Od tragicznego wypadku Various Manx mija 20 lat. Walka o życie scementowała miłość Beaty i Roberta Jansonów
Kobieta po przejściach i mężczyzna z przeszłością. To nie była miłość od pierwszego wejrzenia. Robert Janson i Beata Janson powoli i konsekwentnie budowali swoją relację. Z czasem poczuli, że są blisko i łączy ich silna więź. Dali temu uczuciu szansę. Doczekali się córeczki Emmy, która jest ich oczkiem w głowie. Dbają o siebie i wspierają się, mimo że czasem między nimi iskrzy. Są razem ponad ćwierć wieku. Przeszli w życiu wiele...
To uczucie scementował tragiczny wypadek, do którego doszło pod koniec maja 2006 roku. Po nim lider Varius Manx przez dwa tygodnie walczył o życie w szpitalu. Ona nie odstępowała jego łóżka na krok. Gdy odzyskał przytomność, napisał drżącą ręką na kartce: „kochanie, wróciłem”. Oto historia ich niezwykłej miłości... Robert i Beata Jansonowie: zanim ją poznał, najważniejsza była praca Gdy miał zaledwie pięć lat, odeszła jego matka. „Nie miał beztroskiego dzieciństwa. Wychowywał go tata, który ożenił się drugi raz. Robert szybko wyszedł z domu. Mieszkał w internatach. Brakowało mu rodzinnego ciepła. A ja z kolei miałam go dużo. U nas pielęgnowało się tradycję”, wspominała w 2009 roku w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla „VIVY!” Beata Janson. Lider Varius Manx rzucił się początkowo w świat sportu: grał przede wszystkim w piłkę nożną. Mimo wszystko to muzyka okazała się najsilniejszą pasją. „A od przeznaczenie się nie ucieknie”, twierdzi Robert Janson. Zanim poznał ukochaną, tworzenie było dla niego całym światem. Poświęcał mu każdą wolną chwilę. Współpracownicy twierdzili, że jest wymagający, że ma trudny charakter. Przez to formację miały opuszczać kolejne wokalistki: Anita Lipnicka oraz Katarzyna Stankiewicz. Podobno się go bały. „Miałem jasno postawiony cel, do którego dążyłem. Skupiałem się tylko na pracy”, przyznawał muzyk. Ale w końcu coś się zmieniło. Poznali się w 1998 lub 1999 roku. „Na imprezie muzycznej. Spodobaliśmy się sobie od razu, ale nic z tego nie musiało wyniknąć. Wymieniliśmy się telefonami, żeby nie tracić kontaktu. Nie było jednak wiadomo, czy z tych telefonów skorzystamy. Oboje już wtedy – 10 lat temu – byliśmy dojrzałymi ludźmi, po jakichś związkach. Nie ulegaliśmy zawrotom głowy”, zdradzała żona Roberta Jansona. Ona dała mu stabilizację. Ich związek rodził się powoli i był pełen rozmów, które budowały nić porozumienia. „Jednak to, co się działo między nami, rozkwitało jak pąk, który dopiero ma stać się kwiatem. Byliśmy ostrożni, obserwowaliśmy siebie. Ale musieliśmy mieć pewność, że to nie jest chwilowe uczucie”, podkreślała. Dlaczego to właśnie on stał się mężczyzną jej życia? „Widzisz, kiedy się kogoś spotyka, nie wiadomo od razu, że stanie się kimś najważniejszym. My bardzo długo i powoli się poznawaliśmy. To było takie… nierealne. Już zanika taki sposób dochodzenia do siebie, zbliżania się do momentu, gdy wszystko staje się jasne, gdy już wiadomo, że to właśnie ten mężczyzna. I ta kobieta”, twierdzi Beata Janson. Ją urzekło, że jest mądry, zrównoważony i odpowiedzialny. Mimo tego, że jest artystą – a te cechy z zawodami tego typu nie są kojarzone. „Robert jako kompozytor to człowiek bardzo skryty, zamyślony, ze skłonnością do bycia introwertykiem. Stara się być niezauważalny. Niedostępny. A jako osoba prywatna to człowiek uporządkowany, troskliwy i opiekuńczy, o bardzo dobrym sercu. Nigdy się nie spóźnił czy nie przyszedł, nigdy nie zapomniał o obiedzie. Ale o tym mogłam przekonać się, żyjąc z nim. Na początku zauroczył mnie tym, że dużo razem żartowaliśmy. Potrafił mnie rozśmieszyć do łez. Do dziś mu się to udaje”, zdradza. I dodaje, że nigdy nie stworzyliby stabilnej, dojrzałej relacji, gdyby on był lekkoduchem. „Nie miałby szans, gdyby traktował naszą znajomość lekko. Mieliśmy po 30 lat i dość się już naszarpaliśmy. Oboje szukaliśmy osoby, przy której będziemy się czuli bezpiecznie. Ale nie umielibyśmy być z kimś tylko dla poczucia bezpieczeństwa. Zakochaliśmy się w sobie i cały czas bardzo się kochamy”, zaznaczała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w 2009 roku. Czy nie bała się związku z człowiekiem tak znanym? „Bałam się tak zwyczajnie, jak każda chyba kobieta, która zaczyna coś nowego. Nie myślałam o Robercie jak o sławnym artyście i że może ja do niego nie pasuję”, zapewniła. Do dziś wiele z tych pierwszych chwil jest mocno wyrytych w jej pamięci... „Pamiętam za to nasze pierwsze skrzyżowanie wzroku. Pamiętam dotyk jego twarzy. Nasz pierwszy wyjazd, pierwszą kolację w restauracji Domu Polskiego na Saskiej Kępie – do tej pory mamy do niej sentyment”, wspominała z rozrzewnieniem. Beata Janson