Rozstanie z mamą synów było dla niego bolesnym przeżyciem. Mówi wprost, jak dziś wygląda ich relacja
"Zawsze zostanie dla mnie jedną z bliższych osób", mówi Robert El Gendy
Niewiele mówi na temat swojej prywatności i rzadko ujawnia wydarzenia z życia prywatnego. Jednak zdarzają się wyjątki. Dziennikarz i prowadzący "Pytanie na śniadanie" rok temu poinformował, że jego związek z ukochaną Agatą przeszedł do historii. Para wychowywała wspólnie ukochanych synów jednak ich wspólna droga dobiegła końca. Robert El Gendy w nowym wywiadzie wspomniał, jak dziś wyglądają ich relacje. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 14.02.2025 r.] Rok temu ich związek przeszedł do historii. Tak Robert El Gendy mówi o rozstaniu W styczniu 2024 roku potwierdził, że jego relacja z wieloletnią partnerką i matką jego synów przeszła do historii. Dla fanów dziennikarza było to ogromne zaskoczenie. Robert El Gendy przyznał, że ich życie przewróciło się do góry nogami. Dla wszystkich było to bolesne doświadczenie. Zaznaczył w rozmowie z "Pudelkiem", że nie zamierza roztrząsać spraw prywatnych w przestrzeni publicznej. Bardzo szanuje swoją byłą partnerkę i podkreślił, że jest dla niego bardzo ważną osobą. „Proszę wybaczyć, ale nie chcę babrać się w moim życiu prywatnym, które mnie zaskoczyło i przewróciło się do góry nogami w ostatnich dwóch latach. Jest to wciąż bolesne i chciałbym też uszanować z uwagi na dzieci i życie prywatne Agaty, która jest dla mnie ważną osobą, mamy dobry kontakt, którego nie chciałbym nigdy stracić”, mówił. Mimo rozstania, byli partnerzy pozostają w bardzo dobrych relacjach. Wspólnie troszczą się o ukochanych synów, którzy są dla nich priorytetem. „Moje serce zostawię sobie. Człowiek, który ma jakieś doświadczenia, powinien wiedzieć, że powinno się chronić swoje emocje, które są czasem zaskakujące", dodawał wówczas. Czytaj też: Agnieszka Kaczorowska w ogniu krytyki. Widzowie "Tańca z Gwiazdami" mówią wprost, co im przeszkadza Robert El Gendy o relacjach z mamą jego synów. Tak dziś wyglądają ich relacje Robert El Gendy strzeże prywatności swoich bliskich i niechętnie wraca do czasu rozstania. Nie ukrywa, że z mamą jego synów łączą go bardzo dobre relacje. Przez wiele lat tworzyli zgrany duet, a dziś są najlepszymi przyjaciółmi. „Tworzyliśmy związek z klasą przez 12 lat i tak też się zakończył i cała reszta niech zostanie też naszą tajemnicą. To, co miało paść, to padło. I tak uważam, że za dużo, biorąc pod uwagę, że to tylko ja jestem osobą publiczną. Niech to tak po prostu zostanie. […] Jesteśmy przyjaciółmi. To jest mama moich dzieci, ze świadomego wyboru i zawsze zostanie dla mnie jedną z bliższych osób”, mówił w rozmowie z Simoną Stolicką dla Pudelka. Rok temu w wywiadzie dla VIVY.pl, prowadzący Pytanie na śniadanie zaznaczał, że synowie są dla niego najważniejsi. Jest dla nich obecnym tatą. Daje im poczucie, że jest zawsze obok i dmucha w ich skrzydła. Spędza z nimi czas, uczy wielu rzeczy, uczy kompromisów i partnerskiej rozmowy. „Uczę ich wielu rzeczy, a zwłaszcza szacunku do ich mamy, bez której nie byłoby ich na świecie. To po mamie odziedziczyli wiele talentów, i to, jak będą traktować najważniejszą kobietę w ich życiu przełoży się kiedyś na ich relacje i wybory serca”, wyznał w marcu 2024 roku. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze. Czytaj też: Wychowywali trójkę dzieci, teraz Robert El Gendy potwierdził rozstanie z wieloletnią partnerką. „Życie przewróciło mi się do góry nogami" Źródło: Pudelek, Viva.pl
Trafił na SOR z poważną chorobą. Robert El Gendy długo będzie dochodził do pełni sił
"Potwierdziło się, że mam to dziadostwo", mówi
Prowadzący Pytanie na śniadanie nagle zniknął z ekranu. Robert El Gendy mierzy się z problemami zdrowotnymi. Dziennikarz trafił na SOR, gdzie okazało się, że zdiagnozowano u niego poważną chorobę. "Będę do siebie dochodził przez nawet cztery miesiące", mówi w Fakcie. Robert El Gendy nagle zniknął z Pytania na śniadanie. Przyczyną były problemy zdrowotne Od lat jest związany z Telewizją Polską, a praca jest jego wielką pasją. Karierę rozpoczynał jako dziennikarz sportowy. Próbował swoich sił w kolejnych projektach, spełnia też marzenie o występowaniu przed kamerą, a widzowie mogą podziwiać go w serialu Komisarz Alex. Po ostatnich rewolucyjnych zmianach w Telewizji Polskiej, Robert El Gendy wrócił do prowadzenia Pytania na śniadanie. Na ekranie pojawia się u boku Klaudii Carlos. Nieoczekiwanie dziennikarz zniknął ze szklanego ekranu. Powodem jego nieobecności nie był urlop, a problemy zdrowotne. Ulubieniec widzów będzie dochodził do siebie nawet przez cztery miesiące. Co się wydarzyło? Robert El Gendy źle się czuł, nie bagatelizował sygnałów, które wysyłał mu organizm i udał się na SOR. Tam zdiagnozowano u niego krztusiec, znany także jako koklusz. To ostra bakteryjna infekcja dróg oddechowych, która charakteryzuje się silnymi napadami kaszlu, a także bezdechu podczas wdechu. Występuje zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. „Wszystkim nam się wydaje, że ta choroba już nie istnieje, a skoro w dzieciństwie byliśmy zaszczepieni, już nas nie dotknie. Okazuje się, że nie. Lekarz wyjaśnił mi, że prawdopodobnie w związku z falą migracji ze wschodu, gdzie tych szczepień nie było, choroba znów się panoszy i jest coraz więcej przypadków zakażeń”, wyznał dziennikarz w rozmowie z Anną Zasiadczyk dla Faktu. Czytaj też: Ewa Bem ujawniła prawdę o chorobie, dlatego zniknęła. Publiczność nie dała jej zejść ze sceny Kiedy Robret El Gendy wróci do pracy? Robert El Gendry miał wykonane badanie krwi i rentgen płuc. „Na szczęście płuca mam czyste, ale potwierdziło się, że mam to dziadostwo. Cały czas kaszlę, że aż mnie bolą żebra. Biorę antybiotyk i już nie zarażam, ale wciąż się duszę, bo ta bakteria niszczy przewód oddechowy, do tego wciąż pluję wydzieliną, którą bakteria spowodowała”, dodawał. Dzieci dziennikarza także zachorowały na krztusiec i najprawdopodobniej to od nich się zaraził. Robert El Gendy usłyszał od lekarzy, że na tę chorobę powinno się szczepić co dziesięć lat, ale nie każdy o tym pamięta. Teraz gospodarz Pytania na śniadanie skupia się na zdrowiu i walczy o powrót do pełni sił. Jego organizm jest bardzo osłabiony i możliwe, że będzie dochodził do siebie nawet przez kilka miesięcy. Robert El Gendy nie wie, kiedy znów pojawi się w pracy. „Na razie muszę się zregenerować, odzyskać siły, a prowadzenie z kaszlem też nie wchodzi w grę. Inhaluję się sterydami, ale wiem, że szybko się to nie skończy”, mówi w Fakcie. Sprawdź też: Robert El Gendy: „Nie umiem wyzbyć się idealizmu, choć bardzo mi w życiu przeszkadza” Życzymy dużo zdrowia! Źródło: Fakt.pl, diag.pl
Robert El Gendy: „Nie umiem wyzbyć się idealizmu, choć bardzo mi w życiu przeszkadza”
Dziennikarz opowiada nam o spełnionych marzeniach, aktorstwie i powrocie do „Pytania na śniadanie”
