Robert Makłowicz poinformował o przestępstwie i poprosił o pomoc: „Nie mam z tym nic wspólnego!”
Kucharz zwrócił się o pomoc do internautów
Robert Makłowicz od wielu lat cieszy się wielką sympatią wśród telewidzów oraz internautów. Niestety czasami popularność w mediach sprawia, że niektórzy celebryci zostają ofiarami różnych oszustw. Jedną z nich został właśnie znany kucharz, który zaapelował o ostrożność oraz poprosił fanów o pomoc. Robert Makłowicz apeluje o przestrogę Na profilu Roberta Makłowicza na Instagramie właśnie pojawił się ważny filmik, w którym kucharz prosi swoich obserwatorów o ostrożność, ponieważ ostatnio na różnych platformach pojawiło się wiele kont, które się pod niego podszywają. „Szanowni Państwo, Moi Drodzy, chciałem prosić Was o pomoc. Otóż, oświadczam uroczyście, że nigdy nie miałem i nie mam swoich kont w serwisach „X” ani też „TikTok”. Tymczasem pojawiają się tam konta, które są sygnowane moim imieniem i nazwiskiem, które kradną mój dorobek, powołują się na mnie, używają moich zdjęć i piszą niejako w moim imieniu. To jest działalność przestępcza. W dodatku ostatnimi czasy owe konta generują różnego rodzaju polityczne treści, bo jak wiecie zbliżają się wybory prezydenckie. Nie mam z tym nic wspólnego!” napisał w publikacji. Zobacz także: Żonę poznał w telewizji, ich ormiański ślub trwał pięć godzin. Małżeństwem są od ponad 30 lat! Robert Makłowicz prosi fanów o pomoc W dalszej części publikacji, a także na załączonym do niej filmiku Robert Makłowicz nie tylko prosił o ostrożność, ale także zapowiedział, że nie pozostawi tej sprawy i już w najbliższym czasie zgłosi ją odpowiednim służbom. „W tej chwili jestem poza Polską. Jak tylko wrócę do kraju, podejmę stosowne kroki prawne — bo to jest przestępstwo. Oczywiście mogę zgłaszać i zgłaszam administratorom owych serwisów te nadużycia, ale jak robi to jedna osoba — z reguły nie przynosi to skutku” czytamy. Właśnie z powodu tej bezradności zwrócił się także o pomoc do swoich obserwatorów: „Teraz właśnie prośba: jeśli Wy będziecie w wielkiej liczbie zgłaszać te konta serwisom „TikTok” i „X” jako fałszywe, być może przyniesie to rezultat i nie będziecie narażani na korzystanie z fałszywych treści. Dziękuję, polecam się na przyszłość, bądźcie zdrowi!” zakończył wpis. Czytaj również: Robert Makłowicz jest dumny z synów! „Kulinaria nie są im obce”, przyznaje krytyk
Żonę poznał w telewizji, ich ormiański ślub trwał pięć godzin. Małżeństwem są od ponad 30 lat!
"Gdy ją poznałem, to był momencik, mgnienie oka, gdy się w niej zakochałem...", mówił Robert Makłowicz
Widzowie cenią go za wyjątkowe poczucie humoru, smak i wiedzę, którą dzieli się z nimi w swoich programach! Ekspert, erudyta, gawędziarz... Swoje życie poświęcił kulinarnym podróżom. O jego pracy, która stała się pasją, wiemy dosyć dużo, a co z miłością? Okazuje się, że od ponad 30 lat Robert Makłowicz jest szczęśliwym mężem. Swoją wybrankę poznał na planie programu telewizyjnego. Kim jest żona krytyka kulinarnego? Czym się zajmuje? Czy małżonkowie zdradzili przepis na udany związek? Sprawdźcie historię miłości Roberta i Agnieszki Makłowiczów. View Ediplayer on the source website Robert Makłowicz o kuchni mówi z miłością Robert Makłowicz debiutował gdy w telewizji gotował jedynie Maciej Kuroń. „Mój program był jedynym z gotowaniem w plenerach, pokazującym inne kraje i kultury. Internet był wówczas w powijakach. Teraz mamy blogerów, kanały telewizyjne pokazujące wyłącznie rzeczy o gotowaniu i podróżach. Świat się skurczył. Fakt, że nadal ktoś chce mnie oglądać, jest prawdziwą nobilitacją”, wspominał w 2018 roku w rozmowie dla VIVY! z Beatą Nowicką. Prawda jest taka, że grono fanów Roberta Makłowicza wciąż się powiększa! Coraz więcej osób szuka informacji nie tylko o dokonaniach eksperta kulinarnego, ale także o jego życiu prywatnym. A o nim Robert Makłowicz mówi dość... oszczędnie. Zazwyczaj w rozmowie z dziennikarzami wypowiada się na temat smaków świata, kulinarnych podróży i dzieli się ciekawostkami na temat jedzenia, pozostawiając strefę osobistą w bezpiecznym miejscu. Zobacz też: Córeczka jest dla całym światem. Dzięki niej Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke poczuli, że bardziej niż kiedykolwiek są jednością W 2018 roku w rozmowie z Beatą Nowicką tak mówił nam o swoim rodzinnym domu, a także zainteresowaniu podróżami. Robert Makłowicz odkąd pamięta, przesiadywał w biblioteczce i zaczytywał się w kolejnych pozycjach. To były jego pierwsze podróże — palcem po mapie, był głodny poznawania świata. „W domu, ponieważ ojciec był marynarzem i często pływał, rządziły kobiety, kobiety gotujące. Dom był przedwojenny, z przedwojenną biblioteką, z przedwojennymi rocznikami gazet, często z działami poradnikowymi. Szybko przejechałem przez „Moje pisemko” i inne pozycje dla dzieci i potem czytałem z wypiekami na twarzy gazety nie tylko międzywojenne, ale też te sprzed pierwszej wojny. [...] W domu były też różne przedwojenne książki kucharskie, czytałem je namiętnie i było to dla mnie jak międzygalaktyczna podróż. Świat mnie nęcił”, dodawał. I chociaż po ukończeniu szkoły wybrał się na prawo i historię, to swoją przyszłość związał właśnie z kulinariami! Podróże po Europie tylko go wzbogaciły, poszerzyły horyzonty i pozwoliły poznać niesamowite smaki w poszczególnych krajach. Z tą wiedzą powrócił do Polski i odpowiednio wykorzystał. Tylko w VIVIE!: Nie potrzebuje ciągle być na świeczniku. "Żyję swoim życiem, nikomu nic nie udowadniając", mówi Marina Łuczenko-Szczęsna Historia miłości: Agnieszka i Robert Makłowiczowie - jak się poznali? Kim jest Agnieszka Makłowicz? Podróżniczy program kulinarny, który prowadził w Telewizji Polskiej w latach 90. był prawdziwym hitem. I tutaj zaczyna się historia jego miłości. Wybrankę swojego serca, Agnieszkę Pogodę spotkał właśnie na planie telewizyjnym. Ukochana eksperta kulinarnego była pierwszą kierowniczką produkcji podróżniczo-kulinarnych programów dziennikarza, a następnie ich producentką. Pani Agnieszka Makłowicz jest absolwentką teatrologii na Uniwersytecie Jagiellońskim, a także kończyła Organizację Produkcji Filmowej i Telewizyjnej w Łodzi. Była kierownikiem produkcji filmów dokumentalnych: Pokolenie 89, Ja, robotnik budowlany, Kraków moje miasto. Czytaj też: Ich góralski ślub w Zakopanem odbył się 15 lat temu. Tak Michał i Aleksandra Żebrowscy świętowali kolejną rocznicę Robert i Agnieszka Makłowiczowie w 2008 roku: Autor programów doskonale pamięta moment, w którym po raz pierwszy poznał przyszłą żonę. Dziś Robert Makłowicz i Agnieszka Makłowicz są ponad 30 lat po ślubie i nie ukrywają swojego szczęścia. „Nie dochodzi do mnie, że jestem z żoną już prawie 30 lat. Gdy ją poznałem, to był momencik, mgnienie oka, gdy się w niej zakochałem...”, mówił w jednym z wywiadów dla Faktu. Wspólne wyjazdy, praca bardzo ich do siebie zbliżyły. W końcu para stanęła na ślubnym kobiercu w 1991 roku w Armenii. Jak wyznał w rozmowie z Plejadą Robert Makłowicz, ceremonia zaślubin trwała pięć godzin! „Armenia jest bliska mojemu sercu, stamtąd pochodzą moi przodkowie. Ceremonia różni się od tej w Polsce: ksiądz stoi tyłem do publiczności i przodem do ołtarza. Sam ślub jest udzielany nie przed nałożeniem obrączek, a koron. Jest podobnie jak w cerkwi. Ceremonia trwała ponad pięć godzin, więc to było coś niezapomnianego. Co się działo? Nie wiem, bo nic nie rozumiałem, bo ksiądz mówił po ormiańsku”, zwierzał się dziennikarz. Po latach wspólnego życia Agnieszka i Robert Makłowicz wciąż się zaskakują. Ekspert kulinarny nie ukrywa, że lubi rozpieszczać swoją żonę drobnymi gestami. Wspólnie spędzony czas jest dla nich niesamowicie ważny, pielęgnują swoją relację. „Fajne jest to, że wciąż potrafimy wybrać się na superromantyczną randkę. Teraz modne są randki w wysoko położonych miejscach, na przykład na 40. piętrze. Chętnie bym zabrał Agnieszkę na coś takiego. Tylko musi być winda!’, dodawał, żartując w Fakcie. Zobacz też: W tym małżeństwie była miłość, wierność, szacunek. Historia Jana Kobuszewskiego i Hanny Zembrzuskiej Robert Makłowicz: przepis na udany związek Wspólna praca zawsze ich do siebie zbliżała, inspirują się wzajemnie i motywują do