Patryk Pniewski o księżach: "Nie są już takimi hipokrytami". Padły zaskakujące słowa
Patryk Pniewski po raz kolejny udowodnił, że nie boi się trudnych tematów. W podcaście "Bliskoznaczni" opowiedział o swojej drodze do samoakceptacji, doświadczeniu coming outu oraz o wierze i Kościele. W ten sposób zostawił słuchaczy z refleksją o wolności, empatii i prawie każdego człowieka do miłości.
Jeszcze kilka miesięcy temu Patryk Pniewski zdecydował się na publiczny coming out. W rozmowie z Anną-Marią Sieklucką przyznał, że jest osobą biseksualną i może zakochać się zarówno w kobiecie, jak i mężczyźnie. Było to jedno z najbardziej osobistych wyznań w jego dotychczasowej karierze, a jednocześnie początek ważnej społecznej dyskusji o autentyczności, odwadze i życiu w zgodzie ze sobą. Kim jest Patryk Pniewski? Aktor, który nie boi się mówić o sobie Patryk Pniewski od lat należy do grona aktorów doskonale znanych widzom polskich seriali. Publiczność oglądała go między innymi w "Pierwszej miłości", "Barwach szczęścia", "Belfrze" czy "Zakochanych po uszy". Choć przez długi czas chronił swoją prywatność, w ostatnich miesiącach zdecydował się opowiedzieć o niej znacznie szerzej. W wywiadzie udzielonym Annie-Marii Siekluckiej dokonał publicznego coming outu, wyznając, że jest osobą biseksualną i nie chce już dłużej ukrywać swojej tożsamości. Podkreślał wówczas, że każdy człowiek ma prawo kochać i nie powinien się tego wstydzić. To wyznanie spotkało się z dużym zainteresowaniem opinii publicznej, ale sam aktor wielokrotnie zaznaczał, że nie zależy mu na wywoływaniu sensacji. Znacznie ważniejsze jest dla niego pokazanie, że droga do samoakceptacji bywa długa, trudna i pełna wewnętrznych pytań. W podcaście "Bliskoznaczni" wrócił do tych doświadczeń, opowiadając o nich z dużym spokojem i dojrzałością. ZOBACZ TEŻ: Gwiazdor „M jak miłość” powalczy o Kryształową Kulę. Mało kto wie, że pochodzi z artystycznej rodziny. Jego siostra też robi karierę przed kamerą Patryk Pniewski w "Bliskoznacznych". O wierze, Kościele i prawie do miłości Rozmowa w podcaście "Bliskoznaczni" nie była opowieścią o konflikcie ani próbą rozliczania kogokolwiek. Patryk Pniewski mówił przede wszystkim o własnych emocjach i doświadczeniach związanych z wiarą oraz miejscem osób LGBT+ w Kościele. Nie ukrywał, że przez lata towarzyszyła mu wewnętrzna niezgoda, ale jednocześnie dostrzega zmiany w sposobie, w jaki część duchownych podchodzi dziś do tematu orientacji seksualnej. Cała rozmowa utrzymana jest w refleksyjnym tonie i pokazuje, że nawet w trudnych tematach można mówić z szacunkiem i bez niepotrzebnych emocji. Jednym z najmocniejszych fragmentów rozmowy były słowa dotyczące podejścia duchownych do osób nieheteronormatywnych. Pniewski dał do zrozumienia, że dostrzega zmianę i ma nadzieję na coraz większą otwartość oraz zrozumienie. W jego słowach pobrzmiewa przekonanie, że rozmowa i wzajemny szacunek mogą prowadzić do realnych zmian: "Mam wrażenie, że ludzie, którzy reprezentują i pracują w Kościele, tak zwani księża, mają jakieś głębsze refleksje i nie są już takimi hipokrytami, odnośnie do orientacji i wiedzą, że tego sobie człowiek nie wybiera." Aktor zdobył się również na bardzo osobiste wyznanie dotyczące własnej orientacji i procesu samoakceptacji: "Uwierzcie mi. Gdybym mógł sobie to wybrać, to wybrałbym inaczej. Ale też jednocześnie nie chcę brzmieć tak, że to jest coś złego. Ja już doszedłem do takiego etapu w swoim życiu, że wiem, że to jest moja siła i że ta wrażliwość, jest moją mocą." W dalszej części rozmowy aktor wyjaśnił, dlaczego zdecydował się mówić o swojej historii publicznie: "Mimo że nie miałem szansy tego wybrać, to urodziłem się po coś w taki sposób i moje świadectwo może komuś pomoże", wyznał. "Jedyne, o co prosimy, to żebyśmy mogli kochać tego kogoś, kogo chcemy. Oczywiście, jeśli nie robi to komuś krzywdy." SPRAWDŹ TEŻ: Halina Mlynkova zrobiła wyjątek. Takich zdjęć z partnerem niemal nigdy nie publikuje. Okazja była szczególna
TYLKO U NAS: Szczere wyznanie Roxie: „Przez takich księży Kościół traci”. Jeden kapłan sprawił jej ogromną przykrość…
Roksana Węgiel w rozmowie z Rafałem Kowalskim w programie „Kula VIVY!” wróciła do trudnych momentów związanych z wiarą, opowiedziała o chwilach zwątpienia i odniosła się do głośnej sytuacji z księdzem, który publicznie zarzucił jej, że nie zapłaciła za ślub. Artystka nie ukrywa, że była to dla niej bolesna lekcja, ale jednocześnie podkreśla, że jej relacja z Bogiem pozostała niezmienna.
Choć Roksana Węgiel od lat podkreśla, jak ważną rolę odgrywa w jej życiu wiara, w najnowszej rozmowie pokazała bardziej osobistą stronę swojej duchowej drogi. Piosenkarka przyznała, że nawet osoby głęboko wierzące przechodzą przez momenty niepewności, jednak to właśnie wtedy odnajdywała największe wsparcie w przekonaniu, że nad jej życiem czuwa ktoś większy niż ona sama. Wiara nie zabrała wszystkich pytań. Roksana Węgiel o momentach, gdy „wszystko dookoła traciło sens” Podczas rozmowy Rafał Kowalski zwrócił uwagę, że wokalistka często mówi o wierze jako źródle siły. Zapytał więc, czy na swojej drodze miała momenty zwątpienia. Artystka przyznała, życie duchowe nie oznacza braku trudnych emocji czy pytań. Każdy człowiek mierzy się z sytuacjami, które podważają jego pewność siebie, poczucie sensu czy wiarę we własne możliwości. Roksana podkreśliła jednak, że jej doświadczenia nie prowadziły do utraty wiary. Wręcz przeciwnie — to właśnie ona stawała się punktem oparcia wtedy, gdy inne rzeczy przestawały dawać poczucie bezpieczeństwa. „Tak naprawdę wydaje mi się, że jeśli człowiek żyje faktycznie tą wiarą, to bywają różne momenty i też różne sytuacje nam się w życiu przytrafiają. [...] Może nawet nie jeśli chodzi o samą wiarę, ale po prostu człowiek nawet czasami wątpi też w siebie. Czasami też we wszystko dookoła, chociaż szczerze, dawno takiego momentu nie miałam. Ale kilkukrotnie wydaje mi się, że może miałam takie zawahanie, czy na pewno to wszystko ma sens” — wyznaje. Artystka zwróciła uwagę, że najtrudniejsze momenty nie dotyczyły samej relacji z Bogiem. Przeciwnie — właśnie wtedy jej przekonania dawały jej poczucie stabilności i pozwalały spojrzeć na problemy z większym spokojem. „To może już tak nawet nie w kontekście wiary, bo właśnie w tych momentach kryzysowych ta wiara mnie podnosiła na duchu. I to, że zdawałam sobie sprawę z tego, że jest ta siła wyższa, że jest Bóg, który czuwa. Więc wydaje mi się, że w takich momentach, gdzie wszystko dookoła traciło sens, to właśnie ta wiara nie” — podkreśla. ZOBACZ TEŻ: Maciej Stuhr nie kryje uczuć do żony. „Nie sądziłem, że związek może tak nie ostygnąć”. Przypominamy wywiad, który wzruszył czytelników VIVY! „Przez takich księży Kościół dużo traci”. Roksana Węgiel wróciła do głośnej afery po ślubie Jednym z najgłośniejszych tematów związanych z Roksaną Węgiel w ostatnich miesiącach była sytuacja, do której doszło po jej ślubie kościelnym. W mediach szeroko komentowano słowa księdza, który publicznie zasugerował, że wokalistka nie uregulowała opłat związanych z ceremonią. W rozmowie z Rafałem Kowalskim artystka nie ukrywała, że cała sytuacja była dla niej przykra. Tym bardziej że — jak podkreśla — zarzuty nie miały pokrycia w rzeczywistości. „Oczywiście, że zapłaciłam. To po pierwsze. Po drugie, w Kościele nie ma czegoś takiego jak cennik i on mówiąc coś takiego, on po prostu w złym świetle stawia niestety Kościół. I przez takich księży Kościół faktycznie dużo traci. To jest fakt” — zaznacza. Wokalistka zaznaczyła jednocześnie, że pojedyncze zachowania duchownych nie wpływają na jej własną relację z wiarą. Jak przyznała, przez większość życia spotykała na swojej drodze księży, których wspomina bardzo dobrze. Wśród nich wymieniła również księdza Lecha Dorobczyńskiego, który udzielał jej ślubu i z którym utrzymuje bliskie relacje. Artystka przyznała, że z czasem nauczyła się oddzielać własną duchowość od błędów czy słabości konkretnych osób: „Ja sobie w pewnym momencie po prostu powiedziałam i wbiłam sobie to bardzo mocno w głowę, że chodzę do kościoła dla Boga. Jeśli mi ten Kościół, to Słowo Boże, które słyszę na mszy świętej, daje spokój i taką pewność, że jest ten Bóg, to to jest dla mnie idealna droga i mnie nie interesują księża. Szczerze mówiąc, tak brutalnie powiem, ja po prostu chodzę tam dla Boga, a ksiądz powinien być narzędziem Boga”. ZOBACZ: Roxie Węgiel napisała piosenkę dla swojego męża. TYLKO W VIVIE! ujawnia, jak trudne były ich początki związku: „Okupione psychicznym ciężarem” Sprawa z księdzem znalazła finał. „Takie sytuacje mają bardzo krótkie nogi” Po tygodniach medialnych komentarzy i spekulacji doszło do kontaktu między stronami. Jak zdradziła Roksana Węgiel, ksiądz, który wywołał zamieszanie swoimi słowami, odezwał się później do niej i jej bliskich. „On później też poszedł po rozum do głowy i już się z nami skontaktował. Było duże zamieszanie w tej sprawie, więc no... Takie sytuacje mają bardzo krótkie nogi i wszystko wychodzi na jaw od razu tak naprawdę. Więc nie ma co zaczynać takich spekulacji i wprowadzać taki chaos. To jest bez sensu” — podsumowuje. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Niespodziewane słowa Magdy Tarnowskiej po półfinale "Tańca z gwiazdami". Tego wyznania o Bogu nikt się nie spodziewał
Magdalena Tarnowska nie ukrywa, że jej życie osobiste i zawodowe w dużej mierze opiera się na wierze. Od nawrócenia po codzienne świadectwo – jej historia pokazuje, jak wartości duchowe mogą współgrać z błyskiem parkietu.
Choć świat show-biznesu rzadko kojarzy się z głęboką duchowością, Magdalena Tarnowska – tancerka i choreografka znana z programu "Taniec z gwiazdami" – nie ukrywa, że jej fundamentem jest wiara. "Bez Boga bym poległa" – przyznała otwarcie w rozmowie ze "Studiem Raban". Jej świadectwo jest dziś jednym z najbardziej autentycznych głosów na temat duchowości w polskim świecie rozrywki. Piotr Kędzierski i Magda Tarnowska odpadli z "Tańca z Gwiazdami". Przemowa tancerki poruszyła widzów Za nami emocjonujący półfinał "Tańca z Gwiazdami". Z programem pożegnała para numer 9: Piotr Kędzierski i Magdalena Tarnowska. Ku zaskoczeniu widzów, dziennikarz sam postanowił zrezygnować z dalszego udziału, dając szansę tym, którzy jego zdaniem bardziej zasługiwali na miejsce w wielkim finale. "Szanowni państwo, mam oczy i widzę, jaki prezentuję poziom taneczny. Nie mógłbym sobie wyobrazić lepszej nauczycielki niż Magda Tarnowska. Pani Magda zmierzyła się z bardzo trudnym wyzwaniem. Dziękuję za pokazanie mi, że niemożliwe nie istnieje. Ten program służy rozrywce, dla mnie każdy odcinek był małym finałem. Myślę, że półfinał to dobry moment, by powiedzieć: dziękuję. Za moimi plecami stoją ludzie, którzy zasługują za finał. Bardzo dziękuję za każdy głos, każdego sms-a, żebyście się państwo na nas nie złościli" – przemówił na wizji. Nie mniejsze poruszenie wywołała wypowiedź jego tanecznej partnerki. Magda zwróciła się z podziękowaniami nie tylko do Piotra i widzów, którzy wspierali ich w drodze do półfinału, ale również do Boga. "Na koniec tak od siebie – dziękuję Bogu, za to że poznał mnie z tymi wszystkimi ludźmi, z wami, że jestem tu gdzie jestem, za swoje życie. Jestem zaszczycona, że mogę tu stać" – podsumowała, nie kryjąc emocji. ZOBACZ TEŻ: Burza po decyzji jury w „Tańcu z Gwiazdami”! Internauci: „To ustawka” Duchowość w centrum codzienności Magdy Tarnowskiej Magdalena Tarnowska nie ogranicza duchowości do słów. W rozmowie ze "Studiem Raban"przyznała: "Sporo osób mówi, że 'Jak trwoga, to do Boga', ale dobrze, bo wtedy do dobrej osoby się kierujesz. [...] Bardzo dużo słyszę, że ludzie myślą: [...] "Nie modliłem się rok czy tam pięć [lat], [...] to już nie pójdę [do kościoła], bo głupio". "Nie, właśnie o to chodzi. Ja się śmieję, że [wtedy] klaszczą na górze i się cieszą, że idzie ktoś, zgłasza się do odpowiedniej osoby. Ja uważam, że bez Boga bardzo bym poległa" — stwierdziła tancerka. Te wypowiedzi pokazują nie tylko jej wiarę, ale też dystans, pogodę ducha i brak oceniania innych. To postawa, która budzi szacunek – również w świecie show-biznesu, gdzie mówienie wprost o duchowości wciąż bywa ryzykowne. Taniec z niewierzącym partnerem? "Nie oceniam przez pryzmat wiary" We wcześniejszej edycji Magda Tarnowska tańczyła z Mikołajem "Bagim" Bagińskim, który jest osobą niewierzącą. W "Studio Raban" tancerka opowiadała, jak wygląda ich relacja i czy te różnice nie wpływały na nią znacząca. "Osoby wierzące uważam, że nie powinny mówić, że im to przeszkadza. […] Ja Mikołaja nie skreślam w żadnym stopniu i nikogo bym nie skreślała ze względu na to, że nie ocenia się pod tym względem, tylko jakim jest człowiekiem i jakie reprezentuje wartości" — zapewniła. SPRAWDŹ TEŻ: Fabijański ze łzami w oczach ujawnił kulisy relacji z Julią Suryś. „Jest aniołem w moim życiu”
Czesław Mozil bez filtrów o duchowości: "Moja wiara jest egoistyczna"
Czesław Mozil od lat przyciąga uwagę nie tylko muzyką, ale i bezkompromisową szczerością. W dniu jego urodzin wracamy do jego osobistych wyznań o wierze, miłości i życiu prywatnym. Artysta mówi o Bogu w sposób nieoczywisty – pełen wątpliwości, emocji i refleksji nad współczesnym światem.