Ponad dwa lata temu jego przygoda z programem „Pytanie na śniadanie” dobiegła końca. Robert El Gendy wpadł w wir nowych obowiązków i spełniał marzenia. Od trzech lat gra w serialu, prowadzi teleturniej „Polacy to wiedzą!”. Czuł, że czeka na niego kolejne wyzwanie. Gdy otrzymał propozycję, by znów poprowadzić śniadaniówkę, nie wahał się. „Pytanie na śniadanie” jest spełnieniem jego dziennikarskich pragnień. W rozmowie z viva.pl, Robert El Gendy opowiada o zawodowej rewolucji, marzeniach, aktorstwie i pokonywaniu własnych słabości. Przypominamy wywiad ukazał się na łamach serwisu w 15 marca 2024 roku. [Ostatnia aktualizacja na viva.pl 9.11.2024] Robert El Gendy w wywiadzie dla VIVA.PL Wierzysz w przeznaczenie? Wierzę, że nic nie dzieje się bez powodu, że jesteśmy w stanie kreować przyszłość poprzez szczere pragnienia, które wypływają prosto z serca. Plany i marzenia, często podświadomie, determinują nas do działania. W moim przypadku się to sprawdza. Widzę, że to, co mi się podobało, to w czym bym się zawodowo widział i czego chciałem spróbować, a odłożyłem to na półkę – w pewnym momencie mnie dogoniło i spełniło się. Tak samo było w przypadku „Pytania na Śniadanie”. To jest moje miejsce i format, który daje mi ogromną radość. Ale warto kontrolować nasze myśli i wypowiadać pragnienia rozważnie. Dwa lata temu pożegnałeś się z prowadzeniem porannego programu. Dla widzów było to zaskoczenie. Wtedy nie miałem okazji, by się wykazać i udowodnić, na co mnie stać. Nie zrealizowałem się, po prostu zabrakło czasu. W dodatku, w programie zachodziło wiele zmian, nie miałem stałej partnerki. Chociaż z każdą z dziennikarek udawało mi się stworzyć wyjątkową relację na planie, to trzeba było pójść dalej. Zacząłem szukać sobie alternatywy. W jednym z wywiadów wspomniałeś, że wierzysz w swój powrót. Tak było. Cały czas uczę się cierpliwości. Nie jestem cierpliwym człowiekiem, ale za to dojrzalszym i bogatszym o nowe doświadczenia. Dziś wiem, że poradzę sobie w każdej sytuacji. To pozwala mi z pełną świadomością powiedzieć, że trzeba pozwolić czasowi działać. Zwłaszcza wtedy, gdy wydaje nam się, że nasz świat legł w gruzach. Musimy przecierpieć, wytłumaczyć to sobie, poczekać… Robert El Gendy, Pytanie na śniadanie, Warszawa, 2018 Opłacało się. Kiedy znów pojawiłeś się w porannym formacie niektórzy pisali, że to Twój wielki powrót do telewizji, a drudzy zastanawiali się, gdzie się podziewałeś. Przecież nigdzie nie zniknąłem (śmiech). Cały czas byłem w telewizji, oddawałem się swojej pasji. Prowadzę teleturniej w TVP Polonia, w którym uczestnicy sprawdzają się w wiedzy o Polsce. Ale dobrze, usystematyzujmy to. Najpierw straciłem kontrakt w sporcie, w redakcji, z którą byłem związany od początku, kiedy powstało TVP Sport. Zrozumiałem, że nic nie jest dane na zawsze. Do programu śniadaniowego trafiłem po raz pierwszy po wygranym castingu, a próbowałem się tam dobijać od wielu lat. Bezskutecznie. O tym, że nie zostałem do niego zaangażowany decydowały wówczas nie do końca merytoryczne względy. I żeby było jasne, to dotyczy kwestii sprzed kilkunastu lat. Byłem cierpliwy, wyszedłem z założenia, że widocznie to nie jest mój czas. I tak skupiłeś się na aktorstwie, a fani mogą Cię dziś oglądać w „Komisarzu Alexie”. Kiedy straciłem tyle rzeczy, żeby nie wpaść w panikę, stwierdziłem, że idę na casting do serialu. Szukałem możliwości, żeby zaprezentować się przed kamerą. Potrafię z nią pracować. Jeden z producentów pochwalił mnie, że w naturalny sposób łapię światło, nie chowam się w cieniu. Muszę jednak pracować nad innymi rzeczami, których uczą się aktorzy w szkole – choćby grania pauzą. Ta przygoda tak się rozwinęła, że trwa już trzy lata. Zaczynałem od roli strażaka, dziś działam na komisariacie, a mój wątek powoli się rozwija. Twórcy serialu obdarzyli mnie kredytem zaufania. Bardzo się z tego cieszę i jestem im wdzięczny. Myślałeś kiedyś o szkole teatralnej? To było moje ogromne marzenie i ja zawsze tego pragnąłem. Studiowałem ekonomię, bo nigdy nie odważyłem się zdawać do szkoły teatralnej. Stchórzyłem, bo nie potrafiłem śpiewać. W dodatku mój kolega, który był wtedy na pierwszym roku aktorstwa bardzo mnie w tym utwierdzał. Pewnie przechodził przez semestr, gdzie wokal był jednym z głównych przedmiotów. Podciął mi skrzydła. Nie byłem i nie jestem nadal pewny siebie, a wziąłem to za pewnik. Naprawdę, marzę o tym, by wystąpić w teatrze albo filmie, ale teraz czuję, że to nie jest odpowiedni moment. Uczę się aktorstwa, to dla mnie wspaniała przygoda. Gdybym miał stanąć na scenie, mieć bezpośredni kontakt z widzem, dbać o głos, który ma się nieść przez całą salę… Na samą myśl o tym, mam tremę (śmiech). Ale mam też równie silną motywację. Korzystam na razie z wiedzy i doświadczenia aktorów, których spotykam na planie. Podglądam ich, uczę się, czerpię inspirację. Kiedy przyszła do Ciebie propozycja ponownego poprowadzenia „Pytania na śniadanie” nie wahałeś się ani chwili? W życiu! W końcu już to znałem (śmiech). Potraktowałem to jako kolejną szansę i wierzę, że nasza współpraca będzie dłuższa. Dlatego tę nową propozycję przyjąłem z pełną świadomością i radością. Poza tym, „Pytanie na Śniadanie” jest moim ulubionym programem. Ono jest w moim DNA. Marzyłem, by się w nim sprawdzić jeszcze jako początkujący „przedszkolak dziennikarstwa” w rodzinnym Olsztynie. Teraz chciałbym dać sobie więcej czasu, choć to nie ode mnie zależy. Pracujesz w zawodzie od ponad 24 lat. To wynik, który robi wrażenie. I nigdy nie zdecydowałem się przejść do innej telewizji, choć otrzymywałem różne propozycje i znajomi namawiali mnie do odejścia. Poradziłem sobie w każdej sytuacji, udowodniłem, że warto walczyć o marzenia. W pracy robię swoje – działałem w sporcie, teraz w rozrywce i dalej chcę być temu wierny. Telewizja Polska dała mi dużo i bardzo to doceniam. Rozwinąłem się, dalej się rozwijam i chcę być wobec niej lojalny, choć bywało ciężko, bo taki jest ten zawód. Przez osiem lat stacja, w której pracuję całe swoje zawodowe życie, zmieniła postrzeganie widza. Wydawało mi się, że czasem było to krzywdzące dla tych, którzy pracowali tam przez lata. Mam w sobie niezgodę i wielką złość na to, że ludzie oceniają nas zbyt łatwo. Zupełnie nas nie znają, nie rozumieją specyfiki tej pracy. Nie taka mimika, stylizacja, przejęzyczenie - wystarczy chwila, by przypiąć komuś łatkę. Nie jesteśmy z kamienia. Niektórzy bardzo mocno to przeżywają. Praca zdolnych ludzi, którzy pokazują wachlarz umiejętności, zawsze się obroni, tylko wtedy, gdy będzie oceniana merytorycznie. Widzowi czasami tego brakuje. Mam kontakt z osobami, które na własnej skórze odczuwały zmiany w telewizjach. Niektórzy mają zniszczone kariery, nie wrócili nigdy do dziennikarstwa. Nawet, gdy masz determinację i nie opuszcza cię pozytywne myślenie, trudno jest podnieść się po nagonce. Bądźmy ostrożni, ważmy słowa. Ocenianie, porównywanie… To jest już chyba wpisane w ludzką naturę. Wciąż zdajemy egzamin z empatii i tolerancji. Zmieńmy naszą naturę i przestańmy oceniać wszystkich przez pryzmat naszych frustracji. Sam nie czuję się ekspertem i popełniam mnóstwo błędów - jako rodzic, empata i osoba niby tolerancyjna. Zauważam w sobie różne przyzwyczajenia, ale potrafi mi się zapalić lampka. Wtedy zaciągam hamulec bezpieczeństwa, czuje się niezręcznie i zwyczajnie jest mi głupio. Chciałbym, żeby to się w nas wszystkich zmieniło na lepsze. Trudno, jeśli brzmi to utopijnie. Czytaj też: Robert El Gendy na zdjęciu z tatą. Mężczyzna jest rodowitym