działania. To pani Agnieszka pierwsza namawiała męża do stworzenia programu telewizyjnego o kuchni i kulturze. „Moja żona nie mówi mi, co mam gotować, ja nie wtrącam się do spraw technicznych i organizacyjnych. A dzięki temu jesteśmy razem. Jeśli człowiek połowę czasu spędza w hotelach, to przyjemniej się obudzi u boku kogoś bliskiego”, wspominał na łamach Show. A w rozmowie z Dzień Dobry TVN mówił: "Jak wiadomo, nie ma uniwersalnego przepisu, tak jak nie ma uniwersalnego przepisu na szczęście. Ludzie są różni, my się po prostu kochamy i tyle" Małżonkowie mają także miejsce, do którego uciekają z rodzinnego Krakowa. Wiele lat temu kupili dom w Dalmacji. „Ku naszemu zdumieniu okazało się, że w Dalmacji, o ile człowiek nie chce mieszkać na samym brzegu Adriatyku, ceny są dużo niższe niż w Polsce. Tak zatem w ramach naszego kredytu stać nas było na dom, którego nie trzeba remontować, i wiosną 2009 r. kupiliśmy coś takiego na półwyspie Pelješac”, tłumaczył w wywiadzie z Gazetą Krakowską. Agnieszka Makłowicz rzadko pojawiała się wraz z mężem podczas oficjalnych wyjść. Małżonkowie kilka lat temu udzielili wspólnego wywiadu i byli gośćmi w programie Pytanie na śniadanie. Tam zdradzili, jak wygląda ich wspólne życie. Okazuje się, że w domu najczęściej Robert Makłowicz gotuje i bierze na siebie obowiązek robienia zakupów, oczywiście kiedy akurat jest w domu. Pani Agnieszka podkreślała, że to mąż ma większą kulinarną wyobraźnię, ale są momenty, w których ustępuje ukochanej pola pierwszeństwa. Dla całej rodziny najważniejszy jest wspólnie spędzany czas. „Staramy się zawsze jadać obiady razem. Jest ta jedna pora, staramy się zaczekać na siebie. Żeby pobyć te pół godziny razem, żeby dowiedzieć się, co się wydarzyło”, mówiła żona Agnieszka. Makłowiczowie mają dwóch synów: Mikołaja i Ferdynanda. Starszy kończył w Szwajcarii szkołę gastronomiczno-hotelarską. Mikołaja nikt nie zmuszał do tego wyboru i dziś prowadzi winiarską firmę. Zawsze może liczyć na pomysłowość i pomoc taty. "Syn prowadzi firmę winiarską, ja mu podsuwam różne pomysły. Dłużej żyję, więcej jeżdżę, siłą rzeczy znam więcej smaków i większą liczbę winiarzy", opowiadał Robert Makłowicz na łamach Show. Z kolei Ferdynand wybrał się na studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Ulubieniec widzów jest niesamowicie dumny ze swoich dzieci. Synowie Roberta Makłowicza wybrali własną ścieżkę i osiągają sukcesy. „W Szwajcarii takowe szkoły są najlepsze w świecie, więc była to dość kosztowna ekstrawagancja. Niczego mu nie sugerowałem, do niczego nie namawiałem, sam wybrał. Finansowo bolało, ale mam wrażenie, że jest dobrze przygotowany do samodzielnego zawodowego życia. Poza tym inwestycja w edukację własnych dzieci to najlepsza polisa ubezpieczeniowa dla rodziców”, podkreślał w wywiadzie dla Show. Robertowi i Agnieszce Makłowiczom życzymy wszystkiego dobrego! Źródło: Fakt, Pomponik.pl, Gazeta Krakowska, Plejada.pl, Pytanie na śniadanie, VIVA!, wywiad Beaty Nowickiej z 2018 roku, Robert Makłowicz z synami
Ich ormiański ślub trwał pięć godzin, do dziś wzbudza kontrowersje. „Ślub jest udzielany nie przez nałożenie obrączek, a koron"
Tak wyglądała ceremonia Roberta Makłowicza i jego żony
Znają go miliony, jest inspiracją dla wielu Polaków. Robert Makłowicz od lat interesuje się kuchnią, prezentuje telewidzom dania z całego świata. Okazuje się, że ulubieniec publiczności spełnił się nie tylko w życiu zawodowym, ale też prywatnym. Dziś jest dumnym mężem i ojcem. Bajkowy ślub w Armenii. Cudowne małżeństwo Roberta Makłowicza i Agnieszki Pogody Poznali się na planie jednego z programów telewizyjnych. Robert Makłowicz niemal od razu zakochał się w Agnieszce Pogodzie, absolwentce teatrologii Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Organizacji Produkcji Filmowej i Telewizyjnej na PWSFTViT w Łodzi. Ona była wówczas kierowniczką produkcji programu restauratora. „Gdy ją poznałem, to był momencik, mgnienie oka, gdy się w niej zakochałem...", mówił w wywiadzie dla Faktu. Oboje regularnie podróżowali, a ich miłość z każdym dniem rosła w siłę. Na ślubnym kobiercu stanęli w 1991 roku w Armenii. Uroczystość była jak z bajki. Odbyła się on zgodnie z ormiańskimi tradycjami. „Armenia jest bliska mojemu sercu, stamtąd pochodzą moi przodkowie. Ceremonia różni się od tej w Polsce: ksiądz stoi tyłem do publiczności i przodem do ołtarza. Sam ślub jest udzielany nie przez nałożenie obrączek, a koron. Jest podobnie jak w cerkwi. Ceremonia trwała ponad pięć godzin, więc to było coś niezapomnianego. Co się działo? Nie wiem, bo nic nie rozumiałem, bo ksiądz mówił po ormiańsku", mówił serwisowi Plejada. Dziś ulubieniec widzów przyznaje, że praca z żoną ich jedynie jednoczy. „To ona jako pierwsza namawiała mnie, by zrobić program telewizyjny o kuchni i jej związkach z kulturą. Pracujemy razem, uzupełniając się", mówił. „Moja żona nie mówi mi, co mam gotować, ja nie wtrącam się do spraw technicznych i organizacyjnych. A dzięki temu jesteśmy razem. Jeśli człowiek połowę czasu spędza w hotelach, to przyjemniej się obudzi u boku kogoś bliskiego", dodaje. CZYTAJ TEŻ: To już potwierdzone. Mama Macieja Musiała jest już po ślubie, opublikowała wymowne zdjęcia Robert Makłowicz z żoną 2008 rok, Robert Makłowicz, Agnieszka Makłowicz Robert Makłowicz o dzieciach Zakochani doczekali się dwóch synów. Gdy jednak musieli pracować, ich dziećmi opiekował się Piotr Bikont, którego Robert Makłowicz poznał w pracy dla Gazety Wyborczej. Dzisiaj młodszy syn restauratora — Ferdynand rozwija się w kierunku prawniczym. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, zaś Mikołaj miłość do kuchni odziedziczył po ojcu. „Skończył w Szwajcarii szkołę gastronomiczno-hotelarską, a że w Szwajcarii takowe szkoły są najlepsze w świecie, więc była to dość kosztowna ekstrawagancja. Niczego mu nie sugerowałem, do niczego nie namawiałem, sam wybrał", opowiadał Robert Makłowicz portalowi Show. „Finansowo bolało, ale mam wrażenie, że jest dobrze przygotowany do samodzielnego zawodowego życia. Poza tym inwestycja w edukację własnych dzieci to najlepsza polisa ubezpieczeniowa dla rodziców", dodał. "Syn prowadzi firmę winiarską, ja mu podsuwam różne pomysły. Dłużej żyję, więcej jeżdżę, siłą rzeczy znam więcej smaków i większą liczbę winiarzy", podsumował. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Śmierć odebrała mu trwającą niemal dwie dekady miłość. Później Henryk Gołębiewski znalazł szczęście u boku obecnej żony
Robert Makłowicz skradł kulinarne show, chociaż nie potrafił gotować
"Dziwiliśmy, że bierze się za robienie programu kulinarnego"
Ma tysiące fanów w całej Polsce, a jego programy kulinarne biją rekordy popularności. Robert Makłowicz nie ma kulinarnego wykształcenia, a jednak potrafił zjednać sobie widzów humorem i niebanalnym pomysłem na program. Robert Makłowicz zrobił furorę w telewizji Ulubieniec widzów zaczynając zdobywanie wykształcenia studiował prawo, a następnie historię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 80. wyemigrował nawet do Wielkiej Brytanii, gdzie imał się pracy fizycznej. To właśnie tam poznawał kuchnie z całego świata, a jego marzeniem było zostanie krytykiem kulinarnym. Kiedy wrócił do Polski nie zamierzał się poddać i chciał osiągnąć swój cel. Zaczął pracę w Gazecie Wyborczej, by następnie zatrudnić się w TVP w programie porannym. Robert Makłowicz, Warszawa 2001 Wymarzony program kulinarny Ówczesna narzeczona, a obecna żona Makłowicza, Agnieszka Pogoda namawiała go na kolejny krok – stworzenie programu kulinarno-podróżniczego. „Dziwiliśmy, że bierze się za robienie programu kulinarnego, chociaż w ogóle nie umie gotować „- wspominał kolega prezentera w rozmowie z "Newsweekiem". Robert Makłowicz, Agnieszka Makłowicz, 2008 rok Makłowicz całkowicie zaufał swojej partnerce, a w 1998 roku wyemitowano pierwszy program „Podróże kulinarne Roberta Makłowicza”, który przez wiele lat cieszył się niezwykłą popularnością wśród widzów w całej Polsce. Być może gdyby nie wsparcie ukochanej, nigdy by do tego nie doszło.
Ewa Wachowicz zdradziła kulisy rozstania z Robertem Makłowiczem. Nie widziała dla siebie przyszłości
Dlaczego ich zawodowa współpraca dobiegła końca?
