TYLKO W VIVIE! Renata Przemyk wraca do trudnego dzieciństwa. Jedna osoba odmieniła jej życie. "Poczułam się widziana"
Renata Przemyk od lat wymyka się prostym definicjom, a jej artystyczna droga to opowieść o ciągłym poszukiwaniu siebie. W szczerej rozmowie wraca do swoich początków, emocji i doświadczeń, które ukształtowały ją jako kobietę i artystkę.
Renata Przemyk opowiada o drodze od introwertycznej dziewczyny z robotniczej dzielnicy Bielska-Białej do świadomej artystki, która dziś śpiewa o sobie bez kompromisów. W rozmowie z Beatą Nowicką zdradza, jak wyglądał jej proces dojrzewania, jakie znaczenie mają dla niej doświadczenia z dzieciństwa oraz dlaczego płyta „Vera to ja” jest najbardziej osobistym projektem w jej karierze. To historia o emocjach, traumach i odkrywaniu własnej tożsamości – krok po kroku. Renata Przemyk osiągnęła sukces dzięki wsparciu jednej osoby. Wywiad VIVA! – Od lat wracam do trzech utworów: „Both Sides Now” Joni Mitchell, „Cry Baby” Janis Joplin i… Twojego „Babę zesłał Bóg”. Miałaś 23 lata, gdy go nagrałaś. Do płyty „Vera to ja” przeszłaś długą drogę. Mocny zestaw…! Tak, to była długa droga do samej siebie. Bardzo emocjonalna, wyboista i układająca się sinusoidalnie. Proces dojrzewania, który trwał wiele lat – próbowałam odkryć, kim jestem i czego chcę. Starałam się odrobić każdą lekcję, jaką zafundowało mi życie. Mam analityczny umysł i potrzebę zrozumienia, dlaczego coś się wydarzyło. Mówią, że mądry człowiek to ten, który nie popełnia tego samego błędu dwa razy. – Jesteś mądra? (Śmiech). Mądrzejsza niż kiedyś. To na pewno. Jedno z moich ulubionych powiedzeń brzmi: „Człowiek mądrzeje z wiekiem i najczęściej jest to wieko trumny”. Nigdy nie nauczymy się wszystkiego i nigdy nie będziemy tak naprawdę mądre. Natomiast widzę progres. „Vera to ja” jest zapisem całej mojej wiedzy o byciu kobietą. Składam się z traum zakodowanych w pamięci komórkowej, genów i wychowania. Z kobiet, po których dziedziczę od pokoleń, i ze wszystkich wersji samej siebie – zaczynając od 12-letniej dziewczynki, która sama chodziła do dentysty, przez studentkę odkrywającą świat po samoświadomą artystkę, która śpiewa „Biegnę”, bo już wie którędy. ZOBACZ TEŻ: Nikt nikogo nie przytulał i nie mówił, że kocha. TYLKO W VIVIE! Renata Przemyk mówi wprost: „Wszędzie czułam się obca, w domu też" – „Biegnę” to Twój najnowszy kawałek, świetny zresztą. Jaka byłaś, zanim stanęłaś na scenie i tym swoim charyzmatycznym, chropowatym głosem zaśpiewałaś: „Bóg ci zesłał mnie, byś miał kogoś w noc i dzień”. Zamknięta w sobie, introwertyczna, zdystansowana. Zero kokieterii, wdzięku, czarowania. Teraz mówię, kiedyś mówiłam niewiele. Wolałam obserwować. Wychowałam się w robotniczej dzielnicy Bielska-Białej, gdzie królował przemysł włókienniczy, fabryka małego Fiata i studio rysunkowe „Bolka i Lolka”. Mieszkaliśmy w szóstkę w bloku, na 50 metrach, z inną rodziną w drugim pokoju. Wtedy dziecko nie było partnerem do rozmowy. Nikt nam nie tłumaczył świata, nie uczył jeździć na rowerze, pływać. Pojawiliśmy się na świecie, więc byliśmy. W przedszkolu poznałam panią Halinkę, wychowawczynię. Uśmiechniętą, kochającą dzieci, czułą. Byłam jedną z jej ulubienic, bo szybko się uczyłam. Widziałam podziw w jej oczach – to, co każdemu dziecku należy się jak psu miska. Poczułam się widziana. Po latach pani Halinka przyszła na mój koncert. Do tej pory utrzymujemy kontakt. Ma 90 lat, wciąż jest elegancka i wiecznie uśmiechnięta. Ona pierwsza dostrzegła mój talent, namawiała rodziców, żeby posłali mnie do szkoły muzycznej. Poszłam do lokalnej podstawówki. Po latach bardziej ich rozumiem. Byli zarobieni po pachy, zmęczeni, szczególnie mama. To był tradycyjny, patriarchalny, zwyczajny dom. Długo nie wiedziałam, że można żyć inaczej. [...] Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia.
W wieku 36 lat adoptowała dziecko i zaczęła od nowa. „Macierzyństwo mnie wychowało”. TYLKO w VIVIE! Renata Przemyk o córce, która zmieniła wszystko
Renata Przemyk przez lata czuła się obca – w domu, wśród ludzi, nawet we własnym ciele. Dziś opowiada o drodze do siebie, którą przeszła dzięki muzyce i macierzyństwu.
W najnowszym numerze magazynu VIVA! i w rozmowie z Beatą Nowicką Renata Przemyk wraca do swojego dzieciństwa, w którym miłość oznaczała przede wszystkim troskę o przetrwanie, a nie czułość i słowa. Opowiada o samotności, nadwrażliwości i długiej drodze do samoakceptacji, a także o tym, jak adopcja córki nauczyła ją bliskości i zmieniła jej życie. Renata Przemyk: o samotności, macierzyństwie i drodze do samoakceptacji – wywiad dla VIVA! [...] – Mówiłaś, że wśród bliskich czułaś się obca? W liceum przeczytałam „Cudzoziemkę” Kuncewiczowej i pomyślałam, że to jest o mojej mamie spod Lwowa. I o mnie też. Nigdzie u siebie. Z nikim nie czułam głębokiej więzi, polegającej na wzajemnym zrozumieniu. Od kiedy pamiętam, wszędzie czułam się obca, w domu też. Rodzice byli pokoleniem wojennym, rocznik 1940 i 1941. Uczono ich, jak przetrwać. Wyrazem miłości było karmienie i dbanie, żeby rodzina miała wszystko, czego potrzebuje do przeżycia. Nikt nikogo nie przytulał, nie mówił, że kocha. Dzieci musiały być samodzielne i twarde. I były. Wszystko umiałam: gotować, peklować, szyć, cerować. Obcinałam włosy bratu. Namalowałam młodszemu pięść na koszulce. Ćwiczyłam karate. Bardzo chciałam być silna. – Jesteś niesamowita! Niestety to samosiowanie odbijało mi się czkawką. Nie umiałam nie być sama. Długo nie umiałam prosić o pomoc. Nie umiałam podziękować za komplement, za prezent. Środowisko studenckie, w które weszłam, też nie od razu było moje. Tam też byłam inna. Nie tak elokwentna i wygadana jak koleżanki. Nigdy nie zapomnę, jak po świętach wróciłam do akademika i koleżanka przytuliła mnie na powitanie: „Jezu, jak fajnie cię widzieć”. Stałam sztywno jak sopel lodu, zastanawiając się, co się dzieje… Sprawdzałam to potem na rodzinie. Kiedy po raz pierwszy przytuliłam mamę, zareagowała identycznie. Tato i bracia również. Nikt nic nie powiedział. Nie umieliśmy rozmawiać o emocjach, ale czułam, jak oni topnieją przy kolejnych razach. Moja nadwrażliwość była mi bardziej kulą u nogi niż pomocą. Wszystko analizowałam i przeżywałam stukrotnie. Nie umiałam mówić, więc pisałam wiersze i śpiewałam. Płyta „Vera to ja” jest symbolicznym dotarciem do etapu, kiedy w końcu zaakceptowałam całą siebie, swoje ciało. Mając sześć dych na karku, bardziej lubię siebie, niż kiedy miałam 20 lat. Paradoks! Dziś patrzę na swoje zdjęcia z młodości z czułością: byłam ładna, zgrabna, niczego mi nie brakowało. Ale dla mnie wszystko wtedy było nie tak, nie dość. Muzyka była jedyną twierdzą, w której czułam się naprawdę dobrze. I bezpiecznie. CZYTAJ TEŻ: Ten sam zawód, ale bez rywalizacji? Krzysztof Czeczot zdradza sekret związku z Karoliną Gorczycą | TYLKO W VIVIE! – Kiedy adoptowałaś ośmiotygodniową Klarę, miałaś 36 lat. Dziś Klara ma 23 lata, jest inna niż Ty w jej wieku? Jest bardzo kobieca. Ma to, czego ja nie wyniosłam z domu: pewność siebie, świadomość atrakcyjności, kobiecości, akceptację własnego ciała. Moja mama była bardzo wstydliwa, więc dużo czasu mi zajęło, żeby polubić swoje ciało. W naszej relacji z Klarą nie było tematów tabu. Z nią to było ponowne przeżywanie mojego dzieciństwa, dorastanie. Przez lata ubierałam się na czarno, chowając w cieniu. Moja mała dziewczynka kiedyś zawołała: „Mamo, kupmy sobie takie same różowe sukienki!”. Wcześniej pomyślałabym: Przecież to infantylne! A jednak nie tylko kupiłam te sukienki, ale jeszcze pozwoliłam uczesać się w kucyki (śmiech). Przy niej poczułam, co to znaczy się wyluzować, śmiać się głośno, turlać po trawie. Dzieci uczą otwartości. Chciałam, żeby Klara wyrosła na silną, mądrą, samodzielną, wierzącą w siebie, mającą poczucie własnej wartości dziewczynę, ale żeby ją tego nauczyć, musiałam najpierw sama taka być. Wykonałam olbrzymią robotę i wiem, że bez Klary by się to nie udało. Macierzyństwo mnie wychowało. [...] Rozmawiała Beata Nowicka. Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia"
TYLKO W VIVIE!. Renata Przemyk pierwszy raz o ukochanym i wspólnym życiu. Dopiero przy nim nauczyła się cieszyć codziennością
Miłość przyszła niespodziewanie. Dopiero wtedy, gdy przestała jej szukać. Renata Przemyk odsłania intymny fragment swojego życia i opowiada o relacji z Michałem, z którym codzienność nabiera zupełnie nowego znaczenia.