Wizerunek Czesława Mozila zawsze wymykał się prostym schematom – podobnie jak jego podejście do duchowości. Jego słowa o wierze w Boga, relacji z żoną i miejscu człowieka we współczesnym świecie tworzą intymny portret artysty, który nie boi się mówić wprost o swoich lękach i nadziejach. Czesław Mozil i jego żona – miłość bez scenariusza, życie bez dzieci Czesław Mozil od lat tworzy z żoną relację opartą na bliskości, uważności i wzajemnym zrozumieniu. Choć artysta rzadko mówi publicznie o swoim życiu prywatnym, kiedy już to robi, uderza jego autentyczność. Ich związek nie wpisuje się w klasyczne społeczne schematy – para nie ma dzieci, co bywa tematem pytań i oczekiwań ze strony otoczenia. Mozil nie traktuje tego jednak jako braku, lecz jako świadomy wybór i naturalny element ich wspólnej drogi. "Zrozumieliśmy, że nie musimy cementować naszego związku dziećmi. Że to jest ani cel, ani sens naszego małżeństwa. Dorota mi powiedziała: Musisz wiedzieć jedno; gdy będziemy mieli dziecko, twoje życie za bardzo się nie zmieni. Dalej będziesz wyjeżdżał w trasę i grał 120 koncertów rocznie, bo to kochasz, nie możesz i nie chcesz bez tego żyć. Ale moje życie diametralnie się zmieni" – zwierzał się artysta w wywiadzie dla magazynu "VIVA!". Mozil pokazuje, że można budować pełne, satysfakcjonujące życie poza utartymi schematami. W jego opowieści nie ma miejsca na presję społeczną – jest za to przestrzeń na indywidualne wybory i autentyczność. To podejście szczególnie wybrzmiewa w kontekście jego refleksji o wierze, która również nie poddaje się prostym definicjom. ZOBACZ TEŻ: Ulubieniec Tańca z Gwiazdami jest dumnym tatą. Fabijański mówi wprost o przyszłości syna. Jedna rzecz jest dla niego absolutnie kluczowa Czesław Mozil o Bogu i własnych wątpliwościach: "Rozumiem ateistów" Kilka lat temu temu w rozmowie z "Gazetą Krakowską” Czesław Mozil powiedział: "Dzisiaj powiedziałbym raczej, że jestem wierzący. Bo wierzę w coś większego od nas. Kiedy patrzę na moją żonę, gdy śpi rano, albo na moje kotki, to wiem, że Bóg istnieje. Kim on jest? Tego nie wiem." Mozil nie idealizuje swojej postawy. Mówi szczerze: "Moja wiara też jest egoistyczna", dodając, że trudno mu zaakceptować wizję całkowitego końca po śmierci. "Jestem za dużym narcyzem i tchórzem, by zaakceptować to, że po tym, jak moje ciało umrze, to będzie nic." Jednocześnie zwraca uwagę na zjawiska społeczne, które budzą jego niepokój. Krytykuje wybiórcze podejście do religii i tworzenie jej "na własną wygodę", bez refleksji nad jej istotą: "Odnoszę wrażenie, że część polskiego społeczeństwa stworzyła sobie swoje własne chrześcijaństwo i własne miłosierdzie, wcale nie słuchając obecnego papieża. Po prostu dla swojej wygody." Mimo to podkreśla potrzebę dialogu. "Jeżeli kogoś na świecie rozumiem – to ateistów. Ale to nie zmienia faktu, że ja nim nie jestem. Tym bardziej sądzę, że musimy umieć obok siebie razem funkcjonować" – wyznał Czesław Mozil w 2021 roku. Czesław Mozil: wiara w Boga i wsparcie dla osób LGBT W 2016 roku Czesław Mozil publicznie mówił o swojej wierze w Boga w kontekście otwartości na innych ludzi, w tym społeczność LGBT. Ta wypowiedź, choć ma już swoje lata, pozostaje ważnym elementem jego publicznego wizerunku i świadectwem jego podejścia do łączenia duchowości z empatią. Artysta jasno dawał do zrozumienia, że wiara nie powinna być narzędziem wykluczania. "Ja, Czesław Mozil, wierzę w Boga. Wspieram aktywnie środowiska LGBT, bo w Polsce jest miejsce dla każdego Polaka" – apelował podczas Światowych Dni Młodzieży w Krakowie, gdzie pojawił się jako jeden z artystów. TYLKO W VIVIE! Krzysztof Czeczot ujawnia sekret z młodości. Tak próbował udowodnić swoją wartość
Kazik Staszewski nie jest już ateistą. Wszystko zmieniło się w szpitalu. „Przyszedł i mnie dotknął”
Kazik Staszewski po miesiącach milczenia ujawnia kulisy dramatycznej walki o zdrowie. Lider Kultu trafił na OIOM w szpitalu na Teneryfie, gdzie jego stan był bardzo poważny. W najnowszym wywiadzie artysta opowiedział o niezwykłym doświadczeniu – twierdzi, że spotkał Boga, który dotknął go w miejscu bólu.
Kazik Staszewski po dramatycznych miesiącach walki o zdrowie przerywa milczenie i ujawnia szczegóły pobytu w szpitalu na Teneryfie. Lider Kultu trafił na OIOM w bardzo ciężkim stanie, a jego wyniki – w tym CRP na poziomie ok. 500 – wskazywały na poważne zagrożenie. W najnowszym wywiadzie artysta podzielił się jednak nie tylko medycznymi faktami, ale także niezwykłym doświadczeniem, które – jak twierdzi – na zawsze zmieniło jego życie i podejście do wiary. Kazik Staszewski w szpitalu na Teneryfie – dramatyczny stan zdrowia Pod koniec 2025 r. Kazik Staszewski zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi, które znacząco wpłynęły na jego aktywność artystyczną. Lider zespołu Kult musiał ograniczyć występy, a jego stan wzbudził duży niepokój wśród fanów. Na początku grudnia trafił na oddział intensywnej terapii w szpitalu na Teneryfie. 9 grudnia opublikował zdjęcie ze szpitalnego łóżka, informując, że wydarzenia z ostatnich 10 dni były dla niego „kompletnie nie do wyobrażenia”. Wiadomo było, że jego stan się pogorszył i konieczny był zabieg. Zobacz też: Kazik Staszewski przerwał milczenie po problemach zdrowotnych. Zdjęcie z wyjątkowym gościem wywołało lawinę reakcji CRP na poziomie ok. 500 – lekarze walczyli o zdrowie artysty W najnowszej rozmowie z Bogdanem Rymanowskim Kazik Staszewski ujawnił szczegóły swojego stanu zdrowia. Trafił na OIOM, a jego CRP znajdowało się na poziomie ok. 500, podczas gdy norma wynosi poniżej 5. Artysta podkreślił, że znajdował się w stanie świadomości, choć nie do końca rozumiał, co się z nim dzieje. Opisał to jako powrót z „dalekiej podróży”, mimo że przebywał w stanie nieświadomości. Tajemnicza postać na OIOM-ie – „dotknął mnie przy klatce piersiowej” Najbardziej poruszającym elementem wywiadu była relacja z czwartego dnia pobytu na oddziale intensywnej opieki medycznej. Przychodzi człowiek, ja jestem cały czas świadom. Przychodzi ubrany w strój kolarski, z plecakiem na plecach. Nigdy go wcześniej ani później nie widziałem. On przyszedł, stanął nade mną, dotknął mnie przy klatce piersiowej, potem tam, gdzie mnie bolało. Nic nie powiedział i poszedł. — relacjonował muzyk. Zobacz też: Kult wydał pilne oświadczenie. Członkowie zespołu wspominają o trudnym momencie Kazik Staszewski: „To mógł być Jezus albo Bóg” Muzyk nie ma wątpliwości, jak interpretuje to wydarzenie. Wprost stwierdził: „To kto to mógł być? Albo Jezus, albo Bóg ogólnie taki”. Dodał również, że był cały czas świadomy i nie uważa tego doświadczenia za halucynację. Podkreślił, że postać wyglądała na około 33 lata, była białej rasy i przypominała mieszkańca południa Europy. Kazik zaznaczył, że choć jego opowieść bywa bagatelizowana lub wyśmiewana, dla niego jest to „mocny dowód”, który wpłynął na jego sposób myślenia. View oEmbed on the source website To doświadczenie zmieniło wszystko – artysta o wierze Po pobycie w szpitalu na Teneryfie Kazik Staszewski przyznał, że jego podejście do wiary uległo zmianie. Wprost powiedział, że nie jest już ateistą. To właśnie doświadczenie z OIOM-u uznał za moment przełomowy. Jak sam podkreślił, już leżąc w szpitalu wiedział, że „Bóg jest”.
Janusz Radek obchodzi dziś urodziny. Dla Boga przeszedł tysiące kilometrów. "Zajmuje to około miesiąca"
Pielgrzymki Janusza Radka stały się dla niego i bliskich stałym, religijnym rytuałem. Artysta znany z udziału w polskich preselekcjach do Eurowizji w przeszłości opowiadał o wędrówkach Drogą Świętego Jakuba do Santiago de Compostela, długich dystansach i miesiącu marszu po 33–45 km dziennie.
Janusz Radek obchodzi dziś 58. urodziny. Artysta, który swego czasu wycofał się z życia publicznego, jest głęboko wierzący. Jego opowieści o pielgrzymkach i poświęceniu dla Boga inspirują tysiące... Oto jego niezwykła historia. Wystąpił w konkursie preselekcji do Eurowizji. Kim jest Janusz Radek? Janusz Radek jest kojarzony z muzyką od lat 90. i z występami teatralno-muzycznymi. Ma na koncie m.in. nagrodę dziennikarzy za interpretację utworu „Dziwny jest ten świat” podczas 40. KFPP w Opolu, a także współpracę z Piotrem Rubikiem jako solista "Tryptyku Świętokrzyskiego". W 2025 roku ponownie wystartował w polskich preselekcjach do Eurowizji z piosenką "In Cosmic Mist" i zajął 7. miejsce w głosowaniu widzów (3,84%). A jednak to nie konkursowe emocje są jego życiowym celem. Gdy mówi o pielgrzymkach, opowiada o drodze, która ma sens niezależnie od świateł sceny. Wskazuje też na praktyczny skutek tej duchowej rutyny: wielodniowe marsze pozwalają utrzymać nienaganną formę. ZOBACZ TEŻ: Ten jeden moment zmienił wszystko. Janusz Radek postawił na rodzinę, a scena zeszła na dalszy plan Pielgrzymki jako rodzinny rytuał Janusza Radka W tej historii najmocniej wybrzmiewa to, że nie jest sam. Pielgrzymowanie stało się wspólnym projektem jego rodziny, a wiara — przestrzenią przeżywaną razem, w ruchu i w czasie, który trzeba świadomie "oddać" na drogę. Żeby w ogóle móc realizować plan, bliscy biorą co roku około czterech tygodni wolnego. "Chodzimy przez Europę piechotą drogą Świętego Jakuba do Santiago de Compostela. Moja żona jest już na trzeciej takiej pielgrzymce i ma zaliczone około 13 tysięcy kilometrów. Dołączyłem do niej trochę później i dorobiłem się 6 tysięcy, a starsza córka przeszła 10 tysięcy. Wcześniej szliśmy przez Polskę i od wschodniej granicy do Zgorzelca jest 1100 km. Przeważnie idzie się 33-45 km dziennie, więc zajmuje to około miesiąca" — zdradził w rozmowie z portalem Złota Scena. Janusz Radek mówi wprost, że co roku wraca do pieszych pielgrzymek o religijnym charakterze i właśnie w tej regularności widać sedno: to stała praktyka, do której trzeba się przygotować i na którą trzeba mieć odwagę w codziennym życiu. SPRAWDŹ TEŻ: Na scenie rebeliant, w domu czuły ojciec. Maciej Maleńczuk pierwszy raz tak szczerze o córkach. Ujawnił, czy chcą pójść w jego ślady
Anna Samusionek mówi wprost o wierze i świętach. To dlatego obchodzi Wielkanoc inaczej niż większość Polaków
Anna Samusionek od lat idzie własną drogą – także w kwestii wiary. Jej podejście do Wielkanocy odbiega od tego, co znamy z polskich domów. Aktorka jasno tłumaczy, co naprawdę ma dla niej znaczenie.
Choć widzowie kojarzą ją głównie z ról telewizyjnych i filmowych, prywatnie Anna Samusionek konsekwentnie buduje życie w oparciu o wartości, które nie zawsze wpisują się w dominujący model religijności w Polsce. Jej wyznanie wpływa nie tylko na codzienność, ale także na sposób przeżywania najważniejszych świąt – w tym Wielkanocy, którą rozumie zupełnie inaczej niż większość. Anna Samusionek jest gwiazdą "Na Wspólnej". Tak mówi o wierze Anna Samusionek urodziła się 24 czerwca 1971 roku w Olsztynie. Jest absolwentką Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie i od lat funkcjonuje w świecie filmu oraz telewizji. Popularność przyniosły jej role w serialach, które na stałe wpisały się w polską popkulturę. Jej życie prywatne nie było jednak wolne od trudnych momentów. Głośny rozwód, wieloletni konflikt z córką Angeliką oraz publiczne napięcia rodzinne sprawiły, że aktorka znalazła się w centrum medialnych dyskusji. Z czasem zaczęła jednak mówić o sobie inaczej – spokojniej, bardziej świadomie, z wyraźnym akcentem na rozwój duchowy. To właśnie wiara stała się jednym z fundamentów, na których zaczęła budować swoją codzienność. Anna Samusionek w wieku 30 lat przyjęła chrzest i związała się z Kościołem Adwentystów Dnia Siódmego. To wspólnota protestancka, która kładzie nacisk na życie zgodne z Biblią, prostotę i świadome odrzucenie wielu elementów tradycyjnej religijności. ZOBACZ TEŻ: Wielkanoc w pałacu Lubomirskich zaskakuje. Ten rodzinny rytuał trwa od pokoleń Tak Anna Samusionek obchodzi Wielkanoc: "Nie ma tej nadbudowy kolorowej" Dla wielu Polaków Wielkanoc to przede wszystkim rytuały: święcenie koszyczka, malowanie pisanek, rodzinne śniadanie. W przypadku Anny Samusionek ten obraz wygląda zupełnie inaczej. Aktorka nie ukrywa, że nie identyfikuje się z katolickim sposobem przeżywania świąt. Jej podejście wynika bezpośrednio z wyznania i przekonań, które wykluczają obecność symbolicznych, ludowych elementów. "W naszym kościele, jak w protestanckim, nie ma całej tej nadbudowy kolorowej, ludycznej, związanej z pisankami, z tymi wszystkimi rzeczami" – mówiła w 2025 roku, goszcząc na kanapie "Dzień Dobry TVN". Dla Samusionek najważniejsze jest to, co często umyka w natłoku tradycji. Wielkanoc nie jest dla niej świętem kultury, lecz fundamentem wiary chrześcijańskiej. Aktorka podkreśla, że kluczowe znaczenie ma zmartwychwstanie – nie jego symbolika, ale realne znaczenie duchowe. "Chrześcijaństwo to jest religia pustego grobu. Śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa to są dwa najważniejsze filary naszej wiary" – mówiła wówczas. SPRAWDŹ TEŻ: Wielkanoc u Adama Małysza wygląda inaczej niż myślisz. Ten jeden szczegół zaskakuje
Jak naprawdę wyglądał Jezus? Naukowcy podważają znany wizerunek
Wysoki, jasnowłosy mężczyzna z łagodnym spojrzeniem? Ten obraz Jezusa znamy z obrazów i filmów. Jednak naukowcy twierdzą, że rzeczywistość mogła wyglądać zupełnie inaczej.