Choć popularność zdobyła jako Miss Polonia w 1992 roku, to dziś kojarzona jest głównie z programem kulinarnym „Ewa gotuje”. Przed laty Ewa Wachowicz współpracowała z Robertem Makłowiczem, jednak z czasem ich drogi zawodowe się rozeszły... Dlaczego? Przez chwilę prezenterka nie wiedziała, co dalej z nią będzie... Ewa Wachowicz: kariera Ewa Wachowicz zyskała popularność w 1992 roku, kiedy zdobyła tytuł Miss Polonia. Szybko jednak zrezygnowała z kariery modelki, spełniała się między innymi jako sekretarz prasowy Waldemara Pawlaka, a obecnie jest prowadzącą programy kulinarne i producentką telewizyjną. W 1998 roku współpracowała z Robertem Makłowiczem przy programie „Podróże kulinarne Roberta Makłowicza”. Jednak po dziewięciu latach, w 2007 roku, ich drogi zawodowe się rozeszły... Rozstanie to odbiło się szerokim echem. Czytaj też: Muniek Staszczyk szczerze o weselu córki. Było mu wstyd z jednego powodu Ewa Wachowicz w sesji dla magazynu VIVA!, 2022 rok Ewa Wachowicz o rozstaniu z Robertem Makłowiczem W jednym z najnowszych wywiadów Ewa Wachowicz postanowiła wrócić wspomnieniami do tamtego czasu i zakończenia współpracy z Robertem Makłowiczem. Dziś wie, że nic nie dzieje się bez przyczyny, jednak wówczas patrzyła na to zupełnie inaczej... „Oczywiście było mi smutno i zadawałam sobie pytanie: "Dlaczego?". Przecież byłam producentką jego programu kulinarnego i wkładałam w to dużo serca. Ale gdy rozstaliśmy się w 2007 r., postawiłam na siebie. W tamtym momencie wydawało mi się, że to koniec świata”, wyjaśniła. Ewa Wachowicz, 2017 Wtedy zupełnie nie wiedziała, co dalej z nią będzie i jak będzie wyglądała jej sytuacja finansowa. Była jednak pewna, że musi „wymyślić siebie na nowo”. „Z perspektywy mogę powiedzieć, że to, że Robert postanowił swój program robić sam, było najlepszym zwrotem w moim zawodowym życiu. Dziś czuję do niego ogromną wdzięczność”, wyznała w tej samej rozmowie. Koniec końców, rozstanie z Robertem Makłowiczem wyszło Ewie Wachowicz na dobre. Jak sama podkreśliła, dzięki temu od ponad 15 lat prowadzi własny program kulinarny, który dziś cieszy się sporą popularnością. Zobacz także: Po latach wraca do telewizji. Tak dziś wygląda Anna Potaczek, gwiazda serialu „W11 - Wydział Śledczy” Ewa Wachowicz, Robert Makłowicz, "Podróże kulinarne Roberta Makłowicza", Wieliczka, 23.02.2007
Robert Makłowicz jest dumny z synów! „Kulinaria nie są im obce”, przyznaje krytyk
Czym zajmują się bracia Mikołaj i Ferdynand?
Przez tak wiele lat gościł na małych ekranach, że niektórzy zaczęli traktować go jak członka rodziny. Kiedy zerwał z telewizją na rzecz internetu, założył swój kanał na portalu YouTube, zaczął prowadzić Instagrama, dołączył do ekipy newonce.radio i... zyskał na popularności jeszcze bardziej. Robert Makłowicz obchodzi dziś urodziny! Ten uwielbiany krytyk kulinarny i zapalony podróżnik, ma naprawdę liczne grono fanów, którzy z wielkim zainteresowaniem poznają tajniki jego pracy. Jednocześnie wywiady o żonie Agnieszce i synach są dla wielbicieli kucharza „na wagę złota” – tak rzadko mówi o życiu prywatnym. Czy Mikołaj i Ferdynand poszli w ślady znanego ojca? View Ediplayer on the source website Robert Makłowicz — życie prywatne. Żona i dzieci krytyka kulinarnego Program Roberta Makłowicza zawsze cieszył się dużą oglądalnością, i nic w tym dziwnego – dziennikarz przekazywał wiedzę kulinarną w niezwykle ciekawy sposób, podróżował po najróżniejszych zakątkach świata i dzielił się z widzami historiami, których po prostu chciało się słuchać. Wielbiciele krytyka nie kryli zdziwienia, kiedy po dwudziestu latach ogłosił koniec współpracy z Telewizją Polską. Ku uciesze fanów, Robert Makłowicz nie zniknął wtedy na długo – szybko odnalazł się w sieci i teraz podbija portale społecznościowe. Robert Makłowicz o jedzeniu potrafi rozmawiać godzinami, ale nie jest tak otwarty, jeśli chodzi o szczegóły życia prywatnego. Wiadomo jednak, że od 32 lat jest szczęśliwym mężem swojej żony, Agnieszki Makłowicz. Poznali się na planie telewizyjnym – to właśnie ona była pomysłodawczynią słynnego programu kulinarnego podróżnika, a także była jego producentem wykonawczym. Dość szybko przyjaźń przerodziła się w miłość, a w 1991 roku para wzięła niezwykły ślub w Armenii. Zobacz też: Robert i Agnieszka Makłowiczowie są małżeństwem od 30 lat! Wiemy, jak zaczęła się ich historia Państwo Makłowiczowie doczekali się dwóch synów – 31-letniego Mikołaja i 27-letniego Ferdynanda. Czym zajmują się synowie Roberta Makłowicza i czy idą w ślady ojca? Robert Makłowicz z żoną 2008 rok Robert Makłowicz w sesji dla magazynu VIVA!, 2018 rok Synowie Roberta Makłowicza — czym się zajmują? Mikołaj – starszy syn krytyka – skończył prestiżową szkołę hotelarsko-gastronomiczną. „W Szwajcarii takie szkoły są najlepsze w świecie, więc była to dość kosztowna ekstrawagancja. Niczego mu nie sugerowałem, do niczego nie namawiałem, sam wybrał. Finansowo bolało, ale mam wrażenie, że jest dobrze przygotowany do samodzielnego zawodowego życia. Poza tym inwestycja w edukację własnych dzieci to najlepsza polisa ubezpieczeniowa dla rodziców”, podkreślał dumny Robert Makłowicz w rozmowie z Show. Mikołaj Makłowicz jest także jest dyplomowanym sommelierem, a wino to jego wielka pasja. Młodszy syn – Ferdynand – wybrał inną ścieżkę kariery i studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, ale jak przyznał Robert Makłowicz na łamach tygodnika Świat i ludzie, „obu synom kulinaria nie są obce”. Panowie mają na koncie udany – i bardzo smakowity – projekt, czyli dania gotowe „Makłowicz Menu”. Robert Makłowicz, Mikołaj Makłowicz, 25.01.2020 Na początku tego roku Polskę obiegła informacja, że krytyk kulinarny wraz z synami założyli własną firmę pod nazwą Makłowicz i Synowie. Zajmie się ona dystrybucją, a w przyszłości produkcją dań gotowych. Starszy z synów, a równocześnie wiceprezes ujawnił więcej szczegółów w rozmowie z serwisem Money.pl. "Do tej pory zrealizowaliśmy już liczne współprace w branży spożywczej, dlatego uważam, że zostanie producentem żywności jest dla naszej rodziny naturalnym następstwem. Co więcej, kulinaria od zawsze były u nas obecne. Wizyta z tatą w sklepie czy na targu była dla mnie i brata frajdą. W końcu przyszedł czas, kiedy postanowiliśmy stworzyć produkty, które sami chcielibyśmy kupować. Ponadto chcemy także pokazać, że jakościowe jedzenie wcale nie musi być drogie" — podkreślał Mikołaj Makłowicz. Fani są wdzięczni synom krytyka za jeszcze jedną rzecz – to dzięki nim Robert Makłowicz ma profil na Instagramie. „Jak to powiedzieli moi synowie – kto nie ma Instagrama, ten nie żyje – zatem żyję”, napisał żartobliwie pod pierwszym postem. Zobaczcie wspólne zdjęcie „męskiej części” rodziny Makłowiczów!
Podróże kulinarne z Robertem Makłowiczem w warszawskim Hotelu Bristol!
To naprawdę wyjątkowy projekt. Poznaj szczegóły
Nie zawsze trzeba podróżować daleko, by zasmakować potraw z najodleglejszych krajów. Restauracja Hotelu Bristol przenosi smakoszy w różne zakątki świata. Wszystko dzięki kolejnej już współpracy hotelu z Robertem Makłowiczem, który tym razem jest inspiratorem menu. Słynny kulinarny obieżyświat i miłośnik kuchni co miesiąc przenosi gości w inne miejsce na kulinarnej mapie świata. Podróż smakiem po mapie zaczęła się w marcu od Belgii. W kwietniu Robert Makłowicz zabrał nasze podniebienia do Francji, w maju odbyliśmy wyprawę do Wiednia, a w czerwcu na talerzu zagościły specjały Wielkiej Brytanii. W lipcu i sierpniu przyszedł czas na letnie smaki i kuchnię Hiszpanii, która słynie z tapasów idealnych na długie, ciepłe wieczory spędzone na zielonym patio Hotelu Bristol. Inspiracje podróżnicze i pomysły Makłowicza na autorskie dania przełożył Szef Kuchni warszawskiego Hotelu Bristol Kamil Jabłoński. W wyniku tego spotkania powstały niezwykle apetyczne propozycje, obok których nie sposób przejść obojętnie. Wisienką na torcie całego projektu są cykliczne odwiedziny Roberta Makłowicza w restauracji Hotelu Bristol, podczas kolacji specjalnych. Jest to jedna z nielicznych okazji dla miłośników Pana Makłowicza do spotkania się ze swoim ulubieńcem przy wspólnym stole. Menu jest dostępne codziennie, podczas lunchu i kolacji w restauracji Marconi. Więcej informacji: www.restauracjamarconi.pl
Czy Robert Makłowicz żałuje zakończenia współpracy z telewizją? Teraz próbuje sił w sieci
Miłośnik gotowania będzie dziś gościem „MasterChef Junior”
Robert Makłowicz przez dziewiętnaście lat prowadził programy kulinarne emitowane w Telewizji Polskiej. W 2017 roku kucharz i krytyk kulinarny został nagle zwolniony, ale to nie przeszkodziło 57-latkowi rozkochać na nowo widzów na innym kanale. Ulubieniec publiczności najpierw opowiadał o kuchni w stacji Food Network a następnie przeniósł się do internetu. Czy żałuje tej decyzji? Robert Makłowicz o podróżach i pracy poza telewizją. Jakie ma to zalety? Ponad trzy lata po zakończeniu współpracy w Telewizją Polską zapytaliśmy Roberta Makłowicz o to, jak czuje się jako gwiazda sieci. Praca nad kanałem YouTube nie zawsze jest łatwa i udana… „To medium, w którym dopiero od marca zacząłem swoją przygodę. Na ten moment mam 20 milionów odsłon, to naprawdę niezły wynik”, powiedział nam miłośnik gotowania. W tym samym wywiadzie zdradził też, dlaczego odejście z telewizji ma swoje plusy. Widać to przy tworzeniu każdego z internetowych odcinków programu. „Praca przy przygotowywaniu filmów dla YouTube’a nie różni się właściwie niczym poza jednym. Nie mam nikogo nad sobą, kto mi mówi, że moje filmy powinny wyglądać tak, a nie inaczej. Nikt poza mną nie decyduje, co pojawi się na ekranie. A jedyną stroną weryfikującą jesteście wy”, mówił z dumą przed kamerą VIVY.pl Robert Makłowicz, który zdecydowanie nie żałuje podjętych decyzji. Jesteście ciekawi jaką najlepszą i najgorszą potrawę na świecie miał w ustach słynny krytyk kulinarny? Zobaczcie nasze wideo! Z kolei już dziś o 20:00 Robert Makłowicz uświetni kolejny odcinek show MasterChef Junior w TVN. Nie może zabraknąć Was przed ekranami telewizorów.
