Mało kto wie, że lider Kabaretu Moralnego Niepokoju ma dorosłego syna. Antoni ma 21 lat. To wykapany tata!
Robert Górski, znany z błyskotliwego humoru i scenicznej charyzmy, prywatnie spełnia się w roli ojca. Jego starszy syn Antoni, który w lipcu skończy 22 lata, to dziś nie tylko dorosły mężczyzna, ale i wierna kopia artysty. Ich relacja oraz uderzające podobieństwo od lat przyciągają uwagę fanów.
Na scenie błyszczy celnością spostrzeżeń i niebywałym poczuciem humoru. Poza nią, jednak, jest przede wszystkim ojcem. Robert Górski doczekał się dwójki dzieci. Starszy syn artysty kabaretowego, to jego wierna kopia. Antoni ma prawie 22 lata i niezwykłą relację z ojcem. Robert Górski – dumny ojciec dwójki dzieci Robert Górski od lat jest kojarzony z Kabaretem Moralnego Niepokoju i serialem „Ucho prezesa”, a prywatność zwykle trzyma z dala od stałego blasku reflektorów. Za blaskiem fleszy, kabaretowych występów i gromkich śmiechów publiczności, artysta prowadzi życie pełne kontrastów. Z jednej strony, Robert Górski – postać, która potrafi rozbawić Polaków do łez, z drugiej – ojciec, który z dumą obserwuje swoje dzieci. Dzieli się z nim nie tylko pasjami, ale i wartościami. Prywatnie Robert Górski odnalazł szczęście u boku Moniki Sobień-Górskiej. Poznali się w 2018 roku przy okazji rozmowy promującej „Ucho prezesa”, a ich znajomość błyskawicznie nabrała tempa. Już rok później powiedzieli sobie „tak”, stając razem na ślubnym kobiercu. Dziś wspólnie wychowują córeczkę, Malinę. Czytaj też: Żyli bez ślubu i wychowywali syna. Związek Roberta Górskiego zakończył się w najmniej spodziewanym momencie <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/04/EN016329310072-c08996b.jpg" width="1408" height="2000" alt="Warszawa, 02.10.2024. Proba solowego spektaklu Katarzyny Zielinskiej "To ja moze sie poloze" na Malej Scenie Teatru Komedia.N/z: Robert Górski" title="Warszawa, 02.10.2024. Proba solowego spektaklu Katarzyny Zielinskiej "To ja moze sie poloze" na Malej Scenie Teatru Komedia. N/z: Robert Górski" /> Owocem jego poprzedniego związku z Katarzyną Osipowicz jest ukochany syn, Antoni. W lipcu będzie świętował swoje 22. urodziny. Na rodzinnych kadrach, które od czasu do czasu pojawiają się w mediach społecznościowych, wyraźnie widać, jak bardzo Antoni przypomina ojca. Górski nigdy nie krył swojej dumy z syna, który zresztą doskonale odnajduje się w dorosłym świecie. 21-latek rozwija swoje zdolności pod okiem mamy. Jest utalentowanym plastykiem, a także świetnie pływa. „Jest super gościem. Po mamie ma talent plastyczny (i mam nadzieję włosy), po mnie pływa w wodzie jak wydra. Antoś, życzę Ci świata bez wojen i pandemii. Pamiętaj też że to, że od dziś jesteś dorosły, nie oznacza, że ja już jutro chcę być dziadkiem. Jeśli zatęsknisz za dzieciństwem zawsze możesz nosić na rękach Malinę. Robisz to bardzo profesjonalnie. Sto lat, Synu!”, pisał Robert Górski w dniu 18 urodzin starszego dziecka. Syn Roberta Górskiego to wykapany tata. Internauci nie mają złudzeń Kolejny głośny moment pojawił się w 2023 r., gdy Antoni zdawał maturę. Wtedy Robert Górski opublikował wspólne zdjęcie. Artysta kabaretowy pojawił się pod szkołą, by wesprzeć syna przed egzaminem i choć na chwilę dodać mu otuchy. To właśnie pod takimi publikacjami najmocniej wybrzmiewały reakcje odbiorców, którzy nie mieli wątpliwości, jak bardzo Antoni przypomina ojca. „Uśmiech nie do podrobienia”, „Skóra zdjęta z Pana, „Podobni jesteście”, „Obaj obłędnie wyglądacie", „Ale fajny syn”, „Syn zdarty z ojca, czy tam ojciec ze skóry obdarty czy jakoś tak tam szło”, „Utalentowany po tacie”, „Syn przystojniak”, czytamy. Czytaj też: Hollywood aż huczy. 64-letnia Heather Locklear i 68-letni Lorenzo Lamas są razem. Gwiazdy lat 80. odnalazły miłość
„Jest moją pierwszą i ostatnią żoną”. Roberta Górskiego i Monikę Sobień połączyła wielka miłość!
Ich historia to gotowy scenariusz na film...
Łączy ich trwałe, piękne uczucie. „Monika jest moją pierwszą i ostatnią żoną”, przyznał w wywiadzie dla VIVY! z 2019 roku. Jedno spotkanie zmieniło ich życie na zawsze. Dziś tworzą szczęśliwy związek, a prywatnie i zawodowo — zgrany duet. Robert Górski i Monika Sobień w 2019 roku stanęli na ślubnym kobiercu. Wspólnie wychowują córeczkę Malinę. Dziewczynka jest oczkiem w głowie dumnych rodziców. Przypominamy niezwykłą historię ich miłości. [ostatnia aktualizacja tekstu 14.04.2024] View Ediplayer on the source website Robert Górski i Monika Sobień – jak się poznali? Historia miłości Mówi się, że życie jest sumą przypadków… Robert Górski, twórca kabaretowy poznał swoja przyszłą żonę, dziennikarkę i autorkę książek Monikę Sobień, podczas wywiadu dla portalu WeMen. Artysta promował wtedy „Ucho Prezesa". Gdyby nie serial, tych dwoje pewnie nigdy by się nie spotkało. „Ja wówczas prowadziłam portal WeMen.pl, polegający na rozmowach kobiet z mężczyznami. Napisałam do Górskiego, ale okazało się, że miałam zły adres. Wtedy dziennikarka, która znała Roberta, zaproponowała, że to ona może zrobić z nim wywiad, ale żebym ja zorganizowała sesję zdjęciową. Zorganizowałam więc, choć być na tej sesji nie mogłam. Ale musiałam się do Roberta odezwać, ustalić termin itd. Napisałam do niego bardzo długiego SMS-a. Odpisał mi dwoma słowami po 24 godzinach”, wspominała Monika Sobień w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! w 2019 roku. W tamtym momencie nie miała o komiku najlepszego zdania. Sądziła, że to kolejny nieuprzejmy celebryta, z którym będzie miała okazję współpracować. „Przeprosiłam, że się nie spotkamy na zdjęciach, ale dziękuję mu za wywiad, a tak w ogóle to mamy wspólnego znajomego, Michała Czerneckiego, który »jest panu wdzięczny, że przywrócił go pan publiczności«. Odpowiedział mi: „Mam taką tendencję, że wyłapuję ptaszki ze złamanym skrzydłem i uczę je na nowo latać”. Odpisałam mu: „Duże skłonności weterynaryjne”. A on na to: „A pani nie umie robić zdjęć?”, dodawała. Robert Górski przyznawał, że nie przepada za zdjęciami, ale jego rozmówczyni go zaintrygowała. Zaczął szukać informacji o dziennikarce w Internecie. Monikę Sobień i jednego z fotografów powitał potem przed swoim domem z uśmiechem na twarzy. „Zobaczyłem bowiem żonę i matkę moich dzieci (śmiech). No dobrze, już nie żartuję. Generalnie jestem człowiekiem pogodnym i lubię się uśmiechać. Monika też, więc to nas w dużej mierze połączyło”, dodawał Krystynie Pytlakowskiej. Zobacz też: Od ponad trzech dekad świata poza sobą nie widzą. Janusz Gajos pojawił się na premierze z żoną Z miejsca poczuli między sobą nić porozumienia Artysta przyznawał, że w ukochanej ujęła go naturalność, talent i inteligencja. „Sposób, w jaki ktoś się ubiera i zachowuje, i jak mówi, to wszystko jest bardzo istotne. No i że się uśmiecha. Okropnie nie lubię ludzi ponurych, narzekaczy i tych, którzy naokoło siebie znajdują same problemy. Monika taka nie jest. […] Kiedy ją poznałem i zapytałem, czym się w życiu zajmuje oprócz tego, że ma portal WeMen.pl, ona mi zaczęła wyliczać: książka, scenariusz filmu…”, mówił twórca kabaretowy. Z kolei Monika dodawała: „Robert jest mężczyzną, który nie stwarza problemów, tylko je rozwiązuje”. Narodziła się między nimi wyjątkowa nić porozumienia. Szybko stali się nierozłączni, a po kilku miesiącach Robert Górski oświadczył się ukochanej. Wiedzieli, że chcą spędzić razem życie i tworzyć piękne wspomnienia. Wkrótce potem na świecie pojawiła się ich córeczka, Malina. Monika Sobień i Robert Górski cały czas patrzą na siebie z uczuciem. „Nasze życie szybko się zmieniło, zaszłam w ciążę. To prawdziwy test dla związku. Jest się zmęczonym, trzeba przestać myśleć tylko o sobie. O wiele rzeczy można się pokłócić”, mówiła autorka książek w rozmowie z VIVĄ! w 2019 roku. I dodawała: „Nigdy nie widziałam siebie w roli matki. Chciałam mieć męża partnera. Ale bez dalszych konsekwencji. Uważałam, że nie wszyscy muszą mieć dzieci. A ja nie mam do nich podejścia. Kiedy poznałam Roberta, widząc jego gotowość do wejścia w związek, pomyślałam, że nie będę musiała przemeblowywać całego mojego świata, bo