Dorastała u boku legendy Hollywood. W nowej książce Liza Minnelli przerywa milczenie. „Musiałam być jej lekarzem i psychologiem”
Dorastała w samym sercu Hollywood, ale życie u boku jednej z największych legend kina nie było bajką. W swojej nowej autobiografii „Kids, Wait Till You Hear This!” Liza Minnelli po raz pierwszy tak otwarcie opowiada o relacji z matką, Judy Garland. Gwiazda wspomina dzieciństwo pełne niepokoju, w którym jako nastolatka musiała stać się dla matki nie tylko córką, ale też opiekunką, lekarzem i psychologie
Dorastanie w cieniu wielkiej sławy rzadko bywa łatwe. W przypadku Lizy Minnelli było jeszcze trudniejsze, bo jej matką była jedna z największych ikon złotej ery Hollywood — Judy Garland. W swojej nowej autobiografii „Kids, Wait Till You Hear This!”, która miała premierę 10 marca, artystka po raz pierwszy tak szczerze opowiada o skomplikowanej relacji z legendarną gwiazdą i o dzieciństwie, które zbyt wcześnie zmusiło ją do dorosłości. Dzieciństwo w cieniu wielkiej sławy Liza Minnelli jest jedyną córką Judy Garland i słynnego reżysera Vincente Minnellego. Choć dorastała w świecie filmowych premier, czerwonych dywanów i hollywoodzkich przyjęć, rzeczywistość za kulisami była znacznie mniej glamour. Jak wspomina w książce, już jako dziecko zauważała, że jej mama miewa bardzo różne dni. Bywały takie, kiedy Judy Garland nie opuszczała swojego pokoju przez cały dzień. Wtedy młoda Liza musiała przejmować odpowiedzialność, która zdecydowanie nie powinna spoczywać na barkach nastolatki. — W wieku trzynastu lat byłam dla niej jednocześnie pielęgniarką, lekarzem, farmaceutką i psychologiem — wspomina Minnelli. Artystka opowiada, że wielokrotnie sama dzwoniła do lekarzy, tłumacząc, że jej matce skończyły się leki. „Jestem dzieckiem, proszę zrealizować receptę mojej mamy” — mówiła. Miłość, odpowiedzialność i trudne emocje Mimo trudnych doświadczeń Minnelli podkreśla, że zawsze starała się zrozumieć matkę. Wspomina, że doświadczenia z dzieciństwa nauczyły ją przede wszystkim cierpliwości oraz prawdziwego słuchania drugiego człowieka. — Zawsze zastanawiałam się, przez co przechodzi każdego dnia i jak się czuje — przyznaje. Choć ich relacja była skomplikowana, nie brakowało w niej również bliskości i poczucia humoru. Liza często podkreśla, że Judy Garland była niezwykle zabawną osobą, mimo trudnych doświadczeń, które spotkały ją w Hollywood. Moment, który wszystko zmienił Wspólny występ w słynnym londyńskim teatrze London Palladium okazał się dla młodej artystki przełomowym momentem. Miała wtedy 19 lat i coraz pewniej czuła się na scenie. W tym samym czasie jej matka stawała się coraz bardziej zdenerwowana i zazdrosna o córkę. W pewnej chwili Liza usłyszała, jak Garland szepcze do producenta, by „zabrał ją z jej piep*zonej sceny”. To doświadczenie uświadomiło Minnelli, że nawet obecność wielkiej gwiazdy nie może odbierać jej pewności siebie. — Była moją mamą. A potem nagle stawała się Judy Garland — wspominała później w rozmowie ze swoim przyjacielem, pianistą Michaelem Feinsteinem. Autobiografia pisana przez ponad dekadę Książka „Kids, Wait Till You Hear This!” powstawała przez ponad dziesięć lat. Minnelli stworzyła ją na podstawie długich rozmów i wywiadów ze swoim bliskim przyjacielem, pianistą Michaelem Feinsteinem. To właśnie on podkreśla, że Liza bardzo wcześnie musiała nauczyć się funkcjonować w trudnej rzeczywistości. — Dorastała w dysfunkcji, która zmusiła ją do bardzo szybkiego dorośnięcia — mówi Feinstein. Wspomina również, że podczas pracy nad ostatnim filmem Judy Garland to właśnie Liza codziennie pomagała matce wstać z łóżka, ubrać się i dotrzeć na plan. Jego zdaniem bez niej produkcja mogłaby w ogóle nie powstać. Zobacz też: Desperacko szukała miłości, pięć razy stawała na ślubnym kobiercu. Czwarty mąż zadał jej potężny cios Trudna relacja, która ukształtowała legendę Choć Judy Garland bywała wobec córki wymagająca, a czasem nawet surowa, Minnelli nie ukrywa, że łączyła je ogromna miłość. Z biegiem lat pojawił się jednak kolejny trudny element — zazdrość, kiedy talent Lizy zaczął błyszczeć równie mocno jak talent jej matki. Dziś artystka patrzy na te doświadczenia z większym dystansem. Przyznaje, że każdy ma swoją historię i rodzinne trudności. — Każdy ma problemy z matką. Nie tylko ja — mówi z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru. Autobiografia Lizy Minnelli jest więc nie tylko opowieścią o wielkim show-biznesie, ale przede wszystkim o skomplikowanej relacji matki i córki, która na zawsze ukształtowała jedną z największych gwiazd sceny i kina. wychodziła coraz bardziej poraniona. Dopiero przy piątym mężu, u boku którego poczuła się na moment bezpieczna, zaczęła wierzyć, że być może los się do niej uśmiechnął. Niestety – to szczęście okazało się wyjątkowo kruche. Judy Garland odeszła. Nagle. W samotności. Czytaj też: Judy Garland — najbardziej nieszczęśliwa gwiazda Hollywood. Jej życie było jak zbyt mocny koktajl Źródła: people.com, onet.pl
Uczył się kina z kaset VHS i zmuszał rodziców, by wozili go na castingi. Po latach DiCaprio wyznaje: sława mnie przygniotła
Leonardo DiCaprio od ponad trzech dekad pozostaje jedną z najważniejszych postaci światowego kina. W 2025 roku zdobył ósmą nominację do Oscara za występ w filmie "Jedna bitwa po drugiej", po raz kolejny potwierdzając swoją silną pozycję w Hollywood. Choć dziś jest jedną z największych gwiazd branży filmowej, jego droga do sukcesu była długa i pełna wyzwań, a ogromna popularność, która przyszła z czasem, potrafiła być dla niego przytłaczająca.
Dziś Leonardo DiCaprio jest gwiazdą światowego formatu i jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów Hollywood. W 2025 roku zdobył ósmą nominację do Oscara za występ w filmie Jedna bitwa po drugiej, potwierdzając swoją mocną pozycję w branży filmowej. Jego droga na szczyt zaczęła się jednak dużo wcześniej. Jako nastolatek godzinami oglądał wypożyczone kasety VHS, ucząc się historii kina i analizując role wielkich aktorów. Jednocześnie z ogromną determinacją walczył o swoją szansę w branży – sam mobilizował rodziców, by zabierali go na castingi i pomagali mu rozwijać aktorską karierę. Fascynacja kinem zaczęła się bardzo wcześnie Dziś Leonardo DiCaprio jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów na świecie, ale jego miłość do kina zaczęła się znacznie wcześniej, zanim jeszcze pojawił się na wielkim ekranie. Gdy miał 15 lat, postanowił samodzielnie nadrobić wiedzę o historii filmu. Zaczął oglądać wypożyczone kasety VHS, urządzając sobie prawdziwy filmowy maraton. W ten sposób poznawał klasykę kina i analizował aktorskie kreacje, które robiły na nim największe wrażenie. Jedną z nich była rola Jamesa Deana w filmie „Na wschód od Edenu” z 1955 roku. To właśnie ten występ szczególnie zapadł mu w pamięć. DiCaprio zwracał uwagę na emocjonalną autentyczność bohatera i sposób, w jaki aktor potrafił pokazać wrażliwość na ekranie. Już wtedy zastanawiał się, czy sam kiedyś będzie w stanie osiągnąć podobną siłę wyrazu w aktorstwie. Po latach przyznał, że właśnie takie role fascynują go najbardziej. „Takie występy są dla mnie najbardziej intrygujące – pokazują emocje i wrażliwość, bez tej twardej skorupy, za którą często się chowamy” – mówił. Determinacja nastolatka: „Zabierzcie mnie na castingi” Zanim jednak pojawiły się pierwsze duże role, młody Leonardo musiał przejść przez długą drogę przesłuchań i odrzuceń. Co ciekawe – jak sam wspomina – to właśnie on był osobą, która najbardziej naciskała na rozwój swojej kariery. „To ja mówiłem mamie i tacie: zawieźcie mnie na castingi, musimy to zrobić. Prosiłem też, żeby odbierali mnie wcześniej ze szkoły” – wspominał aktor. Pierwszego agenta zdobył w wieku 12 lat. Od tego momentu bardzo poważnie traktował swoją przyszłość w branży filmowej. Wspomina, że często prosił rodziców, by odbierali go wcześniej ze szkoły i zawożą go na kolejne castingi. W praktyce oznaczało to, że sam stał się kimś w rodzaju własnego „scenicznego rodzica”. Pilnował terminów przesłuchań, mobilizował rodzinę i robił wszystko, by zdobywać kolejne doświadczenia przed kamerą. Na początku pojawiał się głównie w telewizji. Jednym z ważniejszych etapów był udział w serialu "Dzieciaki, kłopoty i my", który pomógł mu zdobyć pierwsze doświadczenie na planie i otworzył drzwi do dalszej kariery. Zobacz też: To ona była gwiazdą ceremonii. Ukochana Leonardo DiCaprio zachwyciła świat Przełomowa rola u boku Roberta De Niro Prawdziwy przełom nastąpił wraz z filmem "Chłopięcy świat" z 1993 roku. W produkcji DiCaprio zagrał młodego Toby’ego – chłopca dorastającego w trudnej rodzinnej sytuacji. Na ekranie partnerował mu Robert De Niro, który wcielił się w rolę surowego i agresywnego ojczyma. Film pokazał ogromny potencjał młodego aktora. Krytycy zwracali uwagę na jego naturalność i emocjonalną intensywność. To właśnie po tej roli Hollywood zaczęło postrzegać DiCaprio jako jednego z najbardziej obiecujących młodych aktorów swojego pokolenia. Nagła sława po „Titanicu” Jednym z najbardziej przełomowych momentów w jego karierze był oczywiście film Titanic. Produkcja stała się globalnym fenomenem, a DiCaprio w bardzo krótkim czasie zyskał status międzynarodowej gwiazdy. Ogromne zainteresowanie mediów, nieustanna obecność w przestrzeni publicznej i uwaga fanów na całym świecie okazały się jednak trudnym doświadczeniem. Aktor po latach przyznał, że tak nagła popularność była dla niego momentami przytłaczająca. To właśnie wtedy zaczął świadomie zastanawiać się, jak prowadzić swoją karierę, aby nie stracić kontroli nad własnym życiem. „To coś, z czym próbuję sobie radzić przez całe dorosłe życie i wciąż nie mogę powiedzieć, że jestem w tym ekspertem” – wyznał. Świadome wybory i długa kariera w Hollywood Z biegiem lat Leonardo DiCaprio wypracował własną strategię funkcjonowania w świecie sławy. Aktor stara się pojawiać publicznie przede wszystkim wtedy, gdy ma coś konkretnego do powiedzenia lub gdy promuje projekt, w który jest naprawdę zaangażowany. „Moja filozofia jest prosta: wychodzę do ludzi tylko wtedy, gdy mam coś do powiedzenia albo coś do pokazania. W innym przypadku staram się po prostu znikać z ich pola widzenia” – tłumaczył. Dziś może pochwalić się ponad 30-letnią karierą filmową. W tym czasie zdobył siedem nominacji do Oscara i jedną statuetkę, a w 2025 roku otrzymał kolejną – ósmą nominację do Oscara za rolę w filmie Jedna bitwa po drugiej. Jego historia pokazuje, że sukces w Hollywood rzadko jest dziełem przypadku. Za spektakularną karierą stoi konsekwencja, determinacja i ogromna pasja do kina. Zobacz też: Hollywood było w szoku, kiedy nie zgodziła się na rolę w "Titanicu". Wszystko przez DiCaprio Źródło: time.com
Edyta Górniak o dramatycznym dzieciństwie. W nowym show wraca do bolesnych wspomnień sprzed lat
Artystka opowiedziała o trudnych doświadczeniach z najmłodszych lat, samotności oraz wydarzeniach, które – jak sama przyznaje – na zawsze odcisnęły ślad w jej wrażliwości. Szczególne emocje wzbudziły słowa o tym, że jako dziecko była "zamykana na klucz".
Dokument pokazujący życie Edyty Górniak odsłania znacznie więcej niż kulisy jej kariery. Twórcy produkcji postawili na intymną opowieść o drodze, jaką przeszła artystka – od trudnego dzieciństwa do statusu jednej z najbardziej rozpoznawalnych polskich wokalistek. W szczerych rozmowach Górniak wraca do wspomnień, które przez lata pozostawały poza zasięgiem mediów. Dzięki temu widzowie mogą zobaczyć nie tylko sceniczny blask gwiazdy, ale także historię dziewczynki, która musiała bardzo wcześnie zmierzyć się z trudną rzeczywistością. Dzieciństwo Edyty Górniak. Tak była traktowana jako dziecko W nowym dokumencie Edyta Górniak zdecydowała się opowiedzieć o doświadczeniach z dzieciństwa, które przez długi czas pozostawały jej prywatną historią. Wspomnienia wokalistki pokazują, jak bardzo trudne przeżycia mogą kształtować wrażliwość młodego człowieka. "Kiedy moi rodzice się rozstali, mama związała się z nowym partnerem, z którym jest do dziś, więc chyba to był dobry wybór. Pasują do siebie. Są wiele lat razem. Wspierają się wzajemnie, widziałam to wiele razy" – mówiła, wspominając o relacjach z najbliższymi. Jednym z najbardziej poruszających momentów dokumentu jest fragment, w którym Edyta Górniak opowiada o doświadczeniu izolacji w dzieciństwie. "Wymyślili sobie wtedy metodę wychowawczą, że najprościej będzie, żebym nie popełniała »błędów«, kiedy będą mnie zamykać na klucz. I tak robili. Przez dziewięć lat byłam zamykana na klucz" – wspominała przed kamerami. ZOBACZ TEŻ: Edyta Górniak o stracie ciąży. W serialu o sobie wróciła do bolesnego wspomnienia: "Allan miałby siostrę" Edyta Górniak dziś o dzieciństwie: „Nauczyłam się być sama ze sobą” Po latach Edyta Górniak patrzy na swoje dzieciństwo z zupełnie innej perspektywy. Choć wspomnienia z tamtego czasu są trudne, artystka przyznaje, że doświadczenia izolacji w pewien sposób ukształtowały jej wrażliwość i sposób postrzegania świata. W dokumencie podkreśla, że jako dziecko odbierała tę sytuację zupełnie inaczej niż dziś – dopiero z czasem zrozumiała, jak bardzo wpłynęła ona na rozwój jej wyobraźni i wewnętrznej siły. "Teraz oczywiście patrzę na to inaczej. Jako dziecko to znaczyło dla mnie coś zupełnie innego, a dziś myślę, że wtedy rozwinęła się moja wyobraźnia. Nauczyłam się wtedy być sama ze sobą i nie potrzebować nikogo. Nauczyłam się słyszeć przestrzeń i wystarczać sobie samej. Potrafiłam wyłapywać i dostrzegać najmniejsze detale" – wyznała artystka. TYLKO NA VIVA.PL: Dorota Szelągowska zdradza, gdzie zarabia najwięcej i grzmi na część influencerów: „piep**nijcie się w łeb”
Kayah o najtrudniejszym czasie w życiu. „Nie ma dnia, żebym nie płakała”
Kayah ma za sobą niezwykle trudny czas. W 2025 r. artystka straciła swojego psa, a następnie oboje rodziców. W podcaście „P.S. I LOVE YOU” Anny-Marii Siekluckiej opowiedziała o bólu, pustce i codziennych wspomnieniach. Wokalistka przyznała, że mimo upływu miesięcy wciąż nie ma dnia, by nie płakała po mamie.