Przez wieki utrwalił się jeden, bardzo konkretny wizerunek Jezusa Chrystusa. W sztuce zachodniej przedstawiano go jako szczupłego mężczyznę o długich, falowanych włosach i jasnej cerze. Ten obraz stał się tak powszechny, że wielu z nas uznaje go za oczywisty. Tymczasem źródła historyczne i badania naukowe sugerują coś zupełnie innego. Co więcej — Biblia w ogóle nie opisuje wyglądu Jezusa, pozostawiając tę kwestię wyobraźni kolejnych pokoleń. Skąd wziął się znany wizerunek Jezusa? Znany dziś obraz Jezusa nie jest wynikiem badań historycznych, lecz efekt wielowiekowej tradycji artystycznej. Już od czasów późnego antyku artyści zaczęli przedstawiać Chrystusa zgodnie z obowiązującymi kanonami piękna i kultury. W Europie utrwalił się wizerunek Jezusa jako postaci o jasnej skórze, długich włosach i delikatnych rysach twarzy. Renesans i późniejsze epoki tylko wzmocniły ten obraz, powielając go w malarstwie, rzeźbie i ikonografii religijnej. Problem w tym, że taki wygląd ma niewiele wspólnego z realiami Bliskiego Wschodu I wieku. Biblia nie mówi, jak wyglądał Jezus Choć Ewangelie bardzo szczegółowo opisują życie, działalność i nauki Jezusa, niemal całkowicie pomijają jego wygląd fizyczny. Nie znajdziemy tam informacji o wzroście, kolorze włosów, rysach twarzy ani innych cechach zewnętrznych, które dziś wydają się oczywiste przy opisie postaci historycznej. To nie przypadek. Autorzy tekstów biblijnych koncentrowali się przede wszystkim na przesłaniu duchowym i religijnym — na tym, kim Jezus był i czego nauczał, a nie jak wyglądał. W świecie starożytnym wygląd fizyczny nie miał takiego znaczenia jak dziś, zwłaszcza w tekstach o charakterze religijnym. Co więcej, brak opisu sprawił, że przez kolejne stulecia powstała pewna „pustka”, którą naturalnie zaczęli wypełniać artyści i wierni. Każda epoka, każda kultura i każdy region przedstawiał Jezusa na swój sposób — często nadając mu cechy charakterystyczne dla własnego społeczeństwa. W Europie Zachodniej przyjął się wizerunek jasnoskórego mężczyzny z długimi włosami, podczas gdy w innych częściach świata Jezus bywa przedstawiany zupełnie inaczej — z rysami bardziej odpowiadającymi lokalnym społecznościom. To pokazuje, jak silnie wyobrażenia religijne mogą być kształtowane przez kulturę. Brak jednoznacznego opisu w Biblii sprawia więc, że pytanie „jak wyglądał Jezus?” pozostaje otwarte. I właśnie dlatego temat ten do dziś budzi tak duże zainteresowanie — zarówno wśród badaczy, jak i zwykłych ludzi szukających odpowiedzi na pytania o historyczną prawdę. Jak mógł wyglądać Jezus według naukowców? Współczesne rekonstrukcje opierają się na badaniach antropologicznych i archeologicznych dotyczących mieszkańców Galilei sprzed dwóch tysięcy lat. Według tych ustaleń Jezus najprawdopodobniej: miał ciemną, oliwkową cerę, krótkie, ciemne włosy, ciemne oczy i semickie rysy twarzy, był raczej średniego wzrostu (ok. 165 cm), nosił krótką brodę, typową dla mężczyzn tamtej epoki. Jego ubiór również był znacznie prostszy niż na obrazach — składał się z krótkiej tuniki i płaszcza, dostosowanych do klimatu i warunków życia. Jedną z najbardziej znanych prób rekonstrukcji była ta wykonana przez brytyjskich specjalistów medycyny sądowej, którzy wykorzystali techniki stosowane przy odtwarzaniu twarzy ofiar. Efekt znacząco odbiegał od klasycznych przedstawień. Sztuka kontra rzeczywistość Różnice między naukowymi ustaleniami a wizerunkiem Jezusa znanym z kościołów, obrazów czy filmów są wyraźne i trudne do przeoczenia. Tradycyjny obraz Chrystusa — z jasną cerą, długimi włosami i łagodnymi, niemal idealizowanymi rysami twarzy — powstał przede wszystkim pod wpływem europejskiej estetyki i obowiązujących przez wieki kanonów piękna. Nie był efektem badań historycznych, lecz raczej artystycznej interpretacji. Już od pierwszych wieków chrześcijaństwa artyści próbowali nadać Jezusowi wygląd odpowiadający ich odbiorcom. W Bizancjum przybrał bardziej symboliczne, dostojne rysy, natomiast w Europie Zachodniej — szczególnie od czasów renesansu — zaczęto przedstawiać go jako postać harmonijną, spokojną i fizycznie „doskonałą”. Wizerunek ten utrwalił się do tego stopnia, że dziś wielu osobom wydaje się jedynym możliwym. W praktyce oznacza to, że przez stulecia Jezus był przedstawiany bardziej jako postać uniwersalna — dostosowana do kultury, w której powstawały dzieła sztuki — niż jako realny człowiek żyjący w konkretnym miejscu i czasie. Artyści nie tyle odtwarzali jego wygląd, ile tworzyli obraz, który miał być zrozumiały i bliski odbiorcom. To zjawisko nie dotyczy zresztą wyłącznie Europy. W różnych częściach świata Jezus przedstawiany jest z cechami typowymi dla lokalnych społeczności — w Afryce jako osoba o ciemnej skórze, w Azji z rysami charakterystycznymi dla tamtejszych populacji. Pokazuje to, że jego wizerunek od zawsze miał wymiar bardziej symboliczny niż historyczny. Zderzenie sztuki z nauką bywa więc zaskakujące. Współczesne rekonstrukcje pokazują Jezusa jako człowieka znacznie bardziej „zwyczajnego”, bliższego realiom Bliskiego Wschodu I wieku niż europejskim ideałom piękna. I choć ten obraz może wydawać się mniej „znany”, dla wielu badaczy jest po prostu bardziej prawdopodobny. CZYTAJ TEŻ: Żona Jezusa. Kim była nowotestamentowa Maria Magdalena? Polski autor odsłania tajemnice „biblijnej nierządnicy” Całun Turyński pokazuje prawdziwą twarz? Jednym z najbardziej znanych i jednocześnie najbardziej tajemniczych obiektów związanych z wizerunkiem Jezusa jest Całun Turyński. To długie, lniane płótno, na którym widoczne jest odbicie sylwetki mężczyzny noszącego ślady ukrzyżowania. Dla wielu wiernych jest to bezpośredni ślad po Jezusie Chrystusie — materiał, którym owinięto jego ciało po śmierci. Obraz widoczny na całunie jest niezwykły: przypomina negatyw fotograficzny i ukazuje szczegóły twarzy, dłoni czy ciała. Co ciekawe, dopiero po wykonaniu zdjęć w XIX wieku zauważono, że negatyw daje bardziej realistyczny obraz postaci. To odkrycie jeszcze bardziej wzmocniło zainteresowanie całunem i jego potencjalną autentycznością. Jednak od lat trwa spór między nauką a wiarą. W 1988 roku przeprowadzono badania radiowęglowe, które wskazały, że płótno może pochodzić ze średniowiecza (XIII–XIV wiek). Dla wielu badaczy był to dowód na to, że całun nie jest autentyczny. Z drugiej strony część naukowców podważa te wyniki, wskazując na możliwe zanieczyszczenia materiału lub pobranie próbek z później naprawianych fragmentów tkaniny. Dodatkowe kontrowersje budzi sam sposób powstania wizerunku. Do dziś nie udało się jednoznacznie wyjaśnić, jak powstało tak precyzyjne odbicie ciała. Nie przypomina ono klasycznego malowidła ani odcisku — nie znaleziono pigmentów, które wskazywałyby na tradycyjną technikę artystyczną. To sprawia, że dla jednych jest to dowód na niezwykłe, niewyjaśnione zjawisko, a dla innych wciąż nierozwiązana zagadka technologiczna. Na podstawie Całunu Turyńskiego powstało wiele prób rekonstrukcji twarzy Jezusa. Artyści i naukowcy starali się „ożywić” widoczny na nim wizerunek, nadając mu kolor, strukturę skóry i bardziej realistyczne proporcje. Efekty tych prac bywają zbliżone do siebie, ale nadal znacząco różnią się od tradycyjnych przedstawień znanych z kościołów. Dlaczego ten temat wciąż budzi emocje? Wygląd Jezusa to nie tylko kwestia historyczna — dla wielu osób ma przede wszystkim głęboki wymiar duchowy i symboliczny. Przez wieki utrwalony wizerunek Chrystusa stał się integralną częścią kultury, sztuki i religii. Obrazy, rzeźby, ikony czy filmy nie tylko przedstawiają jego postać, ale też kształtują sposób, w jaki wierni go postrzegają i z nim się identyfikują. Dlatego każda próba zmiany tego obrazu lub jego reinterpretacji wywołuje silne emocje. Dla jednych to naturalny krok w stronę historycznej prawdy, dla innych — naruszenie tradycji i symboliki, która przez pokolenia była ważnym elementem wiary. W tym temacie ścierają się dwa porządki: naukowy i kulturowy. Z jednej strony mamy badania archeologiczne, antropologiczne i historyczne, które próbują odtworzyć realny wygląd człowieka żyjącego na Bliskim Wschodzie dwa tysiące lat temu. Z drugiej — wielowiekową tradycję, która stworzyła obraz Jezusa bardziej idealizowany, często dostosowany do wrażliwości i estetyki danej epoki. Nie bez znaczenia jest też fakt, że dla wielu ludzi wizerunek Jezusa ma charakter osobisty. To nie tylko postać historyczna, ale symbol wiary, nadziei i wartości. Zmiana tego obrazu może więc być odbierana nie tylko jako ciekawostka naukowa, ale jako coś, co dotyka głębszych przekonań. Jezus bliższy rzeczywistości niż legendzie Współczesne badania nie odbierają Jezusowi znaczenia — wręcz przeciwnie. Pozwalają spojrzeć na niego jako na człowieka zakorzenionego w konkretnej kulturze, miejscu i czasie. Zamiast odległej, niemal idealnej postaci z obrazów, widzimy kogoś bliższego realiom życia codziennego sprzed dwóch tysięcy lat. Taki obraz może wydawać się mniej „znany”, ale dla wielu badaczy jest bardziej autentyczny. Pokazuje Jezusa jako osobę, która żyła w określonych warunkach, mówiła konkretnym językiem i funkcjonowała w realnym świecie, a nie jedynie w sferze symbolu. I choć być może nigdy nie poznamy jego prawdziwego wyglądu z pełną pewnością, jedno wydaje się coraz bardziej oczywiste — był on znacznie bardziej „ziemski”, niż przez wieki przedstawiała go sztuka. I być może właśnie to czyni tę historię jeszcze bardziej fascynującą. ZOBACZ WIĘCEJ: Oto najmodniejsze wystroje wnętrz na Wielkanoc! Jak naprawdę wyglądał Jezus? W kościołach prezentowany jest tak: Zobacz zdjęcia w naszej galerii.
Gdzie znajduje się korona cierniowa i czy Całun Turyński jest mistrzowskim falsyfikatem? Relikwie męki Jezusa skrywają wiele tajemnic. Te pytania nie dają spokoju naukowcom
Relikwie męki Jezusa od wieków budzą ogromne emocje i kontrowersje. Gdzie dziś znajdują się najważniejsze z nich i co naprawdę o nich wiemy? Badacze od lat spierają się na temat autentyczności Całunu Turyńskiego. Manuskrypt Mikołaja z Oresme dowodzi, że jest on „jawnym fałszerstwem” dokonanym przez duchownych.
Jak to się stało, że po 300 latach od ukrzyżowania Jezusa Święta Helena odnalazła narzędzia jego męki? Ile jest gwoździ z krzyża Chrystusa? Gdzie znajduje się korona cierniowa? Czy Całun Turyński jest mistrzowskim falsyfikatem? Oto tajemnice relikwii związanych z męką Jezusa. Tajemnice relikwii Chrystusa Jak to możliwe, że istnieje ponad 30 relikwii gwoździ z Krzyża Chrystusa? Czy Całun Turyński pochodzi z I czy z XIII wieku? Czy korona cierniowa znajdująca się w Katedrze Notre-Dame w Paryżu na pewno jest prawdziwa? Dlaczego szczątki Krzyża Świętego, „na którym zawisło Zbawienie świata”, znaleziono dopiero około 300 lat po śmierci Jezusa? Na wiele pytań wciąż nie znamy odpowiedzi, choć poszukują ich naukowcy na całym świecie. A wierni… po prostu wierzą, że materialne pamiątki związane z męką Jezusa są po prostu prawdziwe i świadczą o wydarzeniach, które wpłynęły na losy całego świata. Gwóźdź ze skarbca Katedra na Wawelu przez cały rok przeżywa oblężenie. Zjeżdżają do niej turyści z całego świata. W każdy piątek Wielkiego Postu i w Wielki Piątek przybywa wiernych pragnących uczestniczyć w adoracji wyjątkowej relikwii. Na co dzień zamknięty w skarbcu katedry relikwiarz zawierający Święty Gwóźdź w te dni przenoszony jest do katedry. W rozmowie z portalem aleteia.pl ksiądz prof. Jacek Urban, autorytet w zakresie historii kościelnej Krakowa, mówi: „Takie relikwie pojawiają się niezwykle rzadko”. Według niego nie ma stuprocentowej pewności, że gwóźdź jest autentyczny. Wiadomo, że w 1425 roku podarował go Władysławowi Jagielle papież Marcin V w podziękowaniu za zasługi dla Kościoła, między innymi chrzest Litwy i w darze z okazji narodzin \królewskiego syna Władysława. Być może relikwia zawiera część jednego z trzech gwoździ, którymi przybito do krzyża Jezusa, i została potarta o ten, który pozostał w całości. Ksiądz Urban twierdzi: „Na autentyczność wawelskiej relikwii może wskazywać fakt, że jest ona niewielka. Ma około 1,5 centymetra długości. Ten właśnie drobny fragment gwoździa został nasadzony na gwóźdź z XV wieku i połączony przy pomocy złotej obwódki”. Profesor Tadeusz Bartoś, były dominikanin, filozof i teolog, w wywiadzie dla portalu wyborcza.pl mówił: „Niegdyś obowiązywały trzy stopnie relikwii: pierwszy stanowiły szczątki cielesne, kostne, drugi to ubrania świętego, relikwie trzeciego stopnia można sobie zrobić samemu, przez potarcie jakimś przedmiotem o relikwiarze dwóch poprzednich. (…) W 2017 roku w ramach reform zniesiono ideę relikwii trzeciego stopnia”. Czytaj też: Szokujące odkrycie! Prawdziwy wygląd Jezusa Chrystusa różni się od znanych wizerunków! Cudowne rozmnożenie Relikwie często były rozczłonkowywane, by mogły znaleźć się w jak największej liczbie kościołów i podnieść ich rangę. Właściwe gwoździe były trzy. Odnalazła je Święta Helena, matka cesarza Konstantyna. Znalazła też inne przedmioty, ale o nich za chwilę. Jeden zabrała do Rzymu. Został umieszczony w jej pałacu Sessorium w prywatnej kaplicy, później rozbudowanej, a dzisiaj będącej Bazyliką Świętego Krzyża z Jerozolimy. Dwa pozostałe wysłała do Konstantynopola. Doktor teologii Justyna Nowicka pisze na stronie misyjne.pl: „Dwa pozostałe gwoździe przez stulecia były własnością bizantyjskiego dworu cesarskiego. Jeden z nich został w 1354 roku nabyty przez kupca i sieneńskiego patrycjusza. A ponieważ handel relikwiami był wtedy zakazany, dokonano tego na zasadzie obopólnej darowizny. W Sienie wybudowano dla niego specjalną kaplicę i do dziś jest otaczany szacunkiem. Trzeci z gwoździ najprawdopodobniej został podzielony na mniejsze kawałki. Jeden z nich umieszczono w hełmie Konstantyna, a drugi w uprzęży jego konia. Pisze o tym w V wieku Teodoret z Cyru, a następnie potwierdził to Święty Ambroży z Mediolanu”. „Relikwie stają się w IV wieku podstawowym źródłem siły cudotwórczej. (…) Kult ów był jednym z kilku zjawisk, jakie pojawiły się w chrześcijaństwie w wieku IV, doprowadzając do ukształtowania się nowego typu religijności, w którym odnaleźć można już wiele cech pobożności średniowiecznej”, pisał we wstępie do książki „Początki kultu relikwii na Zachodzie” Robert Wiśniewski. Dzięki takim zabiegom relikwii gwoździ jest kilkadziesiąt i kilka razy w roku można je adorować w różnych miejscach. Archeologiczne wykopaliska Gdy na początku IV wieku zakończyły się prześladowania chrześcijan, można było spróbować odnaleźć Arma Christi, przedmioty związane ze śmiercią Jezusa. W 313 roku edykt cesarza Konstantyna zapewnił chrześcijanom pełną wolność religijną, a kilka lat później matka cesarza Helena udała się do Jerozolimy z pielgrzymką. Dlaczego liczyła na odnalezienie Arma Christi? Wszak od śmierci i zmartwychwstania Chrystusa minęły trzy stulecia. Zgodnie z tradycją żydowską przedmioty użyte do zabicia kogoś, zakrwawione gwoździe, tkaniny uznawano za rzeczy nieczyste i nie można było ich dotykać. Na miejscu kaźni, które znajdowało się w dawnym kamieniołomie, pełno było dziur i jam, do których można było je wrzucić. Helena zorganizowała poszukiwania, a ci, którzy na jej zlecenie zajmowali się kopaniem, musieli przerzucić kilka ton gruzu. W 130 roku, za panowania cesarza Hadriana, teren wyrównano, zasypując wszystkie dziury. Najważniejsze, że poszukiwania zakończyły się sukcesem. Pisałam już o gwoździach i relikwiach tworzonych dzięki nim. Ale w grocie z trzema 16-centymetrowymi gwoździami była też belka z krzyża, tabliczka lub jej część z napisem: „To jest Król Żydowski”, chusta, którą Święta Weronika otarła twarz Chrystusa podczas Drogi Krzyżowej, i korona cierniowa. To dzięki Helenie i jej znalezisku zaczął rozprzestrzeniać się kult relikwii. Robert Wiśniewski pisał: „Wspomnieć trzeba o odnalezieniu, rozdzieleniu i przesyłaniu innej relikwii – Drzewa Krzyża Świętego. Legenda o jego odkryciu przez cesarzową Helenę pojawia się w źródłach dopiero w końcu IV wieku, ale możliwe, że Krzyż Święty pojawił się w Jerozolimie jeszcze za panowania Konstantyna. W każdym razie w kazaniu wygłoszonym najprawdopodobniej w 352 roku biskup Cyryl Jerozolimski pisze, iż cząstki Drzewa Krzyża zapełniają cały świat. Słowa Cyryla potwierdzają inni autorzy IV-wieczni i przynajmniej dwie afrykańskie inskrypcje. Jest pewne, że fragmenty Drzewa Krzyża zaczęły podróżować po basenie Morza Śródziemnego wcześniej niż szczątki świętych”. Uważa się, że Święta Helena podzieliła odnalezione części Krzyża Świętego na mniejsze fragmenty i ofiarowała je głównym ośrodkom chrześcijaństwa w Jerozolimie, Rzymie i Konstantynopolu. Jego cząstki znajdują się między innymi w Kościele Santa Croce w Rzymie, Katedrze Notre-Dame w Paryżu i na Świętym Krzyżu w Polsce. Prawdopodobnie trafiły do opactwa w Górach Świętokrzyskich dzięki węgierskiemu królewiczowi Emerykowi, który miał przebywać w Polsce na zaproszenie Bolesława Chrobrego. Gdy w pogoni za jeleniem syn Stefana I Świętego oddalił się od orszaku i zabłądził w lesie, pomiędzy rogami jelenia pokazał się Krzyż Święty, a Emeryka oślepiła wielka jasność. Drogę do pobliskiego klasztoru wskazał mu anioł i nakazał zostawić w nim relikwie. Sprawdź też: Żona Jezusa. Kim była nowotestamentowa Maria Magdalena? Polski autor odsłania tajemnice „biblijnej nierządnicy” Całunu tam nie było Święta Helena nie mogła odnaleźć tkaniny, którą po śmierci owinięto ciało Chrystusa, bo jeśli miałaby gdzieś być znaleziona, byłaby to grota, w której złożono Ukrzyżowanego. Tymczasem historia Całunu Turyńskiego zaczyna się w dopiero w średniowieczu. Nawet Kościół nie jest pewien jego autentyczności i, jak mówi Karolinie Opolskiej w podcaście „Teoria spisku” watykanista prof. Arkadiusz Stępień, uznaje go nie za relikwię, ale za ikonę. „Niepodważalne jest to, co zostało ustalone metodą węglową pod koniec XX wieku, że całun pochodzi z XIII wieku. Sprawa się jednak skomplikowała, bo okazało się, że ta metoda nie jest doskonała. Badania przeprowadzone w 1988 roku w Pizie wykazały, że na tkaninie znajdują się pyłki roślin charakterystycznych dla Palestyny oraz odbicie monety, której używano właśnie na terenie Palestyny w I wieku, lepton Piłata. Jeśli całun byłby prawdziwy, byłby najważniejszą pierwszorzędną relikwią. Tymczasem Kościół tak go nie traktuje. Uważa go za ikonę. To oznacza, że nie potwierdza jego autentyczności, ale nie zakazuje kultu”. Badacze od lat spierają się na temat autentyczności tkaniny. Najprawdopodobniej, co potwierdza manuskrypt Mikołaja z Oresme, jest on „jawnym fałszerstwem” dokonanym przez duchownych z chęci zysku. Znajdujące się w Kaplicy Świętego Całunu w katedrze w Turynie płótno może i nie jest autentyczne, ale… od czego jest wiara? Pielgrzymowanie Każdy, kto chciałby odwiedzić miejsca, w których znajdują się relikwie związane z męką Pańską, powinien odwiedzić Katedrę Notre-Dame w Paryżu. To tam, na szczęście uratowana z pożaru w 2019 roku, znajduje się korona cierniowa, a także relikwia Drzewa Krzyża Świętego oraz jeden z gwoździ użytych do ukrzyżowania Chrystusa. Gwoździe można też adorować między innymi w Pradze – w klasztorze na Strachovie, w Rzymie – w Bazylice Świętego Krzyża z Jerozolimy, we Włoszech – w katedrze w Monzie, a nawet w Wiedniu – w Hofburgu na zamku. Największy fragment drzewa Krzyża Świętego znajduje się w Katedrze Świętego Michała i Świętej Guduli w Brukseli, a w Bazylice Świętego Piotra fragmenty, które cesarze bizantyńscy nosili na piersi w czasie największych uroczystości. Znajdują się też w Polsce, w Kościele Świętego Krzyża na Łysej Górze pod Kielcami. W Oviedo jest chusta, którą owinięto głowę Jezusa tuż przed zawinięciem Jego ciała w całun, który dzisiaj znajduje się w Turynie. W Kościele Świętej Praksedy w Rzymie jest kolumna, przy której Jezus był biczowany, a w kościołach w Mantui (Włochy), Brugii (Belgia) oraz w Sanktuarium Krwi Chrystusa w Częstochowie znajdują się relikwie krwi, która wypłynęła z boku Chrystusa. Profesor Tadeusz Bartoś mówi, że obecnie kult relikwii nie ma zbyt dobrej opinii na świecie: „Jak rozumiem, ci, którzy są stróżami tych kultów, przede wszystkim Watykan, starają się tak postępować, żeby z tego nie było szkód”. A ponieważ Kościół mówi, że do wiary niepotrzebne są dowody, możemy uznać, że korona cierniowa, gwoździe, Drzewo Krzyża Świętego i Całun Turyński są dokładnie tym, czym chcielibyśmy, żeby były. Artykuł znalazł się w najnowszym numerze VIVY! 6/2026
Chuck Norris swoją postawą inspirował miliony. Wiara prowadziła go przez dekady
Chuck Norris był symbolem siły, niezłomności i charakteru, ale dla wielu najważniejsze było coś innego – jego głęboka wiara i wartości, którym pozostał wierny do końca. Aktor przez lata dzielił się nimi w książkach i felietonach, inspirując miliony ludzi na całym świecie.