Robert Makłowicz zdradził nam przepis na nietypowe świąteczne danie! To pewny hit stołu
Nie lubisz karpia, wolisz łososia? To coś dla Ciebie!
Nie wszyscy są fanami karpia, a przecież Święta w wielu domach nie mogą się obejść bez ryby! Tu z pomocą przychodzi Robert Makłowicz, którego na planie Masterchefa Juniora poprosiliśmy o przepis na niecodzienne danie bożonarodzeniowe. Mistrz kuchni wybrał dla naszych czytelników coś pysznego, ale prostego. Oto przepis na norwesko-szwedzki gravlax. Gravlax, czyli łosoś marynowany na zimno autorstwa Roberta Makłowicza Gravlax to świetna propozycja dla wszystkich entuzjastów łososia na kanapach czy w towarzystwie pysznego sosu. Jak przyrządzić tę spektakularną, a nietrudną w przygotowaniu rybę? Oto, czego potrzebujecie. 1 kg filetu z łososia ze skórą 2 łyżki cukru 2 łyżeczki soli 100 ml wody 1 łyżka brandy lub koniaku 1 pęczek łodyżek koperku 1 łyżka zgniecionego lub grubo zmielonego białego pieprzu Co zrobić ze składniami? „Z ryby wyjmujemy ości – nawet jeśli to jest filet, to mogą one tam być. Następnie zanurzamy w marynacie z wody, cukru, soli, kopru, brandy i pieprzu. Trzymamy to w szczelnym pojemniku minimum trzy dni obracając codziennie łososia”, wyjawił VIVIE.pl Robert Makłowicz. Idealnym dodatkiem do ryby będzie sos musztardowy! Cały proces przygotowania gravlaxu oraz wspomnianego sosu możecie też zobaczyć na kanale YouTubowym miłośnika gotowania w TYM FILMIE, a już na wiosnę 2021 ulubieniec widzów będzie gościem specjalnym odcinku Masterchef Junior!
Robert Makłowicz: „Większą wartością jest kawałek dobrego chleba, porządny ser z kieliszkiem wina”
„Coraz bardziej cieszy mnie prostota, której nie należy mylić z prostactwem”
W ramach cyklu Archiwum VIVY!: wywiady przypominamy rozmowę Beaty Nowickiej z Robertem Makłowiczem. Wywiad ukazał się w marcu 2018 roku w magazynie VIVA!. Magazyn VIVA! wywiad Robert Makłowicz Od 20 lat gotuje w dziwnych miejscach, na przykład na wulkanie, lodowcu, na pastwiskach, murach obronnych, mostach czy wieżach. Smakosz, krytyk kulinarny, erudyta, genialny gawędziarz z wyjątkowym poczuciem humoru. „Pytasz, czy się zmieniłem przez te lata? Nieco. Ale nie urosłem, za bardzo nie utyłem ani też specjalnie nie wyłysiałem”. Robert Makłowicz w niepospolitej rozmowie tłumaczy, dlaczego… kobietom rosły wąsy od jedzenia kurczaków. Osiemnaście lat temu zrobiłam z Tobą pierwszy wywiad. Wspominam o tym, ponieważ wtedy w swoim programie uczyłeś Polaków, co to jest parmezan, jak można go zjeść i czym różni się od mozzarelli. Dzisiaj trudno w to uwierzyć, ale tak właśnie było! Rzeczywiście wówczas wiele rzeczy było kompletnie nieznanych tak zwanej szerszej publiczności. Ostatnio mówi nam się dobitnie, że należy być dumnym. Powody do tejże dumy wskazywane są różne, lecz najczęściej z repertuaru podniosłego, również męczeńskiego i cierpiętniczego. Jeśli jednak mnie by się pytano o powody do dumy z nas pojmowanych jako naród, wskazałbym na niezwykły proces, jaki nastąpił ostatnimi laty, mianowicie zmianę stanu świadomości kulinarnej. Bo przecież jeszcze nie tak dawno żyliśmy w kraju, którego kulinarny rytm wybijała monokultura ziemniaków, kapusty i schabu wieprzowego z dodatkiem masowo produkowanych brojlerów. Używanie czosnku w nadmiarze było ekstrawagancją, a z przypraw… …używało się głównie pieprzu. A że i pieprzu brakowało, gdyż był sprowadzany z ciepłych krajów za dewizy, wymyślono jego lokalny substytut, smutny ersatz o nazwie pieprz ziołowy. W czasach PRL-u jedzenie zostało sprowadzone do poziomu darwinizmu społecznego. Trzeba było je zdobyć i zjeść po to, aby przeżyć. Na tym polegał między innymi koszmar tamtego systemu, ale to już na szczęście za nami. Zatem stan naszej świadomości kulinarnej to rewolucja, zaryzykuję nawet stwierdzenie, że jest to najbardziej ożywczy prąd umysłowy, jaki był dany temu narodowi po 1989 roku. No bo nie zaczęliśmy więcej czytać, raczej mniej. W PRL-u ludzie czytali książki i grali w brydża, gdyż nie było nic innego do roboty. To prawda, ale nasza ogólna wiedza o świecie poszerzyła się, bo wreszcie dużo podróżujemy. Czy jednak z tych podróży wyciągamy właściwe wnioski? Z pewnością nie wszyscy. Okazuje się, że można wiedzieć, co to jest kuskus, bouillabaisse albo też kebab lub shoarma, a wcale nie mieć zrozumienia dla ludzi, którzy to jedzą. Dziś ojcowie coraz częściej gotują, Ciebie w dzieciństwie karmiły kobiety. Również w przedszkolu, bo chodziłem do sióstr zakonnych na Pędzichowie. W domu, ponieważ ojciec był marynarzem i często pływał, rządziły kobiety, kobiety gotujące. Dom był przedwojenny, z przedwojenną biblioteką, z przedwojennymi rocznikami gazet, często z działami poradnikowymi. Szybko przejechałem przez „Moje pisemko” i inne pozycje dla dzieci i potem czytałem z wypiekami na twarzy gazety nie tylko międzywojenne, ale też te sprzed pierwszej wojny. Na przykład „Czas” krakowski, gdzie były różne ogłoszenia, inseraty, jak to się wówczas nazywało: „Nasza fantastyczna villa w okolicach Dubrownika, z obficie zaopatrzoną piwniczką, zaprasza Szanownych Państwa. Mówimy po polsku, niemiecku, francusku”. W domu były też różne przedwojenne książki kucharskie, czytałem je namiętnie i było to dla mnie jak międzygalaktyczna podróż. Świat mnie nęcił. Ta najsłynniejsza to „365 obiadów za pięć złotych” Ćwierczakiewiczowej. Mało kto o tym wie, ale żadna inna książka w języku polskim nie osiągnęła równie wysokich nakładów. Też ją czytałem. Rzecz pochodzi z drugiej połowy XIX wieku, a Ćwierczakiewiczowa jako jedno z dań wigilijnych proponuje makaron zapiekany z parmezanem. Abstrahuję od raków czy ostryg, które rzecz jasna też tam są, ale makaron zapiekany z parmezanem?! Teraz niektórzy usiłują nam wmówić, że otwarcie na świat zabija rodzimą tradycję, że chytrzy przedstawiciele zagranicznych koncernów usiłują wcisnąć nam obce produkty niepasujące do naszej tradycji. Otóż one wszystkie już tu były! Oczywiście znacznie mniej dostępne, bo mniej osób było na nie stać. Teraz kultura się zdemokratyzowała, dostępność różnych dóbr jest nieporównywalnie większa. Ale dzieło Ćwierczakiewiczowej to nie była książka kucharska przeznaczona dla arystokracji, tylko dla mieszczaństwa, które się wówczas tworzyło. Dla klasy średniej. Makaron z parmezanem… takie rzeczy były podniecające, choć wówczas mogłem się tylko zastanawiać, jak wygląda parmezan. Ale już przynajmniej wiedziałem, co to jest. A potem tłumaczyłeś innym. Nie wszyscy mieli w domu Ćwierczakiewiczową. Polska Ludowa całe pokolenia pozbawiła dostępu do kultury kulinarnej. Awans społeczny, który był wówczas udziałem milionów, nie rozszerzał kulinarnych horyzontów. Ludzie na wsiach przestali jeść drewnianymi łyżkami z jednej miski. Przenieśli się do miast, a tam w stołówkach pracowniczych podawano im aluminiowe sztućce. Aluminiowe sztućce, wiecznie obślizgłe, ohydny symbol minionej epoki. Czy kobiety gotują inaczej? Nie. Płeć nie ma tu żadnego znaczenia. Tezy, jakoby kobiety gotują subtelniej, a mężczyźni generalnie lepiej, wydają mi się całkowicie irracjonalne. To dlaczego większość gwiazdek Michelin dostają faceci? Gdyż jest ich więcej w branży. Dlaczego? Z tego samego powodu, dla którego częściej mężczyźni są policjantami i górnikami. Chciałabyś mieć hemoroidy i żylaki po kilku latach stojącej pracy po kilkanaście godzin dziennie w miejscu, w którym często nie ma okien, w którym śmierdzi, bo kondensacja zapachów, nawet najbardziej przyjemnych, w nadmiarze jest nieznośna?! To jest po prostu potwornie ciężka fizyczna robota i tylko o to chodzi. Mój syn, który kończył w Szwajcarii szkołę hotelarską, przez pół roku miał praktykę w La Vie, trzygwiazdkowej michelinowskiej knajpie w