Kayah przeżywa jeden z najtrudniejszych okresów w swoim życiu. W 2025 r. artystka musiała zmierzyć się z serią bolesnych strat — najpierw odszedł jej ukochany pies, a w kolejnych miesiącach zmarli oboje jej rodzice. W szczerej rozmowie w podcaście „P.S. I LOVE YOU” Anny-Marii Siekluckiej wokalistka opowiedziała o bólu, żałobie i samotności. Przyznała, że mimo upływu czasu wciąż nie potrafi pogodzić się z tym, co się wydarzyło. Trudny rok 2025 w życiu Kayah Kayah o stracie rodziców mówi dziś otwarcie i z ogromnymi emocjami. Artystka przyznaje, że ostatni czas był dla niej wyjątkowo bolesny. 2025 r. przyniósł serię dramatycznych wydarzeń, które głęboko ją dotknęły. Już w lutym wokalistka musiała pożegnać swojego ukochanego psa. Niedługo później w mediach pojawiła się informacja o śmierci jej ojca. Był to dla niej bardzo trudny moment. Kiedy wydawało się, że najgorsze chwile są już za nią, w sierpniu zmarła jej mama Krystyna. O śmierci najbliższej osoby Kayah poinformowała swoich fanów w poruszającym wpisie opublikowanym na Facebooku. Artystka napisała wtedy krótko i bardzo osobiście: „Zastanawiałam się, czy powinnam, ale potem myślałam, że jednak tylu ludzi ją znało i należy im się ta informacja. Moja mama Krysia zmarła wczoraj o 23.20. Nic więcej nie napiszę”. Śmierć mamy Krystyny wstrząsnęła artystką Spośród wszystkich wydarzeń najbardziej wstrząsnęła nią śmierć mamy Krystyny. Kayah wielokrotnie podkreślała, jak silna więź łączyła ją z matką. Po odejściu mamy wokalistka kilkukrotnie zabierała głos ze sceny, nie kryjąc emocji. Teraz zdecydowała się opowiedzieć o swoim doświadczeniu żałoby w bardziej osobisty sposób. W rozmowie przyznała, że mimo upływu czasu ból po stracie wciąż jest bardzo silny. Od śmierci mamy minęło już ponad pół roku, jednak emocje wciąż są bardzo świeże. Czytaj też: Ojciec Kayah zostawił rodzinę dla innej kobiety. Później wysłał 12-letniej córce tajemniczy list Kayah w podcaście „P.S. I LOVE YOU” o bólu i żałobie Artystka była gościem podcastu „P.S. I LOVE YOU”, prowadzonego przez Annę-Marię Sieklucką. W szczerej rozmowie opowiedziała o samotności, pustce i codziennym mierzeniu się z emocjami po stracie bliskich. Kayah przyznała, że chciałaby wrócić do poczucia szczęścia i spokoju, jednak wciąż jest to dla niej bardzo trudne. Wspomnienia związane z mamą i psem wracają niemal każdego dnia. Wokalistka nie ukrywała, że żałoba to proces, który wymaga czasu. Jej słowa były bardzo szczere i pełne emocji. „Nie ma dnia, żebym nie płakała” – poruszające wyznanie Kayah Najbardziej poruszającym momentem rozmowy było wyznanie, w którym Kayah opisała swoje codzienne emocje. Artystka powiedziała: „Oczywiście chciałabym być bardzo szczęśliwa i w ogóle, żeby mnie nic nie bolało, ale uwierz mi, że nie ma dnia, żebym nie płakała, wspominając. Czuję się bardzo zraniona”. Te słowa pokazują, jak głęboko przeżywa stratę najbliższych. Kayah podkreśliła również, że proces żałoby jest naturalny i wymaga czasu. Pusty dom po stracie najbliższych W rozmowie wokalistka zwróciła uwagę także na codzienność po odejściu bliskich. Przyznała, że szczególnie trudne są momenty powrotu do domu. Kayah wspominała, że mieszkała zarówno ze swoją mamą, jak i z ukochanym psem. Ich brak sprawia, że przestrzeń, która kiedyś była pełna życia, dziś wydaje się zupełnie inna. Jak mówiła: „Ja z moją mamą mieszkałam, z moim psem mieszkałam, więc kiedy teraz wchodzę do domu, ten dom jest taki strasznie pusty i to wyciska ze mnie łzy”. Artystka dodała również, że od śmierci mamy minęło niewiele czasu i dlatego emocje są wciąż bardzo intensywne. Czytaj też: Kayah wspomniała trudne dzieciństwo: „Ojciec mnie nie kochał. I tę traumę noszę w sobie od lat”
Omenaa Mensah i jej królewskie pochodzenie. W Afryce to nazwisko znaczy bardzo dużo
Omenaa Mensah i jej królewskie pochodzenie od lat budzą ciekawość. Znana prezenterka, filantropka i założycielka fundacji coraz częściej mówi o swoich afrykańskich korzeniach. W najnowszym wywiadzie opowiedziała o rodzie Aszantów – królewskiej linii z Ghany, z której się wywodzi – i o tym, jak ta historia wpłynęła na jej poczucie tożsamości.
Choć dziś Omenaa Mensah jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet polskiego show-biznesu, jej opowieść zaczyna się znacznie dalej – w Ghanie, w kulturze, w której nazwisko i pochodzenie niosą ze sobą konkretne znaczenie. W Afryce nazwisko bywa czymś więcej niż identyfikatorem. To znak przynależności, historii, a czasem – pozycji społecznej. Korzenie Omeny Mensah. Plemię Aszantów i królewska linia Omenaa Mensah wielokrotnie podkreślała, że jej ojciec pochodzi z Ghany, z plemienia Aszantów (Ashanti), jednej z najważniejszych i najbardziej wpływowych grup etnicznych Afryki Zachodniej. Aszantowie stworzyli potężne imperium, którego władcy – Asantehene – do dziś pełnią istotną rolę symboliczną i kulturową. W niedawnym wywiadzie w Esce Rock przyznała wprost: "Jestem pół Europejką, pół Afrykanką, tak siebie staram się określać… serce i taki vibe pochodzi na pewno z Afryki, z plemienia Aszantów. Jest to ród królewski, z czego jesteśmy bardzo dumne”. W kulturze Aszantów przynależność do rodu ma znaczenie nie tylko historyczne, ale i społeczne. Dziedziczenie odbywa się w linii matrylinearnej, a struktura wspólnoty opiera się na silnych więziach rodzinnych i hierarchii. Nazwisko Mensah w Ghanie jest rozpoznawalne i znaczące. W kontekście Aszantów bywa kojarzone z prestiżem i przynależnością do wpływowych rodzin. Sama zainteresowana podkreślała jednak, że arystokratyczne pochodzenie nie oznacza automatycznie majątku. To raczej zobowiązanie – do godnego reprezentowania historii swojego rodu. Dorastanie między Polską a Ghaną Historia Omeny Mensah to opowieść o dorastaniu między dwoma światami. Urodziła się 26 lipca 1979 roku w Jeleniej Górze. Jej mama jest Polką, ojciec, który zmarł w 2025 roku, pochodził z Ghany. Wychowywała się w Polsce, w rzeczywistości, która przez lata nie była jeszcze gotowa na różnorodność. W wywiadach przyznawała, że jako dziecko doświadczała odmienności – czasem bolesnej, czasem niezrozumiałej. Z biegiem lat nauczyła się jednak traktować swoje pochodzenie jako atut. To właśnie ono stało się fundamentem jej wrażliwości społecznej i empatii. W rozmowie dla "VIVY!" mówiła o sobie jako o arystokratce z pochodzenia, zaznaczając jednocześnie, że tytuł nie przekłada się na materialne przywileje. To raczej symboliczny znak przynależności do historii większej niż jednostka. Podwójna tożsamość stała się dla niej przestrzenią dialogu. Omenaa Mensah często podkreśla, że czuje się zarówno Polką, jak i Afrykanką. Nie wybiera jednej strony. Buduje most między nimi. ZOBACZ TEŻ: Za opanowaną twarzą Lichoty kryje się strata. Miał tylko 14 lat, gdy świat mu się zawalił Ghana i spotkanie z historią Momentem przełomowym w jej życiu były podróże do Ghany i spotkania z rodziną ojca. To tam mogła zobaczyć, jak w praktyce funkcjonuje tradycja, o której słyszała od dziecka. Ghana nie była dla niej egzotycznym kierunkiem wakacyjnym, lecz miejscem osobistego odkrycia. Wizyta w ojczyźnie przodków pozwoliła jej zrozumieć wagę nazwiska i znaczenie rodu. Spotkania z przedstawicielami społeczności Aszantów, uczestnictwo w lokalnych ceremoniach i kontakt z kulturą, w której królewskość jest elementem żywej tradycji, miały dla niej wymiar niemal inicjacyjny. "I od dnia, w którym poznałam swoich kuzynów, kuzynki, króla Asantów i zobaczyłam, jak wspaniała i barwna jest kultura Asantów i jak ważna w całej Afryce" – mówiła podczas wywiadu dla Eska Rock. "Te 54 kraje, gdziekolwiek nie byłam i mówię, że jestem z Royal Ashanti, to każdy wie, co to jest za plemię. To tak jakby każdy na świecie wiedział, że są Ślązacy albo mieszkańcy Kaszub, więc to jest coś bardzo wyjątkowego" – podkreśliła. Przypominamy wywiad z Omeną Mensah, który ukazał się w "VIVIE!" 4/2022. Rozmowę przeprowadziła Katarzyna Piątkowska. – Ze swojej urody zrobiłaś atut. Zrobiłam atut ze swojej inności. Bo w tej szerokości geograficznej, czyli w Polsce, jestem inna. Oczywiście miałam szczęście, że na mojej drodze pojawiły się osoby, które zauważyły mnie i dały szansę. Spojrzałam na siebie, tak jak one spojrzały na mnie. One uwierzyły, że moja egzotyczna uroda pomoże mi w karierze, w rozwoju. Mówię o tym, bo chcę, żeby ludzie wiedzieli, że coś, co dzisiaj jest twoim przekleństwem, jutro może być wybawieniem. – Twój wygląd był przekleństwem? Aż tak bym tego nie nazwała. Jednak gdy byłam dzieckiem, nie mogłam zrozumieć, dlaczego komuś przeszkadza, że mam inny kolor skóry i kręcone włosy. W mojej szkole w Jeleniej Górze byli bliźniacy, blondyni. Byli dla mnie najbardziej okrutni. Gdy poskarżyłam się tacie, kazał mi wziąć sprawy w swoje ręce. Od tamtej pory nie czekam, aż ktoś mi pomoże, bo uważam, że jeśli ma dwie zdrowe ręce do pracy, głowę, rozsądek i mądrość, sam da sobie radę. I to ja mam predyspozycje do tego, by pomagać. – Gdy założyłaś fundację i zaczęłaś zbierać fundusze na budowę szkoły w Ghanie, spadła na Ciebie fala hejtu. Tak, to nie było łatwe zadanie zbierać w Polsce na szkołę w Afryce. Nawet nie wiesz, ile na adres fundacji przyszło nieprzychylnych wiadomości. Pytanie, dlaczego pomagam dzieciom w Ghanie, a nie w Polsce, było najłagodniejszą rzeczą, jaką w nich przeczytałam. Raczej pisano: „Ty czarna suko, wracaj tam, skąd przyjechałaś”. To może podciąć skrzydła, ale rodzice nauczyli mnie, że zawsze trzeba reagować. Nie można pozwalać na to, żeby cię obrażano. Jestem pierwszą osobą w Polsce, która wygrała proces sądowy z dużym portalem internetowym o rasistowskie komentarze. Dziś zatrudniam kancelarię, która pilnuje tego tematu, a nasza reakcja jest natychmiastowa. Mam nadzieję, że kiedyś, nie tylko w Polsce, problem rasizmu zniknie. Rasistowskie komentarze i hejterzy nie powstrzymają mnie przed działaniem na rzecz innych. Pomaganie mam wpisane w moje DNA, więc gdy to robię, na każdej płaszczyźnie mojego życia wszystko układa się dobrze. – Dzięki pomaganiu spotkałaś męża. I to jest dla mnie największa nagroda. Historia naszej miłości jest przepiękna. Przypadkowo trafiłam do niego, bo potrzebowałam firmy, która dostarczy zaproszenia na event inaugurujący działalność fundacji. Zadzwoniłam do Rafała, którego wtedy nie znałam. Spotkaliśmy się. Po raz pierwszy, a odbywałam takich spotkań wiele, poczułam, że rozmawiam z człowiekiem, który faktycznie wierzy w takie same wartości jak ja. A poza tym po 40 sekundach wiedziałam, że spotkałam mężczyznę mojego życia. Nigdy wcześniej coś takiego się nie zdarzyło. Poza tym byłam chwilę po rozwodzie. Byłam szczęśliwą kobietą realizującą się na polu zawodowym, spełnioną i zadowoloną. Nie szukałam miłości. A Rafał niespodziewanie wskoczył do mojego pociągu (śmiech). I nie musiałam mu wszystkiego tłumaczyć. On po prostu rozumiał, co do niego mówię, że chcę przekonać Polaków, że warto pomagać za granicą, zwrócić uwagę na człowieka, któremu jest znacznie gorzej. – Dlaczego postanowiłaś zbudować szkołę w Ghanie? Tam urodził się mój tata. Po raz pierwszy pojechałam tam siedem lat temu, na zaproszenie króla Otumfuo Nana Osei Tutu II. Świętował wtedy 15-lecie swojego panowania. Pochodzę z rodu Aszantów, ghańskiej arystokracji. Na początku Ghańczycy potraktowali mnie jak każdego białego, czyli kogoś, kto przywozi pieniądze i podarunki. Ale gdy się przedstawiałam: Amma Omenaa Mensah, wiedzieli, że jestem ich. Wtedy zobaczyłam, jak ciężko jest tam dzieciom, zwłaszcza dzieciom ulicy, które często sprzedawane są jako niewolnicy przez swoich rodziców. Wiedziałam, że muszę im pomóc, choć nie będzie to łatwe. Ale nie boję się podejmować trudnych wyzwań. – To dlatego zgodziłaś się też na udział w inicjatywie Barbie? Tak, bo wiem, co to znaczy być wytykaną z powodu koloru skóry. Próbuję też postawić się na miejscu mamy, której dziecko jest „inne”, a przy tym wyjątkowe. Ofiarowując mu różnorodną Barbie, może powiedzieć: „Zobacz. Robią nawet takie lalki jak ty. To jest normalne, naturalne, a ty jesteś wyjątkowy”. – Budowa szkoły zakończyła się sukcesem. Tak! Na szczęście, bo uważam, że edukacja jest tym, co z dziećmi zostanie na zawsze. Tego nikt im nigdy nie odbierze. Jak wykształcę jednego lekarza, on pomoże wielu osobom, założy rodzinę, będzie wiedział, jak wychowywać swoje dzieci, by były szczęśliwe i mądre. Jak im dam edukację, będą potrafiły tak jak ja wziąć sprawy w swoje ręce. To nie było łatwe przedsięwzięcie. Po pierwsze, przez rok szukałam na to miejsca. W końcu znalazłam na terenie ośrodka Child Protection Center prowadzonego przez salezjanów. Po drugie, to była poważna inwestycja. Zależało mi na tym, żeby to był solidny budynek, bo jak już się za coś zabieram, musi to być zrobione porządnie. – Nadal angażujesz się w życie szkoły. Zaczynamy realizację programu edukacyjnego dedykowanego na potrzeby naszych podopiecznych, a przygotowanego przez doświadczoną panią dydaktyk, która jest obecnie w naszej szkole w Ghanie i będzie tam przez najbliższy rok. Planujemy też zbudować plac zabaw przy szkole, wyposażyć salę komputerową oraz bibliotekę. To samo zresztą robimy w polskich domach dziecka. I będziemy dzielić fundusze pół na pół między szkołę w Ghanie a domy dziecka w Polsce. Tak jak ja jestem w połowie biała, w połowie czekoladowa, w połowie z Afryki, w połowie z Polski. Dzieci z polskich domów dziecka narysowały, kim chciałyby być w przyszłości. Były baletnice, pielęgniarki, weterynarze, piłkarze. Dzieci w Ghanie też zostały o to poproszone. I to były te same zawody. Ich marzenia niczym się nie różniły. To skłoniło mnie do wymyślenia kolejnej dużej akcji charytatywnej, tym razem we współpracy z markami obuwniczymi, o której głośno będzie już w kwietniu. – Co daje Ci pomaganie? Energię. I satysfakcję. Zresztą nie tylko mi. Mojemu mężowi też. Gdy polecieliśmy na otwarcie szkoły, okazało się, że dzień przed jest jeszcze sporo pracy fizycznej do zrobienia. Rafał zaczął pomagać wykańczać różne rzeczy. Tak podchodzi do wszystkiego, co robi – jak trzeba, nosi meble i wierci dziury w ścianach. – Nigdy się nie poddajesz? Jestem niepoprawną optymistką i wierzę, że zawsze się znajdzie sposób, by zrealizować to, co się wymyśliło. – Tak jak sztukę „Wymieszani, posortowani, czyli czarno to widzę”? Ona ma walor edukacyjny, ale ma też bawić i śmieszyć. Zrobiłam sztukę o równości i tolerancji, gdzie główną bohaterką jest dziewczyna jeżdżąca na wózku inwalidzkim, w której zakochuje się kurier Timur pochodzący z Turcji. Jest też nacjonalista, mulatka i transseksualista. Tworzą grupę wyjątkowych osób, z początku totalnie niepasujących do siebie, ale po jakimś czasie okazuje się, że jest coś, co ich wszystkich łączy i co burzy mur wzajemnych niechęci. Namówiłam znakomitego autora Marcina Szczygielskiego, żeby napisał tekst, oraz Olafa Lubaszenkę i Ewę Kasprzyk, żeby ją wyreżyserowali. Mamy doskonałą obsadę, bo w spektaklu grają między innymi: Patricia Kazadi, Anna Korcz czy Stefano Terrazzino. Sztuka jest świetna, a temat różnorodności, który poruszamy, bardzo ważny. Jednak przez półtora roku nie znalazłam w środowisku teatralnym nikogo, kto chciałby ją wystawić. Nie chcieli mnie. Dla nich byłam panią z telewizji, która ma jakąś fundację i im zawraca głowę. Podeszłam do tematu inaczej. Znalazłam producenta wykonawczego, który zna to hermetyczne środowisko i który pomógł wyprodukować sztukę. Premiera była sukcesem. Moja macierzysta stacja telewizyjna kupiła prawa do ekranizacji. Teraz, po przerwie spowodowanej pandemią, spektakl wraca na deski teatrów. W marcu zagramy w Londynie i w Warszawie. Dzięki tej sztuce ludzie bardziej dostrzegają potrzebę akceptacji i tolerancji. I tego, że każdy człowiek jest inny, a przy tym wyjątkowy. – Jesteś z siebie dumna? Mama i tata w końcu są ze mnie dumni. – Dlaczego mówisz „w końcu”? Mama dumna jest zawsze. Żeby dogodzić tacie, musiałam zbudować szkołę w Afryce (śmiech). W końcu zasłużyłam na pochwałę od niego. Jestem wykształconą kobietą, ale zawsze byłam oceniana przez pryzmat wyglądu. Najpierw każdy widział dosyć atrakcyjną kolorową dziewczynę, a dopiero później zastanawiał się, czy ona ma w ogóle coś do powiedzenia. Myślę, że koło sześćdziesiątki będzie idealnie (śmiech). Wtedy też, jak już będę siwa, zajmę się napisaniem doktoratu. Teraz brakuje mi na to czasu. – A jak mówisz, że coś zrobisz… To na pewno to zrobię. Na razie mam dużo innych rzeczy w planach. Nigdy nie boję się robić czegoś po raz pierwszy, wyznaczać nowych standardów i mówić głośno tego, co myślę. Mam to po mamie. Jeśli ona 50 lat temu nie bała się związać z ciemnoskórym mężczyzną, założyć z nim rodzinę i być dumną matką dwojga Mulatów, to czego ja w XXI wieku mam się bać? Inicjatywa Mattel, w której zdecydowałam się wziąć udział, ma na celu pokazanie, że różnorodność jest dobra, że każdy z nas jest inny i zasługuje na szacunek. Mój syn uwielbia serię książeczek „Mali Wielcy”. Uwielbia tę poświęconą Stephenowi Hawkingowi. Gdy zobaczył ilustrację, na której Hawking siedzi na wózku, powiedział, że też chce mieć takie auto. Dzieci nie rodzą się z uprzedzeniami. Uczą się ich od dorosłych. Dlatego lalki Barbie na wózku inwalidzkim, z protezą nogi, pozbawione włosów czy z bielactwem uczą je empatii i zrozumienia, że każdy z nas jest wyjątkowy i ważny. SPRAWDŹ TEŻ: Sensacja na BAFTA 2026. Pokonał Chalameta i DiCaprio i zgarnął dwie statuetki. Kim jest Robert Aramayo?