Za wizerunkiem niepokonanego bohatera krył się człowiek, który wielokrotnie podkreślał, że jego największą siłą nie są umiejętności fizyczne, lecz duchowość. Chuck Norris traktował wiarę jako fundament życia, a swoją popularność wykorzystywał, by mówić o rzeczach dla niego najważniejszych – rodzinie, odpowiedzialności i relacji z Bogiem. Chuck Norris i wiara, która była ważniejsza niż sława Chuck Norris urodził się 10 marca 1940 roku w Ryan w stanie Oklahoma. Wychowywał się w trudnych warunkach – jego ojciec zmagał się z uzależnieniem od alkoholu, a matka samotnie walczyła o stabilność rodziny. To właśnie te doświadczenia ukształtowały jego charakter i sprawiły, że w dorosłym życiu szukał głębszego sensu i oparcia. Znalazł je w wierze chrześcijańskiej, do której wielokrotnie publicznie się przyznawał. Norris konsekwentnie podkreślał, że to właśnie duchowość pomogła mu przetrwać najtrudniejsze momenty i nadała kierunek jego życiu. Droga Chucka Norrisa do sukcesu nie była oczywista. Służba w siłach powietrznych USA, pierwsze treningi sztuk walki i powolne budowanie kariery – wszystko to wymagało ogromnej determinacji. Jednak sam aktor wielokrotnie zaznaczał, że prawdziwy przełom dokonał się nie w karierze, lecz w jego wnętrzu. To właśnie wiara pozwoliła mu uporządkować życie i nadać mu sens wykraczający poza sławę i pieniądze. W późniejszych latach często wracał do tych doświadczeń, pokazując, że siła charakteru zaczyna się od wartości. ZOBACZ TEŻ: Urodzinowe nagranie Chucka Norrisa zaledwie chwilę temu podbijało świat. Nikt nie przypuszczał, że to będą jego ostatnie dni Religijne zaangażowanie Chucka Norrisa. Głos w obronie wartości Chuck Norris był autorem licznych felietonów publikowanych na chrześcijańskim portalu WorldNetDaily, w których poruszał tematy społeczne, moralne i religijne. Jego teksty miały charakter opiniotwórczy i często odnosiły się do aktualnych wydarzeń, ale zawsze były osadzone w jasno określonym systemie wartości. Oprócz felietonów Chuck Norris napisał też książki, w tym autobiograficzne publikacje, w których szczegółowo opisywał swoją drogę życiową i duchową. Dzielił się w nich osobistymi doświadczeniami, nie unikając trudnych tematów ani momentów słabości. Jego teksty trafiały do szerokiego grona odbiorców, nie tylko wierzących. Dla wielu były impulsem do refleksji nad własnymi wartościami i sposobem życia. Aktor był również członkiem Narodowej Rady ds. Biblijnego Programu Nauczania w Szkołach Publicznych i aktywnie wspierał inicjatywę wprowadzania treści religijnych do edukacji. Norris konsekwentnie podkreślał, że wiara nie powinna być jedynie deklaracją, lecz realnym drogowskazem w codziennym życiu. Społeczne zaangażowanie Norrisa także jest warte uwagi. Gwiazdor kina akcji założył dwie organizacje: Make-A-Wish oraz KickStart, które wspierają osoby pochodzące z ubogich rodzin. SPRAWDŹ TEŻ: Miał miliony na koncie i stał się legendą, ale dla rodziny porzucił Hollywood. O drugie małżeństwo dbał, bo pierwsze zniszczył na własne życzenie
Odsunęła się od Kościoła, ale nie od wiary. Julia Wieniawa zdradziła swój wieczorny rytuał
Aktorka i piosenkarka przyznała, że z czasem zaczęła dystansować się od Kościoła jako instytucji. Jej słowa wywołały szeroką dyskusję, bo pokazały doświadczenie wielu młodych ludzi wychowanych w katolickiej kulturze, którzy dziś szukają własnej drogi duchowej.
Julia Wieniawa urodziła się 23 grudnia 1998 roku w Warszawie. Aktorka, piosenkarka i osobowość medialna zdobyła popularność jako nastolatka dzięki roli Pauliny w serialu "Rodzinka.pl". Z czasem jej kariera zaczęła rozwijać się w kilku kierunkach – pojawiła się w produkcjach filmowych i serialowych, rozpoczęła działalność muzyczną oraz stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych influencerek młodego pokolenia w Polsce. Wraz z rosnącą popularnością zaczęła również coraz odważniej mówić o własnych poglądach i doświadczeniach. Jednym z tematów, który powrócił w jej publicznych wypowiedziach, jest religia i stosunek do Kościoła. Julia Wieniawa o Kościele. "Nie do końca lubię tę instytucję" Temat religii pojawił się w rozmowie Julii Wieniawy z Oliwią Nincevic w podcaście "Bo chcę wiedzieć". Aktorka opowiedziała tam o swoim wychowaniu w wierzącej rodzinie oraz o tym, dlaczego z czasem zaczęła dystansować się od instytucji Kościoła. Podkreśliła przy tym, że jej refleksje wynikają przede wszystkim z osobistych doświadczeń, a nie z potrzeby krytykowania czy oceniania innych. Wieniawa przyznała, że dorastała w domu, w którym religia była obecna. Jednocześnie już jako młoda osoba zaczęła zauważać elementy instytucjonalnej religii, które były dla niej trudne do zaakceptowania. "Pochodzę z rodziny wierzącej w Boga, katolickiej, chrześcijańskiej, natomiast ja miałam taki moment odsunięcia się od Kościoła. Nie do końca lubię tę instytucję. Nie podoba mi się, że te kościoły są takie zawsze wielkie, wysokie, całe w złocie. To podejście do człowieka, że ma tylko ciągle żal za grzechy, że to wszystko jest takie zawsze smutne, to mnie odstraszało jako dziecko" – wyznała. Jednocześnie aktorka zwróciła uwagę na paradoks swojego doświadczenia. To właśnie osoba związana z Kościołem miała ogromny wpływ na początek jej artystycznej drogi: "Z drugiej strony to właśnie ksiądz, który uczył mnie religii, sprawił, że w sumie trochę jestem tu gdzie jestem. Uczył gry na gitarze, poszłam do niego na parę zajęć i powiedział, że mam ogromny talent wokalny. On mi znalazł szkołę musicalową i mnie tam pchnął, a ta szkoła musicalowa była pierwszą trampoliną do castingu do ‘Rodzinki.pl’ i potem już poszło". ZOBACZ TEŻ: Katarzyna Dowbor pokazała się z ekipą "Nasz nowy dom". Internauci przecierają oczy, a w sieci wrze Julia Wieniawa zdystansowała się od Kościoła przez politykę W rozmowie Julia Wieniawa przyznała również, że jednym z powodów jej dystansu wobec instytucji Kościoła jest jego obecność w przestrzeni politycznej: "Kościół wszedł w politykę. To sprawiło, że odsunęłam się, ale nadal wierzyłam i wierzę w Boga". Aktorka zaznaczyła przy tym, że mimo krytycznego podejścia do instytucji religijnych nie odrzuca samej wiary. Jej podejście do duchowości jest raczej uniwersalne i opiera się na przekonaniu, że różne religie w gruncie rzeczy odnoszą się do podobnej idei. "Nie wiem, czy jest to pan w długich włosach z brodą, natomiast wierzę w energię, wierzę, że na pewno coś jest i śmiem twierdzić, że wszelkie religie typu buddyzm czy wierzenie w Allaha itd., to jest tak naprawdę wiara w tę całą energię, tylko trochę pod inną postacią" – zauważyła. Julia Wieniawa modli się każdego dnia Choć jej stosunek do Kościoła jako instytucji jest dziś zdystansowany, Wieniawa przyznała, że duchowość nadal odgrywa ważną rolę w jej życiu. W podcaście zdradziła, że ma własny sposób modlitwy, który jest dla niej formą codziennej refleksji i wdzięczności. "Wierzę, że jest ktoś, kto nade mną czuwa, kto mnie prowadzi. To, czego też mnie na pewno nie wiecie – ja się modlę codziennie przed snem. Nie jest to odmawianie różańca, ale rozmawiam z moim Bogiem i zawsze zaczynam swoją rozmowę od wdzięczności za to, co mam. Wymieniam wszystko za co jestem wdzięczna w swoim życiu, a następnie z pokorą i miłością proszę o wsparcie następnego dnia albo żeby coś mi się udało" – skwitowała. Ta wypowiedź pokazuje, że dla aktorki religia nie jest dziś przede wszystkim instytucją czy rytuałem, lecz osobistą relacją z duchowością i poczuciem sensu. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Radosław Pazura i Dorota Chotecka długo o tym nie mówili. Chodzi o ich 19-letnią córkę
Tomasiak o wierze na igrzyskach: "Zawsze to kwestia czegoś większego"
Kacper Tomasiak wrócił z Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2026 z trzema medalami — dwoma srebrnymi i jednym brązowym. W „Dzień dobry TVN” opowiedział nie tylko o sukcesie i popularności, ale także o wierze, którą określił jako „coś większego”, co pomaga mu w kluczowych momentach.
Kacper Tomasiak, największy bohater polskiej reprezentacji na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2026, wrócił z Włoch z trzema medalami — dwoma srebrnymi i jednym brązowym. W programie „Dzień dobry TVN” podsumował swoje przeżycia, opowiedział o nagłej popularności oraz o wierze, która – jak podkreślił – pomaga mu w najważniejszych momentach. Kacper Tomasiak i trzy medale z Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2026 Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2026 okazały się dla Kacpra Tomasiaka przełomowe. Skoczek wrócił z Włoch z trzema medalami — dwoma srebrnymi i jednym brązowym. To właśnie te osiągnięcia sprawiły, że został uznany za największego bohatera polskiej reprezentacji. Po powrocie do kraju pojawił się w studiu „Dzień dobry TVN”, gdzie w rozmowie z Marcinem Prokopem podsumował swoje olimpijskie przeżycia. Choć sukces był spektakularny, sam zawodnik zachował wyraźny dystans do tego, co wydarzyło się podczas igrzysk. Kacper Tomasiak o popularności po igrzyskach Nagła rozpoznawalność mogła przytłoczyć, jednak Kacper Tomasiak przyznał, że nie odczuł medialnego zamieszania w tak dużym stopniu, jak można by się spodziewać. W rozmowie podkreślił, że nie sprawdza w internecie, co się dzieje wokół jego osoby. — „Może nie aż tak bardzo, bo nie sprawdzam w internecie tego, co się dzieje dookoła. (...) Mało wychodziłem z domu przez ten czas [po powrocie z igrzysk – red.], bo starałem się odpocząć, a nie afiszować tym wszystkim dookoła. Udawało się w miarę odciąć od tego wszystkiego” — mówił skoczek w programie „Dzień dobry TVN”. Te słowa pokazują, że mimo ogromnego sukcesu podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2026, zawodnik postawił na regenerację i spokój, zamiast korzystać z medialnej fali popularności. Kacper Tomasiak wiara i posługa ministranta Jednym z najważniejszych tematów rozmowy była wiara. Kacper Tomasiak odniósł się do swojej posługi ministranta, przyznając, że ostatnio rzadziej służył do mszy świętej z powodu licznych wyjazdów. Podkreślił jednak, jak istotna jest dla niego duchowa sfera życia. — „Zawsze, jak w takich najważniejszych momentach się wszystko bardzo dobrze układa, to mam poczucie, że to nie tylko kwestia szczęścia, ale czegoś większego, co mi pomaga z boku. (...) Nawet jak czasami zdarzały się niebezpiecznie wyglądające upadki, to praktycznie bez szwanku z tego wychodziłem, więc czuję, że wszystko zawsze się układa tak, żeby było dobrze” — wyjaśnił. Słowa „Kacper Tomasiak wiara” nabierają w tym kontekście szczególnego znaczenia. Skoczek jasno wskazał, że sukces na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2026 nie jest dla niego wyłącznie efektem pracy i szczęścia, lecz także wsparcia „czegoś większego”. Upadki na skoczni i poczucie „czegoś większego” W swojej wypowiedzi sportowiec wspomniał również o niebezpiecznie wyglądających upadkach. Jak zaznaczył, mimo groźnych sytuacji wychodził z nich praktycznie bez szwanku. To właśnie w takich momentach – jak podkreślił – szczególnie odczuwał, że wszystko układa się tak, „żeby było dobrze”. Wypowiedzi Tomasiaka pokazują, że dla niego sport nie ogranicza się wyłącznie do wyników i medali. Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2026 były nie tylko czasem rywalizacji, lecz także doświadczeniem, które umocniło go w przekonaniu o znaczeniu wiary. Klucze do mieszkania w warszawskim miasteczku mistrzów Na zakończenie wizyty w studiu „Dzień dobry TVN” na skoczka czekała niespodzianka. Kacper Tomasiak otrzymał klucze do mieszkania w warszawskim „miasteczku polskich mistrzów olimpijskich”. To symboliczne zwieńczenie jego sukcesu podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2026. W trakcie programu spróbował również swoich sił w grze „Deluxe Ski Jump”, zamykając spotkanie z uśmiechem i dystansem do własnych osiągnięć. Mimo trzech medali — dwóch srebrnych i jednego brązowego — podkreślał, że najważniejsze jest dla niego coś więcej niż sportowy triumf. Kacper Tomasiak wiara, trzy medale z Włoch oraz spokojne podejście do popularności tworzą obraz sportowca, który po Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2026 nie tylko zapisał się w historii, ale również otwarcie mówi o wartościach, które – jak sam przyznał – pomagają mu w najważniejszych chwilach. Źródło: Plejada, Dzień Dobry TVN
Prawda o prawosławnym ślubie Doroty Gawryluk. Zrobiła to dla miłości, ale nie było łatwo
Dorota Gawryluk, znana dziennikarka, w 1993 roku wzięła ślub w obrządku prawosławnym w Hajnówce, mimo że nie było to zgodne z jej wolą. Decyzja ta była podyktowana brakiem otwartości ze strony Kościoła prawosławnego.