Niemczech, i wrócił stamtąd poraniony na potęgę. Robił milion różnych rzeczy, na przykład przez miesiąc tylko julienne, które musiało być idealne. Miał kompletnie pocięte, poparzone, pokaleczone ręce. Do tego dochodzi presja, że trzeba zdążyć, trzeba zrobić coś perfekcyjnie. Chodzi o fizyczność, taką zwierzęcą niemal fizyczność tej pracy, ale przecież są kobiety, które świetnie sobie z tym radzą i gotują fenomenalnie. Lubisz jeść rękami? Tak, lubię. To rodzaj atawizmu. Małe dzieci wsadzają łapki w talerze nie dlatego, że chcą zrobić na złość rodzicom, one w ten sposób poznają konsystencję jedzonych rzeczy. Kanony cywilizacji kazały odrzucić nam dłonie jako bezpośrednie narzędzie konsumpcji, wyposażając je w sztućce czy też pałeczki, ale czasem miło wrócić do jaskini. Są w świecie jakże liczne kultury, które nie dały się zakuć w zbroję konwenansów i dalej pałaszują głównie łapami. Gdy uczono mnie w domu dobrych manier przy stole, wsadzane miałem pod pachy książki, by ładnie siedzieć i kulturalnie trzymać sztućce, ale nóżkę z kurczaka można było wziąć w dłoń i obgryźć. Często gotujesz? Prawie codziennie, kiedy jestem w domu oczywiście. Wczoraj była pieczona gęś – tylko natarta kminkiem, czosnkiem i solą – z bułczanymi knedlami i czerwoną kapustą uduszoną razem z szarymi renetami, cynamonem i goździkami. Zostały mi podroby i skrzydełka, więc zrobiłem jeszcze gęsi krupnik na kolejne dni. Na koniec podałem klasyczny niemiecki deser: Heisse Liebe, „gorąca miłość” – zimne lody i gorące maliny. Niemcy, wbrew pozorom, wymyślili parę fajnych rzeczy, niekoniecznie tylko w dziedzinach motoryzacji, filozofii czy też muzyki. Z uporem powtarzasz, że jedzenie jest elementem kultury, a nie tylko czysto biologiczną czynnością. No bo jest! Weźmy choćby Holendrów i Flamandów, to są ludzie mówiący tym samym językiem, a kulinarnie są kompletnie inni. Historia sprawiła, że dzisiejsza Holandia, wyzwalając się spod dominacji arcykatolickich hiszpańskich Habsburgów, przeszła niemal w całości na protestantyzm. Flandria, dzisiejszy fragment Belgii, pozostała habsburska i katolicka. W tradycji protestanckiej dogadzanie sobie na tym łez padole jest grzechem. Stąd dzisiejsza kuchnia holenderska jest oszczędna, surowa i w gruncie rzeczy nudna. Dlatego narodową potrawą Holandii jest stamppot albo hutspot… …czyli po prostu purée ziemniaczano-kapuściano-marchewkowe z kiełbaską w ciemnym sosie pieczeniowym. Jest jeszcze zielony śledź i frytki oraz gofry, które wszakże wymyślili Belgowie. Poza tym oraz serem i daniami postkolonialnymi niemal nie ma tam co jeść. Natomiast Flandria jest jednym z najbardziej sytych, najbardziej perwersyjnych i zróżnicowanych miejsc w Europie, jeśli chodzi o kuchnię. Po pierwsze, mamy całą feerię niezwykłych piw robionych przez trapistów, czyli piw klasztornych, mamy klasztorne sery i chleby, mnóstwo potraw zmysłowo kuszących, jak carbonade flamande – lokalny odpowiednik boeuf bourguignon, tylko nie z winem, lecz piwem, mamy cykorię na sto sposobów przyrządzaną, jedne z najlepszych na świecie czekolad. Wszystko zostało stworzone przez ludzi, którzy kiedyś byli kulturową wspólnotą, jednym narodem wedle dzisiejszych pojęć, a przez zawirowania religijne podzielili się na dwie odrębne całości i dwa różne organizmy państwowe. Aby to zrozumieć, trzeba znać historię. Bez niej nie ma kuchni. I na odwrót. Czyli ostateczny wniosek jest taki, że nie istnieje coś takiego jak kuchnia narodowa? Kuchnia polska, włoska, niemiecka, francuska, hiszpańska – to są pewnego rodzaju skróty myślowe. Każda tak zwana kuchnia narodowa zawsze jest tylko wypadkową kuchni regionalnych. Nie da się porównać kuchni baskijskiej z Francji z jedzeniem na przykład w Alzacji, to jest kompletnie co innego. Z kolei kuchni z okolic Lille jest bliżej do naszej tradycji górnośląskiej czy też kulinariów z Zagłębia Ruhry niż do na przykład Prowansji czy Langwedocji. W Lille króluje kiszona kapusta, kaszanka, krupnioki, ziemniaki, piwo, a jeśli destylat, to nie winogronowy, tylko zbożowy zaprawiony jałowcem. Ze wspomnianą Prowansją to naprawdę nie ma nic wspólnego. Więc kuchnia polska to… …uproszczenie. No bo jak porównać kuchnię kaszubską do podhalańskiej? Poza tym ludzie często wsadzają w ten zbiór dania, które są czysto PRL-owskie: schabowy, pomidorowa, pieczony kurczak. Co parę lat prowadzone są badania dotyczące preferencji kulinarnych Polaków i pieczony kurczak jest stale na samym szczycie. A to jest klasyka PRL-owska! Jak byłem dzieckiem, to żeby kupić kurę albo koguta, trzeba było iść na plac. Dopiero Edward Gierek zakupił od Amerykanów licencję na przemysłową produkcję kurczaków, czyli brojlerów. To były początki mięsa na kartki, kurczaki długo opierały się reglamentacji, a przez masową produkcję były niemal wszechobecne. Kobietom od ich częstego jedzenia rosły wąsy, jak mówiła popularna opowiastka, bo brojlery faszerowano hormonami. Kiedy wybuchł stan wojenny i Ameryka wprowadziła sankcje, na ulicach pojawiły się plakaty: Ronald Reagan – morderca polskich kurczaków, bo w ramach sankcji przestali nam wysyłać paszę dla brojlerów i te wyzdychały. To są rzeczy z lat 70., a wpisały się w pamięć zbiorową narodu jako tradycja, która jest od wieków. Kurczaków wiejskich, z całym szacunkiem, nikt by nie nastarczył, by naród mógł je jeść pięć razy w tygodniu. „Makłowicz w drodze” to Twój nowy program na Food Network. Dwadzieścia lat minęło od Twojego telewizyjnego debiutu! Gdy zaczynałem, w telewizji gotował jeszcze jedynie Maciek Kuroń. Mój program był jedynym z gotowaniem w plenerach, pokazującym inne kraje i kultury. Internet był wówczas w powijakach. Teraz mamy blogerów, kanały telewizyjne pokazujące wyłącznie rzeczy o gotowaniu i podróżach. Świat się skurczył. Fakt, że nadal ktoś chce mnie oglądać, jest prawdziwą nobilitacją. Zmieniłeś się? Nieco. Ale nie urosłem, za bardzo nie utyłem ani też specjalnie nie wyłysiałem (śmiech). Coraz mniej imponują mi gwiazdki Michelin, kelnerzy w butach, które muszą wydawać dźwięk odpowiednio naprężonej skórzanej podeszwy czy fine dining przy dźwiękach dyskretnie grającego kwartetu smyczkowego. Za to coraz bardziej cieszy minimum maksymalnie najlepszych produktów na talerzu. I prostota, której nie należy mylić z prostactwem. Bardzo często większą wartością jest kawałek dobrego chleba, do tego dobra oliwa i porządny ser z przyjemnym kieliszkiem wina niźli danie, w którym będzie cytrynowiec chiński, komosa japońska, do tego węgorz wietnamski i jagody jakieś tam. Jestem już za stary, żeby się ekscytować tego typu rzeczami. W tej chwili w Polsce, w dużych miastach coraz bardziej popularne są knajpki z potrawami, które są szczegółowo opisane. I one muszą być opisane, gdyż konsument sam nie jest w stanie zobaczyć ani poczuć, co ma na talerzu. Oczywiście są w kuchni zmiany nieodwracalne, na przykład nouvelle cuisine, która pod koniec lat 60. kazała nie przegotowywać, nie przesmażać, nie przepiekać ani nie topić rzeczy w sosach, za to uwydatniać ich naturalne smaki. Ale potem stała się karykaturą samej siebie, proponując nam za bajońskie sumy trzy ziarenka, jeden listek i cztery kropelki czegoś tam. Ferran Adrià, jeden z współtwórców kuchni molekularnej, pokazał kiedyś w filmie dokumentalnym o nim samym, gdzie najbardziej lubi jadać. Zaprowadził operatora do tawerny nad morzem, gdzie przy stole nakrytym ceratą spożył najprościej przyrządzoną rybę, złowioną kilka godzin wcześniej. Do tego wypił kieliszek domowego wina, a wszystko pogryzł chlebem, który kładł na ceracie obok talerza. To są wartości, które nigdy nie przeminą. Cała reszta to tylko mody.
„Łzy i psychodrama”. Robert Makłowicz dosadnie o konflikcie z Magdą Gessler!