Peter Fonda dziś świętowałby urodziny. Dopiero wspólny film zakończył jego wieloletni konflikt z ojcem
Peter Fonda przyszedł na świat 23 lutego 1940 roku w Nowym Jorku jako syn jednego z najwybitniejszych aktorów Złotej Ery Hollywood – Henry’ego Fondy. Choć nazwisko otwierało drzwi do kariery, nie gwarantowało bliskości w domu. Relacja ojca i syna przez lata była pełna dystansu, niedopowiedzeń i bólu. Dopiero wspólna praca na planie filmu przyniosła przełom. Dziś, w dniu jego urodzin, wracamy do tej poruszającej historii.
Peter Fonda wychowywał się w cieniu legendy. Henry Fonda był aktorem o niepodważalnym autorytecie, laureatem Oscara za rolę w filmie „Nad złotym stawem” (1981), a wcześniej gwiazdą takich produkcji jak "Grona gniewu" czy "Dwunastu gniewnych ludzi". Jednak za ekranową charyzmą krył się mężczyzna, który – jak wspominał jego syn – miał trudność w okazywaniu uczuć. Aktorskie dziedzictwo Fondów Rodzina Fondów to jedna z najbardziej rozpoznawalnych dynastii aktorskich w historii kina. Henry Fonda (ur. 16 maja 1905 r., zm. 12 sierpnia 1982 r.) był symbolem moralnego kręgosłupa amerykańskiego filmu. Jego dzieci – Jane Fonda (ur. 21 grudnia 1937 r.) i Peter Fonda – dorastały w świecie reflektorów, ale również w cieniu rodzinnej tragedii. Matka Petera, Frances Sophia Seymour, odebrała sobie życie w 1950 roku, gdy chłopiec miał zaledwie 10 lat. Rodzinny dramat głęboko naznaczył relacje między ojcem a dziećmi. Henry Fonda nie rozmawiał z nimi otwarcie o śmierci matki – Peter przez lata nie znał prawdy o okolicznościach jej odejścia. To doświadczenie stało się jednym z fundamentów późniejszego emocjonalnego dystansu. Mimo napięć Peter Fonda podjął aktorską drogę. Studiował w Omaha Community Playhouse, a jego debiut filmowy przypadł na lata 60. Prawdziwą sławę przyniosła mu rola w "Easy Rider" (1969), filmie, który stał się manifestem kontrkultury i przyniósł mu nominację do Oscara za scenariusz. ZOBACZ TEŻ: Kochali się od młodości, ślub wzięli po 47 latach. Alan Rickman i jego wielka miłość trwali przy sobie do ostatnich chwil Trudne relacje wewnątrz rodziny Fondów Peter Fonda wielokrotnie mówił w wywiadach, że jego ojciec był człowiekiem zdystansowanym i chłodnym emocjonalnie. Wychowywał dzieci w sposób surowy, skupiony na dyscyplinie i pracy. Po śmierci żony Henry Fonda szybko wrócił do życia zawodowego, a obowiązki rodzicielskie w dużej mierze przejęli opiekunowie. Brak rozmów o tragedii rodzinnej i nieobecność emocjonalna ojca sprawiły, że Peter przez lata czuł się odrzucony. Aktor wspominał, że nigdy nie usłyszał od ojca słów miłości w dzieciństwie. Ten brak stał się źródłem wewnętrznego buntu, który znajdował ujście zarówno w wyborach artystycznych, jak i w stylu życia. Relacje w rodzinie Fondów były skomplikowane także na innych poziomach. Jane Fonda również opowiadała o chłodzie ojca i trudnej walce o jego uwagę. Rodzeństwo łączyło doświadczenie dorastania w cieniu wielkiej kariery Henry’ego, ale każde z nich przepracowywało tę relację na swój sposób. "Tuż przed śmiercią ojca powiedziałam mu, że go kocham i wybaczam mu wszystko. Mam nadzieję, że i on wybaczył mi, że nie byłam lepszą córką. Nic nie mówił, ale płakał", mówiła później Jane Fonda w programie "Who's Talking to Chris Wallace". Henry Fonda i Peter Fonda pojednali się na planie filmowym Przełom w relacji Petera i Henry’ego przyszedł pod koniec życia seniora rodu. W 1979 roku obaj spotkali się na planie westernu "Wanda Nevada", w którym zagrali razem. Dla Petera była to pierwsza zawodowa współpraca z ojcem – symboliczna próba odbudowania więzi. Wspólna praca stworzyła przestrzeń do rozmowy i wzajemnego zrozumienia. Peter Fonda przyznał po latach, że dopiero wtedy usłyszał od ojca słowa, na które czekał całe życie. Henry Fonda miał powiedzieć do syna: "Chcę, żebyś wiedział, że kocham cię, synu". Te proste słowa stały się dla Petera momentem przełomowym. Choć nie wymazały lat dystansu, pozwoliły na zamknięcie bolesnego rozdziału. Henry Fonda zmarł trzy lata później, w 1982 roku. Dla Petera był to czas refleksji i próby uporządkowania własnych doświadczeń. Peter Fonda, który sam był ojcem – m.in. aktorki Bridget Fondy (ur. 27 stycznia 1964 r.) – wielokrotnie podkreślał, że doświadczenia z dzieciństwa wpłynęły na sposób, w jaki budował relacje z własnymi dziećmi. Chciał być bardziej obecny i otwarty emocjonalnie. "Dla mojego ojca aktorstwo było ucieczką od życia, formą terapii. Bridget taka nie jest", mówił w rozmowie z "New York Times". Aktor zmarł 16 sierpnia 2019 roku w Los Angeles w wieku 79 lat. Wspominany jest jako artysta niezależny, twórca "Easy Rider", ale także jako człowiek, który przez całe życie próbował zrozumieć swojego ojca. Historia Petera Fondy i Henry’ego Fondy pokazuje, że nawet najbardziej skomplikowane relacje mogą znaleźć ukojenie – czasem dopiero pod koniec wspólnej drogi. SPRAWDŹ TEŻ: Był legendą PRL, jego ostatnie chwile naznaczone były cierpieniem. Tylko jedna osoba została przy nim do końca Źródło: Plejada.pl, film.wp.pl
Michał Rusinek nie zaprosił chorej mamy na najważniejszy dzień swojego życia. Do dziś to sobie wyrzuca
Sukcesów nie celebrował, fanfar nie potrzebował, a słowa „jestem z ciebie dumny” w jego domu padały rzadko. Michał Rusinek przez lata konsekwentnie unikał patosu i wielkich gestów. Jedna decyzja z przeszłości sprawiła jednak, że do dziś wraca do niej z bólem.
„Nie potrzebuję fanfar” – mówi Michał Rusinek w rozmowie z Beata Biały w książce „Męskie gadanie 2” (wyd. Rebis). I rzeczywiście – w jego opowieści nie ma miejsca na triumfalne gesty, podniosłe toasty i ostentacyjne świętowanie sukcesów. Jest za to cisza. Spojrzenia. I jedno wspomnienie, które do dziś uwiera. Michał Rusinek o domu rodzinnym W jego rodzinnym domu słowa „jestem z ciebie dumny” nie były codziennością. Padły może raz, może dwa. Nie przywiązywano wagi do publicznego chwalenia, nie budowano wokół osiągnięć atmosfery wyjątkowości. Radość – owszem – była obecna, ale wyrażana dyskretnie. Czasem spojrzeniem, czasem półuśmiechem. W tych spojrzeniach, jak wspomina Rusinek, bywał jednak także niepokój. Bo sukces nie zawsze oznacza wyłącznie powód do dumy. Może oddalać, zmieniać proporcje, budzić obawy. Może być – paradoksalnie – czymś niebezpiecznym. Ta powściągliwość szybko stała się jego własną. Nauczył się nie robić „wielkiego halo” z kolejnych etapów kariery. Traktować je jako naturalną konsekwencję pracy, a nie momenty wymagające celebracji. Zobacz też: Michał Rusinek opowiedział o relacjach Wisławy Szymborskiej z siostrą. Tego nie wiedział nikt Egzamin bez świętowania Po egzaminie magisterskim spotkał na ulicy swojego ojca. Towarzyszył mu profesor – prywatnie przyjaciel rodziny, zawodowo wymagający egzaminator, który – jak sam Rusinek podkreśla – wcale nie potraktował go ulgowo. „Przeczołgał” go na egzaminie, ale w sposób sprawiedliwy i uczciwy. Profesor zaproponował, by uczcić obronę wspólną kawą. Niby drobiazg, symboliczny gest. Ojciec jednak się wycofał, speszył, nie chciał w tym uczestniczyć. Sam Rusinek także nie czuł potrzeby celebrowania. Wolał, by wszystko pozostało zwyczajne, nieprzerysowane. To był schemat, który powtarzał się później. Doktorat na raty Po obronie doktoratu obowiązuje akademicki zwyczaj – uroczysty obiad dla promotora, recenzentów i rodziny. Rusinek zaprosił tylko promotora i recenzentów. Powód był prozaiczny: brak pieniędzy. Przyjęcie i tak było dla niego sporym obciążeniem finansowym. Pomógł przyjaciel, który prowadził restaurację i zgodził się, by rachunek spłacać w ratach przez kilka miesięcy. W tej historii nie ma wstydu ani dramatyzmu. Jest raczej konsekwencja życiowej postawy: skupienie na istocie wydarzenia, nie na jego oprawie. Tytuł naukowy był efektem pracy, nie powodem do widowiska. Ale ta sama konsekwencja doprowadziła do decyzji, której skutki okazały się znacznie poważniejsze. Czytaj również: Michał Rusinek: „To przez Szymborską przestały mnie śmieszyć dowcipy” Habilitacja i puste miejsce Uroczystość po habilitacji potraktował jako rytuał. Akademicką konieczność. Coś, co trzeba przejść, odhaczyć, zamknąć. Wszyscy byli w togach, ale – jak wspomina – wcale nie było patetycznie. Profesorka wygłosiła zabawną, ironiczną laudację. Atmosfera była lekka, momentami wręcz żartobliwa. Nie zaprosił mamy. Była już wtedy chora. Dziś przyznaje, że nie pomyślał o tym, jak wiele mogłoby dla niej znaczyć uczestnictwo w tej chwili. Dla niego był to formalny etap kariery. Dla niej – być może – wyjątkowy moment, w którym mogłaby poczuć dumę. Tę wypowiedzianą głośno albo tylko obecną w spojrzeniu. „Ja chciałem po prostu mieć to z głowy” – mówi. I właśnie to zdanie brzmi najmocniej. Bo pokazuje, jak łatwo zlekceważyć czyjąś potrzebę przeżywania czyjegoś sukcesu. Do dziś ma z tego powodu wyrzuty sumienia. Nie dlatego, że habilitacja była niewystarczająco uroczysta. Ale dlatego, że odebrał mamie możliwość uczestniczenia w czymś, co mogło być dla niej ważne. Nie potrzeba mu braw Rusinek podkreśla, że nigdy nie miał potrzeby „stanąć na krześle i zakrzyknąć: patrzcie na mnie!”. Nie jest typem atencjusza. Gdy podczas koncertów wykonywane są utwory do jego tekstów i ktoś zaprasza go na scenę – czuje się nieswojo. Na przyjęciach woli słuchać niż przemawiać. A jednak chce być słyszany. Jeśli „zaistnieć” oznacza powiedzieć coś ważnego i dotrzeć do odbiorcy – wtedy odpowiedź brzmi: tak. Nie chodzi o fanfary ani rekordowe nakłady. O wartości książki nie decyduje liczba sprzedanych egzemplarzy, lecz to, czy poruszy choć jedną osobę. Czy skłoni do refleksji, rozmowy, sprzeciwu. To przynosi mu radość i satysfakcję. Nie duma. Radość. Może właśnie dlatego historia o nieobecnej mamie jest tak przejmująca. Bo pokazuje, że człowiek, który sam nie potrzebuje fanfar, może po latach żałować, że komuś innemu nie pozwolił ich usłyszeć. Czytaj także: Ich przyjaźń trwała ponad cztery dekady. Wisławę Szymborską i Ewę Lipską połączyły loteryjki i pierogi ruskie
Kiedyś była córeczką tatusia, jakiś czas temu nazwał ją publicznie "diabłem". Dlaczego Miley Cyrus oddaliła się od ojca?
Jej bunt był spektakularny, głośny i bezkompromisowy. Ale za sceniczną prowokacją Miley Cyrus kryła się także osobista historia – pęknięcie w relacji z ojcem, które zbiegło się z rozwodem rodziców i bolesnymi słowami wypowiedzianymi publicznie.