Egipcjaninem Masz idealistyczne poglądy. Nie umiem wyzbyć się idealizmu, choć bardzo mi w życiu przeszkadza. Bycie idealistą nakłada różowe okulary na każdą sytuację życiową. Tworzysz sobie iluzję, projektujesz świat, w którym ty czujesz się bezpiecznie i czasem ta granica się zaciera. Z drugiej strony, może to też nasz egoizm. Jeśli widzę w kimś kogoś kogo chciałbym zobaczyć, to znaczy, że chcę tę osobę zmienić pod siebie. A tak to nie działa. Pracujesz w mediach, wiele widziałeś i przeżyłeś. Jesteś wrażliwym człowiekiem. W tej branży to zaleta? Czy może zdarza Ci się wyłączać emocje i zakładać pancerz ochronny? Wrażliwość jest ogromną zaletą! Pomaga utrzymać się w ryzach, bywa kompasem. Pracując przed kamerą nikogo nie udaję, bo najważniejsze jest być sobą. Tego oczekują również widzowie. Zresztą sam nim jestem i gdy po drugiej stronie szklanego ekranu widzę kogoś, kto jest taki sam w każdej produkcji, od razu wyczuwam fałsz. Osoba wrażliwa zwyczajnie sobie na to nie pozwoli, bo nie potrafi ukryć emocji. Kiedy poruszymy smutny temat z trudem ukryje łzy. Gdy pojawi się coś zabawnego, będzie się śmiać, a gdy trzeba zachowa powagę. A w życiu… Może czasem nie jestem do końca akceptowany, bo potrafię odciąć się od toksycznych osób. Niektóre sytuacje zbyt wiele mnie kosztują. Wiem, że nie zmienię ludzi, ale mogę dalej robić coś dobrego i sam patrzeć życzliwie na świat. Rozumiem, że show-biznes to nie Twój świat. Nie należę do niego, choć wybrałem właśnie taki zawód. Nie mam też wielu cech, które ceni się w show-biznesie. Nie wychodzę na ścianki, bo to nic nie wnosi do mojego życia. Może za kilka lat okaże się, że taka postawa mi zaszkodzi i ktoś uzna, że zniknąłem. Trudno. Nie jestem przyzwyczajony do działania wbrew sobie i ufam intuicji. Nigdy mnie nie zawiodła. Staram się też nie czytać komentarzy na swój temat. To potem zostaje w głowie, sercu... Zdaje sobie sprawę, że ludzie są podzieleni, a emocję biorą górę. Moi bliscy, którzy przeżywali ostatnie zmiany, czytali komentarze i zauważyli, że ludzie odbierają mnie pozytywnie. Oczywiście, to miłe i podziękuję za każdy dobry gest i komplement. Za słowa krytyki i merytoryczne oceny czy obiektywne rady również, nawet od laika. Najgorszy scenariusz to taki, gdy to przełożeni oceniają pracę przez sympatie i antypatie, a nie dostrzegają osiągnięć. Brakuje nam w tej kwestii zachodniego podejścia. To dotyczy każdej branży. Przed laty byłem na wymianie studenckiej w USA. Zadaniem było znaleźć pracę i zdobyć doświadczenie. Pracowałem przy budowie, robiłem wykończeniówki u taty mojego przyjaciela, który prowadził tam firmę. Nic mi nie dał za darmo, przeczołgał mnie niemiłosiernie, ale nauczył mnie wszystkiego. Mówię Ci o tym, ponieważ spotkałem tam ludzi różnego pokroju – prawników, lekarzy, artystów. Nikt nie podchodził do mnie jak do pracownika fizycznego, oni byli ciekawi człowieka. Dostawałem coraz więcej zadań i zleceń, ale w końcu musiałem stamtąd uciekać. Przestraszyłem się ataku na World Trade Center, który widziałem na własne oczy. Ludzie zaczęli patrzeć na osoby o śniadej karnacji, jak na terrorystów. Do tego nie mogłem dodzwonić się do domu. To spotęgowało mój lęk, choć przez moment zaświtało mi w głowie, czy przypadkiem nie powinienem zostać. Byłem na drugim roku handlu zagranicznego, jakoś ogarnąłbym sobie tam studia. Mój ówczesny szef planował zostawić swój biznes, a jego syn nie zamierzał iść w jego ślady. Zaproponował, że przekaże mi swoje kontakty i firmę. Zaufał mi, docenił starania i zdobyte umiejętności. Widział we mnie potencjał. Nie działało tam chciejstwo i kolesiostwo, które jak dobrze wiemy jest obecne na wielu płaszczyznach. Jesteś za dobry, zbyt ambitny, zbyt pewny siebie? Jesteś zagrożeniem. Mnie też kiedyś podcinano skrzydła. A może dziś prowadziłbyś amerykański program? Moje marzenie o dziennikarstwie zaczęło się od tego, że sam byłem widzem. Na Zachodzie jest tak, że jeśli chcesz iść do telewizji, to idziesz. W Polsce zaczynałem jako dziennikarz sportowy. Chciałem tworzyć materiały o NBA – najlepszej koszykarskiej lidze świata. Polecamy też: Jolanta Kwaśniewska gorzko o porażce Kamali Harris. „Tam było sporo błędów" Robert El Gendy, Pytanie na śniadanie, Warszawa, 05.09.2018 Chciałeś też być koszykarzem. Marzyłem o tym! Koszykówka to dyscyplina, którą wciąż uwielbiam. Jako dzieciak nie zastanawiałem czy nie jestem za niski, by grać. Gdy zaczynałem się tym pasjonować w NBA grał zawodnik, który nie miał 1.6 m wzrostu – Muggsy Bogues. Tym bardziej chciałem podążać za marzeniami. Nie zagrałem w NBA, ale obejrzałem ponad sto meczów – byłem w samym środku tego zamieszania, a to wszystko dzięki Marcinowi Gortatowi, który przez dwanaście lat reprezentował Polskę w tej dyscyplinie. W pewnym momencie nasze drogi się skrzyżowały, Marcin pokazał mi kulisy najlepszej ligi. Byłem na finałach, rozmawiałem z gwiazdami: Kobem Bryantem, LeBronem Jamesem. Z Dwightem Howardem grałem w kosza. Tego wszystkiego chciałem doświadczać i udało się. Kolejne marzenie odhaczone. Kręciłem też materiał w domu Steve’a Nasha wybitnego rozgrywającego. Poznałem jego rodzinę. Dla mnie było to nie do pomyślenia. Zrobiłem prawdziwe perełki. Niewielu dziennikarzy miało takie doświadczenia i nikt mi tego nie zabierze. Czasami robiłem materiały za własne pieniądze, czasami dostawałem dofinansowanie z pracy. Często wychodziłem przed szereg, a nie zawsze było to mile widziane. Dla mnie najważniejsza była pasja. Nie żałowałeś nigdy swojej decyzji o wyjeździe z USA? Skąd! Realizuję tak naprawdę to, co jest prawdzie. Z pobudek pragmatycznych propozycja mojego szefa pewnie była opłacalna. Wracałem potem do USA wielokrotnie i patrzyłam na nie z innej perspektywy. Zawsze czułem, że los przygotował dla mnie coś innego. Chciałbym robić więcej, nie tylko jako prowadzący. Na początku motywacją było też to, żeby zostać aktorem. Tego narcyzmu ma w sobie trochę każdy z nas, ale to nie był czynnik wiodący. Moja lokomotywą do działania była obawa przed śmiercią. Nie akceptowałem tego, że trzeba odejść, więc marzyłem, by coś po sobie zostawić. Po stracie dziadków, a potem kolejnych bliskich mi osób, bardziej się oswoiłem z przemijaniem i inne rzeczy motywowały mnie do osiągania kolejnych celów. Kocham to, co robię. Kocham rozmawiać z ludźmi, poszerzać swoją wiedzę. Tyle w życiu przeżyłem, że żadnego potknięcia nigdy nie będę żałował. Wszystko jest po coś. Dziś tworzysz duet z Klaudią Carlos. Na ekranie widać między Wami wyjątkowe porozumienie. Macie też wspólny mianownik – sport. Rzeczywiście, ludzie nas z tym kojarzą, ale Klaudia nie robi sportu od lat, jest człowiekiem kultury i to przez duże „K”. Teatr, TVP Kultura, uczelnia, taniec… jest wszechstronna. Sport nas łączy, bo faktycznie znaliśmy się z korytarza i serwisów. Czasami udawało nam się zamienić parę zdań. Dopiero teraz poznajemy się prywatnie. Mamy wieloletnie doświadczenie w pracy przed kamerami, lubimy się i mamy ogromny szacunek dla naszej pracy. Z każdą partnerką, z którą prowadziłem program tak było. Starałem się, by ta druga strona czuła moje wsparcie. Z Klaudią świetnie się współpracuje, choć jesteśmy tak bardzo różni. Ja jestem szalony, ona stonowana