o życiu z Robertem Jansonem. Tak wygląda ich codzienność Mieszkają na warszawskim Mokotowie. To dla niech miejsce szczególne i wyjątkowe, spójne ze stylem życiem, który wyznają. „Ten prawdziwy Stary Mokotów jest trochę staroświecki, jak my. Nie dążymy do nowoczesności. Nie uczestniczymy w wyścigu szczurów, nie jeździmy do modnych krajów, nie musimy mieć tego wszystkiego, co mają inni. Mamy swój świat i swoje tempo. Robert często mnie przytula. Ja jego też. To wypływa z potrzeby chwili. Natomiast nasz świat jest dlatego inny, że nie przenika do niego agresja, z którą stykamy się na zewnątrz. Naszym spokojem odgradzamy się od niej. Mamy normalny dom”, opowiadała. Podział ról jest u nich dosyć tradycyjny. Ona gotuje. Stara się, by atmosfera była zawsze rodzinna, ciepła. „Robert nie był tego nauczony – jego mama wcześnie umarła. Był na przykład zaskoczony świętami, że mogą mieć taki klimat. Przy mnie uczył się je przeżywać. Teraz cieszy się, jak ja lepię pierogi, jak kupujemy choinkę, jak siadamy przy stole: on, ja, córki – nasza i moja z pierwszego małżeństwa – moja mama, która z nami mieszka. On dorasta do rodzinnych tradycji”, zwierzała się. Dodała, że według niej przed tym, jak rozpoczął się ich związek, Robert Janson czuł się dosyć samotny. „Do tej pory nosi w sobie odrobinę tej samotności. Ale to mu jest potrzebne, by komponować. Na szczęście ja nie należę do kobiet, które wchodzą mężczyźnie na głowę. Ale gdy wychodzę z domu – mam przecież też swoją pracę – Robert narzeka, że dom beze mnie jest pusty. Lubi, gdy jestem obok i w każdej chwili może podzielić się ze mną tym, co stworzył, zagrać mi fragment muzyki”, podkreślała. I zastrzegła, że jest pewna jego wierności. „Powiem tak: nigdy nie czułam się zagrożona jako kobieta, nigdy nie poczułam się odsunięta i na drugim planie. Nie mam prawa, podstaw mu nie ufać. A to, że spojrzy na ładną dziewczynę? Sama na nią patrzę jak na dzieło sztuki. Widzisz, ja czuję się w naszym związku bardzo akceptowana. Mam wewnętrzny spokój. Robert zawsze jeździł na koncerty – to jest wpisane w jego zawód. Ale jak wyjeżdża, dzwoni do mnie, wysyła SMS-y. A ja nie należę do kobiet, które czekają i się nudzą, i myślą: a co on tam robi, jakie osoby spotyka. Wiem, że jeśli chodzi o inną miłość, to jest nią sport. Robert jest zagorzałym kibicem”, zdradziła. Potwierdziła również, że córeczka urodzona w 2002 roku jest ich oczkiem w głowie. Ich świat zmienił się i runął 28. maja 2006, gdy Robert Janson spowodował wypadek pod Miliczem, w wyniku którego najbardziej ucierpiała Monika Kuszyńska oraz on. „Przekroczyłem prędkość. Mea culpa. Świadkowie, którzy byli w aucie, powiedzieli do żony zaraz po wypadku: „Beata, on jechał najwyżej dziewięćdziesiątką. Ile osób jeździ z podobną prędkością?”. Powiedzieli to na gorąco, w afekcie, więc mówili prawdę”, zwierzał się Krystynie Pytlakowskiej dla „VIVY!” w styczniu 2010 roku. Robert Janson i Monika Janson: wypadek zmienił wszystko. On walczył o życie, ona czuwała przy jego łóżku „Mój świat nagle rozsypał się na kawałki. Nigdy wcześniej nie pomyślałam, że to, co zbudowałam, może w ułamkach sekund rozbić się jak gliniane naczynie. Nagle zobaczyłam męża podłączonego do oddychającej za niego aparatury. Mój kochany przyjaciel, ukochany mąż walczy o życie, a ja nie umiem mu pomóc. Nie podejrzewałam w tym dniu niczego złego. Spokojnie czekałam na jego powrót”, wspominała. Jednak otrzymała telefon od kolegi z zespołu. „Robert miał wypadek”. Powiedziałam: „To pomyłka” i rozłączyłam się. Nie wierzy się w takie słowa”, relacjonowała. I dodała, że chwilę przed zdarzeniem, które odmieniło ich życie, rozmawiali przez telefon. „Przecież znam Roberta, wiem, jaki jest odpowiedzialny. A tuż przed wyjazdem z Milicza zadzwonił do mnie, że za kilka godzin będzie w domu. Byłam w szoku tak strasznym, że nie umiem o tym mówić do dziś… Nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak nasz świat jest kruchy, że obok niego – ludzi zdrowych – równolegle istnieje świat chorych, szpitali, cierpienia, tragedii”, mówiła poruszona. Nie czekając, pojechała do placówki, w której jej mąż walczył o życie. „Dla mnie tych kilka godzin podróży byłoby strasznie trudne. Zawiózł mnie kierowca zespołu. Przewrotność losu polegała ma tym, że Robert po raz pierwszy wziął prywatny samochód, ponieważ był o to poproszony – normalnie zawsze zespół jeździł z kierowcą. Nie był z tego zadowolony, jakby coś przeczuwał. Może trzeba bardziej słuchać swojej intuicji? Przez telefon powiedziano mi, że stan jest bardzo ciężki. Myślałam tylko o tym, żeby zdążyć. Czułam się tak, jakbym wypiła dziesięć kaw”. Czuwała przy nim niemal non stop. Był nieprzytomny. „Wiele dni walczyłam o