Czy „F1” to hit na miarę Oscara? Kosiński znowu podkręca tempo do granic możliwości [RECENZJA]
Ten najbardziej wyczekiwany film roku od razu stał się światowym hitem, osiągając globalny zysk 144 milionów dolarów w pierwszy weekend, co stanowi rekordowy wynik w całej karierze Brada Pitta. „F1” to film wykonany z ogromnym rozmachem, zarówno budżetowym jak i marketingowym. Jesteśmy tuż po seansie i przyglądamy się jego fenomenowi.
„F1” to jedna z najbardziej wyczekiwanych premier filmowych tego roku, łącząca w sobie widowiskowość kina akcji z emocjami świata sportu. Za projektem stoją uznani twórcy i producenci, a w obsadzie pojawiają się gwiazdy światowego formatu. Film powstał przy ścisłej współpracy z przedstawicielami Formuły 1, co zapewnia nie tylko autentyczność, ale także spektakularny realizm scen wyścigowych. To wyjątkowe połączenie kina i sportu, które od początku budzi ogromne zainteresowanie widzów na całym świecie. Twórcy i obsada filmu „F1” Za reżyserię „F1” odpowiada Joseph Kosiński, amerykański twórca, specjalizujący się w kinie akcji i słynący z bezbłędnego budowania napięcia, co udowodnił w filmach „Tron: Dziedzictwo” czy „Top Gun: Maverick”. Do współpracy nad scenariuszem zaprosił Ehrena Krugera, z którym miał przyjemność spotkać się przy wspomnianym sequelu z Tomem Cruisem w roli głównej. Studia zaangażowane w produkcję to Warner Bros oraz Apple, dla którego film należy do najbardziej kasowych w historii. Za kamerą stanął ceniony operator Claudio Miranda, którego kunszt podziwiać można w dziełach takich jak „Ciekawy przypadek Benjamina Buttona” czy „Życie Pi”, za które został uhonorowany Oscarem. Ale to nie jedyny członek ekipy, który posiada tę nagrodę na swojej półce. Muzyka w „F1” to dzieło jednego z najsłynniejszych kompozytorów muzyki filmowej wszech czasów, Hansa Zimmera, który na swoim koncie ma aż 12 nominacji i 2 nagrody Akademii. Sercem projektu jest oczywiście Formuła 1, cykl najbardziej prestiżowych wyścigów samochodowych na świecie, znanych także pod nazwą Grand Prix. Tak więc, twórcy bardzo blisko współpracowali z FIA (Międzynarodowa Federacja Samochodowa), która odpowiedzialna jest za wyścigi. Jednym z producentów został więc siedmiokrotny mistrz świata w tej dyscyplinie – Lewis Hamilton, który aktywnie wspomagał ekipę w pracy na planie. Dzięki tej owocnej współpracy możliwe było korzystanie z autentycznych torów wyścigowych, nagrywanie w trakcie wyścigów Grand Prix oraz kompleksowe wsparcie ze strony technicznej. Sam Lewis Hamilton pojawia się na ekranie, a obok niego kolejne wielkie nazwiska F1, jak Fernando Alonso czy Max Verstappen. W roli głównej obsadzony został jeden z najbardziej rozpoznawalnych aktorów w Hollywood – Brad Pitt, który na swoim koncie ma dwa Oscary; jednego za rolę drugoplanową w głośnym„Pewnego razu w Hollywood…” Tarantino oraz w kategorii najlepszy film „Zniewolony. 12 years a slave”, za sprawą producenckiego udziału. W jednej z ról drugoplanowych można podziwiać jeszcze jedno słynne nazwisko – Javiera Bardema, pierwszego aktora pochodzenia hiszpańskiego, który zdobył nominację oraz został uhonorowany nagrodą Akademii. Poza nimi, w „F1” występuje duże grono aktorów europejskich, z czego wyróżnić można Damsona Idrisa, Tobiasa Menziesa i Sarahe Niles pochodzenia brytyjskiego, a także irlandzką aktorkę Kerry Condon i duńskiego aktora Kim Bodnie. ZOBACZ TEŻ: Globalny triumf. Ten film, o którym huczy świat rozbił bank. W ten weekend biegnij do kina. Emocje i ciarki podczas seansu to dopiero początek Recenzja filmu „F1” Film opowiada historię byłego rajdowca Formuły 1, Sonny’iego Hayesa (Brad Pitt), którego w drodze na szczyt zatrzymał tragiczny wypadek na torze. Do wyścigów powrócił po dekadzie, ale już w zupełnie innej kategorii. Dostaje on szansę powrotu do Grand Prix, za sprawą propozycji nie do odrzucenia, złożonej przez Rubena Cervantesa (Javier Bardem), kolegi po fachu i obecnego właściciela zespołu Apex. Angaż Hayesa, to nie tylko okazja dla niego samego – jest on jedyną szansą firmy, która znalazł się na skraju bankructwa. Sonny zmierzy się nie tylko z nowym, młodym środowiskiem, ale przede wszystkim z demonami przeszłości. Jego buntowniczy charakter, wiek oraz nieszablonowe metody staną się iskrą zapalną, która doprowadzi do nieuniknionej, ale koniecznej konfrontacji. „F1” to przede wszystkim zapierający dech w piersi film akcji, którego napięcie trzyma od pierwszych sekund seansu aż do napisów końcowych. Takiego widowiska gatunek produkcji o tematyce sportowej jeszcze nie widział. Dbałość o szczegóły ze strony pionu scenografii hipnotyzuje, nie tylko fanów wyścigów samochodowych. Czuć jak blisko współpracowali ze sobą twórcy produkcji z branżą Grand Prix, co potęguje uczucie autentyczności tej historii. Warto w tym miejscu wspomnieć, że aktorzy grający rajdowców, w wielu scenach naprawdę zasiadają za kółkami — bolidów F2, wystylizowanych na F1. Płynny rytm, wobec czego także odbiór, zapewnia bezkonkurencyjna muzyka Zimmera, który udowadnia, że niezmiennie jest mistrzem w swym fachu. Fabuła „F1” opiera się na powszechnie wykorzystywanym w kinematografii fundamencie. Skupia się na zagubionym człowieku, który po latach, w związku z drugą szansą od losu, będzie musiał zmierzyć się z niewygodną przeszłością i na nowo zdefiniować swoją rolę. Ograniczony przez swoje przestarzałe podejście, zarówno do życia, pracy jak i ludzi, będzie musiał stanąć do walki z sobą samym. Jest to bardzo stabilna baza do prowadzenia opowieści, która zapewnia uniwersalność i tym samym, staje się dostępna dla wszystkich. Jednak nie jest ona odkrywcza, nie eksploruje problematyki w nowym świetle, a jedynie powtarza schemat. Może to nadawać poczucia „deja-vu”, tak jakbyśmy już znali tę historię. Fabuła staje się więc porażająco przewidywalna i gdyby nie otoczka F1, film mógłby być wręcz pospolity. Jeżeli chodzi o kreacje aktorskie to uznaję je za jedynie poprawne, co dla mnie, przy produkcji wykonanej z takim rozmachem jest mimo wszystko niewystarczające. Brad Pitt stworzył bohatera kompleksowego, ale dość wtórnego, opierającego się na popularnych amerykańskich stereotypach. Najlepsze sceny z jego udziałem, to te, w których towarzyszy mu Javier Bardem, a także te gdzie ma szanse występować sam. Szczególnie poruszający jest monolog na balkonie hotelu w Las Vegas. Co ciekawe, aktorem, który wyjątkowo się wyróżnia, mimo niewielu scen dialogowych, jest Kim Bodnie, który przyciąga swoją nieszablonową aparycją i niespotykaną charyzmą. „F1” to dzieło spójne i kompletne. Twórcy zadbali o odpowiednie rytm i napięcie, które są stałe, a więc film przyciąga i zatrzymuje do końca. Pamiętajmy też, że trwa on 155 minut, czego w zupełności się nie odczuwa, co uważam za ogromny sukces — zwłaszcza w dobie mediów społecznościowych i nadmiaru bodźców wizualnych. To także niespotykane widowisko, które zgłębia kulisy jednego z najbardziej prestiżowych sportów na świecie. „F1” jest prawdziwą gratką dla fanów wszelkiego rodzaju wyścigów samochodowych, ale nie tylko. Uniwersalny charakter opowieści oraz zwinne żonglowanie atmosferą, sprawia, że to kino dla każdego, niezależnie od zainteresowań czy wieku. Gdzie oglądać film „F1”? Film swoją polską premierę miał 27 czerwca tego roku. Dystrybuują go największe kina w kraju, ale szczególnie dużym zainteresowaniem cieszy się format IMAX. Zalecamy jednak wcześniejszy zakup biletów, ponieważ „F1” jest jednym z najchętniej oglądanych filmów w kinach ostatnich lat. SPRAWDŹ TEŻ: Gwiazdorskie życiorysy na ekranie. Wybraliśmy 7 najlepszych filmów biograficznych, które musisz zobaczyć!
To jedna z najbardziej wyczekiwanych produkcji roku. Krytycy porównują reżyserkę do Zanussiego i Kieślowskiego
Poruszający dramat rodzinny już wkrótce w kinach
Już 28 lutego 2025 roku na ekrany polskich kin trafi film "Innego końca nie będzie" – produkcja, która już przed premierą wzbudza ogromne emocje. Nagrodzony w plebiscycie publiczności Warszawskiego Festiwalu Filmowego dramat rodzinny w reżyserii Moniki Majorek to opowieść o stracie, skomplikowanych relacjach rodzinnych oraz sile wspomnień. Krytycy porównują jej styl do twórczości Krzysztofa Kieślowskiego i Krzysztofa Zanussiego, co tylko potwierdza niezwykły kunszt tej młodej reżyserki. Monika Majorek - nowa gwiazda polskiego kina Za filmem stoi Monika Majorek, autorka scenariusza i reżyserka znana z takich produkcji jak "Po sezonie", "Inka" czy "Pierwsze". Tym razem stworzyła kameralny, emocjonalny obraz, który według recenzentów "poraża autentyzmem" i "trafia prosto w serce widza". Krytyk Rafał Pawłowski dostrzegł w jej stylu inspiracje Kieślowskim, doceniając subtelne budowanie napięcia i refleksyjny charakter narracji. Reżyserka zdradziła, że inspiracją do filmu były przeżycia związane ze stratą bliskiej osoby. „Chciałam uchwycić moment, w którym świat wali się w gruzy, a my próbujemy odnaleźć w nich trochę nadziei” – powiedziała Majorek w jednym z wywiadów. Film wykorzystuje archiwalne nagrania i domowe materiały wideo jako kluczowy element narracyjny, co nadaje mu niezwykle osobisty wymiar. Film "Innego końca nie będzie": fabuła, o czym jest Historia koncentruje się na Oli (w tej roli Maja Pankiewicz), która po latach wraca w rodzinne strony, by zmierzyć się z przeszłością i odbudować relacje z najbliższymi. Nic nie jest takie, jak zapamiętała – matka (Agata Kulesza) ma nowego partnera, ulubionego samochodu ojca dawno brakuje w garażu, a rodzinny dom ma zostać sprzedany. Konflikty z siostrą i bratem nie są jeszcze zamknięte, a nierozwiązane sprawy z przeszłości ciążą nad rodziną. To film o pojednaniu, przebaczeniu i sile wspomnień – materiały archiwalne, pełne ciepłych chwil z dawnych lat, pomagają bohaterom odnaleźć utracony kontakt. Czytaj też: Mało kto wie, co robił w przeszłości. Przed laty Bartłomiej Topa musiał tłumaczyć się funkcjonariuszom Film "Innego końca nie będzie": obsada Na ekranie zobaczymy wybitnych polskich aktorów, w tym Maję Pankiewicz, Agatę Kuleszę, Bartłomieja Topę, Sebastiana Delę, Cezarego Łukaszewicza i Klementynę Karnkowską. Każdy z nich wnosi do filmu autentyczność i emocjonalną głębię, co zostało szczególnie docenione przez krytyków. Bartłomiej Topa podkreśla, że "to film, który uczy uważności wobec drugiego człowieka". Zobacz też: Zdecydowała się na rozwód po prawie 15 latach. Agata Kulesza wróciła wspomnieniami do trudnej decyzji Ciepło przyjęty na festiwalach Film zdobył serca publiczności 40. Warszawskiego Festiwalu Filmowego, wygrywając plebiscyt widzów. Krytycy także nie szczędzą pochwał: "Mocne, trzymające za gardło kino, które poraża swoim autentyzmem" – Krzysztof Połaski, Telemagazyn. "Reżyserka stąpa śladami Kieślowskiego i Zanussiego" – Rafał Pawłowski, Interia. "Wzrusza mnie relacja trójki filmowego rodzeństwa. Piękna rzecz" – Jakub Nowociński, Filmawka. "W terapeutyczny sposób pokazuje, ile może dać nam szczera rozmowa" – Talia Kurasińska, Naekranie.pl. Zobacz również: Wielki sukces Jacka Komana. Wybitny aktor zagrał w nominowanym do ośmiu Oscarów filmie „Konklawe” "Innego końca nie będzie": jak powstawał film? Monika Majorek postawiła na autentyczność nie tylko w narracji, ale także w budowaniu więzi między aktorami. Już dwa lata przed rozpoczęciem zdjęć spotykała się z obsadą, by stworzyć prawdziwie rodzinny klimat. „Aktorzy razem gotowali obiady, budowali scenografie, spędzali czas jak prawdziwa rodzina” – zdradziła reżyserka. "Innego końca nie będzie": data premiery "Innego końca nie będzie" to film, który wzrusza i skłania do refleksji. Poruszająca historia o stracie i pojednaniu sprawia, że widzowie mogą odnaleźć w niej cząstkę siebie. Premiera już 28 lutego 2025 roku – to jedna z najbardziej wyczekiwanych produkcji roku, która może zapisać się w historii polskiego kina. Źródła: film.dziennik.pl, polskieradio.pl
Wzruszenie i wielkie brawa. Tak wyglądało spotkanie z Magdaleną Zawadzką w Teatrze Ateneum
To było naprawdę niezwykłe spotkanie. Pełne wzruszających anegdot, wspomnień, uśmiechów i wielkiej serdeczności. Bo taką też osobą jest jego bohaterka - Magdalena Zawadzka. Aktorka w sposób niezwykły, z finezją, polotem i wielką pasją opowiedziała o swoim barwnym życiu. A publiczność była zachwycona i słuchała z zapartym tchem... Spotkanie z Magdaleną Zawadzką w Teatrze Ateneum Teatr Ateneum wypełniony był do ostatniego miejsca. Tak tłumnie przybyli wielbiciele talentu Magdaleny Zawadzkiej, która 26 kwietnia była bohaterką cyklu „Moje Ateneum” – rozmowy prowadzonej przez Jacka Wakara. Wywiad-rzeka trwał bez przerwy ponad 2 godziny, a mimo tego nikt nie opuścił sali przed czasem. Co chwilę rozlegały się oklaski, ponieważ bohaterka spotkania odpowiadała na pytania Wakara nie tylko z wdziękiem, ale i z poczuciem humoru, przytaczała anegdotki z życia teatralnego i prywatnego. Zabawne, często wzruszające i bardzo ciekawe. Zwłaszcza w części dotyczącej jej męża Gustawa Holoubka, który jak gdyby był obecny wśród widzów, czuło się jego ducha i jego osobowość. A kiedy Magda Zawadzka odczytała tekst, który kiedyś napisała o Gustawie na jego benefis w krakowskim Teatrze Stu, widzowie co chwilę wybuchali śmiechem. Bo opowiastka była nie tylko okraszona dowcipem, ale aktorka porównała w niej wielkiego aktora do dziecka, z dziecięca naiwnością, jaką jej mąż zachował do końca życia. Spotkanie zakończyło się owacją na stojąco, publiczność nie miała ochoty rozstać się z gwiazdą, która włada sercami teatromanów, odkąd pierwszy raz jako 17-latka wystąpiła na dużym ekranie, a potem w tylu lubianych do dziś i ciągle powtarzanych filmach, jak choćby „Pan Wołodyjowski”. Czytaj także: Magdalena Zawadzka apeluje do Rady Warszawy: „mam nadzieję, że przywróci imię Gustawa Holoubka Teatrowi Dramatycznemu” Magdalena Zawadzka w sesji dla „VIVY!”, luty 2022 Nie tylko aktorka. Niezwykłe życie Magdaleny Zawadzkiej Magda Zawadzka jest autorką trzech książek i kopalnią wiedzy o teatrze, aktorach, z którymi pracowała, reżyserach. Wielu z nich już nie ma wśród nas, ale pamięć o nich trwa, zwłaszcza gdy maja taką orędowniczkę, jak pani Magda, która nie tylko pięknie i młodo wygląda, ale i posiada zdolność przywoływania wspomnień przedstawień, w których grała, ludzi, z którymi się przyjaźniła, osobowości, które podziwiała. Ma talent nie tylko aktorki, ale i kronikarki czasów minionych i tych aktualnych. Ciągle jest bardzo aktywna zawodowo. Ostatnio gra w swoim teatrze w sztukach „Uciekinierki” oraz „Kwartet”. Jeżeli ktoś jeszcze jej w tym nie widział, ma okazję skorzystać i wybrać się na te spektakle. Czytaj także: Gustaw Holoubek: ostatni taki gentleman. Ciut chuligański
Film Spencer już w kinach, czyli Perły zostały rzucone [RECENZJA]