Historia miłości Doroty i Jerzego Gawryluków to opowieść o partnerstwie, kompromisach i wspólnym dorastaniu. Choć pochodzili z różnych środowisk religijnych, zdołali odnaleźć wspólną drogę – nie tylko w życiu, ale i przed ołtarzem, podejmując decyzję o ślubie w obrządku prawosławnym w Hajnówce. Historia małżeństwa Doroty i Jerzego Gawryluków Dorota Gawryluk i Jerzy Gawryluk są małżeństwem od ponad 30 lat. Poznali się jeszcze jako bardzo młodzi ludzie, a dziennikarka była na początku swojej drogi zawodowej. Para doczekała się dzieci – syna Nikona i córki Marii. Ślub w Hajnówce: kulisy ceremonii prawosławnej W 1993 roku Dorota Gawryluk stanęła na ślubnym kobiercu z Jerzym Gawrylukiem. Ceremonia odbyła się w Hajnówce i była przeprowadzona w obrządku prawosławnym. Dla Doroty było to nowe i zaskakujące doświadczenie – nie pochodziła z tej tradycji i jak sama przyznała w niedawnej rozmowie na antenie Polskiego Radia, zasadniczą różnicą było podejście do gości. "Różnica taka podstawowa między weselem w Hajnówce, a weselem w górach jest taka, że na weselach w górach pilnuje się mężczyzn, żeby nie wypili za dużo, żeby nie doszło do sztachetowej wymiany zdań. Natomiast w Hajnówce chce się raczej uszczęśliwić mężczyzn, dlatego moje koleżanki dolewały moim kolegom. Ja się zawsze staram trzymać z daleka od mojego męża, bo po co za blisko, od wszelkich używek. Ale czasem alkohol pomaga przy tego typu okazjach" — tłumaczyła dziennikarka. ZOBACZ TEŻ: Zostawił żonę dla innej, wyszedł z domu z jedną walizką. Później Krzysztof Cugowski przestrzegł synów przed jednym Dlaczego Dorota Gawryluk zdecydowała się na ślub w obrządku prawosławnym? Podjęcie decyzji o ślubie w obrządku prawosławnym nie było dla Doroty Gawryluk oczywiste. W rozmowie opowiedziała, że powodem tej decyzji był brak otwartości ze strony Kościoła prawosławnego na inne formy zawarcia związku. "Niestety z powodu nietolerancji ze strony kościoła prawosławnego, dlatego że kościół katolicki był otwarty na to, żeby udzielić zgody na mój ślub prawosławny. Natomiast z drugiej strony zabrakło tej otwartości. Wierzymy trochę inaczej, ale jednak w to samo" — wyznała. Dziennikarka podkreśliła, że była to forma kompromisu, na którą była gotowa ze względu na uczucie i relację z partnerem. Udało się jednak przekonać Jerzego, aby inne uroczystości religijne odbywały się bliżej ich miejsca zamieszkania. "Wciągnęłam swojego męża do swojego kościoła, bo jest bliżej, szybciej. Jedna cerkiew jest na Pradze, a to jest trochę daleko" — podsumowała. SPRAWDŹ TEŻ: Porzucił ją dla innej, Alicja Majewska w nikim już się tak nie zakochała. Gdy Janusz Budzyński zachorował, opiekowała się nim do końca
Jakub Strzelecki: porzucił błysk fleszy dla ciszy klasztoru. Dlaczego aktor z „M jak miłość” został zakonnikiem?
Jakub Strzelecki był jednym z najbardziej obiecujących aktorów młodego pokolenia. Gdy jego kariera nabierała rozpędu, on wybrał zupełnie inną drogę – zakon. Jak do tego doszło?
Jeszcze kilka lat temu jego twarz znała cała Polska – pojawiał się w najpopularniejszych serialach, przyciągał uwagę charyzmą i talentem. Jakub Strzelecki był jednym z najciekawiej zapowiadających się aktorów młodego pokolenia. Widzowie pokochali go m.in. za role w „M jak miłość” czy „Teraz albo nigdy”. Wtedy, u szczytu popularności, podjął zaskakującą decyzję: odszedł z aktorstwa, by wstąpić do zakonu. Ostatnia publikacja na FB 23.11.2025 r. Z ekranu na ołtarz. Droga Jakuba Strzeleckiego do kapłaństwa Miłość do teatru pojawiła się jeszcze w liceum. Młody Jakub stawiał pierwsze aktorskie kroki w lokalnym domu kultury. Z pasją rozwijał talent, który zawiódł go na deski najważniejszych scen. Ukończył prestiżową łódzką filmówkę – Państwową Wyższą Szkołę Filmową, Telewizyjną i Teatralną. Jeszcze jako student zadebiutował na ekranie u boku Marty Żmudy Trzebiatowskiej w serialu „Dwie strony medalu”. Strzelecki był obecny niemal wszędzie – „Czas honoru”, „Na dobre i na złe”, „39 i pół”, „Prosto w serce”, „Samo życie”. Na scenie pojawiał się m.in. w warszawskim teatrze Druga Strefa. Wszystko wskazywało na błyskotliwą karierę. Ale czy naprawdę marzył o byciu aktorem? ZOBACZ TEŻ: Aktor drugiego planu, który zagrał w niemal każdym hicie TVP. Kim jest Arkadiusz Nader? „Praca przed kamerą przestała dawać mi radość” W wywiadzie dla „Faktu” z 2009 roku wyznał: „Wybrałem łódzką filmówkę, bo to legendarna szkoła. Przez pierwsze dwa lata nauki miałem jeszcze wątpliwości, czy aktorstwo jest na pewno moim powołaniem. Potem dostałem rolę w serialu „Dwie strony medalu” i wszystko zaczęło się układać”. Jednak po kilku latach sukcesów znów zaczął się zastanawiać. Przełom nadszedł w 2013 roku. „Pewnego dnia po prostu poczułem, że muszę coś zmienić w swoim życiu, bo praca przed kamerą przestała dawać mi radość”, wyznał w „Echu Dnia”. Kim jest dziś brat Tobiasz? Życie po aktorstwie Rok później, w 2014 roku, Strzelecki zrezygnował z kariery. Wstąpił do Zakonu Ojców Bernardynów – najpierw był postulat w Warcie, potem nowicjat w Leżajsku. W 2020 roku złożył śluby wieczyste i przyjął zakonne imię Tobiasz. W 2021 roku przyjął święcenia kapłańskie pierwszego stopnia, a rok później ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Kalwarii Zebrzydowskiej. W środowisku zakonnym jego decyzja wzbudziła emocje. „Tak, na początku był dreszczyk emocji. Bo jak to, znany aktor rezygnuje ze sławy, pieniędzy, wygodnego życia i wybiera klasztor, jak to? Ale to było tylko chwilę", wspominał o. Faustyn w rozmowie z „Dziennikiem Łódzkim”. Dziś ojciec Tobiasz Jakub Strzelecki jest duszpasterzem w Hucisku i Maleniskach, a także uczy katechezy w Zespole Szkół Technicznych w Leżajsku. Choć aktorstwo zostawił za sobą, nie zrezygnował z niego całkowicie. W latach 2017-2022 wcielał się w postać Jezusa podczas misteriów pasyjnych w Kalwarii Zebrzydowskiej. SPRAWDŹ TEŻ: Z call center na scenę: jak Mateusz Socha rozśmieszył całą Polskę? https://www.youtube.com/watch?v=F0QGJWJWyIo
Papież Leon XIV: z Chicago na tron Piotrowy. Koledzy odsłaniają tajemnice Roberta Prevosta
Zanim świat poznał go jako Leona XIV, dla przyjaciół był po prostu Bobem – skromnym chłopakiem z Chicago, który swoją mądrością i empatią zjednywał ludzi. Już jako nastolatek wyróżniał się nie tylko błyskotliwością, ale i duchową głębią, która dziś porusza cały świat. Dla tych, którzy znali go przed laty, wybór na papieża był zaskoczeniem, ale też potwierdzeniem tego, co wielu widziało od dawna – że ma w sobie coś wyjątkowego.
Zanim świat poznał go jako Leona XIV, był po prostu Bobem – skromnym chłopakiem z Chicago o wyjątkowej inteligencji i ciepłym usposobieniu. Dla kolegów ze szkolnych ław był Robertem Prevostem, który nie szukał rozgłosu, a jednak zawsze potrafił przyciągnąć uwagę swoją dojrzałością i spokojem. Jak wspomina jeden z jego dawnych znajomych, już wtedy widać było, że „Bob” ma w sobie coś więcej – skromność, która szła w parze z niezwykłą bystrością. Jak wspominają go dawni koledzy? Młodość Roberta Prevosta w Chicago. Wspomnienia szkolnych kolegów Papież Leon XIV, czyli Robert Francis Prevost, urodził się 14 września 1955 roku w Chicago w stanie Illinois. Swoje najważniejsze młodzieńcze lata spędził w niższym seminarium duchownym przy szkole św. Augustyna w zachodnim Michigan. To właśnie to miejsce ukształtowało przyszłego papieża, dając mu nie tylko edukację, ale i duchową głębię, która dziś porusza cały świat. Już wtedy dawał się poznać jako osoba wyjątkowo oddana nauce i religii. Becket Franks, który znał Roberta Prevosta z czasów szkolnych, wspomina go jako skromnego, ale bardzo zdolnego ucznia. "Był cichy i poważny, ale z ironicznym humorem. (...) Ma dobre poczucie humoru, ale jest ono powściągliwe", opowiadał. W rozmowie z mediami dodawał, że Leon XIV wyróżniał się inteligencją, ale też wielkim sercem. Zawsze gotowy do pomocy, szczególnie wobec tych, którzy najbardziej jej potrzebowali. Jego empatia i naturalna dobroć sprawiały, że otoczenie lgnęło do niego, a on nigdy nie pozostawał obojętny na cudzą krzywdę. Był niezwykle uprzejmy, spokojny i skoncentrowany. Jego sposób bycia robił wrażenie na nauczycielach i rówieśnikach, a jego zachowanie już wtedy zdradzało głęboką duchowość i dojrzałość. Czytaj też: Brat papieża Leona XIV wywołuje burzę – kontrowersje wokół Louisa Prevosta "Szczególnie wyróżniała go mądrość. Wszystko go interesowało, wszystko wiedział i przychodziło mu to z łatwością", mówił Becket Franks, członek zakonu benedyktyńskiego. "W szkole był znany jako nauczyciel. Jeśli miałeś problem z pracą z języka angielskiego, szedłeś do Prevosta. Jeśli z pracą domową z matematyki, szedłeś do Prevosta. Jeśli nie rozumiałeś projektu na historię, szedłeś do Prevosta. I Bob nam pomagał", dodawał. Już jako nastolatek, Robert Prevost imponował swoimi osiągnięciami – w 1971 roku zdobył wyróżnienie za znakomity wynik w teście kwalifikacyjnym. Był nie tylko prymusem, ale też aktywnym uczestnikiem życia szkolnego. Należał do prestiżowego National Honor Society i działał w Mission Club. Ambicji również mu nie brakowało – pełnił funkcje wiceprzewodniczącego Rady Uczniowskiej, lidera Library Club, przewodniczącego swojej klasy maturalnej oraz senatora w szkolnym Kongresie Uczniowskim w Lansing. Zobacz także: Zanim wstąpił do zakonu, liczby były jego światem. Tajemnice Leona XIV szokują świat Reakcje przyjaciół na wybór papieża Wybór Roberta Prevosta na papieża Leona XIV to historyczny moment – jest on pierwszym Amerykaninem, który objął tron Piotrowy. Koledzy Roberta Prevosta nie mogli uwierzyć w doniesienia z Watykanu. "Zacząłem krzyczeć. Byłem w kuchni, a mnisi wbiegli, myśląc, że coś jest nie tak. Wtedy oznajmiłem: mój kolega z klasy ze szkoły średniej właśnie został mianowany papieżem. Wszyscy pozwolili mi odtworzyć na żywo na moim telefonie Boba wychodzącego na loggię, a ja po prostu zacząłem płakać" — powiedział Becket Franks. "I wszyscy mówili: To takie fajne. Znasz go. Chodziłem z nim do szkoły. To był bardzo wyjątkowy, szalony dzień", relacjonował Franks. Swoimi emocjami z dziennikarką Polsat News podzielił się o. Mark Francis przełożony Zakonu św. Wiatora.W rozmowie Magdą Sakowską wyznał, że nie może przestać myśleć o swoim koledze z seminarium, jak o Bobie Prevoście. "Muszę sobie przestawić w głowie, że to już nie Bob, ale Leon XIV. Nigdy nie przypuszczałem, że Amerykanin będzie papieżem i myślę, że w tym wyborze pomógł mu fakt, że ma podwójne obywatelstwo - amerykańskie, ale i peruwiańskie", zwierzył się. Poznali się pod koniec lat 70. Spotkali się w tej samej grupie refleksji teologicznej w Catholic Theological Union – na pierwszym roku seminarium. Obaj zostali wyświęceni w 1982 roku – Robert Prevost wyjechał wtedy na misję do Peru, a jego kolega udał się do Kolumbii. Ich ścieżki znów się zeszły w roku 2000, kiedy to obaj zostali wybrani przełożonymi swoich wspólnot zakonnych. Od tego momentu regularnie się widywali – co najmniej dwa razy w roku, podczas spotkań przełożonych generalnych. O koledze o. Mark Francis mówi: "Jest po prostu zwykłym człowiekiem. Jest dostępny, przystępny, bezpretensjonalny. I rzecz, którą zawsze podziwiałem w Bobie, to to, że nigdy się nie popisywał. Nigdy nie chciał skupiać uwagi na sobie, ale zawsze chciał słuchać innych. [...] Bob jest doskonałym kierownikiem duchowym", opowiadał. I dodawał w rozmowie z Magdą Sakowską, koresponderką Polsat News: "Papież Leon XIV chce Kościoła synodalnego, podobnie jak chciał papież Franciszek. Chce Kościoła, w którym każdy ma miejsce przy stole, każdy może się wypowiedzieć. I myślę, że będzie liderem, który ma też swoje konkretne idee. Będzie miał cel, głęboko przemyślany". Czytaj też: Leon XIV: Papież z Chicago, który pokochał Polskę bardziej niż myślisz Ojciec Tom McCarthy, brat zakonny i bliski przyjaciel Roberta Prevosta, nie krył zaskoczenia wyborem Leona XIV. W rozmowie z TVN24 przyznał, że gdy usłyszał nazwisko przyjaciela, pomyślał: „To niemożliwe, że Bob został papieżem”. Emocje były ogromne, a moment ogłoszenia nowego papieża był dla niego jednym z najbardziej wzruszających i symbolicznych w życiu. „Oprowadzałem wycieczkę 72 uczniów ze szkoły podstawowej po naszej kaplicy i opowiadałem im o konklawe. Potem jedliśmy obiad i oglądaliśmy konklawe. Nagle usłyszałem jego imię i krzyknąłem: to on! Moi bracia oszaleli, a dzieci zaczęły krzyczeć, że znają kogoś, kto zna papieża. To było wspaniałe”, opowiadał dyrektor sanktuarium świętej Rity w Chicago w rozmowie z Marcinem Wroną korespondentem "Faktów" TVN. Źródło: Plejada, Polsat News, Interia
Nowy papież, wielkie oczekiwania. Piotr Mróz mówi wprost, na czym mu zależy
Piotr Mróz skomentował wybór nowego papieża Leona XIV, wyrażając nadzieję na bardziej konserwatywne podejście do obrony wartości Kościoła. Aktor podkreślił, że człowiek powinien dostosować się do wiary, a nie odwrotnie.