i poważna, ale widzę, że coś się w niej budzi (śmiech). To dopiero Wasze początki. Cały czas się rozkręcacie! Trzeba się dotrzeć i my to robimy. Gramy do jednej bramki. Jest super! Ciekawe, co ona powiedziałaby o mnie po dwóch zdaniach kurtuazji. Może zaproszę na wywiad i zapytam? Zapytaj! Wspomnij, że El Gendy mówił, że słabo tańczy. Nie obrazi się, to kobieta, która ma dystans i poczucie humoru. Klaudia ma do mnie zaufanie, czasami żartujemy sobie poza wejściem na żywo. Już po kilku wspólnych programach czułem, że mamy flow i zauważyłem, że czasami zachowujemy się jak rodzeństwo. Mam nadzieję, że widz też to czuje. Przyjaźnie w show-biznesie istnieją? Zdarzają się. Z niektórymi przyjaźnię się od lat. Uważam, że w życiu powinniśmy dbać o relacje, bo nigdy nie wiesz, co wydarzy się jutro. Jak udaje Ci się zachować zdrowy balans między pracą a życiem? Uciekasz w sport? Kiedyś uciekałem, dziś tego nie robię. Sport, który był kiedyś treningiem, dziś jest rehabilitacją, bo jednak PESEL robi swoje. Śmieję się z tego, ale mam do niego dalej taką młodzieńczą zajawkę. Uczę się też odczytywać swoje emocje i staram się zrozumieć, czym są wywołane, ale od swoich demonów nie da się uciec. Życie mnie poturbowało nie raz i wydawało mi się, że nieadekwatnie do tego, co daje. Ale kto mi daje prawo to oceniać? Z demonami można się też zmierzyć. To jest możliwe w momencie, kiedy je przyjmiesz i spojrzysz lękowi w oczy. Wtedy dowiesz się prawdy o sobie. Spotykają nas trudne momenty w pracy, to wiemy, bo jesteśmy dorośli. A z czego bierze się brak poczucia własnej wartości? Często wynika z dzieciństwa, relacji z rodzicami, którzy sami mieli własne demony. Mówię o tym, ze swojej perspektywy. Mój tata… Nie było go całe życie, ale teraz jest ze mną i bardzo się z tego cieszę. Kiedyś, gdy przysyłał mi raz na rok kartę z życzeniami urodzinowymi, miałem w sobie żal i złość, niezgodę na jego nieobecność. Dziś tego nie odczuwam, ale w pracy i w relacjach nie radzę sobie z odrzuceniem. Nie chciałbym, by moje dzieci kiedykolwiek musiałyby się z czymś takim konfrontować. Relacja z mamą jest ważna, ale to w ojcu chłopak szuka męskiego wzorca. W innym przypadku odnajduje go gdzie indziej. Miałem kumpli, których wychowało „miasto”, zeszli na złą ścieżkę, niewielu wyszło na prostą. Ja polegałem zawsze na sobie. Sprawdź też: Katarzyna Żak o relacji z córkami: "Nauczyły mnie, że trzeba mądrze stawiać granice" Dajesz dzieciakom bardzo dobry przykład. To będzie procentowało w przyszłości. Marzyłem o byciu ojcem synów, a najlepiej pięciu, żeby stworzyć koszykarską piątkę. Teraz w weekendy wyjeżdżamy z chłopakami na mecze piłki nożnej, gramy w kosza. Staram się w nich zaszczepiać miłość do sportu, żeby nie siedzieli cały czas w sieci. Gotujemy razem na podstawie przepisów z TikToka, które sami podrzucają. Uczę ich wielu rzeczy, a zwłaszcza szacunku do ich mamy, bez której nie byłoby ich na świecie. To po mamie odziedziczyli wiele talentów, i to, jak będą traktować najważniejszą kobietę w ich życiu przełoży się kiedyś na ich relacje i wybory serca. Stawiamy sobie granice, uczymy się kompromisów i partnerskiej rozmowy. To, że ja jestem obecnym ojcem dla swoich dzieci, nie wynika z tego, że chcę pokazać, że jestem lepszy. Jako rodzic popełniam wiele błędów. Natomiast wierzę, że daję synom poczucie, że jestem obok i będę zawsze. Dmucham w ich skrzydła. Mam wielkie szczęście, że jestem ich tatą, ponieważ to trzej fantastyczni młodzi faceci. W naszej rozmowie często wspominasz o marzeniach, spełnionych pragnieniach. Wierzysz w cuda? Wierzę. Przede mną całe życie. To jest cud. Oby trwało wiecznie. Trzymam się tego, co mam w sercu i idę za jego głosem. Zobacz, ile rzeczy w moim życiu się spełniło! Robert El Gendy, Majowe Święto Kina Ocalonego od Zapomnienia, 2022
Robert El Gendy na zdjęciu z tatą. Mężczyzna jest rodowitym Egipcjaninem
Prezenter odziedziczył po nim wyjątkowe cechy...
Sympatię widzów zyskał jako prowadzący popularną śniadaniówkę „Pytanie na śniadanie”. Robert El Gendy słynie z nietuzinkowej, nieco egzotycznej urody, a również jego nazwisko zdradza zagraniczne pochodzenie. Okazuje się, że ojciec prezentera jest rodowitym Egipcjaninem. W mediach społecznościowych dziennikarza możemy zobaczyć wspólne zdjęcie obu panów. Okazuje się, że łączy ich nie tylko podobieństwo wizualne. Co wiemy o jego tacie? Artykuł aktualizowany 25.08.2024 r. [Ostatnia publikacja treści na Viva Historie 28.08.2024 r.] Robert El Gendy jest prowadzącym „Pytania na śniadanie”. Skąd pochodzi? Parę lat temu był prowadzącym popularnej śniadaniówki „Pytanie na śniadanie” w duecie z Tamarą Gonzalez Pereą. Teraz jego partnerką jest Klaudia Carlos. Nie da się ukryć, że prezenter słynie nie tylko z egzotycznie brzmiącego nazwiska, ale także niecodziennej, bliskowschodniej urody. Robert El Gendy absolutnie nie wstydzi się swoich korzeni. Okazuje się, że zawdzięcza je swojemu tacie, który jest rodowitym Egipcjaninem. Mamę prezentera, Polkę, poznał na studiach w Moskwie. Sam dziennikarz urodził się w Olsztynie i właśnie tam spędził pierwsze lata życia. Z czasem Robert El Gendy wyjechał do rodzinnego miasta swojego ojca, Kairu. Wrócił jednak z mamą na Warmię po tym, jak jego rodzice podjęli decyzję o rozstaniu. Prezenter długo krążył pomiędzy Polską a Egiptem i choć codzienne życie oraz karierę związał z ojczyzną swojej mamy, to bardzo docenia możliwość, jaką było dorastanie w dwóch różnych i zupełnie odmiennych kulturach. Choć od bliskich oddzielają go tysiące kilometrów, prowadzący „Pytania na śniadanie” stara się utrzymywać z nimi bliskie relacje i regularnie ich odwiedzać. Robert El Gendy, Pytanie na śniadanie Robert El Gendy: ojciec. Kim jest i jak wygląda? Podczas jednego z wyjazdów do Kairu prezenter postanowił podzielić się z internautami wyjątkową fotografią, na której pozuje ze swoim tatą. Zdradził przy okazji kilka słów na jego temat, a także wyznał, jakie istotne cechy odziedziczył po ojcu. „Niby jesteśmy tacy różni, ale też i podobni. Wrażliwość i miłość w sobie mam po ojcu na pewno. Okazywanie uczuć bliskim daje cudowną życiową moc”, napisał Robert El Gendy. Okazuje się również, że obaj panowie są do siebie bardzo podobni, a Roberta El Gendy łączy z tatą silna więź. „Mokhtar albo inaczej Abu Sharif, czyli mój tata. Kocham tego staruszka! Żyjemy tak daleko od siebie, w dwóch skrajnie różnych światach i wierzę, ale coraz częściej widzę, jak bardzo jesteśmy podobni do siebie — nie tylko fizycznie. Genów się nie oszuka, prawda?”, czytamy w mediach społecznościowych prezentera. Nie zabrakło także uroczej, rodzinnej fotografii, na której możemy zobaczyć tatę Roberta El Gendy oraz jego dzieci. „W Egipcie skończył się właśnie Ramadan, ale dla mojego taty jak i moich dzieci święto trwa. Język miłości nie potrzebuje tłumacza. Dogadujemy się bez problemów, mimo że w takim składzie nigdy wcześniej się nie spotkaliśmy. To już nieważne co było kiedyś, bo przeszłość minęła. Liczy się tu i teraz. Uczucia takie jak miłość mogą się zmieniać na jakiś czas słabnąć, ale na zawsze pozostają w sercach. Jestem wdzięczny za świadomość tego co mam”, napisał na Instagramie prowadzący „Pytanie na śniadanie”.