Zjawiskowo piękna dziewczyna zakochuje się w księciu i żyją długo i szczęśliwie. Takimi słowami można byłoby opisać każdą bajkę, ale nie życie Dianu Spencer. I nie film Pablo Larraina. Produkcję rozpoczynają słowa „Baśń zrodzona z tragedii” i dokładnie tak należy traktować tę produkcję. Film Spencer - Diana bunt wobec tradycji, ale umiarkowany Pablo Larrain udowodnił już, że potrafi pokazywać na ekranie mniej znane oblicza znanych ludzi. Tak było w przypadku Jackie, gdzie przedstawił historie Jackie Kennedy po zamachu na jej męża w 1963 roku. Tym razem na tapet wziął Dianę Spencer, chcąc pokazać przełomowy moment w jej życiu, kiedy to podjęła decyzję o separacji z księciem Karolem. Autor skupił się więc na przedstawieniu trzech dni z życia Diany. Mowa o świętach 1991 roku, które księżna spędziła z rodziną Windsorów w Sandringham. To Boże Narodzenie dla rodziny królewskiej ma być spokojne, rodzinne i jak co roku pełne tradycji i zwyczajów, które podtrzymują od lat. Zobacz: Stuletnie bombki, nieodpowiednie prezenty… Tak wyglądały królewskie święta u Windsorów Windsorowie jeszcze nie wiedzą, że w przyszłym roku wizerunek monarchii ulegnie diametralnej zmianie. Królowa rok 1992 nazwie annus horriblis - najgorszy rok w jej życiu - a to wszystko za sprawą rozwodów trójki swoich pociech - Andrzeja, Anny i Karola. Diana w tym roku współpracując z Andrew Mortonem, wyda książkę, w której ujawni dramatyczne szczegóły ze swojego życia w rodzinie królewskiej. Rok zakończy seria skandali dotyczących romansów księżnej Sarah, a także wybuch ogromnego pożaru w zamku Windsor, który złamie serce królowej. Po tych dwunastu miesiącach nic nie będzie takie samo, a Windsorowie spróbują podreperować swój wizerunek na wszelkie sposoby. Ale zanim to wszystko się stanie na ekranie mamy okazję podejrzeć, jak wyglądają królewskie święta pełne tradycji. Widzimy więc strzelanie do bażantów, pozowanie fotografom do zdjęć po nabożeństwie, przebieranie się w eleganckie stroje kilka razy w ciągu dnia czy nawet ważenie się przed trzydniowym świątecznym obżartstwem - i tu zasada jest jedna - kto wyjedzie z posiadłości królowej bogatszy o przysłowiowe trzy kilogramy to znaczy, że święta się udały, a on sam dobrze się bawił. To kilka tradycji, które wpisały się w święta Windsorów, a które z czasem przyjęły dla nich formę rozrywki. Ale dla Diany zmagającej się z zaburzeniami żywienia, nieudanym małżeństwem i ciągłym poczuciem bycia obserwowanym i poddawanym ocenie stały się katorgą. Prawda a fikcja Grana przez Kristen Stewart Diana w poczuciu niezrozumienia buntuje się więc wobec każdej tradycji. Ale jest to bunt umiarkowany. Bo księżna robi co może, by nie uczestniczyć w spotkaniach z innymi członkami rodziny królewskiej, ale w końcu pojawia się, tylko spóźniona. Rozmawia ze służbą, jak z najlepszymi przyjaciółmi, ale nie pamięta nawet ich imon. Narasta w niej poczucie gniewu, niezrozumienia, paranoi. Sprawia wrażenie, jakby była na skraju załamania. Ma wrażenie, że Windsorowie robią wszystko, by doprowadzić ją do szaleństwa. Film Spencer to mroczna opowieść o trudnym okresie w życiu Diany. Prawdą jest, że księżna rzeczywiście przed całym światem ukrywała, jak bardzo nieszczęśliwa jest w małżeństwie. Słowa księcia Karola wypowiedziane w filmie mówiące o tym, by zawsze miała „dwie twarze - jedną prywatną, drugą dla mediów” są w pełni prawdziwe. Diana nie pokazywała, że zmaga się z chorobą, że coś w jej życiu jest nie tak. Podejmowała próby samobójcze, próbowała zrzucić się ze schodów, miała skłonności do samookaleczania, walczyła z paranoją. Za murami pałacu działa się więc kompletnie inna historia niż tą, którą próbowała przedstawiać poddanym. Lorrain próbuje nas więc przemycić do Sandringham, byśmy razem z nim podejrzeli, co działo się za królewskimi zasłonami, gdy nikt nie patrzył. I widać, że zamysł na to, w jaki sposób to pokazać był dobry, ale chyba nie do końca wypalił. Pojawiają się sceny mocno surrealistyczne jak ta, gdy Diana zrywają naszyjnik z pereł, które wpadają do talerza i zostają przez nią zjedzone wraz z zupą, ale to jestem jakoś w stanie uznać za formę artystyczną, podkreślenie powagi tych zmagań księżnej z bulimią. Zobacz: Królowa ludzkich serc, celebrytka, sprytna manipulatorka. Jaka tak naprawdę była Diana? Zdecydowanie bardziej rażą mnie sceny mające niewiele wspólnego z historycznym umiejscowieniem pewnych wydarzeń. Przykładem może być chęć zrzucenia się Diany ze schodów. Ta scena w prawdziwym życiu wydarzyła się, ale gdy Diana była w drugiej ciąży. Należy jednak zwrócić szczęgólną uwagę na samą podróż Diany do Sandringham. Księżna drodze do posiadłości gubi się, mimo że mieszkała niedaleko przez całe dzieciństwo, a w samej posiadłości spędzała już parę razy święta. Podobnie jest w przypadku pokazania scen z dzieciństwa Diany, jakby był to najszczęśliwszy okres w jej życiu, gdy w rzeczywistości sama wielokrotnie mówiła, że był jednym z najgorszych ze względu na rozwód rodziców. Perły zostały rzucone Jak widać, nie jest to więc film biograficzny, a jedynie fikcja i to musi wybrzmieć. Nie warto traktować tego filmu jako filmu Dianie. Bo reżyser prezentuje nam trochę przesadzony obraz poszkodowanej przez los, życie i Windsorów, mającej problemy, ale nadal idealnej księżnej, samotnie tkwiącej w systemie, z którego chce się wyrwać. Diana w filmie Larraina to kobieta na skraju załamania, dla której jedyną siłą napędową są synowie - dla nich jest w stanie zrobić naprawdę wiele. Warto dodać, że wizja Diany jako matki według Larraina jest jednym z nielicznych momentów, które pokazują, jak naprawdę wyglądała jej relacja z synami. Harry był dzieckiem, który widział w matce swoją idolkę, Willliam był powiernikiem sekretów, pomagał w chwilach szaleństwa, podnosił z podłogi, gdy walczyła z kolejnym atakiem bulimii. Larrain nie pomija też Camilli, która prezentuje się z uśmiechem na twarzy i perłowym naszyjniku, takim samym, jaki otrzymała od męża kiedyś Diana. W ucieczce przed życiem według protokołu, w poszukiwaniu wolności księżna w końcu odrzuca je. „Oni się nie zmienią. Ty musisz”, mówi do niej jedna z jej służących. Te perły stają się więc swego rodzaju symbolem uwolnienia się księżnej od królewskiego życia. Na koniec filmowa Diana nie tylko zaznaje wolności, ale próbuje zarazić nią synów. Wciąż mimo problemów, z jakimi się zmagała, Larrain spełnia oczekiwania widzów, kończąc dramatyczne sceny pięknymi ujęciami utrwalając w pamięci widzów wizerunek Diany jako królowej ludzkich serc... Film Spencer - czy warto obejrzeć? Diana Larraina to więc mimo momentów przedstawiających ją w słabym świetle to wciąż idealna księżna, której należy współczuć za wszelką cenę. Windsorom odbiera się tu głos, ich myśli mają wyrażać tylko spojrzenia pełne dezaprobaty, wyższości i rozczarowania. Pod tym kątem (przede wszystkim, ale nie tylko!) serial The Crown ma zdecydowaną przewagę. Przyznaję, są tu poruszające momenty - większość scen ratuje genialna i świetnie dobrana muzyka, ale też zabieg częstego pokazywania Diany, jakbyśmy tuż za nią szli po pałacowych korytarzach, tańczyli balet, jechali samochodem czy słuchali muzyki. Ta beztroskość, poczucie swobody i wolności w tak zwyczajnych chwilach ma tylko podkreślać, że Diana była przecież taka jak my. Kobieta z ludu, która pokochała księcia, ale jej bajka nie skończyła się szczęśliwie. „Chciałem zrobić film, który spodobałby się mojej mamie. Dotychczas wiele moich obrazów się jej nie podobało. Intrygowało mnie też, jak ktoś obracający się we wpływowym środowisku, związany z rodziną królewską – jak Diana – mógł być tak normalny. Im dłużej się jej przyglądałem, tym bardziej uświadamiałem sobie, jak wielką tajemnicę skrywa. Właśnie owa tajemnica połączona z jej magnetyzmem wydała mi się idealnym materiałem na film”, powiedział sam reżyser w rozmowie ze Screen Daily. Zobacz również: Miłością księcia Karola i księżnej Diany żył cały świat. Oto nieznana historia ich burzliwego związku To trochę słodko-gorzki obrazek Diany, która miała problemy z poczuciem własnej wartości, nie czuła pomocy z żadnej strony, wpadała w obsesje i nie radziła sobie z emocjami. Dla każdego widza Diana będzie biedną, cierpiącą i poszkodowaną przez Windsorów kobietą, a dla tych, którzy choć trochę znają świat rodziny królewskiej wiedzą, że to tylko jedna strona tej historii. Bo film Larraina pokazuje ułamej jednej z twarzy Diany, nie odkrywa tajemnicy jej wizerunku i z pewnością nie odpowiada na pytanie, jaka była tak naprawdę i jak wyglądało jej życie w rodzinie Windsorów. To nieco bardziej skomplikowane niż pokazanie pięknej, ale niezwykle nieszczęśliwej i cierpiącej kobiety czy porównywanie jej historii do Anny Boleyn. Sam Pablo Larrain zaznacza jednak, że to nie jest film biograficzny i co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Warto go jednak obejrzeć, choćby po to by przez chwilę przenieść się w inny świat i skonforontować swoją wiedzę na temat królowej ludzkich serc. A sam wizerunek Diany? Ten już chyba zawsze pozostanie zagadką...
Artystyczny hedonizm w najlepszym wydaniu. Słuchaliśmy „What's your pleasure” Jessie Ware
Wróciła po trzech latach i zachwyciła niezwykle tanecznym, głębokim i hipnotyzującym brzmieniem. Jessie Ware wydała właśnie krążek „What's your pleasure?”, który stanowi świetne połączenie jej oryginalnego stylu i jest jednocześnie hołdem dla wielkich diw disco. Od tego albumu trudno się oderwać, każda piosenka, która się na nim znalazła, mogłaby z powodzeniem okupować szczyty list przebojów ! Taneczna i elektryzująca Jessie Ware. Jaki jest album „What's your pleasure?” Przedsmakiem płyty był singiel „Save a Kiss”, który już zwiastował wciągające brzmienie, odwołujące się mocno do lat 70., 80. i 90. Taki też jest ten krążek: spójny, przemyślany i uzależniający. Jessie Ware udowadnia, że jest artystką świadomą, która z jednej strony wykształciła swój własny styl, z drugiej nie boi się eksperymentować z bardziej syntetycznym brzmieniem. Na wyróżnienie zasługują nie tylko single (poza „Save a kiss” jest to też najnowsze, tytułowe „What's your pleasure”, z niezwykle wyrazistym beatem, będące w warstwie wizualnej hołdem dla inności), lecz także klubowo-funkowe (jestem przekonany, że na parkiecie rozkołysałoby nawet najbardziej sceptyczną publiczność!) „Mirage (Don't stop)”, charakterystyczne i reprezentatywne dla jej stylu „Spotlight”, przekorne i rezolutne „Ooh La La”, bardziej delikatne i kojące w zwrotkach oraz transowe w referenach „Adore you” czy nieco mroczne i niepokojące „The Kill”. Nowa płyta Jessie Ware to balsam na umęczone izolacją dusze. Słuchając jej nie sposób nie poruszyć biodrami (nawet w domowym zaciszu!), nie uśmiechnąć się i nie pomyśleć, że nawet najgorsza chwila musi w końcu minąć. View oEmbed on the source website What's your pleasure? to uczta dla miłośników klubowych brzmień Jestem przekonany, że każdy, kto sięgnie po ten album, znajdzie swego rodzaju ukojenie i... pobudzenie. To o tyle osobliwe doświadczenie, że do tej pory Jessie Ware kojarzyła się głównie ze wzruszającymi i subtelnymi balladami, jak „Wildest moments”, „Say you love me” czy „Pieces”. Dzięki najnowszemu wydawnictwu Brytyjka udowadnia, że prawdziwy artysta potrafi doskonale połączyć poszukiwanie nowych twórczych rozwiązań z czymś, do czego przyzwyczaił już słuchaczy. Klubowe brzmienie nie oznacza jednak, że wokalistka straciła na jakości. Wręcz przeciwnie! Nadal zachwyca charakterystycznym, ciepłym i głębokim wokalem. Krążkiem „What's your pleasure?” udowadnia jednak, że potrafi odnaleźć się genialnie również w bardziej tanecznym, energicznym repertuarze. To hedonistyczna, bezwstydna i rozpustna artystyczno-brzmieniowa uczta i kawałek świetnej klubowej muzyki, od której nie sposób się oderwać! View oEmbed on the source website
Dzieciństwo z Hitlerem u boku, czyli Jojo Rabbit Taiki Waititiego
Czy rola matki młodego nazisty przyniesie Scarlett Johansson Oscara?
Największym pragnieniem małego Jojo, bohatera filmu Taiki Waititiego, mieszkającego w Niemczech czasów II wojny światowej, jest zasilić szeregi nazistowskiego wojska. A jego najlepszym przyjacielem jest wyimaginowany Adolf Hitler. Zanim odwrócicie z niesmakiem głowę, pomyślcie o bożyszczach swojego dzieciństwa. Czy były to ideały i postacie, które czcicie do dzisiaj? Moje pokolenie nie mogło oderwać wzroku od brutalnych kreskówek na Cartoon Network i było w stanie pobić się o kartonikowe żetony z Pokémonami. Dzisiejsze dzieciaki z zapartym tchem śledzą deprawujące treści youtuberów. Jojo miał swoją świętość – hitlerowskie zastępy. Obozy bojowe, prawdziwa amunicja, koledzy o podobnych zainteresowaniach. Jak udowadnia film Jojo Rabbit, mordercza ideologia mogła wydawać się dziecku szalenie pociągająca. Dzięki niej mały chłopiec miał możliwość dołączenia do elitarnego, wydawałoby się, klubu. View Ediplayer on the source website Fabuła filmu „Jojo Rabbit” Tytułowym bohaterem filmu jest chłopiec należący do Hitlerjugend i wiernie wyznający wszystkie reguły tworzone przez nazistowską propagandę. Wątłą pewność siebie małego bohatera wzmacnia Adolf Hitler – projekcja umysłu chłopca i reprezentant wszystkich jego ideałów. Na obozie młodzieżowym Jojo otrzymuje wreszcie szansę, by wykazać się przed kolegami i zaimponować przełożonym. Ma nadzieję, że to właśnie on zostanie wybrany do wojska. Jednak w wyniku nieszczęśliwego wypadku podczas ćwiczeń Jojo doznaje poważnych obrażeń i musi wracać do domu. Tam odkrywa, że jego mama ukrywa na poddaszu „największego wroga hitlerowskich Niemiec” – młodą Żydówkę. Początkowo przerażony chłopiec postanawia przysłużyć się swojemu przywódcy w nietypowy sposób. Zamierza porozmawiać z dziewczyną i za pomocą wyciągniętych od niej informacji napisać encyklopedię o znienawidzonej przez nazistów rasie. Recenzja filmu „Jojo Rabbit” II wojna światowa jeszcze nigdy nie wyglądała tak atrakcyjnie jak w oczach bohatera Jojo Rabbit. Obrana przez twórców perspektywa małego chłopca jest niczym filmowe baśnie dla dużych dzieci Wesa Andersona. Dużych, ponieważ tylko czasami spoza tej kolorowej mydlanej bańki wyzierają obrazy brudnej rzeczywistości. Nie sposób jednak złościć się na uroczego chłopca, który błądzi w niezrozumiałym dla niego świecie. Jedną z najważniejszych potrzeb w tak młodym wieku jest potrzeba przynależności. Daje mu ją zarówno przyjaźń z Hitlerem, jak i organizacja Hitlerjugend. Co więc widzi dziecko w wieku Jojo? Możliwość spełnienia swoich najskrytszych dziecięcych fantazji. W Hitlerjugend można bezkarnie palić książki, bawić się bronią, zdobyć szacunek kolegów. Poznawać niestworzone, przypominające opowiadania grozy, historie o Żydach i w podnieceniu przekazywać je dalej przy świetle latarek. Poczucie przynależności Jojo w nazistowskim klubie utwierdza jego idol i najlepszy przyjaciel, Adolf Hitler. W dziecięcym umyśle postać dyktatora ulega zniekształceniu. Infantylny Hitler wcina na kolację jednorożce, nie rozumie czemu ktokolwiek może mieć do niego pretensje, operuje wyłącznie sloganami, i bezwzględnie wierzy w swojego najgorliwszego wyznawcę – Jojo. Swoją obecnością rekompensuje silnie odczuwalny przez chłopca brak ojcowskiej figury. Prawdopodobna dezercja jego taty to największy cios jaki mogło otrzymać jego przepełnione nazistowską propagandą serce. Zakłamywanie rzeczywistości jest więc niezbędne, aby przetrwać. Na ulicach miasteczka toczą się wprawdzie losy II wojny światowej, ale w Jojo Rabbit mamy też do czynienia z inną, bardziej kameralną wojną. Małą dywersję na tyłach umysłu chłopca usiłuje przeprowadzić jego mama. Tutaj trzeba oddać hołd fantastycznej kreacji prawdziwie wielozadaniowej, emanującej silnym wewnętrznym dobrem postaci Scarlett Johansson. Rosie akceptuje syna takim jaki jest, ale robi też wszystko co w jej mocy, by uczynić go lepszym człowiekiem. Kiedy trzeba potańczy ze swoim dzieckiem i przypomni mu jak to jest czuć wyłącznie beztroskę, a kiedy indziej domaluje sobie brodę i w mundurze zasiądzie do stołu wypełniając bolesną lukę po brakującym ojcu. Potrafi być też harda – nie pozwala Jojo odwrócić wzroku od zwisających z szubienicy ofiar wyznawanych przez niego poglądów. Bunt jest nieodłącznym elementem dorastania, w ten sposób dziecko może wypróbować swoje granice. Jojo sprawdza zatem najpierw granice przekonań swojej matki, by później przejść do kontestacji dawniej uwielbianego przez siebie hitleryzmu. Taika Waititi, reżyser który zdołał ożywić serię o Thorze, nie cofnął się przed kontrowersyjną decyzją postawienia na gatunek komediowy w tematyce II wojny światowej. Na pewno nie jest to oczywisty sposób przedstawienia tego tragicznego okresu. Należy jednak zwrócić uwagę, z czego kpi Jojo Rabbit. Naziści wraz ze swoją ideologią stanowią wręcz gotowy materiał na satyrę. Broń w rękach dzieci wygląda na przerysowaną, teksty wyjęte z hitlerowskich podręczników są w oczywisty sposób absurdalne. Słodkie dziecięce buzie nie współgrają z niedorzecznymi okropieństwami, które bezmyślnie wykrzykują. Tego twórcy nie wymyślili sami. Ale zdecydowali się to pokazać w oczyszczająco zabawny sposób. I chociaż film ociera się o granicę profanacji, balansuje na cienkiej linii, to nigdy jej nie przekracza. Idealne wyważenie w trakcie spaceru twórców po polu minowym naszej okrutnej historii zapewnia niezwykłe ciepło i serdeczność, które biją już od pierwszego kadru. Jojo Rabbit to komedia niezwykle empatyczna. Skupiająca się przede wszystkim na człowieczeństwie i szczerze ukazująca wszystkie jego słabości. Użyte w soundtracku niemieckie wersje piosenek Davida Bowiego i Beatlesów trafnie podkreślają uniwersalizm tej opowieści. Muzyka i taniec są jednak przede wszystkim przejawami wolności. Nadeszła więc pora by otrząsnąć się z traumy i tak jak mały Jojo, dopuścić do siebie całkiem nowe uczucia. 10/10 Jojo Rabbit w kinach od 24 stycznia.