jego powrót. Nawet lekarze niemal dali za wygraną. Powiedzieli, że teraz już od niego zależy, czy przeżyje, bo oni wykorzystali wszelkie środki. Modliłam się w kaplicy szpitalnej. A potem wracałam do sali, gdzie leżał, siedziałam przy nim. Puszczałam mu muzykę Phila Collinsa – naszą ulubioną. Czytałam mu na głos „Przegląd Sportowy”, bo on bardzo interesuje się sportem. Może nie zjeść śniadania, ale „Przegląd” musi rano mieć”, relacjonowała. Przez dwa tygodnie było to swoiste zawieszenie między życiem a śmiercią. „Cały czas przy nim byłam. Spałam po dwie godziny. Wydawało mi się, że moja obecność odpędza złe moce. Przez chwilę wydawało się, że jego stan się polepszył, ale potem nastąpił straszny kryzys. Po drugiej operacji. Wtedy rozpłakałam się z bezsilności. Nie miałam siły z nikim rozmawiać, z mediami też”, żaliła się. Mimo wielkiego bólu, niepewności i tysiąca pytań w głowie, ekstremalne doświadczenie nie złamało Beaty Janson. „Nie wiedziałam, że jestem taka silna. O niczym nie myślałam poza tym, żeby w ogóle żył. Zawsze w życiu są lepsze i gorsze momenty. Ale rozwiązanie ich zależy głównie od nas samych. A tutaj nie miałam na nic wpływu, poza modlitwą. I musiałam być silna za nas oboje. Pamiętam, że okłamywałam mamę, gdy do mnie dzwoniła, że u Roberta wszystko w porządku, że tylko sobie leży w szpitalu. Oszukiwałam ją, bo nie mogła się denerwować, jest starszą osobą, a miała przecież pod opieką dzieci. Ale ona też mnie oszukiwała, że nic nie wie, bo przecież czytała gazety. Obie prowadziłyśmy grę...”, wspominała. Kryzys minął niespodziewanie. „Robert otworzył nagle oczy i dał znak, że chce coś napisać. Nie mógł mówić, bo był zaintubowany. Podałam mu kartkę, na której chwiejnymi literkami nagryzmolił: „Kochanie, już wróciłem”, relacjonowała wzruszona. „To cud, że udało mu się wrócić do życia”, dodawała. On niewiele pamięta z chwili wypadku. „Pamiętam ostatnią rozmowę z żoną, przez telefon. Gdy wsiadłem do auta, zadzwoniłem: „Jadę już do domu, do zobaczenia”. A potem… Zobaczyłem nad sobą Beatę, która głaskała mnie po głowie. Ale nawet wtedy nie dotarło do mnie, że jestem w szpitalu. Myślałem, że jesteśmy w Pradze, w hotelu. Ładny ten hotel. Praga mi przyszła na myśl pewnie dlatego, że wspaniale wspominałem koncert Phila Collinsa, na którym tam byłem. Pamięć płata figle. A ja leżałem wtedy na OIOM-ie. Rozmawialiśmy chyba mentalnie, bo nie mogłem mówić, byłem zaintubowany. Jak otworzyłem oczy, to pewnie przeraziłem się tą rurą w gardle, bo żona powtarzała: „cicho, cicho, oddychaj spokojnie”. W dramatyczny powód tej sytuacji wprowadzano mnie powoli. Że miałem wypadek. Jaki wypadek? Czy Emma żyje? I czy wszyscy żyją? Sądziłem, że jechałem z rodziną. nic nie pamiętałem. Od momentu, jak dotarła do mnie cała prawda, moje życie stało się ruiną. Wtedy już miałem chorą duszę. Bo wiedziałem, co się stało nie tylko ze mną”, zwierzał się Krystynie Pytlakowskiej cztery lata po tragedii, w styczniu 2010 roku. Robert Janson i Beata Janson: życie po wypadku. Najważniejsza jest rodzina Paradoksalnie, to ekstremalne doświadczenie ich umocniło. „Myślę, że stałam się bardziej nieustępliwa. Nie ma teraz drzwi, których nie mogłabym otworzyć. A jednocześnie stałam się też pokorniejsza. Skupiam się na samym fakcie, że żyjemy. Myślę, że Robert też to we mnie kocha, że zawsze dostrzegałam takie drobiazgi. Nieważne, czy to dotyczy przyrody, ziemi czy ludzi. Robert, mimo ogromnej wrażliwości, miał dużo pracy i skupiał się tylko na dostrzeganiu słabszych, jak typowy altruista. A teraz dostrzega i detale. Zatrzymał się w biegu i przeżywa intensywnie każdą chwilę. Pisze inną muzykę, taką, jaką zawsze chciał komponować. Bardzo się cieszę, że spełnia swoje najskrytsze marzenia. Bardzo lubię, jak gra na pianinie i dom wypełniają dźwięki muzyki. To jest miłe dla serca”, mówiła wzruszona. On podkreślał, że obecność żony była balsamem na jego zbolałą duszę. „Jedynym jasnym momentem było wejście żony, która przynosiła mi z domu obiady. Tak bardzo pożądałem jej obecności, bo za nią w ciemnych drzwiach pojawiało się słońce, dobroć, bezpieczeństwo. Byłem tak bardzo samotny w tej szpitalnej izolatce”, wspominał przybity. Wypadek sprawił, że relacje między nimi uległy zmianie. Paradoksalnie, to ekstremalne doświadczenie ich umocniło. Sprawiło, że stali się jeszcze bardziej pewni siebie, poczuli niezwykłą bliskość. „To zawsze był dobry związek, dobra miłość. Nie zmieniło się to, że wciąż się kochamy i szanujemy. Ale wypadek sprawił, że czas jakby przyśpieszył. Taka bliskość między nami, jaka jest teraz, mogłaby się zrodzić po 20 latach wspólnego życia, a nie 10. Wypadek dodał nam tych 10 lat. I mamy poczucie niezmienności tego, co