Spotkali się po latach, ich miłość zaczęła się od przyjaźni. Ich bajkowe życie przerwało bolesne rozstanie
"Dzięki Agacie stałem się o wiele cieplejszą osobą", mówił Robert El Gendy
Ambitny dziennikarz z pasją i wrażliwością, który zaraża pozytywnym podejściem do świata. Najważniejszą wartość stanowią dla niego bliscy i mówi wprost, że rodzina jest jego siłą. W ostatnim czasie w życiu prywatnym gospodarza Pytania na śniadanie zaszły poważne zmiany. Robert El Gendy ma za sobą trudne chwile. W jednym z wywiadów potwierdził rozstanie z ukochaną, Agatą. Robert El Gendy potwierdził rozstanie z wieloletnią partnerką Był sportowcem amatorem, studiował ekonomię, a ostatecznie związał swoje życie z dziennikarstwem. W pracy wykorzystuje swoją wiedzę i sportowe doświadczenia. Widzowie pokochali go za sprawą Pytania na śniadanie. Niedawno Robert El Gendy wrócił do prowadzenia porannego programu i dziś możemy podziwiać u boku dziennikarki Klaudii Carlos. Praca to jego wielka pasja, ale siłą i motywacją są najbliżsi. To rodzinę zawsze stawia na pierwszym miejscu. Czas spędzony z żoną i dziećmi zawsze był dla niego najcenniejszy. „Najwięcej siły dają mi moje dzieci oraz moja rodzina. To podstawa. Miłość jest podstawą do wszystkiego, bez niej nie warto niczego zaczynać, a ona bije z tych najważniejszych istot w moim życiu”, mówił Robert El Gendy w rozmowie z wywiadymarioli.blogspot.com. Czytaj też: Trzecią żonę ujął „niebanalną budową ciała”. Oto, co wiemy o pierwszym małżeństwie Wojciecha Manna Ich miłość zaczęła się od przyjaźni Niedawno dziennikarz wyznał, że w jego życiu zaszły poważne zmiany. Prezenter potwierdził rozstanie ze swoją wieloletnią partnerką. Od pewnego czasu fani zastanawiali się, czemu dziennikarz nie publikuje zdjęć z ukochaną. W rozmowie z Pudelkiem, ulubieniec widzów przyznał, że jego związek nie przetrwał próby czasu. Nie zamierza poruszać tego tematu w mediach i opowiadać o kulisach rozwodu. Z byłą partnerką, Agatą łączą go bardzo dobre relacje. „Proszę wybaczyć, ale nie chcę babrać się w moim życiu prywatnym, które mnie zaskoczyło i przewróciło się do góry nogami w ostatnich dwóch latach. Jest to wciąż bolesne i chciałbym też uszanować z uwagi na dzieci i życie prywatne Agaty, która jest dla mnie ważną osobą, mamy dobry kontakt, którego nie chciałbym nigdy stracić", wyznał Robert El Gend w rozmowie z Pudelkiem. Dziennikarz nie ukrywa, że ma za sobą bolesne doświadczenie. Szanuje byłą partnerkę, troszczy się o dobro synów, dlatego ogranicza rozmowy na temat życia prywatnego. „Nie życzę nikomu, żeby przeżywał coś takiego. To są takie kwestie, po których człowiek czasem może się nie podnieść, dlatego biorąc pod uwagę, że w grę wchodzą dzieci i druga strona, zamknijmy ten temat raz na zawsze [...] Moje serce zostawię sobie. Człowiek, który ma jakieś doświadczenia, powinien wiedzieć, że powinno się chronić swoje emocje, które są czasem zaskakujące", dodawał. Robert El Gendy z partnerką, Róże Gali 2019 Robert El Gendy i jego partnerka znali się z widzenia. Oboje pochodzą z tego samego miasta - Olsztyna. „Kiedyś była partnerką życiową mojego dalekiego znajomego. Znaliśmy się z widzenia, a po wielu latach spotkaliśmy się ponownie”, opowiadał kilka lat temu w Party. Wybranka dziennikarza sporo podróżowała. Przygotowywała się akurat do wyjazdu do Indii. On wyruszał na Igrzyska Olimpijskie do Pekinu. Umówili się, że porozmawiają po powrocie i tak też się stało. Od tamtej pory byli nierozłączni. „Najpierw była przyjaźń. To nas scala. To uczucie między nami się rodziło. Moja żona jest przepiękną kobietą. Ona mnie napędza i uspokaja. Uzupełniamy się”, opowiadał w rozmowie z Moniką Maszkiewicz dla Party.pl. Z kolei w rozmowie z Kobieta.pl, tak mówił o recepcie na udany związek: „Fundamentem naszego związku jest przyjaźń. To nie była miłość od pierwszego wejrzenia. Najpierw bardzo się do siebie zbliżyliśmy. I kiedy Agata musiała wyjechać z kraju i nie widzieliśmy się przez jakiś czas, zrozumieliśmy, co tak naprawdę do siebie czujemy”. Robert El Gendy nie miał żadnych wątpliwości, że chce budować z ukochaną Agatą resztę życia. Inspirowali się, wspierali. Choć zdarzały im się kryzysowe momenty, zawsze udawało im się rozwiązać każdy problem. Dziennikarz nie ukrywał, że choć oboje wykonywali inne zawody, zawsze starał się wciągać ukochaną do swojego świata. Liczył się z jej zdaniem i słuchał uważnie każdej rady. „Tak naprawdę jesteśmy skrajnie różni, mamy zupełnie inne zainteresowania. Agata to typ spokojnej duszy, potrafi słuchać ludzi, a oni do niej lgną. Mimo że pracuje jako grafik i architekt krajobrazu, chyba minęła się z powołaniem, bo powinna być psychologiem”, zwierzał się na łamach kobieta.pl. Czytaj też: Przy drugim mężu odnalazła szczęście, dzieci są jej ostoją. Dziś Alicja Resich żyje na własnych warunkach Robert El Gendy, Winter Queen fashion show by Susan Swimwear, 2020 Robert El Gendy nie ukrywał, że dzięki ukochanej stał się innym człowiekiem. Wiele jej zawdzięcza. Agata otworzyła mu oczy na wiele kwestii, stała się inspiracją. „Dzięki Agacie stałem się o wiele cieplejszą osoba. Po tym jak przeprowadziłem się do Warszawy, żyłem w takim pedzie, ze nie potrafiłem się zatrzymać. Dziś potrafię przystopować, zdałem sobie sprawę, co jest dla mnie ważne. Tworzymy związek, w którym się uzupełniamy. Nie zawsze bywa idealnie, jak zresztą w każdej relacji. Raz jest burza, raz sielanka – i o to chodzi. Bilans wychodzi na zero”, mówił Damianowi Gajdzie dla Kobieta.pl w 2019 roku. Para rzadko pojawiała się na czerwonym dywanie. Robert El Gendy i jego była partnerka zrobili wyjątek w 2019 roku na „Różach Gali”. Zakochani wspólnie doczekali się dwójki dzieci: Jakuba i Oliwiera. Z poprzedniego związku, dziennikarz doczekał się najstarszego syna – Macieja. Po raz pierwszy został tatą w wieku 24 lat. „Nie miałem wzorca i, podobnie jak moi rodzice, nie przetrwałem z mamą Maćka próby czasu. Poszedłem w pracę, zamiast zainwestować w miłość. Ta gorzka lekcja wiele mnie nauczyła. Mam nadzieję, że on tego tak nie odbiera i staram się dawać mu poczucie, że jest dla mnie ważny. Kocham go i wspieram. Zresztą to on dał mi kopa do tego, by działać i budować”, tłumaczył w wywiadzie Izabeli Janiszewskiej dla Mintmag.pl. Robert El Gendy z synami Robert El Gendy o ojcostwie Robert El Gendy wychowywał się bez taty. Dopiero po latach odbudowali utraconą więź. Ojciec dziennikarza jest Egipcjaninem doktorem nauk ekonomicznych, mama – doktorem nauk biologicznych. Rodzice poznali się na studiach doktoranckich w Moskwie. Jednak ich relacja nie przetrwała próby czasu. Sam dziennikarz stara się być blisko synów, przekazuje najważniejsze wartości, pokazuje świat i zaraża pasją do sportu. „Nie miałem nigdy takiej więzi z moim tatą, który mieszka w Egipcie. Wiem, że bardzo mnie kocha. Ale przez całe dzieciństwo brakowało mi jego obecności. Takiego męskiego wsparcia. Chciałbym, żeby chłopcy kiedyś przypomnieli sobie te nasze wspólne chwile i pomyśleli, że mają fajnego ojca. [...] Zależy mi na tym, by chłopcy byli odważni, a do tego obecność ojca jest bardzo ważna. Staram się, by wynieśli z domu staranne wychowanie", tłumaczył w rozmowie z vivą.pl w 2020 roku. Robert El Gendy z partnerką, Róże Gali 2019