Miley Cyrus od lat udowadnia, że nie zamierza spełniać cudzych oczekiwań. Najpierw zerwała z wizerunkiem „złotej dziewczynki Disneya”, później zaczęła głośno mówić o wolności, tożsamości i prawie do bycia sobą. Jej artystyczna rewolucja była jednak tylko częścią większej zmiany. Gdy w 2022 roku rozpadło się małżeństwo jej rodziców, bunt nabrał osobistego wymiaru. Miley stanęła po stronie matki, a relacje z ojcem – niegdyś bliskie i oparte na wspólnej muzyce – uległy wyraźnemu ochłodzeniu. Dziś ta historia to nie tylko opowieść o popkulturowej transformacji, lecz także o rodzinnej lojalności, rozczarowaniu i cenie niezależności. Miley Cyrus: bunt przeciwko ojcu Miley Cyrus to jedna z ikon buntu amerykańskiej popkultury. Jej wizerunek i kariera to nade wszystko przykład świadomego łamania schematów i odwagi wizerunkowych zmian. W początku lat dwutysięcznych stała się słynna jako Hannah Montana, grzeczna nastoletnia idolka. Złota dziewczynka Disneya. Jednak wraz z dorastaniem zaczęła otwarcie odcinać się od tego wizerunku. Jej metamorfoza – zarówno muzyczna, jak i wizualna – stała się formą buntu przeciwko narzuconym oczekiwaniom show-biznesu i opinii publicznej. Album „Bangerz” z 2013 roku i legendarny już singiel „Wrecking Ball” miały pokazać, że jest dorosłą artystką. Miley tak seksualizowała swoje teledyski i koncerty, że krytyk „The Guardian” napisał, że robi to wrażenie nawet w epoce posttabu. Młodzi ludzie byli jednak zachwyceni. Bo Miley Cyrus nie wstydziła się być sobą, nawet zjeżdżając na scenę po ogromnym języku. Przekraczała granice, o czym inni tylko marzyli. Jeden z fanów mówił: „Nie lubiłem jej, kiedy była normalna. Uwielbiam ją, kiedy oszalała”. Miley Cyrus, dzisiaj uznana i nagradzana artystka, często zabiera głos w sprawach społecznych, takich jak prawa osób LGBTQ+, wolność jednostki czy akceptacja różnorodności. W ten sposób jej sprzeciw wobec norm ma także wymiar ideowy – jest wyrazem walki o autentyczność i prawo do bycia sobą. Zobacz też: Zbuntowana nastolatka, która dorosła na oczach świata. Życie Miley Cyrus to gotowy scenariusz filmowy Miley Cyrus i Billy Ray Cyrus: jak dziś wygląda ich relacja? Bunt Miley miał także charakter osobisty. W czasie rozwodu rodziców w 2022 roku Miley oddaliła się od ojca, muzyka country Billy’ego Raya Cyrusa. Opowiedziała się po stronie mamy, nazwała ją prawdziwą bohaterką. Była oburzona, gdy ojciec w rozmowie ze swoją nową żoną Firerose nazwał Miley „diabłem” i „skank”, co jest obraźliwym słowem dla kobiety. Obrażał także jej mamę, a swoją byłą żonę Tish. Na rozdaniu Grammy w 2024 roku Miley ostentacyjnie pominęła ojca w podziękowaniach. Wszyscy to zauważyli, w końcu przez lata ojciec i córka byli ze sobą blisko, łączyła ich muzyka, bardzo się kochali. Billy uchodził za dobrego i wspierającego ojca. Dzisiaj ich kontakty nie są proste, bo jednak rozwód i porzucenie rodzinnej trzódki – Miley ma czwórkę rodzeństwa – stanowią istotną cezurę. Poza tym Billy Ray Cyrus jest gorącym orędownikiem Donalda Trumpa, co nie wszyscy akceptują. [...] Czytaj też: „Nie chcę się godzić”. Historia syna, który próbuje wyjść z rodzinnego imperium Cały artykuł do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 lutego.
Zdobył srebro dla Polski. Pochodzi z rodziny, w której wszyscy mają narty w genach
W Predazzo wydarzyło się coś, co poruszyło nie tylko kibiców, ale i jego najbliższych. Gdy stanął na olimpijskim podium, dla wielu był bohaterem wieczoru. Dla rodziny – spełnieniem marzeń, które zaczęły się wiele lat temu. Kim naprawdę jest Paweł Wąsek i z jakiego domu wyniósł sportową determinację?
Zimowe Igrzyska Olimpijskie Mediolan-Cortina 2026 przechodzą do historii jako jedne z najbardziej emocjonujących dla polskich kibiców. Włoskie areny – Mediolan, Cortina d'Ampezzo i Predazzo – stały się miejscem wielkich triumfów i wzruszeń. Wśród bohaterów tych dni znalazł się Paweł Wąsek, który wspólnie z Kacprem Tomasiakiem wywalczył srebrny medal olimpijski. Za tym sukcesem stoi jednak coś więcej niż tylko talent i forma dnia. To historia rodziny, w której narciarstwo jest obecne od pokoleń. Srebrny medal Pawła Wąska w Predazzo Konkurs duetów na dużej skoczni w Predazzo dostarczył kibicom ogromnych emocji. Paweł Wąsek i Kacper Tomasiak od początku walczyli o najwyższe lokaty. Po pierwszej serii zajmowali trzecie miejsce. Prowadzili Jan Hoerl i Stephan Embacher z Austrii przed Anze Laniskiem i Domenem Prevcem ze Słowenii. W drugiej serii Polacy pokazali klasę i awansowali na drugie miejsce, wyprzedzając o 9,3 pkt Słoweńców. Na czele pozostali reprezentanci Austrii. Ze względu na trudne warunki pogodowe odwołano trzecią serię konkursu. Ostatecznie uwzględniono wyniki po dwóch seriach, w których Paweł Wąsek i Kacper Tomasiak plasowali się na drugim miejscu. Dla Pawła Wąska był to pierwszy olimpijski krążek i – jak podkreślają źródła – jeden z największych sukcesów w dotychczasowej karierze. 26-latek stanął na drugim stopniu podium podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2026 w Predazzo. Czytaj też: Polacy znów to zrobili! Mamy kolejne medale. Kacper Tomasiak i Paweł Wąsek bohaterami Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2026 Kim jest siostra Pawła Wąska – Katarzyna Wąsek? Rodzina Pawła Wąska od lat związana jest z narciarstwem. Jego siostra, Katarzyna Wąsek, jest starsza o trzy lata i zawodowo uprawia narciarstwo alpejskie. To jedna z bardziej uznanych polskich zawodniczek w tej dyscyplinie. Katarzyna Wąsek ma na swoim koncie m.in. trzy Mistrzostwa Polski, a także reprezentowała Polskę w Pucharze Świata i Pucharze Europy. W 2021 roku zakończyła poważną karierę, jednak nadal pozostaje aktywna w świecie sportu. W kolejnych latach brała udział w akademickich zawodach sportowych, a obecnie jest ambasadorką kilku marek sportowych. Jest również bardzo aktywna w mediach społecznościowych. To właśnie tam, tuż po ogłoszeniu wyników konkursu w Predazzo, opublikowała wzruszającą rolkę. W nagraniu zestawiła archiwalne materiały z dzieciństwa brata z kadrami z olimpijskiej rywalizacji. Widzowie mogli zobaczyć małego Pawła Wąska skaczącego w domu prosto w ramiona dorosłego oraz ujęcia z jego pierwszych zawodów. Całość zakończyły fragmenty srebrnego konkursu i osobista dedykacja: „Widzieć cię z medalem to też część moich marzeń, tak przy okazji”. Nagranie szybko zyskało popularność w sieci i wywołało falę wzruszeń wśród kibiców. Czytaj też: Polska ma nowego bohatera. Kacper Tomasiak wywalczył drugi medal na igrzyskach olimpijskich Ojciec Pawła Wąska i rodzinne tradycje narciarskie Paweł Wąsek pochodzi z rodziny, w której sport od zawsze odgrywał kluczową rolę. Jego ojciec również był narciarzem, jednak ze względu na kontuzję musiał zakończyć karierę. Jak wspominał skoczek w rozmowie cytowanej przez portal Skijumping.pl, na początku zarówno on, jak i jego siostra uprawiali narciarstwo zjazdowe. „Poszliśmy w ślady ojca, który również był narciarzem, ale ze względu na kontuzję musiał zakończyć karierę” – mówił Paweł Wąsek. Dziadek sportowca był trenerem skoków narciarskich i sam również kiedyś skakał. To właśnie te rodzinne tradycje sprawiły, że młodego Pawła zaczęły pociągać skoki narciarskie. Skoczek podkreślał także, że z siostrą starają się nawzajem motywować, choć nie widują się często, ponieważ narciarstwo alpejskie ciężko jest trenować w Polsce i Katarzyna dużo przebywa we Włoszech. Srebrny medal wywalczony podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich Mediolan-Cortina 2026 w Predazzo to efekt lat pracy, ale także sportowego dziedzictwa. Paweł Wąsek, jego siostra Katarzyna Wąsek, ojciec – były narciarz, oraz dziadek – trener skoków narciarskich – tworzą rodzinę, w której pasja do narciarstwa jest przekazywana z pokolenia na pokolenie. W Predazzo historia tej sportowej rodziny dopisała kolejny, wyjątkowy rozdział. Zobacz także: Kacper Tomasiak to dopiero początek. Ta rodzina może wkrótce namieszać w polskich skokach Źródła: telemagazyn.pl, tvn.pl, pudelek.pl
Dla miłości porzucił kapłaństwo: "Nie chciał żyć jakimś podwójnym życiem". Justyna Steczkowska zdradziła kulisy miłości swoich rodziców
Był wyświęconym kapłanem i planował poświęcić życie Bogu. W latach 60. XX wieku jedna decyzja sprawiła jednak, że w małej podkarpackiej wiosce zawrzało. Ojciec Justyny Steczkowskiej zakochał się w chórzystce i zrezygnował z kapłaństwa. Po latach artystka ujawniła, jak wyglądały kulisy tej historii i dlaczego finał nastąpił dopiero w 1998 r., 31 lat po ślubie cywilnym.
To historia jak z filmu, ale wydarzyła się naprawdę. W latach 60. XX wieku ojciec Justyny Steczkowskiej był wikariuszem na Podkarpaciu. Gdy zakochał się w chórzystce, podjął decyzję, która w małej wiosce z kilkunastoma domami odbiła się szerokim echem. Zrezygnował z kapłaństwa, mimo że był wyświęcony. Justyna Steczkowska w najnowszym wywiadzie wróciła do historii, która przez lata budziła ogromne emocje. Ojciec Justyny Steczkowskiej był wikariuszem, gdy zakochał się w jej mamie. Artysta ujawnia kulisy rodzinnej historii Opowieść, do której po latach wróciła Justyna Steczkowska, ma swój początek w latach 60. XX wieku – w czasie, gdy życiowe wybory miały ciężar ostatecznych decyzji. Jej ojciec, Stanisław Steczkowski, był wówczas wyświęconym kapłanem. Wszedł na drogę, którą planował podążać bez wahania – chciał poświęcić swoje życie wierze i Bogu. Najpierw pełnił funkcję wikariusza w parafii Majdan Królewski. To tam rozpoczęła się jego kapłańska posługa, codzienność wyznaczana rytmem modlitwy i obowiązków duszpasterskich. Później objął tę samą funkcję w Sieniawie, kontynuując drogę, która miała być jego powołaniem na całe życie. Był oddany Kościołowi i przekonany o słuszności swojej decyzji. Nic nie wskazywało na to, że los przygotował dla niego zupełnie inny scenariusz – taki, który wystawi na próbę zarówno jego wiarę, jak i serce. Czytaj też: W osobistym wyznaniu wspomniał o projekcie, który najbardziej utkwił w jego sercu. Tego boi się najbardziej Tak poznali się rodzice Justyny Steczkowskiej Punkt zwrotny przyszedł w chwili, której nikt się nie spodziewał. W jego życiu pojawiła się Danuta Steczkowska, która śpiewała w chórze kościelnym, gdzie pełnił posługę. Z czasem między kapłanem a chórzystką narodziło się głębokie uczucie. W realiach lat 60. XX wieku, w niewielkiej społeczności, gdzie wszyscy się znali, taka więź miała szczególny ciężar. Uczucie, które się pojawiło, nie dawało się zignorować i właśnie ono stało się początkiem decyzji, która odmieniła całe ich życie. „Nadal jest to mała wioska, tylko chodzi o to, że tam było naprawdę kilkanaście domów. Do dzisiaj jest kilkanaście domów i oni się po prostu znali. Wszyscy się znali, znali się od dziecka”, opowiadała Justyna Steczkowska w rozmowie z Żurnalistą. Między Danutą a Stanisławem było siedem lat różnicy. Jednak to nie liczby zadecydowały o ich losie, lecz uczucie, które – jak podkreślała artystka – wybuchło z ogromną siłą. Stanisław Steczkowski zrezygnował z kapłaństwa, mimo że był wyświęcony Decyzja, którą podjął ojciec Justyny Steczkowskiej, miała w sobie ciężar ostateczności. Był wyświęconym kapłanem, a Kościół stanowił fundament jego życia. Wszystko, co budował przez lata – powołanie, posługa, miejsce w parafii – było nierozerwalnie związane z wiarą. A jednak w pewnym momencie zdecydował się zrzucić sutannę. Uczucie, które pojawiło się między nim a Danutą Steczkowską, było na tyle silne, że nie chciał funkcjonować w rozdwojeniu między kapłaństwem a miłością. Nie oznaczało to jednak zerwania z wiarą. „Potem gdzieś wybuchła ta miłość, głęboka taka, że decyzja mojego taty była, uważam, najuczciwsza z możliwych, że nie chciał żyć jakimś podwójnym życiem, tylko zrezygnował z kapłaństwa, mimo że był wyświęcony, co było bardzo trudne. Przez wiele lat starał się wrócić na łono Kościoła, bo dla niego to było ważne. I dopiero po wielu latach pisania do papieża (...) wreszcie, po wielu latach udało się papieżowi odpisać”, mówił. Czytaj też: Steczkowska odsłania kulisy relacji z Górniak. Nie gryzła się w język. „Jest specyficzna” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgsEV8WB-1e0999c.jpg" width="2235" height="1600" alt="Danuta Steczkowska i Stanislaw Steczkowski (Steczkowska rodzice),Image: 427937964, License: Rights-managed, Restrictions: ### UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN ###, Model Release: no, Credit line: Maciej Czajkowski / Studio69 / Forum" title="Danuta Steczkowska i Stanislaw Steczkowski" /> Ślub rodziców Justyny Steczkowskiej Stanisław i Danuta Steczkowscy podjęli decyzję o wspólnym życiu. Wzięli ślub cywilny, ale droga do sakramentalnego „tak” okazała się znacznie bardziej skomplikowana. W ich przypadku nie był to zwykły formalny krok, lecz proces wymagający czasu, cierpliwości i determinacji. Cały proces przeciągał się w czasie. Każdy kolejny krok oznaczał nowe formalności, decyzje i oczekiwanie na rozstrzygnięcia, bez których nie mogli pójść dalej. Sprawy nie toczyły się szybko ani automatycznie. A staraniom towarzyszyły długie lata oczekiwania, zanim pojawiła się realna możliwość doprowadzenia sprawy do końca. A jednak nie odpuścili. Przez cały ten czas pozostawali wierni swojej decyzji i przekonaniu, że ich historia nie jest zamknięta. Dla Stanisława Steczkowskiego kościół nie był jedynie miejscem z przeszłości. To przestrzeń, która przez lata wyznaczała rytm jego życia i była fundamentem jego tożsamości. Dlatego dążył do tego, by również jego związek z Danutą został pobłogosławiony właśnie tam — w miejscu, które od zawsze miało dla niego tak szczególne znaczenie. Czytaj też: Syn Justyny Steczkowskiej się oświadczył! Zaręczyny na Malediwach jak z bajki Przełom nastąpił w 1998 r. To właśnie wtedy, 31 lat po ceremonii w urzędzie stanu cywilnego, Stanisław i Danuta Steczkowscy mogli wreszcie powiedzieć sobie sakramentalne „tak”. W momencie ślubu kościelnego ich dzieci były już dorosłe. Byli wszyscy obecni na ceremonii. Śpiewali podczas uroczystości. Jak wspominała Justyna Steczkowska, było to bardzo wzruszające przeżycie. Przełom przyszedł w 1998 r. Dokładnie 31 lat po ceremonii w urzędzie stanu cywilnego Stanisław i Danuta Steczkowscy stanęli przed ołtarzem, by wypowiedzieć sakramentalne „tak”. To była chwila, która domknęła historię rozpoczętą w latach 60. XX wieku. Ten ślub miał wyjątkowy wymiar. Ich dzieci były już wtedy dorosłe. Wszyscy uczestniczyli w uroczystości, towarzysząc rodzicom w tej ważnej chwili. Podczas ceremonii rozbrzmiewał śpiew — także ich własny. Dla rodziny był to moment pełen emocji, który na długo zapadł w pamięć. Justyna Steczkowska wspominała tę uroczystość jako niezwykle wzruszające przeżycie. „Mój tata ożenił się z moją mamą, kiedy my byliśmy dorosłymi ludźmi i byliśmy wszyscy na ich ślubie. Śpiewaliśmy na tym ślubie i to było bardzo wzruszające przeżycie”, dodawała w rozmowie z Żurnalistą.
Rodzice historycy sztuki, syn astronauta. Ta rodzinna historia wzrusza do łez
Ojciec artysta, matka z ogromnym sercem i brat pełen wsparcia – rodzina Sławosza Uznańskiego to ludzie, którzy nie tylko go wychowali, ale też tworzą dla niego „tarczę miłości”, gdy spełnia swoje marzenia poza granicami Ziemi. Poznaj wzruszającą historię ludzi, dla których drugi polski astronauta to nie tylko bohater, ale przede wszystkim ukochany syn i brat.