Na Netflixie już do obejrzenia Król z Timothéem Chalametem!
Timothée Chalamet, to niewątpliwie jeden z najpopularniejszych aktorów młodego pokolenia. Sławę zyskał dzięki występowi w filmie Luki Guadagnino Tamte dni tamte noce (2017). Genialna kreacja zapewniła mu nominację do Oscara i tym samym Chalamet ustanowił rekord zostając najmłodszym aktorem w historii nominowanym w kategorii roli pierwszoplanowej. Postać niepokornego i wrażliwego intelektualisty, Elio, stała się dla młodego aktora przepustką do sławy. Ale też jego przekleństwem. Chętnie obsadzany w różnych produkcjach aktor albo z marnym skutkiem powielał rolę cierpiącego erudyty (jak w filmie Grety Gerwig Lady Bird czy też w W deszczowy dzień w Nowym Yorku Woody'ego Allena) albo nie był w stanie przyćmić swojego oscarowego występu (jak dzieje się w przypadku Mojego pięknego syna Felixa Van Groeningena, w kontekście którego zdania krytyków były bardzo podzielone). Czego możemy się spodziewać po Królu, nowej produkcji Netflixa w reżyserii Davida Michôda, która swoją premierę miała na tegorocznym festiwalu w Wenecji? Film „Król”. Opis fabuły Akcja Króla rozpoczyna się w momencie, gdy młody książę Hal jest zmuszony przejąć tron Anglii po umierającym ojcu i stać się Henrykiem V. Chłopak, który przywykł do uciech i beztroskiego życia otrzymuje więc niespodziewanie ogromną odpowiedzialność. Kolejną przeszkodą w sprawowaniu rządów przez młodego władcę jest niechęć jaką darzył go zmarły król, a wraz z nim dworzanie. Osią konfliktu była duża łatwość z jaką Henryk IV decydował się na nowe konflikty militarne, których Hal wolałby uniknąć. Pierwszym zarządzeniem nowego króla, jest więc – ku utrapieniu doradców – zakończenie wszystkich wojen w możliwie pokojowy sposób. Hal nie zgadza się również spełnić ambicji ojca i odmawia ataku na Francję. Jego wysiłki zostają jednak niezwykle utrudnione, gdy na dworze zostaje schwytany zamachowiec, będący wysłannikiem króla Francji. Na domiar złego, koronacyjny prezent otrzymany od Delfina okazuje się zniewagą dla młodego władcy. Postawiony pod ścianą Hal jest zmuszony bronić honoru swojego kraju, a co za tym idzie – sprzeniewierzyć się swoim własnym przekonaniom. Zwiastun filmu „Król” View oEmbed on the source website Recenzja filmu „Król” Film Davida Michôda w zamyśle miał się opierać zarówno na podaniach historycznych, jak i tekstach Szekspirowskich. Ostatecznie nie trzyma się jednak wiernie żadnego z tych źródeł, stając się surową opowieścią o ludzkich namiętnościach, które w obecności złych doradców biorą górę nad rozumem. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby historia młodego władcy była opowiedziana choć z odrobiną polotu, a Król zdecydowałby się obrać jakiś konkretny kierunek. Tak jednak się nie dzieje. Momentami zabawny, lecz tylko na tyle by wzbudzić delikatny chichot, film prześlizguje się między średniowieczną stylizacją, a współczesnością zachowań bohaterów, nie dając szansy wybrzmieć żadnej ze stron. A szkoda, bo jest jeden fragment, który swoim brudnym realizmem, pokazuje jaki kurs twórcy mogliby obrać. Sekwencja bitwy pod Azincourt w szczery sposób pokazuje realia, którymi rządzi się wojna. Rycerze grzęznąc po kolana w błocie walczą jak opętani, by nie zadeptano ich na śmierć. Przywodzi to na myśl inną wybitnie zekranizowaną potyczkę: bitwę bękartów w serialu Gra o tron, a to ogromny komplement. Timothéemu Chalametowi ciężko będzie kiedykolwiek dorównać swojemu genialnemu występowi z Tamtych dni tamtych nocy, jednak można odnieść wrażenie, że w przypadku Króla próba ta nie została nawet podjęta. Rozterki przytłoczonego ciężarem Anglii młodego Henryka V, który miota się między własnym brakiem doświadczenia, a zakłamaniem najbliższych doradców, zostają wyrażone przez jeden, ciągły grymas na twarzy aktora. Wiecznie naburmuszonemu Halowi daleko do wrażliwej, zniuansowanej kreacji Elia z filmu Luki Guadagnino. Zastanawia czy Netflix w przypadku doboru aktorów nie zastosował swojego słynnego algorytmu i nie podjął decyzji kierując się popularnością wybranych twarzy. Chalamet fizycznie nie pasuje do roli niepokonanego na polu walki władcy, na którego lansują go filmowi twórcy. Piękny i delikatny chłopiec wygląda bardziej na giermka mogącego, co najwyżej, podnieść miecz, ale na pewno nie będącego w stanie nim władać. Momenty w których powala wielokrotnie cięższych od siebie mężczyzn są rysą na utrzymanej w ultra realistycznym tonie batalii. Trudno nie wspomnieć w tym miejscu o roli Roberta Pattinsona, który wciela się w postać Delfina Francji i wzbudza zażenowanie swoim groteskowym francuskim akcentem. Szczególnie niezręczne są momenty, w których brytyjski aktor zaczyna wczuwać się w rolę i wtedy o owym akcencie zapomina. Kolejnym językowym faux pas twórców filmowych, jest to, że Chalamet posługuje się francuskim perfekcyjnie (i wielokrotnie to w filmie udowadnia), co sprawia, że Pattinson jest jeszcze mniej w swej roli przekonujący. Jego nieudany występ jest o tyle zadziwiający, jeśli wziąć pod uwagę, że znany z serii Zmierzch aktor, ma na swoim koncie kilka wybitnych kreacji, takich jak na przykład rola w filmie Lighthouse Roberta Eggersa, który miał swoją premierę podczas tegorocznego festiwalu w Cannes. Twórcy popełnili wielki grzech powierzając tak zdolnym aktorom, tak nieprzemyślane role. Nieudany casting ponownie obnaża brak konsekwencji, który jest największą bolączką Króla. 5/10. Król dostępny od 1 listopada na platformie Netflix Plakat filmu Król:
Poznaj wzruszającą historię Salmy, bohaterki książki „Jestem nieletnią żoną”.
Życie kobiet w krajach muzułmańskich w niczym nie przypomina romantycznej historii o bogatym szejku i opływającej w luksusach kobiecie u boku... Wstrząsająca opowieść Salmy, jednej z tysięcy dziewczynek skazanych na życie u boku starszego mężczyzny, chwyta za serce i otwiera oczy na problemy kobiet Bliskiego Wschodu. Kim jest tajemnicza pisarka Laila Shukri? Ukrywająca się pod pseudonimem pisarka jest Polką, mieszkającą w krajach arabskich. Jej mężem jest muzułmanin, z którym podróżuje po świecie. Na rynku wydawniczym zadebiutowała w 2014 roku. Oparta na jej osobistych doświadczeniach „Perska miłość” podbiła serca czytelniczek. Kolejne tytuły, m.in. „Byłam służącą w arabskich pałacach”, „Jestem żoną szejka”, czy „Byłam kochanką arabskich szejków” trafiły na listy bestsellerów i sprzedały się w nakładzie przekraczającym pół miliona egzemplarzy. Najnowsza powieść Shukri to kolejna, trudna podróż w głąb Biskiego Wschodu... „Jestem nieletnią żoną” - o czym jest książka? Pochodząca z Jordanii Salma wiedzie życie przeciętnej nastolatki. Szczególnie przykłada się do nauki - marzy bowiem, aby w przyszłości zostać lekarzem i pomagać dzieciom. Nie wie jednak, że najbliższa rodzina ma w stosunku do niej inne plany... Dziewczynka w wieku 13 lat zostaje wydana za mąż za piętnaście lat starszego Ahmada. Wbrew własnej woli przerywa naukę i przeprowadza się do Ammanu, by pełnić rolę przykładnej mężatki. Jednocześnie, rozpoczyna się jej koszmar… Życie dziewczynek w krajach muzułmańskich w książce „Jestem nieletnią żoną” O tym, jak cierpią kobiety w krajach muzułmańskich wciąż mówi się zbyt mało. Swoją najnowszą powieścią Laila Shukri przełamuje temat tabu - uświadamia i wzywa nas do pomocy. Wobec przedstawionych przez nią scen nie sposób przejść obojętnie... Czuła jego twardy dotyk, chropowatą skórę, a później jego zabierający jej oddech ciężar. Chciała uciec. Z tego łóżka, od niego, z tego domu. Jednak leżała nieruchomo, tak jak przykazała jej mama, i pozwalała, żeby mąż robił z nią to, co chce. Jak w XXI wieku wyglądają małżeństwa dorosłych mężczyzn z dziećmi? Czy dziecko może powiedzieć „nie”? Czy istnieje sposób, aby uciec z piekła na ziemi? Przekonaj się o tym wchodząc do brutalnej rzeczywistości nieletnich żon... Premiera książki „Jestem nieletnią żoną” zapowiedziana jest na 12 listopada. Artykuł powstał z udziałem wydawnictwa Prószyński i S-ka.
Na tę książkę czekało tysiące fanów! Rodzina Hryciów powraca po raz ostatni!
„Cukiernia Pod Amorem. Jedna z nas” już w księgarniach!
Nareszcie jest! Trzeci i ostatni tom drugiej serii bestsellerowej sagi „Cukiernia pod Amorem”, którą Małgorzata Gutowska-Adamczyk podbiła serca czytelników i rankingi sprzedaży. Dlaczego warto mieć ją w swojej biblioteczce? Przekonajcie się! O autorce: kim jest Małgorzata Gutowska-Adamczyk? Pamiętacie kultowy program „Tata, a Marcin powiedział....”? Uwielbiacie serial „Na Wspólnej”? A może, jesteście fankami obyczajowych powieści z wątkami historycznymi? Jeśli tak, to z całą pewnością saga „Cukiernia pod Amorem” podbije wasze serca! Pisarka i dziennikarka, Małgorzata Gutowska-Adamczyk, autorka scenariuszy do wielu seriali i programów rozrywkowych, po raz kolejny zaprasza nas do wspaniałego świata wyobraźni. W nim, czekają na nas ukochani bohaterowie sagi „Cukiernia pod Amorem”, wielopokoleniowa rodzina Hryciów. „Cukiernia Pod Amorem” - fabuła i bohaterowie Na kartach powieści „Cukiernia pod Amorem” autorka opisuje losy kilku pokoleń rodziny Hryciów. Akcja rozgrywa się w malowniczej scenerii XIX-wiecznych dworków oraz na współczesnej prowincji. Dzięki tej nietypowej podróży w czasie, poznajemy realia życia codziennego sprzed kilkudziesięciu lat, a także wraz z bohaterami przypominamy sobie przełomowe wydarzenia historyczne. „Cukiernia Pod Amorem. Jedna z nas” - o czym opowiada ostatni tom sagi? Tym razem losy bohaterów sagi śledzimy w dwóch planach czasowych - historycznym i współczesnym. Autorka powraca do nieznanych dotąd wątków sprzed lat, a także opowiada o obecnym życiu swoich bohaterów. Losy dawnych przyjaciółek - Moniki i Teresy splatają się ponownie w Zajezierzycach. Tam, w przypływie szczerości, Teresa wyznaje Monice prawdę o jej adoptowanej córce... W Gutowie trwają natomiast przygotowania do pogrzebu Waldemara Hrycia. Burmistrz próbuje uniknąć politycznej odpowiedzialności za jego śmierć. Córka zmarłego zdecydowanie sprzeciwia się uczczeniu pamięci ojca. Helena Hryć musi użyć podstępu, aby pochować męża w rodzinnym grobie... Czy narzeczona Zbyszka naprawdę jest w ciąży? W jaki sposób Grzegorz będzie próbował uporządkować swoje życie? Czy Mia i Maciek pogodzą swoje wyobrażenia o wspólnej przyszłości? Dasz się porwać wciągającej powieści obyczajowej, pełnej zwrotów akcji i romantycznych wątków? Artykuł powstał z udziałem wydawnictwa Prószyński i S-ka.