Mimo że od ponad roku konsekwentnie zaprzeczają, że są skonfliktowani, media i fani obojga mają co do tego poważne wątpliwości. Robert Makłowicz raz na zawsze postanowił odnieść się do tych spekulacji i rozwiał wszelkie wątpliwości dotyczące tego, jakie relacje łączą go z gwiazdą Kuchennych rewolucji, Magdą Gessler! Konflikt Roberta Makłowicza i Magdy Gessler - kiedy się zaczął? Najczęściej przytaczaną wypowiedzią Roberta Makłowicza w kontekście rzekomego konfliktu jest ta z końca 2012 roku, w której ostro skrytykował Kuchenne rewolucje i stwierdził kwaśno, że nie mają one zbyt wiele wspólnego z kulinariami a bazują na prostych emocjach i oferują nachalne lokowanie produktu. „Przecież tam chodzi o to, że pan Józek się upił, nie przyszedł do pracy, ktoś rzucił mięsem, ktoś inny wsypuje do garnków proszki sponsora. Tak naprawdę o nic innego tu nie chodzi. Te propozycje, które są, realizuje się z pieniędzy sponsorów. Więcej w nich reklam produktu niż rzetelnej rozmowy o kuchni”, grzmiał na antenie TOK FM kucharz. Magda Gessler nie kryła wówczas zaskoczenia słowami kucharza i podkreśliła, że Kuchenne rewolucje to produkcja, w której na pierwszym miejscu są ludzkie historie i związane z tym emocje, zaś pomoc sponsorów jest niezbędna przy realizacji programów telewizyjnych i nie widzi w tym nic zdrożnego. „Kuchenne rewolucje to zawsze jakaś historia, z której coś wynika. Ja traktuję program niezwykle poważnie. 6 sezonów, akceptacja widzów i wiele udanych rewolucji świadczą o tym, że program ma sens. A sponsorzy? Dziwię się, że to powiedział. Aby realizować programy, potrzebne są pieniądze sponsorów. Tak przecież działa telewizja”, wyjaśniła gwiazda w tygodniku Na żywo na początku 2013 r. Po tej wymianie uprzejmości na łamach mediów relacje między nimi były mocno chłodne. Aż do czasu, kiedy rok temu na jesiennej ramówce stacji TVN z ochotą pozowali do zdjęć. Dziennikarze dziwili się wówczas serdeczności, z którą się do siebie odnosili. Postanowili zapytać zatem Roberta Makłowicza, jaka jest prawda na temat jego konfliktu z Magdą Gessler. Odpowiedź kucharza mocno zaskoczyła wszystkich! „Między nami nigdy nie było żadnego konfliktu! Wyraziłem swoje zdanie na temat "Kuchennych rewolucji", a nie samej Magdy. Tego typu programy mnie nie interesują, bo więcej w nich wyreżyserowanych łez i psychodramy niż gotowania. Równie dobrze mogliby tam skakać w workach. Ale coś, co nie jest dla mnie, wcale nie musi być złe”, oznajmił na łamach Flesza w sierpniu 2017 roku. Jednak sprawa powróciła także teraz, gdy Robert Makłowicz gościnnie wystąpił w jednym z odcinków MasterChefa, u boku najsłynniejszej polskiej restauratorki. Robert Makłowicz o Kuchennych rewolucjach i konflikcie z Magdą Gessler Kucharz wizytę na planie hitu TVN uważa za niezwykle pouczają przygodę, jednak zaznaczył, że był to jedynie epizod. „My się znamy od wielu lat. Tutaj współpraca polegała jedynie na tym, że wyraziliśmy swoje opinie na temat poszczególnych dań przygotowanych przez uczestników. Takie mieliśmy zadanie, ja w dodatku gościnnie”, podkreślił w rozmowie z Super Expressem. Zapytany natomiast o opinię na temat restauracji, należących do gospodyni Kuchennych rewolucji, odparł: „Dawno nie byłem w żadnej z jej restauracji. Lecz gdy byłem, było świetnie”, przekonywał. Z kolei w 2017 roku Magda Gessler opublikowała na swoim profilu na Facebook zdjęcie z Robertem Makłowiczem z bardzo sugestywnym podpisem. „dla wszystkich Tych którzy karmią się zawiścią i tworzą sztuczne sytuacje aby zaistnieć…Pierwsza dedykacja w pierwszej książce… „Magda jest autorką najsmaczniejszych i najładniejszych przedsięwzięć restauracyjnych nad Wisłą, a było ich tyle, że nie zliczę. Jest wybitnym kompozytorem smaków, a zarazem mistrzynią aranżacji zarówno potraw, jak i stołów. Magda to istny anioł podniebienny. – Piotr Bikont … „Znająca świat, obdarzona przez Stwórcę niezwykłą kulinarną intuicją i rzadkim jak białe trufle zmysłem smaku, wkroczyła w restauracyjny biznes niczym Napoleon, burząc dotychczasowy porządek. Wkrótce na zgliszczach poczęły kwitnąć kwiaty. (…) Gdyby Magdy Gessler nie było, należałoby ją stworzyć. – Robert Makłowicz…. kolorowo truskawkowo pozdrawiam Robert”, podkreśliła. Czy tym samym udało im się zdementować plotki o rzekomym konflikcie?
Robert Makłowicz zdradził nam, dlaczego mężczyźni w kuchni radzą sobie lepiej!
Większość gwiazdek Michelin dostają faceci…
Od 20 lat gotuje w dziwnych miejscach, na przykład na wulkanie, lodowcu, na pastwiskach, murach obronnych, mostach czy wieżach. Smakosz, krytyk kulinarny, erudyta, genialny gawędziarz z wyjątkowym poczuciem humoru. „Pytasz, czy się zmieniłem przez te lata? Nieco. Ale nie urosłem, za bardzo nie utyłem ani też specjalnie nie wyłysiałem”. Robert Makłowicz w niepospolitej rozmowie tłumaczy, dlaczego… kobietom rosły wąsy od jedzenia kurczaków. Czy kobiety gotują inaczej? Nie. Płeć nie ma tu żadnego znaczenia. Tezy, jakoby kobiety gotują subtelniej, a mężczyźni generalnie lepiej, wydają mi się całkowicie irracjonalne. To dlaczego większość gwiazdek Michelin dostają faceci? Gdyż jest ich więcej w branży. Dlaczego? Z tego samego powodu, dla którego częściej mężczyźni są policjantami i górnikami. Chciałabyś mieć hemoroidy i żylaki po kilku latach stojącej pracy po kilkanaście godzin dziennie w miejscu, w którym często nie ma okien, w którym śmierdzi, bo kondensacja zapachów, nawet najbardziej przyjemnych, w nadmiarze jest nieznośna?! To jest po prostu potwornie ciężka fizyczna robota i tylko o to chodzi. Mój syn, który kończył w Szwajcarii szkołę hotelarską, przez pół roku miał praktykę w La Vie, trzygwiazdkowej michelinowskiej knajpie w Niemczech, i wrócił stamtąd poraniony na potęgę. Robił milion różnych rzeczy, na przykład przez miesiąc tylko julienne, które musiało być idealne. Miał kompletnie pocięte, poparzone, pokaleczone ręce. Do tego dochodzi presja, że trzeba zdążyć, trzeba zrobić coś perfekcyjnie. Chodzi o fizyczność, taką zwierzęcą niemal fizyczność tej pracy, ale przecież są kobiety, które świetnie sobie z tym radzą i gotują fenomenalnie. Lubisz jeść rękami? Tak, lubię. To rodzaj atawizmu. Małe dzieci wsadzają łapki w talerze nie dlatego, że chcą zrobić na złość rodzicom, one w ten sposób poznają konsystencję jedzonych rzeczy. Kanony cywilizacji kazały odrzucić nam dłonie jako bezpośrednie narzędzie konsumpcji, wyposażając je w sztućce czy też pałeczki, ale czasem miło wrócić do jaskini. Są w świecie jakże liczne kultury, które nie dały się zakuć w zbroję konwenansów i dalej pałaszują głównie łapami. Gdy uczono mnie w domu dobrych manier przy stole, wsadzane miałem pod pachy książki, by ładnie siedzieć i kulturalnie trzymać sztućce, ale nóżkę z kurczaka można było wziąć w dłoń i obgryźć. Często gotujesz? Prawie codziennie, kiedy jestem w domu oczywiście. Wczoraj była pieczona gęś – tylko natarta kminkiem, czosnkiem i solą – z bułczanymi knedlami i czerwoną kapustą uduszoną razem z szarymi renetami, cynamonem i goździkami. Zostały mi podroby i skrzydełka, więc zrobiłem jeszcze gęsi krupnik na kolejne dni. Na koniec podałem klasyczny niemiecki deser: Heisse Liebe, „gorąca miłość” – zimne lody i gorące maliny. Niemcy, wbrew pozorom, wymyślili parę fajnych rzeczy, niekoniecznie tylko w dziedzinach motoryzacji, filozofii czy też muzyki.
Okrasa jak nastolatek, Gessler cała biała, Makłowicz na owieczce…
Są znawcami smaków i miłośnikami dobrego jedzenia. Prowadzą popularne programy o gotowaniu i własne restauracje. Jak wyglądają teraz – wszyscy wiemy. A jak wyglądali kiedyś? Mamy dla Was niespodziankę! Znaleźliśmy w archiwum VIVY! prawdziwą perełkę… stare zdjęcia gwiazd. Zobaczcie, jak Magda Gessler, Robert Makłowicz, Bożena Dykiel, Pascal Brodnicki i Karol Okrasa wyglądali na wielkanocnej sesji 10 lat temu. Będziecie zaskoczeni!
Oto sześć zasad Roberta Makłowicza, które przydadzą się w kuchni!