Robert nie będzie wywierał na mnie presji. I postanowiłam dla niego skoczyć na głowę do basenu. Ale wszystko potoczyło się bardzo szybko, wcale się tego nie spodziewałam”. Mąż jest dla niej największym oparciem. Robert Górski, by spędzać więcej czasu z najbliższymi, ograniczył podróże. „Monika pytała: „Po co to dziecko? Wszystko się zmieni”. Tłumaczyłem, że dziecko to sposób na odkrycie sensu życia. I że to życie przedłuży, bo urodzi się następca podobny do nas”, dodawał Krystynie Pytlakowskiej. Sprawdź też: Plotkowano o jej romansie ze znanym muzykiem. Dopiero po latach przyznał, że ją kochał Zakochani stanęli na ślubnym kobiercu we wrześniu 2019 roku. W tym wyjątkowym dniu Robertowi Górskiemu i Monice Sobień towarzyszyli bliscy i przyjaciele. Wydarzenie było połączone ze chrzcinami Maliny. W pierwszą rocznicę ślubu para udzieliła wywiadu dla Dzień Dobry TVN. Mówili o swoim szczęściu i o tym, jak ich związek ewoluuje. „Jestem żoną satyryka, kabareciarza, człowieka, który — jeśli nie ma pandemii — jest ciągle w trasie. Poza tym faceta, który ciągle żartuje. Doprowadza mnie czasami do szału, ale właściwie wolę to, niż żeby był smutny”, wspominała Monika Sobień. Małżonkowie wspierają się w życiu zawodowym i dzielą domowymi obowiązkami. Całą swoją uwagę poświęcają córeczce. To drugie dziecko Roberta Górskiego. Artysta jest tatą nastoletniego Antoniego z poprzedniego związku. „Relacja Roberta z synem zaimponowała mi. Była w niej ważna informacja – że to mężczyzna, przy którym można się poczuć bezpiecznie. I bardzo dobry ojciec. Kiedy poznałam rodziców Roberta, przekonałam się, że jego dom rodzinny nie spowodował w nim deficytu emocjonalnego. Na naszym ślubie im podziękowałam. Za to, że wychowali syna na zdrowego człowieka.”, przyznała Monika Sobień na łamach VIVY! w 2019 roku. „Kiedy poznałem Monikę, [...] byłem skupiony przede wszystkim na Antku. Chciałem, aby miał dobre dzieciństwo i myślę, że go nie zawiodłem. Do dziś z synem mam bardzo dobre relacje. On i Monika lubią się. A dla mnie najważniejsze było, żeby dziecko nie miało traumy, z którą będzie sobie musiało radzić przez całe życie”, dodawał satyryk. Monika Sobień twierdzi, że to właśnie miłość dodała jej skrzydeł. „Odkąd poznałam Roberta, jestem szczęśliwa. Mam takie poczucie, że wszystkie wagoniki wskoczyły na odpowiednie tory. Mam faceta, w którym jestem cały czas zakochana tak samo, a nawet bardziej. Mogę pracować, pisać książki i spełniać swoje marzenia”, mówiła w 2020 roku. Wcześniej w wywiadzie dla VIVY! wyznała, że ukochany otacza ją miłością i daje poczucie bezpieczeństwa. Wie, że ich relacja jest trwała i nic nie jest w stanie jej zniszczyć. „Robert jest pierwszym mężczyzną w moim życiu, przy którym jestem w stu procentach sobą. Bo się nie boję. Nie boję się tego, że mnie zostawi, ani tego, że ja go zostawię. Pytasz, jak mnie wspierał? Z takich praktycznych spraw: dla mnie nauczył się profesjonalnie masować, bo w ciąży miałam duże problemy z kręgosłupem. Codziennie robił śniadania i tak jest do dzisiaj. Wyprzedzał moje myśli. On ma osobowość opiekuna, co też powiedział moim rodzicom na pierwszym spotkaniu. Byli pełni obaw, że człowiek estrady i kabaretu może być niestały w uczuciach. Ale gdy poznali Roberta, zakochali się w nim. Nikt się nigdy nie opiekował mną tak jak on”. Para ma na swoim koncie wspólną książkę. Świetnie dogadują się na polu zawodowym i zaskakują kolejnymi pomysłami. „Ja w ogóle chciałam napisać jakąś książkę z Robertem. A kulisy „Ucha Prezesa” są świetnym pretekstem do tego, by napisać książkę zabawną, inteligentną, opisującą też pewien fenomen społeczno-polityczny. Pisaliśmy ją zaraz po urodzeniu Malinki. To mi bardzo pomogło, bo nie siedziałam i nie zastanawiałam się nad tym, co mnie boli po porodzie, tylko musiałam się szybko ogarnąć”, zwierzała się Monika Sobień w 2019 roku. Z kolei podczas pandemii tworzyli internetowy serial - „Państwo z kartonu”. „Zależało mi na zrobieniu serialu obyczajowego opowiadającego o przygodach ludzi zamkniętych w domu w czasie pandemii. Polityka oczywiście wdziera się do tych mieszkań, mimo że drzwi są zamknięte. Ale nie jest głównym tematem naszych rozmów”, tłumaczyli w Onecie. Małżonkowie są szczęśliwi i nie zamierzają tego ukrywać. „Nie wiem, jak to mówić, żeby nie było banalnie, ale jestem szczęśliwy. Wydaje mi się, że Monika też [...], a z pewnością Malina jest szczęśliwa. Nie chcę, żeby było lepiej, tylko wystarczy mi, żeby w przyszłości było tak, jak jest”, mówił Robert Górski w rozmowie dla Dzień Dobry TVN w 2020 roku. Zakochanym życzymy wszystkiego, co najlepsze. Sprawdź też: Mało kto o tym wiedział. Marzena Rogalska była zaręczona z bratem znanej dziennikarki
Zmiany w Szkle Kontaktowym. Z programu odszedł Artur Andrus. Co się stało?
Duże zmiany czeka program Szkło kontaktowe w TVN24. Z formatem pożegnało się aż trzech komentatorów. Wszystkie decyzje to pokłosie tego, co wydarzyło się na antenie 15 maja i później. W wygodnych fotelach przy Wiertniczej w Warszawie nie zasiądą już Krzysztof Daukszewicz, Robert Górski i Artur Andrus. Krzysztof Daukszewicz obraził Piotra Jaconia? Oświadczenie satyryka 15 maja pod koniec programu Szkło kontaktowe zapowiedziano pojawienie się na wizji Piotra Jaconia. W tym momencie Krzysztof Daukszewicz powiedział: „jaką on ma dzisiaj płeć?”. Słowa te wywołały wiele kontrowersji, między innymi dlatego, że Piotr Jacoń jest tatą transpłciowego dziecka. „Zapamiętajcie moją twarz. To twarz w******a i bezradności. A także dylematu: jak wytłumaczyć rodzinie, która rechocze w najlepsze z kolejnego kawału wąsatego wuja, skąd mam w oczach łzy? Jak to zrobić, żeby nie usłyszeć, że jak zwykle psuję dobrą zabawę i że przesadzam? Odkładając moje emocje na bok, wczorajsza sytuacja to doskonały dowód na to, jak kończy się wprowadzanie na salony (także salony mojej bańki) języka nienawiści", pisał w sieci Piotr Jacoń. Z kolei Krzysztof Daukszewicz przyznał, że starał się przeprosić, ale jego dobre intencje nie zostały przyjęte. „Piotr Jacoń nie uznał, jak mówił »pokątnych« przeprosin, ale jak miałem to zrobić? Poszedłem po programie i przeprosiłem. Później, gdy dzwonił do mnie, szybko okazało się, że nie dzwoni, by zażegnać konflikt, tylko napisać na internecie następny manifest. I mam niestety nieodparte wrażenie, że sam się na swój krzyż wdrapał, bo nikt go tam nie powiesił. A już na pewno nie ja, ani moja rodzina, która nie może się pozbierać po hejcie, na który nas skazał. I mam także nieodparte wrażenie, że z ofiary zamienił się dość szybko w kata, i że ma to gdzieś. Jeśli tak ma przebiegać nauka tolerancji, to ja w czymś takim nie zamierzam uczestniczyć", napisał, jednocześnie informując, że to koniec jego przygody ze Szkłem kontaktowym. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Katarzyna Niezgoda zaskoczyła drugą suknią ślubną podczas wesela Robert Górski i Artur Andrus dołączają do Krzysztofa Daukszewicza Ostatnie godziny przyniosły kolejne zmiany wśród ekipy prowadzących hitowy program TVN24. Okazuje się, że także Robert Górski nie chce już pokazywać się w stacji. Tak to argumentował: „Tą drogą w ramach solidarności z Krzysztofem i w ramach niezgody na podobieństwo TVN24 do TVP Info, jako gość "Szkła" bardzo dziękuję za gościnę. Stacja niszczy niewinnego człowieka i dlatego nie chcę tego wspierać swoją obecnością", pisał. CZYTAJ TEŻ: „Są dzieci z brzuszka i są dzieci z serduszka”. Oto historia Renaty Przemyk i jej adoptowanej córki Klary Nie minęło wiele czasu, a dowiedzieliśmy się, że także Artura Andrusa zabraknie w Szkle kontaktowym. Informację tę przekazał na wizji Tomasz Sianecki. „Jest jeszcze trzecia osoba, która podjęła podobną decyzję, to Artur Andrus”, powiedział i dodał kilka słów od siebie. „"Szkło" jest wartością, której będziemy bronić. Jeśli chodzi o naszych kolegów, czyli Krzysztofa Daukszewicza, Roberta Górskiego i Artura Andrusa, możemy im tylko bardzo serdecznie podziękować za wszystko, co dla "Szkła" zrobili. My będziemy próbowali ten program dla państwa w dalszym ciągu robić”, usłyszeliśmy.