Gdy 25 czerwca 2025 roku oczy całej Polski skierowane były ku niebu, a rakieta z drugim w historii polskim astronautą przebiła się przez atmosferę, w cieniu tego spektakularnego wydarzenia tętniło serce jednej rodziny. To właśnie bliscy Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego – jego mama, tata i brat – przeżywali ten moment najgłębiej. Nie tylko jako dumni świadkowie narodowego sukcesu, ale przede wszystkim jako najbliżsi człowieka, którego znają od pierwszego oddechu. Kim są ludzie, którzy wychowali i wspierają astronautę, który dziś patrzy na Ziemię z perspektywy kosmosu? Ta historia to wzruszająca opowieść o miłości, wychowaniu, marzeniach i nieustannej więzi, która nie zna granic. Ojciec artysta i historyk sztuki: Piotr Uznański Piotr Uznański to postać barwna i wyrazista – historyk sztuki, właściciel Galerii Sztuki przy ul. Piotrkowskiej w Łodzi i współwłaściciel domu aukcyjnego Rynek Sztuki. Przez niemal cztery dekady był związany z łódzkim środowiskiem artystycznym, pełniąc funkcję prezesa Stowarzyszenia Historyków Sztuki. Jego spojrzenie na świat zawsze było głęboko humanistyczne, ale – jak sam przyznaje – z podziwem patrzył na techniczne zainteresowania Sławosza. Już jako dziecko budował on własne „ustroistwa”, a gdy udało się zdobyć klocki Lego, zamieniał je w futurystyczne konstrukcje. Z kolei razem z młodszym bratem Mikołajem, zaledwie o rok i osiem miesięcy młodszym, tworzyli „rakiety” z mebli w mieszkaniu dziadków w Kielcach. Piotr Uznański podkreśla, że choć zawsze wspierał synów, ich sukcesy są wyłącznie ich zasługą. „Staraliśmy się wychowywać synów najlepiej, jak potrafiliśmy, daliśmy im cząstkę siebie” – mówi z dumą, ale też z pokorą. Czytaj też: Ledwo wrócił z kosmosu, teraz przejdzie pilne badania. Polski astronauta pod opieką specjalistów Maja Marquardt-Uznańska: matka, która uczyła historii i życia Maja Marquardt-Uznańska to kobieta, dla której najważniejszą życiową misją było wychowanie dzieci. Ukończyła historię sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie poznała Piotra. Później wspólnie zamieszkali w Łodzi, gdzie urodzili się ich synowie. Dla Mai wychowanie Sławosza i Mikołaja oznaczało nie tylko zapewnienie im edukacji, ale także wrażliwości na ludzi, pomocności i empatii. „Jest bardzo wrażliwy na krzywdę ludzką, pomocny. Po prostu taki jest” – mówiła o Sławoszu. Jeździła z nim na żagle, zawody, na narty. Uczyła historii, dawała odpowiednie książki. Efekty tego widać dziś nie tylko w jego dorobku naukowym, ale także w podejściu do świata. Przyznała, że pożegnania przed lotem nie było. „Ja chyba nie jestem zwolennikiem patetycznych pożegnań… Choć przyznam się, że trochę w domu popłakuję” – wyznała. Obiecała sobie, że przy synu nie będzie płakać. „Ostatnią rzeczą, jakiej Sławosz teraz potrzebuje, to płacząca matka” – dodała z matczynym zrozumieniem. Czytaj też: Wzruszający gest z Ziemi! Sławosz Uznański otworzył paczkę od najbliższych, tego nikt się nie spodziewał Mikołaj Uznański: brat, który ściskał rodziców i patrzył w niebo Mikołaj Uznański to młodszy brat astronauty, który zawsze był blisko Sławosza. Dzielili dzieciństwo, szkołę (obaj ukończyli VIII LO w Łodzi), wspólne pasje i góry. Mikołaj skończył stosunki międzynarodowe na Uniwersytecie Łódzkim, pracuje w międzynarodowych firmach, mieszka w Krakowie. Po starcie misji Ax-4 przyznał, że emocje sięgały zenitu. „Ściskałem mamę i tatę, żeby podnieść ich na duchu. Czułem, jak drżymy” – mówił w rozmowie z TVN24. Dla całej rodziny to był historyczny moment, ale też moment niepokoju, tęsknoty i nieopisanej dumy. Na Instagramie podzielił się poruszającym wpisem: „Sławosz był dla nas światłem, zanim jeszcze wzbił się w niebo. Teraz widzi go cały świat”. To słowa, które trafiły w serca tysięcy ludzi. Miłość, która przekracza granice Ziemi 25 czerwca 2025 roku Sławosz Uznański jako drugi Polak w historii poleciał w kosmos – na pokładzie rakiety Falcon 9 w ramach misji Ax-4. Rodzina była obecna przy starcie, a żona astronauty, Aleksandra Uznańska-Wiśniewska, mówiła: „Moje całe serce teraz jest w przestrzeni kosmicznej razem z moim mężem w kapsule”. Mimo ogromnej dumy, lot ten był dla bliskich źródłem stresu i tęsknoty. Podczas kwarantanny mogli jedynie patrzeć na Sławosza z ośmiu metrów. „To nie jest naturalna rzecz, że widzi się swojego syna i nie można go przytulić” – mówił Mikołaj. Choć przez dwa tygodnie Sławosz był tysiące kilometrów od Ziemi, jego rodzina trzymała się razem. „Zapisałeś się złotymi zgłoskami w historii, ale przede wszystkim w naszych sercach” – napisał brat. A matka zapewniła, że codziennie w myślach mówiła do niego: „Trzymaj się, Sławoszku!”. Czytaj też: Uznański-Wiśniewski nadał z orbity. Jego pierwsze słowa odbiły się echem po całej Polsce Źródła: dzienniklodzki.pl, tvn24.pl, plejada.pl, Puls Biznesu, jastrzabpost.pl
Mama Świątek nie chciała, by grała w tenisa? Pierwszy trener ujawnia nieznany sekret z dzieciństwa Igi
Iga Świątek właśnie triumfowała w Wimbledonie, ale jak się okazuje, nie wszyscy od początku wspierali jej sportowe ambicje. Pierwszy trener tenisistki zdradza, że matka – Dorota Świątek – była przeciwna poświęceniu życia tenisowi i widziała córkę w zupełnie innej roli.
Sukces Igi Świątek na Wimbledonie zachwycił cały świat, jednak za kulisami triumfu kryje się mniej znana historia rodzinnych napięć. Gdy cała Polska świętowała zwycięstwo 24-letniej tenisistki, w cieniu pozostała jej matka, Dorota Świątek. Teraz pierwszy trener zawodniczki – Artur Szostaczko – odsłania zaskakujące kulisy i ujawnia, że matka Igi nie była zwolenniczką jej kariery sportowej. Zwycięstwo Igi Świątek na Wimbledonie W sobotę Iga Świątek, mająca 24 lata, odniosła spektakularne zwycięstwo na Wimbledonie, spełniając marzenia tysięcy fanów i zapisując się na nowo w historii światowego tenisa. Na trybunach obecni byli najbliżsi – w tym ojciec Tomasz i siostra Agata. Jednak według medialnych doniesień zabrakło jednej z najważniejszych osób – matki Doroty Świątek. Zobacz też:To nagranie z dziesięcioletnią Igą Świątek podbija internet. Tak zaczynała mistrzyni! Czytaj też: Iga Świątek wzruszyła kibiców. Tak podziękowała ojcu po wygranym finale Ojciec wspierał, matka była przeciwna W rozmowie z Polsat Sport, pierwszy trener Igi Świątek – Artur Szostaczko – zdradził nieznane dotąd kulisy rodzinnych decyzji dotyczących kariery młodej mistrzyni. Jak przyznał, od początku widział w Idze potencjał i był przekonany, że wygra Wimbledon. Jednak nie każdy członek rodziny podzielał ten entuzjazm. – „Ciśnienie w tym kierunku zawsze robił ojciec” – powiedział trener, podkreślając aktywną rolę Tomasza Świątka w kształtowaniu sportowej drogi córki. Kim jest Dorota Świątek i czego chciała dla córki? Artur Szostaczko przyznał, że Dorota Świątek nie była zwolenniczką poświęcenia życia tenisowi przez córkę. Marzyła o innym scenariuszu – takim, jaki zrealizowała starsza córka Agata. – „Nie była zwolenniczką tego, aby córka poświęciła życie tenisowi. Chciała, by – podobnie jak starsza córka Agatka – Iga została stomatologiem” – powiedział szkoleniowiec. Jak dodał, Agata Świątek „dobrze sobie radzi w tym zawodzie”. Czytaj też: Kate i William zachwyceni Igą Świątek na Wimbledonie! Mieli dla niej wiadomość po finale Relacje rodzinne Igi Świątek pod lupą Obecność ojca i siostry na trybunach kontrastowała z nieobecnością matki. Według medialnych źródeł relacja Doroty Świątek z córką jest napięta. Siostra Igi Świątek przyznała, że ich mama „pozostaje w cieniu życia sportowego Igi, z którego sama się usunęła”. To może tłumaczyć jej brak podczas jednego z najważniejszych momentów w karierze córki. Zobacz też: Długo były nierozłączne, zawsze towarzyszyła córce. Nagle mama Igi Świątek całkowicie się wycofała Komentarz trenera: "Najważniejsze, że Iga poszła za ciosem" Pomimo rozbieżnych rodzinnych wizji przyszłości Igi, decyzja o kontynuowaniu sportowej ścieżki okazała się słuszna. – „Najważniejsze, że Iga poszła za ciosem i mamy fenomenalne wyniki, z których wszyscy się cieszymy i trzymamy kciuki” – podsumował Artur Szostaczko. ZOBACZ TEŻ: Relacje Igi Świątek z mamą nie należą do najlepszych. ''Kontakt jest mocno ograniczony" Źródło: pudelek.pl
Odeszła mistrzyni Polski i mama Marcina Gortata. Poruszający wpis na Instagramie
W wieku 75 lat zmarła Alicja Gortat – mama Marcina Gortata, była reprezentantka Polski w siatkówce i mistrzyni kraju. Informację o jej śmierci koszykarz przekazał w mediach społecznościowych. Wzruszające pożegnanie poruszyło internautów.
Alicja Gortat, była reprezentantka Polski w siatkówce i mama znanego koszykarza Marcina Gortata, zmarła w wieku 75 lat. Informację o jej śmierci przekazał sportowiec za pośrednictwem mediów społecznościowych. W maju 2025 roku Marcin Gortat opowiadał w "Dzień dobry TVN" o dramatycznym stanie zdrowia mamy, która od lat zmagała się z powikłaniami po udarze. Jej odejście poruszyło wielu internautów. Kim była Alicja Gortat? Alicja Gortat była mistrzynią Polski w siatkówce oraz reprezentantką kraju. Oprócz sportowych sukcesów była również matką dwóch synów, których wychowywała samotnie. Jej starszy syn to Filip, a młodszy – znany koszykarz Marcin Gortat. W 2023 roku Alicja Gortat udzieliła wywiadu dziennikowi "Fakt", w którym opowiedziała o dramatycznych chwilach związanych z udarem, jaki przeszła w 2015 roku. Wspominała wtedy moment, gdy leżała bez pomocy, dopóki znajomy nie wszedł do jej mieszkania i wezwał karetkę. Wzruszające słowa Marcina Gortata W niedzielę, 13 lipca 2025 roku, Marcin Gortat poinformował na swoim profilu na Instagramie o śmierci swojej mamy. Napisał: "Dzisiaj o godz. 9 rano odeszła nasza ukochana mama Alicja Gortat (75 lat). Mistrzyni Polski w siatkówce, reprezentantka kraju. Na zawsze pozostanie w naszej pamięci." Wcześniej, w maju 2025, Marcin Gortat gościł w programie "Dzień dobry TVN", gdzie opowiadał o ciężkim stanie zdrowia mamy. Podkreślał wtedy, że mama "cały czas traci na wadze i jest pod przyrządami, aparaturami". Długa walka z chorobą Alicja Gortat przez ostatnie lata zmagała się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Po udarze w 2015 roku nigdy nie odzyskała pełnej sprawności. W maju 2025 roku Marcin Gortat mówił o codziennej opiece nad mamą, którą dzielił z bratem: "Jestem w nowej roli z tego względu, że karmię mamę, sprzątam wokół niej, przebieram ją i wraz z bratem robimy wiele rzeczy, które musimy robić, bo mama teraz tej pomocy potrzebuje." Mama Marcina Gortata przebywała wtedy w szpitalu, gdzie była podłączona do wielu urządzeń medycznych, a kontakt z nią był już bardzo ograniczony. Relacja matki z synami Relacja Alicji Gortat z synami była bardzo silna. Marcin Gortat podkreślał w wywiadach, jak wiele zawdzięcza swojej mamie: "Bardzo ciężko na to wszystko pracowała. Potrafiła pracować na dwie, trzy zmiany i starała się dać wszystko, co tylko możliwe. Mama by wypruła serce dla nas, swoich synów i za to jestem dozgonnie wdzięczny." W 2023 roku Alicja Gortat wspominała z dumą, jak jej synowie opiekowali się nią po udarze. Mówiła wtedy: "Filip był przy mnie od początku choroby, a Marcin pierwszym samolotem przyleciał do Polski. Gdy miałam udar, był ze mną." Ostatnie chwile Alicji Gortat Marcin Gortat czuwał przy matce w jej ostatnich dniach. Wzruszające słowa opublikowane przez koszykarza w mediach społecznościowych odbiły się szerokim echem wśród fanów i mediów. Śmierć Alicji Gortat to ogromna strata dla rodziny, ale także dla środowiska sportowego, które pamięta ją jako wybitną siatkarkę i reprezentantkę Polski. Źródło: plejada.pl
Kiedyś zawsze obok. Dziś mama Igi Świątek mówi: "Kontakt jest mocno ograniczony"
Podczas Wimbledonu 2025 kibice znów mogli zobaczyć u boku Igi Świątek jej tatę i siostrę. Ale jedno pytanie powraca coraz częściej: gdzie jest jej mama? Dorota Świątek nie pokazuje się publicznie, a relacja z córką wciąż pozostaje tajemnicza.
Dziś wszyscy kibice tenisa przeżyli wspaniałe chwile. Iga Świątek zdobyła swój pierwszy tytuł Wimbledonu 2025! W imponującym stylu pokonała Amerykankę Amandę Anisimovą 6:0, 6:0 w zaledwie 57 minut, zapisując się na stałe w historii gry i sięgając po szósty wielkoszlemowy tytuł. Na trybunach znów pojawił się jej tata i siostra, którzy niezmiennie wspierają ją w najważniejszych momentach. Ale co z jej mamą? Jakie są relacje między Igą Świątek a jej mamą? Niewiele o niej mówi, na trybunach zawsze towarzyszy jej tata i siostra. Iga Świątek ma podobno dość napięte relacje ze swoją mamą, która nie uczestniczy publicznie w świętowaniu jej spektakularnych sukcesów na całym świecie. Podobno wcześniej wcale tak nie było. Kobiety były ze sobą bardzo zżyte, a Dorota Świątek zawsze towarzyszyła córce. Coś się jednak zmieniło... Odkąd nasza tenisistka zaczęła odnosić spektakularne zwycięstwa, media zaczęły coraz częściej o niej mówić. Ludzi zaczęło ciekawić, gdzie jest jej mama oraz co robi? Jak się okazuje, gratulacje przesyła swojej córce drogą mailową. Dorota Świątek zdecydowała się porozmawiać z dziennikarzem WP Sportowe Fakty. Dariusz Faron zapytał ją, czy często ogląda swoją pociechę na korcie. „Ten etap już przerobiłam i to podwójnie. Natomiast oglądam większość transmisji z meczów córki. Iga jest już dorosła, niezależna i samodzielna. Nie musi jeździć na turnieje z mamusią. Ma swój team”, odpowiedziała. „Nie czuję, bym wycofała się na własne życzenie z jej życia sportowego. Żeby kogoś wspierać, nie trzeba fizycznie przy nim być. Byłam mamą wielozadaniową i faktycznie dużo czasu stałam z boku... fotela stomatologicznego, aby zapewnić obydwu córkom wszechstronny rozwój osobisty. To pozwoliło im co roku cieszyć się wyjazdami na ferie zimowe i wakacje, a także podróżować po Polsce i Europie w celu realizacji ich pasji sportowych i podróżniczych. Pozwoliło na zaspokajanie ich wszelkich potrzeb i aspiracji. Nie tylko sportowych”, dodała w tym samym wywiadzie. Rozwód rodziców wpłynął na Igę Świątek W jednym z szerokich artykułów „Polityki”, dziennikarz Marcin Piątek ujawnił, że trudnym momentem w życiu Igi okazał się rozwód rodziców. To wtedy relacja z mamą uległa zmianie. Gdy Iga była nastolatką, rodzice się rozwiedli i mama Dorota nagle zniknęła z życia swoich córek. „Podział był prosty: ojciec zajmował się Agatą, a mama wszędzie jeździła z Igą” – czytamy w artykule. Po rozwodzie jednak to ojciec, Tomasz Świątek, przejął opiekę nad obiema córkami, a matka całkowicie się od nich odsunęła. Zgodnie z treścią artykułu, to właśnie Dorota Świątek miała głównie zarabiać na potrzeby sportowe córki. „Powaga, z jaką traktowali treningi córek, wymagała sporych nakładów finansowych i ten ciężar spoczywał głównie na mamie mającej pod Warszawą klinikę stomatologiczną. Ojciec zajmował się serwisowaniem kserokopiarek – kokosów z tego nie było” – czytamy w „Polityce”. Dziennikarz spytał również o to, jakie są obecnie relacje między nimi. Dorota Świątek była jednak bardzo zachowawcza w odpowiedzi. „Zawsze gratuluję córce wygranych tytułów, najczęściej drogą mailową. Natomiast kontakt jest mocno ograniczony. Iga często przebywa za granicą, ma bardzo napięty terminarz i wiele obowiązków. Jest pochłonięta swoimi sprawami zawodowymi. Rozumiem to. Zresztą jako dorosła osoba sama określa i kształtuje relacje z innymi. Poza odległością i napiętym grafikiem na nasze relacje wpływają też czynniki rodzinne, ale nie chciałabym zgłębiać tematu. Tutaj postawmy kropkę”, mówiła ostrożnie. Do tej pory Iga Świątek nie komentuje bezpośrednio relacji z matką. Sukcesy dzieli z tatą i siostrą Agatą, którzy są jej najbliżsi. „On zawsze wierzył. Wierzył, zanim ja sama uwierzyłam. Nie wiem, czy to świadczy o tym, że jest naprawdę wspaniałym ojcem, czy że jest po prostu szalony” – mówiła w wywiadzie dla WP Sportowych Faktów o swoim ojcu. Wielkie gratulacje dla Igi – królowa Wimbledonu 2025! Wielkie gratulacje dla Igi oraz życzymy jej dalszych sukcesów!