Renata Przemyk w szczerym wywiadzie opowiada Beacie Nowickiej o pierwszym zakochaniu, które przyszło dopiero w wieku 43 lat. Artystka mówi o relacji z Michałem, wspólnym życiu pod Wieliczką oraz o tym, jak nauczyła się czerpać radość z codzienności i akceptować siebie. Renata Przemyk o pierwszej miłości [...] „Życie to sztuka wyboru”, powiedziałaś kiedyś. Każdy z nas wybierze coś innego. Bo jest inny. Jeden zwróci uwagę na drzewo, które jest najbliżej, a drugi na las na horyzoncie. Nie da się przyłożyć do każdego jednej miary, wzorca, matrycy. Co więcej, my na każdym etapie życia będziemy inni, inne. I to też jest naturalne. Możemy pięknie się różnić, a jednocześnie bardzo kogoś kochać. Pierwszy raz się w życiu zakochałam, mając 43 lata. Człowiek nie wie, że to jest to, dopóki tego nie poczuje. Od kiedy pamiętam, w relacjach towarzyszył mi jakiś rodzaj napięcia. Przekonanie, że to ja muszę się starać, ja muszę zasłużyć, ja muszę być wystarczająco dobra, a najczęściej najlepsza, żeby w ogóle zostać zauważona. Dopiero przy tym pierwszym zakochaniu poczułam akceptację ciała i harmonię wszystkich zmysłów z tą drugą osobą. Nie da się tego opowiedzieć. Nie poczujesz smaku, dotyku, zapachu z czyichś opowieści. Musisz to przeżyć. Ale jak przeżyjesz, to już potem wiesz. CZYTAJ TEŻ: Ten sam zawód, ale bez rywalizacji? Krzysztof Czeczot zdradza sekret związku z Karoliną Gorczycą | TYLKO W VIVIE! Renata Przemyk o partnerze Uśmiechasz się do siebie w lustrze? Tak. Lubię moment, w którym jestem. Akceptuję się, chociaż czasem myślę, że może powinnam częściej stosować kremy na zmarszczki, żeby wyprostowało się tu i ówdzie (śmiech). A z drugiej strony każda z tych zmarszczek jest uczciwie zapracowana śmiechem i żywą mimiką. Dopiero z wiekiem wychodzi charakter na twarz. Cieszę się, że udało mi się pokonać problemy ze zdrowiem. Podeszłam do tego zadaniowo: wyciąć, połatać, wyleczyć, rehabilitować. Pokonać i iść dalej. Jako dziecko byłam cherlawa, z anemią, ale zaskakująco odporna. Głęboko we mnie tkwiła siła przetrwania, jakiś instynkt. Po latach dowiedziałam się, że imię Renata jest od renatus, czyli odradzająca się. Wańka-wstańka. W najnowszym klipie biegniesz w cudownym sycylijskim słońcu i śpiewasz: „Biegnę, płynę, zdążam, lecę, już zadzieram kiecę i zatańczę znów na stole. (…) Młodsza już nie będę, lecz szczęśliwsza mogę być”. Jesteś? Coraz częściej. Żyję tu i teraz. I to jest najfajniejsze, bo w tym momencie czuję smak dobrej kawy, którą obie pijemy, ciekawi mnie nasza rozmowa, doceniam, że nic mnie nie boli. Mam zdrowe dziecko. Cieszę się, że za chwilę będzie wiosna i pojedziemy na wakacje. Że mogę robić to, co kocham. Że mój głos wciąż jest silny. Że udało mi się – świadomie czy nieświadomie – wszystko poukładać. Jestem w fajnym momencie. Nigdy nie akceptowałam siebie tak bardzo jak teraz. Pojechaliśmy z moim Michałem na Sycylię. Stwierdziliśmy, że ten klip to będzie nasza prywatna opowieść o własnym rytmie życia. Michał jest maratończykiem, ultrasem. Biega, bo to kocha, nigdy nie biega w słuchawkach. Chłonie świat. Potrafi cieszyć się wszystkim. Rano wpada do domu wyhasany jak pies i mówi: „Renulka, widziałem takie piękne drzewa, sarnę” (śmiech). Okolice naszego domu pod Wieliczką, gdzie mieszkam od 26 lat, on w ciągu kilku lat poznał o wiele lepiej ode mnie. Zatrzymuje się przy miejscowym sklepie, miła pani od razu podaje mu bułkę, a on rozmawia z każdym sąsiadem. Ja przyglądam się ludziom życzliwie, ale z odległości. Od Michała uczę się cieszyć codziennością. To jest radość życia, radość bycia w ruchu, w ciele, z duchem, ze zmysłami, z drobnym bólem i wiatrem, który wieje ci w twarz. Ale czasem w plecy. Rozmawiała Beata Nowicka. Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia"
Nikt nikogo nie przytulał i nie mówił, że kocha. TYLKO W VIVIE! Renata Przemyk mówi wprost: „Wszędzie czułam się obca, w domu też"
Renata Przemyk w rozmowie z Beatą Nowicką wraca do momentów, które ją ukształtowały. Od samotności i pracy ponad siły po pierwsze występy i przełomowe festiwale.
Ma magnetyczny głos i ogromną wrażliwość. W najnowszym klipie biegnie w cudownym sycylijskim słońcu i śpiewa: „Biegnę, płynę, zdążam, lecę, już zadzieram kiecę i zatańczę znów na stole. (…) Młodsza już nie będę, lecz szczęśliwsza mogę być”. Renata Przemyk z okazji 60. urodzin zabiera Beatę Nowicką w podróż życia. Renata Przemyk o czasach studenckich [...] Cezurą były studia? Mama chciała wyrwać się z domu rodzinnego i wcześnie wyszła za mąż. Szybko się zorientowałam, że to nie jest droga do wolności. Chciałam mieć rodzinę, ale taką rozumiejącą pasje, talenty. Po mamie oceniłam, że lepiej się nie spieszyć. Nie wiedziałam, czego chcę, ale wiedziałam, czego nie chcę. Wykształcenie, zawód, praca i samodzielność. To najpierw. Potem reszta. Na Uniwersytecie Śląskim chłonęłam wszystko szeroko otwartymi oczami. Nie dziwię się! To był czas kompulsywnego czytania. W domu nie było książek poza encyklopedią ryb, bo tata interesował się wędkarstwem. Na studiach odkryłam Virginię Woolf i całe Bloomsbury, literaturę iberoamerykańską i drugi obieg. Kiedy przeczytałam „Sto lat samotności” Márqueza, pomyślałam: Czuję to. Potem „Lot nad kukułczym gniazdem”, „Paragraf 22”, całego Whartona, Tolkiena i „Muminki”. Poczułam się u siebie. Zachłysnęłam się „Rzeźnią numer pięć” Vonneguta. Szukałam innych jego książek. Przyjeżdżałam wtedy na weekendy do domu, bo mama miała maszynę do szycia, a ja w celach zarobkowych szyłam koleżankom z akademika ubrania. Któregoś razu mama pracująca w zakładzie włókienniczym Velux mówi: „Jak chcesz, mogę zapytać w bibliotece zakładowej”. Mieli pięć książek! Mama założyła kartę biblioteczną i wypożyczyła całego Vonneguta jako pierwsza. Bibliotekarka nie kryła zdumienia (śmiech). Pracę magisterską pisałam o twórczości Kundery, musiałam uzyskać zgodę od rektora, bo w Polsce wydano tylko „Śmieszne miłości”. Po „Żarcie” Kundera musiał emigrować do Francji. W rodzinnym kraju wykreślono go z listy pisarzy i obywateli. Przestał być Czechem. Promotor pożyczał mi prywatne egzemplarze nielegalnie wydane. Poczułam to, jak jeden żart może zmienić całe życie. CZYTAJ TEŻ: Usłyszała diagnozę i świat się zatrzymał. Joanna Górska pokonała chorobę. Dziś mówi o tym bez filtrów: "Rak będzie mi towarzyszył do końca życia" Renata Przemyk o dzieciństwie i domu rodzinnym Jak weszłaś w świat muzyki? Po pierwszym szoku poszłam za ciosem. Dowiedziałam się, że w Katowicach przy szkole muzycznej jest ognisko. Zapisałam się na gitarę i na skrzypce, jednocześnie pracując, studiując i jeżdżąc do Bielska w weekendy szyć ciuchy. Po pierwszym roku, w wakacje pojechałam do Ołomuńca zarabiać w fabryce przetworów. Długi czas potem nie jadłam niczego marynowanego w słoikach (śmiech). Kiedy wróciłam, okazało się, że mam sztywne dłonie. Uznałam, że nie pogodzę wszystkiego, nie nadrobię zaległości. Z wielkim żalem zostawiłam sobie tylko gitarę. Po skrzypcach został mi smyczek i dyplom pierwszej klasy. Skomponowałam kilka piosenek, ale byłam tak nieśmiała, że śpiewałam i grałam na imprezach w akademiku, dopiero gdy ekipa była już wystarczająco podpita i było im wszystko jedno, co słyszą. Któregoś dnia ktoś powiedział: „Wiesz, to jest niezłe. Jest taki festiwal studencki. Może byś pojechała do Ligoty na eliminacje?”