Monika Sobień-Górska o książce „Jak porzucić miliardera i... przeżyć”
„Większość sprowadzana jest do roli ozdoby, która musi na wiele rzeczy się godzić, być podporządkowana wobec przemocy ekonomicznej”
Prywatnie jest żoną „Prezesa”, Roberta Górskiego, a zawodowo znaną dziennikarką, która właśnie wydała swoją piątą książkę „Jak porzucić miliardera... i przeżyć”. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską mówi o pieniądzach, potrzebie niezależności, sytuacji porzuconych kobiet i planach na przyszłość. Krystyna Pytlakowska: Dzwonisz do kobiety, której nie znasz i mówisz: „Proszę pani, chciałabym porozmawiać o pani rozwodzie z mężem miliarderem?” Monika Sobień-Górska: Tak to się nie odbywało. Ta książka jest kontynuacją poprzedniej „Polscy miliarderzy. Ich żony dzieci, pieniądze”. Wtedy już rozmawiałam z byłymi żonami bogaczy. Tylko że tamte rozmowy nie dotyczyły rozstań ani rozwodów, ale stylu życia, codzienności takich ludzi, tego, na co wydają pieniądze. A jednak w trakcie tych spotkań bardzo rzuciła mi się w oczy niewesoła i specyficzna pozycja kobiet w tym świecie . Zobaczyłam u moich rozmówczyń ogromną frustrację i strach, zwłaszcza u starszych, mających po pięćdziesiąt parę lat. One same zaczęły mi mówić o tym, że dzieci im dorosły, a one nie wiedzą, co ze sobą robić, w dodatku boją się porzucenia, często wiedzą o zdradach swoich mężów. I się na to godzą? Bardzo często tak, bo od 20, 30 lat nie pracowały zawodowo i tak naprawdę nie mają własnych pieniędzy, są uwiązane na pasku bogatego męża. Niby na początku małżeństwa, w latach 90., umowa między młodymi – zakochanymi – była taka, że zaczynają razem tworzyć biznes, a potem, gdy pojawią się dzieci, on przejmuje obowiązki związane z biznesem, a ona ogarnia dzieci i dom, ściąga mu z głowy problemy wychowawcze. Za to pieniądze idą do wspólnego worka. Te małżeństwa nie miały podpisanych intercyz, w tamtych latach to była w Polsce egzotyka. Zresztą wtedy zwykle nie było jeszcze czego dzielić w tych rodzinach. I ona przez te wszystkie lata robiła zakupy jego kartą kredytową, on z jednej firmy zrobił imperium, pieniądze niby były wspólne, ale tak naprawdę ona dziś nie ma pojęcia o tym biznesie, jak jest w tych spółkach poukładana, co właściwie jest jej. I jeśli między nimi w małżeństwie nadal jest dobrze, to mniejszy problem. Większy, jeśli one po pięćdziesiątce nagle czują, że ten facet gdzieś ucieka, że ma jakieś romanse. Na początku w sumie niegroźne. Ale co jeśli on się naprawdę zakocha i odejdzie? Te kobiety opowiadały mi o tych lękach zupełnie wprost. I tak temat się rozwijał. Te panie mówiły już nie tylko o sobie, ale zachęcały, żebym porozmawiała z ich koleżankami i znajomymi. I nagle okazało się, że kobiet żyjących w takim stresie, siedzących na „gorącym krześle”, z poczuciem zmarnowanego życia, jest dużo. No a kiedy już poszłam do koleżanek moich rozmówczyń, będących na przykład w procesie rozwodu, usłyszałam, że mąż wynajął pełnomocników z siedmiu kancelarii i ona nie wie, co ma zrobić, bo to wszystko ją przeraża, oni coś każą jej podpisywać, jakieś ugody, jakieś zgody na podział majątku, a ona czuje, że to ukryty przekręt. Jest bezradna, bo zupełnie nie zna się na tych kwestiach prawnych, formalnych. Niektóre nawet przyznały, że nie opłacały nigdy rachunków, nie tankowały samochodu. Zajmowały się dziećmi, ich edukacją, zajęciami pozalekcyjnymi i przygotowywaniem przyjęć w domu dla towarzystwa biznesowego męża. Kiedy mąż odchodzi, ona jest przerażona, że zostanie z niczym albo dostanie jakieś minimum, a przecież układ był inny, na co innego się umawiali. A tu nie dość, że są upokorzone zdradą i zostają same, to często mąż mówi, że wypłaci jej milion złotych, albo dwa na otarcie łez, a ich majątek jest wart kilkaset. Ta kobieta często jest zastraszana, traci swoją tożsamość, bo kim ona właściwie teraz jest bez męża? Wypadnie z towarzystwa, gdzie do tej pory była szanowana, bo towarzystwo idzie za silniejszym. Marginesem pozostają byłe żony, mające swoją niezależną pracę i które mają swoje pieniądze. Większość sprowadzana jest do roli ozdoby, która musi na wiele rzeczy się godzić, być podporządkowana wobec przemocy ekonomicznej. Dotąd myślałam, że to dotyczy raczej klasy średniej, a w wyższej jest niemożliwe, bo tym ludziom patrzy się na ręce, co okazało się nieprawdą. Na ogół Twoje rozmówczynie nie mają kapitału społecznego i zawodowego. Na ogół nie mają, spadają z naprawdę wysokiego konia. Dzisiaj jesteś na wielkich balach charytatywnych, w sukniach za 100 tysięcy złotych, z torebkami, którymi zachwyca się świat, a następnego dnia nie masz nic lub prawie nic. W mojej książce rozmawiałam też z terapeutami, seksuologami i prawnikami, którzy potem pomagają tym kobietom. Oni wszyscy radzą kobietom, które teraz czują się spokojne, syte u bogu bogatego męża, żeby nie usypiały swojego instynktu samozachowawczego, żeby „budowały swoje alternatywne miasto”, żeby zarabiały jakieś swoje pieniądze, miały swoje zainteresowania i żeby chroniły odrębność swojej tożsamości. Innej niż tożsamość męża. Bo jeżeli jemu się odmieni i odejdzie, to one zostaną na lodzie. Bez przyjaciół, znajomych i pracy. Czytaj także: Monika Sobień-Górska o książce Polscy Miliarderzy. Ujawniła kulisy ich życia Opisujesz taką sytuację, kiedy żona odeszła od męża, a on wyrzucił z firmy wszystkich ludzi, którzy byli jej życzliwi. Wszystkich, którzy mieli z nią cokolwiek wspólnego, razem pracowali, kontaktowali się z nią. Mąż to wszystko odciął. To taki model radykalnego cięcia, dotyczący towarzystwa i pieniędzy. Dla mnie mocnym przykładem była rozmówczyni, która powiedziała, że pierwszym odruchem męża po tym, jak mu oznajmiła, że chce odejść, bo już nie może wytrzymać jego przemocy ekonomicznej i psychicznej, było zabranie jej torebki: „Zabiorę ci torebkę, zabiorę ci pieniądze, które tam masz, zabiorę ci dowód osobisty i będziesz nikim”. Na tym polegało zademonstrowanie jego władzy i dominacji. A wcześniej nie miała prawa nawet do posiadania własnego konta w banku. I ta kobieta, mająca pół życia za sobą, została z bilansem na zero. Ale nie poddała się, odeszła. Częściej odchodzą kobiety czy mężczyźni? Zdecydowanie mężczyźni, wymieniający żony na młodszy model. To oni podejmują decyzję, że chcą odejść. Wtedy uruchamia się zapalnik wojenny. Kobieta jest przerażona, bo wie, że jej status społeczny natychmiast się obniży, ma też poczucie zmarnowanego życia. Wszystko, co do tej pory zrobiła, nic nie znaczy, ponieważ słyszy u mediatora, w kancelarii i przed sądem, że przecież ona nigdy nic nie robiła, całe życie tylko wychowywała dzieci. A przecież miała niańki, kucharkę, panią od sprzątania. Jeszcze chwilę wcześniej to, jak zajmowała się domem, było ważne i cenne, mąż w towarzystwie podkreślał, jaką żona jest świetną matką, że wykształciła dzieci, woziła je na różne zajęcia, wzbudzała w nich zainteresowanie różnymi tematami. Tacy mężowie najczęściej nie mają pojęcia o tym, jak żyją ich dzieci, jakie mają problemy, jak im idzie w szkole. A potem ona słyszy, że nic nie robiła, tylko wydawała jego pieniądze. I nagle ci panowie stają się ojcami roku, chcą spędzać z dziećmi bardzo dużo czasu, przekupują je. I dochodzi do tego, że kobieta jest podwójnie wściekła i rozżalona, bo dzieci to jedyne, co ma. A on również to chce jej zabrać. Na czym to polega? Czy ci bogaci mężowie nie potrafią kochać? Tak bym nie powiedziała. Seksuolog Andrzej Gryżewski, który terapeutyzuje mężczyzn z tego środowiska, mówi, że to raczej kwestia trybu życia, który on nazywa rabunkowym, bo rabuje emocje. Czyli nawał pracy zawodowej powoduje, że emocje tych mężczyzn są zagłuszane. Oni prowadzą często odhumanizowane życie robota, harują dzień i noc, są na wiecznym stand-bayu zawodowym, a to sprawia, że karmią się używkami, potrzebują coraz silniejszych bodźców, by odreagować. Dlatego idą w alkohol, narkotyki, zdrady, przez co nie ma miejsca na budowanie relacji rodzinnych. Małżeństwo staje się skostniałe i papierowe, a żona kimś, na kim można się wyżyć, całkowicie podległym, bo mąż kontroluje nawet kolor jej paznokci i wiecznie zaleca ćwiczenia, bo po ciąży obwisł jej brzuch. Ale za to miała pieniądze, nie musiała się martwić, kiedy i jaki samochód kupić, czy jechać na wakacje na Seszele czy na Haiti. A teraz zostaje porzucona albo sama chce odejść, a on nie może dopuścić do tego, żeby ona go porzuciła, więc gnębi ją jeszcze bardziej, odbierając jej siłę woli. Czytaj także: Jakim ojcem jest Robert Górski? Wraz z ukochaną ujawnili nam swoje sekrety A co się dzieje wtedy z domem, w sensie dosłownym i metaforycznym? Zwykle jest tak, że dom to też element wojny przy podziale majątku. Czasami zostaje podzielony, czasami byłe żony tam zostają. Tak dzieje się w zależności od tego, czy są