W czwartek, 8 maja 2025 roku po godzinie osiemnastej z komina Kaplicy Sykstyńskiej wydobył się biały dym – znak, na który czekał cały świat. Papieżem został amerykański kardynał, Robert Prevost, którzy przyjął imię - Leon XIV. Wszyscy przyglądają się nowemu biskupowi Rzymu. W jednym z wywiadów wybór nowego papieża skomentował także Piotr Mróz. Papież Leon XIV - jakie ma poglądy? Watykan znów stał się centrum uwagi całego świata. Informacja o wyborze Roberta Prevosta na papieża obiegła media z prędkością światła. O teraz to on będzie nadawać ton duchowym i moralnym kierunkom Watykanu. Po wyborze na papieża, przyjął imię Leon XIV – symboliczne i pełne odniesień do tradycji. Od lat jawi się jako duchowny o mocno ugruntowanych, konserwatywnych poglądach. Jego postawa, wyraźnie różna od bardziej otwartego podejścia papieża Franciszka, stawia przed światem nowe pytania – o wartości, hierarchię i tożsamość katolicyzmu. Już w 2012 roku, w przemówieniu skierowanym do biskupów, z całą mocą potępił medialną narrację i kulturę za wspieranie postaw, które w jego ocenie są sprzeczne z przesłaniem Ewangelii. Występował również przeciwko legalizacji związków jednopłciowych i krytykował ideologię gender. Z kolei jako kardynał z zaangażowaniem wspierał inicjatywy na rzecz najuboższych. Zdecydowanie opowiada się za bezwzględnym zakazem aborcji i eutanazji, a także wyraźnie sprzeciwia się dopuszczeniu kobiet do diakonatu. Czytaj też: Leon XIV – papież z misją. Co oznacza jego wybór dla przyszłości Kościoła? Piotr Mróz o wyborze Leona XIV Piotr Mróz – aktor znany z roli w serialu "Gliniarze" i zwycięzca 12. edycji "Tańca z gwiazdami" – nie kryje swojego przywiązania do wartości duchowych. Głośno wypowiada się na temat wiary i relacji z Bogiem. Teraz w rozmowie z Plejadą, zareagował na wybór nowego papieża. Leon XIV to postać, którą wielu wiernych postrzega jako szansę na powrót do korzeni wiary. Piotr Mróz nie ukrywa, że właśnie tego oczekuje od nowego przywódcy duchowego, który sprawi, że Kościół zachowa swoje fundamenty, nie ulegając presji współczesności. "Ja bym sobie życzył, żeby nie był to tak liberalny papież. Chciałbym, żeby był konserwatywny w bronieniu wartości Kościoła, religii, naszej wiary i żeby stał na straży tego wszystkiego. Bo to nie Kościół i wiara mają się dostosowywać do człowieka, tylko człowiek ma się dostosować do wiary. Tego właśnie bym sobie życzył", mówił w rozmowie z portalem. Źródło: Złota Scena, Onet, Plejada, Do Rzeczy Czytaj też: Mówi o jedności, ale jego poglądy dzielą wiernych. Dlaczego Leon XIV budzi nadzieję i niepokój jednocześnie?
Nowy papież jednym gestem poruszył serca Polaków. Patrząc na Leona XIV dostrzegają jedno
Nowy papież, Leon XIV, wzbudził wśród Polaków falę wzruszenia – dla wielu to jakby znów zobaczyli Jana Pawła II. Robert Prevost, Amerykanin z sercem bliskim Ewangelii i człowiekiem, wybrany przez 133 kardynałów, już od pierwszych chwil pontyfikatu pokazuje, że chce być papieżem blisko ludzi.
W czwartek, 8 maja 2025 roku, świat obiegła wiadomość o wyborze nowego papieża. Robert Prevost, który przyjął imię Leon XIV, został wybrany przez 133 kardynałów-elektorów. Polacy zareagowali emocjonalnie, dostrzegając w nowym papieżu podobieństwo do Jana Pawła II. W komentarzach nie ukrywają wzruszenia. Wybór Leona XIV: biały dym nad Watykanem W czwartek, 8 maja 2025 roku, z komina Kaplicy Sykstyńskiej uniósł się biały dym, sygnalizując wybór nowego papieża. Kardynałowie zakończyli konklawe, wybierając duchownego, który zajmie miejsce swojego poprzednika, Franciszka. Tego samego dnia na balkonie bazyliki św. Piotra w Watykanie zaprezentowano światu nowego papieża. Nowy papież to Amerykanin – Robert Prevost. Po wyborze przyjął imię Leon XIV. Zanim został papieżem od 2023 roku nieprzerwanie piastował jedne z najważniejszych stanowisk w Watykanie – był prefektem Dykasterii ds. Biskupów oraz przewodniczącym Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej. Jego wybór jest historyczny nie tylko ze względu na narodowość, ale także ze względu na emocjonalne reakcje, jakie wywołał wśród wiernych. „Niech pokój będzie z wami wszystkimi. Najdrożsi bracia i siostry, to jest pierwsze pozdrowienie Chrystusa zmartwychwstałego, Dobrego Pasterza, który oddał życie za trzódkę Boga. […] Pan Bóg błogosławi, Pan Bóg was wszystkich kocha. (…) Jesteśmy sługami Chrystusa. (…) Świat ma potrzebę Jego światła. Ludzkość potrzebuje Jego jako mostu, żeby dochodziła do miłości Boga. Razem musimy być Kościołem misyjnym, który buduje mosty i dialog, tak jak ten Plac, który ma otwarte ramiona dla wszystkich”, mówił. Czytaj też: Biały dym nad Kaplicą Sykstyńską – wybrano następcę Franciszka! Kim jest nowy papież? Polacy o nowym papieżu: "Jak nasz Wojtyła" Wybór nowego papieża wywołał poruszenie. Gdy tylko Leon XIV pojawił się na balkonie bazyliki św. Piotra, wśród Polaków zapanowała cisza pełna wzruszenia. W jednej chwili emocje sięgnęły zenitu – wierni nie mogli uwierzyć własnym oczom. Dla wielu z nich nowy papież był niczym lustrzane odbicie Jana Pawła II. Media społecznościowe zalała fala komentarzy – setki osób pisały o niesamowitym podobieństwie między nowym biskupem Rzymu a papieżem Polakiem. Wspominają o gestach i zachowaniu. Internauci nie kryli wzruszenia. Dodawano, że nowy papież ma ten sam spokój i dobroć w oczach, co Jan Paweł II. "Od kiedy nasz papież odszedł, nikt nie zrobił na mnie takiego wrażenia, pomimo ogromnego szacunku. Ten Papież ma w sobie coś wyjątkowego, bije od niego dobroć", "Jak mu dobrze z oczu patrzy", "Jakbym zobaczyła Wojtyłę", "Wzruszyłam się", "Podobny do naszego Jana Pawła", "Wygląda jak nasz papież Polak", "To było pierwsze, co powiedziałam: "Co tam robi Karol Wojtyła", "Dosłownie moja pierwsza myśl, że przypomina mi Jana Pawła. Nie umiem wytłumaczyć, czemu, ale mocno to poczułam", "Myślałam, że tylko ja widzę podobieństwo i coś ze mną nie tak", możemy przeczytać. Czytaj też: Wzruszające wspomnienie! Papież Leon XIV poznał Jana Pawła II. Niezwykłe zdjęcie obiegło cały świat Co ciekawe, papież Leon XIV kilkukrotnie odwiedzał Polskę. W rozmowie z Super Expressem nowego biskupa Rzymu w poruszających słowach wspomina ojciec Beniamin Kuczała, prowincjał polskich augustianów. Ojciec Robert Prevost został zapamiętany przez współbraci jako uosobienie pokory i duchowej otwartości. W jego obecności czuło się wspólnotę, bliskość i prawdziwe człowieczeństwo. Na każdym etapie swojej drogi Robert Prevost niezmiennie przypominał o tym, co najważniejsze – jedności, empatii i trosce o tych, którzy są najbardziej bezbronni. Właśnie z tych wartości zrodził się jego wybór imienia. Leon XIV – jak podkreślają watykaniści – to nieprzypadkowe nawiązanie do Leona XIII, papieża robotników i społecznej sprawiedliwości. „Wierzę, że będzie potrafił połączyć wierność doktrynie z otwartością na dialog – tak jak Jan Paweł II i Franciszek. Może stać się pomostem między epokami, jak Leon XIII, który zmierzył się z wyzwaniami swoich czasów”, komentuje prowincjał Beniamin Kuczała. Czytaj też: Kożuchowska modli się za Leona XIV, Lubaszenko mówi o nadziei. Emocje polskich gwiazd po wyborze papieża Pierwsze plany Leona XIV jako papieża Nowo wybrany papież Leon XIV odprawi uroczystą mszę świętą w Kaplicy Sykstyńskiej w piątek o godzinie 11.00. Będzie to jego pierwsze liturgiczne wystąpienie jako papieża. A w niedzielę odmówi również modlitwę Regina Coeli, podczas której przemówi do wiernych zgromadzonych na placu św. Piotra. Świat Kościoła katolickiego wchodzi w nowy etap pontyfikatu. Wybór Leona XIV może zwiastować okres odnowy duchowej. Od pierwszych chwil swojej papieskiej posługi Leon XIV daje jasno do zrozumienia – nie tylko zamierza kontynuować drogę wytyczoną przez papieża Franciszka, ale pragnie ją rozwijać na własnych, przemyślanych zasadach. Jego Kościół to nie hierarchiczna twierdza, lecz żywa wspólnota – bliska ludziom, głęboko zakorzeniona w Słowie Bożym i otwarta na szczery, wielogłosowy dialog. Nowy papież nie ma wątpliwości: Kościół powinien być tam, gdzie pulsuje życie – wśród tych, którzy cierpią, szukają nadziei i próbują odnaleźć się w złożonym świecie dzisiejszych wyzwań. Źródło: Infor.pl, Fakt, Stacja7.pl, Super Express, Wiadomości WP.pl
Wzruszające wspomnienie! Papież Leon XIV poznał Jana Pawła II. Niezwykłe zdjęcie obiegło cały świat
8 maja 2025 roku świat obiegła sensacyjna wiadomość – amerykański kardynał Robert Prevost został wybrany papieżem, przyjmując imię Leon XIV. Dodatkowego symbolicznego znaczenia nadała temu wydarzeniu archiwalna fotografia, na której młody Prevost spotyka się z Janem Pawłem II.
8 maja 2025 roku nad Watykanem uniósł się biały dym – symbol nowego początku. Kardynał Robert Prevost został wybrany na papieża, przyjmując imię Leon XIV. Wkrótce po ogłoszeniu wyboru w internecie pojawiła się archiwalna fotografia przedstawiająca jego spotkanie z Janem Pawłem II. Wybór Leona XIV na papieża Świat obiegła sensacyjna wiadomość – 8 maja 2025 roku nowym papieżem został amerykański kardynał Robert Prevost, który przyjął imię Leon XIV. To historyczny moment, ponieważ po raz pierwszy na tronie Piotrowym zasiadł duchowny ze Stanów Zjednoczonych. Decyzja konklawe wywołała żywą reakcję zarówno wśród wiernych, jak i mediów na całym świecie. "Niech pokój będzie z Wami wszystkimi. Najdrożsi bracia i siostry, to jest pierwsze pozdrowienie Chrystusa Zmartwychwstałego. Ja również chciałbym, aby to pozdrowienie pokoju weszło do naszych serc", tymi słowami z balkonu bazyliki Świętego Piotra witał wiernych następca Franciszka. Zaledwie chwilę później, Leon XIV zaskoczył wiernych gestem pełnym emocji – zwrócił się do zgromadzonych po hiszpańsku. To nieprzypadkowy wybór. Papieskie słowa były serdecznym ukłonem w stronę jego ukochanej parafii, z którą od lat łączy go szczególna więź. "Jeżeli pozwolicie mi na słowa w języku hiszpańskim: wszyscy, którzy pochodzą z mojej ukochanej diecezji w Peru. Chcemy być Kościołem synodalnym, który jest w drodze, zawsze szuka pokoju, miłosierdzia, chce być blisko zwłaszcza tych, którzy cierpią. Dzisiaj jest dzień modlitw do Matki Bożej Pompejańskiej. Nasza matka Maryja chce zawsze iść z nami, pomagać nam poprzez nasze wstawiennictwo i miłość. (...) Pomódlcie się razem o tę drogę o łaskę pokoju. Prośmy o to Maryję", mówił. Czytaj też: Biały dym nad Kaplicą Sykstyńską – wybrano następcę Franciszka! Kim jest nowy papież? Archiwalna fotografia z Janem Pawłem II Wkrótce po ogłoszeniu wyboru Leona XIV, w sieci pojawiła się archiwalna fotografia, która natychmiast wzbudziła ogromne zainteresowanie. Zdjęcie, opublikowane przez "New York Post", przedstawia młodego Roberta Prevosta ściskającego dłoń świętego Jana Pawła II. Ich drogi przecięły się w 1982 roku. Młody Robert Prevost, jeszcze przed trzydziestką, dopiero rozpoczynał swoją kapłańską drogę w chicagowskiej parafii St. Mary of the Assumption. To miejsce miało dla niego szczególne znaczenie – dzięki rodzicom znał je od dziecka, a więź z lokalną wspólnotą była głęboka i emocjonalna. Kapłaństwo było jego przeznaczeniem. "Niektórzy z nas to rozważali. Dla większości młodych mężczyzn była to swego rodzaju fantazja. Myślę, że w przypadku Prevosta było to prawdziwe powołanie", mówił absolwent St. Mary John Doughney w rozmowie z Chicago Sun-Times. Spotkanie z Janem Pawłem II, uwiecznione na zdjęciu, stało się symbolem duchowego początku jego misji. Fotografia uchwyciła moment spotkania dwóch duchownych. Dziś tamto wydarzenie nabiera nowego znaczenia. Obecne zdjęcie stało się symbolicznym łącznikiem między przeszłością a teraźniejszością Kościoła. Dla wielu wiernych to znak ciągłości i Bożego planu prowadzącego Prevosta aż do roli następcy świętego Piotra. View oEmbed on the source website Reakcje na wybór nowego papieża Tysiące Rzymian, pielgrzymów i turystów z całego świata zebrało się, by wspólnie czekać na znak z Kaplicy Sykstyńskiej. Według włoskich służb tego wieczoru na placu św. Piotra obecnych było aż 100 tysięcy osób. W związku z ogromnym napływem wiernych, wprowadzono najwyższy poziom zabezpieczeń. Gdy nad Watykanem uniósł się biały dym, tłum wybuchł radością – wśród dźwięków dzwonów rozbrzmiały okrzyki zachwytu i łzy wzruszenia. Szczególne zainteresowanie wzbudził fakt, że nowy papież pochodzi z USA – kraju, który dotychczas nie miał swojego przedstawiciela na tronie papieskim. Obecność archiwalnej fotografii z Janem Pawłem II dodała emocji i symboliki temu wydarzeniu, pokazując długą drogę, jaką przebył nowy papież – od misjonarza w Ameryce Południowej do głowy Kościoła katolickiego. Sprawdź też: Kożuchowska modli się za Leona XIV, Lubaszenko mówi o nadziei. Emocje polskich gwiazd po wyborze papieża Źródło: Onet, Onet Wiadomości
Seminarium kończył w Polsce, urodził się w Melbourne. Oto najmłodszy kardynał tegorocznego Konklawe 2025
45-letni Mykoła Byczok z Ukrainy, weźmie udział w konklawe 2025. Ukończył seminarium w Tuchowie. Poznaj jego historię i polskie akcenty w jego drodze do Watykanu.