Smakosz, krytyk kulinarny, erudyta, genialny gawędziarz z wyjątkowym poczuciem humoru. Od 20 lat gotuje w dziwnych miejscach, na przykład na wulkanie, lodowcu, na pastwiskach, murach obronnych, mostach czy wieżach. Przez ten czas uczył Polaków smaku czy odróżniania rodzajów sera. „Pytasz, czy się zmieniłem przez te lata? Nieco. Ale nie urosłem, za bardzo nie utyłem ani też specjalnie nie wyłysiałem”, tłumaczy Robert Makłowicz w rozmowie z Beatą Nowicką. Co zdradził na temat początków swojej kariery? Specjalnie dla czytelników viva.pl, zdradził sześć sprawdzonych zasad przydatnych w kuchni! Jesteście ciekawi? Sprawdźcie! Osiemnaście lat temu zrobiłam z Tobą pierwszy wywiad. Wspominam o tym, ponieważ wtedy w swoim programie uczyłeś Polaków, co to jest parmezan, jak można go zjeść i czym różni się od mozzarelli. Dzisiaj trudno w to uwierzyć, ale tak właśnie było! Rzeczywiście wówczas wiele rzeczy było kompletnie nieznanych tak zwanej szerszej publiczności. Ostatnio mówi nam się dobitnie, że należy być dumnym. Powody do tejże dumy wskazywane są różne, lecz najczęściej z repertuaru podniosłego, również męczeńskiego i cierpiętniczego. Jeśli jednak mnie by się pytano o powody do dumy z nas pojmowanych jako naród, wskazałbym na niezwykły proces, jaki nastąpił ostatnimi laty, mianowicie zmianę stanu świadomości kulinarnej. Bo przecież jeszcze nie tak dawno żyliśmy w kraju, którego kulinarny rytm wybijała monokultura ziemniaków, kapusty i schabu wieprzowego z dodatkiem masowo produkowanych brojlerów. Używanie czosnku w nadmiarze było ekstrawagancją, a z przypraw… …używało się głównie pieprzu. A że i pieprzu brakowało, gdyż był sprowadzany z ciepłych krajów za dewizy, wymyślono jego lokalny substytut, smutny ersatz o nazwie pieprz ziołowy. W czasach PRL-u jedzenie zostało sprowadzone do poziomu darwinizmu społecznego. Trzeba było je zdobyć i zjeść po to, aby przeżyć. Na tym polegał między innymi koszmar tamtego systemu, ale to już na szczęście za nami. Zatem stan naszej świadomości kulinarnej to rewolucja, zaryzykuję nawet stwierdzenie, że jest to najbardziej ożywczy prąd umysłowy, jaki był dany temu narodowi po 1989 roku. No bo nie zaczęliśmy więcej czytać, raczej mniej. W PRL-u ludzie czytali książki i grali w brydża, gdyż nie było nic innego do roboty. To prawda, ale nasza ogólna wiedza o świecie poszerzyła się, bo wreszcie dużo podróżujemy. Czy jednak z tych podróży wyciągamy właściwe wnioski? Z pewnością nie wszyscy. Okazuje się, że można wiedzieć, co to jest kuskus, bouillabaisse albo też kebab lub shoarma, a wcale nie mieć zrozumienia dla ludzi, którzy to jedzą. Dziś ojcowie coraz częściej gotują, Ciebie w dzieciństwie karmiły kobiety. Również w przedszkolu, bo chodziłem do sióstr zakonnych na Pędzichowie. W domu, ponieważ ojciec był marynarzem i często pływał, rządziły kobiety, kobiety gotujące. Dom był przedwojenny, z przedwojenną biblioteką, z przedwojennymi rocznikami gazet, często z działami poradnikowymi. Szybko przejechałem przez „Moje pisemko” i inne pozycje dla dzieci i potem czytałem z wypiekami na twarzy gazety nie tylko międzywojenne, ale też te sprzed pierwszej wojny. Na przykład „Czas” krakowski, gdzie były różne ogłoszenia, inseraty, jak to się wówczas nazywało: „Nasza fantastyczna villa w okolicach Dubrownika, z obficie zaopatrzoną piwniczką, zaprasza Szanownych Państwa. Mówimy po polsku, niemiecku, francusku”. W domu były też różne przedwojenne książki kucharskie, czytałem je namiętnie i było to dla mnie jak międzygalaktyczna podróż. Świat mnie nęcił. Cały wywiad z Robertem Makłowiczem w nowej VIVIE! w kioskach od czwartku 22 marca. Fot. Mateusz Stankiewicz/AF PHOTO Co jeszcze w nowej VIVIE! 6/2018? Roztańczona miłość Lenki i Jana Klimetów. Pokochali się, rozstali i pobrali. Historia znanych tancerzy. Robert Makłowicz od 20 lat gotuje w dziwnych miejscach - na wulkanie, lodowcu. Dlaczego? Magdalena Bogulak jako zaraziła Polki potrzebą upiększania się. Czy jej życie było równie piękne? Cindy Crawford & Rande Gerber - przepis na małżeństwo idealne. Jakie tajemnice skrywa ich związek? A także, OSCARY 2018. To już 90. edycja największego filmowego święta.
Robert Makłowicz zdradził nam swoje ulubione miejsca na mapie Krakowa!
Od 20 lat gotuje w dziwnych miejscach, na przykład na wulkanie, lodowcu, na pastwiskach, murach obronnych, mostach czy wieżach. Smakosz, krytyk kulinarny, erudyta, genialny gawędziarz z wyjątkowym poczuciem humoru. „Pytasz, czy się zmieniłem przez te lata? Nieco. Ale nie urosłem, za bardzo nie utyłem ani też specjalnie nie wyłysiałem”. Robert Makłowicz zdradził, które miejsca w Krakowie należą do jego ulubionych! Często gotujesz? Prawie codziennie, kiedy jestem w domu oczywiście. Wczoraj była pieczona gęś – tylko natarta kminkiem, czosnkiem i solą – z bułczanymi knedlami i czerwoną kapustą uduszoną razem z szarymi renetami, cynamonem i goździkami. Zostały mi podroby i skrzydełka, więc zrobiłem jeszcze gęsi krupnik na kolejne dni. Na koniec podałem klasyczny niemiecki deser: Heisse Liebe, „gorąca miłość” – zimne lody i gorące maliny. Niemcy, wbrew pozorom, wymyślili parę fajnych rzeczy, niekoniecznie tylko w dziedzinach motoryzacji, filozofii czy też muzyki. Z uporem powtarzasz, że jedzenie jest elementem kultury, a nie tylko czysto biologiczną czynnością. No bo jest! Weźmy choćby Holendrów i Flamandów, to są ludzie mówiący tym samym językiem, a kulinarnie są kompletnie inni. Historia sprawiła, że dzisiejsza Holandia, wyzwalając się spod dominacji arcykatolickich hiszpańskich Habsburgów, przeszła niemal w całości na protestantyzm. Flandria, dzisiejszy fragment Belgii, pozostała habsburska i katolicka. W tradycji protestanckiej dogadzanie sobie na tym łez padole jest grzechem. Stąd dzisiejsza kuchnia holenderska jest oszczędna, surowa i w gruncie rzeczy nudna. (...) Czyli ostateczny wniosek jest taki, że nie istnieje coś takiego jak kuchnia narodowa? Kuchnia polska, włoska, niemiecka, francuska, hiszpańska – to są pewnego rodzaju skróty myślowe. Każda tak zwana kuchnia narodowa zawsze jest tylko wypadkową kuchni regionalnych Nie da się porównać kuchni baskijskiej z Francji z jedzeniem na przykład w Alzacji, to jest kompletnie co innego. Z kolei kuchni z okolic Lille jest bliżej do naszej tradycji górnośląskiej czy też kulinariów z Zagłębia Ruhry niż do na przykład Prowansji czy Langwedocji. W Lille króluje kiszona kapusta, kaszanka, krupnioki, ziemniaki, piwo, a jeśli destylat, to nie winogronowy, tylko zbożowy zaprawiony jałowcem. Ze wspomnianą Prowansją to naprawdę nie ma nic wspólnego. Więc kuchnia polska to… …uproszczenie. No bo jak porównać kuchnię kaszubską do podhalańskiej? Poza tym ludzie często wsadzają w ten zbiór dania, które są czysto PRL-owskie: schabowy, pomidorowa, pieczony kurczak. Co parę lat prowadzone są badania dotyczące preferencji kulinarnych Polaków i pieczony kurczak jest stale na samym szczycie. A to jest klasyka PRL-owska! Jak byłem dzieckiem, to żeby kupić kurę albo koguta, trzeba było iść na plac. Dopiero Edward Gierek zakupił od Amerykanów licencję na przemysłową produkcję kurczaków, czyli brojlerów. To były początki mięsa na kartki, kurczaki długo opierały się reglamentacji, a przez masową produkcję były niemal wszechobecne. Kobietom od ich częstego jedzenia rosły wąsy, jak mówiła popularna opowiastka, bo brojlery faszerowano hormonami. Kiedy wybuchł stan wojenny i Ameryka wprowadziła sankcje, na ulicach pojawiły się plakaty: Ronald Reagan – morderca polskich kurczaków, bo w ramach sankcji przestali nam wysyłać paszę dla brojlerów i te wyzdychały. To są rzeczy z lat 70., a wpisały się w pamięć zbiorową narodu jako tradycja, która jest od wieków. Kurczaków wiejskich, z całym szacunkiem, nikt by nie nastarczył, by naród mógł je jeść pięć razy w tygodniu. „Makłowicz w drodze” to Twój nowy program na Food Network. Dwadzieścia lat minęło od Twojego telewizyjnego debiutu! Gdy zaczynałem, w telewizji gotował jeszcze jedynie Maciek Kuroń. Mój program był jedynym z gotowaniem w plenerach, pokazującym inne kraje i kultury. Internet był wówczas w powijakach. Teraz mamy blogerów, kanały telewizyjne pokazujące wyłącznie rzeczy o gotowaniu i podróżach. Świat się skurczył. Fakt, że nadal ktoś chce mnie oglądać, jest prawdziwą nobilitacją. W tej chwili w Polsce, w dużych miastach coraz bardziej popularne są knajpki z potrawami, które są szczegółowo opisane. I one muszą być opisane, gdyż konsument sam nie jest w stanie zobaczyć ani poczuć, co ma na talerzu. Oczywiście są w kuchni zmiany nieodwracalne, na przykład nouvelle cuisine, która pod koniec lat 60. kazała nie przegotowywać, nie przesmażać, nie przepiekać ani nie topić rzeczy w sosach, za to uwydatniać ich naturalne smaki. Ale potem stała się karykaturą samej siebie, proponując nam za bajońskie sumy trzy ziarenka, jeden listek i cztery kropelki czegoś tam. Ferran Adrià, jeden z współtwórców kuchni molekularnej, pokazał kiedyś w filmie dokumentalnym o nim samym, gdzie najbardziej lubi jadać. Zaprowadził operatora do tawerny nad morzem, gdzie przy stole nakrytym ceratą spożył najprościej przyrządzoną rybę, złowioną kilka godzin wcześniej. Do tego wypił kieliszek domowego wina, a wszystko pogryzł chlebem, który kładł na ceracie obok talerza. To są wartości, które nigdy nie przeminą. Cała reszta to tylko mody. Które miejsca na mapie Krakowa są godne polecenia? Robert Makłowicz zdradził nam w video swoje typy! Czy są wśród nich restauracje? Cały wywiad z Robertem Makłowiczem w nowej VIVIE! w kioskach od czwartku 22 marca. Fot. Mateusz Stankiewicz/AF PHOTO Co jeszcze w nowej VIVIE! 6/2018? Roztańczona miłość Lenki i Jana Klimetów. Pokochali się, rozstali i pobrali. Historia znanych tancerzy. Robert Makłowicz od 20 lat gotuje w dziwnych miejscach - na wulkanie, lodowcu. Dlaczego? Magdalena Bogulak jako zaraziła Polki potrzebą upiększania się. Czy jej życie było równie piękne? Cindy Crawford & Rande Gerber - przepis na małżeństwo idealne. Jakie tajemnice skrywa ich związek? A także, OSCARY 2018. To już 90. edycja największego filmowego święta.
„Ludzie chcą nadal moje peregrynacje oglądać”. Robert Makłowicz wraca do telewizji! Jaki będzie jego nowy program?