dzieci, czy ich nie ma. Generalnie są to najczęściej wielkie rezydencje, a żony są proszone, by je opuścić. Jedna z bohaterek mojej książki bardzo walczyła o dom i udało jej się tam pozostać. Inna, która nie miała gdzie pójść, otrzymała zgodę od męża, by mieszkać tam do czasu, gdy zgromadzi jakieś środki. Dał jej na to trzy miesiące. I na te trzy miesiące się wyprowadził, a potem wrócił. Ta kobieta pracowała w firmie męża, potem jednak zaczęła szukać czegoś dla siebie. I znalazła własną pracę. Ale są też takie przypadki, gdy one nie wiedzą, co ze sobą zrobić. Mówią, że poza małżeństwem czują się nikim, próbują więc szybko znaleźć mężczyznę, który zapewni im miękkie lądowanie i będą mogły zachować swój status. A potem tworzy się ten sam schemat, za jakiś czas nowy partner staje się oprawcą i dominatorem, który ją niszczy psychicznie. Z Twojej książki płynie nauka, że kobieta musi być niezależna, nawet jeżeli bardzo ufa swojemu mężczyźnie. Tak, bo jeżeli wydaje jej się, że trafiła na najwspanialszego człowieka na świecie, że o nią dba i szanuje, zapewniając, że nigdy już nie będzie musiała pracować, to bardzo niebezpieczne. Taka sytuacja może się zmienić. Mąż może się zmienić, pamiętajmy, że każdy człowiek może pewnego dnia zrobić nagły skręt w inną ulicę. I jeśli nie jest się na to przygotowanym, nie ma się tego „alternatywnego miasta”, to zostaje się na lodzie. I taka kobieta, niepełnosprawna społecznie, musi się w połowie życia uczyć go na nowo, od podstaw. To bardzo obciążające, stresujące, nie zawsze nie udaje. Jedna z nich została nawet sprzątaczką, żeby móc przeżyć. Ale nie wszystkie mają taką siłę przetrwania. I wtedy depresja, psychotropy, alkoholizm. Widywałam te kobiety też w takim stanie. A samobójstwa? Wiem o próbach, wiem, że lądowały w szpitalach psychiatrycznych, a później w domu na bardzo silnych lekach psychotropowych, bez których nie mogą funkcjonować. Jedna z moich bohaterek powiedziała, że nawet jeśli dziewczyny chcą nadal zostać w tym bogatym świecie, który nie jest w sumie aż tak straszny i zepsuty, to niech uczą się na jej błędach. Terapeuci powtarzają, że będąc w małżeństwie z kimś na świeczniku warto czytać książki, które pozwolą im na wgląd w siebie. Żeby podczas zagrożenia miały siłę psychiczną, by ruszyć dalej. Nie poddawać się. Ale są też takie byłe żony, które leżą w łóżku, patrzą w sufit i na zdjęcia kochanki męża i rozpamiętują, jak on zmarnował im życie, a do tego stresują się wojną rozwodową trwającą już kilka lat. To bardzo smutne. Czytaj także: „Jest moją pierwszą i ostatnią żoną”. Roberta Górskiego i Monikę Sobień połączyła wielka miłość! I dlatego Ty, będąc żoną rozchwytywanego Roberta Górskiego, pracujesz. Uważam, że mam najwspanialszego męża na świecie, ale każdy może zjeść zatrute ciastko i różne rzeczy mogą się wydarzyć. Taką sztukę przewidywania wyniosłam z domu. Oprócz pisania książek i felietonów, napisałam też scenariusz filmowy, który został kupiony, a film jest w produkcji. Staram się być aktywna zawodowo, mieć swoje pieniądze i swój kapitał. Historie, które opisujesz, są przykładem na to, jak nie postępować i jak wyjść z ekstremalnej sytuacji bez ran. O to mi też chodziło. Te kobiety zainspirowały mnie, żeby opisać, co dzieje się po fazie zakochania, kiedy nastąpił kryzys w ich związkach, jak postępowały podczas wojny rozwodowej. Pamiętajmy, że one też nie zawsze są kryształowe, bo wojna zmienia ludzi. Kiedy mężczyzna upokarza kobietę zdradą i chce zabrać kobiecie wszystko, łącznie z dziećmi, to tym wywołuje w niej złość, ogromny gniew, który napędza ją do walki. Czasem niemądrej. Zaczyna się preparowanie dowodów i nastawianie dzieci, donosy do prokuratury o molestowaniu dziecka, co wcale nie miało miejsca. Bo kobieta próbuje się bronić, będąc silnie atakowana. Jakie odnalazłaś nauki dla siebie? Przede wszystkim być niezależną. Po drugie, mieć swoich znajomych, swoich przyjaciół i zainteresowania. Zawsze trzeba budować sobie wyjście awaryjne. I dlatego napisałaś tę książkę? Tak, dlatego. A po drugie, chodziło mi o to, żeby pokazać czytelnikom, do czego prowadzą bezsensowne wojny rozwodowe, myślenie tunelowe w konflikcie, gdzie zraniony człowiek widzi już tylko chęć zemsty. Rozmawiałam z takimi dwiema kobietami, których celem życia stała się wojna z mężem. One widziały siebie tylko w roli agresorki, która musi z nim wygrać, bo ją zniszczył, zabrał jej marzenia i wszystko, co miała. Tylko że na tej wojnie traci resztę swoich lat, zdrowie swoje i przede wszystkim dzieci. I z tego wypływa lekcja, żeby tak nie myśleć, nie zapamiętywać się w agresji i zemście, bo straci się o wiele więcej. Dzieci to cena, którą płaci się za rozwód? Tak i dlatego zbudowała mnie rozmowa z emerytowanym milionerem, który ostatecznie wycofał się z takiej wojny. Dał żonie tyle, ile chciała i nie walczył o dzieci, co uratowało jego relację z nimi. Niech sobie gadają, że jest frajerem i popełnia błąd towarzysko-biznesowy, ale dzisiaj mają z żoną wspólne wnuki i udało im się utrzymać relacje rodzinne, które były warte wszystkich pieniędzy. Wniosek więc jest taki, żeby nie walczyć, tylko próbować się porozumieć. Starać się dogadać. A jak się nie da, to zawalczyć o swoje minimum, by nie zostać zupełnie na lodzie. To trudne, ale trzeba uspokoić emocje i trochę odczekać. A potem już agresja maleje. Poza tym sądy działają bardzo wolno. Zanim dojdzie do końca sprawy rozwodowej, może upłynąć wiele czasu. Wszystkie kobiety powinny przeczytać Twoją książkę, nie tylko te bogate. Też tak uważam, bo te schematy są bardzo podobne. Po prostu, jeśli masz więcej pieniędzy, to posiadasz więcej amunicji i możesz dłużej strzelać. Ale tak naprawdę myślenie i zachowania w trudnych sytuacjach rozstaniowych są bardzo podobne. A może następną książkę napiszesz o prawdziwej miłości? Może tak będzie. Coś pozytywnego. Ale czy to nie nudne? Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA
Monika Sobień-Górska o książce Polscy Miliarderzy. Ujawniła kulisy ich życia
„Gigantyczne pieniądze nie dają już poczucia bezpieczeństwa, a powodują głównie strach o nie”, mówi
Z pozoru mają wszystko: majątek, luksusowe wille, szybkie samochody i to, czego zapragną. Szanowani, podziwiani, niezależni. Ale czy są szczęśliwi? Losy polskich posiadaczy największych fortun przybliża w swojej najnowszej książce „Polscy miliarderzy” Monika Sobień-Górska. Zaś w szczerej rozmowie z Krystyną Pytlakowską mówi o tym, co było dla niej inspiracją, jak wiele pracy w nią włożyła i o sekretach, których... nie ujawniła! Twoja nowa książka - „Polscy miliarderzy” - to podobno już bestseller. Tak, jest na liście stu najlepiej sprzedających się książek w Empiku. Teraz chyba na 30 miejscu. W dziale biografii wyprzedza mnie tylko życiorys Putina. Jestem szczęśliwa, że moja książka chwilę po premierze tak dobrze się sprzedaje i mam nadzieję, że ten trend się utrzyma. Najważniejszy dla książki zawsze jest pomysł. A Ty masz pomysły nie tylko oryginalne, lecz i pracochłonne. Faktycznie w tym przypadku zaskoczyło mnie, jak dużo pracy musiałam włożyć w tę książkę. Chyba najwięcej ze wszystkich, które do tej pory napisałam. A jak wymyśliłaś temat? Zainspirowały mnie Ukrainki. Gdy w poprzedniej książce pisałam o tym, jak one widzą Polaków, część z nich sprzątała w bardzo bogatych domach. Nie wykorzystałam ich relacji, jak te domy postrzegają. Zachowałam to dla następnej książki, bo już wtedy ten pomysł we mnie kiełkował. Wszyscy przecież dużo rozmawiamy o pieniądzach, a jeszcze więcej o nich myślimy. I to one często kierują naszymi wyborami. Dżentelmeni nie rozmawiają o pieniądzach, ale je zarabiają. Nie wiem jak dżentelmeni, ale milionerzy i miliarderzy na pewno oprócz zarabiania pieniędzy, mówią o nich i myślą właściwie non stop. A ja – chociaż nie jestem dżentelmenem czy miliarderką – też myślę o pieniądzach, choćby w takim kontekście, jaką szkołę wybrać dla dziecka, albo jaką wybrać pracę dla siebie, czy gdzie mieszkać. A to przecież nic złego. Poza tym życie w wielkim bogactwie urasta do legendy, o czym świadczy powodzenie filmów czy seriali na ten temat. Chcemy wiedzieć, jak się żyje w takiej bajce i czy rzeczywiście jest to bajka. Ilu w Polsce jest miliarderów? Oficjalnie ponad osiemdziesięciu - takich notowanych w rankingach, znanych. Natomiast tych nieznanych albo którzy mają majątek obliczany na kilkaset milionów jest o wiele więcej. Pomyślałam więc, że im się przyjrzę. Ale nie po to, żeby ich sprawdzać czy weryfikować ich dokonania biznesowe, albo rozliczać z tego, co zarobili i na czym, a ile ukradli, jak głoszą legendy miejskie. Chodziło mi o sam styl życia. Chciałam przyjrzeć się temu lifestylowi i zobaczyć, jak wygląda ich codzienność, relacje w takich domach, jak ci ludzie odpoczywają, co jedzą, gdzie jeżdżą na