Wychowywali trójkę dzieci, teraz Robert El Gendy potwierdził rozstanie z wieloletnią partnerką. „Życie przewróciło mi się do góry nogami"
„Nie życzę nikomu, żeby przeżywał coś takiego. To są takie kwestie, po których człowiek czasem może się nie podnieść", mówi
Robert El Gendy od lat związany jest z Telewizją Polską. W ostatnim czasie o ulubieńcu publiczności znowu zrobiło się głośno. Wszystko za sprawą jego powrotu do Pytania na śniadanie. Nic więc dziwnego, że media zaczęły o nim huczeć. Okazuje się, że słynny prezenter rozstał się z wieloletnią partnerką, z którą wychowywał trójkę dzieci: Maćka, Kubę oraz Oliwiera. Robert El Gendy rozstał się z wieloletnią partnerką Agatą Niedawno powrócił do Pytania na śniadanie i wraz z Klaudią Carlos zachwycają w popularnej śniadaniówce. W jego życiu zawodowym nie brakowało emocji, podobnie jak w życiu prywatnym. Okazuje się, że dziennikarz rozstał się z wieloletnią partnerką. W rozmowie z serwisem Pudelek potwierdził medialne doniesienia. Przypomnijmy, że już wcześniej wierni fani Roberta El Gendy zastanawiali się, dlaczego w jego mediach społecznościowych nie ma już czułych kadrów z ukochaną. „Proszę wybaczyć, ale nie chcę babrać się w moim życiu prywatnym, które mnie zaskoczyło i przewróciło się do góry nogami w ostatnich dwóch latach. Jest to wciąż bolesne i chciałbym też uszanować z uwagi na dzieci i życie prywatne Agaty, która jest dla mnie ważną osobą, mamy dobry kontakt, którego nie chciałbym nigdy stracić", kwitował. Dodał również, że rozstanie z wieloletnią partnerką było dla niego niezwykle bolesnym doświadczeniem i chce zachować kulisy zacisza domowego dla siebie. „Nie życzę nikomu, żeby przeżywał coś takiego. To są takie kwestie, po których człowiek czasem może się nie podnieść, dlatego biorąc pod uwagę, że w grę wchodzą dzieci i druga strona, zamknijmy ten temat raz na zawsze [...] Moje serce zostawię sobie. Człowiek, który ma jakieś doświadczenia, powinien wiedzieć, że powinno się chronić swoje emocje, które są czasem zaskakujące", dodał w tej samej rozmowie. CZYTAJ TEŻ: Natalia Niemen szczerze o relacji z ojcem. Dopiero choroba sprawiła, że bardziej się otworzył Robert El Gendy z partnerką — Agatą Robert El Gendy o dzieciach W rozmowie z naszym serwisem przyznał, że ze swoimi synami ma doskonałe relacje, lecz jemu brakowało ojcowskiej miłości. Z tego powodu robi wszytko, by jego dzieci były bardzo szczęśliwe. „Ja nie miałem nigdy takiej więzi z moim tatą, który mieszka w Egipcie. Wiem, że bardzo mnie kocha. Ale przez całe dzieciństwo brakowało mi jego obecności. Takiego męskiego wsparcia. Chciałbym, żeby chłopcy kiedyś przypomnieli sobie te nasze wspólne chwile i pomyśleli, że mają fajnego ojca. Z Maćkiem mam przyjacielskie relacje. Rozmawiamy o wszystkim, ale jeszcze nie chciał mi powiedzieć, czy już ma jakąś dziewczynę (śmiech). Zależy mi na tym, by chłopcy byli odważni, a do tego obecność ojca jest bardzo ważna. Staram się, by wynieśli z domu staranne wychowanie", opowiadał Oldze Figaszewskiej. CZYTAJ RÓWNIEŻ: To prawdziwa rewolucja. Z programem Pytanie na śniadanie pożegnają się dotychczasowi prowadzący Robert El Gendy z partnerką — Agatą
Dyskusja w PnŚ o cellulicie u dzieci wywołała burzę: „Trzeba sprawdzać wcześniej ekspertów”
Rozmowę prowadzili Izabella Krzan i Robert El Gendy
Programy śniadaniowe mają to do siebie, że często obok poważnych tematów pojawiają o poranku rozmowy o rzeczach przyjemnych. Do jednych i drugich zaproszeni goście powinni być jednak tak samo dobrze przygotowani. O tym, że internauci wyłapią każdy błąd, przekonali się eksperci zaproszeni do rozmowy o cellulicie u dzieci. View Ediplayer on the source website Cellulit u dzieci – opinie ekspertów Pytania na śniadanie W prowadzonym we wtorek przez Izę Krzan i Roberta El Gendy programie TVP2 jednym z tematów był cellulit u dzieci. Dyskusja została wywołała poprzez wpis jednej z mam, która pytała na forum internetowym, czy powinna się przejmować, jeśli u pięcioletniej córki zauważyła właśnie cellulit. Prowadzący poprosili najpierw zaproszoną do studia dermatolożkę, o wyjaśnienie, czym jest cellulit. „Myślę, że tak naprawdę, cellulit jest chorobą zapalną tkanki łącznej, polegającą na nadmiernym rozroście komórek tłuszczowych pod skórą. Coraz więcej mówi się o czynnikach, które to nasilają, zarówno hormony, dieta, mogą przyczynić się do powstawania tej brzydko, kolokwialnie mówiąc „skórki pomarańczowej”. Ten Cellulit ma oczywiście różną genezę i różne podziały", wyjaśniała Katarzyna Osipowicz. Z kolei siedzący obok flebolog, czyli ekspert od diagnostyki i chorób żył wyjaśnił, że także dieta może mieć wpływ – jego zdaniem – na pojawienie się cellulitu u dzieci i nastolatków. „Mówimy o tym, że dieta może przyczyniać się do powstawania stanu zapalnego, jak również wpływać na naszą całą gospodarkę hormonalną. […] Cellulit, rozrost tkanki podskórnej obserwowany jest nawet u młodych, szczupłych, wysportowanych osób" - przekonywał prof. Łukasz Paluch. „On jest zależny od diety, ale nie w tak bezpośrednim stopniu, jak po prostu nadwaga, więc z jednej strony jest dieta, zaburzenia hormonalne zewnętrzne, czy właśnie w pokarmie, a z drugiej strony predyspozycje genetyczne", dodawał lekarz na antenie TVP. Izabella Krzan i Robert El Gendy nie byli przekonani, czy w przypadku pojawienia się takich zmian skórnych u dziecka w ogóle reagować. A co polecali eksperci? „Nakierowałabym osoby, które widzą nawet mały problem, na poszerzenie diagnostyki, skierowanie się do specjalisty i szukanie powodu. O wiele łatwiej będzie nam odwrócić różnego rodzaju zabiegami te małe skutki niż konsekwencje”, odpowiedziała dermatolożka. Krytyka Pytania na śniadanie przez internautów Tak poprowadzona rozmowa, ale przede wszystkim dobór tematu, ekspertów i ich wypowiedzi nie spodobały się widzom. Złe opinie wyrazili oni w komentarzach na Facebooku programu. „To rzeczywiście powód do niepokoju- trzeba się niepokoić o mamę tego dziecka, skoro zwraca uwagę na takie rzeczy”; „Powinniscie sprawdzać wiedzę swoich gości przed programem. Jakoś weryfikować. "ekspertka " myli cellulit z cellulitisem a to całkiem coś innego. Cellulitis jest jednostka chorobowa”; „Nie wierzę... Zasiewanie i hodowanie kompleksów u przedszkolaków..? I na to idą publiczne pieniądze?”; „Włączyłam telewizor i akurat na to trafiłam. Pani ekspertki to się słuchać nie dało, strasznie przemądrzała” – to tylko niektóre z wpisów, które znaleźliśmy. Zgadzacie się z krytyką internatów? Cały materiał znajdziecie tutaj. CZYTAJ TEŻ: Te produkty przyczyniają się do powstawania cellulitu!
Robert El Gendy zapoczątkował wspaniałą akcję! Ten Dzień Dziecka będzie wyjątkowy
„W dzieciństwie nie miałem łatwo. Pomyślałem, że moja historia może być dla kogoś inspirująca"
Robert El Gendy goni za marzeniami, dąży do obranych celów i spełnia się jako prowadzący „Pytania na śniadanie” i „Wesołej Nauki”. Ale przede wszystkim to kochający mąż i tata. Dziennikarz z optymizmem patrzy w przyszłość. W tym szalonym pędzie nie zapomina o innych. Jest cichym bohaterem, jednym z wielu, którzy pragną odmienić los samotnych dzieci. Nie liczy na rozgłos, ale ta inicjatywa właśnie na niego zasługuje. Z okazji Dnia Dziecka, Robert El Gendy postanowił wesprzeć jeden z niewielkich domów dziecka. O tej niezwykłej akcji dziennikarz opowiedział nam w nowym wywiadzie. Co jeszcze zdradził? Zdaję sobie sprawę, że dzwonię o późnej godzinie... (śmiech) Właśnie wychodzę z nagrań do „Wesołej Nauki”. Czasami praca w studio się przeciąga, ale ja to kocham. To widać! Dziś miałam okazję obejrzeć fragment programu i Twoja energia, optymizm wychodzi z ekranu! Ale nie mogłam sobie odmówić, by nie zadzwonić i wypytać o akcję, którą postanowiłeś zorganizować z okazji Dnia Dziecka dla jednego z domów dziecka. To ciekawa historia. Na początku kwarantanny miałem taką chwilę załamania. Sporo myślałem o moim życiu, doświadczeniach. W dzieciństwie nie miałem łatwo. Wychowywałem się bez taty. To mocno na mnie oddziaływało. Ale zawsze miałem marzenia i upór. To one doprowadziły mnie do tego miejsca, w którym dziś jestem i... jakim jestem człowiekiem. Pomyślałem, że moja historia może być dla kogoś inspirująca, zwłaszcza dla dzieciaków z trudnych środowisk i tych, które nie mają rodziców. Moi się rozstali. Ale tym maluchom chciałbym dać poczucie i wsparcie, że warto mieć marzenia. Nigdy nie należy z nich rezygnować. Jestem beneficjentem takich myśli, nakręcam się pozytywnie. Dlatego postanowiłem, że muszę jakoś do tych dzieci dotrzeć i nie uwierzysz! Nagle tego samego dnia odezwał się do mnie pan z małego Domu Dziecka pod Częstochową. Niesamowita historia! Wierzę, że to opatrzność Boska. Zapytał, czy nie chcę kiedyś do nich przyjechać. To jest niezwykłe – bo ja właśnie o tym myślałem. Pojechałem, zabrałem ze sobą Kasię Dziurską i jej partnera, Emila Gankowskiego. Spędziliśmy z dzieciakami sporo czasu, śpiewaliśmy piosenki, rozmawialiśmy. Poznałem ich na tyle, że wiedziałem czego potrzebują, jakich rzeczy im brakuje. Kwarantanna pokrzyżowała nam trochę plany. Teraz postanowiłem znów działać. Na Instagramie zapytałem swoich obserwatorów, czy nie zechcieliby się włączyć do akcji. Potrzebowaliśmy ubrań dla dziewczynek i chłopców. Zgłosiło się wiele osób, w tym Armia Zbawienia. Zbliża się Dzień Dziecka i planowałem znów ich odwiedzić. Nie wiem, czy uda mi się tam dotrzeć 1 czerwca. Ale w najbliższym tygodniu na pewno się do nich wybiorę. Robert El Gendy podczas pierwszego spotkania z dziećmi z Domu Dziecka pod Częstochową Czemu o tej inicjatywie jest tak cicho? Nie czuję się gwiazdą, ani celebrytą. I nie chciałbym być tak traktowany. Nie nagrałem nic na Instagrama, ponieważ było mi niezręcznie i głupio. O tej akcji rozmawiamy tylko dlatego, ponieważ przekonałaś mnie, że nagłaśniając ją może przyłączyć się do niej jeszcze kilka osób. Może odezwą się do mnie także inne domy dziecka, które potrzebują wsparcia. Chciałbym dać tym dzieciom trochę radości, poświęcić im trochę czasu i uwagi. Zdarza się, że do mnie piszą. Czuję na sobie ogromną odpowiedzialność. Nie chcę i nie mogę ich zawieść. Chodzi o to, by poszli w świat, wzmocnili się psychicznie, uwierzyli w swoje talenty i rozwijali pasje. Nawet gdybym teraz wygrał w totka, część wygrany poświeciłbym dla dzieciaków. Chciałbym dać im wszystko co mam, a na razie mam niewiele. Myślę też o hospicjach. Tam małe istoty umierają. Mam nadzieję, że ta akcja się rozwinie i przyłączy się do niej jeszcze więcej osób! Takie działania należy nagłaśniać! Bo tego dobra w dzisiejszych czasach nam bardzo brakuje. Co przygotowałeś dla swoich synków z okazji Dnia Dziecka? Jak spędzicie ten dzień? Kupiliśmy im wymarzone zabawki (śmiech). Oliwier dostanie żółtą deskorolkę, Kuba doczeka się figurek zwierzaków, jest pasjonatem dinozaurów i jaszczurek. Maciek nie miał żadnych życzeń. Ma 18 lat i zawsze zbiera pieniądze, bo mu ich brakuje. Pewnie dołożę mu się do kolejnego pomysłu, a ma ich wiele. Chce zostać pilotem. Sam boję latać, a on w przyszłości będzie kapitanem samolotu (śmiech). Ten Dzień Dziecka nie będzie huczny. Ale spędzimy ten czas w domu rodzinnym pod Olsztynem u babci. Tam przebywają od czasu kwarantanny. Kupiłem już rakietki do tenisa plażowego, na pewno coś ugotujemy wspólnie i pójdziemy łowić ryby. Kreatywności nam nie brakuje, więc z pewnością coś jeszcze narodzi się w trakcie. Czyli zobaczycie się po przerwie. Tym bardziej będzie to emocjonujące spotkanie. Jest mi bez nich cholernie źle i tęsknie! Doskwiera mi samotność, kiedy jestem w Warszawie. Układam sobie grafik tak, by być z nimi jak najwięcej, ale to zrozumiałe, że nie zawsze mam taką możliwość. Wiesz, czasem wkurzają mnie na maksa. Trzech synów to nie jest sielanka (śmiech), ale jednocześnie to ogromne szczęście. Cieszę się, że spędzę z nimi teraz więcej czasu. Chociaż nie nadążam za nimi fizycznie (śmiech). Robert El Gendy z synami Słucham Cię z uśmiechem na twarzy. Masz z synami wspaniały kontakt i dbacie o te relacje. Ja nie miałem nigdy takiej więzi z moim tatą, który mieszka w Egipcie. Wiem, że bardzo mnie kocha. Ale przez całe dzieciństwo brakowało mi jego obecności. Takiego męskiego wsparcia. Chciałbym, żeby chłopcy kiedyś przypomnieli sobie te nasze wspólne chwile i pomyśleli, że mają fajnego ojca. Z Maćkiem mam przyjacielskie relacje. Rozmawiamy o wszystkim, ale jeszcze nie chciał mi powiedzieć, czy już ma jakąś dziewczynę (śmiech). Zależy mi na tym, by chłopcy byli odważni, a do tego obecność ojca jest bardzo ważna. Staram się, by wynieśli z domu staranne wychowanie. A Ty pielęgnujesz w sobie to wewnętrzne dziecko, nie zapominasz o nim? Nie zapominam! Opowiadam o sobie jak o osobie dorosłej, poważnej. Ale moje oczy chyba mówią wszystko (śmiech). Śmieję się zawsze do tych dzieciaków w „Wesołej Nauce”. Rozmawiam, wymyślam scenki, dialogi. Mam z tego taką frajdę, bawię się tym i sprawia mi to ogromną satysfakcję. Lubię się czasem wygłupiać. I bardzo mi z tym dobrze. Masz jedno najpiękniejsze wspomnienie z dzieciństwa, które przywołujesz? Dzieciństwo było dla mnie takim etapem, z którego niewiele pamiętam. Moja mama była cały czas w pracy. Starała się zastąpić mi mamę i tatę. Tęskniłem za nią kiedy podejmowała się kolejnej pracy. Nie pamiętam też moich wakacji. Ale to dzieciństwo bez taty nie było aż takie smutne. Odczuwałem za to dużą tęsknotę. Kiedy zbliżały się moje urodziny z niecierpliwością czekałem na telegram od taty. To był dla mnie najpiękniejszy prezent. Było we mnie wiele emocji. Zdałem sobie sprawę z tego, dlaczego czasem jestem zbyt zamknięty w sobie, nieśmiały. Musiałem sobie to przepracować. Dla faceta ten męski wzorzec jest bardzo ważny. Spotkałem się z tatą po latach. Porozmawialiśmy szczerze. Wyjaśnił mi, co stanęło na drodze do zbudowania naszej rodzin. Ja nie mam złudzeń – on mnie naprawdę kocha. To różnica kultur, pewna obawa przed przyjazdem do Polski i ego. Męskie, arabskie ego. Nie mógłby znieś życia na utrzymaniu kobiety. A moja mama przez to wszystko przeszła bardzo dzielnie, nie skarżyła się. Bardzo ją za to podziwiam. Wychodzę z założenia, że niektóre historie wydarzyły się w moim życiu po to, żebym mógł podążać tą właściwą ścieżką. To lekcja do odrobienia, która wzmacnia. Jestem pozytywny mimo wszystko. I takie podejście pomaga w najtrudniejszych chwilach. Przede wszystkim jestem marzycielem. Kiedy byłem dzieckiem pragnąłem wyjechać do USA, chciałem grać w NBA, fascynowałem się koszykówką. I zobacz, mimo że byłem niski, grałem na tyle dobrze, że dostałem się do akademickiej drużyny i zdobyliśmy srebrny medal. Wyjechałem do Stanów i chociaż nie zagrałem w NBA to widziałem mnóstwo meczów łącznie z finałem olimpijskim. Chciałem mieć pięciu synów. Wymarzyłem ich sobie, mam ich trzech. Dalej marzę o aktorstwie. Niech się ze mnie śmieją, że aktorów produkują łódzkie filmówki. Chcę się przekonać, czy dam radę. Marzę też o dostaniu szansy sprawdzenia się w roli prowadzącego dużego programu rozrywkowego w telewizji, w której jestem już od 18 lat! Ale dopiero od kilku nie boję się mówić i myśleć o marzeniach. Wciąż za nimi biegnę!
Robert El Gendy sympatię telewidzów zdobył jako prowadzący Pytania na śniadanie!
Spełnia kolejne marzenia. Z natury jest optymistą i wierzy, że z porażek można wyciągać najlepsze wnioski. Dwa lata temu dołączył do grona prowadzących Pytania na śniadanie, a niedawno został gospodarzem programu Wesoła Nauka. Robert El Gendy zyskał sympatię telewidzów. A jaki jest prywatnie? Kim jest Robert El Gendy? Studiował ekonomię, ale zawsze marzył o pracy w mediach, a nawet aktorstwie. Swoją przyszłość związał z dziennikarstwem. Zajmował się przede wszystkim tematyką sportową. Sam zawsze był w ruchu. Grał w koszykówkę i był piłkarzem Stomilu Olsztyn. ,,Pewnego dnia przeczytałem w gazecie, że powstaje olsztyński oddział Telewizji Polskiej. Udało mi się dostać tę pracę, bo podobno spodobała się moja błyskotliwość, tembr głosu, niepokorna osobowość i… te diabły w oczach", wspominał w jednym z wywiadów dla Gali. Z Telewizją Polską jest związany od ponad 18 lat. Relacjonował dla TVP wielkie wydarzenia min. Mistrzostwa Świata w piłce nożnej Brazylia 2014, Igrzyska Olimpijskie Rio de Janeiro 2016, kilka Rajdów Dakar. Finały NBA. Wraz z Macademian Girl od dwóch lat tworzą jedną z ulubionych par prowadzących Pytania na śniadanie. „Widzowie cenią szczerość dlatego w studiu PNŚ jestem sobą nikogo nie odgrywam. W tym formacie czuję się swobodnie, wreszcie mogę być sobą. Kiedyś nie doceniałem programów tego typu. Teraz jednak widzę, że to właśnie programy śniadaniowe opowiadają o prawdziwym życiu. Różnorodność tematów powoduje, że każdy znajdzie coś interesującego dla siebie”, mówił w 2018 roku. Od 30 marca Robert El Gendy prowadzi także nowy program edukacyjny - Wesoła Nauka dla najmłodszych emitowany od poniedziałku do piątku w TVP2. Robert El Gendy prywatnie Robert El Gendy pochodzi z Olsztyna, ma 42 lata. Ale do siódmego roku życia mieszkał z rodzicami w Kairze. Jego tata jest Egipcjaninem. „Potem mama zdecydowała, że nie ma tam ani dla mnie, ani dla niej perspektyw i że przeniesiemy się do Polski, na Warmię. Szkoda tylko, że nie było z nami wtedy taty… ”, wspominał w wywiadzie dla Gali. Robert El Gendy wychowywał się w niepełnej rodzinie i z perspektywy czasu widzi, jak to wpłynęło na jego życie. Prywatnie jest szczęśliwym mężem i tatą trójki wspaniałych chłopców. Marzył o tym, by mieć synów. Żartował sobie nawet, że stworzy piątkę koszykarską. ,,No i dzisiaj mam trzech wspaniałych chłopaków, z których jestem bardzo dumny. Zawsze kiedy o nich mówię, strasznie się wzruszam”, zdradził w rozmowie z Super Expressem. „To dzieciom zawdzięczam w dużej mierze wrażliwość, która mi pomaga w pracy”, mówił. Rodzina jest dla niego najważniejsza. Robert El Gendy podkreślał, ze nie zamierza za wszelką cenę wkraczać do świata celebrytów. Ale liczył się z tym, że wybierając taki zawód, stanie się po części osobą publiczną. „Zrozumiałem, że ojcostwo jest lekcją męskości. Facetem stałem się nie wtedy, gdy strzelałem kolejne bramki podczas meczu albo zdobywałem medale, tylko gdy musiałem zająć się swoim synem. Wpoić mu pewne wartości, w odpowiedni sposób pokazać świat, opowiedzieć o tym, co może go spotkać, dobrego i złego. To naprawdę poważne zadanie, mówił w rozmowie z Galą. Mówi, że jest szczęśliwy ze względu na świadomość bycia kochanym. Zawodowo nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. „Jeśli chodzi o pracę, liczę, że obrana droga zaprowadzi mnie w ciekawe rewiry. Marzę o własnym programie, gdzie mógłbym w pełni się wyrazić. Każdy jest inny, a ja mam w sobie wiele spontaniczności. Gdyby pojawił się format, do którego bym pasował, chciałbym móc skorzystać z takiej szansy. Wierzę, że wciąż czeka”, mówił w Gali. Życzmy kolejnych sukcesów i spełnienia marzeń!