Tak wyglądało życie sióstr Świątek za zamkniętymi drzwiami. Siostra tenisistki ujawnia zasady, jakich musiały przestrzegać
Agata Świątek w wywiadzie dla Eurosportu otwarcie mówi o roli, jaką odegrało w jej życiu wymagające, ale pełne wsparcia wychowanie. Podkreśla, że dzięki rodzicom nauczyła się dyscypliny i nie spoczywała na laurach. Dziś widzi, jak te wartości kształtują nie tylko ją, ale i jej młodszą siostrę — Igę.
Rodzina Świątek od lat budzi zainteresowanie nie tylko ze względu na sukcesy Igi na światowych kortach, lecz także przez wyjątkowe relacje i wartości, jakie pielęgnują w domowym zaciszu. Tym razem to Agata Świątek – starsza siostra liderki rankingu WTA – uchyla rąbka tajemnicy, jak wyglądało ich dzieciństwo i co sprawiło, że dziś są silnymi, samodzielnymi kobietami. W szczerym wywiadzie dla Eurosportu opowiedziała o dyscyplinie, ambicji i ogromnej roli rodziców, którzy od najmłodszych lat stawiali córkom wyzwania. Wyzwania od najmłodszych lat Agata Świątek, starsza siostra tenisistki Igi Świątek, w rozmowie z Eurosportem podkreśliła, że już od najmłodszych lat ona i jej siostra miały jasno stawiane cele i wymagania. Jak mówiła, wyzwania te z jednej strony były trudne, ale z drugiej strony przyniosły ogromne korzyści w dorosłym życiu. „Miałyśmy z Igą stawiane wyzwania od najmłodszych lat. Z jednej strony to było dobre, z drugiej można by marudzić, ale ja nie narzekałam” – wyznała Agata. ZOBACZ TEŻ: Relacje Igi Świątek z mamą nie należą do najlepszych. ''Kontakt jest mocno ograniczony" Wychowanie, które buduje charakter W swojej wypowiedzi Agata Świątek wskazuje na konkretne efekty rygorystycznego, ale wspierającego wychowania. Jak podkreśliła, to właśnie dzięki niemu nauczyła się dyscypliny i ukształtowała swój charakter. „W dorosłym życiu jestem bardziej zaradna. Wiadomo, że były lepsze i gorsze chwile, ale wiele zawdzięczam rodzicom. Nie ma co narzekać. Ich podejście sprawiało, że się rozwijałam. Nie spoczywałam na laurach” – mówiła siostra liderki światowego tenisa. Rodzinne wartości — ambicja i pomoc innym Agata Świątek zauważyła, że jej relacja z młodszą siostrą opiera się na wspólnych wartościach wyniesionych z domu. Wśród nich wymienia ambicję i chęć niesienia pomocy innym. To właśnie te cechy stanowią fundament zarówno ich siostrzanej relacji, jak i ich osobowości. Zgodnie z jej relacją, te wartości były obecne w ich codziennym życiu od najmłodszych lat. CZYTAJ TEŻ: Iga Świątek zawsze może liczyć na jej wsparcie. Kim jest Daria Abramowicz, psycholog tenisistki? Wspólny czas poza kortem Choć Iga Świątek znana jest z intensywnego kalendarza zawodów sportowych, siostry chętnie spędzają razem czas także poza turniejami. Przykładem mogą być wspólne wakacje z ojcem na Malediwach. Agata pojawiła się także w jednym z postów Igi na Instagramie w 2020 roku, kiedy tenisistka z dumą pisała o sukcesach siostry: „Agata Świątek obchodzi dziś urodziny i jednocześnie zakończyła sesję z najlepszymi wynikami... Mam więc nadzieję, że jest z siebie dumna, jak na tym zdjęciu”. Rodzina Świątek — fundament sukcesu Rodzina Świątek jawi się jako zespół, w którym każdy odgrywał określoną rolę. Mama Igi, w podcaście „Skarbiec Angory”, przyznała, że życie rodzinne było jak grafik — każdy miał swoje zadania, a nadrzędnym celem było umożliwienie dzieciom rozwoju. „Uczucie spełnienia, ogromna satysfakcja, ogromna duma, nawet bym powiedziała, że może i niedowierzanie, dlatego że każdy wierzył w sukces, ale nie było wiadomo, jaki ten sukces będzie i kiedy on nastąpi” – powiedziała. Źródło: Pudelek.pl
Poświęciła życie czwórce dzieci. Mama Ewy Chodakowskiej ma 83 lata, do dziś ją rozpieszcza
Czysta i bezwarunkowa - taką miłością od zawsze mama Ewy Chodakowskiej otaczała trenerkę i resztę jej rodzeństwa. Jaką mają dziś relację? Dowiedzieliśmy się z najnowszego wywiadu wideo...
Nie uważa show-biznesu za miejsce, w którym czuje się swobodnie. Skupia się na swojej pracy, a obecność w mediach traktuje jak dodatek do niej. Jej oazą spokoju jest dom rodzinny. I mama Maria, która zawsze czeka na nią z rosołem i pierogami. Ewa Chodakowska o tym, jak ta jedna relacja wpłynęła na to, jaką sama jest dziś osobą. Ewa Chodakowska o mamie. Poświęciła dla swoich dzieci wiele Wychowała się w domu z gromadką rodzeństwa. Ma dwie siostry i brata. Rodzice robili wiele, by niczego im nie brakowało. Ale każdy płaci za to swoją cenę. Ewa Chodakowska opowiedziała nam o tym, jak wiele robiła dla niej mama. „Kiedy dorastałam, bardzo uważnie ją obserwowałam. Widziałam, jak spełnia marzenia nas wszystkich, tylko nie swoje. Może inaczej. Nasze marzenia stały się jej marzeniami. Kiedy pytałam, czego chce, o czym marzy, zawsze odpowiadała: „Chcę zrobić coś dla ciebie”. Bezwarunkowo kochała nas wszystkich. Czwórkę swoich dzieci. Zawsze była cierpliwa, wyrozumiała, pomocna, oddana, zawsze gotowa, żeby być. Była wszystkim dla nas wszystkich. I była bardzo zmęczona. Przy tym nigdy nie narzekała. Nigdy nie chorowała. Obiad jadła zawsze na końcu, bywało, że nie miała czasu zjeść”, mówi nam w najnowszej VIVIE! i dodaje, że jej decyzja o bezdzietności była świadoma i podyktowana także doświadczeniami wyniesionymi z dorastania. „Wychodząc z domu, wiedziałam, że nie potrafię oddać się tak bez reszty jak ona. Wiedziałam, że nie jestem gotowa na takie poświęcenie. Wiedziałam, że nigdy nie będę tak wspaniałą mamą. Za tymi słowami nie stało lenistwo, tylko strach, ogromny szacunek do roli matki i świadomy wybór. I dlatego dziś głośno mówię kobietom matkom: „Nie odkładaj siebie na później””, czytamy w magazynie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Oceniali jej wygląd, czuła niesprawiedliwość. Ewa Chodakowska rozprawiła się z przeszłością Ewa Chodakowska podkreśla też, że to „dla kobiet matek 15 lat temu wróciła do Polski. Dla takich kobiet jak jej mama. Kobieta matka nie jest leniwa, najczęściej jest zmęczona, niedoceniona, przezroczysta. Czuje się mało ważna i często winna, bo ciągle coś powinna”. Właśnie taką mamę widziała przed sobą trenerka przez wiele lat swojego życia. Dziś mama jest jej największym oparciem i kimś, kto daje jej spokój i odpoczynek od gorączki zawodowej. Tak było zawsze, od kiedy tylko trafiła do mediów. „Z show-biznesem od samego początku nie miałam nic wspólnego i też nie miałam tutaj jakichś relacji wypracowanych, nie miałam znajomych. Byłam tą dziewczyną, która działa w internecie i to był mój dom i to była moja przestrzeń i tutaj czułam się swobodnie. […] Bo jestem dziewczyną z Bieszczad, która zawsze mówi co myśli, a nie jest to atrakcyjne w show-biznesie”, opowiadała Ewa przed kamerą VIVY.pl. Powroty do domu dodają jej energii. Czas spędzany z mamą Marią dodaje jej poczucia bezpieczeństwa. „Moja mama ma 83 lata w tym roku. Kompletnie nie śledzi moich działań, rozwoju mojej kariery. To jest wspaniałe, że przyjeżdżam do domu i ja jestem wciąż najmłodszym jej dzieckiem, które może ma ochotę coś zjeść albo napić się ciepłej herbaty. Więc u mnie w rodzinie spotykam się z taką normalnością, bardzo daleką od świata błysku fleszy i czerwonych dywanów. Moja rodzina ma wspaniały dystans do tego, co się dzieje wokół mnie”, tłumaczyła nam trenerka. "To jest tak bardzo ważne. I jest to ta wartość, której życzę wszystkim w życiu. Ta normalność, ta miłość bezwarunkowa, to poczucie bezpieczeństwa, że można po prostu być i rozmawiać o rzeczach, które są kompletnie niezwiązane z tym, co się dzieje wokół mnie, a dzieją się wokół nas jako rodziny”, dodawała. Całą rozmowę wideo znajdziesz poniżej. View oEmbed on the source website
Jej matka była gwiazdą lat 80., o ojczymie dziś milczy. Znana aktorka odcina się od słynnego patostreamera
Pochodzi z artystycznej rodziny. Z matką łączyła ją silna, wyjątkową więź. Ale o ojczymie Michalina Olszańska mówi zdecydowanie rzadziej. Wszystko z powodu jego poglądów... Aktorka „Dewajtis” nie ukrywa, że to dla niej bolesny, trudny temat. Poznaj historię tej skomplikowanej relacji.
Michalina Olszańska, ceniona aktorka młodego pokolenia, rzadko porusza tematy polityczne. Podobnie jest wtedy, gdy w rozmowach pojawia się jej ojczym – Wojciech Olszański. Ich relacja jest pełna kontrastów, a publiczne wypowiedzi aktorki świadczą o potrzebie zachowania dystansu wobec kontrowersyjnej działalności mężczyzny. Choć Michalina Olszańska jest jedną z najbardziej utalentowanych polskich aktorek swojego pokolenia, temat jej rodziny nie schodzi z medialnych nagłówków. Wszystko za sprawą ojczyma – Wojciecha Olszańskiego, który z aktorstwa przeszedł do politycznego aktywizmu o skrajnie prawicowym, nacjonalistycznym charakterze. Michalina zaledwie kilka razy w wywiadach podkreślała, że ich relacja się zmieniła – dziś dzieli ich nie tylko światopogląd, ale i emocjonalny dystans. Ostatnia publikacja na FB 28.12.2025 r. Wojciech Olszański – kim jest dla Michaliny Olszańskiej? Wcale nie ojciec Wojciech Olszański, znany również pod pseudonimem „Jaszczur” i nazwiskiem Aleksander Jabłonowski, to były aktor teatralny i filmowy, a obecnie kontrowersyjny aktywista polityczny. W latach 80. występował w Teatrze Narodowym, zagrał epizodyczne role w znanych polskich filmach, w tym m.in. w „Quo vadis”. Z czasem jednak jego działalność artystyczna ustąpiła miejsca coraz bardziej radykalnym wystąpieniom publicznym – prowadził prorosyjski kanał „Niezależna Polska TV”, znany z treści nacjonalistycznych, antysemickich i homofobicznych. Olszański publicznie identyfikuje się jako faszysta i nacjonalista. Znany jest z przemówień w trakcie marszów i demonstracji, w których nawołuje do przemocy wobec mniejszości i przeciwników ideologicznych. Jego działalność doprowadziła do licznych aresztowań i procesów sądowych. W 2022 roku został skazany na pół roku więzienia za szerzenie nienawiści wobec osób narodowości żydowskiej. Czy Michalina Olszańska jest jego córką? Jak wynika z jednego z wywiadów, którego udzielił – nie. „Myślę, że łatwiej wychowuje się dziecko, które nie jest naszym biologicznym dzieckiem ze względu na respekt jego istnienia. […] Ja miałem świadomość, że to nie jest moja biologiczna córka, więc może byłem bardziej tolerancyjny, bardziej uważny - przytacza jego słowa serwis”, mówił w jednym z wywiadów (cytat za Światem Gwiazd). A więc mimo że nosi jego nazwisko i że ją wychował, nie łączą ich więzy krwi. Czytaj także: Nie chciała, by poszła w jej ślady. Gdy zmarła, świat Michaliny Olszańskiej się zawalił Michalina Olszańska o ojczymie: „Nie śledzę, nie znam, każdy idzie swoją drogą” Michalina Olszańska, przyrodnia córka Wojciecha Olszańskiego i zmarłej w 2020 roku Agnieszki Fatygi, przez długi czas unikała komentowania kontrowersyjnych działań ojczyma. Jednak w rozmowach udzielanych przy okazji promocji swoich filmów, coraz wyraźniej podkreśla, że nie utożsamia się z jego poglądami. – Jeśli chodzi o mojego ojca, nie jest to dla mnie miły temat. Bardzo grubą kreską oddzielam narodziny tej jego nowej postaci od tego, kto i jak mnie wychował – mówiła w wywiadzie dla Onetu. – Są to zupełnie inne osoby. Ludzie się zmieniają. U mnie w domu nigdy nie było hołdowania konserwatywnym wartościom. Nigdy nie było narzucania żadnej roli kobiecie. A co on teraz mówi, tego nie wiem. Nie oglądam, nie śledzę, nie znam. Ja jestem dorosła, on jest dorosły. Każdy idzie w swoją stronę – ucinała. W tych słowach wyraźnie widać emocjonalny dystans – Michalina nie chce oceniać, nie wdaje się w dyskusję, ale też nie próbuje tłumaczyć ojczyma. Dla niej to osobne światy. Czytaj także: Uciekła z domu w samej piżamie, została aktorką mimo sprzeciwu mamy. Dziś Michalina Olszańska kończy 33 lata <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgJZ9vAa-ff70ea1.jpg" width="1600" height="2392" alt="Warszawa, ok. 1995. Agnieszka Fatyga, aktorka, piosenkarka, artystka estradowa.,Image: 428900140, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Jaroslaw Stachowicz / Forum" title="Agnieszka Fatyga" /> Rodzinne fundamenty kontra radykalne poglądy – co naprawdę dzieli ich dzisiaj? Mimo napięć, Michalina w przeszłości nie ukrywała, że łączy ją z ojczymem wspólna przeszłość i ciepłe wspomnienia. Opowiadała o nim jako o mężczyźnie, który przejął opiekę nad domem, gdy jej mama była aktywna zawodowo. – Tata wychowywał mnie na silną kobietę. Powtarzał, że od momentu mojego urodzenia stał się feministą – wspominała w jednym z wywiadów. Ten obraz kontrastuje z dzisiejszym wizerunkiem Wojciecha Olszańskiego jako lidera skrajnie prawicowego ruchu Kamratów. Od aktorstwa do aktywizmu – jak zmienił się Wojciech Olszański? Jeszcze dekadę temu Wojciech Olszański był rozpoznawalnym aktorem. Występował w filmach takich jak „Quo Vadis” czy „1920 Bitwa Warszawska”. Wkrótce jednak porzucił tę drogę na rzecz działalności w internecie i na ulicach. Stylizowany na przedwojennego wojskowego, z furażerką i słowiańską swastyką na ramieniu, zaczął głosić hasła wymierzone w mniejszości i demokratyczne instytucje. Utrzymywał, że pandemia COVID-19 to spisek, nawoływał do przemocy wobec polityków i dziennikarzy, zbliżając się do granicy (a często ją przekraczając) odpowiedzialności karnej. Czytaj także: Michalina Olszańska długo ukrywała rozstanie z ojcem córki. Dziś jest szczęśliwie zakochana „Wychował mnie na silną kobietę” – skomplikowana miłość córki Mimo że dziś Michalina nie utrzymuje bliskiej relacji z ojczymem, nie ukrywa, że ich przeszłość była dla niej ważna. Nie kryje wdzięczności za wychowanie, ale też świadomie oddziela je od jego obecnej postawy. Taka dojrzałość emocjonalna pozwala jej zachować równowagę i chronić własną tożsamość. – Każdy idzie swoją drogą – mówi, wyznaczając jasną granicę między rodziną a polityką. Życie prywatne Michaliny Olszańskiej – jak radzi sobie z opinią publiczną? Michalina Olszańska woli mówić o swoim dorobku artystycznym niż o rodzinnych konfliktach. Uznana za granicą za rolę w filmie „Ja, Olga Hepnarová”, w Polsce zdobyła popularność dzięki udziałowi w „Córkach dancingu” i „Barwach szczęścia” oraz „Dewajtis”. Jej kariera to świadome budowanie własnej drogi – bez cienia ojczyma, z pełną odpowiedzialnością za własne wybory. W jednym z wywiadów powiedziała wprost: – Rozdzieliliśmy życie rodzinne od rozmów o polityce. To nie była łatwa decyzja, ale konieczna – ucięła. Współczesna relacja Michaliny z ojczymem to przykład tego, jak dzieci znanych rodziców mogą stanąć w kontrze do rodzinnego dziedzictwa, nie tracąc przy tym własnej godności i autentyczności. Czytaj także: Michalina Olszańska pragnęła być matką, dla córki zawiesiła karierę. „Byłam przygotowana na wiele rzeczy”
Jest inaczej, niż wszyscy myśleli. Prawda o ich relacji wyszła na jaw niespodziewanie
Przez lata uważano, że Michalina Olszańska jest córką kontrowersyjnego patostreamera Wojciecha "Jaszczura" Olszańskiego. Teraz sam zainteresowany wyjaśnia, że choć ją wychowywał, nie jest jej biologicznym ojcem.
