Jak powstają obrazy Rafała Olbińskiego? Artysta osobiście oprowadził nas po swojej pracowni. Wspomniał też o cenach
Każdy artysta ma swoje ukochane miejsce, w którym czuje najlepszą wenę; w którym tworzy i nadaje swoim dziełom unikalny sznyt. Rafał Olbiński pokazał nam wnętrza pracowni, w której od lat maluje obrazy.
W swoim domu ma nie tylko imponującą kolekcję dzieł sztuki czy zastawę od topowych projektantów, ale też pracownię, w której powstają jego obrazy. Rafał Olbiński pokazał nam zakamarki miejsca, w którym tworzy każdego dnia. Opowiedział też przy okazji o tym, co ma wpływ na ostateczną cenę obrazów. Rafał Olbiński: dom, pracownia malarska, ceny obrazów Podczas odwiedzin u rzeźbiarza i malarza zajrzeliśmy też do tej części jego mieszkania, gdzie każde jego dzieło ma swój początek. Co tam zobaczyliśmy? „Tu raczej nie czeka nas twórczy nieład, to jest po prostu i niestety bałagan. Pokażę Wam, jak wygląda moja praca nad dość dużym obrazem. Imponujący rozmiar, bo to jest 2 metry na 1,5 metra. O czym? To taki dowcip z obrazu Dawida - Napoleon przekraczający Alpy. Kiedy ten Napoleon nie jest na koniu, tylko w takiej dziecinnej zabawce. No i teraz właśnie nad tym się męczę, jeszcze parę dni, zanim ten obraz nabierze blasku”, opowiadał nam artysta przed kamerą VIVY.pl. Wyjaśnił też, skąd bierze się końcowa cena danego dzieła sztuki, które jej twórca chce sprzedać. „Prawdę mówiąc to właściwie rynek wycenia nasze prace. Artysta może sobie wyceniać, może marzyć, ja na przykład chciałbym milion dolarów. Ale nikt m nie da oczywiście. To jest długotrwały proces i jeżeli to jest proces wzrostowy, to w porządku. Jeżeli na przykład robimy szaloną karierę, sprzedajemy za 100 tysięcy czy 200 tysięcy złotych w danym roku, a w przyszłym roku to wszystko spada, to wtedy jest bardzo niepokojący sygnał. A jeśli ceny rosną stopniowo, powoli, ale rosną, to jest bardzo dobrze”, wytłumaczył naszemu reporterowi Rafałowi Kowalskiemu. Dziennikarz zapytał też, czy gdyby chciał podarować bliskiej osobie obraz autorstwa pana Rafała, to czy musiałby sprzedać auto? „Myślę, że tak. Zależy oczywiście jaki samochód”, powiedział artysta. „Na pewno nie Ferrari, także spokojnie może pan tym swoim Ferrari cały czas jeździć”, dodał, śmiejąc się. Cały materiał z domu Rafała Olbińskiego znajdziesz na naszym YouTubie. CZYTAJ TEŻ: Jak znaleźć miłość we współczesnych czasach? Psycholożka Katarzyna Miller o nierealnych marzeniach kobiet View oEmbed on the source website
Tak pośród dzieł sztuki mieszka Rafał Olbiński. Po 33 latach życia w Nowym Jorku, swoje miejsce na ziemi znalazł na warszawskim Żoliborzu
Dzieła sztuki, które zdobią jego mieszkanie, mogłyby stanowić wyposażenie nie tak małego muzeum. Pasja do antyków rosła w Rafale Olbińskim przez lata. Które przedmioty najmocniej skradły jego serce? I jak wygląda pracownia, w której tworzy od podstaw swoje obrazy? Sprawdziliśmy.