Najmłodszy uczestnik nadchodzącego konklawe, 45-letni kardynał Mykoła Byczok z Ukrainy, zaskakuje nie tylko wiekiem, ale także silnym związkiem z Polską – swoją formację duchową rozpoczął w tuchowskim seminarium redemptorystów. Kim jest kardynał Mykoła Byczok? Mykoła Byczok to 45-letni duchowny pochodzący z Ukrainy. Został mianowany kardynałem przez papieża Franciszka w 2024 roku. Jest przedstawicielem Kościoła greckokatolickiego i obecnie pełni posługę duszpasterską w Australii. Jego nominacja wzbudziła zainteresowanie nie tylko ze względu na jego młody wiek, ale również z uwagi na jego międzynarodową drogę kapłańską oraz powiązania z Polską. Byczok to obecnie najmłodszy kardynał, który weźmie udział w przyszłym konklawe, mającym na celu wybór nowego papieża. Polskie ścieżki duchowe: Seminarium w Tuchowie W życiorysie kardynała Byczoka istotne miejsce zajmuje Polska. Ukończył on seminarium duchowne w Tuchowie, w województwie małopolskim. To seminarium należy do zgromadzenia redemptorystów i odgrywa znaczącą rolę w formacji duchownych w Europie Środkowo-Wschodniej. Ten etap edukacji religijnej ukształtował jego duchowość i przyczynił się do jego późniejszych decyzji duszpasterskich. Polski akcent w historii kardynała Byczoka ma tym samym niebagatelne znaczenie. ZOBACZ TEŻ: Konklawe: wszystko co wiemy o wyborze nowego papieża. Czy kardynał z Polski ma szansę na ten tytuł? Droga do Watykanu: Od Melbourne do konklawe Po zakończeniu nauki w Polsce, kardynał Byczok prowadził posługę duszpasterską na różnych kontynentach. Od 2020 roku działa w Melbourne w Australii, gdzie zyskał uznanie jako prężny lider duchowy. To właśnie z tej lokalizacji został wyniesiony do godności kardynalskiej. Jego działalność w Melbourne to przykład skutecznej pracy misyjnej Kościoła greckokatolickiego na antypodach. Znaczenie młodego kardynała w wyborze papieża Obecność 45-letniego kardynała Byczoka na konklawe w 2025 roku to nie tylko ciekawostka statystyczna. Jako najmłodszy uczestnik tego wydarzenia, może reprezentować nowe pokolenie duchowieństwa w Kościele katolickim. Jego udział może również wskazywać na zmieniające się priorytety w Watykanie – większą inkluzywność oraz docenianie różnorodności kulturowej i geograficznej. Polski akcent w konklawe 2025 Seminarium w Tuchowie to jedyny polski ślad w biografii kardynała Byczoka, ale jego znaczenie jest nie do przecenienia. Ten duchowy ośrodek uformował przyszłego kardynała i przygotował go do międzynarodowej służby. To kolejny przypadek, gdy Polska – pośrednio – odgrywa rolę w najważniejszych wydarzeniach Kościoła katolickiego, takich jak konklawe. Wydarzenie to będzie śledzone z uwagą także przez Polaków, którzy mogą dostrzec w osobie Byczoka symboliczną więź z własną tradycją religijną. Źródło: Plejada
Andrzej Lampert otwarcie mówi o duchowości: "Wierzę w Boga, a nie w księży"
Andrzej Lampert wyznał, jak wiara i modlitwa stały się dla niego źródłem siły. Wokalista wprost mówi o swojej relacji z Bogiem. "Wierzę w Boga, a nie w księży"
Niegdyś wraz z zespołem PIN tworzył hity, które nuciła cała Polska, a dziś to ceniony artysta operowy. W jednym z wywiadów opowiada o wierze i swojej relacji z Bogiem. "Przeżyłem kilka burzliwych momentów. Muszę uderzyć się w pierś i otwarcie powiedzieć, że jestem grzesznikiem", mówi Andrzej Lampert. Ostatnia publikacja na FB 10.11.2025 r. Andrzej Lampert poruszył temat wiary Jest dla niego drogowskazem w codzienności i nie wstydzi się mówić wprost o wierze. Udział w koncertach o charakterze religijnym to dla Andrzeja Lamperta naturalna konsekwencja duchowej postawy. I jak podkreśla, jego relacja z Bogiem nie zależy od zawirowań wokół Kościoła. Dla wokalisty kapłani to przede wszystkim ludzie – omylni, jak każdy z nas. Ceni tych, którzy potrafią przyznać się do błędów. I dodaje z wdzięcznością, że na swojej drodze spotykał głównie takich duchownych, którzy swoją postawą wzmacniali jego wiarę, a nie ją osłabiali. „Żadne zawieruchy dotyczące Kościoła nie mają na nią wpływu. Wierzę w Boga, a nie w księży. […] Kościół jednak to nie tylko duchowni, ale wszyscy ochrzczeni. Kościół to ludzie. Czasem warto się zastanowić, gdzie dziś jesteśmy i co dla tego Kościoła robimy?”, wyznaje w wywiadzie dla Plejady. Artysta nie kryje, że bywa postrzegany jako „kościółkowy”, ale komentarze tego typu nie robią na nim wrażenia, a jego duchowa tożsamość sięga dzieciństwa. „Byłem wychowywany w rzymsko-katolickiej wierze i od dziecka była mi ona bliska”, tłumaczył Michałowi Misiorkowi. Czytaj też: Był u szczytu sławy, jego hity nuciła cała Polska. Potem zapadła cisza. Andrzej Lampert po latach mówi, dlaczego zniknął Andrzej Lampert o relacji z Bogiem Choć dziś Andrzej Lampert z pełnym przekonaniem mówi o swojej wierze, to z nauką Kościoła i prawdami wiary nie zawsze było mu po drodze. „Przeżyłem kilka burzliwych momentów. Muszę uderzyć się w pierś i otwarcie powiedzieć, że jestem grzesznikiem”, mówił. W pewnym momencie zaczął intensywniej niż kiedykolwiek wcześniej poszukiwać Boga. Choć od dziecka był częścią Kościoła, przyszedł moment refleksji, który postawił wszystko pod znakiem zapytania. Jednak w pewnej chwili przeszedł głęboką przemianę duchową. „Był moment, kiedy bardziej niż zwykle poszukiwałem Boga. Miałem wtedy dwadzieścia kilka lat. Zastanawiałem się, czy Kościół, do którego należę, to mój Kościół. Zdałem sobie bowiem sprawę z tego, że nauczyłem się pewnego powtarzalnego rytuału, ale mogło w nim nie być Boga. I wtedy nastąpił przełom w moim życiu. Pomógł mi w tym sakrament pokuty i pojednania. […] To sprawiło, że wyzbyłem się lęku i wstydu. Stanąłem w prawdzie i wyznałem swoje grzechy. Był to dla mnie moment wielkiego oczyszczenia. Procentuje on we mnie do dziś”, opowiada w rozmowie z Plejadą. Choć Andrzej Lampert otwarcie mówi o duchowej przemianie, nie kreuje się na ideał. Wręcz przeciwnie – podkreśla, że jego droga wiary to nieustanna walka i codzienne zmagania. Ta szczerość porusza, bo ukazuje wiarę nie jako statyczny stan, ale proces – pełen trudności, upadków i ciągłego podnoszenia się. „Ale to nie tak, że nagle stałem się święty. Nadal błądzę, nadal zmagam się z różnymi słabościami. Nie jestem żadnym wzorem, mimo że niektórzy ludzie mnie tak postrzegają. Jestem taki jak wszyscy. Cały czas walczę o swoją wiarę”, mówi z pokorą. A w dalszej części rozmowy dodawał: "Ponadto, gdybym stwierdził, że wszystko zawdzięczam wyłącznie sobie, byłbym na straconej pozycji. Oznaczałoby to, że sam jestem dla siebie bogiem. Wszystko otrzymałem za darmo". Sprawdź też: Elżbieta Dmoch wraca po latach! Zobacz, jak dziś wygląda legenda 2 plus 1 Źródło: Plejada
„Azjatycki Wojtyła” na tronie Piotrowym? Luis Antonio Tagle skradł serca wiernych. Odsłaniamy jego tajemnice
Czy Kościół katolicki poprowadzi charyzmatyczny duchowny z Filipin? Po śmierci papieża Franciszka oczy świata zwróciły się ku Watykanowi, a wśród kandydatów na nowego papieża błyszczy nazwisko kardynała Tagle. Nazywany „azjatyckim Wojtyłą”, porusza serca wiernych swoją skromnością, autentycznością i empatią.
Po śmierci papieża Franciszka oczy całego świata zwróciły się ku Watykanowi. Wśród kandydatów do objęcia Stolicy Piotrowej wyróżnia się kardynał Luis Antonio Tagle z Filipin. Nazywany "Wojtyłą z z Azji", zachwyca charyzmą, empatią i wrażliwością. Czy to on zostanie nowym papieżem? Szanse kardynała Tagle na wybór na papieża Po śmierci papieża Franciszka rozpoczęły się spekulacje na temat nowego lidera Kościoła katolickiego. Im bliżej konklawe, które rusza 7 maja, tym intensywniej prasa i telewizja prezentują sylwetki potencjalnych następców Franciszka. W gronie tzw. papabili – potencjalnych następców – Luis Antonio Tagle wymieniany jest jako jeden z głównych kandydatów. Kardynał z Filipin, pełniący funkcję proprefekta watykańskiej Dykasterii ds. Ewangelizacji, od lat budzi podziw wiernych swoją charyzmą i autentycznością. "Bardzo mocno promował go sam papież Franciszek. Jednak jego szanse zmalały, po tym jak został odwołany z funkcji szefa Caritas Internationalis", mówił Tomasz Terlikowski [cytat za tvn24.pl] Jego atutem jest nie tylko doświadczenie, ale także fakt, że pochodzi z Azji – kontynentu, na którym katolicyzm dynamicznie się rozwija. Wielu komentatorów podkreśla, że Kościół potrzebuje dziś głosu spoza Europy, a kardynał z Filipin mógłby stać się symbolem globalnej odnowy duchowej. Uchodzi też za naturalnego kontynuatora wizji papieża Franciszka – zwłaszcza w obszarach zaangażowania społecznego, troski o środowisko oraz duszpasterskiego otwarcia na wiernych. Jego podejście do Kościoła jest bliskie ideałom byłego papieża: stawia na dialog, empatię i obecność przy tych, którzy najbardziej potrzebują wsparcia. Kim jest kardynał Luis Antonio Tagle? Luis Antonio Tagle ma 67 lat i pochodzi z Filipin. Urodził się w Manili, a jego korzenie sięgają dwóch wpływowych linii – z jednej strony hiszpańskiej chrześcijańskiej arystokracji, która dominowała przed rewolucją filipińską w 1896 roku, z drugiej – zamożnej chińskiej rodziny matki, która osiedliła się na Filipinach. Duchową drogę rozpoczął wcześnie – w 1973 roku wstąpił do seminarium prowadzonego przez jezuitów. Kapłańskie święcenia przyjął dziewięć lat później, w 1982 roku. W tym samym roku rozpoczął pracę dydaktyczną jako profesor, a już rok później został rektorem seminarium, którym kierował do 1985 roku. Luis Antonio Tagle posiada tytuł doktora teologii, który zdobył na prestiżowym Catholic University of America w Waszyngtonie. Jego wiedza i autorytet zostały docenione na najwyższym szczeblu Kościoła – w 1997 roku papież Jan Paweł II powołał go do Międzynarodowej Komisji Teologicznej, odpowiedzialnej za analizę i opracowywanie rozwiązań w najbardziej złożonych i dyskusyjnych kwestiach teologicznych. Czyataj też: Ostatni list papieża Franciszka. Ten dokument złożono w jego trumnie. Znamy jego treść W 2001 roku Luis Antonio Tagle objął stanowisko biskupa diecezji Imus na Filipinach, rozpoczynając tym samym nowy rozdział w swojej posłudze. Dziesięć lat później, w 2011 roku, papież Benedykt XVI wyniósł go na prestiżowe stanowisko arcybiskupa Manili – stolicy kraju i duchowego centrum katolickich Filipin. Jako prymas Filipin pełnił tę funkcję aż do 2020 roku. Z kolei w 2015 roku Luis Antonio Tagle został wybrany na prezesa Caritas Internationalis – jednej z największych organizacji charytatywnych na świecie. Kierował nią przez niemal dwie pełne kadencje, zyskując uznanie za swoje oddanie sprawom najbardziej potrzebujących i skuteczne działania na rzecz globalnej solidarności. W 2019 roku Luis Antonio Tagle został powołany na prestiżowe stanowisko prefekta Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów, co potwierdziło jego rosnące znaczenie w watykańskich strukturach. Następnie stanął na czele Dykasterii ds. Ewangelizacji – jednego z kluczowych urzędów Kurii Rzymskiej, odpowiedzialnego za szerzenie wiary i misję Kościoła na całym świecie. Z kolei w 2020 roku papież nadał Luisowi Antonio Tagle tytuł kardynała-biskupa – najwyższą godność w kolegium kardynalskim, zarezerwowaną dla najbardziej wpływowych i doświadczonych hierarchów Kościoła. Jego działania są widoczne na arenie międzynarodowej, a jego głos liczy się nie tylko w Watykanie, ale i poza nim. Właśnie ta rozpoznawalność i zaufanie, jakim cieszy się wśród duchownych, sprawiają, że jest poważnie brany pod uwagę jako następca papieża Franciszka. Zobacz też: Wcale nie wiceprezydent USA. To on był ostatnim oficjalnym gościem papieża Franciszka. Ujawnił kulisy spotkania Dlaczego Tagle jest nazywany "azjatyckim Wojtyłą"? Określenie „azjatycki Wojtyła” nie pojawiło się przypadkiem. Podobnie jak Jan Paweł II, kardynał Tagle wyróżnia się ogromną charyzmą i bezpośrednim kontaktem z wiernymi. Jest także nazywany „azjatyckim Franciszkiem” – za jego wrażliwość społeczną, pokorę i zaangażowanie w losy ubogich. Jego aktywność w mediach społecznościowych, w tym na TikToku, sprawia, że jest uwielbiany przez młodych katolików. To kardynał na miarę XXI wieku – nowoczesny, a jednocześnie wierny tradycji. Sam Luis Antonio Tagle nigdy nie unikał trudnych tematów. W swoich wypowiedziach jasno i bezkompromisowo wyrażał sprzeciw wobec aborcji i antykoncepcji, określając je jako formę „praktycznego ateizmu”. Równie stanowczo występował przeciwko eutanazji, broniąc nienaruszalności życia ludzkiego od poczęcia aż do naturalnej śmierci. Wielokrotnie dawał też wyraz swojej wrażliwości i empatii, stając w obronie osób LGBTQ. Nie ukrywał krytyki wobec ostrych słów kierowanych pod ich adresem przez Kościół. Wyrażał zdumienie i głęboki sprzeciw wobec przekonania, że cierpienie, jakiego doświadczają osoby LGBTQ z powodu społecznego potępienia, mogłoby być postrzegane jako zasłużona kara. Dla Tagle to niezrozumiałe i nieakceptowalne. Opowiada się za bardziej otwartym i empatycznym podejściem Kościoła do wiernych znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej. Uważa, że osoby LGBTQ, rozwiedzione oraz te, które zawarły nowe związki małżeńskie, nie powinny być automatycznie wykluczane z możliwości przyjmowania komunii świętej. Popiera także otwartą dyskusję na temat celibatu, dostrzegając potrzebę refleksji nad tą wielowiekową tradycją w kontekście współczesnych wyzwań duszpasterskich. Poza tym, Luis Antonio Tagle słynie z wyjątkowej skromności i bliskości wobec ludzi. Jako biskup unikał przepychu – zamiast luksusowego auta wybierał komunikację miejską i poruszał się autobusem. Szczególną uwagę poświęcał sprawom społecznym, zwłaszcza losowi najuboższych. W geście empatii i solidarności wielokrotnie zapraszał osoby potrzebujące na wspólne posiłki, pokazując, że Kościół ma być domem otwartym dla wszystkich. Nie ukrywa też, że woli, gdy wszyscy zwracają się do niego pseudonimem - Chito. Czytaj też: Ekspertka od etyki nie pozostawiła na politykach suchej nitki. Skomentowała ich zachowanie na pogrzebie papieża. „Klasy się nie kupi" Reakcje wiernych i mediów na kandydaturę Tagle Media społecznościowe wręcz oszalały na punkcie Luisa Antonio Tagle. Na TikToku można znaleźć setki filmików, które przedstawiają jego homilie, wystąpienia i spontaniczne momenty spotkań z wiernymi. W komentarzach internauci piszą wprost: „To powinien być nowy papież!”. Także portale informacyjne nie mają wątpliwości – charyzma Tagle przyciąga uwagę nie tylko katolików, ale i osób spoza Kościoła. Imponuje nie tylko wiedzą teologiczną, ale również wyjątkowymi umiejętnościami językowymi. Biegle posługuje się aż siedmioma językami. Jego językiem ojczystym jest tagalski. Swobodnie mówi po angielsku i włosku, a dodatkowo biegle czyta po hiszpańsku, francusku, koreańsku i łacinie – co czyni go jednym z najbardziej wszechstronnych intelektualnie hierarchów Kościoła. Co ciekawe, kardynał odwiedził Polskę w 2018 roku w czasie Światowych Dni Młodzieży w Krakowie. Potem gościł na łódzkim festiwalu Paradise in te City. Wtedy wyznał, że nie zna jedynie trzy słowa po polsku. Nagranie z tego wydarzenia dziś jest viralem na TikTOku. Sami zobaczcie. Sprawdź też: Kilka dni przed śmiercią oddał ostatnie pieniądze potrzebującym. Papież Franciszek umierał w biedzie View oEmbed on the source website Czy zatem „azjatycki Wojtyła” rzeczywiście stanie na czele Kościoła katolickiego?
Halina Mlynkova postanowiła ochrzcić syna, choć nie jest katoliczką. 4-letni Leo "jest fanem Jezusa"
Halina Mlynkova postanowiła podzielić się niezwykle osobistą decyzją — zamierza ochrzcić swojego 4-letniego syna, Leo. W szczerej rozmowie opowiedziała o duchowych przemianach, rodzinnej atmosferze i wpływie otoczenia, które popchnęły ją do zmian.