Nagrodzony Złotymi Lwami w Gdyni Obywatel Jones już w kinach
Choć Agnieszka Holland w swoim najnowszym filmie opowiada prawdziwą historię, która rozegrała się w latach 30. ubiegłego wieku, jej przesłanie jest jak najbardziej aktualne. A wnioski wyciągane przez autorkę filmu mogą zaboleć. Od piątku 25 października w kinach Obywatel Jones. „Obywatel Jones”. Opis fabuły Gareth Jones (James Norton) to pochodzący z Walii doradca byłego premiera Wielkiej Brytanii, Lloyda George’a (Kenneth Cranham). Jego specjalnością jest polityka zagraniczna. Jones wsławił się przeprowadzeniem wywiadu z Adolfem Hitlerem. Nikt jednak nie chce słuchać niewygodnych wniosków, jakie wyciągnął z tego spotkania. Ambitny, młody dziennikarz chce iść za ciosem i tym razem postarać się o wywiad z Józefem Stalinem. Rządzony przez niego Związek Sowiecki przeżywa okres wielkiej prosperity i rozwoju, który zawstydza pogrążony w kryzysie zachód. Jak grzyby po deszczu powstają w ZSRS nowe fabryki, a do Moskwy szeroką rzeką płyną zachodni specjaliści, którzy pomagają w osiągnięciu rekordowo szybkiego wzrostu gospodarczego. Nikt nie zna odpowiedzi na jedno pytanie: w jaki sposób udało się to wszystko sfinansować? I właśnie odpowiedzi na nie szukać będzie w Moskwie Gareth Jones. Pozbawiony posady doradcy Lloyda George, na własną rękę wyruszy w podróż w sam środek piekła. Recenzja filmu „Obywatel Jones” Podczas gdy pogrążony w kryzysie zachód skupiony jest na własnych problemach, sowiecki cud gospodarczy trwa w najlepsze, zadziwiając cały świat. Nikt jednak nie pyta, w jaki sposób udało się to osiągnąć. Napływające z Moskwy relacje przebywających na miejscu zachodnich dziennikarzy nie pozostawiają złudzeń, że rozwiązaniem wszelkich problemów jest socjalizm. Dopracowywany przez Stalina ustrój przynosi zadziwiające efekty, które opisywane są w pochwalnych artykułach autorstwa takich tuzów dziennikarstwa jak między innymi laureat Nagrody Pulitzera, wysłannik The New York Timesa Walter Duranty (Peter Sarsgaard). Wydaje się, że jedyną osobą, która podskórnie czuje, że kryje się za tym jakieś drugie dno jest młody idealista Gareth Jones. I tylko ktoś taki jak on, osoba przekonana, że świat można zmienić głoszeniem prawdy, jest w stanie odnaleźć odpowiedzi na dręczące go pytania. Ktoś inny na jego miejscu szybko przepadłby w dekadenckim świecie zagranicznych dziennikarzy wiodących słodkie życie w Moskwie. Tuż po przybyciu do stolicy Jones od razu trafia na rozwiązłą orgię zorganizowaną przez Duranty’ego. Zdążył się już jednak rozejrzeć tu na tyle, żeby wiedzieć, że nie wolno się poddawać, bo coś jest na rzeczy. Dopiero co dowiedział się, że podczas napadu rabunkowego zginął tu jego przyjaciel dziennikarz (Marcin Czarnik). Jeszcze kilka dni wcześniej rozmawiał z nim przez telefon i słyszał, że kolega po fachu jest na tropie tajemnicy, którą władze koniecznie chcą ukryć. Tak trafia na ślad rzekomego głodu, jaki panuje na Ukrainie. Jones na własne oczy będzie chciał przekonać się, jak jest naprawdę. Pomoże mu w tym młoda dziennikarka Ada Brooks (Vanessa Kirby) Zwiastun filmu „Obywatel Jones” View oEmbed on the source website Klamrą spinającą wydarzenia pokazane w Obywatelu Jonesie jest powieść George’a Orwella Folwark zwierzęcy. Została ona zainspirowana właśnie relacjami Garetha Jonesa, w których opisywał panujący na Ukrainie Hołodomor. Tragedię ludobójstwa, w której śmierć poniosły miliony obywateli Związku Sowieckiego. Agnieszka Holland przypomina o tym okresie w historii kraju w sposób ascetyczny, ale i poruszający. Kilkuminutowa sekwencja podróży Garetha Jonesa przez śniegi Ukrainy pozostawi po sobie kilka obrazów, które trudno będzie wymazać z pamięci. Celem reżyserki nie jest jednak szokowanie na siłę. Poprzez historię o świecie pomiędzy dwoma światowymi wojnami, Agnieszka Holland snuje opowieść o roli niezależnego dziennikarstwa i o tym, że, cytując Edmunda Burke’a, aby zatriumfowało zło wystarczy, by dobry człowiek niczego nie robił. Obywatel Jones nie jest tylko i wyłącznie oskarżeniem przeciwko stalinowskiemu reżimowi. Dzięki szerzej zarysowanemu kontekstowi świata początku lat 30. ubiegłego wieku, winnych ukraińskiego ludobójstwa jest więcej. Nie tylko dlatego, że coś w tym kierunku zrobili, ale również dlatego, że nie zrobili nic. „Co według ciebie powinienem zrobić?” – pyta głównego bohatera Lloyd George, ale pytanie to pozostaje bez odpowiedzi. Sowiecki wzrost gospodarczy jest na rękę każdemu. Na współpracy z nim wzbogaci się także zachód, a w takiej sytuacji los sowieckich obywateli jest obojętny. Tragedia ogółu jest także tragedią jednostki – Jones przekona się na własnej skórze, że niewiele może tu zrobić. Nikogo bowiem nie interesuje jego prawda. 6/10. Plakat filmu Obywatel Jones:
Joaquin Phoenix zachwyca jako przerażający Joker w filmie Todda Phillipsa
Rzadko się zdarza, by dwa najlepsze filmy roku można było oglądać w tym samym czasie w kinach. Podczas, gdy południowokoreański Parasite wciąż bije rekordy oglądalności, od piątku w kinach zagościł też Joker Todda Phillipsa. Komiksowy dramat i sensacyjny zwycięzca Złotego Lwa na festiwalu filmowym w Wenecji to świetny film, o którym już dzisiaj można mówić, że będzie czarnym koniem przyszłorocznej ceremonii rozdania Oscarów. „Joker”. Opis fabuły Arthur Fleck (Joaquin Phoenix) pracuje w Gotham City jako klaun do wynajęcia. Choć w jego życiu mało jest powodów do uśmiechu, gdy Arthur zakłada maskę trefnisia, wtedy czuje się najlepiej. Mimo to nie pozostawia złudzeń pracownicy społecznej, z którą widuje się co tydzień, by zdobyć receptę na niezbędne leki poprawiające jego stan psychiczny. W jego głowie kłębią się same negatywne myśli, a zalecone przez nią pisanie dziennika nie pomaga. Mieszkający z samotnie wychowującą go matką Penny (Frances Conroy), Arthur ma jedno marzenie. Chciałby zostać komikiem na wzór i podobieństwo swojego idola z małego ekranu, prowadzącego codzienny talk show Murraya Franklina (Robert De Niro). Do spełnienia tych marzeń droga daleka, szczególnie że wszystko, co stabilne w życiu Arthura nagle zaczyna się sypać. Stanu permanentnej depresji nie poprawia fakt, że samo Gotham City pogrążone jest w chaosie w związku ze strajkiem służb oczyszczania miasta. Wkrótce zbliżają się wybory, w których zamierza wystartować odnoszący sukcesy przemysłowiec Thomas Wayne (Brett Cullen). To u niego pracowała przed laty Penny, która żyje nadzieją, że Wayne pomoże jej i Arthurowi w beznadziejnym położeniu, w jakim aktualnie się znajdują. Recenzja filmu „Joker” Jest coś takiego w stworzonej przez Jerry’ego Robinsona, Billa Fingera oraz Boba Kane’a postaci Jokera, że otwiera nieskończone możliwości interpretacyjne dla wcielających się w nią aktorów. Nie było właściwie filmowego Jokera, który przeszedłby bez echa. Heath Ledger za rolę Jokera nagrodzony został Oscarem, a pewnie na podobny wynik można byłoby liczyć w przypadku Jacka Nicholsona, gdyby ktoś w 1989 roku, gdy do kin trafiał Batman Tima Burtona, traktował kino komiksowe poważnie. Zanim makijaż tytułowego klauna naniósł na swoją twarz Joaquin Phoenix, filmowym Jokerem był jeszcze Jared Leto, jednak kreacja Phoeniksa sprawi, że pewnie za chwilę nikt nie będzie o nim pamiętał. Pomysł kolejnego przeniesienia na duży ekran postaci najsłynniejszego wroga Batmana jeszcze niedawno wydawał się karkołomny, dziś trudno będzie wyobrazić sobie Jokera o innej twarzy niż twarz Phoeniksa. To wyjątkowy wyczyn, biorąc pod uwagę, kto przed nim wcielił się w tę postać. Choć film Todda Phillipsa oparty został na jednej z najsłynniejszych serii komiksowych wszech czasów, w przypadku Jokera właściwiej byłoby mówić o historii, w której jedynie pojawiają się postaci z tego komiksu. Nie wstydząc się swojej komiksowej przeszłości, Joker A.D. 2019 jest jak najmniej komiksowym filmem jak tylko się dało. To sprawi, że fani takiego kina będą być może zawiedzeni. Phillips idzie jeszcze dalej niż niedawno James Mangold w mrocznym Logan: Wolverine. Tam było na poważnie, ale gdy Wolverine ruszał do walki, górę nad wydarzeniami kinowymi brała rozrywka. W Jokerze jest tylko poważnie. Zwiastun filmu „Joker” View oEmbed on the source website Komiksowe Gotham City wygląda na dużym ekranie znakomicie. To być może złe słowo dla miasta zasypanego śmieciami i terroryzowanego przez super szczury, ale trzeba docenić wysiłki ekipy filmowej, dzięki której „Joker” wygląda jak najlepsze kino przełomu lat 70. i 80. Wzorowany wizualnie na Taksówkarzu i Serpico, Joker uświadamia, że ekranowej magii nie znajdzie się w wymuskanych komputerowo efektach specjalnych, którymi dotychczas stało kino komiksowe. Przytłaczające Gotham City z brudnymi zaułkami i niekończącymi się schodami staje się znakomitą areną dla historii o pogrążaniu się w obłędzie i rodzącym się psychopacie. To właśnie Arthur Fleck znajduje się w centrum tej opowieści i jemu poświęcony jest w całości film Phillipsa. Dzięki znakomitej kreacji Joaquina Phoeniksa, filmowy Arthur w jednej chwili potrafi wzbudzić litość, by za chwilę przerazić i oburzyć. Jego niepohamowane wybuchy śmiechu za każdym razem przyprawiają o gęsią skórkę. Głębi postaci dodaje fakt, że Fleck dosłownie na oczach widza przeobraża się ze smaganej przeciwnościami losu ofiary losu, w przerażającego mordercę, który za chwilę będzie terroryzować Gotham City. Przez bite dwie godziny obserwujemy tę drogę do szaleństwa, a Phillips nie idzie na żadne skróty. Ciężkie dzieciństwo być może też miało wpływ na to, kim w końcu będzie Joker, ale nie sposób nie odgonić myśli, że wystarczyłaby jedna dobra rzecz w życiu Arthura, by wszystko potoczyło się inaczej. Właśnie ta niejednoznaczność stanowi o sile postaci. Nie byłoby tego efektu, gdyby Arthur Fleck był po prostu zły. Słysząc o Złotym Lwie dla Jokera oraz o tym, jak wielkie są jego szanse na Oscary, przez chwilę można być sceptycznym. No tak, producenci z Hollywood zrobią wszystko, żeby w końcu wynieść kino komiksowe do miana sztuki. Nie udało się z Czarną Panterą, spróbujmy z Jokerem. Wystarczy jednak kilka minut filmu Todda Phillipsa, by zrozumieć, w czym tkwi haczyk. Choć gdzieś w tle mignie Bruce Wayne, a na chwilę odwiedzimy szpital psychiatryczny Arkham, Joker nie jest kolejnym komiksowym filmem w stajni DC Comics. To znakomity dramat psychologiczny i właśnie tak należy go traktować. A taniej rozrywki poszukać gdzie indziej. 9/10. Plakat filmu Joker:
Zwycięzca Złotego Lwa i kandydat do oscarowych nominacji – W kinach Joker!
Ten film może namieszać najbardziej podczas przyszłorocznej ceremonii rozdania Oscarów. O Jokerze Todda Phillipsa mówi się już od momentu jego premiery na festiwalu filmowym w Wenecji, gdzie został nagrodzony Złotym Lwem. Kreacja Joaquina Phoeniksa to pewniak do oscarowej nominacji, a i sam Joker nie jest bez szans, by jako pierwszy komiksowy film w historii wygrać Oscara w kategorii dla najlepszego filmu roku. Joker w kinach od 4 października. „Joker”. Opis fabuły Wiecznie samotny w tłumie — Arthur Fleck pragnie kontaktu. Mimo to kiedy idzie zakopconą ulicą Gotham City, kiedy pokrytym graffiti pociągiem podróżuje przez miasto gotujące się od podziałów i rozczarowań, swoją prawdziwą twarz ukrywa aż za dwiema maskami. Jedną z nich przywdziewa każdego dnia, nakładając makijaż klauna do pracy. Drugiej nie może zdjąć nigdy. To iluzja, jaką otacza się, aby przesłonić fakt, że nie może poczuć się częścią świata wokół — że wciąż jest niezrozumianym facetem, którego życie raz po raz nokautuje. Nieznający ojca Arthur ma wrażliwą matkę, która jest być może także jego najlepszą przyjaciółką. To ona przezwała go kiedyś „Wesołkiem”. Ten pseudonim przykleił mu do twarzy uśmiech. Ale za nim skrywa się cierpienie serca. Jako wyrzutek — prześladowany przez nastolatków na ulicach, wyszydzany przez urzędników w metrze, a nawet wyśmiewany przez klaunów, z którymi pracuje — jeszcze bardziej odkleja się od otaczającego go społeczeństwa. (opis dystrybutora) O filmie „Joker” Wyreżyserowany przez Todda Phillipsa Joker przedstawia oryginalną wizję historii najbardziej znanego łotra z uniwersum DC, nawiązującą do tradycyjnych opowieści o tej postaci, choć całkowicie od nich niezależną. Autorzy filmu obiecują, że to, co zobaczymy na ekranie to nie Gotham i nie Joker, jakich znamy z 80 lat kanonicznej narracji na stronach komiksów i ekranach. To samodzielna opowieść o narodzinach niesławnej postaci, a także historia o atmosferze niepewności pochłaniającej człowieka na krawędzi, który, podobnie jak jego miasto zbliża się do granicy. Tym człowiekiem jest Arthur Fleck. – Uwielbiam złożoność postaci Jokera. Uznałem, że jego narodziny są warte zbadania w filmie, bo nikt tego wcześniej nie zrobił. Nawet w kanonie nie istnieje formalnie uznana wersja jego początku. Dlatego wraz ze Scottem Silverem napisaliśmy wersję historii o złożonej i skomplikowanej postaci, o tym, jak się zmienia i... spada w otchłań. Właśnie to mnie interesowało. Nie historia Jokera, ale historia stawania się Jokerem – tłumaczy Phillips. – Jednym z wątków, które pragnęliśmy zgłębić w tym filmie, jest empatia, a szczególnie, jej brak, tak dotkliwy w świecie otaczającym Arthura – dodaje. – Na przykład w filmie widoczna jest różnica pomiędzy tym, jak na Arthura reagują małe dzieci i dorośli. Dzieci nie oglądają świata przez soczewki, nie widzą konfliktu bogatych z biednymi, nie rozumieją marginalizowanego wyrzutka w ten sam sposób, co dorośli. W Arthurze widzą jedynie faceta, który próbuje ich rozśmieszyć. Niechęć do innych nie jest naszą wrodzoną cechą. Uczymy się, jak nie tolerować innych. Niestety często skutecznie. – On na początku po prostu chce dać ludziom uśmiech. Chce, by się śmiali. Dlatego jest klaunem. Dlatego marzy o tym, by zostać komikiem stand-up. Chce jedynie uczynić świat odrobinę weselszym miejscem. Ale łamie go toksyczne otoczenie Gotham – brak współczucia, empatii, zwykłej uprzejmości... To one powołują do życia Jokera – wtóruje reżyserowi Silver. Zwiastun filmu „Joker” View oEmbed on the source website – Były chwile, kiedy współczułem mu, nawet wydawało mi się, że rozumiem jego pobudki – przyznaje wcielający się w rolę Arthura/Jokera, Joaquin Phoenix. – Ale po chwili decyzje, jakie podejmował, znów były dla mnie odpychające. Odegranie tej postaci stanowiło dla mnie wyzwanie jako dla aktora. Wiedziałem też, że będzie to wyzwanie dla widowni i ich wcześniejszego pojęcia o Jokerze, bo w tym fikcyjnym świecie, podobnie jak w tym prawdziwym, nie ma prostych odpowiedzi – mówi. Phillips przyznaje, że pisał tę rolę specjalnie z myślą o Phoeniksie. – Kiedy inni siedzą i zliczają słupki, Joaquin daje ci jazzową improwizację. On po prostu jest jednym z najlepszych. Jest nieustraszony. Jego kreacje są odważne i poruszające. Uznałem, że jeśli uda nam się go zaangażować, naprawdę będziemy w stanie zrobić coś wyjątkowego – tłumaczy. Inspiracją dla Jokera były m.in. filmy powstające na przełomie lat 70. i 80. ubiegłego wieku. Tytuły takie jak Taksówkarz, Serpico czy Sieć. Znalezienie wszystkich plenerów potrzebnych do nakręcenia filmu z Gotham City w tych latach stanowiło wyzwanie, gdyż, jak twierdzi scenograf Mark Friedberg: – Fizyczny świat, który staramy się przedstawić, nie jest tak łatwo dostępny, ponieważ przebudowaliśmy nasze miasta, stawiając szklane drapacze chmur i centra handlowe. Aby stworzyć potrzebne nam miasto, musieliśmy w końcu udać się do Newark — gdzie zbudowaliśmy Gotham Square, do Jersey City w stanie New Jersey oraz w głąb nowojorskich okręgów. – Mark przeglądał stare zdjęcia Nowego Jorku, aby określić, ile graffiti powinno być na ścianach, ile śmieci powinno leżeć na ulicach, jakie pojazdy powinny się nimi poruszać. Jego dbałość o szczegóły jest zadziwiająca – chwali scenografa Todd Phillips. Efekty ich pracy będzie można zobaczyć w kinach już od piątku 4 października. W filmie obok Joaquina Phoeniksa zobaczymy m.in. Roberta De Niro, Zazie Beetz, Frances Conroy, Bretta Cullena i Sheę Whighama. Plakat filmu Joker:
Jak dobrze znasz swoich najlepszych przyjaciół? Od dzisiaj film (Nie)znajomi w kinach!