Choć łączyło ich nazwisko, wspólne życie i rodzinna więź, teraz wszystko się zmieniło. Wojciech Olszański przerwał milczenie. W szczerym wywiadzie przyznał, że Michalina Olszańska nie jest jego biologiczną córką. Ta wiadomość zszokowała opinię publiczną. Piękna i utalentowana – kim naprawdę jest Michalina Olszańska? Michalina Olszańska od lat zachwyca widzów swoimi rolami. Zadebiutowała w „Córek dancingu”, a później z powodzeniem pojawiła się w serialu „Wiedźmin” i najnowszym hicie TVP – „Dewajtis”. Widzowie cenią ją za charyzmę, magnetyczną urodę i wyjątkową wrażliwość, którą wnosi do każdej postaci. Prywatnie była uważana za córkę Wojciecha Olszańskiego. To on ją wychowywał, to jego nazwisko nosi. Ale jak się właśnie okazało – nie łączy ich więź krwi. ZOBACZ TEŻ: Michalina Olszańska urodziła! Gwiazda "Barw szczęścia" ujawniła płeć i imię dziecka Wojciech Olszański – artysta, który wybrał kontrowersję Jego nazwisko w ostatnich latach budzi skrajne emocje. Wojciech Olszański, znany szerzej jako „Jaszczur”, przeszedł drogę od aktora teatralnego po jedną z najgłośniejszych postaci polskiego internetu. Jego działalność jako patostreamer i lider kontrowersyjnych inicjatyw politycznych regularnie trafia na nagłówki portali. Gdy mówi, trudno przejść obok tego obojętnie. Tym bardziej, gdy temat dotyczy jego życia prywatnego – i Michaliny Olszańskiej. Ujawnił prawdę: „Michalina nie jest moją córką” To była informacja, której nikt się nie spodziewał. W słowach cytowanych przez Świat Gwiazd, Wojciech Olszański miał powiedzieć: "Myślę, że łatwiej wychowuje się dziecko, które nie jest naszym biologicznym dzieckiem ze względu na respekt jego istnienia. […] Ja miałem świadomość, że to nie jest moja biologiczna córka, więc może byłem bardziej tolerancyjny, bardziej uważny". CZYTAJ TEŻ: Rozstała się z mężem po narodzinach córki. Dziś wspomina rozwód i mówi o obecnym partnerze Choć prawda o ich pokrewieństwie właśnie wyszła na jaw, trudno odmówić tej relacji znaczenia. Przez wiele lat Wojciech Olszański pełnił w życiu Michaliny rolę ojca. To on ją wychowywał, to on był obecny w jej młodości. Czy teraz, kiedy już wiadomo, że nie łączy ich biologia, ta relacja traci na wartości? Dla wielu – wręcz przeciwnie. To przykład, że więzi rodzinne nie zawsze muszą opierać się na pokrewieństwie. Źródło: Film WP, Świat Gwiazd
Ojciec Soni Szklanowskiej przerwał milczenie. Nagranie z córką wyciska łzy
W Dniu Ojca Tomasz Szklanowski, ojciec tragicznie zmarłej Soni Szklanowskiej, podzielił się na TikToku wzruszającym nagraniem, na którym jego córka śpiewa „Tatusiu, tatusiu...”. Film opatrzony opisem „Moje najdroższe serce” poruszył serca internautów, którzy licznie wyrazili swoje wsparcie i współczucie.
W Dniu Ojca Tomasz Szklanowski postanowił w wyjątkowy sposób uczcić pamięć o swojej tragicznie zmarłej córce. Na TikToku opublikował nagranie, które wywołało ogromne poruszenie. Wideo, na którym Sonia śpiewa słowa „Tatusiu, tatusiu…”, poruszyło tysiące internautów. Emocjonalny przekaz i osobisty opis „Moje najdroższe serce” stały się przejmującym wyrazem ojcowskiej miłości i tęsknoty. Wspomnienie, które rozdziera serce W dniu, który dla wielu ojców jest czasem radości i celebracji rodzinnych więzi, Tomasz Szklanowski zdecydował się na gest, który mówi więcej niż tysiąc słów. Opublikowane przez niego nagranie przedstawia jego córkę – Sonię Szklanowską – śpiewającą słowa „Tatusiu, tatusiu…”. Ten prosty, ale jakże symboliczny fragment, przenosi widzów w świat niezwykle osobistych emocji. ZOBACZ TEŻ: Ten widok wyraża więcej niż słowa, jeden szczegół porusza do łez. Tak wygląda grób Soni Szklanowskiej Opis nagrania: „Moje najdroższe serce” – mówi wszystko. To wyznanie miłości, tęsknoty, bólu i nieskończonego przywiązania. Nagranie pojawiło się na TikToku i bardzo szybko zyskało ogromny zasięg. Dla Tomasza Szklanowskiego to nie była tylko publikacja. To był hołd. Wzruszające świadectwo ojcowskiego uczucia, które nie przemija, mimo tragicznej straty. Fala wzruszenia wśród internautów Pod nagraniem natychmiast pojawiły się komentarze. Internauci nie kryli wzruszenia. „Serce pęka”, „Nie mogę powstrzymać łez”, „Współczuję z całego serca” – to tylko niektóre z reakcji. Film wywołał lawinę emocji i przypomniał o ogromie tragedii, jaka dotknęła rodzinę Szklanowskich. W tym jednym nagraniu zawarta została cała historia – ojca, który stracił ukochaną córkę, i córki, która swoją obecnością i głosem wciąż potrafi poruszać serca. Internauci podkreślali, że wideo to nie tylko zapis chwili, ale także pamiątka bezcennej relacji, która na zawsze pozostanie w pamięci. Dzień Ojca pełen bólu i miłości Dzień Ojca w tym roku miał dla Tomasza Szklanowskiego szczególne znaczenie. Zamiast życzeń i uścisków, pozostały wspomnienia i ból. Ale też miłość – wieczna, głęboka i niezmienna. Publikacja filmu z córką była nie tylko osobistym wyznaniem, ale też symbolicznym pożegnaniem i przypomnieniem, że relacje rodzic-dziecko są wieczne, nawet jeśli śmierć brutalnie je przerwie. CZYTAJ TEŻ: „Już nie cierpię” – na pogrzebie Soni Szklanowskiej odczytano jej list pożegnalny Sonia Szklanowska, znana z udziału w programie „Hotel Paradise”, zmarła nagle, pozostawiając bliskich i fanów w szoku i żałobie. Jej ojciec do tej pory nie wypowiadał się publicznie. Teraz, w tym jednym nagraniu, zawarł wszystko – swoją miłość, swój żal i swój ból. Źródło: Plejada
Zaczynała w biedzie, miała czwórkę rodzeństwa i wielkie marzenia. Teraz Hollywood kłania się jej w pas
Choć Joanna Kulig podbijała Hollywood, życie potrafiło ją zaskoczyć. Gdy los wystawił ją na próbę, nie została sama – siła rodzinnych więzi znów okazała się bezcenna.
Joanna Kulig to jedna z najbardziej cenionych polskich aktorek, której talent doceniono także za granicą. Jej droga do sukcesu nie była łatwa – dorastała w skromnych warunkach, ale zawsze mogła liczyć na rodzinę. A kiedy sama potrzebowała pomocy, najbliżsi znów stanęli na wysokości zadania… Dzieciństwo Joanny Kulig: siła z górskiej Muszynki Aktorka pochodzi z Muszynki – niewielkiej miejscowości w górach, niedaleko Krynicy-Zdroju. Mimo międzynarodowej kariery, Joanna Kulig nigdy nie wstydziła się swojego pochodzenia. – „W Muszynce mieszka nie więcej niż trzysta osób. Wszyscy się znają, dla małego dziecka to ważne, bo łatwiej uczy się żyć w społeczności” – mówiła w „Gazecie Krakowskiej”. Dzieciństwo aktorki upłynęło w biedzie, co sama wielokrotnie podkreślała. Zaangażowanie w Szlachetną Paczkę miało dla niej wymiar osobisty. – „Sama jako dziecko dużo pomocy otrzymałam. Wielu ludzi mi bardzo pomogło. Teraz pojawiam się w Hollywood, czyli wyszłam z totalnej biedy do tego, co teraz mam” – mówiła w „Dzień Dobry TVN”. W rozmowie z „Gazetą Krakowską” podkreślała: – „Dzieciństwo dało mi siłę. Czy mogłabym wrócić dziś do tamtego świata? Chyba nie. Najlepsza jest suma wartości z obu tych światów”. Zobacz też: Joanna Kulig wyszła z biedy, dziś podbija Hollywood. Nie uwierzysz, co powiedziała o swojej przeszłości Rodzinne więzi Joanny Kulig: wsparcie, które trwa Choć Kulig rzadko mówi o życiu prywatnym, wiadomo, że jest mocno związana z rodziną. – „Mam bardzo dobre relacje z całą moją rodziną. Oczywiście zdarzają się nieporozumienia, ale zawsze możemy na siebie liczyć” – powiedziała „Gazecie Krakowskiej”. Jest jedną z piątki rodzeństwa – ma dwóch braci i dwie siostry, w tym aktorkę Justynę Schneider,. Szczególnie trudnym momentem był czas choroby brata Piotra. – „Byłem w śpiączce, przeszedłem śmierć kliniczną. Joanna wspierała mnie nie tylko dobrym słowem, ale też szukała najlepszych specjalistów i pomagała finansowo” – wspominał w „Dobrym Tygodniu”. Macierzyństwo i praca: jak Joanna Kulig godziła role matki i aktorki W 2019 roku, będąc w ciąży, aktorka wyjechała do USA, by walczyć o rolę w serialu „The Eddy”. Próbna sesja miała miejsce na kilka dni przed porodem. – „Przyszłam z wielkim brzuchem, pomalowanymi ustami, a trzy godziny później dostałam telefon, że mam rolę. 14 lutego urodziłam Jasia” – mówiła w „Rzeczpospolitej”. Po zaledwie dziesięciu dniach wróciła do pracy. – „To było wielkie wyzwanie logistyczne, ale z pomocą rodziny i przyjaciół udało się” – mówiła. Pomagali jej mama, siostra, mąż i jego rodzice. – „Bez tego nic by się nam nie udało”. Czytaj także: Dom na polskiej wsi jest dla Joanny Kulig prawdziwą oazą. To odskocznia od zagonionego życia w Stanach Zjednoczonych Joanna Kulig z siostrą Justyną Schneider Joanna Kulig w sesji dla VIVY!, wrzesień 2014
Przeszedł przez piekło w wieku 13 lat. Dziś inspiruje tysiące. Prawdziwa historia Filipa Gurłacza
Filip Gurłacz zdecydował się opowiedzieć o swojej trudnej przeszłości we wiosennej edycji „Tańca z gwiazdami”. Mówi otwarcie o uzależnieniach, skomplikowanych relacjach ojcowskich i drodze do aktorstwa, która wyrosła z potrzeby autentyczności i siły. Jego szczerość nie tylko wzruszyła widzów, ale naprawdę zmieniła czyjeś życie.
Jego decyzja o otwartym wyznaniu nie była przypadkowa – to świadomy wybór wartości, „życia w prawdzie”. Filip Gurłacz wiedział, że wcześniej czy później historia wyjdzie na jaw, postanowił więc przejąć kontrolę i wybrać własne słowa. Opowiadając o alkoholowych i narko***owych błędach, miał nadzieję, że choć jedna osoba uniknie podobnej drogi. Co jeszcze zdradził w rozmowie z Katarzyną Piątkowską? Ostatnia publikacja na FB 25.12.2025 r. Filip Gurłacz: trudne dzieciństwo i walka o rodzinny dom. Wywiad VIVA! – Już w pierwszym odcinku „Tańca z gwiazdami” podzieliłeś się z widzami swoją historią. Opowiedziałeś o trudnej przeszłości, walce z nałogami. Dlaczego to zrobiłeś? Od dawna staram się żyć w prawdzie. A moja historia prędzej czy później ujrzałaby światło dzienne. Mogłem więc ją opowiedzieć na swoich zasadach. – Taka szczerość wymaga odwagi? Nie. Zrobiłem to z nadzieją, że dzięki temu przynajmniej jedna osoba nie popełni takich błędów jak ja. A mam ich na sumieniu całkiem sporo – alkohol, narkotyki, kłamstwa. Po jednym z odcinków programu dostałem kilka pozytywnych wiadomości od widzów: „Dziękuję, dzięki tobie zapisałem się na terapię” albo „Dałeś mi siłę, żeby zrobić coś ze swoim życiem”. W drodze do finału było tych wiadomości coraz więcej. W odcinku rodzinnym tańczyłem z tatą, z którym nie zawsze miałem dobre relacje. I ktoś mi potem napisał, że postanowił odezwać się do swojego ojca po 15 latach milczenia. To są moje Kryształowe Kule. Czytaj także: Szurał po dnie, ocaliła go przed najgorszym. Gurłacz wprost mówi o żonie: „Wybrałem anioła” – Miałeś trudne dzieciństwo i młodość? Moja rodzina była biedna. Tata, aktor kabaretowy, jeździł po całej Polsce, żeby zarobić na chleb. Mama jest skrzypaczką w Sinfonia Baltica i całe życie grała drugie skrzypce. Pamiętam głód, próby eksmisji naszej rodziny, walkę rodziców o nasz dom. Pamiętam łzy mojej mamy, która robiła wszystko, żeby nie zrealizował się czarny scenariusz. Udało jej się. Gdy miałem 13 lat, po raz pierwszy sięgnąłem po alkohol. Zacząłem w podstawówce. Aż doszedłem do momentu w życiu, w którym nie pamiętałem tygodnia bez alkoholu. Gdy miałem wybrać studia, byłem tak zdeterminowany, żeby zarabiać duże pieniądze, że wybrałem inżynierię środowiska ze specjalizacją inżynieria komunalna na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim. Inżynieria komunalna… Ścieki… Dla mnie niezłe bagno. Dosłownie. Musiałem się uczyć hydrologii, fizyki, matematyki. Tak źle się tam czułem, że przebalowałem cały semestr, a potem wróciłem do domu i zacząłem rozwozić pizzę. – Nie chciałeś zostać aktorem? Nie bardzo, bo widziałem, jak mój tata się szarpie, żeby związać koniec z końcem. Nie chciałem toczyć walk takich jak on. Ale gdy mnie zapytał, czy do końca życia chcę pracować jako dostawca pizzy, i delikatnie zasugerował, że nadawałbym się do aktorstwa, pomyślałem: „Dlaczego nie?”. Dostałem się na lalkarstwo w Akademii Teatralnej w Białymstoku. – To nie była szkoła Twojego pierwszego wyboru? Chciałem studiować aktorstwo w Łodzi i Warszawie, ale mnie nie przyjęli. – Czułeś się gorszy od kolegów z łódzkiej filmówki? Był taki moment. Dużo wtedy imprezowałem i piłem. Zaryzykuję tezę, że każdy, kto ma problem z jakąkolwiek substancją, ma zaburzone poczucie własnej wartości. – Po szkole i tak trafiłeś przed kamerę. Zagrałeś u Jana Komasy i Andrzeja Wajdy. I zacząłem krążyć po orbicie show-biznesu. Zaczęły się nowe role, bankiety, premiery, spotkania. Różnie sobie radziłem, zarówno z sukcesami, jak i porażkami. [...]