wakacje, czy mają przyjaciół. I zaczęłam szukać moich bohaterów. Czytaj także: „Monika jest moją pierwszą i ostatnią żoną”. Robert Górski po raz pierwszy o relacji z ukochaną! Monika Sobień-Górska, Robert Górski A Ty chciałabyś mieć gigantyczną fortunę? Nie. Przed napisaniem książki myślałam, że raczej nie, a teraz już wiem na pewno, że nie. O pieniądze warto zabiegać i każdemu życzę takiego majątku, który da mu poczucie bezpieczeństwa, ale prawda jest taka, że po przekroczeniu pewnego poziomu konta bankowego wkrada się patologia. Jak w każdej skrajności. I dlatego nie chciałabym być miliarderką, bo za to płaci się wysoką cenę. To paradoksalne, ale takim pieniądzom trzeba już poświęcić życie, troszczyć się o nie często bardziej niż o dzieci. Gigantyczne pieniądze nie dają już poczucia bezpieczeństwa, a powodują głównie strach o nie. Strach, że je stracisz? To po pierwsze. Boisz się, że imperium uszczupli się albo upadnie na skutek twoich złych decyzji, boisz się o to, że ci ktoś majątek ukradnie. Boisz się o swoją rodzinę, nie ufasz ludziom, którzy chcą nawiązać z tobą kontakt, wietrzysz w wielu ludziach podstęp i chęć pozbawienia cię tych pieniędzy. I obsesyjnie myślisz o tym, jak je zainwestować. W pewnym sensie stajesz się niewolnikiem swojej fortuny. A tego bym nie chciała. Natomiast uważam, że pieniądze same w sobie są ważne i w rozsądnej ilości dają człowiekowi poczucie bezpieczeństwa, wygodę, wiele spraw ułatwiają i nie miałabym nic przeciwko posiadaniu niewielkiej fortuny. Takie odłożone albo dobrze zainwestowane kilka milionów to bardzo proszę, każdemu i sobie również życzę. Ale miliardy już nie. Poza tym pamiętaj, że nie ma nic za darmo. Ci ludzie, którzy te fortuny stworzyli, często nie korzystają z nich, albo bardzo mało, ponieważ nie mają na to czasu. Zaskoczyło mnie, że oni tak naprawdę harują dzień i noc. Ale ich żony nie. Ich dzieci często również nie przywiązują wagi do pieniędzy, bo mają po prostu tyle, ile chcą. Miliarderzy też nie musieliby już pracować, ale są uzależnieni od pracy. W ogromnej większości są pracoholikami. Opisałam na przykład w książce historię mężczyzny, który postawił sobie za cel życia, że będzie pracował tylko do czterdziestki, zarobi 100 milionów i zacznie odpoczywać. Będzie tylko się rozwijał, studiował różne kierunki, podróżował, a jego rodzina będzie zabezpieczona. I co się stało? Kiedy te pieniądze zarobił, wytrzymał bez pracy zaledwie trzy miesiące. Pojawiła się potem kolejna propozycja, którą uznał za ambitną, rozwojową, nie mógł się powstrzymać i znowu zaczął działać jako biznesmen. Ci ludzie nie mogą żyć bez ciągłej stymulacji zawodowej, przekraczania granic własnej wydajności, ścigania się z konkurencją. Uważają, że bez tego ich mózg usycha. Ja mam inną konstrukcję psychiczną. Wydaje mi się, że w życiu chodzi o coś więcej, niż praca. A dużo Ci brakuje do tych kilku milionów? Tak, ale wydaje mi się możliwe, żeby je zarobić. Czytaj także: Jakim ojcem jest Robert Górski? Wraz z ukochaną ujawnili nam swoje sekrety Monika Sobień-Górska Nic dziwnego, jesteś bardzo płodną pisarką. I trzymam kciuki za to, by „Miliarderzy” jak najdłużej byli bestsellerem. A wracając do marzeń o fortunie myślę, że kluczowe jest trzymanie się złotego środka i niepopadanie w skrajność. Trzeba robić wszystko, by nie dopuścić do biedy, która człowieka bardzo upokarza. Chociaż tak jak wspomniałam uważam, że bycie na szczycie finansowym nie zawsze uszczęśliwia. Czy Twoi rozmówcy mówili Ci szczerze o swoich fortunach i o tym, jak je wykorzystują? W książce nie ma rozmów z samymi miliarderami, ponieważ wszystkie próby przeprowadzenia takich rozmów kończyły się na autolaurce. Zabrakło Aleksandra Gudzowatego. Zapamiętałam go jako szczerego, świetnego rozmówcę, który się nie wywyższał z powodu majątku. Kiedy ostatni raz z nim rozmawiałam, leżał w salonie na szerokim łóżku z powodu chorego kręgosłupa, otoczony białymi pieskami. Gudzowaty jest ciekawym przykładem, jak również jego rodzina. Syn Tomasz poszedł swoją drogą, jest świetnym fotografem. Bardzo wiele dzieci najbogatszych podawało mi jego przykład mówiąc, że też by tak chciały, ale nie mają odwagi na samodzielne życie, albo ojcowie wywierają na nich tak silną presję, że nie decydują się, by pójść swoją drogą. I właśnie przykład syna Gudzowatego przywoływałam w mojej książce, bo nie chciałam pisać tylko o tych, którzy znajdują się teraz na liście najbogatszych Forbesa. Chodziłaś więc jakby wokół tych bogaczy. Tak. Albo takich, którzy byli bardzo bogaci, ale zbankrutowali. Urodziła mi się taka refleksja, że ci miliarderzy są nawet w jakiś sposób szczęśliwi, upatrując sensu życia w pracy, dającej im satysfakcję. Ale z dziećmi jest już gorzej. Oni są często depresyjni w myśleniu o sobie, swoim życiu i o przyszłości. Dziecko dorastające przy ojcu miliarderze często nie ma prawdziwego domu, ponieważ tata bez przerwy pracuje, cały czas rozmawia przez telefon albo siedzi przy laptopie i sprawdza notowania giełdowe. A matki tych dzieci, żony miliarderów, żyją głównie po to, by ładnie wyglądać i utrzymać to małżeństwo. One nie mają wyjścia, często są do tego przymuszane. W książce też piszę o tym, że w ich dzieciach pojawia się dotkliwy deficyt uczuć i uwagi ze strony rodziców. Często na pytanie, co myślisz o swoim ojcu, otrzymywałam odpowiedź: Ja go właściwie nie znam. Dlatego że nigdy go nie ma, zawsze jest w pracy. Z matkami mają lepszy kontakt, ale one muszą towarzyszyć mężom na wielu wyjazdach, spotkaniach towarzyskich i biznesowych. Co z tego więc, że te dzieci mają najnowsze telefony i ciuchy za setki tysięcy złotych, gdy żyją właściwie w pułapce. Czytaj także: Poznaj niezwykłą historię miłości Melody i Tomasza Gudzowatych! Są jednak wyjątki. Rozmawiałaś na przykład z Michałem Niemczyckim? Nie, ale skądinąd wiem, że stworzył fajną rodzinę, mają dzieci, teraz urodzi im się kolejne. I umieją znaleźć w sobie taką skromność zwykłego człowieka. Jak docierałaś do tych ludzi? Było mi bardzo trudno. Po kilku miesiącach zadzwoniłam do wydawnictwa i poprosiłam o rozwiązanie umowy na tę książkę, ponieważ nie jestem w stanie jej napisać. Dostawałam same odmowne odpowiedzi, mimo moich zapewnień, że piszę nie po to, żeby ujawniać jakieś tajemnice i że książka będzie bez nazwisk. W wydawnictwie jednak namówiono mnie, żebym się nie poddawała i żebym znalazła chociaż jedną osobę, a wtedy już poleci mnie innym, znając moje umiejętności komunikacyjne. Bardzo dbam o profesjonalizm. Chodzi o to, że można Ci zaufać. Tak. Wiem, że jeśli już spotkam kogoś, kto ze mną porozmawia, to zobaczy, że nie jestem demoniczną dziennikarką, tylko taką, która przejmuje się jego sprawami i potrafi się z nim utożsamić. W końcu udało mi się porozmawiać z kimś, kto zajmuje się wizerunkiem bogatych i dobrze się z nimi zna, nasza rozmowa była bardzo szczera. Nie bał się, że powie coś takiego, czego nie powinien. Całe życie przecież zajmuje się doradzaniem i tworzeniem wizerunków znanych ludzi. Powiedział mi wiele ciekawych rzeczy i na tyle mi zaufał, że zaczął mnie polecać innym. W końcu więc zaczęto odbierać ode mnie telefony i odpisywano mi na e-maile. To on zapoznał mnie z jedną z żon bardzo bogatego Polaka, która później poleciła mnie swoim koleżankom, i tak się to potoczyło. Spotkałam się też z dwoma zaprzyjaźnionymi biznesmenami, takimi ukrytymi milionerami, mającymi szerokie kontakty w świecie najbogatszych. Od nich też zdobyłam dużo ciekawych historii, a jeden z nich dał mi telefon do rodziny miliardera z prowincji, od której dowiedziałam się, jak to jest być bogatym w małej miejscowości. On nie musi istnieć na listach Forbesa i wcale mu na tym nie zależy. Zdobyłaś jakiś patent na zrobienie majątku? Nie, ja nie mam talentu do interesów. Żeby zostać miliarderem, trzeba mieć nieprawdopodobne zdolności analityczne i wizjonerskie. Oni w przeciągu kilku minut są w stanie skojarzyć całe terabajty informacji, czego ja zupełnie nie umiem robić. Mam też znacznie mniejszą skłonność do ryzyka, a poza tym nie jestem bezwzględna, a bycie takim w świecie tak dużych interesów nie jest rzadkością. A czy to nie jest ryzykowne, że wszyscy wiedzą o ich bogactwie? Oczywiście, dlatego ci ze szczytu i pokazujący się publicznie, pozujący na ściankach, są odpowiednio zabezpieczeni, począwszy od osobistej ochrony. Natomiast najciekawszy był dla mnie świat tych multimilionerów z prowincji, którzy się nie ujawniają, ale przecież okolica na pewno wie, kim są i co mają. Oni potrafią w dzisiejszych czasach trzymać dużą gotówkę w domach, mają specjalne sejfy, choć niektórzy korzystają po prostu z szaf. Ale widocznie ich interesy i wpływy sięgają tak daleko, że nie muszą się bać pospolitej kradzieży. Rozmawiałam z takim panem, wszyscy w okolicy wiedzą, kim on jest i co robi, może