Gdyby nie fakt, że wchodzący do kin film (Nie)znajomi jest polską adaptacją włoskiego Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie, można by mówić o filmie niemal pozbawionym wad. A tak? Zawsze ktoś będzie kręcił nosem. „(Nie)znajomi”. Opis fabuły Ewa (Kasia Smutniak) i Tomek (Tomasz Kot) zapraszają najbliższych znajomych na kolację z okazji ukończenia remontu. Wśród gości są Grzegorz (Łukasz Simlat) i siostra Ewy, Anna (Maja Ostaszewska), Czarek (Michał Żurawski) z niedawno poznaną Olą (Aleksandra Domańska) oraz Wojtek (Wojciech Żołądkowicz), który pojawia się sam, choć zapowiedział, że wpadnie razem z nową dziewczyną. Wszyscy znają się od lat i dobrze czują się w swoim towarzystwie. Wydaje się też, że wszystko o sobie wiedzą. Nowa w towarzystwie Ola proponuje niewinną zabawę. Wpada na pomysł, by wszyscy obecni podczas kolacji wyłożyli na stół swoje telefony komórkowe. Od tej pory uczestnicy przemiłego wieczoru będą mieli wgląd w przychodzące tam wiadomości, a wszelkie rozmowy telefoniczne realizowane będą przez głośnik. Nie wszystkim podoba się taka zabawa, ale nie wypada protestować. Wkrótce zaczynają przychodzić pierwsze wiadomości… Recenzja filmu „(Nie)znajomi) Trudno pisać o (Nie)znajomych bez wspomnienia choćby słowem o oryginalnym filmie wyreżyserowanym przez Paolo Genovese’a. Nakręcony w 2016 roku komediodramat Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie podbił rekordy popularności na całym świecie, a oryginalnym pomysłem na fabułę zainteresowano się nie tylko w Polsce. Dość powiedzieć, że według serwisu IMDb (Nie)znajomi to już jedenasty „krajowy” remake tego filmu. I trudno się dziwić. W świecie zdominowanym przez „niewiarygodne prawdziwe historie” oraz ekranizacje komiksów, oryginalne pomysły takie jak ten z filmu Genovese’a są na wagę złota. Nie bez znaczenia jest również fakt, że do jego realizacji wystarczy właściwie kilku zdolnych aktorów i jedno pomieszczenie. Stąd zapewne taka popularność, by użyć terminologii telewizyjnej, włoskiego formatu i można chyba zaryzykować stwierdzenie, że w kolejnych latach czeka nas wysyp podobnych produkcji. Zresztą już teraz w Indiach to właściwie norma, a w Hollywood amerykańskie remaki europejskich hitów to wykorzystywany od lat standard. (Nie)znajomi to wierna adaptacja włoskiego filmu, a wprowadzone do niej zmiany trzeba określić kosmetycznymi. Dopasowanie do polskich realiów oraz niewielkie zmiany fabularne nie wpływają nijak na to, by można było mówić o filmie wyreżyserowanym przez Tadeusza Śliwę w oderwaniu od pierwowzoru. Wśród widzów z pewnością znajdzie się sporo malkontentów, którzy już tylko z tego powodu odrzucą pomysł seansu kinowego i do końca nawet trudno im się dziwić. Spróbujmy jednak na chwilę zapomnieć o Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie i ocenić (Nie)znajomych bez spoglądania się na film Genovese’a. Zwiastun filmu „(Nie)znajomi” View oEmbed on the source website Film Tadeusza Śliwy ogląda się świetnie. Po trochę niemrawym początku, który może wzbudzić wątpliwości co do dalszego ciągu, wraz z nadejściem pierwszych gości rozpoczyna się filmowa uczta. Dosłownie i w przenośni. Na stół wjeżdżają pierwsze dania, a my szybko i sprawnie poznajemy głównych bohaterów tej opowieści. Tomek i Anna tworzą związek na odległość. On muzyk, ona często w rozjazdach. Co ich łączy to kłopoty wychowawcze z wchodzącą w dorosłość córką Zosią (Natalia Jędruś). Z kolei Anna to typowa kura domowa, której mąż Grzegorz (Łukasz Simlat) to twardy przedstawiciel starej szkoły prowadzenia gospodarstwa domowego. Ja zarabiam, ty nie masz nic do roboty, tylko opiekujesz się dziećmi. Czarek to wolny duch bez skrystalizowanych planów na przyszłość, ale z głową pełną pomysłów. Ola to jego nie-wiadomo-już-która dziewczyna, w której, jak twierdzi, naprawdę się zakochał. Natomiast Wojtka niedawno zwolniono z pracy wuefisty i aktualnie rozgląda się za nowym zajęciem. Ten sprytnie pomyślany przekrój przez najpopularniejsze rodzaje związków daje spore pole do popisu w temacie systematycznego wyciągania szkieletów, które każdy z bohaterów chowa w swojej szafie. A w tym przypadku, w telefonie komórkowym. Możliwość wglądu w nadchodzące tam wiadomości otwiera puszkę Pandory, która zdaje się nie mieć końca. Tutaj trzeba wybaczyć filmowi oczywistą konwencję, w myśl której tak się akurat składa, że właśnie tej nocy do wszystkich z bohaterów postanawiają odezwać się te najmniej pożądane osoby. Jest to oczywiście naciągane, ale wszystko mieści się w granicach zawieszenia filmowej niewiary. Zupełnie nie przeszkadza to w oglądaniu. Ten prosty i świetny pomysł na fabułę otwiera szereg możliwości. Poruszane tu problemy stanowią bardzo szerokie spektrum od kłopotów w związku, przez temat homoseksualizmu, aż po opiekę nad schorowanym seniorem. Co ważne, są to problemy, z którymi każdy z widzów z łatwością będzie mógł się utożsamić. A co jeszcze ważniejsze, reżyserowi udało się znaleźć odpowiedni balans pomiędzy filmowym dramatyzmem, a humorem, którego (Nie)znajomi są pełni. Największe nawet emocje rozładowywane są raz za razem celnym żartem, który rozluźnia atmosferę i nie pozwala się a). nudzić; b). popaść w depresję. Aktorsko (Nie)znajomi wypadają bez zarzutu. Swój wielki moment ma Maja Ostaszewska, a jej duet z Łukaszem Simlatem to jeden z wielu atutów (Nie)znajomych. To zgrabny komediodramat, który naładowany został konkretami, przez co nie znalazło się w nim miejsce na niepotrzebne dłużyzny. Świetny pomysł na fabułę został wykorzystany jak należy, w efekcie powstał film, który nie tylko daje do myślenia, ale i gwarantuje dobrą zabawę. 8/10. (Nie)znajomi w kinach od 27 września. Plakat filmu (Nie)znajomi:
Piłsudski z Borysem Szycem to porządne kino, które nie wzbudza większych emocji
Wchodzący właśnie do kin Piłsudski Michała Rosy jest filmem… bezpiecznym. Nakręconym tak, aby nikt nie mógł powiedzieć, że to kino nieudane. Nie ma się co jednak spodziewać po nim większych emocji ani patriotycznych porywów serc. „Piłsudski”. Opis fabuły Rok 1901. Niepodległościowy działacz Józef Piłsudski (Borys) trafia do Cytadeli Warszawskiej za działalność wywrotową. Symulując chorobę psychiczną zostaje przeniesiony do petersburskiego szpitala psychiatrycznego, gdzie rozpoczyna się filmowa opowieść. Przyjaciele Piłsudskiego z podziemia już szykują jego ucieczkę. Kończy się ona powodzeniem, a Piłsudski pod zmienionym nazwiskiem wraca do kraju oraz do żony Marii (Magdalena Boczarska) i przybranej córki Wandzi (Eliza Rycembel). Pomimo deklaracji, że zamierza skończyć z polityką i skupić się na rodzinie, Piłsudski na nowo staje na czele Polskiej Partii Socjalistycznej. W 1904 roku uformowana zostaje Organizacja Bojowa PPS, która zamierza walczyć zbrojnie przeciwko rosyjskiemu zaborcy. Nie wszystkim podobają się siłowe metody stosowane przez Piłsudskiego, a nawet jego uporczywa chęć przywrócenia wolności będącej pod rozbiorami Polsce. Niedługo potem władzę w PPS przejmuje młoda gwardia, która nie zamierza kontynuować polityki zbrojnej partii. Równocześnie w otoczeniu Piłsudskiego zaczyna kręcić się dzielna Aleksandra Szczerbińska (Maria Dębska). Recenzja filmu „Piłsudski” – Nasz film opowiada nie tylko o Piłsudskim przywódcy, żołnierzu, buntowniku, ale też mężczyźnie z krwi i kości ze wszystkimi jego przywarami, żądzami, słabostkami. Opowiadamy o Piłsudskim egocentryku, z którym życie nie było łatwe. Jednocześnie jego charyzma sprawiała, że był dla kobiet bardzo atrakcyjny – mówi odtwórca głównej roli, Borys Szyc, celnie charakteryzując film Michała Rosy. Piłsudski to opowieść o człowieku, wokół którego skupiły się nadzieje niepodległościowe Polaków i który znalazł sposób na to, by przywrócić ojczyźnie wolność. Metodycznie, krok po kroku, poznajemy najważniejsze momenty osiemnastu lat z życia Piłsudskiego, które doprowadziły Polskę do niepodległości. Problem w tym, że sposób, w jaki zostało to opowiedziane, nie budzi emocji, przypominając raczej maturalne streszczenie książki, której nikomu nie chciało przeczytać się w całości. Zupełnie niezrozumiałe kontrowersje związane z obsadzeniem w tytułowej roli Borysa Szyca nie znalazły potwierdzenia na ekranie. Szyc w roli Józefa Piłsudskiego czuje się świetnie i szybko dajemy się uwieść jego ekranowej charyzmie. Kreacja Szyca do złudzenia przypomina inną słynną rolę, która przed laty wzbudzała jeszcze większe kontrowersje. Momentami trudno nie odnieść wrażenia, że rola Piłsudskiego wzorowana była na Andrzeju Kmicicu Daniela Olbrychskiego. W filmie znalazła się nawet scena kąpieli przy studni, do złudzenia przypominająca tę z Potopu Hoffmana. Szkoda, że trudno doszukać się innych podobieństw pomiędzy oboma filmami. Przy czym decydującą rolę mogła mieć zapewne kwestia budżetu obydwu filmów. Pełne rozmachu kino historyczne wymaga sporych nakładów. Zwiastun filmu „Piłsudski” View oEmbed on the source website Mimo to na duże pochwały zasługują filmowi kostiumografowie i charakteryzatorzy. Pod względem czysto produkcyjnym Piłsudski wygląda najlepiej. Udało znaleźć się świetne plenery, w których rozgrywa się akcja filmu i nie ma mowy o jakiejkolwiek monotonii. Odziani w stroje z epoki bohaterowie prezentują się równie znakomicie, a przegląd przez typy zarostów popularne na początku XX wieku jest spory. Widać ogrom pracy włożony w to, by na dużym ekranie Piłsudski nie przypominał produkcji serialowej, czego w ostatnich latach często nie udało się uniknąć innym, polskim produkcjom historycznym. Można jednak odnieść wrażenie, że najważniejszą dla autorów filmu Piłsudski była historyczna dokładność, z którą rok po roku została opowiedziana historia Piłsudskiego. Zabrakło odrobiny szaleństwa inscenizacyjnego i większej ilości scen takich jak ta z napadem na pociąg. Film fabularny, w przeciwieństwie do dokumentu, może pozwolić sobie na więcej w kwestii naginania prawdy historycznej i aż prosiłoby się, by z tego skorzystać. Tymczasem sporo z ciekawych wydarzeń zostaje ograniczonych do kilku napisów pomiędzy scenami. Blado wypada szumnie zapowiadana namiętność pomiędzy Piłsudskim i dwoma najważniejszymi kobietami jego życia. Również i tutaj postawiono na suche fakty, a wątek ten stanowi raczej wyraźny drugi plan. Piłsudski kończy się wraz z uzyskaniem przez Polskę niepodległości, a film Rosy można porównać do pierwszej części hollywoodzkiej trylogii. Filmu, który przedstawia wszystkich głównych bohaterów opowieści, ale to, co najlepsze zostawia na część drugą*. 6/10. *A ta druga część, miejmy nadzieję, już za tydzień w filmie Legiony. Plakat filmu Piłsudski:
Najbardziej kontrowersyjny film roku czy wiele hałasu o nic? W kinach Polityka Patryka Vegi
O tym filmie będzie mówiło się w nadchodzącym tygodniu najgłośniej. Do kin trafia długo oczekiwana Polityka Patryka Vegi. Dzięki świetnie naoliwionej machinie promocyjnej apetyty widzów zostały nakręcone na najwyższy poziom. Fragmenty filmu, które sam reżyser zaprezentował w sieci, dawały nadzieję na przynajmniej drugi Kler. Czy kontrowersyjnemu reżyserowi udało się w końcu nakręcić film, dzięki któremu krytycy jego twórczości spojrzą na Vegę bardziej przychylnym okiem? Polityka w kinach od środy 4 września. „Polityka”. Opis fabuły Fabuła „Polityki” podzielona została na kilka segmentów, których bohaterami są postaci związane z polską polityką. W pierwszej pani Jadwiga (Ewa Kasprzyk) dostaje informację prosto z Warszawy, że została wybrana na stanowisko premiera. Bohaterem kolejnej jest obrotny Arek (Antoni Królikowski). Student Wyższej Szkoły Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu również zostaje wezwany do stolicy, gdzie wkrótce stanie się jedną z najważniejszych postaci w Ministerstwie Obrony Narodowej. Trzecia opowieść to historia bogobojnego posła patrioty, który wikła się w niespodziewany romans. Następnie poznajemy Basię (Anna Karczmarczyk), która wyrusza z medialną misją wyznaczoną jej przez samego Ojca Dyrektora (Zbigniew Zamachowski). Bohaterem części piątej jest Prezes (Andrzej Grabowski). Zaprzyjaźnia się on ze swoim rehabilitantem (Maciej Stuhr). Na koniec poznajemy zaś Stefana (Daniel Olbrychski), który otrzymuje niespodziewaną propozycję od szefa partii Pacyny (Zbigniew Suszyński). Recenzja filmu „Polityka” Utarło się, że w dobrym tonie jest krytykowanie większości tego, co wyszło spod reżyserskiego oka Patryka Vegi. Reżyser stracił gdzieś umiejętności, dzięki którym zachwycił widzów serialowego PitBulla, a w zasadzie wszystkie jego późniejsze produkcje narażone były na coraz większe kpiny. W większości zresztą słuszne. Jak na ironię, im gorzej mówiło się o kolejnych filmach Vegi, tym lepiej zarabiały one w kinach. Opinia o Vedze reżyserze została utrwalona i właściwie na długo przed premierami kolejnych wyreżyserowanych przez niego filmów było wiadomo, że do kin nadciągają kolejne filmowe katastrofy, które znów zarobią miliony. Tymczasem fatalna opinia o jego twórczości sprawia, że łatwo przegapić, że jakość filmów Vegi w ostatnim czasie znacząco się podniosła. Kolejne jego produkcje przestały przypominać zlepek przeczytanych w Internecie gagów ułożonych w niespójny scenariusz, a zaczęły wyglądać jak filmy. Nadal nie było to dobre kino, ani nawet ważne kino, ale znaczącą poprawę jakości odnotować trzeba. Polityka to kolejny krok w dobrą stronę. Polityka to film, który próbuje być tym najważniejszym w karierze Patryka Vegi. Jego ambicje sięgają dużo dalej niż tylko wulgarna rozrywka, a po niedawnym frekwencyjnym sukcesie Kleru wydawało się, że właśnie taka tematyka to strzał w dziesiątkę. W kraju podzielonym na dwa obozy polityczne, odważne włożenie patyka w polityczne mrowisko musiało wzbudzić emocje. Jak się teraz okazuje, pewnie dużo większe przed premierą niż po seansie. Jak przystało na Patryka Vegę, Polityka również okazuje się zbiorem kilku prawdziwych historii ułożonych w coś, co można od biedy nazwać fabułą. I poprzetykanych ułańską fantazją reżysera w postaci scen, na które nie ma żadnych twardych dowodów. Ułożone niechronologicznie, często zazębiają się sprawiając wrażenie przemyślanego scenariusza. Pod tym kątem jest zresztą nieźle i Politykę ogląda się dobrze. Widać produkcyjny pośpiech – Vega myślami był już pewnie przy Kobietach mafii 73 i Żonach kobiet mafii 74 – ale nie wpłynął on na jakość filmu. Jeśli pominąć beznadziejnych, jak zawsze w polskim kinie, statystów, ciężko szukać jakichś wyjątkowych słabości w tym jak Polityka wygląda. Zwiastun filmu „Polityka” View oEmbed on the source website Polskie życie polityczne podsuwa niewyczerpane źródło inspiracji dla filmowca, który chciałby wykorzystać je na użytek swojego dzieła. Z jednej strony to dobrze, bo doprawdy jest w czym wybierać, z drugiej nieco gorzej. Jak szybko nie trwałby proces produkcyjny takiego filmu jak Polityka, trafiając do kin będzie on już nieaktualny, a opisywane w nim afery – dawno zapomniane. Aktualnie żyjemy już całkiem nowymi skandalami i można być pewnym, że w przyszłym tygodniu i one zostaną „przykryte”. Trzeba powiedzieć to głośno: prawdziwe życie jest dużo ciekawsze niż Polityka Vegi. Dla uważnego obserwatora polskiej sceny politycznej, nic, co zostało pokazane w Polityce nie będzie zaskoczeniem. Choć Vega skrupulatnie unika podawania nazwisk – a gdy te już padają, wtedy są zmyślone – nie trzeba wielkiego wysiłku, by skojarzyć je z rzeczywistością. Reżyser wybrał te kilka najbardziej jaskrawych przykładów z ostatnich lat, lecz zaciekawią one prawdopodobnie jedynie tych widzów, którzy polityki unikają jak ognia. Czy tacy wybiorą się jednak na film zatytułowany Polityka? Wszyscy inni „przewałkowali” je już tysiąc razy za sprawą telewizji informacyjnych. Vega nie wnosi niczego nowego do tej narracji, często korzystając z prawdziwych cytatów znanych z obu stron politycznej barykady. Wszelkie dodatki do faktów, trzeba potraktować jedynie jako zbyt bujną fantazję reżysera. Nie dokonają żadnego znaczącego politycznego wybuchu, bo nikt rozsądny nie potraktuje ich poważnie. W tej sytuacji na największe pochwały zasługują aktorzy, którzy odważnie wcielili się w postaci znane z polskiej codzienności politycznej. Szczególne pochwały należą się Antoniemu Królikowskiemu, który świetnie czuje się w roli niejakiego Arka ;) oraz znakomitemu Andrzejowi Grabowskiemu w roli Prezesa. Przy czym zawiodą się pewnie ci, którzy liczą na to, że właśnie tej postaci dostanie się tutaj najbardziej. Nic bardziej mylnego, filmowego Prezesa można… polubić. W najbliższych dniach o Polityce Patryka Vegi będzie bez wątpienia najgłośniej. Czy później również? Wątpliwości co do tego są w pełni uzasadnione. Serio, potrzebowaliście Patryka Vegi, żeby domyślić się, że politycy myślą tylko o sobie? 6/10. Plakat filmu Polityka:
Downton Abbey nie zawiedzie fanów popularnego serialu!