Niewidzialna rana, którą Radwańska nosi do dziś. Zaczęło się, gdy miała 22 lata
Agnieszka Radwańska, jedna z najwybitniejszych polskich tenisistek, w swojej autobiografii "Jestem Isia" podzieliła się osobistymi przeżyciami związanymi z rozwodem rodziców. W szczerych słowach opisała emocje, jakie towarzyszyły jej w tamtym czasie.
Rozwód rodziców to doświadczenie, które na zawsze zostawia ślad – nawet w dorosłym życiu. Agnieszka Radwańska, jedna z najbardziej utytułowanych polskich tenisistek, nie unikała tego tematu w swojej autobiografii. W szczerych słowach opowiedziała, jak rozwód jej rodziców wpłynął na jej emocje, dojrzałość i spojrzenie na rodzinę. Choć na pierwszy rzut oka była już dorosła, w środku nadal czuła się córką rozdartej rodziny. Rozwód rodziców oczami Agnieszki Radwańskiej Rozwód rodziców Agnieszki Radwańskiej miał miejsce w 2011 roku, gdy tenisistka miała 22 lata. W swojej autobiografii zatytułowanej "Jestem Isia", która ukazała się w 2017 roku, Radwańska poruszyła ten trudny temat. Napisała wprost: „Nie bójmy się tych słów: każdy rozwód to porażka”. "Żadne dziecko, niezależnie od tego, w jakim jest wieku, nie chce, żeby rodzice się rozstali [...] Ja się z tym szybko pogodziłam, chociaż nawet w moim wieku każdy człowiek wolałby mieć kompletną rodzinę i tylko jedną wigilię. Bo co ja mogłam zrobić? Jaki miałam na to wpływ? Czasu przecież nie cofnę. W pewnym sensie poczułam nawet ulgę, że ten niedobry okres w naszym życiu już się skończył" — wyznała w wywiadzie-rzece. Podkreśliła, że mimo iż jej rodzice nie byli już razem, nie miała problemu, by wypowiadać się o ich decyzji otwarcie i z pełną świadomością jej skutków. W książce nie tylko wskazała emocje, które jej towarzyszyły, ale także próbowała zrozumieć perspektywę obojga rodziców. ZOBACZ TEŻ: Agnieszka Radwańska otrzymała cios od bliskiej osoby. "Ta historia to przykład czegoś niewybaczalnego" Autobiografia "Jestem Isia" – osobiste wyznania tenisistki W książce Radwańska nie unika trudnych tematów. Autobiografia, będąca zapisem jej drogi sportowej i osobistej, zawiera również wątki związane z życiem prywatnym, w tym momenty pełne napięcia i smutku. Opowiadając o rozwodzie, Radwańska przyznała, że takie wydarzenia mają ogromny wpływ na psychikę dziecka, nawet jeśli dziecko jest już dorosłe. Pomógł jej również sport: "Przeżyć rozwód rodziców pomógł nam fakt, że byłyśmy dorosłe i już z nimi (rodzicami) nie mieszkałyśmy [...] Tenis pozwalał mi zapomnieć o kłótniach między nimi. Wychodząc na kort, mogłam się koncentrować wyłącznie na meczu". Wpływ trudnych doświadczeń na życie i karierę Radwańskiej Choć temat rozwodu pojawił się w życiu Radwańskiej w jednym z kluczowych momentów jej kariery – w 2011 roku – tenisistka kontynuowała swoją sportową drogę z determinacją. Rok później dotarła do finału Wimbledonu, a w 2015 roku wygrała prestiżowy turniej WTA Finals. Polka zakończyła sportową karierę w listopadzie 2018 roku. SPRAWDŹ TEŻ: Miała wszystko, by wejść na skróty. Wybrała trudniejszą drogę. Przybylska patrzyłaby z dumą
Matka bała się uczuć, ojciec uciekł do tancerki. Tak wyglądała relacja Agnieszki Osieckiej z rodzicami
Prywatne życie Agnieszki Osieckiej było pełne sprzeczności – z jednej strony pragnęła niezależności, z drugiej szukała miłości na granicy szaleństwa. Jej relacje z rodzicami, szczególnie z matką, odcisnęły silne piętno na dorosłym życiu poetki.
Agnieszka Osiecka to postać, której życie prywatne budziło niemal tyle samo emocji, co jej twórczość. Poetka, autorka niezliczonych tekstów piosenek i scenariuszy, prowadziła życie pełne emocjonalnych zakrętów, trudnych relacji i nieustannych poszukiwań. W jej biografii odbija się zarówno chęć wolności, jak i głęboka potrzeba bliskości. Zrozumienie jej historii rodzinnej pozwala lepiej pojąć, skąd brały się jej wybory i lęki. View Ediplayer on the source website Prywatne życie Agnieszki Osieckiej: między wolnością a tęsknotą za bliskością Życie prywatne Agnieszki Osieckiej było pełne sprzeczności. Z jednej strony poetka ceniła sobie niezależność i wolność, z drugiej – nieustannie poszukiwała głębokich więzi emocjonalnych. Jej relacje z mężczyznami często były burzliwe i krótkotrwałe, co odzwierciedlało jej wewnętrzne rozdarcie i trudności w budowaniu trwałych związków. „Ten jeden jedyny raz nie prześladowało mnie poczucie winy, ten jeden jedyny raz nie ono decydowało, ten jeden jedyny raz kochałam naprawdę i było tak, że tylko po to chciałam żyć, i tak, że tylko przez to chciałam umrzeć. Popsuliśmy to oboje” – mówiła Osiecka o związku z Witoldem Dąbrowskim, którego szybko porzuciła dla Marka Hłaski. Małżeństwo z Wojciechem Frykowskim trwało zaledwie pół roku. Związek z Danielem Passentem, z którym miała córkę Agatę, przetrwał osiem lat. W późniejszych latach Osiecka związała się także z Wojciechem Jesionką, jednak i ten związek nie przetrwał próby czasu. ZOBACZ TEŻ: Zanim poznał Osiecką, miał ułożone życie. Cała prawda o pierwszej żonie Daniela Passenta Dzieciństwo Agnieszki Osieckiej: między chłodem a nadopiekuńczością Agnieszka Osiecka przyszła na świat 9 października 1936 roku w Warszawie jako jedyne dziecko Wiktora Osieckiego i Marii z domu Sztechman. Jej dzieciństwo naznaczone było brakiem czułości i emocjonalnym dystansem ze strony rodziców. Ojciec, pochodzący z Belgradu pianista, traktował córkę jak księżniczkę, rozbudzając w niej pasje i zachęcając do samodzielnego myślenia. „Ja miałam głęboką świadomość, że jestem wychowywana inaczej niż inne dzieci. Jakaś taka królewna w biedzie” – wspominała poetka. Matka, z kolei, była osobą emocjonalnie zamkniętą i lękliwą. „Nigdy mnie nie obsypywali pochwałami, a przede wszystkim nie pieścili mnie. Moja mama jak gdyby bała się pieszczoty. Bała się odtrącenia. Ja to już czułam jako bardzo młoda dziewczyna, w związku z tym nie obsypywała mnie pocałunkami, ojciec tym bardziej. A ja tego potrzebowałam…” – mówiła Osiecka w programie „Rozmowy o zmierzchu i świcie”. Relacje rodzinne: wpływ na dorosłe życie Rozpad małżeństwa rodziców i zdrada ojca z tancerką Józefiną Pellegrini miały ogromny wpływ na Osiecką. Po rozwodzie ojciec zniknął z jej życia, co zbliżyło ją do matki. Jednak ich relacja była trudna – matka była zaborcza i kontrolująca, co potęgowało poczucie osamotnienia poetki. „Mama moja była kiedyś odtrącona, bo była dzieckiem z rozwiedzionej rodziny i bała się, że teraz ja ją odtrącę” – mówiła Osiecka. Matka próbowała utrzymać córkę przy sobie za wszelką cenę, kontrolując jej życie i zaszczepiając w niej lęki. „Odkąd pamiętam – uczyła mnie lęku. A raczej: z rozmysłem zarażała mnie własnym lękiem. A bała się wszystkiego: burzy, wiatru, pukania do drzwi. [...] A już najbardziej zależało jej na tym, żebym przeraźliwie bała się seksu. Dawno temu, kiedy miałam siedem czy osiem lat, szłam z mamą wieczorem przez park. Nagle zobaczyłyśmy całującą się parę. Mama szepnęła spanikowana: „Uciekajmy, prędko, nie patrz tam. To obrzydliwe”. Oczywiście, uciekłyśmy” – opowiadała Osiecka w „Rozmowach w tańcu”. Dziedzictwo i pamięć Agnieszka Osiecka zmarła 7 marca 1997 roku w Warszawie na raka jelita grubego. Została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim. Jej córka, Agata Passent, założyła Fundację „Okularnicy” im. Agnieszki Osieckiej, która zajmuje się promocją twórczości poetki i organizuje coroczny konkurs „Pamiętajmy o Osieckiej”. TYLKO NA VIVA.PL: "To brzmiało jak pożegnanie ze światem". Katarzyna Gaertner o ostatnim wierszu, jaki dostała od Osieckiej i przyjaźniach, których nie przerwał czas Źródło: Hanna Bakuła Selfie/Autoportret, Ula Ryciak Potargana w miłości, Styl.pl, Onet.pl
Elżbieta Romanowska żegna ukochaną mamę. Poruszające wyznanie aktorki: „Moje słońce zaszło”
Elżbieta Romanowska przeżywa trudne chwile po śmierci swojej mamy, Bogusławy Romanowskiej. Aktorka podzieliła się emocjonalnym wpisem, wyrażając ból i tęsknotę po stracie najbliższej osoby.
Elżbieta Romanowska nie ukrywa, jak wyjątkową rolę w jej życiu odgrywała mama – Bogusława Romanowska. Po jej śmierci aktorka dzieli się wzruszającymi słowami, które poruszają serca tysięcy fanów. To opowieść o stracie, miłości i sile, jaką daje wsparcie najbliższych. Niezwykła więź z mamą: "Mamuś, królowo kwiatów i serników" Elżbieta Romanowska wielokrotnie podkreślała, jak silna więź łączyła ją z mamą, Bogusławą Romanowską. Aktorka, znana m.in. z prowadzenia programu "Nasz nowy dom", informowała o pogarszającym się stanie zdrowia mamy już pod koniec 2024 roku, prosząc fanów o modlitwę i wsparcie. W grudniu mama aktorki przeszła poważną operację, po której Romanowska ograniczyła swoją aktywność w mediach społecznościowych, skupiając się na rodzinie. 3 czerwca 2025 roku Elżbieta Romanowska poinformowała o śmierci swojej mamy, publikując na Instagramie zdjęcie uśmiechniętej Bogusławy Romanowskiej z podpisem: "Mamuś, królowo kwiatów i serników, spoczywaj w pokoju". ZOBACZ: Wzruszające pożegnanie Elżbiety Romanowskiej: „Mamuś, królowo kwiatów i serników...” Pierwszy wpis po stracie: "To najtrudniejsze urodziny w moim życiu" 4 czerwca, w dniu swoich 42. urodzin, Elżbieta Romanowska opublikowała poruszający wpis, w którym podzieliła się emocjami związanymi z pierwszymi urodzinami bez mamy. Zaczęła od podziękowań za kondolencje i wsparcie, które otrzymała w przeciągu ostatnich godzin: "Kochani, z całego serca dziękuję wam za życzenia, moc ciepłych słów, kondolencji oraz wsparcia. Wszystkie wiadomości odczytujemy i z serca za nie dziękujemy. Nie jestem w stanie wszystkim odpisać, więc pozwólcie, że zrobię to tutaj zbiorowo". Dla aktorki to trudny czas z racji na stratę bliskiej osoby. Mierzy się z pustką i ogromną tęsknotą, co opisała w dalszej części. "To najtrudniejsze urodziny w moim życiu. Pierwsze bez mojej królowej, bez mojej tygrysicy. Jeszcze nigdy nie doświadczyłam takiego bólu, tęsknoty i pustki. Podobno czas leczy rany… Na dzień dzisiejszy trudno mi w to uwierzyć. Życzę więc dziś sobie, by tak też się stało, by ból zelżał". Aktorka podkreśliła, że wsparcie rodziny, przyjaciół oraz fanów daje jej siłę do codziennego funkcjonowania: "Znów rodzina i przyjaciele, oraz wy, kochani, dają mi największą siłę i są pretekstem, by wstać z łóżka i działać dalej. Bo po każdej burzy wychodzi słońce i choć moje »Słońce« zaszło, to w moim obolałym sercu będzie nadal świecić". Elżbieta Romanowska, znana z empatii i ciepła, które przekazuje zarówno na ekranie, jak i w życiu prywatnym, w tych trudnych chwilach otrzymuje ogromne wsparcie od fanów i społeczności. Jej szczere i pełne emocji wpisy pokazują, jak głęboka była jej relacja z mamą i jak wielką stratę teraz przeżywa. SPRAWDŹ TEŻ: Poświęciła wszystko, by dać życie córce. Ostatni wywiad Agaty Mróz łamie serce
Wzruszające pożegnanie Elżbiety Romanowskiej: „Mamuś, królowo kwiatów i serników...”
Elżbieta Romanowska, znana z programu "Nasz nowy dom", przekazała smutną wiadomość o śmierci swojej mamy, Bogusławy Romanowskiej. Aktorka opublikowała poruszający wpis na Instagramie, w którym pożegnała ukochaną mamę.
Elżbieta Romanowska, znana i lubiana aktorka, przeżywa właśnie jedne z najtrudniejszych chwil w swoim życiu. Informacja o śmierci jej mamy poruszyła tysiące osób, które śledzą jej karierę i życie prywatne. To nie tylko osobista tragedia, ale też świadectwo niezwykle silnej, pełnej ciepła więzi matki i córki. Mama była dla niej wszystkim. Elżbieta Romanowska w żałobie po wielkiej stracie W piątek, 31 maja, Elżbieta Romanowska poinformowała za pośrednictwem mediów społecznościowych o śmierci swojej mamy. Aktorka opublikowała na Instagramie jej zdjęcie w wianku z kolorowych kwiatów i podpisała je słowami: "Mamuś, królowo kwiatów i serników, spoczywaj w pokoju". Trudne chwile i operacja mamy Mama Elżbiety Romanowskiej, Bogusława Romanowska, już wcześniej zmagała się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Prezenterka zniknęła na trochę z sieci, aby móc w spokoju wspierać najbliższą osobę. Na początku grudnia poinformowała o jej operacji, a w marcu opublikowała poruszający wpis. "I chociaż moje serce rozpadło się na kawałki, łkając cichutko każdego dnia, staram się uśmiechać, dostrzegać cudownych ludzi, którzy dają mi siłę każdego dnia, doceniać promienie słońca, dzięki którym łatwiej mi wstawać i mierzyć się z każdym kolejnym dniem. Bardzo wam dziękuję za waszą troskę i słowa wsparcie i za ten czas, który potrzebowałam, by skupić się na naszej rodzinie. Czas jednak zacząć na nowo dostrzegać budzący się na nowo do życia świat" — pisała. Silna więź Elżbiety Romanowskiej z matką Relacja Elżbiety Romanowskiej z mamą była niezwykle bliska i pełna miłości. Aktorka nigdy nie kryła, jak ważną postacią w jej życiu była mama. W rozmowach medialnych przyznawała, że łączyła je wyjątkowa więź. "Wiedzą, że gdyby mnie potrzebowali, jestem do ich dyspozycji o każdej porze dnia i nocy", przyznała w rozmowie z "Dobrym Tygodniem", opowiadając o relacjach z bliskimi, dodając, że: "Czasem się różnimy, ale żyć bez siebie nie możemy". "Jestem jedynaczką i zawsze byliśmy bardzo blisko, ale pandemia pokazała nam, że to jest naprawdę bardzo ważne, żeby blisko siebie być również fizycznie. Teraz w najgorszym wypadku jedziemy do siebie 40 minut" — mówiła w wywiadzie dla VIVY! w 2023 roku. Ich wspólne chwile były dla Romanowskiej fundamentem emocjonalnego bezpieczeństwa, a wsparcie matki pomagało jej przetrwać najtrudniejsze momenty. SPRAWDŹ TEŻ: Czteroletnia Michalina walczyła o życie. Rafał Maślak ostrzega rodziców: „Objawy były dość mylne”