nie orientują się, ile dokładnie ma pieniędzy, bo jego dom nie różni się tak bardzo od domu sąsiadów i nie ma w nim pozłacanych klamek i nie wygląda jak rezydencja z „Dynastii”, ale w środku są obrazy warte kilka milionów złotych, a wnętrze jest przerobione na pałac. Ale co ciekawe, jego sąsiedzi cieszą się, że ktoś taki mieszka i żyje obok nich. Czytaj także: Anna Czartoryska-Niemczycka i Michał Niemczycki: nie dawano im szans, ale wygrała miłość I proszą o pożyczki, gdy są w potrzebie? Tak, oczywiście. I tu pojawia się asertywność multimilionera. Nie zawsze jest ona powiązana ze skąpstwem. Po prostu uczą się odmawiać, bo ciągle ktoś do nich przychodzi i czegoś od nich chce. Są twardzi w takich rozmowach i nie mają problemu, żeby powiedzieć, mówiąc nieładnie: Spadaj. Dają sobie z tym radę. Poza tym są sprytni, często mają taki chłopski spryt. Inni zazdroszczą im, że nie mają takich pieniędzy? Pewnie tak. Ale widzą też, że cena, jaką za nie płacą, jest wysoka. Żal Ci ich żon? Tak, z różnych powodów. I to będzie temat, którym być może zajmę się w kolejnej książce. Te kobiety żyją w bańce, która może z dnia na dzień prysnąć. Żyją w patriarchacie, często nie mają prawa nawet do własnego konta w banku. Funkcjonują z kartą, przy pomocy której robią zakupy za miliony, ale ta karta bardzo często należy do męża i on ją może w każdej chwili zablokować. Wtedy zostają z niczym albo ze skrawkiem tego, co było w ich zasięgu. A przecież nie pracowały przez większość swojego życia, nie z lenistwa, tylko dlatego, że nie mogły, bo ich zadaniem było pozostawać w ciągłej gotowości, by towarzyszyć mężowi. Muszą być jego wizytówką, więc większość czasu poświęcają na dbanie o urodę i zachowanie młodości. A gdy mąż je zdradza? Stosują zasadę ograniczonego widzenia. Udają, że nie wiedzą o tym. Ze strachu, że znajdą się bez środków do życia. Rozmawiałam jednak z żoną, która porzuciła takie małżeństwo, to ekstremalny przypadek. Ta pani w tej chwili sprząta, żeby się utrzymać. Ale zaznaczmy też, że w Polsce są wielkie majątki i imperia finansowe, które żony realnie współtworzą z mężami, ramię w ramię zarządzają fortuną, prezesują firmom. To nieczęste przypadki, ale się zdarzają. Jak długo zbierałaś materiały do tej książki? Półtora roku. Poszłoby mi szybciej, gdyby nie pandemia. Gdy piszesz, pracujesz, kto opiekuje się Twoją córeczką? Oczywiście Robert. Jej tato i mój mąż. Mamy też opiekunkę, którą Malina bardzo lubi. Ale zdradzę ci, że pod koniec ubiegłego roku postanowiliśmy z Robertem trochę przeformatować nasze życie zawodowe. Robert zdecydował, że będzie pracować mniej, ponieważ przez prawie 30 lat już się mocno napracował. Jeżeli zdecydował się ożenić, mając lat 48, to nie po to, żeby przez dwieście dni w roku przebywać w trasie. On powinien teraz odcinać kupony, a Ty pracować na niego? Właśnie tak sobie postanowiliśmy: on będzie odpoczywał, a ja będę pracowała (śmiech). Ale tak naprawdę chodziło o to, żebyśmy więcej mogli robić razem i spędzać ze sobą więcej czasu. Jeżeli ja pracuję, to i tak jestem na miejscu, w domu. A teraz mamy wspólne weekendy, które Robert spędza na placu zabaw z Maliną, a ja piszę i widzę ich przez okno. Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Czytaj także: Z miliona nie zostało prawie nic. Co Maria Romanek zrobiła z wygraną w Milionerach? Robert Górski, Monika Sobień-Górska, sesja dla magazynu „VIVA!”, listopad 2019
Robert Górski: „Wesoły niekoniecznie musi być szczęśliwy”
Czy w życiu prywatnym, tak jak na scenie sypie żartami jak z rękawa? Jaki jest prywatnie? Robert Górski wraz z żoną, Moniką Sobień-Górską pojawili się we wspólnym wywiadzie VIVY!. Jakie sekrety zdradzili Krystynie Pytlakowskiej? Zazwyczaj w domu satyrycy są smutasami. Robert Górski: Tak słyszałem. Monika: Ten jest jakiś nietypowy. Bo codziennie ma pierdylion powodów do żartów. Robert: Wesoły niekoniecznie musi być szczęśliwy. To dwie różne sprawy. U mnie udało się je połączyć. (...) Monika, czy to prawda, że z satyrykiem żyje się inaczej niż z „normalnym” facetem? Monika: Robert każdą stresującą sytuację potrafi rozładować żartem, do tego zwykle inteligentnym. Ale ma też refleksyjną stronę. Przesiąkł prezesem? Robi ten zawijas językiem pod policzkiem? Monika: Tylko gdy udaje Kaczyńskiego. Ale na co dzień nikogo nie udaje. Robert: Ale też nie wszystkie dowcipy mam udane. Zdarza się, że Monika mówi: „Naprawdę jesteś jednym z najlepszych satyryków w kraju? I po tym dowcipie nadal uważasz, że ten tytuł ci się należy?”. Przydaje się kubeł zimnej wody, bo czasem zapominam, że nie jestem w pracy, i ciągle ćwiczę na jakimś poligonie. Monika: Ja to rozumiem, bo wasz kabaret istnieje od 20 lat. Robert: A płomień satyry nie ma w nas zamiaru wygasnąć. Ważne tylko, abyś się nie powtarzał, bo to nudne. Robert: Historie się kończą mniej więcej po roku. Powinno się więc co rok zmieniać partnera. Ale ja czuję się na siłach ciągle wymyślać nowe. Może pokonam ten zaklęty krąg? Najważniejsza jest wiara w siebie i w tym jesteście też chyba podobni. Zakochałeś się w kobiecie bardzo ambitnej. Robert: I bardzo zdolnej przede wszystkim. Kiedy ją poznałem i zapytałem, czym się w życiu zajmuje oprócz tego, że ma portal WeMen.pl, ona mi zaczęła wyliczać: książka, scenariusz filmu, do którego zdjęcia ruszą prawdopodobnie w przyszłym roku. Sto razy ją prosiłem, żeby mi go dała przeczytać, ale nie chciała. Dostałem go chyba po pół roku trucia. Monika: Bałam się, że nie porwie go historia kobiety chorej na raka, ale o dziwo bardzo mu się spodobało. Chociaż myślę, że gdybym wysłała mu wtedy fragment przepisu na ciasto dyniowe, też by był zachwycony. Bo takie prawo zakochania. Natomiast rzeczywiście obawiałam się, że uzna mnie za kobietę, która będzie go dołować psychologią odchodzenia. Robert: Byłem zaskoczony, że Monika, choć taka młoda, ma takie poważne pomysły i wiedzę o relacjach międzyludzkich. Wrażenie na mnie zrobił też fakt, że jest po szkole Wajdy. Myślę, że będziemy ze sobą współpracować, bo nasze umiejętności się uzupełniają. No właśnie, zakochaliście się, urodziliście dziecko i od razu wzięliście się do wspólnego pisania. Monika: Ja w ogóle chciałam napisać jakąś książkę z Robertem. A kulisy „Ucha Prezesa” są świetnym pretekstem do tego, by napisać książkę zabawną, inteligentną, opisującą też pewien fenomen społeczno-polityczny. Pisaliśmy ją zaraz po urodzeniu Malinki. To mi bardzo pomogło, bo nie siedziałam i nie zastanawiałam się nad tym, co mnie boli po porodzie, tylko musiałam się szybko ogarnąć. Robert: Gdy Malinka zasypiała, Monika włączała dyktafon, a ja odpowiadałem na jej pytania. Monika: A potem schodziłam do kawiarni Tandem na Żoliborzu i pisałam, a Robert co dwie godziny odwiedzał mnie z Maliną na karmienie. Bardzo mi się to podobało. Robert: A potem podobnie spędziliśmy wakacje. Na plaży w Między- zdrojach też pisaliśmy tę książkę. Dowiedziałam się z niej, że jesteś nieśmiały wobec kobiet. Robert: Nie jestem nieśmiały, tylko nie zawsze jestem pijany (śmiech). I że rodzice Roberta obawiali się sąsiadów z działki oglądających też „Ucho Prezesa”. Robert: Mieli już przedsmak po książce „Jak zostałem premierem”. No to teraz pora, abyś zrobił serial o miłości. Robert: O miłości jeszcze nie. Ale może o szeregowych obywatelach, którzy próbują spłacić kredyt we frankach. Wy nie macie kredytu? Monika: Nie. Do pieniędzy mamy podobny stosunek. Nie zaciągamy pożyczek. Robert: Nie znam się na tym wszystkim, co mówią w banku. Już po drugim zdaniu mam szum w głowie. Monika: To ja się na tym znam lepiej od Roberta. I dlatego nie będziemy brać na siebie finansowych zobowiązań. Zresztą, póki co, mamy wszystko, co jest nam potrzebne. Robert: Nawet pierogi z farszem ziemniaczanym, które przywiozłem dzisiaj od mamy. Zanim poznałem Monikę, bałem się, że to kolejna wojująca feministka z Warszawy, lewaczka, która krzyczy, że jej macica należy do niej, je jarmuż i pewnie ma kota ze schroniska. Monika: A tymczasem to ty masz kota ze schroniska, a ja jem tatara. Robert: I potrafisz zjeść zapiekankę z przyczepy. Zapiekanka ma w naszym życiu rangę symbolu, bo jedząc ją, dowiedziałem się, że będę ojcem. Monika: Powiedziałam mu przy takiej budzie koło domu, gdy chciał iść po dwa piwa i po dwie zapiekanki, że wolę wodę. Najpierw nie skojarzył. Robert: Ale potem przemknęło mi przez głowę, że coś jest nie tak, i mówię: „Tylko nie opowiadaj, że jesteś w ciąży”. Monika: A ja, że właśnie to mu mówię i co on na to. Robert: A potem, żeby to przemyśleć, poszliśmy do zoo. Monika: W każdym razie się nie udławiłeś. Robert: Jadłem wpatrzony w okoliczne drzewa, zastanawiając się, ile osób o tym szczęśliwym fakcie będę musiał powiadomić. I jak powiedzieć o tym Antkowi. Monika: To były obawy na wyrost, bo naprawdę wszystko jest dobrze. Odpukać.
„Nasza córka prawie cały czas się śmieje. Zupełnie jak jej stary”
Kiedy w lutym na świat przyszła ich córeczka Malina, ich życie odwróciło się do góry nogami. Robert Górski marzył o drugim dziecku, szczególnie o córce, ale jego partnerka, nie widziała siebie w koli matki. Dziś Monika Sobień-Górska mówi: „Nigdy nie byłam szczęśliwsza niż teraz i bardzo to macierzyństwo pokochałam”. Oboje oszaleli na punkcie córki. Jakimi są rodzicami? Nie nosicie obrączek. Robert: Zdejmuję ją tylko czasem do spektaklu, gdy gram rolę kawalera. Monika: I w „Uchu Prezesa” w teatrze nie może grać z obrączką, bo to byłoby okrutne zafałszowanie rzeczywistości. Prezes nie ma żony. Ludzie kojarzą Roberta z Jarosławem Kaczyńskim? Monika: Codziennie mówią do niego: „Panie prezesie”. Robert: Nawet podpisuję autografy jako prezes. Zżyłem się z tą postacią. Mam jednak kolejne zadanie: Pozbyć się prezesury i zmienić tytuł przed nazwiskiem. Nie wiem już, czy lepiej być prezesem, czy premierem. Premierem już byłem, kiedy w kabarecie odbywały się posiedzenia rządu z Donaldem Tuskiem. To jaki chciałbyś mieć tytuł przed nazwiskiem? Magister, doktor habilitowany, profesor? Robert: Nie. Teraz, kiedy zostałem mężem, ta rola mi najbardziej odpowiada. A może dodać „tata”? Robert: Też ładnie brzmi. Zawsze marzyłem o drugim dziecku, a zwłaszcza o córce. Stanąłeś na wysokości zadania. Monika: Nigdy nie widziałam siebie w roli matki. Chciałam mieć męża partnera. Ale bez dalszych konsekwencji. Uważałam, że nie wszyscy muszą mieć dzieci. A ja nie mam do nich podejścia. Kiedy poznałam Roberta, widząc jego gotowość do wejścia w związek, pomyślałam, że nie będę musiała przemeblowywać całego mojego świata, bo Robert nie będzie wywierał na mnie presji. I postanowiłam dla niego skoczyć na głowę do basenu. Ale wszystko potoczyło się bardzo szybko, wcale się tego nie spodziewałam. I przestraszyłaś się pewnie. Monika: Przede wszystkim tego, że po urodzeniu dziecka moje życie się nieodwracalnie zmieni i że będzie inne, niż sobie zaplanowałam. Ale czułam też, że Robert jest dla mnie dużym oparciem. Jak to oparcie wygląda? Tak jak teraz, gdy Robert przytula Cię i całuje? Robert: Ograniczyłem podróże, żeby być w domu. A ponieważ wiem, jak wygląda życie, gdy się ma małe dziecko, musiałem je sobie tylko przypomnieć, bo od narodzin Antka minęło 14 lat. Monika pytała: „Po co to dziecko? Wszystko się zmieni”. Tłumaczyłem, że dziecko to sposób na odkrycie sensu życia. I że to życie przedłuży, bo urodzi się następca podobny do nas. To prawda, Malina to cały tata. Monika: A ja nigdy nie byłam szczęśliwsza niż teraz i bardzo to macierzyństwo pokochałam. Robert: Mówiłem Monice, że taki moment nastąpi i kiedyś będziemy się zastanawiać nad tym, jak wyglądało nasze życie bez dziecka. Monika: Nasza córka jest wspaniała i naprawdę nie daje nam w kość. Przesypia noce i prawie cały czas się śmieje. Zupełnie jak jej stary. Robert: Malina idzie nam na rękę. A dla mnie to cudowna obserwacja, jak Monika z zaprzysięgłej bezdzietnej panny zmienia się w kochającą matkę. I wtedy czuję, że się nie pomyliłem i że pierwszy SMS od niej odsłonił mi jaskinię pełną złota. Monika: Robert jest pierwszym mężczyzną w moim życiu, przy którym jestem w stu procentach sobą. Bo się nie boję. Nie boję się tego, że mnie zostawi, ani tego, że ja go zostawię. Pytasz, jak mnie wspierał? Z takich praktycznych spraw: dla mnie nauczył się profesjonalnie masować, bo w ciąży miałam duże problemy z kręgosłupem. Codziennie robił śniadania i tak jest do dzisiaj. Wyprzedzał moje myśli. On ma osobowość opiekuna, co też powiedział moim rodzicom na pierwszym spotkaniu. Byli pełni obaw, że człowiek estrady i kabaretu może być niestały w uczuciach. Ale gdy poznali Roberta, zakochali się w nim. Nikt się nigdy nie opiekował mną tak jak on. A do tego nawet po powrocie z długiej trasy wstaje do dziecka, przewija je, karmi i kąpie. Zwariował na punkcie Maliny. Cała rozmowa z Robertem Górskim i Moniką Sobień-Górską w nowej VIVIE!
„Monika jest moją pierwszą i ostatnią żoną”. Robert Górski po raz pierwszy o relacji z ukochaną!
On nie lubi udzielać wywiadów. No, chyba że to ona zadaje pytania. Dlatego razem napisali książkę „Jak zostałem Prezesem”, nie tylko o kulisach słynnego serialu kabaretowego. Robert Górski i Monika Sobień-Górska w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską o wspólnym życiu, córce Malince i o tym, dlaczego zapiekanka ma znaczenie symboliczne. Robert Górski i Monika Sobień Górska: historia miłości Dobra, dobra. To ma być rozmowa z Wami i o Was, a nie o Michale Czerneckim, którego zresztą bardzo lubię. Monika: Ja wówczas prowadziłam portal WeMen.pl, polegający na rozmowach kobiet z mężczyznami. Napisałam do Górskiego, ale okazało się, że miałam zły adres. Wtedy dziennikarka, która znała Roberta, zaproponowała, że to ona może zrobić z nim wywiad, ale żebym ja zorganizowała sesję zdjęciową. Zorganizowałam więc, choć być na tej sesji nie mogłam. Ale musiałam się do Roberta odezwać, ustalić termin itd. Napisałam do niego bardzo długiego SMS-a. Odpisał mi dwoma słowami po 24 godzinach. Robert: U mnie to norma. Monika: Pomyślałam, że to kolejny celebryta buc, z którym przyjdzie mi pracować. Przeprosiłam, że się nie spotkamy na zdjęciach, ale dziękuję mu za wywiad, a tak w ogóle to mamy wspólnego znajomego, Michała Czerneckiego, który „jest panu wdzięczny, że przywrócił go pan publiczności”. Odpowiedział mi: „Mam taką tendencję, że wyłapuję ptaszki ze złamanym skrzydłem i uczę je na nowo latać”. Odpisałam mu: „Duże skłonności weterynaryjne”. A on na to: „A pani nie umie robić zdjęć?”. Robert: Nie przepadam ani za zdjęciami, ani za rozmowami do mediów. Ale zgodziłem się, bo tych parę słów o Michale jakoś mnie zaintrygowało. No i w Google’u zobaczyłem, kto mnie tak zaczepia. I? Robert: I nie da się ukryć, że spodobało mi się, kogo zobaczyłem. Widzisz, zgodził się dopiero, jak obejrzał Twoje zdjęcia. Monika: To jest właśnie rzetelne podejście do pracy (śmiech). Fotograf, wiedząc, że Robert nie znosi zdjęć, poprosił mnie, abym przyszła chociaż na 10 minut i zrobiła tak zwaną atmosferę. Pamiętam, jak stałam z fotografem pod mieszkaniem Roberta przy Floriańskiej. Kiedy Robert wyszedł do nas w przyciasnym garniturze, zobaczył mnie zza winkla i zaczął się bardzo uśmiechać. Pomyślałam: Do kogo on się tak śmieje? Robert: Zobaczyłem bowiem żonę i matkę moich dzieci (śmiech). No dobrze, już nie żartuję. Generalnie jestem człowiekiem pogodnym i lubię się uśmiechać. Monika też, więc to nas w dużej mierze połączyło. Zazwyczaj w domu satyrycy są smutasami. Robert: Tak słyszałem. Monika: Ten jest jakiś nietypowy. Bo codziennie ma pierdylion powodów do żartów. Robert: Wesoły niekoniecznie musi być szczęśliwy. To dwie różne sprawy. U mnie udało się je połączyć. A co takiego Cię w Monice zachwyciło? Oczy, włosy, mina? Robert: Już nawet przez telefon wydawała mi się intrygująca. Ale miałem nadzieję, że zrobią mi zdjęcie portretowe i dadzą spokój. Monika: Wywieźli cię pod Sejm. Robert: Najpierw do baru mlecznego Rusałka i tam przez szybę widziałem, jak Monika siedzi na krawężniku, nie podłożywszy niczego pod tyłek. A był ziąb jak cholera. Skontaktowałem wtedy, że to niestandardowa postać, bo dziennikarki tak się nie zachowują. A jak? Robert: Są wysztywnione i ufryzowane, co widać na zdjęciach przy wstępniaku w ich pismach. I robią za damy. Monika: Potem mi powiedział, że jak usiadłam na tym krawężniku, rozczuliło go to. Robert: Miała taką fajną niebieską czapkę, jaką zawsze chciałem mieć. Monika: Tę czapkę kupiłam od Olgi Frycz na wymianie ciuchów. Ona była w niej na Wyspach Owczych. Czapka z historią. Robert: Sposób, w jaki ktoś się ubiera i zachowuje, i jak mówi, to wszystko jest bardzo istotne. No i że się uśmiecha. Okropnie nie lubię ludzi ponurych, narzekaczy i tych, którzy naokoło siebie znajdują same problemy. Monika taka nie jest. Monika: Robert jest mężczyzną, który nie stwarza problemów, tylko je rozwiązuje. Macie teraz bardzo fajne miny. Patrzycie na siebie z uczuciem. Monika: Bo się uwielbiamy, ja jego a on mnie, jak deklaruje. Nasze życie szybko się zmieniło, zaszłam w ciążę. To prawdziwy test dla związku. Jest się zmęczonym, trzeba przestać myśleć tylko o sobie. O wiele rzeczy można się pokłócić. Ale niczego nie zepsuliście. Poza tym, że Robert Górski podobno miał żonę, a Ty rozbiłaś jego małżeństwo. Monika: Robert nigdy nie miał żony i niczego mu nie rozbiłam. Robert: Monika jest moją pierwszą i ostatnią żoną. Monika: Nie znałam sytuacji Roberta. Byłam przekonana, że jest związany z mamą swojego syna Antka. Ale powiedział, że rozstał się z nią o wiele wcześniej. Nie wierz wszystkim informacjom w plotkarskich mediach, są bardzo krzywdzące i nieprawdziwe. Nie dementowaliśmy tego, bo to bez sensu. Robert: Ale chcemy to wyjaśnić, bo takie enuncjacje robią przykrość moim najbliższym. Kiedy poznałem Monikę, mieszkałem z synem – moją największą radością. W tym czasie prowadziłem życie kawalera, nie robiłem nic złego i nie muszę się z tego tłumaczyć. Byłem skupiony przede wszystkim na Antku. Chciałem, aby miał dobre dzieciństwo i myślę, że go nie zawiodłem. Do dziś z synem mam bardzo dobre relacje. On i Monika lubią się. A dla mnie najważniejsze było, żeby dziecko nie miało traumy, z którą będzie sobie musiało radzić przez całe życie.
Robert Górski i Monika Sobień wzięli ślub!
Ceremonię połączono z innym ważnym wydarzeniem!
Robert Górski i Monika Sobień wzięli ślub! Założyciel Kabaretu Moralnego Niepokoju, znany szerszej publiczności z roli Prezesa w Uchu Prezesa, i jego piękna żona zdecydowali się na romantyczną ceremonię w kościele na Starym Mieście, w otoczeniu przyjaciół. Świętowano nie tylko szczęście państwa młodych – w tym samym czasie ochrzczono córeczkę pary, Malinę. Robert Górski i Monika Sobień wzięli ślub Robert Górski poznał Monikę Sobień podczas wywiadu – dziennikarka prowadzi portal WeMen. Po jakimś czasie coraz częściej widywano ich razem, a kilka miesięcy temu para ogłosiła, że na świat przyszła ich córeczka Malina. Robert Górski stroni od ujawniania szczegółów życia prywatnego. „Prawdziwy prezes powinien mi zazdrościć, że się żenię i tyle. No nie mogę nic więcej powiedzieć…”, wyznał podczas rozmowy z Super Expressem. „Bierzemy ślub kościelny. W małym kościele na warszawskiej Pradze. Pierwszy raz w życiu i się więcej już nie ożenię. Jesteśmy w trójkę wszyscy szczęśliwi. Chciałbym już teraz zająć się swoim nowym życiem”, dodał. To pierwszy ślub Roberta Górskiego. Wcześniej związany był z reżyserką i producentką widowisk kabaretowych, Beatą Harasimowicz, a także graficzką Katarzyną Osipowicz – razem wychowują syna Antka. Życzymy wszystkiego dobrego na nowej drodze życia!
Robert Górski został ojcem! Znamy płeć i imię dziecka
To wielki dzień dla gwiazdora „Kabaretu Moralnego Niepokoju”
Znany z Ucha Prezesa aktor po raz drugi został ojcem! Radosną nowiną w Internecie podzieliła się partnerka Roberta Górskiego, Monika Sobień, która jest dziennikarką. „Panie prezesie, melduję wykonanie zadania”, napisała pod uroczym zdjęciem dziecka, które wykonała w szpitalu. Robert Górski został ojcem. Płeć i imię dziecka „Mama (narzeczona) Monika czuje się dobrze. Robert się cieszy z dziecka, ale jednocześnie niepokoi że znowu powiedzą, że ociepla wizerunek Prezesa”, powiedziała w rozmowie z Faktem menedżerka kabareciarza Wioletta Staszczyk. Wiadomo, że maleństwo przyszło na świat w szpitalu św. Zofii w Warszawie. To dziewczynka, której dumni rodzice zdecydowali się nadać imię Malina. Robert Górski jest już ojcem. Z byłą partnerką, graficzką Katarzyną Osipowicz, doczekali się syna, 13-letniego dziś Antoniego. Para rozstała się w zeszłym roku. Kim jest Robert Górski? 47-latek widzom kojarzy się przede wszystkim z Kabaretem Moralnego Niepokoju, z którym związany jest od wielu lat. Przypomniał o sobie w styczniu 2017 roku, gdy w Internecie premierę miał serial Ucho Prezesa, który w krzywym zwierciadle i z ogromną dawką dobrego humoru odnosi się do obecnej sytuacji politycznej w Polsce. Partnerka aktora, dziennikarka Monika Sobień od dłuższego czasu publikowała w sieci zdjęcia, na których eksponowała ciążowe krągłości. Widać, że para nie mogła doczekać się przyjścia na świat dziecka. Nic dziwnego, że teraz wprost nie posiadają się z radości! Szczęśliwym rodzicom serdecznie gratulujemy
Nawet prezes PiS obejrzał ten kabaret. Dlaczego serial „Ucho prezesa” podbił serca Polaków?
„Ucho prezesa” to internetowy serial satyryczny. Trzy odcinki, które są dostępne w serwisie Youtube, w ciągu tygodnia obejrzało ponad siedem i pół miliona Polaków, a z godziny na godzinę ta liczba rośnie. Czym serial podbił serca rodaków? Dlaczego skomentował go nawet Jarosław Kaczyński? „Ucho prezesa” to satyryczny serial polityczny „Ucho prezesa” to polityczny serial internetowy. Akcja rozgrywa się w gabinecie prezesa Jarosława Kaczyńskiego. Towarzyszą mu wierna sekretarka, pani Basia, oraz asystent, Mariusz. W postać prezesa Kaczyńskiego wciela się twórca tego internetowego hitu i lider Kabaretu Moralnego Niepokoju, Robert Górski. Serial jest satyrą na to, co obecnie dzieje się w Polsce i wewnątrz partii rządzącej. Są więc żarty z kota posła Kaczyńskiego, ze sparaliżowania Trybunału Konstytucyjnego, ze słynnego asystenta ministra Antoniego Macierewicza, 26-letniego Bartłomieja Misiewicza, który mimo młodego wieku i braku osiągnięć został odznaczony medalem „za zasługi dla obronności kraju”, czy ze sporu personalnego między prezesem TVP Jackiem Kurskim a Krzysztofem Czabańskim, przewodniczącym Rady Mediów Narodowych. Skąd pomysł na serial? „Pomyślałem sobie, że mam prawo, mandat, a może nawet pewien rodzaj zobowiązania wobec widowni. Skoro potrafiłem się śmiać z Tuska, to dlaczego nie teraz? Szczerze mówiąc, politycy PiS są ciekawsi, bardziej zróżnicowani, charakterystyczni. Żal by to było zostawić”, tłumaczył Robert Górski w wywiadzie dla tygodnika „wSieci”. Wcześniej aktor nabijał się z rządu Donalda Tuska w kabarecie „Posiedzenia rządu”. Serial ma fanów również pośród polityków partii rządzącej Okazuje się, że serial „Ucho prezesa” ma również fanów wśród polityków partii rządzącej. Produkcję skomentował nawet Jarosław Kaczyński. W rozmowie z Radiem Szczecin powiedział: „Dobrze, że się śmieją, bo trzeba się śmiać, a że się śmieją ze mnie... No cóż, sam się, można powiedzieć, wepchnąłem- skomentował Jarosław Kaczyński. Swoje trzy grosze dorzucił też senator Polski Razem (wcześniej poseł i europoseł PiS) Adam Bielan, który na Twitterze zauważył, że koty nie piją mleka. Z kolei poseł PiS Joachim Brudziński zapewnił, że prezes ma poczucie humoru. „Jeżeli będzie to w granicach dobrego smaku, to nie widzę najmniejszego powodu, żeby z samego siebie się nie pośmiać. Wbrew temu, co próbuje się czasami opowiadać, to zapewniam, że również Jarosław Kaczyński ma duży dystans na swój własny temat” – powiedział w jednym z wywiadów poseł Brudziński. Zobacz trzeci odcinek serialu „Ucho prezesa”: View oEmbed on the source website Polecamy też: Jarosław Kaczyński w VIVIE! o śmierci matki, brata, o przyjaciołach, swoich pasjach i marzeniach. Jedyny taki wywiad!