Seans tej kinowej kontynuacji popularnego serialu telewizyjnego jest jak wizyta u starych przyjaciół. Wiadomo, że niczym nas nie zaskoczą, ale dobrze czujemy się w ich towarzystwie. Downton Abbey w kinach od 13 września. „Downton Abbey”. Opis fabuły Minął rok, odkąd pożegnaliśmy tytułową rezydencję lorda Granthama (Hugh Bonneville). Życie w Downton Abbey toczy się własnym rytmem i wydaje się, że nic nie może zmącić spokoju, jaki udaje się tam utrzymać. Wszystko stawia na głowie jeden list, w którym Granthamowie zostają poinformowani o wizycie rodziny królewskiej. Taka okazja to nie tylko wielki zaszczyt, ale i jeszcze większa odpowiedzialność. Wszyscy w domu, na czele ze służbą, stają na głowie, by przygotować Downton Abbey jak najlepiej się tylko da. Przygotowania zakłócają królewscy służący, którzy pojawiają się tu wcześniej, by dopiąć wszystko na ostatni guzik. W rzeczywistości wygląda to tak, że rozstawiają po kątach miejscową służbę i sami zaczynają kierować przygotowaniami. Na ratunek zostaje wezwany pan Carson (Jim Carter), ale nawet i on nie jest w stanie przejąć inicjatywy w domostwie kierowanym teraz przez królewskiego pazia (David Haig). Traktowani z wyższością służący postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce. Recenzja filmu „Downton Abbey” Jeśli jeszcze nie wiecie, czym różni się lokaj od służącego, a pokojówka od podkuchennej, macie niewiele czasu, by nadrobić te braki. Wchodząca 13 września do kin filmowa kontynuacja popularnego serialu od razu rzuca widza w sam środek świata sprzed niemal stu lat. Jest rok 1927. W pełnych przepychu apartamentach rezyduje duża rodzina Crawleyów, a cała rzesza służących mieszkających w przeznaczonych do tego pomieszczeniach służbowych dba o to, by niczego im nie zabrakło. Pilnują, by obiady nie były zbyt monotonne, desery wyrafinowane, a gdy zepsuje się bojler, by Crawleyowie mieli się w czym wykąpać. Wszystko jest więc tam po staremu, choć córka Crawleyów, Mary (Michelle Dockery) coraz częściej zaczyna podejrzewać, że świat, jaki znają od pokoleń, szybko się kończy. Głosów coraz silniejszych ruchów walczących z nierównościami społecznymi nie da się uciszyć, a przeciwnicy monarchii czyhają za każdym zaułkiem. W filmie Michaela Englera to wszystko jednak tło. W obliczu wizyty samego króla Jerzego V (Simon Jones) nikt nie jest obojętny na to wydarzenie. Służący palą się do tego, by obsługiwać władcę, a właściciel miejscowego sklepu zachwyca się, że pory dostarczone do Downton Abbey to najważniejsze wydarzenie w jego życiu. Znakomitej służbie lorda Granthama o wiele łatwiej być ważną częścią domu. Traktowani z należnym im szacunkiem, ale też znający swoje miejsce, wiedzą, że mogą więcej. Policzek, jakim jest odsunięcie ich od tego, co potrafią najlepiej, nie pozostanie bez echa. W herbatach już rozpuszczają się środki nasenne, a klucze od pomieszczeń służbowych idą w ruch. Zwiastun filmu „Downton Abbey” View oEmbed on the source website Popularność telewizyjnego serialu nadawanego w latach 2010-2015 była ogromna. Nikogo nie zdziwił więc fakt, że jego szósty sezon finalnie nie okazał się ostatnim spotkaniem z mieszkańcami Downton Abbey. Fabularny film kontynuujący tę opowieść od razu przenosi do tego samego świata, który zostawiliśmy wraz z finałowym odcinkiem. Fani serialu od razu poczują się jak w domu. To dla nich filmowy prezent, który trafia do kin na osłodę po zakończonych wakacjach. Co z resztą widzów? Downton Abbey nie ma ambicji do przyciągnięcia nowych fanów. Dość zgrabnie i szybko przedstawieni zostają bohaterowie tej historii oraz wyraźnie zarysowane są ich charaktery, dzięki czemu łatwo połapać się w zawiłościach fabuły. O wiele jednak łatwiej śledzić wydarzenia związane z wizytą królewską, gdy nie trzeba się np. zastanawiać, kim jest Tom Branson (Allen Leech). Chwileczkę. „Zawiłości fabuły”? No właśnie, określenie to jest zdecydowanie na wyrost. Przedstawiona tu historia jest przewidywalna i nie należy spodziewać się żadnych zaskoczeń. Oś fabularna, którą stanowią perturbację związane z wizytą króla Jerzego V, poprzetykana została drobnymi romansami i równie niewielkimi dramatami, które nie wnoszą do filmu za wiele ożywienia. Planowany zamach na króla, złodziej panoszący się w Downton Abbey czy obecny tu wątek homoseksualny pojawiają się równie szybko, co potem znikają. Film Englera robi najlepsze wrażenie w warstwie humorystycznej. Okazji do śmiechu jest tutaj wiele, a królową filmowego dowcipu, co nie zdziwi nikogo, pozostaje niezmiennie lady Violet (Maggie Smith). Oczekiwanie na jej kolejne docinki to najlepsza część seansu. Co ważne, zostaje w pełni wynagrodzone, bo praktycznie wszystkie jej kwestie to perełki. Downton Abbey nie powinien zawieść fanów serialu, którzy znajdą w nim wszystkie mocne strony telewizyjnego poprzednika. Ogląda się go z przyjemnością, choć pod koniec zaczyna nieco nużyć. Wszystko prowadzi do nostalgicznego finału, który pozostawi po sobie niejedną łezkę. 7/10. Downton Abbey w kinach od 13 września. Plakat filmu Downton Abbey:
Przyzwoita rozrywka na koniec wakacji. W kinach Złodziej i oszustka z Emily Ratajkowski
Z pewnością Złodziej i oszustka nie jest filmem, który koniecznie trzeba zobaczyć w kinie. Kiedy jednak z jakichś powodów trafi się na niego do sali kinowej, 100 minut seansu powinno upłynąć w miarę sympatycznie. Złodziej i oszustka w kinach od 30 sierpnia. „Złodziej i oszustka”. Opis fabuły Ivan (Theo James) to utalentowany złodziej pracujący na usługach greckiego gangstera Dimitriego (Fred Melamed). Przed laty dla Dimitriego pracował również ojciec Ivana pozostawiając po sobie duży dług do spłacenia. Z tego powodu Ivan zmuszony jest zgadzać się na kolejne skoki proponowane mu przez gangstera. Obiektem zainteresowania Dimitriego jest szeroko pojęta sztuka. Po kolejnym udanym skoku, w którym Ivan kradnie słynną figurkę metalowego królika autorstwa Jeffa Koona, wartą, bagatela, 90 milionów dolarów, złodziej dochodzi do wniosku, że najwyższy czas rozstać się z Dimitrim. Ten zgadza się uznać dług za spłacony, jeśli Ivan wykona dla niego jeszcze dwa skoki. Złodziejowi pomoże w nich poznana podczas jednego ze skoków aktorka Elyse (Emily Ratajkowski). Recenzja filmu „Złodziej i oszustka” Czasem nie należy wymagać od filmu niczego więcej niż to, by przyjemnie się go oglądało. Wyreżyserowany przez Matta Aseltona Złodziej i oszustka spełnia ten warunek. Znajdujący się gdzieś pomiędzy ekscytującym nowoczesnym kinem pokroju Ocean’s Eleven: Ryzykowna gra, a klasycznym kryminałem z lat 60. takim jak Szarada, ma wystarczająco dużo atutów, by nie nudzić. Przy czym wymagający widz nie znajdzie tu niczego oryginalnego, co sprawiłoby, że Złodzieja i oszustkę będzie pamiętało się dłużej niż do jesieni. Każdy zna historię sympatycznego złodzieja, który z różnych powodów wplątał się w gangsterskie porachunki i nie może się z nich wyplątać. Mocodawca zapewnia go, że bez dwóch zdań po kolejnym skoku pozwoli mu spokojnie odejść, ale przecież wszyscy również wiemy, że tak się nie stanie. A nasz sympatyczny złodziej, jeśli odejdzie, to w worku na zwłoki. Jedynym pytaniem, jakie pozostaje jest więc to, w jaki sposób złodziejowi uda się oszukać podłego gangstera i ujść z życiem. Zwiastun filmu „Złodziej i oszustka” View oEmbed on the source website Plan opracowany przez Ivana nie jest specjalnie skomplikowany i jeśli ktoś spodziewa się soczystego zwrotu akcji, powinien o nim zapomnieć. Jednocześnie akcja filmu toczy się na tyle wartko, że specjalnie tego twista nie brakuje. Fabułę komplikuje nieco cierpiący na chorobę afektywną dwubiegunową brat Ivana, Ray (Ebon Moss-Bachrach), jednak niewiele z tego wątku wynika. Podobnie jest z szumnie zapowiadaną polskim tytułem oszustką, w której rolę wcieliła się Emily Ratajkowski. Kobieta ma pewne umiejętności, jeśli chodzi o uwodzenie, ale z jej wyglądem nie jest o to trudno. Kino znało tysiące lepszych oszustów od filmowej Elyse. Dodatkowo nie zaszkodziłoby zatrudnienie do jej roli lepszej aktorki niż słynna modelka. Wiadomo jednak, że siły ponad dwudziestu milionów followersów na Instagramie nie wolno zostawić, jeśli myśli się w kategoriach marketingowych. W powyższej sytuacji cały ciężar filmu spoczywa na szarmanckim Theo Jamesie w roli Ivana. Ten potrafi go unieść i tworzy ciekawą kreację, która jest największym atutem filmu. Równie dobry w roli diabolicznego handlarza sztuki jest Fred Melamed, choć zbyt często pozwala sobie przeszarżować. W ogóle wydaje się, że Złodziej i oszustka niepotrzebnie jest filmem przeznaczonym dla dorosłych. W dobie częstego narzekania na kategorię wiekową PG-13, twórcy zdają się zapominać, że taka kategoryzacja (film dla młodzieży od lat 13) nie zawsze stanowi jedynie źródło niepotrzebnych ograniczeń. Tutaj sprawdziłaby się dobrze, a te kilka scen, które sprawiają, że film Aseltona to kino dla dorosłych, jest zupełnie niepotrzebnych. Sympatyczni bohaterowie, przyzwoity humor i kryminalna fabuła wystarczyłyby w zupełności do stworzenia rozrywkowego kina dla wszystkich, które wypadłoby jeszcze lepiej niż przyzwoity Złodziej i oszustka. 6/10. Złodziej i oszustka w kinach od 30 sierpnia. Plakat filmu Złodziej i oszustka:
Antonio Banderas w nagrodzonej Złotą Palmą roli w filmie Almodóvara Ból i blask
Choć w ostatnich latach kolejne filmy wyreżyserowane przez Pedra Almodóvara nie pojawiają się już z taką częstotliwością jak wcześniej, to wciąż każdy z nich jest wydarzeniem. Podobnie jest z jego najnowszym dziełem Ból i blask, które swoją premierę miało podczas festiwalu filmowego w Cannes. To właśnie tam Złotą Palmę za swoją rolę otrzymał Antonio Banderas. Ból i blask w kinach od 30 sierpnia. „Ból i blask”. Opis fabuły Salvador Mallo (Antonio Banderas) to jeden z najlepszych hiszpańskich reżyserów, który po latach pełnej sukcesów kariery cierpi na niemoc twórczą. To zresztą nie jedyne źródło jego zmartwień. Kolejnym jest przenikliwy ból fizyczny, którym opanowane jest właściwie całe jego ciało. W tej sytuacji poważna depresja znajduje się właściwie na wyciągnięcie ręki. Okazją do oderwania się od bólu istnienia jest ponowna premiera jego nakręconego trzydzieści lat wcześniej filmu, który w odrestaurowanej wersji ma zostać wyświetlony w trakcie specjalnego pokazu organizowanego przez filmotekę narodową. Jego organizatorzy chcieliby, aby prelekcję na pokazie wygłosił sam Mallo w towarzystwie głównej gwiazdy filmu, Alberta Crespo (Asier Etxeandia). Kłopot w tym, że panowie nie odzywają się do siebie od lat. Niespodziewana okazja staje się dla Salvadora punktem wyjścia do rozliczenia z przeszłością i stawienia czoła wspomnieniom. Recenzja filmu „Ból i blask” Najnowszy film Almodóvara to dzieło w pełni świadome i dojrzałe. Mocno naznaczone autobiograficznymi wątkami, odsłania przed widzem duszę artysty umęczonego. W tej roli Antonio Banderas, który po kilku niezbyt tłustych latach kariery w końcu trafił na rolę godną jego talentu. Nagroda w Cannes nie dziwi, bo kreacja Banderasa to bez wątpienia jeden z najmocniejszych punktów Bólu i blasku. Z jego bohaterem rozstajemy się właściwie tylko na krótkie chwile, by wspomnieć dzieciństwo chłopca, który w przyszłości zostanie wielkim reżyserem. Razem z dzieciństwem we wspomnieniach Salvadora pojawia się jego matka (Penélope Cruz). To właśnie z nią wprowadza się do jaskini, która wkrótce stanie się jego domem. Znalezione przez ojca miejsce wydaje się być ostatnim, w którym ktokolwiek chciałby zamieszkać, ale przecież w tej okolicy wszyscy tak żyją. Dla wrażliwego chłopca białe, kamienne ściany domu nie są żadną przeszkodą. Wręcz przeciwnie, tylko potęgują jego wyobraźnię, która sięga o wiele dalej niż próg domu. Uczęszczający do kościelnej szkoły solista chóru, którym jest Salvador, nie chce zgodzić się na szykowany mu los. Zanim przed seminarium duchownym zdoła uciec do Madrytu, zdąży jeszcze przeżyć pierwszą miłosną fascynację, która nauczy go o sobie więcej niż ktokolwiek byłby w stanie to zrobić. Zwiastun filmu „Ból i blask” View oEmbed on the source website Niespodziewane rozliczenie z przeszłością, oprócz swoistego katharsis, będzie miało jeszcze jeden wpływ na przyszłość reżysera. Spontanicznie napisane przez niego opowiadanie dotyczące epizodu madryckiego, które trafia w ręce nadużywającego narkotyków aktora, wkrótce staje się kanwą scenicznego przedstawienia, pod którego autorstwem scenariusza Mallo podpisać się nie chce. Kto jednak zna opisane w nim wydarzenia, nie pomyli się, że oto sztuka, w której znany reżyser udostępnia pełen dostęp do swoich emocji i swojego wnętrza. To przewrotna gra w kotka i myszkę z widzem, który zdążył przeczytać przed seansem słowa Almodóvara, że nie należy traktować Bólu i blasku jako filmu w pełni autobiograficznego. Ból i blask to kino spokojne. Wierni fani hiszpańskiego reżysera odnajdą w nim nie tylko liczne nawiązania do jego biografii, ale też do stworzonych przez niego filmów. Choć momentami udało się przemycić tu trochę humoru, Ból i blask to przede wszystkim melancholijne dzieło upstrzone nawiązaniami do szeroko pojętej kultury. To film wyciszony, w którym reżyser podsumowuje swoje życie, starając się wyciągnąć wnioski nie tylko z przeszłych wydarzeń, ale i nauk, których być może wcześniej nie zrozumiał. Widzowie, którzy spodziewają się po filmie Almodóvara kolejnej opowieści zapełnionej kolorowymi i ekstrawaganckimi bohaterami jego poprzednich dzieł, będą z pewnością trochę zawiedzeni. Po latach walki z systemem i upominania się o prawa społeczności LGBT na długo, zanim było to powszechne, Almodóvar najwyraźniej uznał, że swoje w tym kierunku już zrobił. Tym razem postanowił podzielić się z widzami do bólu osobistym dziełem, które dla wszystkich fanów hiszpańskiego reżysera jest pozycją obowiązkową. A co z resztą widzów? Chyba trochę mniej. 6/10. Ból i blask w kinach od 30 sierpnia. Plakat filmu Ból i blask:
Nagrodzony Złotą Palmą w Cannes Parasite to jeden z najbardziej oryginalnych filmów roku
Takie filmy lubimy najbardziej. Pomysłowe, oparte na oryginalnym koncepcie, prowokujące, bezkompromisowo komentujące współczesną rzeczywistość. Zaledwie kilka dni temu podjęto decyzję o tym, że Parasite zostanie południowokoreańskim kandydatem do Oscara. Wcześniej został nagrodzony Złotą Palmą na festiwalu filmowym w Cannes. W polskich kinach film Joona-ho Bonga będzie można obejrzeć od 20 września. „Parasite”. Opis fabuły Rodzina Kim Ki-taeka (Kang-ho Song) żyje na krawędzi biedy. Zamieszkując piwnicę w biednej dzielnicy, robią co mogą, by egzystować jak najtańszym kosztem. Internet podkradają sąsiadom, a karmią się na darmowych stołówkach dla kierowców. Okazja na poprawę tej sytuacji nadarza się wraz z propozycją, jaką otrzymuje młody Ki-woo (Woo-sik Choi). Kolega namawia go, by zastąpił go na stanowisku prywatnego nauczyciela pochodzącej z bogatej rodziny młodej dziewczyny (Ji-so Jung). Otrzymanie posady wymaga trochę inicjatywy, ale dzięki graficznym umiejętnościom siostry Ki-jung (So-dam Park) i sfałszowanemu dyplomowi, chłopak zaczyna pracę u Parków. Wkrótce zdaje sobie sprawę, że nowe okoliczności sprzyjają załatwieniu nowych zajęć reszcie rodziny. Pierwsza w życiu Parków pojawia się Ki-jung. Ki-woo przedstawia ją jako znajomą siostry. Rzekomo utalentowana malarka ma zająć się wychowaniem syna pana Parka (Sun-kyun Lee) i jego żony, łatwowiernej Yeon-kyo (Yeo-jeong Jo). Recenzja filmu „Parasite” Choć w świadomości przeciętnego kinomana nazwisko Joon-ho Bong nie jest być może kojarzone tak dobrze jak Ki-duk Kim, to ten pochodzący z Korei Południowej reżyser ma na swoim koncie przynajmniej kilka filmów, o których było głośno. Kariera Joona-ho Bonga rozpoczęła się na dobre opartym na faktach thrillerem Zagadka zbrodni z 2003 roku. Trzy lata później jego The Host: Potwór rozbił bank zostając naówczas najbardziej dochodowym filmem w historii południowokoreańskiej filmografii. W kolejnych latach Bong rozpoczął flirt z zachodnim kinem. Najpierw do udziału w filmie Snowpiercer: Arka przyszłości zaprosił Chrisa Evansa, Tildę Swinton czy Eda Harrisa, później dla Netfliksa wyreżyserował głośny Okja. Jednak wiele wskazuje na to, że dość niespodziewanie – biorąc pod uwagę tematyczną woltę z efektownego kina sci-fi w rodzinny komediodramat – to właśnie „Parasite” okaże się największym dotychczasowym triumfem tego jednego z najbardziej oryginalnych reżyserów współczesnego kina. W pełni zasłużenie. Podobnie jak to było w przypadku Pewnego razu… w Hollywood również i Joon-ho Bong poprosił przed premierą jego filmu w Cannes o to, aby w recenzjach wstrzymać się od spoilerów dotyczących fabuły Parasite. I trzeba przyznać, że w przeciwieństwie do filmu Tarantino, jest to prośba jak najbardziej uzasadniona. Z pewnością jest Parasite filmem, o którym przed seansem lepiej wiedzieć jak najmniej. Fabuła ukrywa w sobie wiele niespodzianek, które najlepiej odkryć samemu podczas seansu. Zwiastun filmu „Parasite” View oEmbed on the source website Podobnie jak i zeszłoroczny południowokoreański kandydat do Oscara, film Płomienie, także i „Parasite” bierze na tapetę nierówności we współczesnym społeczeństwie. Robi to jednak w sposób o wiele bardziej przystępny niż w filmie Changa-donga Lee. Osią fabularną filmowego konfliktu jest kontrast pomiędzy koegzystującą obok siebie biedotą reprezentowaną przez Kimów i ostentacyjne bogactwo Parków. Przedzielone zarówno fizycznym jak i metaforycznym murem, który udaje się przeniknąć młodemu Ki-woo, nazywanemu przez bogatych pracodawców Kevinem. Wystarczy jedno pstryknięcie w przycisk domofonu, by chłopak opuścił zasikane zaułki rodzinnej okolicy i znalazł się w spokojnym, zielonym świecie ze szkła i metalu. Wystarczy ta jedna wyrwa, by wkrótce przedostali się przez nią pozostali członkowie rodziny. I choć początkowo nic nie zwiastuje kłopotów, te wkrótce muszą się pojawić. Niezależnie od tego, jakim szacunkiem darzą się członkowie totalnie przeciwnych warstw społecznych, dzieli ich zbyt wiele, by ta utopijna sielanka mogła trwać. Za sprawą znakomitej reżyserii Joona-ho Bonga, Parasite ogląda się świetnie. Sprzyja temu umiejętne żonglowanie konwencjami, które nie mają przed reżyserem żadnych tajemnic. Komedia z łatwością zmienia się tu w rasowy thriller, a ostra satyra więźnie w gardle w momentach prawdziwej grozy. Wszystkiemu towarzyszy trafny i aktualny komentarz do współczesnego społeczeństwa, który wybiega poza granice Korei i staje się uniwersalny niezależnie od miejsca, które się zamieszkuje. Trafionej w punkt reżyserii towarzyszy warstwa muzyczno-wizualna, w którą wsiąka się z prawdziwą przyjemnością. Operowa muzyka dodaje niby zwyczajnym scenom niezbędnej monumentalności, a wszystko to zostało pięknie zmontowane i sfilmowane kamerą Kyunga-pyo Honga. Parasite to zasłużony zwycięzca Złotej Palmy i poważny kandydat do pierwszego w historii Oscara dla południowokoreańskiego filmu. 9/10. Parasite w kinach od 20 września. Plakat filmu Parasite:
Dora i Miasto Złota to familijne kino przygodowe, które nie pragnie być niczym więcej
Autorzy fabularnej wersji jednej z najpopularniejszych obecnie dziecięcych kreskówek Dora poznaje świat stanęli przed nie lada wyzwaniem. Zachowania oryginalnych elementów składających się na popularność telewizyjnego pierwowzoru i próby nieco bardziej poważnego potraktowania przygód nastoletniej bohaterki. I od razu na wstępie trzeba przyznać, że wybrnęli z tego zadania w sposób zadowalający. Dora i Miasto Złota już w kinach. „Dora i Miasto Złota”. Opis fabuły Dora (Isabela Moner) to rezolutna 16-latka wychowywana przez rodziców w dżungli z dala od cywilizacji. Ojciec Dory (Michael Peña) i mama Elena (Eva Longoria) to odważni odkrywcy, których kolejnym celem jest odnalezienie mitycznego Miasta Złota: Parapaty. Dżungla nie ma przed Dorą żadnych tajemnic. Potrafi przetrwać tam w pojedynkę, a kolejne swoje eksploracje transmituje na żywo do Internetu. Podczas jednej z takich wędrówek dziewczyna odkrywa ślady mogące naprowadzić na poszukiwaną przez rodziców Parapatę. Okazuje się, że znaleźli je oni wcześniej i właśnie wyruszają w kolejną niebezpieczną wyprawę. Tym razem jednak nie zabiorą ze sobą Dory. Dziewczyna po raz pierwszy ma opuścić dżunglę i rozpocząć naukę w liceum. Wkrótce ląduje w Los Angeles, gdzie opiekować się nią będzie rodzina kuzyna Diego (Jeffrey Wahlberg). Pierwsze dni w nowej szkole pokazują, że liceum to zupełnie co innego niż dżungla i nie będzie się w nim tak łatwo zaaklimatyzować. Sprawy skomplikują się, gdy Dora i jej nowi znajomi zostaną porwani przez bezwzględnych łowców skarbów, którzy również są na tropie Parapaty. Recenzja filmu „Dora i Miasto Złota” Nie pomyli się ten, kto po obejrzeniu zwiastuna filmu Dora i Miasto Złota pomyśli, że oto w kinach wylądował sympatyczny młodzieżowy film przygodowy. Wyreżyserowany przez Jamesa Bobina Dora i Miasto Złota jest dokładnie takim właśnie dziełem, na które można wybrać się do kina całą rodziną. Dla reżysera przeniesienie formatu telewizyjnego na potrzeby dużego ekranu to zresztą nie pierwszyzna. To właśnie on wyreżyserował wcześniej m.in. dwie części Muppetów. Na jego koncie są również takie produkcje jak Ali G, Aiii oraz Flight of the Conchords, ale w filmie Dora i Miasto Złota próżno szukać prezentowanego tam humoru. Nic dziwnego, w końcu to propozycja w pełni familijna. Jak mogłaby wyglądać „literalna” ekranizacja telewizyjnej kreskówki, o tym przekonują pierwsze sceny filmu Bobina. Ciekawi tego, jak sprawdziłby się taki film w wersji fabularnej, od razu dostają odpowiedź. Oto Dora i Diego są właśnie w trakcie kolejnej przygody, która wkrótce okazuje się jednak dziecięcą zabawą. Znikają elementy kreskówkowej fantazji, jakimi są Plecak i Mapa Dory, a po wzruszającym pożegnaniu przenosimy się o kilka lat do przodu. Oto dorastająca Dora – świetna w tej roli Isabela Moner – staje przed największym wyzwaniem w swoim życiu. Liceum. Wyrusza tam ciekawa świata i otwarta na nowe znajomości. Szybko zorientuje się, że nie wszyscy w nowym świecie są tak przyjaźni jak ona, a to zderzenie z rzeczywistością przyniesie pierwsze życiowe lekcje. Nie tylko dla Dory, ale i dla widzów. Zwiastun filmu „Dora i Złote Miasto” View oEmbed on the source website Licealny epizod nie trwa jednak długo. Wkrótce razem z Diego i nowymi znajomymi: przemądrzałą Sammy (Madeleine Madden) i samotnikiem Randym (Nicholas Coombe), Dora z powrotem znajdzie się w peruwiańskiej dżungli, gdzie czeka już na nią wierny druh: małpka Butek (głos Danny’ego Trejo). Razem z nim podążą tropem rodziców dziewczynki, by uprzedzić łowców skarbów przed położeniem łap na legendarnym skarbie. Razem z bezwzględnymi złoczyńcami współpracuje lis Rabuś (głos Benicio Del Toro), co czyni zadanie Dory jeszcze trudniejszym. Choć, jak głoszą napisy początkowe, należy pamiętać, że lisy wcale nie są złodziejami i traktowanie ich w ten sposób jest krzywdzące. To jedna z wielu nauk, jakie młody widz wyniesie z seansu. Podobnych lekcji jest tu o wiele więcej i pod względem edukacyjnym trudno jest nie docenić walorów filmu Dora i Miasto Złota. Nakręcony w sposób charakterystyczny dla innych awanturniczych filmów pokroju przygód Indiany Jonesa czy Lary Croft, nie ma zarazem ambicji silenia się na produkcję choćby w drobnym stopniu dla dorosłych. Schematy przygodowe znane z powyższych filmów przewijają się również w filmie Bobina, jednak została do nich przyłożona młodzieżowa miara, która jest decydująca. Sprawia to, że Dora i Miasto Złota jest idealna przede wszystkim dla nieco młodszych widzów. Starsi być może znajdą tu coś dla siebie, jednak spora infantylność filmu Bobina może przeszkadzać. Zabrakło tu, celowo zresztą, silenia się na dzieło podobne np. do niedawnego Toy Story 4, gdzie pod płaszczykiem filmu dla dzieci znalazło się wiele treści atrakcyjnych dla dorosłych. W zamian za to Dora i przyjaciele nauczają szacunku dla innych kultur, doceniania siły przyjaźni, piętnują konsumpcyjny tryb życia, ale i potrafią zaserwować piosenkę o… robieniu kupki. Spektrum udzielanych tu rad jest więc bardzo szerokie. Przy okazji w umiejętny sposób wykorzystano elementy oryginalnej kreskówki. Czy to dosłownie, czy lekko sobie z nich kpiąc. To zresztą chyba jedyny możliwy sposób ich potraktowania w takiej produkcji, która odcina się od bycia tylko i wyłącznie dla kilkulatków. Jako przygodowy film familijny pełen humoru i piosenek, Dora i Miasto Złota sprawdza się jak należy i właśnie o to chodziło. 6/10. Plakat filmu Dora i Miasto Złota:
Na bank się uda dużo obiecuje, ale niewiele daje
Atak przypuszczony przez Szymona Jakubowskiego na pozycję króla polskiej komedii kryminalnej, miejsca przez lata przeznaczonego dla Juliusza Machulskiego, okazał się nieudany. Kto spodziewa się drugiego Vabanku lub przynajmniej Vinci, wyjdzie z kina zawiedziony. Na bank się uda wiele obiecuje, ale niewiele daje. „Na bank się uda”. Opis fabuły Podczas zuchwałego napadu na bank zatrzymanych zostaje trzech staruszków. To Eryk (Marian Dziędziel), Chudy (Lech Dyblik) i Tolek (Adam Ferency). Nie tylko wiek gangsterów jest w tej sprawie zaskakujący. Szybko okazuje się, że z banku nic nie zginęło. Tajemnicza sprawa trafia w ręce prokuratora Słoty (Maciej Stuhr). Ten szybko bierze się do roboty i rusza na przesłuchanie staruszków. W przesłuchaniu towarzyszy mu geniusz komputerowy Patryk Gajda (Józef Pawłowski). To młody policjant, który dzięki swoim komputerowym umiejętnościom zdążył już sobie wyrobić dobrą markę. Słota i Gajda wsłuchują się w sprzeczne zeznania dziadków, a początkowo nic w ich historii nie trzyma się kupy. Fragmenty nagrania zarejestrowane w skarbcu banku podpowiadają Gajdzie kilka tropów w tej niecodziennej sprawie. Recenzja filmu „Na bank się uda” Komedia kryminalna rządzi się swoimi prawami. Podobnie tzw. „heist-movie” (w wolnym tłumaczeniu: film o napadzie/włamaniu), którym Na bank się uda również próbuje być. Powinno być lekko, dowcipnie, rozrywkowo i z pomysłem. Idealnie byłoby znaleźć równowagę pomiędzy tymi obowiązkowymi elementami każdego szanującego się komediowego kryminału. Właśnie ta sztuka udała się prawie czterdzieści lat temu Juliuszowi Machulskiemu, który debiutanckim Vabankiem wpisał się w historię polskiego kina. Autor scenariusza i reżyser filmu Na bank się uda Szymon Jakubowski postanowił wykpić się raczej tanim kosztem. Niby jest lekko i zabawnie, ale nie do końca, niby intryga jest interesująca, ale szybko okazuje się, że pozory mylą. Wszystko, co dobre w Na bank się uda znalazło się w pierwszych minutach filmu. Opartego, jak przekonują materiały promocyjne, na prawdziwej historii, ale i tak kojarzonego raczej z niedawnym W starym, dobrym stylu z Morganem Freemanem, Michaelem Caine’em i Alanem Arkinem. Wszystkie elementy filmowej układanki zostają wepchnięte na swoje miejsce i nie trzeba czekać długo aż sytuacja się zagęszcza. Bez zbędnego przedłużania złodziejscy dziadkowie trafiają przed oblicze prawego i sprawiedliwego, jak sam o sobie mówi, Słoty i pozostaje tylko czekać na to, w jak niespodziewane zakręty akcji poprowadzi widza fabuła. Zwiastun „Na bank się uda” View oEmbed on the source website Potem, niestety, nie jest już tak ciekawie, a scenariusz, nad którym Jakubowski pracował od lat próbując znaleźć chętnych do realizacji filmu, nie zapewnia wystarczającej dawki rozrywki. Szczególnie kuleje w warstwie komediowej. Brakuje zabawnych dialogów, a rzucane co jakiś czas uwagi typu „przecież tych trzech wygląda jak pół d**y zza krzoka” wyglądają raczej na efekt improwizacji. Nie pomaga telewizyjna realizacja i brak efektownych scen mogących wnieść trochę życia w ten przeciętny film. Nie ma obiecywanego zderzenia Krakowa starego z Krakowem nowoczesnym. Scen w tym pierwszym jest jak na lekarstwo (chyba, że liczyć kanały), a trzech sędziwych bohaterów bardzo łatwo odnajduje się we współczesnej technologii, która jest jednym z głównych elementów filmowej intrygi. Na szczęście hakerzy reprezentowani tu m.in. przez polski odpowiednik Lisbeth Salander, czyli Paulinę Gałązkę w roli Olgi, nie wypadają tu jak to często bywało do tej pory w polskich filmach i nie trzeba traktować ich z uśmiechem politowania. Na bank się uda jest filmem mocno przeciętnym. Nie jest to złe kino i w postaci telewizyjnego filmu na niedzielne popołudnie mógłby się sprawdzić. Na duży ekran to jednak o wiele za mało. Takie kino potrzebuje dobrego pomysłu, jeszcze lepszej realizacji i naprawdę zaskakującego zakończenia. Im mniej zbiegów okoliczności, tym lepiej. Tymczasem Na bank się uda bazuje na takich właśnie zbiegach okoliczności, a na zakończenie całej tej historii należy spuścić zasłonę milczenia. 5/10. Plakat filmu Na bank się uda:
Bez żadnych wątpliwości. Toy Story 4 to kino animowane z najwyższej półki
Daleką drogę przeszło kino animowane w zaledwie ćwierć wieku. W 1995 roku na ekrany kin trafiła pierwsza część Toy Story. Była to prawdziwa rewolucja i pierwszy film pełnometrażowy w całości wygenerowany komputerowo. Aktualnie możliwości techniki komputerowej są tak ogromne, że w czwartej części serii, momentami można złapać się na myśli, że oto obserwujemy prawdziwe lokacje, w które wstawione zostały komputerowo wygenerowane postaci zabawek. Nie zmieniło się w zasadzie tylko jedno. Toy Story wciąż zapewnia tę samą dawkę mądrej historii, wzruszeń i nostalgii za czasami dzieciństwa. „Toy Story 4”. Opis fabuły Kowboj Chudy (głos Toma Hanksa, w polskiej wersji językowej Robert Czebotar) już dawno pogodził się z tym, że jego Andy wyjechał na studia i przestał interesować się zabawkami. Teraz Chudy należy do jego młodszej sąsiadki Bonnie, której w miarę możliwości uchyliłby nieba. Musi się jednak pogodzić z tym, że coraz częściej ciskany jest w najgłębszy kąt szafy, gdzie może tylko obserwować jak dziewczynka bawi się innymi zabawkami. W końcu i dla Bonnie nadchodzi koniec czasu beztroski, a przed dziewczynką nowe wyzwanie: przedszkole! Aby dodać jej otuchy, Chudemu udaje się przedostać do plecaka i razem z Bonnie udać się na pierwsze zajęcia. Tam, podczas zabaw praktycznych, Bonnie z pomocą Chudego konstruuje z rzeczy znalezionych w śmietniku plastikowego ludka, któremu nadaje imię Sztuciek (Tony Hale, Sebastian Perdek). Ku zdziwieniu Chudego, Sztuciek ożywa tak samo jak inne zabawki dziewczynki. Z tą różnicą, że zupełnie nie rozumie, co to znaczy być zabawką i woli wracać do ukochanego kosza na śmieci. Zbliżająca się wycieczka rodzinna będzie dla Chudego okazją do nauczenia Sztućka wszystkiego, co ten powinien wiedzieć o byciu zabawką. Recenzja filmu „Toy Story 4” Bezapelacyjnie Toy Story 4 to kino animowane z najwyższej możliwej półki. Co do tego nie ma żadnej dyskusji i wszystkie sprzeciwy nie mają racji bytu. Pomimo tego, że to już czwarte spotkanie z animowanymi zabawkami, nie ma mowy o wyrobieniu materiału i kolokwialnych odgrzewanych kotletach. Od pierwszych minut film Josha Cooleya przyciąga do siebie nie tylko zapierającą dech animacją, ale przede wszystkim kolejną historią utkaną z uniwersalnych wartości, o których każdy powinien pamiętać. Tym razem kowboj Chudy, razem z resztą zabawek znanych z poprzednich części, opuszcza dobrze znane mury mieszkania, by wyruszyć w podróż, która przynosi wiele niespodzianek. Przystanek na campingu w pobliżu wesołego miasteczka każe zabawce przewartościować wszystko to, czego do tej pory była pewna. W stu procentach oddany swoim właścicielom – wcześniej Andy’emu, teraz Bonnie – Chudy nie miał wątpliwości, że cokolwiek robi, tego efektem musi być radość dziecka. Nawet, jeśli przy okazji sam na tym ucierpi. Niespodziewanie wszystkie fundamenty tego przekonania zaczynają się burzyć wraz z ponownym spotkaniem Bou Peep (Annie Potts, Edyta Olszówka). Zabawki, która od lat żyje na własną rękę i bardzo to sobie chwali. Razem połączą siły, by ratować Sztućka, a dla Chudego przyjdzie w końcu czas na zmiany. Nic nie może przecież wiecznie trwać. Zwiastun filmu „Toy Story 4” View oEmbed on the source website Nowa część to również nowe postaci. Tym razem do grona zabawek dołącza zacne grono zabawkowych indywiduów. W tym momencie koniecznie trzeba wspomnieć o duecie Bunio i Kwaku (Jordan Peele, Keegan-Michael Key; Wojciech Termiszewski, Abelard Giza), który wnosi do filmu największy zastrzyk humoru. Wśród nowych dodatków do obsady znalazło się miejsce dla prawdziwych czarnych charakterów! Ta rola zarezerwowana została dla lalki Gabi Gabi (Christina Hendricks, Julia Kamińska) i jej diabolicznych pomocników. Ten niespodziewany gang… łowców organów wprowadza do filmu sporą dawkę grozy i warto o tym pamiętać zabierając dzieci do kina. Można pokusić się o stwierdzenie, że tak dobrych i niejednoznacznych złoczyńców brakuje w tzw. „dorosłym” kinie. Do walki z nimi wyekspediowany został solidny oddział złożony z bohaterów uzupełnionych m.in. nieustraszonym Druhem Wybuchem (Keanu Reeves, Jacek Kopczyński). Wydaje się, że wyobraźnia twórców Toy Story 4 nie ma granic, przy jednoczesnej refleksji, że przecież Toy Story 4 nie wymyśla niczego nowego. Wystarczy, że jest szczere, wzruszające i zabawne. Ten przepis na dobre kino zawsze się sprawdza. W tej sytuacji technikalia to tylko dodatek, o którym jednak trzeba wspomnieć choć słowem. Toy Story 4 zachwyca warstwą wizualną. Zamiast jednak o niej pisać, wystarczy przyjrzeć się dbałości o szczegóły najlepiej widocznej w ekranowym deszczu czy teksturach materiałów takich jak np. dżins. Obserwując je trudno nawet wyobrazić sobie, jak będzie wyglądało kino animowane za kolejne ćwierć wieku. 8/10. Plakat filmu Toy Story 4:
Pewnego razu… w Hollywood. Czy to najgorszy film w karierze Quentina Tarantino?