Halina Mlynkova rzadko zabiera głos na temat życia prywatnego. Teraz znana piosenkarka, zdecydowała się uchylić nieco rąbka tajemnicy. W nowym wywiadzie zdradziła, że zadecydowała, że ochrzci swojego 4-letniego syna, Leo. Cała rodzina przygotowuje się do ważnego wydarzenia. Halina Mlynkova zamierza ochrzcić 4-letniego synka „Jest absolutnie wspaniały, cudowny, daje nam mnóstwo energii. Niezwykły mały człowiek”, mówi o swoim synku Halina Mlynkova. Leo ma już cztery lata. Jak wyznała, podjęła decyzję, że chłopiec zostanie ochrzczony. Ta informacja wzbudziła duże zainteresowanie, zwłaszcza że sama wokalistka nie jest katoliczką, a wychowywała się w tradycji Kościoła ewangelicko-augsburskiego. Jak wyjaśniała w nowym wywiadzie, chrzest ma dla niej ogromne znaczenie emocjonalne i duchowe. "Przez wiele lat miałam bardzo duże pogubienie w kwestii moich dzieci i co z chrztem. Jestem chrześcijanką, ale innego wyznania. Wychowuję dzieci w Polsce, w bardzo katolickim kraju", tłumaczyła w rozmowie z Dzień Dobry TVN. Halina Mlynkova zaczęła inaczej patrzeć na duchowe aspekty życia. Rodzinne ciepło i codzienność dzielona z ukochanym, Marcinem Kindlą miały ogromne znaczenie przy podjęciu decyzji o ochrzczeniu syna. Przyglądając się wartościom, które każdego dnia otaczają jej syna, poczuła, że nie chce dłużej odkładać tej ważnej chwili. „Jesteśmy teraz w niezwykłym dla mnie miejscu, wśród całej rodziny Marcina, która otacza Leosia. Poczułam bardzo dużą potrzebę, żeby Leoś był ochrzczony i stał się częścią tej społeczności. To dla mnie bardzo ważna rzecz”, mówiła. Czytaj też: "Kościół nie do końca mnie chce". Iwona Pavlović otworzyła się na temat wiary, ujawniła, co usłyszała od księdza Nie ukrywa, że do jej decyzji przyczyniło się wiele czynników. To była przede wszystkim potrzeba serca. "Wyprowadziliśmy się z Warszawy. Przestałam przeżywać codzienność i odbębniać obowiązki. Zaczęłam żyć. Otworzyły mi się zupełnie nowe perspektywy życia oprócz pracy. Bardzo głębokie wartości rodzinne, które są w naszej rodzinie ze strony Marcina. Do tego ma też na mnie ogromny wpływ Kalwaria, na którą mamy okna tarasowe", opowiadała. Synek Haliny Mlynkovej jest "fanem Jezusa" Przygotowania do chrztu Leo są dla całej rodziny niezwykle ważnym wydarzeniem. Artystka zdradziła również, że Leoś z wielkim zaangażowaniem uczestniczy w mszach — zasiada w pierwszych ławkach i z ogromnym zainteresowaniem obserwuje każdy gest. "Leoś, nasz czteroletni syn, jest największym fanem Jezusa. Uwielbia chodzić do kościoła, uwielbia na niego patrzeć, uwielbia drogę krzyżową. Jest niezwykle zauroczony Jezusem i Marią, która patrzy na swoje dziecko. Chodzimy na dziecięce msze, które są na Kalwarii wspaniałe", mówiła w rozmowie z Dzień Dobry TVN Halina Mlynkova. Czytaj też: Adrianna Borek o swojej wierze mówi z dumą: "To nie obciach" Halina Mlynkova o pobycie w Watykanie i zawodowych wyzwaniach W rozmowie z prowadzącymi artysta wspomniała także o zmianach w życiu zawodowym. Halina Mlynkova przeżywa niezwykle intensywny czas. Obecnie koncentruje się na pracy nad nową płytą. Jakiś czas temu wróciła z Watykanu, gdzie wzięła udział w nagraniach wspólnie z utalentowaną włoską wokalistką, Ilarią Della Bidią. Wspólnie wykonały utwór - Ave Maria. „Spotkałyśmy się kiedyś w Polsce na koncercie. "Zachwyciłam się z Ilarią. To potężny głos, wspaniała kobieta. To nasza wspaniała muzyczna podróż”, mówiła w rozmowie z Damianem Michałowskim i Pauliną Krupińską Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
"Kościół nie do końca mnie chce". Iwona Pavlović otworzyła się na temat wiary, ujawniła, co usłyszała od księdza
Iwona Pavlović poruszyła temat swojej głębokiej wiary i relacji z Kościołem. Jurorka "Tańca z Gwiazdami" wspomniała o sile płynącej z rozmowy z Bogiem. "Bardzo często proszę, oddaje się w opiekę, dziękuję. Uważam, że mam bardzo piękne życie", mówi.
Iwona Pavlović pojawiła się w niedzielnym wydaniu "Halo tu Polsat". Jurorka "Tańca z Gwiazdami" poruszyła temat wiary i swojej relacji z Bogiem. "Jestem osobą wierzącą, niestety jestem po rozwodzie, więc Kościół nie do końca mnie chce", wspomniała. Iwona Pavlović poruszyła temat wiary i zaskoczyła wyznaniem: "Kościół nie do końca mnie chce” Iwona Pavlović nie ukrywa, że wiara odgrywa w jej życiu ogromną rolę. W szczerej i emocjonalnej rozmowie jurorka Tańca z Gwiazdami wyznała, że codziennie modli się do Boga, prosi go o łaski i dziękuje za wszystko. „To jest dosyć trudny temat, ja o tym za bardzo nie mówię wszędzie i wobec. W ogóle chyba trochę się boimy czasami o tym mówić. Ktoś albo za bardzo o tym mówi, albo właśnie się trochę wycofuje. Jest to temat, wydawałoby się niezręczny, osobisty, a z drugiej strony czemu nie mówić o dobrych rzeczach. Jestem osobą wierzącą, niestety jestem po rozwodzie, więc Kościół nie do końca mnie chce”, mówiła w rozmowie z prowadzącymi. Nie zmienia to jednak jej osobistej relacji z Bogiem. Nie odwróciła się od wiary – wręcz przeciwnie, jeszcze bardziej ją w sobie pielęgnuje. Iwona Pavlović przypomniała słowa jednego z księży, które pozostały z nią na zawsze i wspomniała papieża Franciszka. „Kiedyś od jednego księdza dowiedziałam się, że nie ma to znaczenia, bo Bóg ciebie chce zawsze, bez względu na to co robisz. I papież Franciszek też był taki, chciał pokazać, że tak naprawdę przed Bogiem wszyscy jesteśmy równi”, dodawała Iwona Pavlović w Halo tu Polsat. Czytaj też: "Jakbym oglądała film science fiction...". Pavlović komentuje trudne chwile na sali sądowej Iwona Pavlović o relacji z Bogiem: "Jest dla mnie łaskawy" Jurorka Tańca z Gwiazdami wyznała, że wiara wypełnia jej życie spokojem. To ona dodaje jej sił w chwilach zwątpieniach czy w radosnych momentach. Patrząc na swoje życie dziś może powiedzieć, że jest ono piękne. Czuje też łaskę Boga, który otaczają ją opieką i miłością. „Więc w moim życiu wiara daje mi spokój. Bardzo często proszę, oddaje się w opiekę, dziękuję. Uważam, że mam bardzo piękne życie - Bóg jest dla mnie łaskawy. Tak naprawdę ja sobie rozmawiam z Bogiem, jakby to był ktoś, kto siedzi obok mnie", zwierzała się. Choć Iwona Pavlović nie doczekała się biologicznych dzieci, w jej życiu nie brakuje rodzinnego ciepła i miłości. Słynna "Czarna Mamba" jest macochą dla trzech synów swojego męża, Wojciecha Oświęcimskiego. Tancerka od lat pokazuje, że więź nie musi płynąć tylko z krwi — może też wyrastać z serca. Dla Iwony jej pasierbowie są jak własne dzieci. Otoczyła ich czułością, troską i matczyną opieką, udowadniając, że prawdziwa miłość rodzinna nie zna żadnych granic. Iwona Pavlović wyznała, że jakiś czas temu jej syn Krystian i jego narzeczona Monika, pojechali z przyjaciółmi na święta do Rzymu. To od nich dowiedziała się o śmierci Papieża Franciszka. „Pierwszego dnia byli na placu, jakieś dwa metry od papieża. Towarzyszyło im wtedy duże wzruszenie, byli poruszeni obecnością Franciszka. Więc od razu wysłali do mnie i do męża SMS-y i filmik, że po tym spotkaniu (przypis red.) są w jakiejś takiej euforii. Ale jest coś takiego, kiedy to widzisz na żywo, kiedy jesteś na tym placu, to się jednoczysz z tymi wszystkimi ludźmi. Potem to od nich najpierw dowiedzieliśmy się, że papież umarł”, relacjonowała. Źródło: Halo tu Polsat
Zamiast Komunii – trauma na całe życie. Co spotkało małą Ewę Gawryluk na religii?
Ewa Gawryluk, znana aktorka, otworzyła się na temat trudnych doświadczeń z dzieciństwa, opisując przemoc, której doświadczyła zarówno w szkole, jak i w domu. Jej szczere wyznania rzucają światło na bolesne wspomnienia, które wpłynęły na jej życie.
Podczas edukacji religijnej w dzieciństwie Ewa Gawryluk doświadczyła przemocy fizycznej ze strony osoby duchownej. Zdarzenie to miało miejsce w kontekście przygotowań do Pierwszej Komunii Świętej i stało się impulsem do odrzucenia uczestnictwa w tym obrzędzie. Decyzja ta została przez jej matkę zaakceptowana, choć była nietypowa w ówczesnych realiach społecznych. Prześladowania ze strony rówieśników Aktorka zdecydowała się podzielić trudnymi przeżyciami z przeszłości — była bowiem wielokrotnie prześladowana w szkole podstawowej oraz liceum. Przemoc ta miała zarówno wymiar psychiczny, jak i społeczny, i utrzymywała się przez długi okres. "Byłam najmniejsza, najchudsza w szkole. Byłam leworęczna i już umiałam czytać i pisać. Nie lubi się takich dzieci" — przyznała Ewa Gawryluk w rozmowie z Żurnalistą. Aktorka nie ma też dobrych wspomnień z lekcjami religii, które odbywały się w szkółkach przy parafii: "Byłam przemocowo traktowana przez grupę dziewczynek, które były faworyzowane przez siostry zakonne. One nie miały mam, a ja? Ja widziałam ten dysonans". ZOBACZ TEŻ: Dopiero co wzięła ślub, a tu takie wieści. Ewa Gawryluk potwierdziła wszystko i zaskoczyła fanów Długotrwałe skutki traumatycznych przeżyć Podczas edukacji religijnej w dzieciństwie Ewa Gawryluk doświadczyła przemocy fizycznej ze strony osoby duchownej. "Nigdy wcześniej nikt mnie nie bił. A wtedy dostałam po łapach. I to nie była moja wina" — wspominała artystka. Zdarzenie to miało miejsce w kontekście przygotowań do Pierwszej Komunii Świętej i stało się impulsem do odrzucenia uczestnictwa w tym obrzędzie. " Uznałam, że nie pozwolę, by ktoś mnie źle traktował i karał uderzeniami po rękach". Później została wezwana przez zakonnicę. To, co usłyszała, bardzo ją zabolało. "Po zakończeniu uroczystości siostra zakonna zawołała mnie i powiedziała: "Ewuniu, nie odebrałaś świadectwa komunii". Wtedy pomyślałam sobie: czy naprawdę nikt nie zauważył, że mnie tam w ogóle nie było? Zostawiłam ten dyplom i po prostu poszłam do domu" — ujawniła. Brak emocjonalnego wsparcia ze strony najbliższych Gawryluk wskazuje, że jako dziecko nie otrzymywała wystarczającego wsparcia od matki, która nie była w stanie rozpoznać charakteru doświadczanej przemocy. Brak zrozumienia oraz realnej ochrony ze strony rodziny pogłębił jej poczucie izolacji i niezrozumienia. "Moja mama nie miała do mnie cierpliwości. Nie interesowało jej, dlaczego nie wzięłam udziału w komunii", podsumowała smutno gościni Żurnalisty. SPRAWDŹ TEŻ: Córka Ewy Gawryluk ma 23 lata i nietypowe plany na życie. Maria Błaszczyk zachwyciła urodą u boku sławnej mamy! https://www.instagram.com/p/c7ehujoi7fi/
Nawrócenie po wypadku i krytyka katechezy. Dwie duchowe ścieżki braci Pazura
Choć wychowali się w jednym domu, mają inne poglądy
Choć wychowali się pod jednym dachem, dzieląc wspólne dzieciństwo i rodzinne wartości, dziś patrzą na wiarę z zupełnie różnych perspektyw. Radosław Pazura, po dramatycznym wypadku samochodowym, który niemal odebrał mu życie, wkroczył na drogę głębokiej duchowości — codzienna modlitwa, osobista relacja z Bogiem i świadome przeżywanie wiary stały się dla niego sensem życia. Cezary, starszy z braci, również wierzy, lecz z większym dystansem. Obserwując rzeczywistość szkolną, z goryczą wskazuje na problemy współczesnej katechezy. W jego oczach religia powinna inspirować, a nie zniechęcać — a dziś, jak mówi, często bywa odwrotnie. Ostatnia publikacja na FB 16.11.2025 r. Radosław Pazura: Wiara odnaleziona po tragedii Radosław Pazura w rozmowie z Wirtualną Polską wyznał, że przełomowym momentem w jego życiu był wypadek samochodowy z 2003 roku, po którym był w stanie krytycznym. Jak sam powiedział, to właśnie wtedy „odnalazł wiarę” i od tego czasu jego życie zmieniło się diametralnie. Pazura podkreśla, że jego relacja z Bogiem jest bardzo silna i osobista. Aktor podkreślił też, że nie wstydzi się mówić o wierze publicznie, nawet jeśli bywa to źle przyjmowane. Mimo że sam jest osobą głęboko wierzącą, zaznacza, że rozumie tych, którzy jeszcze „nie spotkali Boga” i szanuje ich wybory. Cezary Pazura: Wierzący z dystansem do katechezy Z kolei Cezary Pazura, starszy z braci, również deklaruje się jako osoba wierząca, jednak jego podejście do religii ma bardziej krytyczny i refleksyjny charakter. Wypowiedział się otwarcie na temat kontrowersji wokół nauki religii w szkołach. Szkoda, że nie ma takich prawdziwych lekcji religii w szkole, żeby powiedzieć o religii— nie katechezy, tylko religii. Że ta religia jest taka, ta jest taka. (…) w tych czasach to powinny być w ogóle obowiązkowe przedmioty" mówił dla Świata Gwiazd. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/04/forum-0424586580-a0ee9f4.jpg" width="3280" height="4928" alt="18.12.2012, Teatr Wielki, Opera Narodowa, Gala jubileuszowa 20-Lecie Telewizji POLSAT, NZ. Dorota Chotecka, Radoslaw Pazura, Edyta Pazura, Cezary Pazura,Image: 424586580, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Radoslaw NAWROCKI / Forum" title="Dorota Chotecka, Radoslaw Pazura, Edyta Pazura, Cezary Pazura" /> Bracia Pazura: Dwie perspektywy na religię Choć Radosław i Cezary Pazura zostali wychowani w tej samej rodzinie i środowisku, ich drogi duchowe są bardzo różne. Radosław traktuje wiarę jako fundament swojego życia, coś, co go ocaliło i prowadzi każdego dnia. Cezary natomiast, choć wierzący, spogląda na kwestie religijne bardziej przez pryzmat społeczny i edukacyjny, wskazując na problemy związane z instytucjonalnym nauczaniem religii. Te różnice nie dzielą jednak braci, a raczej pokazują, jak różne mogą być drogi duchowego rozwoju — nawet w jednej rodzinie. Rodzinne korzenie a indywidualne wybory Obaj bracia nie ukrywają, że ich dzieciństwo i wychowanie miały wpływ na ich duchowość. To jednak indywidualne doświadczenia — jak wypadek Radosława czy obserwacje społeczne Cezarego — ukształtowały ich obecne podejście do wiary. Mimo różnic w praktyce religijnej, obaj są zgodni co do jednego: że duchowość jest ważnym elementem życia i każdy powinien mieć przestrzeń do jej odkrywania na swój sposób. CZYTAJ TEŻ: Chotecka przyznaje, że wraz z mężem nie widuje się Cezarym Pazurą i jego żoną. „Aktorzy są ludźmi zapracowanymi" Wiara w życiu publicznym i prywatnym Pazurów Obaj aktorzy nie boją się mówić o swojej wierze w przestrzeni publicznej. Radosław otwarcie dzieli się swoim świadectwem i zachęca do pogłębiania relacji z Bogiem. Cezary zaś wykorzystuje swoje zasięgi w mediach społecznościowych, by poruszać tematy kontrowersyjne i domagać się zmian w podejściu do katechezy. Bracia Pazura, choć inaczej podchodzą do tematu religii, łączy jedno — autentyczność i chęć dzielenia się swoimi przemyśleniami z szerszą publicznością. Źródło: Film WP, Plotek