. Przeszłam te eliminacje, w kolejnym roku było wyróżnienie, a w następnym wygrana. Gdy wchodziłam na scenę, otwierał się jakiś portal do magii. Spodobało mi się to. Na scenie byłam silna, wyraźna. Nagrałam pierwszą płytę, były kolejne koncerty, kolejne wygrane festiwale, nagrody. Sopot, Opole, mój przełomowy Jarocin. Bardzo chciałam skończyć studia. W mojej rodzinie byłam pierwszą osobą z tytułem magistra. Okupiłam to ciężką pracą i wyrzeczeniami, ale miałam satysfakcję. I dyplom. Bo nigdy nie wiadomo co potem. Mówiłaś, że wśród bliskich czułaś się obca? W liceum przeczytałam „Cudzoziemkę” Kuncewiczowej i pomyślałam, że to jest o mojej mamie spod Lwowa. I o mnie też. Nigdzie u siebie. Z nikim nie czułam głębokiej więzi, polegającej na wzajemnym zrozumieniu. Od kiedy pamiętam, wszędzie czułam się obca, w domu też. Rodzice byli pokoleniem wojennym, rocznik 1940 i 1941. Uczono ich, jak przetrwać. Wyrazem miłości było karmienie i dbanie, żeby rodzina miała wszystko, czego potrzebuje do przeżycia. Nikt nikogo nie przytulał, nie mówił, że kocha. Dzieci musiały być samodzielne i twarde. I były. Wszystko umiałam: gotować, peklować, szyć, cerować. Obcinałam włosy bratu. Namalowałam młodszemu pięść na koszulce. Ćwiczyłam karate. Bardzo chciałam być silna. Jesteś niesamowita! Niestety to samosiowanie odbijało mi się czkawką. Nie umiałam nie być sama. Długo nie umiałam prosić o pomoc. Nie umiałam podziękować za komplement, za prezent. Środowisko studenckie, w które weszłam, też nie od razu było moje. Tam też byłam inna. Nie tak elokwentna i wygadana jak koleżanki. Nigdy nie zapomnę, jak po świętach wróciłam do akademika i koleżanka przytuliła mnie na powitanie: „Jezu, jak fajnie cię widzieć”. Stałam sztywno jak sopel lodu, zastanawiając się, co się dzieje… Sprawdzałam to potem na rodzinie. Kiedy po raz pierwszy przytuliłam mamę, zareagowała identycznie. Tato i bracia również. Nikt nic nie powiedział. Nie umieliśmy rozmawiać o emocjach, ale czułam, jak oni topnieją przy kolejnych razach. Moja nadwrażliwość była mi bardziej kulą u nogi niż pomocą. Wszystko analizowałam i przeżywałam stukrotnie. Nie umiałam mówić, więc pisałam wiersze i śpiewałam. Płyta „Vera to ja” jest symbolicznym dotarciem do etapu, kiedy w końcu zaakceptowałam całą siebie, swoje ciało. Mając sześć dych na karku, bardziej lubię siebie, niż kiedy miałam 20 lat. Paradoks! Dziś patrzę na swoje zdjęcia z młodości z czułością: byłam ładna, zgrabna, niczego mi nie brakowało. Ale dla mnie wszystko wtedy było nie tak, nie dość. Muzyka była jedyną twierdzą, w której czułam się naprawdę dobrze. I bezpiecznie. [...] Rozmawiała: Beata Nowicka Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Walczy o powrót do zdrowia. Koleżanka przekazała nowe wieści w sprawie Hanny Bieluszko. Czeka ją kolejne wyzwanie
„Są dzieci z brzuszka i są dzieci z serduszka”. Oto historia Renaty Przemyk i jej adoptowanej córki Klary
Artystka od ponad 20 lat jest dumną mamą!
Renata Przemyk to jedna z najbardziej tajemniczych polskich artystek. Jej piosenka pod tytułem „Babę zesłał Bóg” zna niemal każdy. Ale mało kto wie, że wokalistka ma ogromne serce. W wieku 36 lat adoptowała małą dziewczynkę o imieniu Klara, gdy miała zaledwie osiem tygodni. Dzień, w którym zobaczyła i wzięła po raz pierwszy w ramiona swoje dziecko uznała za najważniejszy dzień w swoim życiu. „Są dzieci z brzuszka i są dzieci z serduszka, są takie aniołki, które zsyła Pan Bóg. Każdy matka i dziecko są sobie przeznaczone tylko nie zawsze od razu się znajdują. Czasem mama rodzi dziecko a czasem musi je znaleźć, bo gdzieś po prostu chwilowo się zagubiło i tu najistotniejsza jest więź, miłość, czułość…”, opowiadała. Ostatnia publikacja na FB 4.04.2026 r. Renata Przemyk adoptowała córkę Klarę Renata Przemyk poza tym, że jest cenioną i uzdolnioną artystką wiedzie również szczęśliwe życie rodzinne. Od ponad 20 lat jest dumną mamą - córki Klary. Dziewczynka pojawiła się w życiu artystki poprzez adopcję. O tym jak bardzo chciała zostać mamą i ile dało jej macierzyństwo opowiedziała podczas wywiadu z dziennikarzem Romanem Praszyńskim dla magazynu VIVA! w 2017 roku. Wokalistka przyznała, że to Bóg dał jej wyraźny znak w kwestii rodzicielstwa. „Nieraz miałam tak w życiu, że prosiłam o coś i rezultat przechodził moje najśmielsze wyobrażenie. Tak było też z Klarą”. Na adopcję zdecydowała się w wieku 36 lat. Czuła, że mimo spełnienia zawodowego, czegoś jej ciągle brakuje, za czymś tęskni. Zamiast szukać idealnego mężczyzny postanowiła stworzyć dom dla dziecka. Czuła, że ma dużo do zaoferowania małej istocie. „Miałam 36 lat i byłam spełniona zawodowo. Nagrywałam płyty, miałam nagrody, dużo występowałam. Kochałam swoją muzykę, a jednocześnie czułam tęsknotę, emocjonalne niezaspokojenie. I powoli traciłam nadzieję, że spotkam mężczyznę, który będzie w stanie mnie dopełnić idealnie. Pomyślałam, że z dzieckiem moje życie też może być kompletne. Nie chodziło mi o egoistyczne posiadanie, czułam, że mam dużo do zaoferowania”, stwierdziła. Artystka bardzo chciała być mamą, ale myślała, że jako samotna matka nie ma szans. „Nawet do głowy mi nie przyszło, że mogę pójść do jakiegoś ośrodka i się ubiegać. Zupełnym przypadkiem od znajomych dowiedziałam się, jakie są procedury, a niedługo potem, że jest taka samotna istotka. Sprawy potoczyły się błyskawicznie i w ciągu paru miesięcy Klara była w domu, a ja zwariowałam. Raz ze szczęścia, a dwa z oszołomienia, że to wszystko jest możliwe. Gdy po raz pierwszy ją zobaczyłam, miała osiem tygodni, patrzyła na mnie uważnie i nie zapłakała. Nawet nie mrugnęła!”, wspominała na łamach VIVY, jednocześnie dodając, że najważniejszym dniem życia był ten, w którym pojawiło się dziecko. „Dzień, w którym zobaczyłam i wzięłam pierwszy raz w ramiona swoje dziecko”, podkreśliła. CZYTAJ TAKŻE: Marek Włodarczyk ma trzech dorosłych synów. Poszli w jego ślady? Oto, co o nich wiemy! Renata Przemyk nigdy nie ukrywała przed córką, że jest adoptowana. „Moje dziecko nie musiało nigdy pytać, bo od samego początku wprost mówiłam i nie było to żadną tajemnicą”, przyznała. Co ciekawe, gdy sama była dzieckiem, również była przekonana, że rodzice ją adoptowali. Tak bardzo różniła się wizualnie od rodziny. W jaki zatem sposób wokalistka powiedziała dziecku prawdę. Najprościej jak umiała. „Są dzieci z brzuszka i są dzieci z serduszka, są takie aniołki, które zsyła Pan Bóg. Każdy matka i dziecko są sobie przeznaczone tylko nie zawsze od razu się znajdują. Czasem mama rodzi dziecko a czasem musi je znaleźć, bo gdzieś po prostu chwilowo się zagubiło i tu najistotniejsza jest więź, miłość, czułość, to poczucie że jesteśmy naprawdę razem, że jesteśmy dla siebie. Nigdy nie było to dla nas najmniejszym problemem, ani dla mnie, ani dla Klary”, stwierdziła. Renata Przemyk wróciła do wspomień związanych z adopcją córki W zeszłorocznym wywiadzie dla WPROT, Renata Przemyk wspomniała, że bycie mamą zawsze było jej ogromnym marzeniem. Nie otrzymała jednak wsparcia od koleżanek, którym wyjawiła plany adopcyjne. "Powiedziałam im: mam w życiu wszystko, czego chciałam, poza najważniejszym. Gdybym miała dziecko, mogłabym uznać swoje życie za sensowne. Jakie były zdziwione! Ty?! No kurczę, ja, a co się tak dziwicie?" - mówiła w wywiadzie. Koleżanki miały ją za niezależną, która nie potrzebuje do szczęścia niczego więcej, co już udało jej się osiągnąć. I choć było to dla niej trudne, z droga do macierzyństwa dość wyboista, nie poddała się. W pewnym momencie to właśnie chęć bycia mamą stała się jej największym pragnieniem, spychając na bok marzenie o znalezieniu partnera na całe życie, który dałby jej poczucie bezpieczeństwa. To ona chciała je stanowić dla dziecka, które obdarzy największą miłością na świecie. "Rady koleżanek typu "znajdziemy ci fajnego kolegę na raz" albo "zrób in vitro", zupełnie do mnie nie przemawiały, nie czułam tego. To musiało być z miłości" - podsumowała. Nie poddawała się. Wiedziała, że to najlepsza decyzja i dążyła do jej realizacji. Była gotowa jak nigdy przedtem i właśnie tak miało potoczyć się jej życie. Tu i teraz. "Wtedy pojawił się pomysł adopcji, kolejne cuda i kolejne anioły na mojej drodze, obcy życzliwi ludzie, którzy przeprowadzili mnie kolejno przez ten proces, uznali, że się nadaję. To się wcale nie musiało udać, procedura jest długa i trudna, a ja właśnie miałam zostać samotną matką" - mówiła. Renata Przemyk, VIVA! wrzesień 2017 rok Adopcja przewartościowała życie Renaty Przemyk Adopcja Klary diametralnie zmieniła życie wokalistki. Nie było lekko. Pierwsza zmiana pieluch skończyła się wymiotowaniem! „Nie mogłam przestać się zachwycać i dziękować Bogu, że to się dzieje. I zaczął się kolejny przełom w moim życiu. Po całości. Od spraw głęboko duchowych na najwyższym poziomie po te na najniższym – zmienianie brudnych pieluch. Przy pierwszej zmianie pieluchy z kupą zwyczajnie zwymiotowałam. Sama się z tego śmiałam i wszyscy moi znajomi. Trzeba było sobie poradzić z podstawowymi rzeczami, z opieką. Zaspokoić wszystkie potrzeby maleństwa. Dać radę”, zdradziła. Pomimo że macierzyństwo kosztowało ją sporo wyrzeczeń nigdy nie pomyślała w kategoriach: „Na co mi to było?”. Gdy sobie nie radziła to zaczęła podpatrywać inne matki i czerpać od nich wiedzę. „Myślałam, że sobie nie radzę, bo coś ze mną nie tak. Że muszę pomóc sobie inną metodą, zmienić plan. Zaczęłam obserwować, jak inne matki to robią. Jak nigdy wcześniej nie zauważałam ludzi z małymi dziećmi, tak potem śmiali się ze mnie znajomi, że sfiksowałam na punkcie kupek i zupek”, ujawniła. Macierzyństwo nauczyło artystkę przede wszystkim cierpliwości. „Jestem cierpliwsza, niż sądziłam. A może dopiero teraz stałam się cierpliwsza. Paradoksalnie uspokoiłam się, bo wcześniej miałam poczucie, że czas nieuchronnie biegnie, a ja nie zrobiłam czegoś ważnego. Wciąż gonitwa, koncert, płyta, promocja – to dawało mi satysfakcję, ale na jakiś czas. A tu zaczęło się dziać coś, co nie ma końca. Co jest linearne, trwałe i w tej swojej zwyczajności wielkie. Jak się zostaje matką, to jest się nią do końca życia. Zaczęły mnie cieszyć zwyczajne rzeczy – zabawa, czytanie książek. Wspólne śniadanie. Przestałam mieć poczucie zmarnowanego czasu. Stałam się bardziej uważna, uczyłam się słuchać”, przyznała. Renata Przemyk, VIVA! wrzesień 2017 rok Córka Renaty Przemyk to już dorosła kobieta Podczas wywiadu artystka przyznała, że okres dorastania u córki był dość trudny. Na szczęście matka mając w pamięci swoje występki wykazuje się sporą wyrozumiałością wobec własnego dziecka. „Dorastanie jest trudnym czasem dla nastolatki. Na szczęście mam dobrą pamięć, też byłam nastolatką. Miałam skoki nastrojów, byłam strasznie uparta. Obserwuję córkę, przypominam sobie, jaka byłam, i jestem dla niej łagodniejsza”. Jak się okazuje, Klara typem urody przypomina księżniczkę, zaś pod względem charakteru jest bardzo uparta i nadużywa słowa „nie”. „Klara od początku była cudowna, ale uparta jak diabli. Z wyglądu aniołek – długie, gęste blond włosy, niebieskie oczęta. Księżniczka. I nadużywane słowo – NIE. Pierwsza zabawka to ciężarówka, potem wożony na niej miś, potem lalki, ale różowe sukienki też musiały być”, stwierdziła, po czym dodała, że ona jako mama też nosiła kolorowe sukienki, buty i kwiaty we włosach. Dzięki macierzyństwu wokalistka mogła obudzić w sobie wewnętrzne dziecko, nie przejmując się o swój dotychczasowy wizerunek. „Jeżeli ona miała warkoczyki czy kwiatki we włosach, ja też. Miałam w końcu usprawiedliwienie dla swojego infantylizmu. Mogłam bezkarnie oglądać kino familijne, wygłupiać się, tarzać po trawie. W dzieciństwie byłam nad wiek poważna. Teraz uwolniło się we mnie prawdziwe dziecko. Od kiedy jest Klara, rozwinęłam się duchowo i otworzyłam na ludzi”, opowiadała dumna mama. Renata Przemyk, VIVA! wrzesień 2017 rok Renata Przemyk znalazła mężczyznę idealnego, jednak ich szczęście nie trwało długo To właśnie dziecko otworzyło artystkę na życie z mężczyzną. „Dopuściłam do siebie łagodność, akceptację. Bycie matką obudziło we mnie prawdziwą kobietę. Oswoiłam tę kobiecość, wyostrzyły się zmysły, poszerzył świat. W moim życiu pojawiły się kolory”, oznajmiła. Wkrótce po adopcji w jej życiu pojawił się mężczyzna o imieniu Krzysztof. „Jestem zakochana. Szczęśliwa, spełniona. Mam komplet. Cieszę się chwilą. I wykorzystuję wszystko, czego się nauczyłam przy dziecku. Cierpliwość, łagodność i nieprzejmowanie się pierdołami”, zwierzyła się w wywiadzie dla VIVY!. Zanim jednak para się w sobie zakochała musiało minąć aż 18 lat od pierwszego spotkania. „Zabawna historia, bo poznaliśmy się z Krzysztofem 20 lat temu na rajdach samochodów terenowych, a potem nasze drogi się rozjechały. Nie byliśmy na siebie gotowi. Musieliśmy popełnić parę błędów, nauczyć się czegoś o sobie, żeby po 18 latach spotkać się ponownie, już jako inni ludzie. Najpierw zaskoczenie: „O, to ty?”. A potem już poszło błyskawicznie”, wspominała moment poznania ukochanego, Renata Przemyk. ZOBACZ TAKŻE: Synowie pomagali mu w teatrze, córka studiowała aktorstwo. Dzieci Piotra Cyrwusa poszły jego śladami Córka dość szybko zaakceptowała nowego partnera mamy. Pomogły w tym zdolności plastyczne Krzysztofa, który z zawodu jest grafikiem. „Jest uzdolniony plastycznie. Kiedyś na początku potrzebowała pomocy przy narysowaniu czegoś na zajęcia plastyczne. I była pod dużym wrażeniem, jak szybko mu to poszło. Od tej pory ma go w komórce zapisanego pod „miszczu””, powiedziała dumna wokalistka. Czas pokazał, że miłość nie przetrwała. Oboje postanowili się rozstać. „Kolejny etap mam za sobą, pozytywny, bo dał mi dużo wiedzy o mnie samej. Myślę, że tylko w relacji z drugim człowiekiem dojrzewamy, poznajemy własne potrzeby. Tylko w ferworze życia, w akcji, mając kogoś w domu, na dobre i na złe, uczymy się określać własne granice, a to jest szalenie ważne. Przez większość życia byłam zero-jedynkowa, myślałam: wszystko albo nic. (...) Uważam, że najtrudniejszą rzeczą w życiu jest dobre wychowanie dziecka, a drugą najtrudniejszą rzeczą jest stworzenie dobrego związku, opierającego się przede wszystkim na przyjaźni i szacunku", mówiła w Wysokich Obcasach. Renata Przemyk, VIVA! wrzesień 2017 rok Spekulowano, że Renata Przemyk jest lesbijką. Prawda była zupełnie inna Renata Przemyk przez dość długi okres swojego życia nie była widywana z żadnymi mężczyznami u boku, dlatego w mediach zaczęto spekulować, że kobieta może być osobą homoseksualną. „Nie informowałam na bieżąco o swoim życiu prywatnym w mediach, nie było ślubów w gazetach. Głośno mówię o feminizmie, bo o prawa kobiet wciąż trzeba walczyć. Ludzie często oceniają po pozorach, wydaje im się, że wiedzą lepiej. Ja kocham ludzi, mam przyjaciół różnych orientacji i mam w sobie dużą tolerancję na inność. Szukam porozumienia na wielu poziomach. Między kobietami porozumienie jest inne, mam cudowne przyjaciółki. Są wśród nich lesbijki. Zdarzyło się, że po koncercie przyszły do mnie dziewczyny, namawiając, żebym zrobiła coming out, bo im by się to przydało. Wytłumaczyłam, że nie mogę być kimś innym, niż jestem, tylko dlatego, że komuś by to pomogło. Że popieram prawo każdego do życia według własnych pragnień, ja też żyję tak, jak czuję, jestem hetero. Już nie słuchały, odeszły, obraziły się”, wyznała. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Maciej Musiał w szczerym wyznaniu o rodzinie. „Nie pochodzę z bogatego domu” Wokalistka podczas rozmowy z magazynem VIVA! dodała, że gdyby była lesbijką, to powiedziałby o tym bez zahamowań. „Nawet kiedyś przez moment się zastanawiałam, że skoro nie jestem w stanie na dłużej stworzyć związku z facetem, to może coś jest na rzeczy? Przyjrzałam się sobie dobrze. Mam przyjaciółki od serca i platoniczną bliskość. Ale natury nie da się nagiąć. Porozumienie dusz wspaniałe, ale ja chciałam mieć wszystko. Duszę i ciało”, podkreśliła. Renacie Przemyk życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Renata Przemyk, Finał Festiwalu Zaczarowanej Piosenki w Krakowie, 12.06.2021 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imghsa93h-2b9e964.jpg" width="1346" height="2000" alt="Fot. Artur Barbarowski/East News, Krakow, 12.06.2021.Final Festiwalu Zaczarowanej Piosenki w Krakowie. Ze wzgledu na pandemie tym razem nie odbyl sie na Rynku Glownym tylko w ICE Krakow w studiu S2. W finale wziely udzial gwiazdy polskiej muzyki rozrywkowej. N/z: Renata Przemyk" title="Fina? Festiwalu Zaczarowanej Piosenki w Krakowie" />
Renata Przemyk ujawnia koszmarne kulisy procedury adopcyjnej. Robiono wszystko, aby ją zniechęcić i odesłać z kwitkiem
Za artystką bardzo trudna walka o dziecko
W najnowszej książce Anity Sobczak Renata Przemyk wraca wspomnieniami do trudnych wspomnień związanych z adopcją. Artystka przeszła długą drogę, nim pozwolono jej na cieszenie się nowym doświadczeniem. "Wyglądało na to, że robią wszystko, żeby mnie zniechęcić, ale też zdyskredytować" — opisuje. Co jeszcze ujawniła? Renata Przemyk o procedurze adopcyjnej. Próbowano ją zniechęcić Ponad dwie dekady temu Renata Przemyk na własną rękę spełniła wielkie marzenie o macierzyństwie. Dziś jest dumną mamą dorosłej już Klary, dla której była skłonna do największych poświęceń. Jednym z nich było przebrnięcie przez niełatwą procedurę adopcyjną, którą dziś określa wprost jako przerażającą. "Gdyby rodzice biologiczni spełniali, chociaż niewielką część warunków, jakie się stawia tym adopcyjnym, dzieci miałyby cudowne życie" — stwierdza na łamach książki Anity Sobczak pt. "Sama. Rozmowy o samotnym macierzyństwie". Z publikacji dowiadujemy się, jak wyglądał proces adopcji małej Klary przez artystkę. W przypadku jej oraz innych samotnych osób procedura jest znacznie trudniejsza do przejścia. Na każdym jej etapie Renata Przemyk czuła się nieustannie zniechęcana do posiadania dziecka... Renata Przemyk, 2001 r. "Wiele rozmów, długich testów i zaświadczeń. Do domu przyjechało dwoje psychologów. Moja mama — prosta kobieta — była zszokowana tym, w jaki sposób przeprowadzana była ta rozmowa. Wyglądało na to, że robią wszystko, żeby mnie zniechęcić, ale też zdyskredytować" — wspomina. Dla adoptowanej córki zrezygnowała z pracy. Renata Przemyk była skłonna do poświęceń Nieprzychylnie postrzegano też fakt specyfiki jej pracy. "Raczej był to argument przeciwko. Psychologowie stwierdzili, że to będzie miało bardzo zły wpływ na dziecko, że mnie wiecznie nie będzie w domu", wyznaje. Dlatego nim Klara została jej adopcyjną córką, gwiazda musiała przedstawić solidne argumenty na to, dlaczego będzie dla dziewczynki dobrą mamą: "Przekonywałam ich, że jestem częściej w domu niż przeciętny rodzic pracujący w korporacji, którego nie ma od rana do wieczora. I daj Boże, jak jest w weekend. Dużo pracuję w domu. Kilka koncertów miesięcznie wystarcza mi na utrzymanie". Przez pierwszy rok życia córki mogła pozwolić sobie na tymczasowe zawieszenie kariery z racji na bardzo komfortową sytuację finansową. A gdy musiała już wrócić do pracy, zawsze mogła liczyć na wsparcie serdecznych osób: "Przez następne lata to były pojedyncze koncerty, po których zawsze wracałam na noc. Klarą zajmowały się przez ten krótki czas opiekunki, mama albo przyjaciółka". Renata Przemyk, VIVA! wrzesień 2017 Opieka nad Klarą pochłonęła ją bez reszty, artystka przez lata nie spotykała się z żadnymi mężczyznami. Dopiero gdy dziewczynka trochę podrosła, pozwoliła sobie na sporadyczne randki. Jednak długo nie była w stanie znaleźć nikogo, z kim chciałaby tworzyć patchworkową rodzinę. "Te związki nie trwały bardzo długo, trzy i pięć lat. Żaden z tych panów nie nadawał się również na ojca. To ja miałam lekcję do odrobienia, nie ona" — opisuje artystka. Komfort adoptowanej córki był dla niej kluczowy. Jeden z partnerów chciał kiedyś wychowywać Klarę, gdy ta była nastolatką. Nie była z tego powodu szczególnie zadowolona. Dziś Renata Przemyk jest w szczęśliwym związku z obecnym partnerem. Z książki dowiadujemy się, że cała trójka ma ze sobą świetny kontakt. "Dopiero teraz Klara, już dorosła kobieta, lat 21, mówi: 'Fajny ten nasz Michał'. Przyjaźnią się. Obie możemy na niego liczyć w każdej sytuacji. Klara ma lepszy radar. 'Ale ty wiesz, że ja nie będę mówiła do niego »tato«?'. 'Spoko' - mówię — podsumowuje gwiazda. Renata Przemyk, 24.10.2026 r. [Ostatnia publikacja na Viva Historie 30.06.2024 r.]
Macierzyństwo otworzyło ją na miłość, dziś jest szczęśliwie zakochana. Taka jest Renata Przemyk prywatnie
Babę zesłał Bóg, „Kochana” czy „Protest Dance” zna niemal każdy. Piosenki Renaty Przemyk zapadły w pamięć publiczności tak mocno jak i jej wizerunek. Mówiło się o niej: tajemnicza; mroczna; inna, niż wszyscy. Dziś 58. urodziny piosenkarki. Muzycznie wciąż rozwija się w zawrotnym tempie – na rozpoczynający się rok zaplanowała niezwykłą trasę koncertową. Właśnie w ten sposób rozpoczyna kolejny, nowy etap w karierze. A jaka jest prywatnie? Gdy zakochała się po raz pierwszy, miała 43 lata... Renata Przemyk jako mama. Dwie dekady temu adoptowała córkę Ponad dwie dekady temu codzienność Renaty Przemyk odmieniła się na dobre. Artystka czuła się spełniona na scenie. Publiczność ją uwielbiała, a kolejne płyty okazywały się sukcesami. Ale w sercu czuła jakiś rodzaj tęsknoty i emocjonalnego niezaspokojenia. Wokalistka nie miała wielkich nadziei, że w wieku 36 lat pozna jeszcze mężczyznę, z którym mogłaby spełnić marzenie o posiadaniu dziecka. Czuła, że sprawdziłaby się w roli mamy i mogłaby dać jakiejś małej istocie piękne życie. Renata Przemyk, 2001, klip teledysku Znajomi zasiali w niej pomysł o adoptowaniu dziecka. „Nawet do głowy mi nie przyszło, że mogę pójść do jakiegoś ośrodka i się ubiegać. Zupełnym przypadkiem od znajomych dowiedziałam się, jakie są procedury, a niedługo potem, że jest taka samotna istotka”, opowiadała Renata Przemyk VIVIE! w 2017 roku. Nie minęło wiele czasu, a w jej domu pojawiła się kilkumiesięczna córka. „Sprawy potoczyły się błyskawicznie i w ciągu paru miesięcy Klara była w domu, a ja zwariowałam. Raz ze szczęścia, a dwa z oszołomienia, że to wszystko jest możliwe. Gdy po raz pierwszy ją zobaczyłam, miała osiem tygodni, patrzyła na mnie uważnie i nie zapłakała”, czytaliśmy. Czytaj też: Syn Joanny Racewicz chodzi do wyjątkowej szkoły. Szesnastolatek nie odrabia pracy domowej Nigdy wcześniej piosenkarka nie mogła nawet przypuszczać, jak wiele nauczy ją ta wielka przygoda. „Paradoksalnie uspokoiłam się, bo wcześniej miałam poczucie, że czas nieuchronnie biegnie, a ja nie zrobiłam czegoś ważnego. Wciąż gonitwa, koncert, płyta, promocja – to dawało mi satysfakcję, ale na jakiś czas. A tu zaczęło się dziać coś, co nie ma końca. Co jest linearne, trwałe i w tej swojej zwyczajności wielkie. Jak się zostaje matką, to jest się nią do końca życia. Zaczęły mnie cieszyć zwyczajne rzeczy – zabawa, czytanie książek. Wspólne śniadanie. Przestałam mieć poczucie zmarnowanego czasu. Stałam się bardziej uważna, uczyłam się słuchać”, wspominała. Dziś Klara ma 22 lata i wciąż jest oczkiem w głowie mamy. Panie nie pokazują się zbyt często razem publicznie, ale na instagramie dzisiejszej jubilatki można znaleźć zdjęcie z córką. Związki Renaty Przemyk Co ciekawe, macierzyństwo otworzyło też piosenkarkę na miłość. Wcześniej nie była dla siebie wystarczająco łagodna i akceptująca. Poczuła się też jeszcze bardziej kobieco. Wszystko to zaprowadziło ją do poznania Krzysztofa, z którym zaczęła być na krótko po tym, jak adoptowała córkę. Znali się od dawna, ale dopiero po latach zauważyli, że łączy ich coś więcej. „Zabawna historia, bo poznaliśmy się z Krzysztofem 20 lat temu na rajdach samochodów terenowych, a potem nasze drogi się rozjechały. Nie byliśmy na siebie gotowi. Musieliśmy popełnić parę błędów, nauczyć się czegoś o sobie, żeby po 18 latach spotkać się ponownie, już jako inni ludzie. Najpierw zaskoczenie: „O, to ty?”. A potem już poszło błyskawicznie”, czytaliśmy w VIVIE!. Para postanowiła się jednak rozstać. Czy dziś piosenkarka jest zakochana? Latem 2023 roku Renata Przemyk – która rzadko opowiada o swoim życiu prywatnym – wspomniała w wywiadzie o tym, że ma drugą połówkę. Wszystko przy okazji tematu AI i eksperymentu, który razem poczynili. „Mój partner ostatnio poprosił sztuczną inteligencję, żeby napisała piosenkę w stylu Renaty Przemyk. Wydaje mi się, że ChatGPT przeanalizował zwłaszcza moje teksty z tzw. 'wczesnego okresu środkowego' mojej twórczości. Stworzył tekst w stylu "jestem sama, zapada mrok...". Klimat niby zbliżony, ale nadal dalekie było to od tekstów Anny Saranieckiej czy moich”, opowiadała Renata Przemyk w RockRadiu. Z kolei w nowym wywiadzie dla Tygodnika Powszechnego dodała, co uwielbia robić z ukochanym w wolnym czasie. "Uprawiamy z moim partnerem różne sporty, zwłaszcza odkąd mam endoprotezę zamiast zniszczonego biodra. Dużo czytam, chodzę po górach"... Codzienność Renaty Przemyk. Choroba mamy W tej samej rozmowie piosenkarka przyznała, że jej częścią jej codzienności jest też mama. Choroba uniemożliwia jej jednak normalne funkcjonowanie. Nie rozpoznaje ona też najbliższych, w tym córki. „Mama od ponad 20 lat cierpi na parkinsona. Robiliśmy wszystko, co było możliwe, by zahamować rozwój choroby, ma dobrą opiekę. Ona zawsze samodzielna i w ruchu, teraz zdana na innych i unieruchomiona”, czytamy w rozmowie z Katarzyną Kubisiowską. Renata Przemyk dodała, że podczas ostatnich odwiedzin u mamy naszła ją refleksja na temat odchodzenia. Wokalistka przyznała, że gdyby zachorowała na tyle, że nie wiedziałaby, jak się nazywa, a dodatkowo trzeba byłoby się nią opiekować, to ma życzenie poddania jej eutanazji. Swoją wolą podzieliła się z córką podczas jazdy autem. "A Klara na to: "OK". Ja: "Jak to OK? Przynajmniej ze mną podyskutuj, potarguj się". Klara: "No, ale przecież tego chcesz!". Ja: "Nie za szybko się zgodziłaś?", opowiadała z uśmiechem artystka w Tygodniku Powszechnym. Renata Przemyk w VIVIE!, 2017 Nowy projekt muzyczny. Renata Przemyk śpiewa „Vera to ja” Artystka zdecydowanie nie zamyka się na nowe także w temacie swojej pracy. Muzycznie otworzyła niedawno nowy kierunek i wspólnie z innymi wokalistkami rusza właśnie w trasę koncertową. Renata Przemyk, Daga Gregorowicz i Dana Vynnytska chcą śpiewać o czymś wyjątkowym… Ludowość, natura, kobiety, biały śpiew… Tak powstał projekt „Vera to ja”. Skąd ta nazwa? „Z filmu, którego tytułu nie pamiętam. Ale pamiętam, że kilka lat temu oglądałyśmy go z córką. I podobała nam się postać Very, mądrej łobuziary. Klara zaczęła sobie nucić: „Vera to ja, Vera to ja...” Mówi: „Zrób, matka, z tego piosenkę”. Pomyślałam, że to dobry pomysł i zdanie w zeszycie zapisałam. Potem przyszła pandemia, wróciłam do lektury „Biegnącej z wilkami” i w głowie zaczęła mi się układać cała historia. W dwa tygodnie napisałam trzynaście tekstów na kanwie piosenki ludowej, w których centrum jest cykl kobiecego życia: poczęcie, dzieciństwo, macierzyństwo, związek, starzenie się, śmierć. Ta kobieta żyje w zgodzie z naturą - wpływami księżyca, wschodami i zachodami słońca, porami roku. Chciałam, by wsparły mnie głosem świetne wokalistki z Dagadany kobiety mądre i silne, prawdziwe Very” czytamy w Tygodniku Powszechnym. Przy okazji urodzin życzymy Renacie Przemyk dalszego poczucia spełnienia, udanych koncertów i wspaniałego roku! Zobacz także: „Ja nie rozbiłam tej rodziny". Sonia Bohosiewicz szczerze o kulisach rozstania z mężem Renata Przemyk, 2023 i 2024
Renata Przemyk: „Bycie matką obudziło we mnie prawdziwą kobietę. Oswoiłam tę kobiecość”
Królowa offowej piosenki. Baba, którą zesłał Bóg. Renata Przemyk obchodzi dziś 55 urodziny. „Po pięćdziesiątce mam mniej kompleksów”, mówi wprost. W ramach cyklu Archiwum VIVY! wywiady przypominamy niezwykłą rozmowę Romana Praszyńskiego z Renatą Przemyk. Wywiad ukazał się w magazynie VIVA! we wrześniu 2017 roku. Miałaś swój pokój w dzieciństwie? Miałam ćwierć. W naszym mieszkaniu w Bielsku-Białej mieszkałam w jednym pokoju z babcią i bratem. W drugim – młodszy brat z rodzicami. Pobrali się bardzo młodo. Tata był zapracowany, na dwa etaty, mama też. Była dla mnie wzorem gospodyni, niedoścignionym do tej pory. Po pracy gotowała i szyła dla nas, często po nocach. Nie wiem, jak udawało jej się utrzymać porządek. Nie tak jak u mnie. W moim domu pod Krakowem wszystko na wierzchu – i emocje, i rzeczy. Nieład. Artystyczny, pocieszam się. Kiedy pojawiła się w Twoim życiu muzyka? W przedszkolu. Trafiłam na panią Halinkę, która była cudowną, ciepłą osobą i zobaczyła we mnie potencjał. Chodziła nawet do moich rodziców, namawiała ich, żeby posłali mnie do szkoły muzycznej. Niestety, szkoła była po drugiej stronie miasta, ja byłam anemicznym dzieckiem, sama nie mogłam jeździć, a nie miałby kto mnie odprowadzać. Podejrzewam, że ostatecznie zniechęciła rodzinę jednak wizja, że rzępoliłabym im na skrzypcach w tym małym mieszkanku. Chciałaś śpiewać? Interesowało mnie wiele rzeczy. Pisałam, malowałam, śpiewałam. Bardzo długo nie wiedziałam, co chcę robić zawodowo. Trenowałaś karate? Miałam 15 lat, gdy zobaczyłam film z Bruce’em Lee. Strasznie mi się podobał, bo był sprawny, szybki, skuteczny. W dodatku stawał w obronie słabszych. Zawsze był po właściwej stronie. Znalazłam ogłoszenie o zajęciach karate, zgłosiłam się natychmiast. Ubłagałam rodzinę o zgodę, patrzyli dziwnie, nie byli zachwyceni. Dziewczynce nie wypadało. Byliśmy tradycyjnym domem. Panował wyraźny podział, co jest odpowiednie dla dziewczyn, co dla chłopców. Gdy moja mama próbowała zagonić moich braci do mycia naczyń, babcia protestowała: „To nie jest zajęcie dla mężczyzny”. Dlatego rodzice nie chcieli zgodzić się na mój obóz karate. Powiedzieli, że pojadę, jak sobie zarobię. Nie trzeba mi było powtarzać. Jak? Znalazłam pracę na obrzeżach miasta, w fabryce pił. Pakowałam na akord jeszcze gorące, wyciągnięte z pieca brzeszczoty. Wiadomo, że nie miałam startu do tych bardzo zręcznych pań, które pracowały tam długo. Ale po okrągłym miesiącu pracy zarobiłam na dwutygodniowy wyjazd nad morze. Rodzice nie wiedzieli, że na całą grupę chłopaków jesteśmy tylko dwie dziewczyny. Gdyby wiedzieli, toby się nie zgodzili. Biłaś chłopaków? Nie było rozróżnienia na płeć na treningach. Jak były biegi przełajowe, wytrzymałościowe czy skakanie po brzuchach, to wszystkim równo. Musieliśmy być bardzo sprawni. Wyobrażałem sobie, że jesteś eteryczna, a Ty skakałaś po brzuchach? Nie byłam silna, ale szybka, sprawna, zwinna. Dobra technicznie. Rok treningu dodał mi pewności siebie. Czułam się silniejsza psychicznie. Mieliśmy bardzo fajnego senseia, który wprowadzał medytację, nauki, że mamy być przede wszystkim dobrymi ludźmi. Tłumaczył, że rozwój duchowy jest ważny. Dobrze mi to zrobiło. I nadal robi. Zdałaś na bohemistykę do Katowic? Na studiach chwyciłam wiatr w żagle. Poczułam, że się rozwijam. Czytałam wszystko, co wpadło mi w ręce, chodziłam na pokazy filmów. Czasy były polityczne, zakazane książki były szczególnie wartościowe. Mieliśmy świadomość, że pogłębiając wiedzę, zwiększamy zakres swojej wolności. Jak chodziłaś ubrana? Głównie na czarno, sama szyłam. Farbowałam pieluchy, mama pracowała w zakładach włókienniczych, miała dostęp do zakładowego sklepu. Wiedziała, że ma kupować czarne. Natura melancholijna? Byłam wycofana, największą przyjemność miałam z samotnego czytania książek. Ale potrafiłam się też bawić. Właściwie wszystko zaczęło się od mojego śpiewania i grania na gitarze w akademiku. Imprezy się kończyły, ludzie padali albo wychodzili i ostatnie, co pamiętali, to moje piosenki. Ktoś znajomy powiedział: „Jest przegląd na innym osiedlu akademickim. Możesz wystąpić”. Czemu nie? Nie miałam nic do stracenia. Poszłam. Wróciłam ostatnim autobusem, dwa dni później dowiedziałam się, że przeszłam do następnego etapu. To był Festiwal Piosenki Studenckiej w Krakowie. Tam rozpoczęła się Twoja kariera? Dwa lata później, w 1989 roku, wygrałam Kraków, śpiewając piosenki Sławka Wolskiego. „Protest dance”, „Babę zesłał Bóg” i „Samolot”. Pamiętam wszystkie. To było coś nowego, oryginalnego. Nie do końca zdawałam sobie sprawę z ich popularności. Mieszkałam w akademiku, nie miałam nawet radia. Nie od razu zorientowałam się, jaki mają zasięg. Posypały się propozycje. Wystąpiliśmy ze Sławkiem w Opolu i w Jarocinie już jako Ya Hozna. Jakimś cudem menedżer Armii znalazł nas i zaprosił jako gości zespołu do Jarocina. Nie mogłam w to uwierzyć. Byłam zachwycona. Piosenka studencka była kojarzona z nudnym facetem w swetrze brzdąkającym na gitarze. A Jarocin słynął z ostrych reakcji publiczności. Gdy wykonawca podpadł, leciały na scenę woreczki z mlekiem i grube parówki. Widziałam to wcześniej na własne oczy, jak jeździłam tam jako słuchacz. Sama nigdy nie rzucałam. Dużo ryzykowaliśmy. Jak poszło? Powiedziałam, że na trzeźwo nie wyjdę. Strach mnie paraliżował. Jakby od tego zależało całe dalsze życie. W butelce po syropie miałam rum, wypiłam przed wyjściem. Gdy zaczął działać, bariery zniknęły, pojawiła się nawet choreografia. I pokochali nas. Tłum punków z czubami na głowach i w skórach z nitami, agrafkami. Przy pierwszym utworze była konsternacja – kontrabas, mały akordeon i panienka w żakiecie. Przy drugim coś się zaczęło ruszać, a przy trzecim już było pogo i zabawa na całego. Potem nie chcieli nas wypuścić. I nie chcieli wpuścić zespołu po nas. Krzyczeli: „Renata! Renata!”. Do końca życia tego nie zapomnę. Odczułam to jak znak, że scena to moje miejsce. Potem już bez rumu :-). Bóg dał wyraźny znak? Bardzo. Nieraz miałam tak w życiu, że prosiłam o coś i rezultat przechodził moje najśmielsze wyobrażenie. Tak było też z Klarą. Twoją adoptowaną córką? Tak, miałam 36 lat i byłam spełniona zawodowo. Nagrywałam płyty, miałam nagrody, dużo występowałam. Kochałam swoją muzykę, a jednocześnie czułam tęsknotę, emocjonalne niezaspokojenie. I powoli traciłam nadzieję, że spotkam mężczyznę, który będzie w stanie mnie dopełnić idealnie. Pomyślałam, że z dzieckiem moje życie też może być kompletne. Nie chodziło mi o egoistyczne posiadanie, czułam, że mam dużo do zaoferowania. Chciałaś być mamą? Dokładnie. Ale myślałam, że jako samotna matka nie mam szans. Nawet do głowy mi nie przyszło, że mogę pójść do jakiegoś ośrodka i się ubiegać. Zupełnym przypadkiem od znajomych dowiedziałam się, jakie są procedury, a niedługo potem, że jest taka samotna istotka. Sprawy potoczyły się błyskawicznie i w ciągu paru miesięcy Klara była w domu, a ja zwariowałam. Raz ze szczęścia, a dwa z oszołomienia, że to wszystko jest możliwe. Gdy po raz pierwszy ją zobaczyłam, miała osiem tygodni, patrzyła na mnie uważnie i nie zapłakała. Nawet nie mrugnęła! Miłość od pierwszego wejrzenia? Nie mogłam przestać się zachwycać i dziękować Bogu, że to się dzieje. I zaczął się kolejny przełom w moim życiu. Po całości. Od spraw głęboko duchowych na najwyższym poziomie po te na najniższym – zmienianie brudnych pieluch. Przy pierwszej zmianie pieluchy z kupą zwyczajnie zwymiotowałam. Sama się z tego śmiałam i wszyscy moi znajomi. Trzeba było sobie poradzić z podstawowymi rzeczami, z opieką. Zaspokoić wszystkie potrzeby maleństwa. Dać radę. Myślałaś: Na co mi to było? Tak nie było ani razu, nawet przez sekundę. Myślałam, że sobie nie radzę, bo coś ze mną nie tak. Że muszę pomóc sobie inną metodą, zmienić plan. Zaczęłam obserwować, jak inne matki to robią. Jak nigdy wcześniej nie zauważałam ludzi z małymi dziećmi, tak potem śmiali się ze mnie znajomi, że sfiksowałam na punkcie kupek i zupek. A czego dowiedziałaś się o sobie? Że jestem cierpliwsza, niż sądziłam. A może dopiero teraz stałam się cierpliwsza. Paradoksalnie uspokoiłam się, bo wcześniej miałam poczucie, że czas nieuchronnie biegnie, a ja nie zrobiłam czegoś ważnego. Wciąż gonitwa, koncert, płyta, promocja – to dawało mi satysfakcję, ale na jakiś czas. A tu zaczęło się dziać coś, co nie ma końca. Co jest linearne, trwałe i w tej swojej zwyczajności wielkie. Jak się zostaje matką, to jest się nią do końca życia. Zaczęły mnie cieszyć zwyczajne rzeczy – zabawa, czytanie książek. Wspólne śniadanie. Przestałam mieć poczucie zmarnowanego czasu. Stałam się bardziej uważna, uczyłam się słuchać. Teraz Klara dorasta? Śmieję się, że gdybym nie kochała, tobym udusiła :-). Dorastanie jest trudnym czasem dla nastolatki. Na szczęście mam dobrą pamięć, też byłam nastolatką. Miałam skoki nastrojów, byłam strasznie uparta. Obserwuję córkę, przypominam sobie, jaka byłam, i jestem dla niej łagodniejsza. Dziecko otworzyło Cię na życie z mężczyzną? Dopuściłam do siebie łagodność, akceptację. Bycie matką obudziło we mnie prawdziwą kobietę. Oswoiłam tę kobiecość, wyostrzyły się zmysły, poszerzył świat. W moim życiu pojawiły się kolory. Klara od początku była cudowna, ale uparta jak diabli. Z wyglądu aniołek – długie, gęste blond włosy, niebieskie oczęta. Księżniczka. I nadużywane słowo – NIE. Pierwsza zabawka to ciężarówka, potem wożony na niej miś, potem lalki, ale różowe sukienki też musiały być. Chcesz powiedzieć, że Ty też? A czemu nie? Klara mówiła: „Takie same śliczne sukienki?”. I kolorowe buty. Więc zakładałam i świetnie się bawiłam. Jeżeli ona miała warkoczyki czy kwiatki we włosach, ja też. Miałam w końcu usprawiedliwienie dla swojego infantylizmu. Mogłam bezkarnie oglądać kino familijne, wygłupiać się, tarzać po trawie. W dzieciństwie byłam nad wiek poważna. Teraz uwolniło się we mnie prawdziwe dziecko. Od kiedy jest Klara, rozwinęłam się duchowo i otworzyłam na ludzi. I pojawił się mężczyzna? W końcu taki na życie. Jestem zakochana. Szczęśliwa, spełniona. Mam komplet. Cieszę się chwilą. I wykorzystuję wszystko, czego się nauczyłam przy dziecku :-). Cierpliwość, łagodność i nieprzejmowanie się pierdołami. Jak się poznaliście? Zabawna historia, bo poznaliśmy się z Krzysztofem 20 lat temu na rajdach samochodów terenowych, a potem nasze drogi się rozjechały. Nie byliśmy na siebie gotowi. Musieliśmy popełnić parę błędów, nauczyć się czegoś o sobie, żeby po 18 latach spotkać się ponownie, już jako inni ludzie. Najpierw zaskoczenie: „O, to ty?”. A potem już poszło błyskawicznie. Muzyk? Grafik. Duży, łysy facet. Inny od tych, z którymi się nie udało. Na szczęście! Jak przyjęła go Twoja Klara? Bardzo dobrze. Jest uzdolniony plastycznie. Kiedyś na początku potrzebowała pomocy przy narysowaniu czegoś na zajęcia plastyczne. I była pod dużym wrażeniem, jak szybko mu to poszło. Od tej pory ma go w komórce zapisanego pod „miszczu”. Jak to jest być w związku? Bywałam w wielu, ale w żadnym nie byłam tak spokojna. Poprzednia relacja dała mi tak popalić, że w ogóle zarzuciłam myśl o byciu razem. Miałam kilka lat przerwy. To jest największa odmiana, to poczucie stabilności. Są emocje, nie ma nudy, ale przede wszystkim poczucie bezpieczeństwa. I wewnętrzna zgoda nas dwojga, że chcemy, żeby trwało. Zawsze było we mnie strasznie dużo rozedrgania, niepokoju, przeróżnych tęsknot, nastrojów. Czasem skrajnych, raz na wysokim C, raz sam dół. Potrzeba dużo cierpliwości mieć. Do mnie. I kochać mnie bardzo. Zmieniłaś się? Zmieniłam. Na przykład teraz widzisz mnie umalowaną, bo byłam w telewizji, promowałam nową płytę, „Boogie Street”, z piosenkami Leonarda Cohena. Na co dzień prawie przestałam się malować. A gdy miałam 20 lat i mieszkałam w akademiku, nie byłam w stanie wyjść do toalety bez makijażu. Wydawało mi się, że nie jestem kompletna. Byłam pełna kompleksów. Wydawałoby się, że po pięćdziesiątce powinnam mieć coraz więcej obiekcji co do wyglądu, a mam mniej. One po prostu przestają mnie obchodzić. I wtedy od razu wyglądam młodziej! To zaręczynowy pierścionek? Pobierzecie się? Tak, ale nie wiem kiedy. Sama deklaracja mi wystarcza. To ja odwlekam, nie chcę robić wielkich ceremonii. Myślałam kiedyś, że ślub to zwyczajna kolej rzeczy, jak u rodziców, potem, że zabójca miłości, widziałam wokół tak wiele rozpadających się par. Dziś myślę, że może zrobimy to spontanicznie, jak nas natchnie. A ja przez wiele lat byłem przekonany, że żyjesz z kobietą! Nie ty jeden. Nie informowałam na bieżąco o swoim życiu prywatnym w mediach, nie było ślubów w gazetach. Głośno mówię o feminizmie, bo o prawa kobiet wciąż trzeba walczyć. Ludzie często oceniają po pozorach, wydaje im się, że wiedzą lepiej. Ja kocham ludzi, mam przyjaciół różnych orientacji i mam w sobie dużą tolerancję na inność. Szukam porozumienia na wielu poziomach. Między kobietami porozumienie jest inne, mam cudowne przyjaciółki. Są wśród nich lesbijki. Zdarzyło się, że po koncercie przyszły do mnie dziewczyny, namawiając, żebym zrobiła coming out, bo im by się to przydało. Wytłumaczyłam, że nie mogę być kimś innym, niż jestem, tylko dlatego, że komuś by to pomogło. Że popieram prawo każdego do życia według własnych pragnień, ja też żyję tak, jak czuję, jestem hetero. Już nie słuchały, odeszły, obraziły się. Ale o mężczyznach przy Tobie jakoś nie słyszałem? Coś musiałeś słyszeć. Nie zawsze życie układało się tak, jak bym chciała. Byłam trochę oderwana od rzeczywistości. I często oceniałam świat i ludzi zero-jedynkowo. Bardzo wiele znajomości kończyłam, bo wydawało mi się, że jak ktoś nie pasuje idealnie, to w ogóle nie pasuje. Nie było miejsca na kompromis, myliłam życie ze sztuką. Pierwszy zawód miłosny tak mocno przeżyłam, że starczyło mi na wiele lat. Skupiłam się na muzyce. Przyjaźń była bezpieczna. Bez zobowiązań. – Trudna sztuka z Ciebie? No łatwa chyba nie jestem :-). Muszę mieć swoją przestrzeń, „własny pokój”. Wyrosłam w domu, gdzie ojciec był dominującą postacią. Wiedziałam, że to model nie dla mnie. Potem, gdy czułam, że facet próbuje mnie zdominować, uciekałam. Od kobiet też? Od wszystkich, którzy muszą rządzić za wszelką cenę. Miałam superprzyjacielskie relacje w liceum. Jedna z nich trwa do dziś. Potem na studiach. Mieszkałyśmy przez jakiś czas w akademiku, wynajmowałyśmy mieszkanie, pracowałyśmy razem. To plemienne, atawistyczne poczucie więzi, że można się – jak na filmach – nażreć lodów na depresję, wypić, zapalić, wygadać, poprzeklinać, ponarzekać, pooglądać durne filmy, nie malować się i siedzieć w rozciągniętych szmatach. Coś, czego nie robi się z facetami. Chociaż mam paru kolegów gejów, z którymi fajnie się pije, plotkuje i obżera słodyczami. Gdybyś była lesbijką, powiedziałabyś o tym bez zahamowań? Tak. Nawet kiedyś przez moment się zastanawiałam, że skoro nie jestem w stanie na dłużej stworzyć związku z facetem, to może coś jest na rzeczy? Przyjrzałam się sobie dobrze. Mam przyjaciółki od serca i platoniczną bliskość. Ale natury nie da się nagiąć. Porozumienie dusz wspaniałe, ale ja chciałam mieć wszystko. Duszę i ciało. Rozmawiał Roman Praszyński
„Jestem zakochana. Szczęśliwa. Mam komplet”. Zakochana Renata Przemyk planuje małżeństwo!
Świetna wokalistka Renata Przemyk po raz pierwszy mówi o swoim mężczyźnie. W najnowszym dwutygodniku VIVA! opowiada Romanowi Praszyńskiemu o tym, jak się poznali i i dlaczego musieli czekać na siebie dwadzieścia lat! Przemiana Renaty Przemyk Całe życie była nieśmiała i nadwrażliwa. Dlatego jej związki były skomplikowane i nietrwałe. Nie zawsze życie układało się tak, jakbym chciała. Byłam trochę oderwana od rzeczywistości. I często oceniałam świat i ludzi zero-jedynkowo. Bardzo wiele znajomości kończyłam, bo wydawało mi się, że jak ktoś nie pasuje idealnie, to w ogóle nie pasuje. Nie było miejsca na kompromis, myliłam życie ze sztuką. Pierwszy zawód miłosny tak mocno przeżyłam, że starczyło mi na wiele lat. Skupiłam się na muzyce. Przyjaźń była bezpieczna. Bez zobowiązań. Co pomogło jej się zmienić? Córka! Miłość do adoptowanej dziewczynki otworzyła ją na bliski związek z mężczyzną! - Dziecko otworzyło Cię na życie z mężczyzną? Dopuściłam do siebie łagodność, akceptację. Bycie matką obudziło we mnie prawdziwą kobietę. Oswoiłam tę kobiecość, wyostrzyły się zmysły, poszerzył świat. W moim życiu pojawiły się kolory. - Odkryłaś wewnętrzną dziewczynkę? Przeżywałam dzieciństwo drugi raz, świadomie, intensywnie. W radosny sposób. Bardzo mnie to bawiło, ale i uczyło. Jako przewodniczka musiałam być odważna i wielozadaniowa. Od kiedy jest Klara, rozwinęłam się duchowo i otworzyłam na ludzi. - I pojawił się mężczyzna? W końcu taki na życie. Jestem zakochana. Szczęśliwa, spełniona. Mam komplet. Cieszę się chwilą. I wykorzystuję wszystko czego się nauczyłam przy dziecku:-) Cierpliwość, łagodność i nie przejmowanie się pierdołami. - Jak się poznaliście? Zabawna historia, bo poznaliśmy się z Krzysztofem dwadzieścia lat temu na rajdach samochodów terenowych, a potem nasze drogi się rozjechały. Nie byliśmy na siebie gotowi. Musieliśmy popełnić parę błędów, nauczyć się czegoś o sobie, żeby po osiemnastu latach spotkać się ponownie już jako inni ludzie. Najpierw zaskoczenie: „O, to ty?” A potem już poszło błyskawicznie. - Muzyk? Grafik. Duży, łysy facet. Inny od tych, z którymi się nie udało. Na szczęście! Codzienna miłość Renaty Przemyk Nareszcie ma to, czego pragnęła całe życie. Prawdziwego przyjaciela, związek dusz i ciał. - Jak to jest - być w związku? Bywałam w wielu, ale w żadnym nie byłam tak spokojna. Poprzednia relacja dała mi tak popalić, że w ogóle zarzuciłam myśl o byciu razem. Miałam kilka lat przerwy. To jest największa odmiana, to poczucie stabilności. Są emocje, nie ma nudy, ale przede wszystkim poczucie bezpieczeństwa. I wewnętrzna zgoda nas dwojga, że chcemy, żeby trwało. Zawsze było we mnie strasznie dużo rozedrgania, niepokoju, przeróżnych tęsknot, nastrojów. Czasem skrajnych, raz na wysokim c, raz sam dół. Potrzeba dużo cierpliwości mieć. Do mnie. I kochać mnie bardzo. - To zaręczynowy pierścionek? Pobierzecie się? Tak, ale nie wiem kiedy. Sam deklaracja mi wystarcza. To ja odwlekam, nie chcę robić wielkich ceremonii. Myślałam kiedyś, że ślub to zwyczajna kolej rzeczy, jak u rodziców, potem, że zabójca miłości, widziałam wokół tak wiele rozpadających się par. Dziś myślę, że może zrobimy to spontanicznie, jak nas natchnie. Renata Przemyk - jestem heteroseksualna! Przez wiele lat plotkowano, że Renata Przemyk jest lesbijką. Ona zawsze podkreślała, jak ważne są dla niej związki z kobietami. Przyjacielskie. VIVIE! tłumaczy skąd wzięła się pomyłka! - A ja przez wiele lat byłem przekonany, że żyjesz z kobietą! Nie ty jeden. Nie informowałam na bieżąco o swoim życiu prywatnym w mediach, nie było ślubów w gazetach. Głośno mówię o feminizmie, bo o prawa kobiet wciąż trzeba walczyć. Ludzie często oceniają po pozorach, wydaje im się, że wiedzą lepiej. Ja kocham ludzi, mam przyjaciół różnych orientacji i mam w sobie dużą tolerancję na inność. Szukam porozumienia na wielu poziomach. Między kobietami porozumienie jest inne, mam cudowne przyjaciółki. Są wśród nich lesbijki. Zdarzyło się, że po koncercie przyszły do mnie dziewczyny, namawiając, żebym zrobiła coming out, bo im by się to przydało. Wytłumaczyłam, że nie mogę być kimś innym, niż jestem tylko dlatego, że komuś by to pomogło. Że popieram prawo każdego do życia według własnych pragnień, ja też żyję tak jak czuję, jestem hetero. Już nie słuchały, odeszły,obraziły się. - Nagrałaś przebój „Kochana”, który stał się hitem kobiet kochających kobiety. Może stąd skojarzenia? Uwielbiają go ludzie wszystkich orientacji, każdy traktuje go jak dopasowany do jego sytuacji, bo to o bliskości osoby dla nas ważnej. Przychodzą do mnie po koncertach różne pary i mówią o tym. Nagrałam go z Kasią Nosowską, która jest od lat ikoną lesbijek. Choć nigdy nie było cienia wątpliwości, że jest hetero. Zawsze powtarzam, że nie wolno nikogo oceniać za szybko tylko przez to, że jest inny. Poznając kogoś zwracam uwagę na podobieństwa nie różnice. - Gdybyś była lesbijką powiedziałabyś o tym bez zahamowań? Tak. Nawet kiedyś przez moment się zastanawiałam, że skoro nie jestem w stanie na dłużej stworzyć związku z facetem, to może coś jest na rzeczy? Przyjrzałam się sobie dobrze. Mam przyjaciółki od serca i platoniczną bliskość. Ale natury nie da się nagiąć. Porozumienie dusz wspaniałe, ale ja chciałam mieć wszystko. Duszę i ciało. Więcej o fascynującym życiu wokalistki w najnowszym dwutygodniku VIVA! Na rynku od 7 września 2017 r.