Czy Pewnego razu… w Hollywood to najgorszy film w karierze Quentina Tarantino? Niezręcznie używać przymiotnika „najgorszy” w kontekście tak dopracowanego filmu pełnego ciekawych smaczków i miłości do kina starej daty, które przeminęło wraz ze Swobodnym jeźdźcem. A jednak, porównując go do reszty dokonań Tarantino, trzeba ze smutkiem stwierdzić, że jeśli nie najgorszy, to jest to jeden z najsłabszych filmów jednego z najbardziej oryginalnych (sic!) reżyserów współczesnego kina. „Pewnego razu… w Hollywood”. Opis fabuły Rick Dalton (Leonardo DiCaprio) był kiedyś gwiazdą popularnego serialu telewizyjnego, którego akcja działa się na Dzikim Zachodzie. W szczytowym momencie kariery poczuł się na tyle pewnie, że zrezygnował z serialu, by podbić kino. Nic z tego nie wyszło, a jedyną osobą, która przy nim pozostała jest jego dubler i nieustraszony kaskader Cliff Booth (Brad Pitt). To on trzyma jeszcze Daltona przy życiu i nie pozwala mu utopić się w kieliszku, do którego były gwiazdor ciągle zagląda. Nowe propozycje zawodowe przychodzą w trakcie spotkania z agentem Marvinem Schwarzem (Al Pacino). Ten proponuje Daltonowi wyjazd do Włoch i występy w tamtejszych produkcjach. Dla Ricka to potwarz i ostateczny sygnał skończonej kariery. Humor poprawia mu się dopiero później, gdy zdaje sobie sprawę, że do domu obok jego rezydencji wprowadził się Roman Polański (Rafał Zawierucha) i jego młoda żona Sharon Tate (Margot Robbie). Dalton ma nadzieję, że uda mu się „przypadkowo” wpaść na sąsiada, zaprzyjaźnić i wkręcić do następnego filmu modnego reżysera. Tymczasem Cliff poznaje młodą hippiskę Pussycat (Margaret Qualley), która zabiera go na ranczo, na którym mieszka razem z przyjaciółmi. Recenzja filmu „Pewnego razu… w Hollywood” Dziewiąty film w karierze Quentina Tarantino miał swoją prapremierę już kilka miesięcy temu podczas festiwalu filmowego w Cannes. Wtedy to reżyser poprosił tych, którzy mieli okazję do seansu, aby zachowali szczegóły filmu dla siebie i postarali się ich nie spoilerować. Z perspektywy czasu trzeba ocenić ten ruch za genialny. Informacja o tym, by nie spoilerować Pewnego razu… w Hollywood podpowiadała, że w filmie dzieje się dużo więcej ciekawych rzeczy niż można było zobaczyć w zwiastunach. Tym samym udało się utrzymać zainteresowanie filmem do momentu premiery. Teraz okazuje się, że w Pewnego razu… w Hollywood zwyczajnie nie ma czego spoilerować. Poza końcowymi minutami seansu trzeba przygotować się na grubo ponad dwie godziny listu miłosnego do Hollywood, z którego niewiele wynika. Owszem, jest to ciekawa opowieść o przyjaźni i ciężkim losie aktora, ale zdecydowanie można to było opowiedzieć dużo bardziej efektownie. Zdecydowanie zbyt długimi momentami Pewnego razu… w Hollywood przypomina zlepek scenek rodzajowych z planów filmowych. Okazją do zabawy formatem telewizyjnego serialu westernowego jest nowa produkcja, w której Rick Dalton zostaje obsadzony w roli czarnego charakteru. Tarantino serwuje dość długie fragmenty odcinka pilotowego, tym samym można by pokusić się o stwierdzenie, że reżyser nakręcił trzeci z rzędu western po Django i Nienawistnej ósemce. Nieco mniej uwagi poświęca Tarantino włoskim produkcjom filmowym końca lat 60. XX wieku. Widać wyraźnie, że i w tym temacie jest specjalistą, ale też trudno byłoby spodziewać się czegoś innego. Aluzje do włoskiego kina to dla miłośników filmu z pewnością jedne z ciekawszych smaczków, jakie Tarantino przemycił do swojego dzieła. Uważni widzowie znajdą tu między innymi aluzję do Bękartów wojny, gdzie Brad Pitt z kolegami udawał włoskich filmowców. Zwiastun filmu „Pewnego razu… w Hollywood” View oEmbed on the source website Z tego wspomnianego wyżej zlepku scenek rodzajowych wynika jeszcze jedna rzecz. Na pytanie, jak dużo Zawieruchy jest w Pewnego razu… w Hollywood? z jednej strony trzeba odpowiedzieć: niewiele. Z drugiej strony jest tego Zawieruchy mniej więcej tak samo dużo jak Ala Pacino, Luke’a Perry’ego, Kurta Russella czy Bruce’a Derna. W filmie Tarantino dużo jest DiCaprio, dużo Pitta, trochę mniej Robbie – wszystkich innych jest tylko trochę. Pojawiają się na jedną, góra dwie sceny i znikają. Nic dziwnego, że potęguje to wrażenie rozmywania fabuły na popisywanie się znajomością kina i biegłością w jego kręceniu. Tego Pewnego razu… w Hollywood nie brakuje. To świetnie nakręcony i zagrany film, w którym znalazło się wiele charakterystycznych dla Tarantino ujęć. Mamy więc między innymi filmowanie z punktu widzenia sufitu czy scenę na przejściu dla pieszych przypominającą podobną z Pulp Fiction. Zabrakło tym razem chyba tylko ujęcia z bagażnika. Seans dziewiątego filmu Tarantino przyjąć więc trzeba z mieszanymi uczuciami. Oto otrzymujemy oryginalne dzieło filmowe, któremu ciężko zarzucać, że jest złe czy chociażby niedobre. Nadal znajdzie się w nim bardzo dużo interesujących rzeczy, scen czy dialogów, które można by oprawić w ramkę i pokazywać młodym adeptom szkoły filmowej. Choć nie sposób nie zauważyć, że tym razem zabrakło tu np. typowych dla reżysera monologów zwanych „tarantiniadami”, co trzeba przyjąć z największym chyba smutkiem. Pomimo tego wszystkiego, co w Pewnego razu… w Hollywood jest dobre, całość nie przekonuje do siebie i sprawia wrażenie zbyt przeciągniętej. Fabuła bardzo powoli posuwa się przed siebie, a Tarantino traci czas na niewiele wnoszące do filmu sceny z posiadłości Playboya czy fragment wycięty z Wielkiej ucieczki. Nawet sparing Cliffa Bootha z Bruce’em Lee, choć interesujący, mógłby z filmu wylecieć bez większego wpływu na wydarzenia. Co czeka na zakończeniu tej drogi? Tego zdradzić oczywiście nie można, ale przypominający farsę finał z pewnością wzbudzi u widzów mieszane uczucia. 6/10. Pewnego razu… w Hollywood w kinach od 16 sierpnia. Plakat filmu Pewnego razu… w Hollywood:
Kronika niespodziewanych śmierci. Królowe zbrodni rządzą w Hell’s Kitchen
Emancypacja kinowych ekranów trwa w najlepsze. Oto kolejna kobieca ekipa przejmuje gangsterskie rządy w dzielnicy w filmie wyreżyserowanym, a jakże, przez kobietę. Melissa McCarthy, Tiffany Haddish, Elisabeth Moss nie cofną się przed niczym w drodze na szczyt mafijnej drabiny, ale czy ich historia jest na tyle ciekawa, że można nastawiać się na interesujący seans? Królowe zbrodni w kinach od 23 sierpnia. „Królowe zbrodni”. Opis fabuły Końcówka lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Nowojorska dzielnica Hell’s Kitchen trzymana jest twardą ręką przez irlandzkich gangsterów. Kiedy kilku z nich za sprawą obławy FBI trafia na trzy lata za kratki, ich żony pozostają bez środków finansowych na utrzymanie rodziny. Jałmużna, jaką dostają od miejscowego bossa nie wystarczy nawet na opłacenie czynszu. Wychowywane od małego na przykładne żony i matki nie widzą dla siebie przyszłości bez zawodu i wykształcenia. Postanawiają zaryzykować i przejąć władzę w dzielnicy w swoje ręce. Tłamszone przez mężów w końcu mogą być tym, kim chcą i robić to, co im się podoba. Początkowo damskie rządy nie przypadają do gustu miejscowym gangsterom, ale z czasem trzy kobiety radzą sobie coraz lepiej. Niechętnych sobie likwidują, zdobywając równocześnie szacunek miejscowych, dla których podejmowane przez nie działania przynoszą wymierne korzyści. Recenzja filmu „Królowe zbrodni” Nie jest to pierwsza podobna historia, którą w ostatnich miesiącach mogliśmy oglądać na dużym ekranie. Zdeterminowana kobieca ekipa próbująca znaleźć swoje miejsce w gangsterskim świecie pojawiła się już chociażby w niedawnych Wdowach. Tam, śmierć mężów stała się dla bohaterek sygnałem do diametralnych zmian i wprowadzenia w życie planu mającego ustawić je na resztę życia. W Królowych zbrodni mężowie bohaterek co prawda żyją, ale dla nich równie dobrze mogliby zginąć. Mężowie Claire (Moss) i Ruby (Haddish) traktowali je bardziej niczym pomoce domowe, a nie żony i tylko Kathy (McCarthy) wiodła życie typowej kury domowej u boku zbyt poczciwego małżonka. Więzienie, do którego trafiają panowie, staje się dla bohaterek swoistym wybawieniem, z którego zamierzają skorzystać pełną piersią. Królowe zbrodni zostały opowiedziane w inny sposób niż Wdowy. W porównaniu do mrocznego gangsterskiego dramatu, jakim był film McQueena, dzieło wyreżyserowane przez Andreę Berloff zdecydowanie zbyt często obraca się w okolicach komedii. Nie byłoby w tym nic złego biorąc pod uwagę komiksowy pierwowzór (film powstał na motywach komiksu autorstwa Olliego Mastersa), jednak reżyserce i autorce scenariusza zabrakło zdecydowania, by jednoznacznie postawić się po którejś ze stron nierozwiązywalnego konfliktu. Albo poważny dramat, albo gangsterska komedia. Próba pogodzenia jednego z drugim zaowocowała chaosem. W efekcie nie wiadomo czy traktować Królowe zbrodni poważnie czy jako makabryczną humoreskę gangsterską. Trochę lepiej broni się jako ta druga. Zwiastun filmu „Królowe zbrodni” View oEmbed on the source website Wspomniana we wstępie emancypacja wznosi się w Królowych zbrodni na absurdalny poziom. Dość powiedzieć, że w całym filmie nie ma chyba ani jednej poważnie potraktowanej postaci męskiej. Panowie to tchórze, damscy bokserzy, w najlepszym razie jowialni gangsterzy o wyglądzie wujka Stefana. W tak skonstruowanym świecie o wiele łatwiej kibicować głównym bohaterkom, choć te robią wszystko, by w końcu przestać je lubić. Nagła władza zaczyna zawracać im w głowie, a do niedawna przyjaciółki, szybko zaczynają podążać swoimi ścieżkami. Równie łatwo Kathy, Ruby i Claire docierają na szczyt gangsterskiej piramidy w Hell’s Kitchen. Można by przypuszczać, że bycie gangsterem to najłatwiejsza praca pod słońcem. Pewnego dnia kobiety decydują się po prostu odbierać haracze z okolicznych zakładów usługowych i już. Jednym z niewielu pozytywów Królowych zbrodni są zapowiedziane w tytule niespodziewane śmierci. Pod tym względem film Berloff sprawdza się zadowalająco – nigdy nie wiadomo, na kogo właśnie czeka kres ekranowej przygody. Na pewno z podniesionym czołem wyjdzie z tej produkcji Margo Martindale w roli teściowej z piekła rodem. Interesująca rola przypadła też w udziale Domhnallowi Gleesonowi. Grany przez niego Gabriel to romantyczny psychopata, który pojawia się i znika bez ostrzeżenia. Jego postać można jednak potraktować również jako metaforę całego scenariusza, który miewa momenty, ale całościowo prezentuje się zbyt chaotycznie i nie zapewnia spodziewanej rozrywki. Królowe zbrodni ogląda się raczej beznamiętnie, od czasu do czasu uśmiechając się pod nosem a to na jakiś ekranowy żarcik czy, częściej, z kolejnych nieporadności tej produkcji (w tym miejscu warto wspomnieć o jednym z najbardziej absurdalnych zwrotów akcji w historii współczesnego kina – po szczegóły odsyłam jednak do kina). A gdy nadchodzi jej koniec, trudno nie oprzeć się wrażeniu, że ktoś w ostatniej chwili wyciął ostatnie pół godziny filmu. To efekt obliczony zapewne na kontynuację filmu Berloff, ale nie wydaje się, aby ona kiedyś miała powstać. 4/10. Królowe zbrodni w kinach od 23 sierpnia. Plakat filmu Królowe zbrodni:
Upiorne opowieści po zmroku umiejętnie balansują pomiędzy baśnią a horrorem
Trzy zbiory opowiadań autorstwa Alvina Schwartza z serii Upiornych opowieści to książki, które w latach 1990-1999 znalazły się na szczycie listy pozycji najczęściej kwestionowanych przez bywalców bibliotek. Ze względu na treść, wielu czytelników uznało je jako nieodpowiednie dla młodego czytelnika. Wiadomo jednak, że zakazany owoc smakuje najlepiej. Obecność na ww. liście nie przeszkodziła prozie Schwartza w zyskaniu popularności. Wręcz przeciwnie. Upiorne opowieści straszyły całe pokolenia Amerykanów, zawładnęły też wyobraźnią Guillermo del Toro, który po latach wyprodukował ich ekranizację. Od piątku 9 sierpnia Upiorne opowieści o zmroku można oglądać w polskich kinach. „Upiorne opowieści po zmroku”. Opis fabuły Dla trójki dorastających przyjaciół z niewielkiego miasteczka, Halloween roku 1968 to ostatnia okazja do tego, by jeszcze raz założyć halloweenowy kostium i wyruszyć na zbieranie cukierków. Tym razem plany na tę szczególną noc są jeszcze odważniejsze. Przyjaciele zamierzają zemścić się na terroryzującym ich koledze. Nie wszystko idzie zgodnie z planem, a bohaterów z poważnej opresji ratuje tajemniczy latynoski chłopak Ramón (Michael Garza). Wybawiciel wpada w oko wychowywanej samotnie przez ojca Stelli (Zoe Margaret Colletti). Cała czwórka postanawia wybrać się do cieszącej się złą sławą rezydencji Bellowsów. Przed laty bez śladu zaginął w niej chłopiec i rezydencję zamknięto na cztery spusty. Związana z nią jest mroczna historia Sary, która z powodu ułomności fizycznej była niechcianym dzieckiem, które większość dzieciństwa spędziło w zamknięciu. Sarah uciekła w świat wyobraźni i pisania opowiadań z dreszczykiem. Stella i przyjaciele odnajdują napisaną przez Sarę książkę, której opowieści w tajemniczy sposób zaczynają ożywać. Recenzja filmu „Upiorne opowieści po zmroku” Głównym zadaniem, jakie postawili przed sobą twórcy filmu „Upiorne opowieści po zmroku” było opowiedzenie spójnej historii złożonej z wybranych przez nich opowiadań Schwartza. Tym samym zrezygnowali z tworzenia typowej antologii, w której znaleźć by się mogło kilka będących osobną całością nowelek filmowych. Upiorne opowieści po zmroku są filmem, w którym opowiedziana została historia Stelli i jej przyjaciół, dla których odnalezienie księgi spisanej przez Sarę Bellows okazuje się prawdziwym przekleństwem. Na kolejnych stronach zapisane są opowieści trafiające w sam środek największych strachów młodych bohaterów. Kiedy zaczynają się urzeczywistniać, muszą się oni zmierzyć z tym, czego boją się najbardziej. I właśnie tutaj znalazło się miejsce dla kilku opowieści z dreszczykiem wybranych przez Guillermo del Toro i reżysera filmu Upiorne opowieści po zmroku André Øvredala. Tak się jednak przewrotnie składa, że mimo to Upiorne opowieści po zmroku można uznać za antologię klasycznych motywów, którymi od początku gatunku żywił się horror. Znajdziemy tu chyba większość obecnych nie tylko w filmach, ale i baśniach, które straszyły słuchaczy i czytelników jeszcze przed wynalezieniem kina. Opowiadania Schwartza stworzone do tego, by opowiadać je nocą przy ognisku, równie dobrze sprawdzają się na dużym ekranie. Utkane z dobrze znanych motywów – nawiedzony dom, mroczna historia z przeszłości, upiorna pozytywka, przerażające kreatury, halloweenowa noc itp. – udowadniają, że aby skutecznie wystraszyć, wcale nie trzeba wymyślać niczego nowego. Stare i dobre w tym przypadku sprawdza się jak należy. Zwiastun filmu „Upiorne opowieści po zmroku” View oEmbed on the source website Nie należy jednak zapominać, że podobnie jak książki Schwartza, również i film Øvredala przeznaczony jest głównie dla młodszego widza. Na szczęście nie jest to tego typu kino, któremu łatka „młodzieżowy” mogłaby przeszkadzać. Głównie za sprawą dobrej realizacji ogląda się Upiorne opowieści po zmroku bardzo dobrze, a filmowi udaje się skutecznie balansować na granicy tego, co może przerazić dorosłego widza, a co wystraszyłoby jedynie jego dzieci. Nie ma się co oszukiwać, w pewnym wieku posępny dom pokryty pajęczynami nie przerazi nikogo dorosłego, ale nie wolno zapominać, że to właśnie tego typu motywy były przez lata motorem napędowym strasznych historii, niezależnie od tego czy spisanych na papierze czy uwiecznionych na taśmie filmowej. Upiorne opowieści po zmroku to klasyczny mix baśni i horroru ze wskazaniem na to pierwsze. Duże wrażenie robią filmowe kreatury przeniesione na ekran za pomocą praktycznych efektów specjalnych wprost z oryginalnych rycin autorstwa Stephena Gammela ilustrujących książkę Schwartza. Szczególnie o gęsią skórkę może przyprawić Blada Dama, która zarazem udowadnia, ze do skutecznego straszenia wcale nie potrzeba głośnych dźwięków znienacka. Akcja tej opowieści została osadzona w 1968 roku, ale w moim odczuciu to akurat najsłabszy element filmu Øvredala. Pomimo „wiszącej” nad fabułą wojny w Wietnamie, która stanowi dość ważny element tej opowieści, można odnieść wrażenie, że wystarczyłoby w dłonie bohaterów włożyć telefony komórkowe i identyczny film mógłby rozegrać się w czasach obecnych. To jednak jeden z niewielu zarzutów pod adresem Upiornych opowieści po zmroku, które wystarczająco nadrabiają klimatem i umiejętnym wykorzystaniem ograniczeń kategorii PG-13, której nałożenie tym razem niczego nie popsuło. 7/10. Plakat filmu Upiorne opowieści po zmroku: