobało” Część komentujących nie kryła też zdziwienia oceną jury: „Już nie rozumiem jakim kluczem jury ocenia, nic mi się nie zgadza 🫣😁” „No i teraz mamy jive Izy i Alberta oraz jej taty Aleksandra i tutaj fajny pomysł na show, dobrze też technicznie ale było tutaj mało tańca i za to daje 8 i nie wiem dlaczego jest tutaj czterdziestka.” Pojawiły się również głosy, że występ bardziej przypominał spektakl niż klasyczny układ taneczny: „Abolutnie przepięknie! 🥹 natomiast mam wrażenie, że był to bardziej „spektakl” niż taniec” Jedno jest pewne — ten występ nie przeszedł bez echa. Iza Miko i jej ojciec wywołali ogromne emocje, a ich taniec stał się jednym z najgłośniej komentowanych momentów odcinka. Zobacz również: Paulina Gałązka zaprosiła mamę do "Tańca z Gwiazdami". Rafał Maserak zabrał głos: "Mam zażalenie"
Paulina Gałązka zaprosiła mamę do "Tańca z Gwiazdami". Rafał Maserak zabrał głos: "Mam zażalenie"
Paulina Gałązka stworzyła jeden z najbardziej poruszających momentów tej edycji "Tańca z Gwiazdami". Jej występ z mamą wywołał ogromne emocje i zakończył się owacjami na stojąco.
To był wieczór, który na długo zostanie w pamięci widzów i jurorów. Paulina Gałązka zaprosiła na parkiet najbliższą osobę – swoją mamę – tworząc intymny, pełen czułości obraz relacji. Każdy gest, spojrzenie i krok niosły za sobą autentyczność, która poruszyła wszystkich obecnych w studiu. Paulina Gałązka zaprosiła mamę do "Tańca z Gwiazdami". Łzy na parkiecie Paulina Gałązka postawiła na bardzo osobisty akcent i zaprosiła do programu ukochaną mamę. Wraz z Michałem Bartkiewiczem zatańczyły do utworu Violetty Villas "Do ciebie mamo". To od razu zmieniło ton całego występu. Ruchy były spokojne, momentami wręcz oszczędne, ale to właśnie dzięki temu całość była tak wiarygodna. W spojrzeniach i gestach widać było prawdziwe emocje, które nie potrzebowały dodatkowej oprawy. Tego typu występy działają najmocniej właśnie dlatego, że są tak bliskie codzienności. Po zakończeniu tańca publiczność wstała z miejsc i nagrodziła ich owacjami na stojąco. Jurorzy również zwracali uwagę na autentyczność i prostotę tego występu, za który przyznali 36 punktów. "Ma pani wrodzony talent taneczny. [...] To jest coś więcej niż wzruszenie. To było porażająco czułe", mówiła Ewa Kasprzyk. Głos zabrał też Rafał Maserak: "Mam zażalenie do produkcji, że nam chusteczek nie zostawiła, bo dzisiaj jest wzruszająco".
Taniec z Gwiazdami: najbardziej osobisty występ tej edycji. Kamil Nożyński, jego ojciec i synowie w jednym tańcu
Kamil Nożyński w rodzinnym odcinku "Tańca z Gwiazdami" stworzył jeden z najbardziej poruszających momentów sezonu. Tango zatańczone do utworu jego zmarłego ojca nabrało wyjątkowego znaczenia, a obecność syna na parkiecie tylko spotęgowała emocje.
To była osobista opowieść o więzach rodzinnych, pamięci i miłości, które nie kończą się mimo upływu czasu. Już od pierwszych sekund było jasne, że ten taniec będzie miał szczególny wymiar. Taniec z Gwiazdami. Kamil Nożyński i tango, które połączyło pokolenia W czwartym odcinku "Tańca z Gwiazdami" para numer 7 zaprezentowała tango, które wyróżniało się nie tylko techniką, ale przede wszystkim historią stojącą za wyborem muzyki. Utwór, do którego zatańczyli, został wykonany przez ojca Kamila Nożyńskiego – świętej pamięci Witolda Nożyńskiego. Dodatkowo na telebimie pojawiły się archiwalne materiały, co jeszcze mocniej podkreśliło symboliczny charakter występu. Był to moment, w którym scena taneczna zamieniła się w przestrzeń pełną wspomnień i emocji. Podczas występu na parkiecie pojawił się również syn Kamila Nożyńskiego, Antek. Jego obecność nadała choreografii jeszcze bardziej osobisty wymiar, pokazując ciągłość pokoleń i siłę rodzinnych więzi. Kulminacyjnym momentem było wbiegnięcie młodszego syna, który wręczył kwiaty Izabeli Skierskiej. Po występie nie zabrakło emocjonalnych reakcji jurorów. Rafał Maserak podsumował taniec słowami: "charakterny utwór, charakterny ojciec, charakterni synowie, charakterne tango". Sam Kamil Nożyński nie krył emocji po zakończeniu występu. Widać było, że taniec do utworu ojca był dla niego doświadczeniem osobistym i poruszającym. W swoich wypowiedziach podkreślał znaczenie rodziny oraz relacji z synami, które – jak dało się odczuć – są dla niego fundamentem życia. To właśnie ta autentyczność sprawiła, że jego występ zapadł widzom w pamięć na długo.
Śmierć Chucka Norrisa poruszyła świat. Jego życiową siłą była ukochana mama. To ona ukształtowała legendę
Chuck Norris nie żyje – legendarny gwiazdor kina akcji odszedł w wieku 86 lat, pozostawiając po sobie nie tylko imponującą karierę, ale też poruszającą historię rodzinnych więzi. Kilka lat wcześniej pożegnał ukochaną mamę, która była dla niego największym wsparciem i moralnym kompasem przez całe życie.
Śmierć Chucka Norrisa poruszyła fanów na całym świecie, jednak dla niego samego najtrudniejszym momentem była strata matki, Wilmy Norris. To właśnie ona przez dekady była jego fundamentem – uczyła go wiary, wytrwałości i współczucia. Gdy odchodziła w wieku 103 lat, aktor żegnał nie tylko rodzica, ale też osobę, która w największym stopniu ukształtowała jego charakter i życiową drogę. Chuck Norris nie żyje. Odejście legendy, które poruszyło świat Informacja o śmierci Chucka Norrisa, który odszedł w wieku 86 lat, wstrząsnęła milionami fanów na całym świecie. Jeszcze dzień wcześniej pojawiały się doniesienia o jego problemach zdrowotnych i hospitalizacji, co wzbudziło ogromny niepokój. Gdy rodzina potwierdziła najgorsze, stało się jasne, że świat stracił nie tylko ikonę kina akcji, ale także człowieka, który dla wielu był symbolem siły, konsekwencji i niezłomności. W oficjalnym oświadczeniu bliscy podkreślili, że odszedł spokojnie, otoczony rodziną. Opisali go jako oddanego męża, kochającego ojca i dziadka, a także człowieka głębokiej wiary. Choć dla świata był legendą "Strażnika Teksasu", dla najbliższych był przede wszystkim sercem rodziny – kimś, kto inspirował nie tylko na ekranie, ale i w codziennym życiu. Rodzina aktora zdecydowała się zachować szczegóły jego śmierci w prywatności, prosząc jednocześnie o szacunek w tym trudnym czasie. Podkreślono jednak, że Norris do końca pozostawał otoczony miłością najbliższych. To właśnie rodzina była dla niego najważniejsza – wartość, którą wyniósł z domu i którą pielęgnował przez całe życie. W ich słowach wybrzmiewa ogromna wdzięczność za życie, które przeżył, oraz za chwile, które mogli z nim dzielić. Wspomniano również o jego relacji z fanami, których traktował niemal jak przyjaciół. To pokazuje, że jego wpływ wykraczał daleko poza świat filmu. Matka, która była jego siłą. Kim była Wilma Norris? Wilma Norris, matka Chucka Norrisa, była postacią niezwykłą. Urodzona w 1921 roku, przeżyła ponad sto lat, stając się symbolem siły, wiary i wytrwałości. To ona wychowywała swoich synów w duchu wartości, które później stały się fundamentem sukcesu Chucka. Jej życie nie było łatwe – mierzyła się z wieloma tragediami i chorobami, a mimo to nigdy nie straciła nadziei. Była dla swojego syna nie tylko wsparciem, ale też inspiracją. To właśnie od niej nauczył się, że nawet w najtrudniejszych momentach należy zachować wiarę i iść naprzód. "Mama przez całe życie była przykładem wytrwałości i wiary. Przeżyła też śmierć swoich dwóch mężów, pasierba, dwojga wnucząt i mojego młodszego brata Wielanda, który zginął podczas wojny w Wietnamie. Wielokrotnie chorowała na raka i przeszła około 30 różnego rodzaju operacji, a mimo to wciąż tu jest, by o tym opowiadać" – mówił o niej czule Chuck Norris. Wilma Norris zmarła w wieku 103 lat, pozostawiając po sobie historię pełną determinacji. Wielokrotnie walczyła z chorobą nowotworową i przeszła dziesiątki operacji. Przeżyła śmierć bliskich, w tym syna, który zginął podczas wojny w Wietnamie, a także innych członków rodziny. Mimo tych doświadczeń była osobą pełną ciepła i miłości. Chuck Norris wielokrotnie podkreślał, że jej śmiech wypełniał dom radością, a jej obecność dawała poczucie bezpieczeństwa. Dla niego była nie tylko matką, ale też moralnym drogowskazem. Relacja, która zbudowała legendę Chucka Norrisa Relacja Chucka Norrisa z matką była wyjątkowo silna i głęboka. Aktor wielokrotnie mówił, że to właśnie ona nauczyła go wszystkiego, co najważniejsze – od wiary, przez współczucie, aż po determinację w dążeniu do celu. Bez jej wsparcia, jak sam przyznawał, jego życie mogłoby potoczyć się zupełnie inaczej. To ona sprawiła, że uwierzył w siebie i swoje możliwości. W chwilach zwątpienia była dla niego oparciem, a w momentach sukcesu – cichą bohaterką stojącą w tle. Ich więź była przykładem relacji, która nie tylko przetrwała lata, ale też ukształtowała człowieka znanego dziś na całym świecie. "Sprawiła, że uwierzyliśmy, że możemy coś osiągnąć w życiu. Choć pojawią się trudności, a jesteś wystarczająco zdeterminowany, możesz pokonać każdą przeszkodę w życiu, jeśli wierzysz w siebie" – opowiadał aktor w jednym z wywiadów. Słowa Chucka Norrisa o matce dziś nabierają szczególnego znaczenia. Po jej śmierci mówił o niej z ogromną wdzięcznością i wzruszeniem, podkreślając, że to ona nauczyła go życzliwości i współczucia. Wspominał jej modlitwy, wsparcie i codzienną obecność, która była dla niego bezcennym darem. To opowieść o miłości, która nie kończy się wraz ze śmiercią – o więzi matki i syna, która trwa mimo upływu czasu. W pamięci bliskich i fanów Chuck Norris pozostanie nie tylko legendą kina, ale też synem, który nigdy nie zapomniał, skąd pochodzi i komu zawdzięcza najwięcej.
Dorastała u boku legendy Hollywood. W nowej książce Liza Minnelli przerywa milczenie. „Musiałam być jej lekarzem i psychologiem”
Dorastała w samym sercu Hollywood, ale życie u boku jednej z największych legend kina nie było bajką. W swojej nowej autobiografii „Kids, Wait Till You Hear This!” Liza Minnelli po raz pierwszy tak otwarcie opowiada o relacji z matką, Judy Garland. Gwiazda wspomina dzieciństwo pełne niepokoju, w którym jako nastolatka musiała stać się dla matki nie tylko córką, ale też opiekunką, lekarzem i psychologie
Dorastanie w cieniu wielkiej sławy rzadko bywa łatwe. W przypadku Lizy Minnelli było jeszcze trudniejsze, bo jej matką była jedna z największych ikon złotej ery Hollywood — Judy Garland. W swojej nowej autobiografii „Kids, Wait Till You Hear This!”, która miała premierę 10 marca, artystka po raz pierwszy tak szczerze opowiada o skomplikowanej relacji z legendarną gwiazdą i o dzieciństwie, które zbyt wcześnie zmusiło ją do dorosłości. Dzieciństwo w cieniu wielkiej sławy Liza Minnelli jest jedyną córką Judy Garland i słynnego reżysera Vincente Minnellego. Choć dorastała w świecie filmowych premier, czerwonych dywanów i hollywoodzkich przyjęć, rzeczywistość za kulisami była znacznie mniej glamour. Jak wspomina w książce, już jako dziecko zauważała, że jej mama miewa bardzo różne dni. Bywały takie, kiedy Judy Garland nie opuszczała swojego pokoju przez cały dzień. Wtedy młoda Liza musiała przejmować odpowiedzialność, która zdecydowanie nie powinna spoczywać na barkach nastolatki. — W wieku trzynastu lat byłam dla niej jednocześnie pielęgniarką, lekarzem, farmaceutką i psychologiem — wspomina Minnelli. Artystka opowiada, że wielokrotnie sama dzwoniła do lekarzy, tłumacząc, że jej matce skończyły się leki. „Jestem dzieckiem, proszę zrealizować receptę mojej mamy” — mówiła. Miłość, odpowiedzialność i trudne emocje Mimo trudnych doświadczeń Minnelli podkreśla, że zawsze starała się zrozumieć matkę. Wspomina, że doświadczenia z dzieciństwa nauczyły ją przede wszystkim cierpliwości oraz prawdziwego słuchania drugiego człowieka. — Zawsze zastanawiałam się, przez co przechodzi każdego dnia i jak się czuje — przyznaje. Choć ich relacja była skomplikowana, nie brakowało w niej również bliskości i poczucia humoru. Liza często podkreśla, że Judy Garland była niezwykle zabawną osobą, mimo trudnych doświadczeń, które spotkały ją w Hollywood. Moment, który wszystko zmienił Wspólny występ w słynnym londyńskim teatrze London Palladium okazał się dla młodej artystki przełomowym momentem. Miała wtedy 19 lat i coraz pewniej czuła się na scenie. W tym samym czasie jej matka stawała się coraz bardziej zdenerwowana i zazdrosna o córkę. W pewnej chwili Liza usłyszała, jak Garland szepcze do producenta, by „zabrał ją z jej piep*zonej sceny”. To doświadczenie uświadomiło Minnelli, że nawet obecność wielkiej gwiazdy nie może odbierać jej pewności siebie. — Była moją mamą. A potem nagle stawała się Judy Garland — wspominała później w rozmowie ze swoim przyjacielem, pianistą Michaelem Feinsteinem. Autobiografia pisana przez ponad dekadę Książka „Kids, Wait Till You Hear This!” powstawała przez ponad dziesięć lat. Minnelli stworzyła ją na podstawie długich rozmów i wywiadów ze swoim bliskim przyjacielem, pianistą Michaelem Feinsteinem. To właśnie on podkreśla, że Liza bardzo wcześnie musiała nauczyć się funkcjonować w trudnej rzeczywistości. — Dorastała w dysfunkcji, która zmusiła ją do bardzo szybkiego dorośnięcia — mówi Feinstein. Wspomina również, że podczas pracy nad ostatnim filmem Judy Garland to właśnie Liza codziennie pomagała matce wstać z łóżka, ubrać się i dotrzeć na plan. Jego zdaniem bez niej produkcja mogłaby w ogóle nie powstać. Zobacz też: Desperacko szukała miłości, pięć razy stawała na ślubnym kobiercu. Czwarty mąż zadał jej potężny cios Trudna relacja, która ukształtowała legendę Choć Judy Garland bywała wobec córki wymagająca, a czasem nawet surowa, Minnelli nie ukrywa, że łączyła je ogromna miłość. Z biegiem lat pojawił się jednak kolejny trudny element — zazdrość, kiedy talent Lizy zaczął błyszczeć równie mocno jak talent jej matki. Dziś artystka patrzy na te doświadczenia z większym dystansem. Przyznaje, że każdy ma swoją historię i rodzinne trudności. — Każdy ma problemy z matką. Nie tylko ja — mówi z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru. Autobiografia Lizy Minnelli jest więc nie tylko opowieścią o wielkim show-biznesie, ale przede wszystkim o skomplikowanej relacji matki i córki, która na zawsze ukształtowała jedną z największych gwiazd sceny i kina. Czytaj też: Judy Garland — najbardziej nieszczęśliwa gwiazda Hollywood. Jej życie było jak zbyt mocny koktajl Źródła: people.com, onet.pl
Uczył się kina z kaset VHS i zmuszał rodziców, by wozili go na castingi. Po latach DiCaprio wyznaje: sława mnie przygniotła
Leonardo DiCaprio od ponad trzech dekad pozostaje jedną z najważniejszych postaci światowego kina. W 2025 roku zdobył ósmą nominację do Oscara za występ w filmie "Jedna bitwa po drugiej", po raz kolejny potwierdzając swoją silną pozycję w Hollywood. Choć dziś jest jedną z największych gwiazd branży filmowej, jego droga do sukcesu była długa i pełna wyzwań, a ogromna popularność, która przyszła z czasem, potrafiła być dla niego przytłaczająca.
Dziś Leonardo DiCaprio jest gwiazdą światowego formatu i jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów Hollywood. W 2025 roku zdobył ósmą nominację do Oscara za występ w filmie Jedna bitwa po drugiej, potwierdzając swoją mocną pozycję w branży filmowej. Jego droga na szczyt zaczęła się jednak dużo wcześniej. Jako nastolatek godzinami oglądał wypożyczone kasety VHS, ucząc się historii kina i analizując role wielkich aktorów. Jednocześnie z ogromną determinacją walczył o swoją szansę w branży – sam mobilizował rodziców, by zabierali go na castingi i pomagali mu rozwijać aktorską karierę. Fascynacja kinem zaczęła się bardzo wcześnie Dziś Leonardo DiCaprio jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów na świecie, ale jego miłość do kina zaczęła się znacznie wcześniej, zanim jeszcze pojawił się na wielkim ekranie. Gdy miał 15 lat, postanowił samodzielnie nadrobić wiedzę o historii filmu. Zaczął oglądać wypożyczone kasety VHS, urządzając sobie prawdziwy filmowy maraton. W ten sposób poznawał klasykę kina i analizował aktorskie kreacje, które robiły na nim największe wrażenie. Jedną z nich była rola Jamesa Deana w filmie „Na wschód od Edenu” z 1955 roku. To właśnie ten występ szczególnie zapadł mu w pamięć. DiCaprio zwracał uwagę na emocjonalną autentyczność bohatera i sposób, w jaki aktor potrafił pokazać wrażliwość na ekranie. Już wtedy zastanawiał się, czy sam kiedyś będzie w stanie osiągnąć podobną siłę wyrazu w aktorstwie. Po latach przyznał, że właśnie takie role fascynują go najbardziej. „Takie występy są dla mnie najbardziej intrygujące – pokazują emocje i wrażliwość, bez tej twardej skorupy, za którą często się chowamy” – mówił. Determinacja nastolatka: „Zabierzcie mnie na castingi” Zanim jednak pojawiły się pierwsze duże role, młody Leonardo musiał przejść przez długą drogę przesłuchań i odrzuceń. Co ciekawe – jak sam wspomina – to właśnie on był osobą, która najbardziej naciskała na rozwój swojej kariery. „To ja mówiłem mamie i tacie: zawieźcie mnie na castingi, musimy to zrobić. Prosiłem też, żeby odbierali mnie wcześniej ze szkoły” – wspominał aktor. Pierwszego agenta zdobył w wieku 12 lat. Od tego momentu bardzo poważnie traktował swoją przyszłość w branży filmowej. Wspomina, że często prosił rodziców, by odbierali go wcześniej ze szkoły i zawożą go na kolejne castingi. W praktyce oznaczało to, że sam stał się kimś w rodzaju własnego „scenicznego rodzica”. Pilnował terminów przesłuchań, mobilizował rodzinę i robił wszystko, by zdobywać kolejne doświadczenia przed kamerą. Na początku pojawiał się głównie w telewizji. Jednym z ważniejszych etapów był udział w serialu "Dzieciaki, kłopoty i my", który pomógł mu zdobyć pierwsze doświadczenie na planie i otworzył drzwi do dalszej kariery. Zobacz też: To ona była gwiazdą ceremonii. Ukochana Leonardo DiCaprio zachwyciła świat Przełomowa rola u boku Roberta De Niro Prawdziwy przełom nastąpił wraz z filmem "Chłopięcy świat" z 1993 roku. W produkcji DiCaprio zagrał młodego Toby’ego – chłopca dorastającego w trudnej rodzinnej sytuacji. Na ekranie partnerował mu Robert De Niro, który wcielił się w rolę surowego i agresywnego ojczyma. Film pokazał ogromny potencjał młodego aktora. Krytycy zwracali uwagę na jego naturalność i emocjonalną intensywność. To właśnie po tej roli Hollywood zaczęło postrzegać DiCaprio jako jednego z najbardziej obiecujących młodych aktorów swojego pokolenia. Nagła sława po „Titanicu” Jednym z najbardziej przełomowych momentów w jego karierze był oczywiście film Titanic. Produkcja stała się globalnym fenomenem, a DiCaprio w bardzo krótkim czasie zyskał status międzynarodowej gwiazdy. Ogromne zainteresowanie mediów, nieustanna obecność w przestrzeni publicznej i uwaga fanów na całym świecie okazały się jednak trudnym doświadczeniem. Aktor po latach przyznał, że tak nagła popularność była dla niego momentami przytłaczająca. To właśnie wtedy zaczął świadomie zastanawiać się, jak prowadzić swoją karierę, aby nie stracić kontroli nad własnym życiem. „To coś, z czym próbuję sobie radzić przez całe dorosłe życie i wciąż nie mogę powiedzieć, że jestem w tym ekspertem” – wyznał. Świadome wybory i długa kariera w Hollywood Z biegiem lat Leonardo DiCaprio wypracował własną strategię funkcjonowania w świecie sławy. Aktor stara się pojawiać publicznie przede wszystkim wtedy, gdy ma coś konkretnego do powiedzenia lub gdy promuje projekt, w który jest naprawdę zaangażowany. „Moja filozofia jest prosta: wychodzę do ludzi tylko wtedy, gdy mam coś do powiedzenia albo coś do pokazania. W innym przypadku staram się po prostu znikać z ich pola widzenia” – tłumaczył. Dziś może pochwalić się ponad 30-letnią karierą filmową. W tym czasie zdobył siedem nominacji do Oscara i jedną statuetkę, a w 2025 roku otrzymał kolejną – ósmą nominację do Oscara za rolę w filmie Jedna bitwa po drugiej. Jego historia pokazuje, że sukces w Hollywood rzadko jest dziełem przypadku. Za spektakularną karierą stoi konsekwencja, determinacja i ogromna pasja do kina. Zobacz też: Hollywood było w szoku, kiedy nie zgodziła się na rolę w "Titanicu". Wszystko przez DiCaprio Źródło: time.com
Edyta Górniak o dramatycznym dzieciństwie. W nowym show wraca do bolesnych wspomnień sprzed lat
Artystka opowiedziała o trudnych doświadczeniach z najmłodszych lat, samotności oraz wydarzeniach, które – jak sama przyznaje – na zawsze odcisnęły ślad w jej wrażliwości. Szczególne emocje wzbudziły słowa o tym, że jako dziecko była "zamykana na klucz".
Dokument pokazujący życie Edyty Górniak odsłania znacznie więcej niż kulisy jej kariery. Twórcy produkcji postawili na intymną opowieść o drodze, jaką przeszła artystka – od trudnego dzieciństwa do statusu jednej z najbardziej rozpoznawalnych polskich wokalistek. W szczerych rozmowach Górniak wraca do wspomnień, które przez lata pozostawały poza zasięgiem mediów. Dzięki temu widzowie mogą zobaczyć nie tylko sceniczny blask gwiazdy, ale także historię dziewczynki, która musiała bardzo wcześnie zmierzyć się z trudną rzeczywistością. Dzieciństwo Edyty Górniak. Tak była traktowana jako dziecko W nowym dokumencie Edyta Górniak zdecydowała się opowiedzieć o doświadczeniach z dzieciństwa, które przez długi czas pozostawały jej prywatną historią. Wspomnienia wokalistki pokazują, jak bardzo trudne przeżycia mogą kształtować wrażliwość młodego człowieka. "Kiedy moi rodzice się rozstali, mama związała się z nowym partnerem, z którym jest do dziś, więc chyba to był dobry wybór. Pasują do siebie. Są wiele lat razem. Wspierają się wzajemnie, widziałam to wiele razy" – mówiła, wspominając o relacjach z najbliższymi. Jednym z najbardziej poruszających momentów dokumentu jest fragment, w którym Edyta Górniak opowiada o doświadczeniu izolacji w dzieciństwie. "Wymyślili sobie wtedy metodę wychowawczą, że najprościej będzie, żebym nie popełniała »błędów«, kiedy będą mnie zamykać na klucz. I tak robili. Przez dziewięć lat byłam zamykana na klucz" – wspominała przed kamerami. ZOBACZ TEŻ: Edyta Górniak o stracie ciąży. W serialu o sobie wróciła do bolesnego wspomnienia: "Allan miałby siostrę" Edyta Górniak dziś o dzieciństwie: „Nauczyłam się być sama ze sobą” Po latach Edyta Górniak patrzy na swoje dzieciństwo z zupełnie innej perspektywy. Choć wspomnienia z tamtego czasu są trudne, artystka przyznaje, że doświadczenia izolacji w pewien sposób ukształtowały jej wrażliwość i sposób postrzegania świata. W dokumencie podkreśla, że jako dziecko odbierała tę sytuację zupełnie inaczej niż dziś – dopiero z czasem zrozumiała, jak bardzo wpłynęła ona na rozwój jej wyobraźni i wewnętrznej siły. "Teraz oczywiście patrzę na to inaczej. Jako dziecko to znaczyło dla mnie coś zupełnie innego, a dziś myślę, że wtedy rozwinęła się moja wyobraźnia. Nauczyłam się wtedy być sama ze sobą i nie potrzebować nikogo. Nauczyłam się słyszeć przestrzeń i wystarczać sobie samej. Potrafiłam wyłapywać i dostrzegać najmniejsze detale" – wyznała artystka. TYLKO NA VIVA.PL: Dorota Szelągowska zdradza, gdzie zarabia najwięcej i grzmi na część influencerów: „piep**nijcie się w łeb”
Kayah o najtrudniejszym czasie w życiu. „Nie ma dnia, żebym nie płakała”
Kayah ma za sobą niezwykle trudny czas. W 2025 r. artystka straciła swojego psa, a następnie oboje rodziców. W podcaście „P.S. I LOVE YOU” Anny-Marii Siekluckiej opowiedziała o bólu, pustce i codziennych wspomnieniach. Wokalistka przyznała, że mimo upływu miesięcy wciąż nie ma dnia, by nie płakała po mamie.
Kayah przeżywa jeden z najtrudniejszych okresów w swoim życiu. W 2025 r. artystka musiała zmierzyć się z serią bolesnych strat — najpierw odszedł jej ukochany pies, a w kolejnych miesiącach zmarli oboje jej rodzice. W szczerej rozmowie w podcaście „P.S. I LOVE YOU” Anny-Marii Siekluckiej wokalistka opowiedziała o bólu, żałobie i samotności. Przyznała, że mimo upływu czasu wciąż nie potrafi pogodzić się z tym, co się wydarzyło. Trudny rok 2025 w życiu Kayah Kayah o stracie rodziców mówi dziś otwarcie i z ogromnymi emocjami. Artystka przyznaje, że ostatni czas był dla niej wyjątkowo bolesny. 2025 r. przyniósł serię dramatycznych wydarzeń, które głęboko ją dotknęły. Już w lutym wokalistka musiała pożegnać swojego ukochanego psa. Niedługo później w mediach pojawiła się informacja o śmierci jej ojca. Był to dla niej bardzo trudny moment. Kiedy wydawało się, że najgorsze chwile są już za nią, w sierpniu zmarła jej mama Krystyna. O śmierci najbliższej osoby Kayah poinformowała swoich fanów w poruszającym wpisie opublikowanym na Facebooku. Artystka napisała wtedy krótko i bardzo osobiście: „Zastanawiałam się, czy powinnam, ale potem myślałam, że jednak tylu ludzi ją znało i należy im się ta informacja. Moja mama Krysia zmarła wczoraj o 23.20. Nic więcej nie napiszę”. Śmierć mamy Krystyny wstrząsnęła artystką Spośród wszystkich wydarzeń najbardziej wstrząsnęła nią śmierć mamy Krystyny. Kayah wielokrotnie podkreślała, jak silna więź łączyła ją z matką. Po odejściu mamy wokalistka kilkukrotnie zabierała głos ze sceny, nie kryjąc emocji. Teraz zdecydowała się opowiedzieć o swoim doświadczeniu żałoby w bardziej osobisty sposób. W rozmowie przyznała, że mimo upływu czasu ból po stracie wciąż jest bardzo silny. Od śmierci mamy minęło już ponad pół roku, jednak emocje wciąż są bardzo świeże. Czytaj też: Ojciec Kayah zostawił rodzinę dla innej kobiety. Później wysłał 12-letniej córce tajemniczy list Kayah w podcaście „P.S. I LOVE YOU” o bólu i żałobie Artystka była gościem podcastu „P.S. I LOVE YOU”, prowadzonego przez Annę-Marię Sieklucką. W szczerej rozmowie opowiedziała o samotności, pustce i codziennym mierzeniu się z emocjami po stracie bliskich. Kayah przyznała, że chciałaby wrócić do poczucia szczęścia i spokoju, jednak wciąż jest to dla niej bardzo trudne. Wspomnienia związane z mamą i psem wracają niemal każdego dnia. Wokalistka nie ukrywała, że żałoba to proces, który wymaga czasu. Jej słowa były bardzo szczere i pełne emocji. „Nie ma dnia, żebym nie płakała” – poruszające wyznanie Kayah Najbardziej poruszającym momentem rozmowy było wyznanie, w którym Kayah opisała swoje codzienne emocje. Artystka powiedziała: „Oczywiście chciałabym być bardzo szczęśliwa i w ogóle, żeby mnie nic nie bolało, ale uwierz mi, że nie ma dnia, żebym nie płakała, wspominając. Czuję się bardzo zraniona”. Te słowa pokazują, jak głęboko przeżywa stratę najbliższych. Kayah podkreśliła również, że proces żałoby jest naturalny i wymaga czasu. Pusty dom po stracie najbliższych W rozmowie wokalistka zwróciła uwagę także na codzienność po odejściu bliskich. Przyznała, że szczególnie trudne są momenty powrotu do domu. Kayah wspominała, że mieszkała zarówno ze swoją mamą, jak i z ukochanym psem. Ich brak sprawia, że przestrzeń, która kiedyś była pełna życia, dziś wydaje się zupełnie inna. Jak mówiła: „Ja z moją mamą mieszkałam, z moim psem mieszkałam, więc kiedy teraz wchodzę do domu, ten dom jest taki strasznie pusty i to wyciska ze mnie łzy”. Artystka dodała również, że od śmierci mamy minęło niewiele czasu i dlatego emocje są wciąż bardzo intensywne. Czytaj też: Kayah wspomniała trudne dzieciństwo: „Ojciec mnie nie kochał. I tę traumę noszę w sobie od lat”
Omenaa Mensah i jej królewskie pochodzenie. W Afryce to nazwisko znaczy bardzo dużo
Omenaa Mensah i jej królewskie pochodzenie od lat budzą ciekawość. Znana prezenterka, filantropka i założycielka fundacji coraz częściej mówi o swoich afrykańskich korzeniach. W najnowszym wywiadzie opowiedziała o rodzie Aszantów – królewskiej linii z Ghany, z której się wywodzi – i o tym, jak ta historia wpłynęła na jej poczucie tożsamości.
Choć dziś Omenaa Mensah jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet polskiego show-biznesu, jej opowieść zaczyna się znacznie dalej – w Ghanie, w kulturze, w której nazwisko i pochodzenie niosą ze sobą konkretne znaczenie. W Afryce nazwisko bywa czymś więcej niż identyfikatorem. To znak przynależności, historii, a czasem – pozycji społecznej. Korzenie Omeny Mensah. Plemię Aszantów i królewska linia Omenaa Mensah wielokrotnie podkreślała, że jej ojciec pochodzi z Ghany, z plemienia Aszantów (Ashanti), jednej z najważniejszych i najbardziej wpływowych grup etnicznych Afryki Zachodniej. Aszantowie stworzyli potężne imperium, którego władcy – Asantehene – do dziś pełnią istotną rolę symboliczną i kulturową. W niedawnym wywiadzie w Esce Rock przyznała wprost: "Jestem pół Europejką, pół Afrykanką, tak siebie staram się określać… serce i taki vibe pochodzi na pewno z Afryki, z plemienia Aszantów. Jest to ród królewski, z czego jesteśmy bardzo dumne”. W kulturze Aszantów przynależność do rodu ma znaczenie nie tylko historyczne, ale i społeczne. Dziedziczenie odbywa się w linii matrylinearnej, a struktura wspólnoty opiera się na silnych więziach rodzinnych i hierarchii. Nazwisko Mensah w Ghanie jest rozpoznawalne i znaczące. W kontekście Aszantów bywa kojarzone z prestiżem i przynależnością do wpływowych rodzin. Sama zainteresowana podkreślała jednak, że arystokratyczne pochodzenie nie oznacza automatycznie majątku. To raczej zobowiązanie – do godnego reprezentowania historii swojego rodu. Dorastanie między Polską a Ghaną Historia Omeny Mensah to opowieść o dorastaniu między dwoma światami. Urodziła się 26 lipca 1979 roku w Jeleniej Górze. Jej mama jest Polką, ojciec, który zmarł w 2025 roku, pochodził z Ghany. Wychowywała się w Polsce, w rzeczywistości, która przez lata nie była jeszcze gotowa na różnorodność. W wywiadach przyznawała, że jako dziecko doświadczała odmienności – czasem bolesnej, czasem niezrozumiałej. Z biegiem lat nauczyła się jednak traktować swoje pochodzenie jako atut. To właśnie ono stało się fundamentem jej wrażliwości społecznej i empatii. W rozmowie dla "VIVY!" mówiła o sobie jako o arystokratce z pochodzenia, zaznaczając jednocześnie, że tytuł nie przekłada się na materialne przywileje. To raczej symboliczny znak przynależności do historii większej niż jednostka. Podwójna tożsamość stała się dla niej przestrzenią dialogu. Omenaa Mensah często podkreśla, że czuje się zarówno Polką, jak i Afrykanką. Nie wybiera jednej strony. Buduje most między nimi. ZOBACZ TEŻ: Za opanowaną twarzą Lichoty kryje się strata. Miał tylko 14 lat, gdy świat mu się zawalił Ghana i spotkanie z historią Momentem przełomowym w jej życiu były podróże do Ghany i spotkania z rodziną ojca. To tam mogła zobaczyć, jak w praktyce funkcjonuje tradycja, o której słyszała od dziecka. Ghana nie była dla niej egzotycznym kierunkiem wakacyjnym, lecz miejscem osobistego odkrycia. Wizyta w ojczyźnie przodków pozwoliła jej zrozumieć wagę nazwiska i znaczenie rodu. Spotkania z przedstawicielami społeczności Aszantów, uczestnictwo w lokalnych ceremoniach i kontakt z kulturą, w której królewskość jest elementem żywej tradycji, miały dla niej wymiar niemal inicjacyjny. "I od dnia, w którym poznałam swoich kuzynów, kuzynki, króla Asantów i zobaczyłam, jak wspaniała i barwna jest kultura Asantów i jak ważna w całej Afryce" – mówiła podczas wywiadu dla Eska Rock. "Te 54 kraje, gdziekolwiek nie byłam i mówię, że jestem z Royal Ashanti, to każdy wie, co to jest za plemię. To tak jakby każdy na świecie wiedział, że są Ślązacy albo mieszkańcy Kaszub, więc to jest coś bardzo wyjątkowego" – podkreśliła. Przypominamy wywiad z Omeną Mensah, który ukazał się w "VIVIE!" 4/2022. Rozmowę przeprowadziła Katarzyna Piątkowska. – Ze swojej urody zrobiłaś atut. Zrobiłam atut ze swojej inności. Bo w tej szerokości geograficznej, czyli w Polsce, jestem inna. Oczywiście miałam szczęście, że na mojej drodze pojawiły się osoby, które zauważyły mnie i dały szansę. Spojrzałam na siebie, tak jak one spojrzały na mnie. One uwierzyły, że moja egzotyczna uroda pomoże mi w karierze, w rozwoju. Mówię o tym, bo chcę, żeby ludzie wiedzieli, że coś, co dzisiaj jest twoim przekleństwem, jutro może być wybawieniem. – Twój wygląd był przekleństwem? Aż tak bym tego nie nazwała. Jednak gdy byłam dzieckiem, nie mogłam zrozumieć, dlaczego komuś przeszkadza, że mam inny kolor skóry i kręcone włosy. W mojej szkole w Jeleniej Górze byli bliźniacy, blondyni. Byli dla mnie najbardziej okrutni. Gdy poskarżyłam się tacie, kazał mi wziąć sprawy w swoje ręce. Od tamtej pory nie czekam, aż ktoś mi pomoże, bo uważam, że jeśli ma dwie zdrowe ręce do pracy, głowę, rozsądek i mądrość, sam da sobie radę. I to ja mam predyspozycje do tego, by pomagać. – Gdy założyłaś fundację i zaczęłaś zbierać fundusze na budowę szkoły w Ghanie, spadła na Ciebie fala hejtu. Tak, to nie było łatwe zadanie zbierać w Polsce na szkołę w Afryce. Nawet nie wiesz, ile na adres fundacji przyszło nieprzychylnych wiadomości. Pytanie, dlaczego pomagam dzieciom w Ghanie, a nie w Polsce, było najłagodniejszą rzeczą, jaką w nich przeczytałam. Raczej pisano: „Ty czarna suko, wracaj tam, skąd przyjechałaś”. To może podciąć skrzydła, ale rodzice nauczyli mnie, że zawsze trzeba reagować. Nie można pozwalać na to, żeby cię obrażano. Jestem pierwszą osobą w Polsce, która wygrała proces sądowy z dużym portalem internetowym o rasistowskie komentarze. Dziś zatrudniam kancelarię, która pilnuje tego tematu, a nasza reakcja jest natychmiastowa. Mam nadzieję, że kiedyś, nie tylko w Polsce, problem rasizmu zniknie. Rasistowskie komentarze i hejterzy nie powstrzymają mnie przed działaniem na rzecz innych. Pomaganie mam wpisane w moje DNA, więc gdy to robię, na każdej płaszczyźnie mojego życia wszystko układa się dobrze. – Dzięki pomaganiu spotkałaś męża. I to jest dla mnie największa nagroda. Historia naszej miłości jest przepiękna. Przypadkowo trafiłam do niego, bo potrzebowałam firmy, która dostarczy zaproszenia na event inaugurujący działalność fundacji. Zadzwoniłam do Rafała, którego wtedy nie znałam. Spotkaliśmy się. Po raz pierwszy, a odbywałam takich spotkań wiele, poczułam, że rozmawiam z człowiekiem, który faktycznie wierzy w takie same wartości jak ja. A poza tym po 40 sekundach wiedziałam, że spotkałam mężczyznę mojego życia. Nigdy wcześniej coś takiego się nie zdarzyło. Poza tym byłam chwilę po rozwodzie. Byłam szczęśliwą kobietą realizującą się na polu zawodowym, spełnioną i zadowoloną. Nie szukałam miłości. A Rafał niespodziewanie wskoczył do mojego pociągu (śmiech). I nie musiałam mu wszystkiego tłumaczyć. On po prostu rozumiał, co do niego mówię, że chcę przekonać Polaków, że warto pomagać za granicą, zwrócić uwagę na człowieka, któremu jest znacznie gorzej. – Dlaczego postanowiłaś zbudować szkołę w Ghanie? Tam urodził się mój tata. Po raz pierwszy pojechałam tam siedem lat temu, na zaproszenie króla Otumfuo Nana Osei Tutu II. Świętował wtedy 15-lecie swojego panowania. Pochodzę z rodu Aszantów, ghańskiej arystokracji. Na początku Ghańczycy potraktowali mnie jak każdego białego, czyli kogoś, kto przywozi pieniądze i podarunki. Ale gdy się przedstawiałam: Amma Omenaa Mensah, wiedzieli, że jestem ich. Wtedy zobaczyłam, jak ciężko jest tam dzieciom, zwłaszcza dzieciom ulicy, które często sprzedawane są jako niewolnicy przez swoich rodziców. Wiedziałam, że muszę im pomóc, choć nie będzie to łatwe. Ale nie boję się podejmować trudnych wyzwań. – To dlatego zgodziłaś się też na udział w inicjatywie Barbie? Tak, bo wiem, co to znaczy być wytykaną z powodu koloru skóry. Próbuję też postawić się na miejscu mamy, której dziecko jest „inne”, a przy tym wyjątkowe. Ofiarowując mu różnorodną Barbie, może powiedzieć: „Zobacz. Robią nawet takie lalki jak ty. To jest normalne, naturalne, a ty jesteś wyjątkowy”. – Budowa szkoły zakończyła się sukcesem. Tak! Na szczęście, bo uważam, że edukacja jest tym, co z dziećmi zostanie na zawsze. Tego nikt im nigdy nie odbierze. Jak wykształcę jednego lekarza, on pomoże wielu osobom, założy rodzinę, będzie wiedział, jak wychowywać swoje dzieci, by były szczęśliwe i mądre. Jak im dam edukację, będą potrafiły tak jak ja wziąć sprawy w swoje ręce. To nie było łatwe przedsięwzięcie. Po pierwsze, przez rok szukałam na to miejsca. W końcu znalazłam na terenie ośrodka Child Protection Center prowadzonego przez salezjanów. Po drugie, to była poważna inwestycja. Zależało mi na tym, żeby to był solidny budynek, bo jak już się za coś zabieram, musi to być zrobione porządnie. – Nadal angażujesz się w życie szkoły. Zaczynamy realizację programu edukacyjnego dedykowanego na potrzeby naszych podopiecznych, a przygotowanego przez doświadczoną panią dydaktyk, która jest obecnie w naszej szkole w Ghanie i będzie tam przez najbliższy rok. Planujemy też zbudować plac zabaw przy szkole, wyposażyć salę komputerową oraz bibliotekę. To samo zresztą robimy w polskich domach dziecka. I będziemy dzielić fundusze pół na pół między szkołę w Ghanie a domy dziecka w Polsce. Tak jak ja jestem w połowie biała, w połowie czekoladowa, w połowie z Afryki, w połowie z Polski. Dzieci z polskich domów dziecka narysowały, kim chciałyby być w przyszłości. Były baletnice, pielęgniarki, weterynarze, piłkarze. Dzieci w Ghanie też zostały o to poproszone. I to były te same zawody. Ich marzenia niczym się nie różniły. To skłoniło mnie do wymyślenia kolejnej dużej akcji charytatywnej, tym razem we współpracy z markami obuwniczymi, o której głośno będzie już w kwietniu. – Co daje Ci pomaganie? Energię. I satysfakcję. Zresztą nie tylko mi. Mojemu mężowi też. Gdy polecieliśmy na otwarcie szkoły, okazało się, że dzień przed jest jeszcze sporo pracy fizycznej do zrobienia. Rafał zaczął pomagać wykańczać różne rzeczy. Tak podchodzi do wszystkiego, co robi – jak trzeba, nosi meble i wierci dziury w ścianach. – Nigdy się nie poddajesz? Jestem niepoprawną optymistką i wierzę, że zawsze się znajdzie sposób, by zrealizować to, co się wymyśliło. – Tak jak sztukę „Wymieszani, posortowani, czyli czarno to widzę”? Ona ma walor edukacyjny, ale ma też bawić i śmieszyć. Zrobiłam sztukę o równości i tolerancji, gdzie główną bohaterką jest dziewczyna jeżdżąca na wózku inwalidzkim, w której zakochuje się kurier Timur pochodzący z Turcji. Jest też nacjonalista, mulatka i transseksualista. Tworzą grupę wyjątkowych osób, z początku totalnie niepasujących do siebie, ale po jakimś czasie okazuje się, że jest coś, co ich wszystkich łączy i co burzy mur wzajemnych niechęci. Namówiłam znakomitego autora Marcina Szczygielskiego, żeby napisał tekst, oraz Olafa Lubaszenkę i Ewę Kasprzyk, żeby ją wyreżyserowali. Mamy doskonałą obsadę, bo w spektaklu grają między innymi: Patricia Kazadi, Anna Korcz czy Stefano Terrazzino. Sztuka jest świetna, a temat różnorodności, który poruszamy, bardzo ważny. Jednak przez półtora roku nie znalazłam w środowisku teatralnym nikogo, kto chciałby ją wystawić. Nie chcieli mnie. Dla nich byłam panią z telewizji, która ma jakąś fundację i im zawraca głowę. Podeszłam do tematu inaczej. Znalazłam producenta wykonawczego, który zna to hermetyczne środowisko i który pomógł wyprodukować sztukę. Premiera była sukcesem. Moja macierzysta stacja telewizyjna kupiła prawa do ekranizacji. Teraz, po przerwie spowodowanej pandemią, spektakl wraca na deski teatrów. W marcu zagramy w Londynie i w Warszawie. Dzięki tej sztuce ludzie bardziej dostrzegają potrzebę akceptacji i tolerancji. I tego, że każdy człowiek jest inny, a przy tym wyjątkowy. – Jesteś z siebie dumna? Mama i tata w końcu są ze mnie dumni. – Dlaczego mówisz „w końcu”? Mama dumna jest zawsze. Żeby dogodzić tacie, musiałam zbudować szkołę w Afryce (śmiech). W końcu zasłużyłam na pochwałę od niego. Jestem wykształconą kobietą, ale zawsze byłam oceniana przez pryzmat wyglądu. Najpierw każdy widział dosyć atrakcyjną kolorową dziewczynę, a dopiero później zastanawiał się, czy ona ma w ogóle coś do powiedzenia. Myślę, że koło sześćdziesiątki będzie idealnie (śmiech). Wtedy też, jak już będę siwa, zajmę się napisaniem doktoratu. Teraz brakuje mi na to czasu. – A jak mówisz, że coś zrobisz… To na pewno to zrobię. Na razie mam dużo innych rzeczy w planach. Nigdy nie boję się robić czegoś po raz pierwszy, wyznaczać nowych standardów i mówić głośno tego, co myślę. Mam to po mamie. Jeśli ona 50 lat temu nie bała się związać z ciemnoskórym mężczyzną, założyć z nim rodzinę i być dumną matką dwojga Mulatów, to czego ja w XXI wieku mam się bać? Inicjatywa Mattel, w której zdecydowałam się wziąć udział, ma na celu pokazanie, że różnorodność jest dobra, że każdy z nas jest inny i zasługuje na szacunek. Mój syn uwielbia serię książeczek „Mali Wielcy”. Uwielbia tę poświęconą Stephenowi Hawkingowi. Gdy zobaczył ilustrację, na której Hawking siedzi na wózku, powiedział, że też chce mieć takie auto. Dzieci nie rodzą się z uprzedzeniami. Uczą się ich od dorosłych. Dlatego lalki Barbie na wózku inwalidzkim, z protezą nogi, pozbawione włosów czy z bielactwem uczą je empatii i zrozumienia, że każdy z nas jest wyjątkowy i ważny. SPRAWDŹ TEŻ: Sensacja na BAFTA 2026. Pokonał Chalameta i DiCaprio i zgarnął dwie statuetki. Kim jest Robert Aramayo?
Peter Fonda dziś świętowałby urodziny. Dopiero wspólny film zakończył jego wieloletni konflikt z ojcem
Peter Fonda przyszedł na świat 23 lutego 1940 roku w Nowym Jorku jako syn jednego z najwybitniejszych aktorów Złotej Ery Hollywood – Henry’ego Fondy. Choć nazwisko otwierało drzwi do kariery, nie gwarantowało bliskości w domu. Relacja ojca i syna przez lata była pełna dystansu, niedopowiedzeń i bólu. Dopiero wspólna praca na planie filmu przyniosła przełom. Dziś, w dniu jego urodzin, wracamy do tej poruszającej historii.
Peter Fonda wychowywał się w cieniu legendy. Henry Fonda był aktorem o niepodważalnym autorytecie, laureatem Oscara za rolę w filmie „Nad złotym stawem” (1981), a wcześniej gwiazdą takich produkcji jak "Grona gniewu" czy "Dwunastu gniewnych ludzi". Jednak za ekranową charyzmą krył się mężczyzna, który – jak wspominał jego syn – miał trudność w okazywaniu uczuć. Aktorskie dziedzictwo Fondów Rodzina Fondów to jedna z najbardziej rozpoznawalnych dynastii aktorskich w historii kina. Henry Fonda (ur. 16 maja 1905 r., zm. 12 sierpnia 1982 r.) był symbolem moralnego kręgosłupa amerykańskiego filmu. Jego dzieci – Jane Fonda (ur. 21 grudnia 1937 r.) i Peter Fonda – dorastały w świecie reflektorów, ale również w cieniu rodzinnej tragedii. Matka Petera, Frances Sophia Seymour, odebrała sobie życie w 1950 roku, gdy chłopiec miał zaledwie 10 lat. Rodzinny dramat głęboko naznaczył relacje między ojcem a dziećmi. Henry Fonda nie rozmawiał z nimi otwarcie o śmierci matki – Peter przez lata nie znał prawdy o okolicznościach jej odejścia. To doświadczenie stało się jednym z fundamentów późniejszego emocjonalnego dystansu. Mimo napięć Peter Fonda podjął aktorską drogę. Studiował w Omaha Community Playhouse, a jego debiut filmowy przypadł na lata 60. Prawdziwą sławę przyniosła mu rola w "Easy Rider" (1969), filmie, który stał się manifestem kontrkultury i przyniósł mu nominację do Oscara za scenariusz. ZOBACZ TEŻ: Kochali się od młodości, ślub wzięli po 47 latach. Alan Rickman i jego wielka miłość trwali przy sobie do ostatnich chwil Trudne relacje wewnątrz rodziny Fondów Peter Fonda wielokrotnie mówił w wywiadach, że jego ojciec był człowiekiem zdystansowanym i chłodnym emocjonalnie. Wychowywał dzieci w sposób surowy, skupiony na dyscyplinie i pracy. Po śmierci żony Henry Fonda szybko wrócił do życia zawodowego, a obowiązki rodzicielskie w dużej mierze przejęli opiekunowie. Brak rozmów o tragedii rodzinnej i nieobecność emocjonalna ojca sprawiły, że Peter przez lata czuł się odrzucony. Aktor wspominał, że nigdy nie usłyszał od ojca słów miłości w dzieciństwie. Ten brak stał się źródłem wewnętrznego buntu, który znajdował ujście zarówno w wyborach artystycznych, jak i w stylu życia. Relacje w rodzinie Fondów były skomplikowane także na innych poziomach. Jane Fonda również opowiadała o chłodzie ojca i trudnej walce o jego uwagę. Rodzeństwo łączyło doświadczenie dorastania w cieniu wielkiej kariery Henry’ego, ale każde z nich przepracowywało tę relację na swój sposób. "Tuż przed śmiercią ojca powiedziałam mu, że go kocham i wybaczam mu wszystko. Mam nadzieję, że i on wybaczył mi, że nie byłam lepszą córką. Nic nie mówił, ale płakał", mówiła później Jane Fonda w programie "Who's Talking to Chris Wallace". Henry Fonda i Peter Fonda pojednali się na planie filmowym Przełom w relacji Petera i Henry’ego przyszedł pod koniec życia seniora rodu. W 1979 roku obaj spotkali się na planie westernu "Wanda Nevada", w którym zagrali razem. Dla Petera była to pierwsza zawodowa współpraca z ojcem – symboliczna próba odbudowania więzi. Wspólna praca stworzyła przestrzeń do rozmowy i wzajemnego zrozumienia. Peter Fonda przyznał po latach, że dopiero wtedy usłyszał od ojca słowa, na które czekał całe życie. Henry Fonda miał powiedzieć do syna: "Chcę, żebyś wiedział, że kocham cię, synu". Te proste słowa stały się dla Petera momentem przełomowym. Choć nie wymazały lat dystansu, pozwoliły na zamknięcie bolesnego rozdziału. Henry Fonda zmarł trzy lata później, w 1982 roku. Dla Petera był to czas refleksji i próby uporządkowania własnych doświadczeń. Peter Fonda, który sam był ojcem – m.in. aktorki Bridget Fondy (ur. 27 stycznia 1964 r.) – wielokrotnie podkreślał, że doświadczenia z dzieciństwa wpłynęły na sposób, w jaki budował relacje z własnymi dziećmi. Chciał być bardziej obecny i otwarty emocjonalnie. "Dla mojego ojca aktorstwo było ucieczką od życia, formą terapii. Bridget taka nie jest", mówił w rozmowie z "New York Times". Aktor zmarł 16 sierpnia 2019 roku w Los Angeles w wieku 79 lat. Wspominany jest jako artysta niezależny, twórca "Easy Rider", ale także jako człowiek, który przez całe życie próbował zrozumieć swojego ojca. Historia Petera Fondy i Henry’ego Fondy pokazuje, że nawet najbardziej skomplikowane relacje mogą znaleźć ukojenie – czasem dopiero pod koniec wspólnej drogi. SPRAWDŹ TEŻ: Był legendą PRL, jego ostatnie chwile naznaczone były cierpieniem. Tylko jedna osoba została przy nim do końca Źródło: Plejada.pl, film.wp.pl
Michał Rusinek nie zaprosił chorej mamy na najważniejszy dzień swojego życia. Do dziś to sobie wyrzuca
Sukcesów nie celebrował, fanfar nie potrzebował, a słowa „jestem z ciebie dumny” w jego domu padały rzadko. Michał Rusinek przez lata konsekwentnie unikał patosu i wielkich gestów. Jedna decyzja z przeszłości sprawiła jednak, że do dziś wraca do niej z bólem.
„Nie potrzebuję fanfar” – mówi Michał Rusinek w rozmowie z Beata Biały w książce „Męskie gadanie 2” (wyd. Rebis). I rzeczywiście – w jego opowieści nie ma miejsca na triumfalne gesty, podniosłe toasty i ostentacyjne świętowanie sukcesów. Jest za to cisza. Spojrzenia. I jedno wspomnienie, które do dziś uwiera. Michał Rusinek o domu rodzinnym W jego rodzinnym domu słowa „jestem z ciebie dumny” nie były codziennością. Padły może raz, może dwa. Nie przywiązywano wagi do publicznego chwalenia, nie budowano wokół osiągnięć atmosfery wyjątkowości. Radość – owszem – była obecna, ale wyrażana dyskretnie. Czasem spojrzeniem, czasem półuśmiechem. W tych spojrzeniach, jak wspomina Rusinek, bywał jednak także niepokój. Bo sukces nie zawsze oznacza wyłącznie powód do dumy. Może oddalać, zmieniać proporcje, budzić obawy. Może być – paradoksalnie – czymś niebezpiecznym. Ta powściągliwość szybko stała się jego własną. Nauczył się nie robić „wielkiego halo” z kolejnych etapów kariery. Traktować je jako naturalną konsekwencję pracy, a nie momenty wymagające celebracji. Zobacz też: Michał Rusinek opowiedział o relacjach Wisławy Szymborskiej z siostrą. Tego nie wiedział nikt Egzamin bez świętowania Po egzaminie magisterskim spotkał na ulicy swojego ojca. Towarzyszył mu profesor – prywatnie przyjaciel rodziny, zawodowo wymagający egzaminator, który – jak sam Rusinek podkreśla – wcale nie potraktował go ulgowo. „Przeczołgał” go na egzaminie, ale w sposób sprawiedliwy i uczciwy. Profesor zaproponował, by uczcić obronę wspólną kawą. Niby drobiazg, symboliczny gest. Ojciec jednak się wycofał, speszył, nie chciał w tym uczestniczyć. Sam Rusinek także nie czuł potrzeby celebrowania. Wolał, by wszystko pozostało zwyczajne, nieprzerysowane. To był schemat, który powtarzał się później. Doktorat na raty Po obronie doktoratu obowiązuje akademicki zwyczaj – uroczysty obiad dla promotora, recenzentów i rodziny. Rusinek zaprosił tylko promotora i recenzentów. Powód był prozaiczny: brak pieniędzy. Przyjęcie i tak było dla niego sporym obciążeniem finansowym. Pomógł przyjaciel, który prowadził restaurację i zgodził się, by rachunek spłacać w ratach przez kilka miesięcy. W tej historii nie ma wstydu ani dramatyzmu. Jest raczej konsekwencja życiowej postawy: skupienie na istocie wydarzenia, nie na jego oprawie. Tytuł naukowy był efektem pracy, nie powodem do widowiska. Ale ta sama konsekwencja doprowadziła do decyzji, której skutki okazały się znacznie poważniejsze. Czytaj również: Michał Rusinek: „To przez Szymborską przestały mnie śmieszyć dowcipy” Habilitacja i puste miejsce Uroczystość po habilitacji potraktował jako rytuał. Akademicką konieczność. Coś, co trzeba przejść, odhaczyć, zamknąć. Wszyscy byli w togach, ale – jak wspomina – wcale nie było patetycznie. Profesorka wygłosiła zabawną, ironiczną laudację. Atmosfera była lekka, momentami wręcz żartobliwa. Nie zaprosił mamy. Była już wtedy chora. Dziś przyznaje, że nie pomyślał o tym, jak wiele mogłoby dla niej znaczyć uczestnictwo w tej chwili. Dla niego był to formalny etap kariery. Dla niej – być może – wyjątkowy moment, w którym mogłaby poczuć dumę. Tę wypowiedzianą głośno albo tylko obecną w spojrzeniu. „Ja chciałem po prostu mieć to z głowy” – mówi. I właśnie to zdanie brzmi najmocniej. Bo pokazuje, jak łatwo zlekceważyć czyjąś potrzebę przeżywania czyjegoś sukcesu. Do dziś ma z tego powodu wyrzuty sumienia. Nie dlatego, że habilitacja była niewystarczająco uroczysta. Ale dlatego, że odebrał mamie możliwość uczestniczenia w czymś, co mogło być dla niej ważne. Nie potrzeba mu braw Rusinek podkreśla, że nigdy nie miał potrzeby „stanąć na krześle i zakrzyknąć: patrzcie na mnie!”. Nie jest typem atencjusza. Gdy podczas koncertów wykonywane są utwory do jego tekstów i ktoś zaprasza go na scenę – czuje się nieswojo. Na przyjęciach woli słuchać niż przemawiać. A jednak chce być słyszany. Jeśli „zaistnieć” oznacza powiedzieć coś ważnego i dotrzeć do odbiorcy – wtedy odpowiedź brzmi: tak. Nie chodzi o fanfary ani rekordowe nakłady. O wartości książki nie decyduje liczba sprzedanych egzemplarzy, lecz to, czy poruszy choć jedną osobę. Czy skłoni do refleksji, rozmowy, sprzeciwu. To przynosi mu radość i satysfakcję. Nie duma. Radość. Może właśnie dlatego historia o nieobecnej mamie jest tak przejmująca. Bo pokazuje, że człowiek, który sam nie potrzebuje fanfar, może po latach żałować, że komuś innemu nie pozwolił ich usłyszeć. Czytaj także: Ich przyjaźń trwała ponad cztery dekady. Wisławę Szymborską i Ewę Lipską połączyły loteryjki i pierogi ruskie
Kiedyś była córeczką tatusia, jakiś czas temu nazwał ją publicznie "diabłem". Dlaczego Miley Cyrus oddaliła się od ojca?
Jej bunt był spektakularny, głośny i bezkompromisowy. Ale za sceniczną prowokacją Miley Cyrus kryła się także osobista historia – pęknięcie w relacji z ojcem, które zbiegło się z rozwodem rodziców i bolesnymi słowami wypowiedzianymi publicznie.
Miley Cyrus od lat udowadnia, że nie zamierza spełniać cudzych oczekiwań. Najpierw zerwała z wizerunkiem „złotej dziewczynki Disneya”, później zaczęła głośno mówić o wolności, tożsamości i prawie do bycia sobą. Jej artystyczna rewolucja była jednak tylko częścią większej zmiany. Gdy w 2022 roku rozpadło się małżeństwo jej rodziców, bunt nabrał osobistego wymiaru. Miley stanęła po stronie matki, a relacje z ojcem – niegdyś bliskie i oparte na wspólnej muzyce – uległy wyraźnemu ochłodzeniu. Dziś ta historia to nie tylko opowieść o popkulturowej transformacji, lecz także o rodzinnej lojalności, rozczarowaniu i cenie niezależności. Miley Cyrus: bunt przeciwko ojcu Miley Cyrus to jedna z ikon buntu amerykańskiej popkultury. Jej wizerunek i kariera to nade wszystko przykład świadomego łamania schematów i odwagi wizerunkowych zmian. W początku lat dwutysięcznych stała się słynna jako Hannah Montana, grzeczna nastoletnia idolka. Złota dziewczynka Disneya. Jednak wraz z dorastaniem zaczęła otwarcie odcinać się od tego wizerunku. Jej metamorfoza – zarówno muzyczna, jak i wizualna – stała się formą buntu przeciwko narzuconym oczekiwaniom show-biznesu i opinii publicznej. Album „Bangerz” z 2013 roku i legendarny już singiel „Wrecking Ball” miały pokazać, że jest dorosłą artystką. Miley tak seksualizowała swoje teledyski i koncerty, że krytyk „The Guardian” napisał, że robi to wrażenie nawet w epoce posttabu. Młodzi ludzie byli jednak zachwyceni. Bo Miley Cyrus nie wstydziła się być sobą, nawet zjeżdżając na scenę po ogromnym języku. Przekraczała granice, o czym inni tylko marzyli. Jeden z fanów mówił: „Nie lubiłem jej, kiedy była normalna. Uwielbiam ją, kiedy oszalała”. Miley Cyrus, dzisiaj uznana i nagradzana artystka, często zabiera głos w sprawach społecznych, takich jak prawa osób LGBTQ+, wolność jednostki czy akceptacja różnorodności. W ten sposób jej sprzeciw wobec norm ma także wymiar ideowy – jest wyrazem walki o autentyczność i prawo do bycia sobą. Zobacz też: Zbuntowana nastolatka, która dorosła na oczach świata. Życie Miley Cyrus to gotowy scenariusz filmowy Miley Cyrus i Billy Ray Cyrus: jak dziś wygląda ich relacja? Bunt Miley miał także charakter osobisty. W czasie rozwodu rodziców w 2022 roku Miley oddaliła się od ojca, muzyka country Billy’ego Raya Cyrusa. Opowiedziała się po stronie mamy, nazwała ją prawdziwą bohaterką. Była oburzona, gdy ojciec w rozmowie ze swoją nową żoną Firerose nazwał Miley „diabłem” i „skank”, co jest obraźliwym słowem dla kobiety. Obrażał także jej mamę, a swoją byłą żonę Tish. Na rozdaniu Grammy w 2024 roku Miley ostentacyjnie pominęła ojca w podziękowaniach. Wszyscy to zauważyli, w końcu przez lata ojciec i córka byli ze sobą blisko, łączyła ich muzyka, bardzo się kochali. Billy uchodził za dobrego i wspierającego ojca. Dzisiaj ich kontakty nie są proste, bo jednak rozwód i porzucenie rodzinnej trzódki – Miley ma czwórkę rodzeństwa – stanowią istotną cezurę. Poza tym Billy Ray Cyrus jest gorącym orędownikiem Donalda Trumpa, co nie wszyscy akceptują. [...] Czytaj też: „Nie chcę się godzić”. Historia syna, który próbuje wyjść z rodzinnego imperium Cały artykuł do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 lutego.
Zdobył srebro dla Polski. Pochodzi z rodziny, w której wszyscy mają narty w genach
W Predazzo wydarzyło się coś, co poruszyło nie tylko kibiców, ale i jego najbliższych. Gdy stanął na olimpijskim podium, dla wielu był bohaterem wieczoru. Dla rodziny – spełnieniem marzeń, które zaczęły się wiele lat temu. Kim naprawdę jest Paweł Wąsek i z jakiego domu wyniósł sportową determinację?
Zimowe Igrzyska Olimpijskie Mediolan-Cortina 2026 przechodzą do historii jako jedne z najbardziej emocjonujących dla polskich kibiców. Włoskie areny – Mediolan, Cortina d'Ampezzo i Predazzo – stały się miejscem wielkich triumfów i wzruszeń. Wśród bohaterów tych dni znalazł się Paweł Wąsek, który wspólnie z Kacprem Tomasiakiem wywalczył srebrny medal olimpijski. Za tym sukcesem stoi jednak coś więcej niż tylko talent i forma dnia. To historia rodziny, w której narciarstwo jest obecne od pokoleń. Srebrny medal Pawła Wąska w Predazzo Konkurs duetów na dużej skoczni w Predazzo dostarczył kibicom ogromnych emocji. Paweł Wąsek i Kacper Tomasiak od początku walczyli o najwyższe lokaty. Po pierwszej serii zajmowali trzecie miejsce. Prowadzili Jan Hoerl i Stephan Embacher z Austrii przed Anze Laniskiem i Domenem Prevcem ze Słowenii. W drugiej serii Polacy pokazali klasę i awansowali na drugie miejsce, wyprzedzając o 9,3 pkt Słoweńców. Na czele pozostali reprezentanci Austrii. Ze względu na trudne warunki pogodowe odwołano trzecią serię konkursu. Ostatecznie uwzględniono wyniki po dwóch seriach, w których Paweł Wąsek i Kacper Tomasiak plasowali się na drugim miejscu. Dla Pawła Wąska był to pierwszy olimpijski krążek i – jak podkreślają źródła – jeden z największych sukcesów w dotychczasowej karierze. 26-latek stanął na drugim stopniu podium podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2026 w Predazzo. Czytaj też: Polacy znów to zrobili! Mamy kolejne medale. Kacper Tomasiak i Paweł Wąsek bohaterami Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2026 Kim jest siostra Pawła Wąska – Katarzyna Wąsek? Rodzina Pawła Wąska od lat związana jest z narciarstwem. Jego siostra, Katarzyna Wąsek, jest starsza o trzy lata i zawodowo uprawia narciarstwo alpejskie. To jedna z bardziej uznanych polskich zawodniczek w tej dyscyplinie. Katarzyna Wąsek ma na swoim koncie m.in. trzy Mistrzostwa Polski, a także reprezentowała Polskę w Pucharze Świata i Pucharze Europy. W 2021 roku zakończyła poważną karierę, jednak nadal pozostaje aktywna w świecie sportu. W kolejnych latach brała udział w akademickich zawodach sportowych, a obecnie jest ambasadorką kilku marek sportowych. Jest również bardzo aktywna w mediach społecznościowych. To właśnie tam, tuż po ogłoszeniu wyników konkursu w Predazzo, opublikowała wzruszającą rolkę. W nagraniu zestawiła archiwalne materiały z dzieciństwa brata z kadrami z olimpijskiej rywalizacji. Widzowie mogli zobaczyć małego Pawła Wąska skaczącego w domu prosto w ramiona dorosłego oraz ujęcia z jego pierwszych zawodów. Całość zakończyły fragmenty srebrnego konkursu i osobista dedykacja: „Widzieć cię z medalem to też część moich marzeń, tak przy okazji”. Nagranie szybko zyskało popularność w sieci i wywołało falę wzruszeń wśród kibiców. Czytaj też: Polska ma nowego bohatera. Kacper Tomasiak wywalczył drugi medal na igrzyskach olimpijskich Ojciec Pawła Wąska i rodzinne tradycje narciarskie Paweł Wąsek pochodzi z rodziny, w której sport od zawsze odgrywał kluczową rolę. Jego ojciec również był narciarzem, jednak ze względu na kontuzję musiał zakończyć karierę. Jak wspominał skoczek w rozmowie cytowanej przez portal Skijumping.pl, na początku zarówno on, jak i jego siostra uprawiali narciarstwo zjazdowe. „Poszliśmy w ślady ojca, który również był narciarzem, ale ze względu na kontuzję musiał zakończyć karierę” – mówił Paweł Wąsek. Dziadek sportowca był trenerem skoków narciarskich i sam również kiedyś skakał. To właśnie te rodzinne tradycje sprawiły, że młodego Pawła zaczęły pociągać skoki narciarskie. Skoczek podkreślał także, że z siostrą starają się nawzajem motywować, choć nie widują się często, ponieważ narciarstwo alpejskie ciężko jest trenować w Polsce i Katarzyna dużo przebywa we Włoszech. Srebrny medal wywalczony podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich Mediolan-Cortina 2026 w Predazzo to efekt lat pracy, ale także sportowego dziedzictwa. Paweł Wąsek, jego siostra Katarzyna Wąsek, ojciec – były narciarz, oraz dziadek – trener skoków narciarskich – tworzą rodzinę, w której pasja do narciarstwa jest przekazywana z pokolenia na pokolenie. W Predazzo historia tej sportowej rodziny dopisała kolejny, wyjątkowy rozdział. Zobacz także: Kacper Tomasiak to dopiero początek. Ta rodzina może wkrótce namieszać w polskich skokach Źródła: telemagazyn.pl, tvn.pl, pudelek.pl
Dla miłości porzucił kapłaństwo: "Nie chciał żyć jakimś podwójnym życiem". Justyna Steczkowska zdradziła kulisy miłości swoich rodziców
Był wyświęconym kapłanem i planował poświęcić życie Bogu. W latach 60. XX wieku jedna decyzja sprawiła jednak, że w małej podkarpackiej wiosce zawrzało. Ojciec Justyny Steczkowskiej zakochał się w chórzystce i zrezygnował z kapłaństwa. Po latach artystka ujawniła, jak wyglądały kulisy tej historii i dlaczego finał nastąpił dopiero w 1998 r., 31 lat po ślubie cywilnym.
To historia jak z filmu, ale wydarzyła się naprawdę. W latach 60. XX wieku ojciec Justyny Steczkowskiej był wikariuszem na Podkarpaciu. Gdy zakochał się w chórzystce, podjął decyzję, która w małej wiosce z kilkunastoma domami odbiła się szerokim echem. Zrezygnował z kapłaństwa, mimo że był wyświęcony. Justyna Steczkowska w najnowszym wywiadzie wróciła do historii, która przez lata budziła ogromne emocje. Ojciec Justyny Steczkowskiej był wikariuszem, gdy zakochał się w jej mamie. Artysta ujawnia kulisy rodzinnej historii Opowieść, do której po latach wróciła Justyna Steczkowska, ma swój początek w latach 60. XX wieku – w czasie, gdy życiowe wybory miały ciężar ostatecznych decyzji. Jej ojciec, Stanisław Steczkowski, był wówczas wyświęconym kapłanem. Wszedł na drogę, którą planował podążać bez wahania – chciał poświęcić swoje życie wierze i Bogu. Najpierw pełnił funkcję wikariusza w parafii Majdan Królewski. To tam rozpoczęła się jego kapłańska posługa, codzienność wyznaczana rytmem modlitwy i obowiązków duszpasterskich. Później objął tę samą funkcję w Sieniawie, kontynuując drogę, która miała być jego powołaniem na całe życie. Był oddany Kościołowi i przekonany o słuszności swojej decyzji. Nic nie wskazywało na to, że los przygotował dla niego zupełnie inny scenariusz – taki, który wystawi na próbę zarówno jego wiarę, jak i serce. Czytaj też: W osobistym wyznaniu wspomniał o projekcie, który najbardziej utkwił w jego sercu. Tego boi się najbardziej Tak poznali się rodzice Justyny Steczkowskiej Punkt zwrotny przyszedł w chwili, której nikt się nie spodziewał. W jego życiu pojawiła się Danuta Steczkowska, która śpiewała w chórze kościelnym, gdzie pełnił posługę. Z czasem między kapłanem a chórzystką narodziło się głębokie uczucie. W realiach lat 60. XX wieku, w niewielkiej społeczności, gdzie wszyscy się znali, taka więź miała szczególny ciężar. Uczucie, które się pojawiło, nie dawało się zignorować i właśnie ono stało się początkiem decyzji, która odmieniła całe ich życie. „Nadal jest to mała wioska, tylko chodzi o to, że tam było naprawdę kilkanaście domów. Do dzisiaj jest kilkanaście domów i oni się po prostu znali. Wszyscy się znali, znali się od dziecka”, opowiadała Justyna Steczkowska w rozmowie z Żurnalistą. Między Danutą a Stanisławem było siedem lat różnicy. Jednak to nie liczby zadecydowały o ich losie, lecz uczucie, które – jak podkreślała artystka – wybuchło z ogromną siłą. Stanisław Steczkowski zrezygnował z kapłaństwa, mimo że był wyświęcony Decyzja, którą podjął ojciec Justyny Steczkowskiej, miała w sobie ciężar ostateczności. Był wyświęconym kapłanem, a Kościół stanowił fundament jego życia. Wszystko, co budował przez lata – powołanie, posługa, miejsce w parafii – było nierozerwalnie związane z wiarą. A jednak w pewnym momencie zdecydował się zrzucić sutannę. Uczucie, które pojawiło się między nim a Danutą Steczkowską, było na tyle silne, że nie chciał funkcjonować w rozdwojeniu między kapłaństwem a miłością. Nie oznaczało to jednak zerwania z wiarą. „Potem gdzieś wybuchła ta miłość, głęboka taka, że decyzja mojego taty była, uważam, najuczciwsza z możliwych, że nie chciał żyć jakimś podwójnym życiem, tylko zrezygnował z kapłaństwa, mimo że był wyświęcony, co było bardzo trudne. Przez wiele lat starał się wrócić na łono Kościoła, bo dla niego to było ważne. I dopiero po wielu latach pisania do papieża (...) wreszcie, po wielu latach udało się papieżowi odpisać”, mówił. Czytaj też: Steczkowska odsłania kulisy relacji z Górniak. Nie gryzła się w język. „Jest specyficzna” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgsEV8WB-1e0999c.jpg" width="2235" height="1600" alt="Danuta Steczkowska i Stanislaw Steczkowski (Steczkowska rodzice),Image: 427937964, License: Rights-managed, Restrictions: ### UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN ###, Model Release: no, Credit line: Maciej Czajkowski / Studio69 / Forum" title="Danuta Steczkowska i Stanislaw Steczkowski" /> Ślub rodziców Justyny Steczkowskiej Stanisław i Danuta Steczkowscy podjęli decyzję o wspólnym życiu. Wzięli ślub cywilny, ale droga do sakramentalnego „tak” okazała się znacznie bardziej skomplikowana. W ich przypadku nie był to zwykły formalny krok, lecz proces wymagający czasu, cierpliwości i determinacji. Cały proces przeciągał się w czasie. Każdy kolejny krok oznaczał nowe formalności, decyzje i oczekiwanie na rozstrzygnięcia, bez których nie mogli pójść dalej. Sprawy nie toczyły się szybko ani automatycznie. A staraniom towarzyszyły długie lata oczekiwania, zanim pojawiła się realna możliwość doprowadzenia sprawy do końca. A jednak nie odpuścili. Przez cały ten czas pozostawali wierni swojej decyzji i przekonaniu, że ich historia nie jest zamknięta. Dla Stanisława Steczkowskiego kościół nie był jedynie miejscem z przeszłości. To przestrzeń, która przez lata wyznaczała rytm jego życia i była fundamentem jego tożsamości. Dlatego dążył do tego, by również jego związek z Danutą został pobłogosławiony właśnie tam — w miejscu, które od zawsze miało dla niego tak szczególne znaczenie. Czytaj też: Syn Justyny Steczkowskiej się oświadczył! Zaręczyny na Malediwach jak z bajki Przełom nastąpił w 1998 r. To właśnie wtedy, 31 lat po ceremonii w urzędzie stanu cywilnego, Stanisław i Danuta Steczkowscy mogli wreszcie powiedzieć sobie sakramentalne „tak”. W momencie ślubu kościelnego ich dzieci były już dorosłe. Byli wszyscy obecni na ceremonii. Śpiewali podczas uroczystości. Jak wspominała Justyna Steczkowska, było to bardzo wzruszające przeżycie. Przełom przyszedł w 1998 r. Dokładnie 31 lat po ceremonii w urzędzie stanu cywilnego Stanisław i Danuta Steczkowscy stanęli przed ołtarzem, by wypowiedzieć sakramentalne „tak”. To była chwila, która domknęła historię rozpoczętą w latach 60. XX wieku. Ten ślub miał wyjątkowy wymiar. Ich dzieci były już wtedy dorosłe. Wszyscy uczestniczyli w uroczystości, towarzysząc rodzicom w tej ważnej chwili. Podczas ceremonii rozbrzmiewał śpiew — także ich własny. Dla rodziny był to moment pełen emocji, który na długo zapadł w pamięć. Justyna Steczkowska wspominała tę uroczystość jako niezwykle wzruszające przeżycie. „Mój tata ożenił się z moją mamą, kiedy my byliśmy dorosłymi ludźmi i byliśmy wszyscy na ich ślubie. Śpiewaliśmy na tym ślubie i to było bardzo wzruszające przeżycie”, dodawała w rozmowie z Żurnalistą.
Rodzice historycy sztuki, syn astronauta. Ta rodzinna historia wzrusza do łez
Ojciec artysta, matka z ogromnym sercem i brat pełen wsparcia – rodzina Sławosza Uznańskiego to ludzie, którzy nie tylko go wychowali, ale też tworzą dla niego „tarczę miłości”, gdy spełnia swoje marzenia poza granicami Ziemi. Poznaj wzruszającą historię ludzi, dla których drugi polski astronauta to nie tylko bohater, ale przede wszystkim ukochany syn i brat.
Gdy 25 czerwca 2025 roku oczy całej Polski skierowane były ku niebu, a rakieta z drugim w historii polskim astronautą przebiła się przez atmosferę, w cieniu tego spektakularnego wydarzenia tętniło serce jednej rodziny. To właśnie bliscy Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego – jego mama, tata i brat – przeżywali ten moment najgłębiej. Nie tylko jako dumni świadkowie narodowego sukcesu, ale przede wszystkim jako najbliżsi człowieka, którego znają od pierwszego oddechu. Kim są ludzie, którzy wychowali i wspierają astronautę, który dziś patrzy na Ziemię z perspektywy kosmosu? Ta historia to wzruszająca opowieść o miłości, wychowaniu, marzeniach i nieustannej więzi, która nie zna granic. Ojciec artysta i historyk sztuki: Piotr Uznański Piotr Uznański to postać barwna i wyrazista – historyk sztuki, właściciel Galerii Sztuki przy ul. Piotrkowskiej w Łodzi i współwłaściciel domu aukcyjnego Rynek Sztuki. Przez niemal cztery dekady był związany z łódzkim środowiskiem artystycznym, pełniąc funkcję prezesa Stowarzyszenia Historyków Sztuki. Jego spojrzenie na świat zawsze było głęboko humanistyczne, ale – jak sam przyznaje – z podziwem patrzył na techniczne zainteresowania Sławosza. Już jako dziecko budował on własne „ustroistwa”, a gdy udało się zdobyć klocki Lego, zamieniał je w futurystyczne konstrukcje. Z kolei razem z młodszym bratem Mikołajem, zaledwie o rok i osiem miesięcy młodszym, tworzyli „rakiety” z mebli w mieszkaniu dziadków w Kielcach. Piotr Uznański podkreśla, że choć zawsze wspierał synów, ich sukcesy są wyłącznie ich zasługą. „Staraliśmy się wychowywać synów najlepiej, jak potrafiliśmy, daliśmy im cząstkę siebie” – mówi z dumą, ale też z pokorą. Czytaj też: Ledwo wrócił z kosmosu, teraz przejdzie pilne badania. Polski astronauta pod opieką specjalistów Maja Marquardt-Uznańska: matka, która uczyła historii i życia Maja Marquardt-Uznańska to kobieta, dla której najważniejszą życiową misją było wychowanie dzieci. Ukończyła historię sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie poznała Piotra. Później wspólnie zamieszkali w Łodzi, gdzie urodzili się ich synowie. Dla Mai wychowanie Sławosza i Mikołaja oznaczało nie tylko zapewnienie im edukacji, ale także wrażliwości na ludzi, pomocności i empatii. „Jest bardzo wrażliwy na krzywdę ludzką, pomocny. Po prostu taki jest” – mówiła o Sławoszu. Jeździła z nim na żagle, zawody, na narty. Uczyła historii, dawała odpowiednie książki. Efekty tego widać dziś nie tylko w jego dorobku naukowym, ale także w podejściu do świata. Przyznała, że pożegnania przed lotem nie było. „Ja chyba nie jestem zwolennikiem patetycznych pożegnań… Choć przyznam się, że trochę w domu popłakuję” – wyznała. Obiecała sobie, że przy synu nie będzie płakać. „Ostatnią rzeczą, jakiej Sławosz teraz potrzebuje, to płacząca matka” – dodała z matczynym zrozumieniem. Czytaj też: Wzruszający gest z Ziemi! Sławosz Uznański otworzył paczkę od najbliższych, tego nikt się nie spodziewał Mikołaj Uznański: brat, który ściskał rodziców i patrzył w niebo Mikołaj Uznański to młodszy brat astronauty, który zawsze był blisko Sławosza. Dzielili dzieciństwo, szkołę (obaj ukończyli VIII LO w Łodzi), wspólne pasje i góry. Mikołaj skończył stosunki międzynarodowe na Uniwersytecie Łódzkim, pracuje w międzynarodowych firmach, mieszka w Krakowie. Po starcie misji Ax-4 przyznał, że emocje sięgały zenitu. „Ściskałem mamę i tatę, żeby podnieść ich na duchu. Czułem, jak drżymy” – mówił w rozmowie z TVN24. Dla całej rodziny to był historyczny moment, ale też moment niepokoju, tęsknoty i nieopisanej dumy. Na Instagramie podzielił się poruszającym wpisem: „Sławosz był dla nas światłem, zanim jeszcze wzbił się w niebo. Teraz widzi go cały świat”. To słowa, które trafiły w serca tysięcy ludzi. Miłość, która przekracza granice Ziemi 25 czerwca 2025 roku Sławosz Uznański jako drugi Polak w historii poleciał w kosmos – na pokładzie rakiety Falcon 9 w ramach misji Ax-4. Rodzina była obecna przy starcie, a żona astronauty, Aleksandra Uznańska-Wiśniewska, mówiła: „Moje całe serce teraz jest w przestrzeni kosmicznej razem z moim mężem w kapsule”. Mimo ogromnej dumy, lot ten był dla bliskich źródłem stresu i tęsknoty. Podczas kwarantanny mogli jedynie patrzeć na Sławosza z ośmiu metrów. „To nie jest naturalna rzecz, że widzi się swojego syna i nie można go przytulić” – mówił Mikołaj. Choć przez dwa tygodnie Sławosz był tysiące kilometrów od Ziemi, jego rodzina trzymała się razem. „Zapisałeś się złotymi zgłoskami w historii, ale przede wszystkim w naszych sercach” – napisał brat. A matka zapewniła, że codziennie w myślach mówiła do niego: „Trzymaj się, Sławoszku!”. Czytaj też: Uznański-Wiśniewski nadał z orbity. Jego pierwsze słowa odbiły się echem po całej Polsce Źródła: dzienniklodzki.pl, tvn24.pl, plejada.pl, Puls Biznesu, jastrzabpost.pl
Mama Świątek nie chciała, by grała w tenisa? Pierwszy trener ujawnia nieznany sekret z dzieciństwa Igi
Iga Świątek właśnie triumfowała w Wimbledonie, ale jak się okazuje, nie wszyscy od początku wspierali jej sportowe ambicje. Pierwszy trener tenisistki zdradza, że matka – Dorota Świątek – była przeciwna poświęceniu życia tenisowi i widziała córkę w zupełnie innej roli.
Sukces Igi Świątek na Wimbledonie zachwycił cały świat, jednak za kulisami triumfu kryje się mniej znana historia rodzinnych napięć. Gdy cała Polska świętowała zwycięstwo 24-letniej tenisistki, w cieniu pozostała jej matka, Dorota Świątek. Teraz pierwszy trener zawodniczki – Artur Szostaczko – odsłania zaskakujące kulisy i ujawnia, że matka Igi nie była zwolenniczką jej kariery sportowej. Zwycięstwo Igi Świątek na Wimbledonie W sobotę Iga Świątek, mająca 24 lata, odniosła spektakularne zwycięstwo na Wimbledonie, spełniając marzenia tysięcy fanów i zapisując się na nowo w historii światowego tenisa. Na trybunach obecni byli najbliżsi – w tym ojciec Tomasz i siostra Agata. Jednak według medialnych doniesień zabrakło jednej z najważniejszych osób – matki Doroty Świątek. Zobacz też:To nagranie z dziesięcioletnią Igą Świątek podbija internet. Tak zaczynała mistrzyni! Czytaj też: Iga Świątek wzruszyła kibiców. Tak podziękowała ojcu po wygranym finale Ojciec wspierał, matka była przeciwna W rozmowie z Polsat Sport, pierwszy trener Igi Świątek – Artur Szostaczko – zdradził nieznane dotąd kulisy rodzinnych decyzji dotyczących kariery młodej mistrzyni. Jak przyznał, od początku widział w Idze potencjał i był przekonany, że wygra Wimbledon. Jednak nie każdy członek rodziny podzielał ten entuzjazm. – „Ciśnienie w tym kierunku zawsze robił ojciec” – powiedział trener, podkreślając aktywną rolę Tomasza Świątka w kształtowaniu sportowej drogi córki. Kim jest Dorota Świątek i czego chciała dla córki? Artur Szostaczko przyznał, że Dorota Świątek nie była zwolenniczką poświęcenia życia tenisowi przez córkę. Marzyła o innym scenariuszu – takim, jaki zrealizowała starsza córka Agata. – „Nie była zwolenniczką tego, aby córka poświęciła życie tenisowi. Chciała, by – podobnie jak starsza córka Agatka – Iga została stomatologiem” – powiedział szkoleniowiec. Jak dodał, Agata Świątek „dobrze sobie radzi w tym zawodzie”. Czytaj też: Kate i William zachwyceni Igą Świątek na Wimbledonie! Mieli dla niej wiadomość po finale Relacje rodzinne Igi Świątek pod lupą Obecność ojca i siostry na trybunach kontrastowała z nieobecnością matki. Według medialnych źródeł relacja Doroty Świątek z córką jest napięta. Siostra Igi Świątek przyznała, że ich mama „pozostaje w cieniu życia sportowego Igi, z którego sama się usunęła”. To może tłumaczyć jej brak podczas jednego z najważniejszych momentów w karierze córki. Zobacz też: Długo były nierozłączne, zawsze towarzyszyła córce. Nagle mama Igi Świątek całkowicie się wycofała Komentarz trenera: "Najważniejsze, że Iga poszła za ciosem" Pomimo rozbieżnych rodzinnych wizji przyszłości Igi, decyzja o kontynuowaniu sportowej ścieżki okazała się słuszna. – „Najważniejsze, że Iga poszła za ciosem i mamy fenomenalne wyniki, z których wszyscy się cieszymy i trzymamy kciuki” – podsumował Artur Szostaczko. ZOBACZ TEŻ: Relacje Igi Świątek z mamą nie należą do najlepszych. ''Kontakt jest mocno ograniczony" Źródło: pudelek.pl
Odeszła mistrzyni Polski i mama Marcina Gortata. Poruszający wpis na Instagramie
W wieku 75 lat zmarła Alicja Gortat – mama Marcina Gortata, była reprezentantka Polski w siatkówce i mistrzyni kraju. Informację o jej śmierci koszykarz przekazał w mediach społecznościowych. Wzruszające pożegnanie poruszyło internautów.