jest między nami. Nie robimy wielkich planów na przyszłość. Wiemy już, jak szybko życie potrafi je zweryfikować. Widzę jednak zmiany w Robercie. Dawniej zawsze był zaabsorbowany muzyką tak bardzo, że nie potrzebował nawet wakacji. Wyjeżdżał z nami, lecz myśli jego krążyły wokół pracy. Teraz potrafi docenić każdą wspólną chwilę”, zachwycała się Beata Janson. I dodaje, że zaczęli doceniać wszystko, co jest im dane: dobre i złe momenty. „Wiem, że mam męża artystę i kompozytora, który zawsze jest gdzieś tam w swoim świecie. Aż dziw bierze, że znajduje się w nim miejsce dla rodziny. Życie codziennie to nie tylko same radości, przychodzą też i kłopoty, i ciężkie chwile. Na szczęście mamy wtedy siebie i nadzieję, że będzie lepiej. Możemy na siebie liczyć. Różnicę cech między sobą traktujemy jako coś wpisanego w nasze życie. Świadomość tego pozwala nam na kompromisy. Mój mąż jest moim przyjacielem i to jest dla mnie bardzo ważne. Cieszy się bardzo moimi sukcesami”, komplementowała Roberta Jansona małżonka. I dodała, że oboje są osobami uczuciowymi, które nie boją się ich okazywać. „Jesteśmy pod tym względem pokrewnymi duszami. Pamiętam, jak ogromnie przeżył koncert kolegów artystów dla niego i Moniki. A był jeszcze ciężko chory, nie całkiem samodzielny. Leżał w łóżku z gorączką. Oglądaliśmy więc koncert w telewizji. Był bardzo wzruszony, zaskoczony i wdzięczny wszystkim, którzy brali w nim udział – od prowadzących po artystów”, wspominała. A czy zdarzają im się sprzeczki i ciche dni? „Czasami się na siebie denerwujemy, ale nie kłócimy. Raczej sprzeczamy. Czasami ja się wycofam, czasami Robert. Nic nie przychodzi łatwo. Ale po prostu nie lubimy kłótni, więc je omijamy. Zazwyczaj rozładowujemy napięcie żartem. Szkoda nam zawsze było zdrowia i życia na kłótnie, awantury. Tyle jest wojen i nieszczęść na świecie, by jeszcze toczyć je w domu. Nasze priorytety to zdrowie dla nas i naszych najbliższych”, przekonywała Krystynę Pytlakowską Beata Janson. A co jest dla nich esencją? „Życie jest najważniejsze. I to, że w każdej doli i niedoli stoimy obok siebie, trzymając się za ręce… Jak Bóg da, niech tak zostanie na zawsze”, życzyła sobie. „Rodzina oczywiście liczy się dla mnie najbardziej. I muzyka. Uzdrawia mnie. Gdyby nie miłość, jaka wypełnia ten dom, byłoby ze mną krucho. Lekarz powiedział: „Myśli są pana zabójcą”. Beatka często mi mówi: „Robert! Uśmiechnij się. Jestem obok”. I macha mi ręką przed oczami. Wtedy wracam. Idę po zakupy do sklepu, przytulam Emmę. Gdybym był z inną kobietą, nie sądzę, żeby to wszystko wytrzymała. Moja żona wiele przeszła. Musiała być bardzo silna. Wiesz? Mam pretensje do własnej duszy, że jest taka wrażliwa, że nie jestem w stanie z nią walczyć. Że jest silniejsza ode mnie. A ja bym chciał, żeby dała mi spokój”, zwierzał się Robert Janson. Źródło: VIVA!, Pomponik
Ten hit z lat 90. nadal zmienia życie wielu Polek. Do dziś śpiewają go dziewczyny, które są na życiowym zakręcie
To była ballada, która zatrzymała czas. „Zanim zrozumiesz” wyniosła Varius Manx na szczyty list przebojów, a Anita Lipnicka z dnia na dzień stała się głosem pokolenia. Ta historia to coś więcej niż muzyka — to opowieść o emocjach, które zna każdy z nas.
Był rok 1994. Polska właśnie wchodziła w nową epokę — wolności, kolorowych reklam i pierwszych zagranicznych marek w sklepach. W domach królowały wieże Hi-Fi, a na falach radiowych zaczęła brzmieć nuta, która miała poruszyć miliony serc. „Zanim zrozumiesz” — utwór melancholijny, piękny i prawdziwy. Tak narodził się hit, który stał się emocjonalnym alfabetem całego pokolenia. Do dziś cieszy się ogromną popularnością. Tak Anita Lipnicka i Varius Manx stworzyli hymn pokolenia lat 90. Zespół Varius Manx, dowodzony przez utalentowanego kompozytora Roberta Jansona w tamtym czasie eksperymentował z instrumentalnymi dźwiękami. Ale wszystko miało się zmienić... Przełom i największa popularność przyszła do nich wraz z nową twarzą — Anitą Lipnicką, 18-letnią dziewczyną, o głosie tak charakterystycznym, że trudno go było pomylić z jakimkolwiek innym. Była prawdziwym odkryciem. „Niewiele wiedziałam o członkach VM, poznawaliśmy się powoli. Od samego początku jednak była to relacja całkiem innej natury, niż ta którą miałam niegdyś ze swoim zespołem Certificado z Piotrkowa. Zostałam niejako doklejona do całej sytuacji. Grupa istniała od kilku lat, wydali wcześniej dwie płyty. Czułam się trochę jak uczestnik wycieczki, który dołączył do niej z opóźnieniem - starałam się nadążyć za wszystkimi i nie zadawać zbyt wielu pytań”, opowiadała Anita Lipnicka o swoich początkach z Varius Manx. Wokalistka dołączyła do grupy w 1993 roku. Wkrótce potem muzycy wspólnie nagrali trzeci album zespołu - Emu. Utwór „Zanim zrozumiesz” był singlem promującym płytę. Czytaj też: Ten wielki hit królował w latach 60. To ballada, która wzrusza Polaków do łez Aksamitna melancholia w głosie Anity Lipnickiej sprawiła, że piosenka trafiła prosto do serc słuchaczy. Nic dziwnego, że błyskawicznie została nagrodzona Fryderykiem w kategoriach – Najlepsza piosenka i Teledysk roku. Z kolei artystka została nominowana do tytułu Najlepszej Wokalistki. „Zanim zrozumiesz” nie tylko podbiło listy przebojów, ale także zmieniło oblicze polskiej muzyki pop. Udowodniło, że nie trzeba krzyczeć, by być słyszanym. Czasem wystarczy szepnąć coś prosto z serca. Grupa zdobyła ogromną popularność, a płyta „Emu”, która sprzedała się w zawrotnym tempie, osiągnęła status czterokrotnego platynowego albumu. Radio nie przestawało go grać, a telewizja zakochała się w obrazie młodej dziewczyny o niesamowitym talencie, wrażliwości i smutnych oczach. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/pap1995031900Q-3db411c.jpg" width="4000" height="2710" alt="Warszawa 19.03.1995. Teatr Polski (Teatr Polski im. Arnolda Szyfmana). Gala wręczenia nagród w I. edycji plebiscytu muzycznego Fryderyki, członkowie zespołu Varius Manx, Anita Lipnicka" title="Warszawa 19.03.1995. Teatr Polski (Teatr Polski im. Arnolda Szyfmana). Gala wręczenia nagród w I. edycji plebiscytu muzycznego Fryderyki, członkowie zespołu Varius Manx, Anita Lipnicka" /> Emocje zapisane nutami. Fenomen utworu „Zanim zrozumiesz”, który poruszył Polskę Za melodię opowiada Robert Janson, a autorką słów jest sama Anita Lipnicka. Jak wspominała wszystkie piosenki z albumu Emu napisała przy czarnym biurku starszego brata, Arka. Tekst do „Zanim zrozumiesz” to poetycki obraz rozstania, dojrzewania i bolesnego przebudzenia, w którym każdy mógł odnaleźć kawałek siebie. Trafiał i nadal trafia do tych, którzy kochali, tracili i próbowali zrozumieć sens emocji. To więcej niż piosenka. To lekcja życia zamknięta w kilku wersach. Tak sama Anita Lipnicka mówiła o jej tworzeniu: „Zanim zrozumiesz” - prawdziwy hymn feministek pokolenia lat 90. - powstał błyskawicznie! - po tym, jak wpadłam na pomysł, by zamiast prowadzić narrację w pierwszej osobie (ja), albo adresować słowa do kogoś (ty), użyć sprytnego zabiegu i zaśpiewać „o niej”, zwracając się do „niego”. Tym sposobem nadałam słowom mniej osobisty, bardziej uniwersalny charakter, dzięki czemu potencjalnie każdy mógł się odnaleźć w tym tekście, który był niczym innym jak instruktażem w temacie „jak postępować z kobietą”. Czytaj też: Ten hit lat 90. rzucił Sopot na kolana. Mało kto wie, że poruszająca ballada powstała we śnie Dziedzictwo, które nie przemija Dziś utwór Varius Manx wciąż żyje — na domowych playlistach, w radiu nostalgii, w głowach tych, którzy dorastali razem z nim. Dla wielu to pierwsze złamane serce, pierwsza refleksja o tym, czym naprawdę jest miłość. I choć od tamtego czasu wiele się zmieniło, jedno pozostaje niezmienne: „Zanim zrozumiesz” to piosenka, która nie przemija. Bo emocje – te prawdziwe – są wieczne. Sprawdź też: Anita Lipnicka nie kryje dumy. Pokazała córkę i... wywołała burzę w komentarzach
Sława, łzy i niespodziewane odejście. Ostatni, smutny rozdział historii De Su
Zespół De Su błyskawicznie zdobył popularność i serca słuchaczy, ale ich muzyczna kariera była równie krótka, co intensywna. Przebój „Życie cudem jest” wyniósł je na szczyty list przebojów w latach 90., jednak z czasem artystki zaczęły podążać własnymi drogami. Zmiany w składzie i nowe życiowe priorytety sprawiły, że grupa zakończyła działalność. Czym obecnie zajmują się byłe wokalistki? [Ostatnia aktualizacja: 18.04.2025] Fenomen zespołu De Su – od wielkich przebojów po marzenia o Eurowizji Historia De Su rozpoczęła się w lutym 1993 roku, kiedy to Małgorzata „Margo Su” Pruszyńska zdecydowała się stworzyć żeńską formację wokalną. Inspiracją była brytyjska grupa Eternal, która właśnie wtedy święciła triumfy na scenie muzycznej. Pozostałe przyszłe członkinie – Daria Druzgała, Beata Kacprzyk oraz Anna Mamczur – Pruszyńska poznała podczas wspólnej pracy przy musicalu „Metro” w warszawskim Teatrze Buffo. W pierwotnym składzie De Su znajdowały się cztery wokalistki, jednak Anna Mamczur dość szybko zdecydowała się odejść. Zyskała jednak rozpoznawalność dzięki występom w popularnym programie telewizyjnym „MdM, czyli Mann do Materny, Materna do Manna”. Reszta artystek stworzyła tercet, który nie tylko współpracował z zespołem De Mono, ale również brał udział w nagraniach chórków do albumu „Elf” zespołu Varius Manx. To właśnie wtedy nawiązały współpracę z Robertem Jansonem. Wspólne działania zaowocowały wydaniem debiutanckiej płyty w 1996 roku. Ich występ podczas koncertu Debiuty na festiwalu w Opolu otworzył im drzwi do wielkiej kariery. Singiel „Życie cudem jest” stał się prawdziwym hitem, podbijając listy przebojów w całej Polsce. Choć kolejne utwory – „Kruchego świata echem” i „Era wodnika” – nie powtórzyły sukcesu debiutu, to album osiągnął imponujący nakład ponad 100 tysięcy egzemplarzy, zdobywając status złotej, a według niektórych źródeł nawet platynowej płyty. Zamiast jednak wykorzystać popularność i dalej rozwijać karierę, członkinie zespołu zdecydowały się na przerwę. Wróciły dopiero po dwóch latach z drugim albumem zatytułowanym „Uczucia”. Promujące go utwory „Właśnie stajesz się”, „Dzikość wina” oraz „Imago Mundi” nie zdołały jednak powtórzyć wcześniejszych sukcesów. W tym samym czasie, w 1998 roku, De Su zgłosiły swoją kandydaturę do reprezentowania Polski w Konkursie Piosenki Eurowizji. Spekuluje się, że propozycją była piosenka „Imago Mundi”. Ostatecznie jednak zespół przegrał wewnętrzne eliminacje z grupą Sixteen. Czytaj także: Oskarżenia o bycie sektą, Eurowizja, nagła śmierć lidera. Dziwna historia zespołu Sixteen View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgLzng4w-82a3766.jpg" width="2134" height="1581" alt="Zespol De Su ze Zlota Plyta; n/z (od lewej) Daria Druzgala, Malgorzata Pruszynska, Beata Kacprzyk. UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx,Image: 427954125, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN, Model Release: no, Credit line: Studio69 / Studio69 / Forum" title="Zespol De Su ze Zlota Plyta" /> Zespół De Su: Daria Druzgała, Małgorzata Pruszyńska, Beata Kacprzyk, 1996 rok Rozpad De Su – świąteczny przebój i ostatnia próba reaktywacji W 2000 roku zespół De Su powrócił z nowym składem i kolejnym przebojem. Do formacji dołączyła Katarzyna Rodowicz, a wydany w tym czasie singiel „Kto wie?” szybko zdobył popularność, stając się jednym z najczęściej odtwarzanych utworów świątecznych w polskich rozgłośniach radiowych. Choć utwór odniósł sukces, był on jednocześnie zapowiedzią nadchodzących zmian i powolnego końca grupy. Niedługo po premierze piosenki zespół opuściła Beata Kacprzyk, która zdecydowała się skupić na życiu osobistym – wówczas spodziewała się dziecka. Niebawem z De Su odeszła również Daria Druzgała, która przyjęła propozycję współpracy z teleturniejem „Gra w przeboje” emitowanym przez RTL 7. W ten sposób zakończył się pierwszy etap działalności zespołu. Małgorzata Pruszyńska, założycielka grupy, próbowała tchnąć nowe życie w projekt, reaktywując go pod nazwą 2Su. Nowy duet tworzyły Pruszyńska i Katarzyna Rodowicz. Wspólnie nagrały dwa single – premierową piosenkę „Jedna dzika noc” oraz nową wersję hitu „Kto wie?”. Mimo tych starań, reaktywacja nie zyskała uznania, a formacja ponownie zakończyła działalność. Pruszyńska jeszcze próbowała swoich sił solo, wydając singiel „Nie jestem aniołem”, który niestety nie spotkał się z większym odzewem. Tym samym zakończyła się historia zespołu, który przez kilka lat wyznaczał rytm polskiego popu. Co dziś robią jego dawne członkinie? Czytaj także: Alicja Janosz zachwyca! Tak zmieniła się zwyciężczyni pierwszej edycji Idola <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img6rbj1q-fad4622.jpg" width="2445" height="1600" alt="Opole, 06.1996. XXXIII Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, n/z zespol De Su.,Image: 429003969, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Darek Majewski / Forum" title="De Su w Opolu, 1996" /> Zespół De Su: Daria Druzgała, Małgorzata Pruszyńska, Beata Kacprzyk, festiwal w Opolu, czerwiec 1996 roku Zespół DeSu, 1998 rok Beata Kacprzyk, Daria Druzgała, Małgorzata Pruszyńska - co dziś robią członkinie DeSu? Daria Druzgała po opuszczeniu DeSu nie zniknęła z show-biznesu. Widzom dała się poznać poprzez program „Wszystko gra”, emitowany na antenie RTL7. Następnie współpracowała z Krzysztofem Skibą – razem prowadzili „Przebojową Łódź Podwodną” na antenie TVP. Warsztat wokalny szkoliła również w Teatrze Roma, zaś obecnie jest zastępczynią dyrektora w Polskim Radiu Dzieciom. Chętnie przyjmuje również zadanie oceniania młodych adeptów sztuki wokalnej w konkursach. Kilka lat temu pracowała także jako producentka w Alvernia Studio pod Krakowem. Beata Kacprzyk śpiewanie porzuciła dla... aktorstwa! Jej twarz widzowie kojarzyć mogą z takich seriali, jak „Komisarz Alex”, „Usta usta” czy „Samo życie”. Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie i przez jakiś czas była związana ze stacją Polsat. Na antenie prowadziła program muzyczny. Wystąpiła również w spektaklu Teatru TrzyRzecze w Białymstoku „Błazenada”, w którym zagrała jedną z dwóch równorzędnych głównych ról. Śpiewała w nim piosenki uznanych w Polsce artystów, takich jak Grzegorz Ciechowski, Anna Jantar czy Bajm w zupełnie nowych interpretacjach. W 2018 roku była jedną z jurorek w programie Polsatu „Śpiewajmy razem. All together now”. Małgorzata Pruszyńska, czyli założycielka DeSu, próbowała po rozpadzie formacji kontynuować karierę wokalną. Wydała nawet w 2003 roku album „Nieuziemiona” pod pseudonimem Margo Su. Nie odniósł on jednak sukcesu, więc wokalistka podjęła decyzję o wyjeździe do Niemiec. Tam rozwijała karierę aktorską. Co ciekawe, w 2018 roku za pośrednictwem profilu na Facebooku wyznała, że bardzo chętnie reaktywowałaby kultową formację, by wyruszyć z nią w trasę koncertową, poprzedzoną wydaniem płyty. Dlaczego nie jest to możliwe? Według niej, przez... Darię Druzgałę. „Daria to jest nasz problem, bo ona chce pozostać w pamięci jako ta najpiękniejsza”, ujawniła Małgorzata Pruszyńska. Zwierzyła się również, że debiutancki album De Su pokrył się platyną, jednak nigdy nie otrzymała tego odznaczenia. Podjęła nawet próbę zmiany takiego stanu rzeczy i nawiązała kontakt z wytwórnią, która ma prawa do tego materiału. Usłyszała wówczas, że „było to sto lat temu, a może platynowe lata temu i nikogo to już dziś nie obchodzi”. „Życie cudem jest” było platynową płytą, której nigdy mi nie wręczono, a mam dość dużo miejsca na ścianie”, żartowała. Stwierdziła także gorzko, że złotej płyty za drugi wydany krążek również nigdy nie otrzymała. „My mamy gdzieś polskich wykonawców”, podkreśliła. 17.04.2025 roku dotarły do nas smutne wieści o śmierci Małgorzaty Pruszyńskiej. Założycielka grupy odeszła w wieku 60 lat. Czytaj także: Były ikonami popkultury i podbijały świat. Czym teraz zajmują się słynne Spice Girls? Plan serialu TVP „1920. Biało czerwone”, 02.09.2010 rok, Wojciech Zieliński, Danuta Stenka, Karolina Chapko, Maciej Nawrocki, Olgierd Łukaszewicz, Beata Kacprzyk (na górze po prawej stronie, w stroju pokojówki)
Córka Roberta Jansona wychowała się z dala od show-biznesu. Dziś ma 23 lata i wyrosła na prawdziwą piękność
Zjawiskowe rude włosy odziedziczyła po sławnym ojcu
Robert Janson, charyzmatyczny lider zespołu Varius Manx to również dumny ojciec rudowłosej piękności Jego córka Emma jest już dorosła, a po rodzicach odziedziczyła zjawiskową urodę. W przemyśle muzycznym Robert zdobył sławę dzięki kreacji kilkadziesiąt nieśmiertelnych polskich przebojów. Jednak mimo wielkiego rozgłosu, Janson zawsze był znany z dużego dystansu do świata show-biznesu, co skutkowało tym, że rzadko dzielił się informacjami na temat swojego życia prywatnego. Córka Emmę skrzętnie ukrywał przed światem, dając jej przestrzeń do samodzielnego rozwoju bez ciągłego światła fleszy. Artykuł aktualizowany 7.06.2025 r. Robert i Emma Janson: relacja ojca i córki Robert Janson to artysta, który bardzo rzadko pokazuje się z rodziną na różnego rodzaju imprezach czy eventach związanych ze światem muzyki. Choć czasami był widywany z żoną, to córka Emma pozostawała poza zasięgiem kamer. Takie podejście pozwoliło na wytworzenie wyjątkowej i prawdopodobnie bardzo silnej relacji pomiędzy ojcem a córką, która rozwijała się z dala od zgiełku show-biznesu. W 2016 roku Emma wraz z ojcem pojawiła się na Festiwalu w Opolu, co wywołało ogromny entuzjazm u fanów, którzy mogli podziwiać piękną dziewczynę i jej zjawiskowe, ciemno-rude włosy. Co teraz robi Emma Janson, córka Roberta Jansona? Emma swoją pasją i talentem dzieliła się ze światem poprzez Instagram. Jej profil obfituje w artystyczne zdjęcia, co wskazuje na to, że Emma zajmuje się fotografią i filmem. Wychowana w duchu artystycznym przez ojca-muzyka, Emma rozwija swoją własną artystyczną ścieżkę. Jej prace nie tylko przyciągają uwagę internautów, ale także świadczą o głębokim zrozumieniu sztuki i wrażliwości na otaczający ją świat. Emma Janson to młoda artystka, która, choć przez lata była trzymana z dala od świateł reflektorów, teraz sama zaczyna świecić jaśniejszym światłem. Jej talent, pasja i determinacja wskazują, że ma przed sobą obiecującą przyszłość w świecie sztuki i kultury. Warto śledzić jej dalsze losy, gdyż może nas jeszcze wielokrotnie zaskoczyć. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgUfRDCh-391ce12.jpg" width="1600" height="2400" alt="30.05.2009. Robert Janson - muzyk z zona Emma Janson i corka Beata Janson. Pokaz mody Gwiazdy dzieciom. Fot. Krzysztof Jarosz / FORUM,Image: 425144366, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarosz / Forum" title="Robert Janson z zona Emma Janson i corka Beata Janson" />
Dzieliło ich 13 lat, połączył romans. Robert Janson chciał, by była gwiazdą, ale rozstanie było nieuniknione
Oboje bardzo przeżyli to, co ich spotkało...
On stworzył w latach 90. sukces Varius Manx. Mimo że uchodzi za odrobinę ekscentrycznego i zamkniętego w sobie artystę, ma na koncie wiele ponadczasowych przebojów. Ona reprezentowała Polskę na Eurowizji 2009 w Moskwie. Próbowała wrócić na konkurs jeszcze w 2018 i 2022 roku. Bezskutecznie. Robert Janson i Lidia Kopania w latach 90. mieli romans. Jak przyznała, oboje traktowali tę relację bardzo poważnie. Niestety, rozstanie było nieuniknione z uwagi na życiowe priorytety... Robert Janson mówił Lidii Kopani, że ma dar od Boga i nie powinna go zmarnować. Połączyło ich uczucie Dzieliło ich 13 lat. On był już wówczas doskonale znanym kompozytorem, autorem takich przebojów, jak „Piosenka księżycowa”, „Orła cień” czy „Pocałuj noc”. Ona nie miała nawet jeszcze do czynienia ze sceną. Gdy się poznali, nieznana szerszej publiczności Lidia Kopania trudniła się modelingiem. I to właściwie Robert Janson sprawił, że zmieniła zawodowe zapatrywania. „Usłyszałam, że mam dar od Boga i nie powinnam go zmarnować”, wspominała na łamach magazynu „Na żywo” wokalistka w 2009 roku. Postanowił jej pomóc, zaprosił do współpracy. „Nagrałam kilka utworów. Po miesiącu odezwał się do mnie, że jest zainteresowany”, mówiła. Efektem tego był singiel „Niezwykły dar” z 1998 roku, do którego muzykę skomponował właśnie Robert Janson. Ale to był dopiero początek czegoś znacznie większego. Między tą dwójką szybko zaiskrzyło, zakochali się w sobie. Ale z czasem na tej relacji zaczęły pojawiać się głębokie rysy... Czytaj także: Paweł Fortuna był młodzieńczą miłością Justyny Steczkowskiej. Pomógł jej w osiągnięciu spektakularnego sukcesu Robert Janson, festiwal w Opolu, 26.06.2001 rok Lidia Kopania, festiwal Top Trendy, Sopot, 06.09.2007 rok Robert Janson chciał zrobić z Lidii Kopani gwiazdę. Ona nie była gotowa na ten związek Wszystko przez łączenie życia zawodowego i prywatnego. „Ja chciałam śpiewać, a on powiedział mi, że w związku jest miejsce tylko dla jednej gwiazdy. Myślę, że miał rację. Chciał chronić nasz związek”, wspominała już po rozstaniu Lidia Kopania. Chodziło oczywiście o nią: Robert Janson zawsze pozostawał w cieniu, interesowała go jedynie muzyka a nie blichtr sławy i bywanie na salonach. Dołożył wszelkich starań, by młoda wokalistka odniosła sukces. Ale nie udało się... Było jednak coś jeszcze. Lider Varius Manx traktował relację z Lidią Kopanią poważnie, myślał o założeniu rodziny, posiadaniu dzieci. Ona miała wówczas zgoła inne priorytety, które mocno ich poróżniły. „On szukał rodziny, żony, dzieci. Nie byłam na to gotowa. Miałam zaledwie 22 lata”, mówiła. Niestety, przez to, że ich ścieżki się rozeszły, światła dziennego nigdy nie ujrzała płyta, którą przygotowywali. Wokalistka nie wspomina tego czasu najlepiej. „Było mi trudno. Bardzo go kochałam, był dla mnie ważny. To nie był łatwy wybór”, żaliła się. Ta relacja przetrwała około trzech lat, zakończyła się na początku 1999 roku. Czytaj także: „Całą płytę nagrałaś tak, jakbyś miała raka gardła”. Trudne relacje Moniki Kuszyńskiej i Roberta Jansona Lidia Kopania, otwarcie restauracji „Dans Le Noir” w hotelu Novotel, Warszawa, marzec 2008 roku View oEmbed on the source website Robert Janson po rozstaniu związał się z Beatą, doczekali się córki. Lidia Kopania nie miała szczęścia w miłości On chwilę później, jesienią 1999 roku, związał się z Beatą, którą poznał rok-dwa lata wcześniej na jednej z imprez muzycznych. Ich związek rodził się powoli, byli osobami z bagażem doświadczeń, nie ulegali porywom serca. Ale dali szansę temu uczuciu. W 2001 roku na świat przyszła ich córka, Emmy. Jest oczkiem w głowie rodziców. Robert Janson z małżonką stworzyli ciepły, kochający dom, mieszkają na warszawskim Mokotowie. A Lidia Kopania? Po rozstaniu z liderem Varius Manx związała się z mężczyzną, którego tożsamości nigdy nie ujawniła. Ale i ta relacja nie przetrwała próby czasu... „Moja samotność przydarzyła się w dobrym momencie. Mogę bez wyrzeczeń rozwijać się zawodowo i powoli robić w sercu miejsce na nową miłość”, deklarowała w 2009 roku – w tym samym, w którym reprezentowała Polskę w Konkursie Piosenki Eurowizji w Moskwie z utworem „I don't wanna leave”, nie kwalifikując się jednak do finału. W tym samym mniej więcej czasie lub chwilę później na jej drodze stanął o dwa lata starszy muzyk, Igor Przebindowski. Ślub wzięli w 2010 roku w Koluszkach, rodzinnej miejscowości Lidii Kopani. Świadkiem na ich ślubie był doskonale znany widzom „Na wspólnej” Jakub Przebindowski, aktor a prywatnie brat pana młodego. Para zamieszkała po ceremonii w mieszkaniu w Warszawie. Niestety, małżeństwo rozpadło się, Nie do końca wiadomo, kiedy doszło do rozwodu, choć w mediach natknąć się można na informację, że w 2020 roku, kiedy to wokalistka potwierdziła ją w wywiadzie. Warto jednak zaznaczyć, że już wcześniej pojawiały się spekulacje na temat kryzysu. Ostatni raz o Lidii Kopani głośno było w lutym 2022 roku, gdy wzięła udział w preselekcjach do Eurowizji „Tu bije serce Europy! Wybieramy hit na Eurowizję”. Wystąpiła z piosenką „Why does it hurt”, ale zajęła ostatnie, 10. miejsce w stawce. Czytaj także: Tragiczny wypadek scementował ich miłość. Oto historia Roberta i Beaty Jansonów Źródło: Fakt24.pl, Pomponik,pl, „Na żywo”, „Twoje imperium” View oEmbed on the source website Robert Janson, Beata Janson, Warszawa, gala Srebrne Jabłka magazynu „Pani”, 29.02.2016 rok