Po 20 latach prowadzenia programów „Podróże kulinarne Roberta Makłowicza” i „Makłowicz w podróży”, kilka miesięcy temu Robert Makłowicz opuścił TVP w atmosferze skandalu. Powodem była krytyka spotu reklamowego Telewizji Polskiej, w którym zmanipulowano wypowiedź Makłowicza. Po tej uwadze podróżnik został natychmiast zwolniony i zagrożono mu pozwem sądowym. Robert Makłowicz wraca do telewizji Na szczęście pojawiła się dobra wiadomość dla fanów elokwentnego krytyka kulinarnego. Jak podał „Fakt” Robert Makłowicz wróci wkrótce do telewizji do stacji TVN. Będzie prowadził nowy program „Makłowicz w drodze” o formule bardzo podobnej do tej, do czego przyzwyczaił widzów. W pierwszych odcinkach programu odwiedzi Ukrainę, Austrię i Serbię: „Rzecz jasna cieszę się, że będę mógł w TVN robić rzeczy podobne do tych, które wcześniej niemal przez dwadzieścia lat przygotowywałem dla TVP. Dostałem multum listów z zachętą do kontynuowania podróży i dalszego pokazywania świata od kuchni, czyli ludzie chcą nadal moje peregrynacje oglądać. I tak właśnie będzie”. Robert Makłowicz o odejściu z TVP W wywiadzie z Agnieszką Kublik dla „Gazety Wyborczej” Robert Makłowicz odniósł się niedawno do rozstania z TVP: „Cóż znaczy jeden program wobec wieczności, a nawet teraźniejszości? Przecież ktoś chciał mnie zrobić w konia. Nie żałuję, ale jest mi przykro, bo pracę stracili również współtwórcy programu, stracili ją przeze mnie, można powiedzieć. Ale nie mają żalu, na moim miejscu zachowaliby się podobnie. Jacek Kurski w ogóle mi się z jedzeniem nie kojarzy. Z cynizmem mi się kojarzy, bo przecież nie z wiarą. Ten przekaz jest szyty grubymi nićmi i raczej obraża ludzi myślących”. Zobacz także: Robert Makłowicz niedawno stracił pracę w TVP. Teraz w gorzkich słowach komentuje sytuację w stacji: „Propaganda jest urzekająca”
W tragicznym wypadku zginął dziennikarz Piotr Bikont. Miał 62 lata
We wtorkowy wieczór, 27 czerwca, media obiegła smutna wiadomość. Piotr Bikont, 62-letni dziennikarz, publicysta i krytyk kulinarny zginął w wypadku samochodowym. To właśnie on wraz z Robertem Makłowiczem stworzył duet, który publikował we Wprost, a następnie w Newsweeku felietony kulinarne. Co o nim wiemy? Piotr Bikont urodził się 12 maja 1955 roku w Poznaniu. Po zdaniu egzaminu maturalnego zdecydował się na studia na Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi na kierunku reżyserskim. Jako student w PRL-u współpracował z polską organizacją opozycyjną, Komitetem Samoobrony Społecznej „KOR”. Na początku lat 80. był współpracownikiem pisma Solidarność z Gdańskiem. Zanim w 1982 roku ukończył filmówkę był dwukrotnie internowany - w Łowiczu i Kwidzynie. Następnie przez 7 lat pracował w Tygodniku Mazowsze, z którego przeszedł w 1989 roku do Gazety Wyborczej. Współpracował z nią przez 2 lata. W międzyczasie zrealizował również obrazy poświęcone polskiej opozycji: "Inny sierpień", "Ballada o strajku" oraz "Opowieści Okrągłego Stołu", a także wraz z żoną, Anną Bikont, wydał książkę "Małe vademecum Peerelu". W późniejszych latach nakręcił kolejne filmy dokumentalne, m. in. "Żnin – Paryż – Wenecja czyli sceny z życia prowincji", "Z Czeczotem przez niebo i piekło" czy "Stół bez kantów". Polecamy też: To jeden z najbardziej poruszających filmów tego roku. Oglądając go na pewno nie zaśniesz! W latach 2002-2005 w duecie z Robertem Makłowiczem publikował teksty kulinarne we Wprost, a następnie w Newsweeku. Wspólnie wydali również 3 książki: w 2001 roku "Listy pieczętowane sosem, czyli gdzie karmią najlepiej w Polsce. Przewodnik", dwa lata później "Dialogi języka z podniebieniem", a w 2007 "Stół z niepowyłamywanymi nogami". Z kolei samodzielnie napisał "Polskę na widelcu", "Kuchnię żydowską według Balbiny Przepiórko", a także "Polska. Nawigator kulinarny". Piotr Bikont w 2008 roku otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski za działalność opozycyjną. Był on również pomysłodawcą i od 2009 roku współtwórcą wrocławskiego festiwalu kulinarnego Europa na widelcu. Gościnnie zagrał również w kilku produkcjach, m. in. w "Lejdis", "Idealnym facecie dla mojej dziewczyny, czy "Śniadaniu do łóżka". Od 2010 roku do 2015 roku współprowadził w Krakowie pismo mówione „Gadający Pies”.
Robert Makłowicz niedawno stracił pracę w TVP. Teraz w gorzkich słowach komentuje sytuację w stacji: „Propaganda jest urzekająca”
W marcu Robert Makłowicz po 20 latach został zwolniony z TVP. Teraz w ostrych słowach komentuje sytuację w stacji. Co powiedział w wywiadzie dla „Gazety Wyborczej”? Konflikt między Robertem Makłowiczem a TVP Konflikt między Robertem Makłowiczem a TVP narastał od kilku tygodni. Dziennkarz, który był związany ze stacją od dwudziestu lat, skrytykował wiosenny spot reklamowy Telewizji Polskiej i stwierdził, że zmanipulowano w nim jego słowa. Wypowiedź, w której pozytywnie ocenił program „Bake off: Ale ciacho!” została zmontowana tak, że w filmiku Robert Makłowicz komplementował „Wiadomości”. Kucharz i podróżnik zaprotestował, zarzucając TVP manipulację. W efekcie został nie tylko zwolniony z pracy, ale również zagrożono mu pozwem. View oEmbed on the source website Robert Makłowicz o odejściu z TVP W wywiadzie z Agnieszką Kublik dla weekendowego wydania „Gazety Wyborczej” Robert Makłowicz odniósł się do swojego zwolnienia z TVP. To, co najbardziej go martwi, to los współpracowników. „Cóż znaczy jeden program wobec wieczności, a nawet teraźniejszości? Przecież ktoś chciał mnie zrobić w konia. Nie żałuję, ale jest mi przykro, bo pracę stracili również współtwórcy programu, stracili ją przeze mnie, można powiedzieć. Ale nie mają żalu, na moim miejscu zachowaliby się podobnie. Jacek Kurski w ogóle mi się z jedzeniem nie kojarzy. Z cynizmem mi się kojarzy, bo przecież nie z wiarą. Ten przekaz jest szyty grubymi nićmi i raczej obraża ludzi myślących. (…) Mojego programu nie puszczali w paśmie informacyjnym. Każda władza, która ma zamysły totalne, chce wychować ludzi wierzących w jeden schemat, łykających bezrozumnie spreparowaną papkę ideologiczną niczym brojler paszę. Obawiam się, że ta władza ma takie zamysły. Przecież likwidacja gimnazjów jest tylko pretekstem do zmiany programów nauczania. Media rządowe to teoretycznie media publiczne, choć pod jedną tylko publikę grają, a ta, choć głośno klaszcze z zachwytu, nawet jednej trzeciej teatru nie zapełnia. A media prywatne najlepiej podporządkować, by nie zakłócały jedności przekazu”. Robert Makłowicz o partii rządzącej Kucharz i podróżnik powiedział nie tylko to, co myśli o TVP i jej prezesie, Jacku Kurskim, ale też o partii rządzącej. „Jak ludzie mają nie łamać przepisów drogowych albo kasować bilety w tramwajach, skoro władza nie przestrzega najświętszego w kraju prawa, mianowicie konstytucji?! Można ją rzecz jasna zmienić, ale tylko wówczas, kiedy ma się odpowiednią większość. Jeśli zmienia się ustrój państwa w konstytucji zapisany, nie mając konstytucyjnej większości, łamie się prawo. Zatem obecna ekipa z prezydentem włącznie łamie prawo. Nie ma znaczenia, co myślimy o tej konstytucji. (...) Jako legalista domagam się również przestrzegania konstytucji, za którą nie głosowałem. Gdyby w Polsce istniało coś takiego jak urząd ochrony konstytucji, prowadziłby już z urzędu postępowania przeciwko wielu przedstawicielom obecnej ekipy. (...) Rzeczpospolita oznacza wspólne dobro, wspólne dla wszystkich, zatem wszyscy musimy się o nie troszczyć, a minimum tej troski to powszechny wybór najlepszych. Czuję się nieco zażenowany, opowiadając takie truizmy, lecz jakże zmusić rodaków do obywatelskich postaw? Na pewno nie propagandą z "Wiadomości", która jest równie urzekająca jak fryzura Donalda Trumpa”, powiedział Robert Makłowicz. Robert Makłowicz negatywnie ocenił też flagowy projekt Prawa i Sprawiedliwości, 500+. „Podejrzewam, że 500+ w takiej formie miało na celu przede wszystkim zdobycie elektoratu, pomoc ludziom rzecz jasna też, ale głosy były najważniejsze. Gdyby bowiem określić próg dochodu i dawać ludziom naprawdę potrzebującym, to mogliby dostawać jeszcze więcej, lecz to oferta dla mniejszej liczby potencjalnych wyborców (...) PiS będzie robił swoje, dopóki ludzie nie usłyszą wyraźniej, w takt jakiej muzyki przyszło im tańczyć. Scenariuszy jest oczywiście wiele, nie będę ich tu roztrząsał, zwłaszcza tych najczarniejszych. Jedno jest pewne - musimy już myśleć o nowej konstytucji, która uchwalona zgodnie z prawem będzie miała w sobie mechanizmy obronne, niepozwalające na jej bezkarne łamanie przez rządzących”. 53-letni Robert Makłowicz w latach 1998-2008 prowadził w TVP program „Podróże kulinarne Roberta Makłowicza”, a przez kolejną dekadę - „Makłowicz w podróży”. Telewizja Polska rozwiązała umowę z dziennikarzem 16 marca 2017 roku. Polecamy też: Robert Makłowicz zwolniony z TVP po 20 latach! Kolejna gwiazda rozstaje się ze stacją. Dlaczego?