Alicja Gortat, była reprezentantka Polski w siatkówce i mama znanego koszykarza Marcina Gortata, zmarła w wieku 75 lat. Informację o jej śmierci przekazał sportowiec za pośrednictwem mediów społecznościowych. W maju 2025 roku Marcin Gortat opowiadał w "Dzień dobry TVN" o dramatycznym stanie zdrowia mamy, która od lat zmagała się z powikłaniami po udarze. Jej odejście poruszyło wielu internautów. Kim była Alicja Gortat? Alicja Gortat była mistrzynią Polski w siatkówce oraz reprezentantką kraju. Oprócz sportowych sukcesów była również matką dwóch synów, których wychowywała samotnie. Jej starszy syn to Filip, a młodszy – znany koszykarz Marcin Gortat. W 2023 roku Alicja Gortat udzieliła wywiadu dziennikowi "Fakt", w którym opowiedziała o dramatycznych chwilach związanych z udarem, jaki przeszła w 2015 roku. Wspominała wtedy moment, gdy leżała bez pomocy, dopóki znajomy nie wszedł do jej mieszkania i wezwał karetkę. Wzruszające słowa Marcina Gortata W niedzielę, 13 lipca 2025 roku, Marcin Gortat poinformował na swoim profilu na Instagramie o śmierci swojej mamy. Napisał: "Dzisiaj o godz. 9 rano odeszła nasza ukochana mama Alicja Gortat (75 lat). Mistrzyni Polski w siatkówce, reprezentantka kraju. Na zawsze pozostanie w naszej pamięci." Wcześniej, w maju 2025, Marcin Gortat gościł w programie "Dzień dobry TVN", gdzie opowiadał o ciężkim stanie zdrowia mamy. Podkreślał wtedy, że mama "cały czas traci na wadze i jest pod przyrządami, aparaturami". Długa walka z chorobą Alicja Gortat przez ostatnie lata zmagała się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Po udarze w 2015 roku nigdy nie odzyskała pełnej sprawności. W maju 2025 roku Marcin Gortat mówił o codziennej opiece nad mamą, którą dzielił z bratem: "Jestem w nowej roli z tego względu, że karmię mamę, sprzątam wokół niej, przebieram ją i wraz z bratem robimy wiele rzeczy, które musimy robić, bo mama teraz tej pomocy potrzebuje." Mama Marcina Gortata przebywała wtedy w szpitalu, gdzie była podłączona do wielu urządzeń medycznych, a kontakt z nią był już bardzo ograniczony. Relacja matki z synami Relacja Alicji Gortat z synami była bardzo silna. Marcin Gortat podkreślał w wywiadach, jak wiele zawdzięcza swojej mamie: "Bardzo ciężko na to wszystko pracowała. Potrafiła pracować na dwie, trzy zmiany i starała się dać wszystko, co tylko możliwe. Mama by wypruła serce dla nas, swoich synów i za to jestem dozgonnie wdzięczny." W 2023 roku Alicja Gortat wspominała z dumą, jak jej synowie opiekowali się nią po udarze. Mówiła wtedy: "Filip był przy mnie od początku choroby, a Marcin pierwszym samolotem przyleciał do Polski. Gdy miałam udar, był ze mną." Ostatnie chwile Alicji Gortat Marcin Gortat czuwał przy matce w jej ostatnich dniach. Wzruszające słowa opublikowane przez koszykarza w mediach społecznościowych odbiły się szerokim echem wśród fanów i mediów. Śmierć Alicji Gortat to ogromna strata dla rodziny, ale także dla środowiska sportowego, które pamięta ją jako wybitną siatkarkę i reprezentantkę Polski. Źródło: plejada.pl
Kiedyś zawsze obok. Dziś mama Igi Świątek mówi: "Kontakt jest mocno ograniczony"
Podczas Wimbledonu 2025 kibice znów mogli zobaczyć u boku Igi Świątek jej tatę i siostrę. Ale jedno pytanie powraca coraz częściej: gdzie jest jej mama? Dorota Świątek nie pokazuje się publicznie, a relacja z córką wciąż pozostaje tajemnicza.
Dziś wszyscy kibice tenisa przeżyli wspaniałe chwile. Iga Świątek zdobyła swój pierwszy tytuł Wimbledonu 2025! W imponującym stylu pokonała Amerykankę Amandę Anisimovą 6:0, 6:0 w zaledwie 57 minut, zapisując się na stałe w historii gry i sięgając po szósty wielkoszlemowy tytuł. Na trybunach znów pojawił się jej tata i siostra, którzy niezmiennie wspierają ją w najważniejszych momentach. Ale co z jej mamą? Jakie są relacje między Igą Świątek a jej mamą? Niewiele o niej mówi, na trybunach zawsze towarzyszy jej tata i siostra. Iga Świątek ma podobno dość napięte relacje ze swoją mamą, która nie uczestniczy publicznie w świętowaniu jej spektakularnych sukcesów na całym świecie. Podobno wcześniej wcale tak nie było. Kobiety były ze sobą bardzo zżyte, a Dorota Świątek zawsze towarzyszyła córce. Coś się jednak zmieniło... Odkąd nasza tenisistka zaczęła odnosić spektakularne zwycięstwa, media zaczęły coraz częściej o niej mówić. Ludzi zaczęło ciekawić, gdzie jest jej mama oraz co robi? Jak się okazuje, gratulacje przesyła swojej córce drogą mailową. Dorota Świątek zdecydowała się porozmawiać z dziennikarzem WP Sportowe Fakty. Dariusz Faron zapytał ją, czy często ogląda swoją pociechę na korcie. „Ten etap już przerobiłam i to podwójnie. Natomiast oglądam większość transmisji z meczów córki. Iga jest już dorosła, niezależna i samodzielna. Nie musi jeździć na turnieje z mamusią. Ma swój team”, odpowiedziała. „Nie czuję, bym wycofała się na własne życzenie z jej życia sportowego. Żeby kogoś wspierać, nie trzeba fizycznie przy nim być. Byłam mamą wielozadaniową i faktycznie dużo czasu stałam z boku... fotela stomatologicznego, aby zapewnić obydwu córkom wszechstronny rozwój osobisty. To pozwoliło im co roku cieszyć się wyjazdami na ferie zimowe i wakacje, a także podróżować po Polsce i Europie w celu realizacji ich pasji sportowych i podróżniczych. Pozwoliło na zaspokajanie ich wszelkich potrzeb i aspiracji. Nie tylko sportowych”, dodała w tym samym wywiadzie. Rozwód rodziców wpłynął na Igę Świątek W jednym z szerokich artykułów „Polityki”, dziennikarz Marcin Piątek ujawnił, że trudnym momentem w życiu Igi okazał się rozwód rodziców. To wtedy relacja z mamą uległa zmianie. Gdy Iga była nastolatką, rodzice się rozwiedli i mama Dorota nagle zniknęła z życia swoich córek. „Podział był prosty: ojciec zajmował się Agatą, a mama wszędzie jeździła z Igą” – czytamy w artykule. Po rozwodzie jednak to ojciec, Tomasz Świątek, przejął opiekę nad obiema córkami, a matka całkowicie się od nich odsunęła. Zgodnie z treścią artykułu, to właśnie Dorota Świątek miała głównie zarabiać na potrzeby sportowe córki. „Powaga, z jaką traktowali treningi córek, wymagała sporych nakładów finansowych i ten ciężar spoczywał głównie na mamie mającej pod Warszawą klinikę stomatologiczną. Ojciec zajmował się serwisowaniem kserokopiarek – kokosów z tego nie było” – czytamy w „Polityce”. Dziennikarz spytał również o to, jakie są obecnie relacje między nimi. Dorota Świątek była jednak bardzo zachowawcza w odpowiedzi. „Zawsze gratuluję córce wygranych tytułów, najczęściej drogą mailową. Natomiast kontakt jest mocno ograniczony. Iga często przebywa za granicą, ma bardzo napięty terminarz i wiele obowiązków. Jest pochłonięta swoimi sprawami zawodowymi. Rozumiem to. Zresztą jako dorosła osoba sama określa i kształtuje relacje z innymi. Poza odległością i napiętym grafikiem na nasze relacje wpływają też czynniki rodzinne, ale nie chciałabym zgłębiać tematu. Tutaj postawmy kropkę”, mówiła ostrożnie. Do tej pory Iga Świątek nie komentuje bezpośrednio relacji z matką. Sukcesy dzieli z tatą i siostrą Agatą, którzy są jej najbliżsi. „On zawsze wierzył. Wierzył, zanim ja sama uwierzyłam. Nie wiem, czy to świadczy o tym, że jest naprawdę wspaniałym ojcem, czy że jest po prostu szalony” – mówiła w wywiadzie dla WP Sportowych Faktów o swoim ojcu. Wielkie gratulacje dla Igi – królowa Wimbledonu 2025! Wielkie gratulacje dla Igi oraz życzymy jej dalszych sukcesów!
Tak wyglądało życie sióstr Świątek za zamkniętymi drzwiami. Siostra tenisistki ujawnia zasady, jakich musiały przestrzegać
Agata Świątek w wywiadzie dla Eurosportu otwarcie mówi o roli, jaką odegrało w jej życiu wymagające, ale pełne wsparcia wychowanie. Podkreśla, że dzięki rodzicom nauczyła się dyscypliny i nie spoczywała na laurach. Dziś widzi, jak te wartości kształtują nie tylko ją, ale i jej młodszą siostrę — Igę.
Rodzina Świątek od lat budzi zainteresowanie nie tylko ze względu na sukcesy Igi na światowych kortach, lecz także przez wyjątkowe relacje i wartości, jakie pielęgnują w domowym zaciszu. Tym razem to Agata Świątek – starsza siostra liderki rankingu WTA – uchyla rąbka tajemnicy, jak wyglądało ich dzieciństwo i co sprawiło, że dziś są silnymi, samodzielnymi kobietami. W szczerym wywiadzie dla Eurosportu opowiedziała o dyscyplinie, ambicji i ogromnej roli rodziców, którzy od najmłodszych lat stawiali córkom wyzwania. Wyzwania od najmłodszych lat Agata Świątek, starsza siostra tenisistki Igi Świątek, w rozmowie z Eurosportem podkreśliła, że już od najmłodszych lat ona i jej siostra miały jasno stawiane cele i wymagania. Jak mówiła, wyzwania te z jednej strony były trudne, ale z drugiej strony przyniosły ogromne korzyści w dorosłym życiu. „Miałyśmy z Igą stawiane wyzwania od najmłodszych lat. Z jednej strony to było dobre, z drugiej można by marudzić, ale ja nie narzekałam” – wyznała Agata. ZOBACZ TEŻ: Relacje Igi Świątek z mamą nie należą do najlepszych. ''Kontakt jest mocno ograniczony" Wychowanie, które buduje charakter W swojej wypowiedzi Agata Świątek wskazuje na konkretne efekty rygorystycznego, ale wspierającego wychowania. Jak podkreśliła, to właśnie dzięki niemu nauczyła się dyscypliny i ukształtowała swój charakter. „W dorosłym życiu jestem bardziej zaradna. Wiadomo, że były lepsze i gorsze chwile, ale wiele zawdzięczam rodzicom. Nie ma co narzekać. Ich podejście sprawiało, że się rozwijałam. Nie spoczywałam na laurach” – mówiła siostra liderki światowego tenisa. Rodzinne wartości — ambicja i pomoc innym Agata Świątek zauważyła, że jej relacja z młodszą siostrą opiera się na wspólnych wartościach wyniesionych z domu. Wśród nich wymienia ambicję i chęć niesienia pomocy innym. To właśnie te cechy stanowią fundament zarówno ich siostrzanej relacji, jak i ich osobowości. Zgodnie z jej relacją, te wartości były obecne w ich codziennym życiu od najmłodszych lat. CZYTAJ TEŻ: Iga Świątek zawsze może liczyć na jej wsparcie. Kim jest Daria Abramowicz, psycholog tenisistki? Wspólny czas poza kortem Choć Iga Świątek znana jest z intensywnego kalendarza zawodów sportowych, siostry chętnie spędzają razem czas także poza turniejami. Przykładem mogą być wspólne wakacje z ojcem na Malediwach. Agata pojawiła się także w jednym z postów Igi na Instagramie w 2020 roku, kiedy tenisistka z dumą pisała o sukcesach siostry: „Agata Świątek obchodzi dziś urodziny i jednocześnie zakończyła sesję z najlepszymi wynikami... Mam więc nadzieję, że jest z siebie dumna, jak na tym zdjęciu”. Rodzina Świątek — fundament sukcesu Rodzina Świątek jawi się jako zespół, w którym każdy odgrywał określoną rolę. Mama Igi, w podcaście „Skarbiec Angory”, przyznała, że życie rodzinne było jak grafik — każdy miał swoje zadania, a nadrzędnym celem było umożliwienie dzieciom rozwoju. „Uczucie spełnienia, ogromna satysfakcja, ogromna duma, nawet bym powiedziała, że może i niedowierzanie, dlatego że każdy wierzył w sukces, ale nie było wiadomo, jaki ten sukces będzie i kiedy on nastąpi” – powiedziała. Źródło: Pudelek.pl