Rafał Olbiński – twórca obrazów, rzeźb i książek – zaprosił nas do swojego świata na warszawskim Żoliborzu. Artysta gromadzi w swoim apartamencie wiele antyków i dzieł sztuki, na które polował w ostatnich latach. Zobaczcie jego kolekcję i niezwykłe wnętrza mieszkania. Dom Rafała Olbińskiego – wideo Kilka tygodni temu odwiedziliśmy z kamerą jeden z żoliborskich bloków. To właśnie w nim Rafał Olbiński ma swój przestronny apartament, który mieści nie tylko jego i jego bliskich, ale też ogromną kolekcję dzieł sztuki oraz pracownię malarską. Artysta jeszcze do niedawna przez aż 33 lata mieszkał w Stanach Zjednoczonych. Nowy Jork na Warszawę zmienił dopiero chwilę temu. „Od powrotu ze Stanów mijają 3 lata. Najpierw mieszkałem na Starym Mieście. Piękne miejsce. Z jednej strony widok na Wisłę, z drugiej strony widok na dachy Starówki”, opowiada nam Rafał Olbiński i dodaje powód, dla którego niedługo tam mimo wszystko wytrzymał. „Turyści zaczęli być coraz bardziej znośni, szczególnie w weekendy, gdzie nie można było w ogóle dojść, nie mówiąc o dojechaniu samochodem pod dom. To było potwornie męczące, także pożegnałem się ze Starym Miastem i wprowadziłem się na nowsze miasto, czyli na Żoliborz”, słyszymy przed kamerą VIVY.pl. POSŁUCHAJ TAKŻE: Podsumowała swój rok, za nią bolesne rozstanie: „Leżenie na ziemi, płacz przez miesiące” Nasz materiał wideo to podróż przez różnego rodzaju dzieła sztuki, których dziś właścicielem jest właśnie Rafał Olbiński. Pierwsze, co ujrzeliśmy podczas wspólnej rozmowy, to niezwykle oryginalny stolik. „Na przykład jesteśmy tutaj przy tym stoliku, który jest jednocześnie… łabędziem. Kupiłem go gdzieś chyba w Belgii na jakiejś aukcji. Jak się meblowałem, to brakowało mi takiego stolika do kawy, a ponieważ tu parę łabędzi w tym mieszkaniu jest, chciałem, żeby poczuły się lepiej i dokupiłem to. Teraz żyją w stadzie”, wytłumaczył VIVIE.pl artysta. Zobaczcie całe wideo na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Katowice doczekały się nowego symbolu miasta. Za nami wielkie emocje związane z jego... odsłonięciem!
Miniony czwartek był dla mieszkańców i władz Katowic szczególnym dniem. To właśnie wtedy odsłonięto na terenie miasta pomnik byka autorstwa Rafała Olbińskiego. Zobaczcie zdjęcia i film z tego wydarzenia.
160-lecie miasta Katowice stało się pretekstem do tego, by mogła powstać, a następnie zostać odsłonięta niezwykła konstrukcja o kształcie byka. To właśnie na taką rzeźbę zdecydował się jej autor Rafał Olbiński. Zobaczcie, jak wyglądała niezwykła chwila, w której mieszkańcy Katowic pierwszy raz zobaczymy nowy i kolejny symbol swojego ukochanego miasta. Byk symbolem Katowic – tak odsłonięto rzeźbę Nowy symbol Katowic, czyli rzeźba byka autorstwa Rafała Olbińskiego upamiętniła 160-lecie miasta. Wszystko dzięki Fundacji In Corpore, która od lat aktywnie działająca na rzecz kultury, sztuki oraz kultywowania śląskich tradycji. To ona zrealizowała wyjątkowy projekt artystyczny z okazji 160-lecia nadania Katowicom praw miejskich. W sercu miasta, przy zbiegu ulic Dyrekcyjnej i Dworcowej, stanęła rzeźba z brązu autorstwa światowej sławy artysty Rafała Olbińskiego. Monumentalna figura byka, symbolizująca śląskie wartości oraz dynamiczne przemiany Katowic. Inicjatywa powstała we współpracy Iwony i Jarosława Wieczorków z Rafałem Olbińskim oraz Miastem Katowice. Projekt ma na celu podkreślenie roli Katowic jako stolicy Metropolii – miasta nowoczesnego, otwartego na kulturę, rozwój i przyszłość, a jednocześnie szanującego swoje przemysłowe korzenie. Jak czytamy w informacji prasowej „odsłonięcie rzeźby odbyło się 11 września 2025 roku i towarzyszyły mu wydarzenia artystyczne, w tym spotkanie z Rafałem Olbińskim oraz promocja jego książki. Przygotowano również film dokumentujący inwestycje miejskie wpływające na życie mieszkańców, w tym rozwój infrastruktury komunikacyjnej, budowę dróg rowerowych, rozbudowę kanalizacji deszczowej oraz rewitalizację przestrzeni publicznych. Zwieńczeniem obchodów było wydarzenie kulturalne wzbogacone o program artystyczny przygotowany przez Agnieszkę Glińską, dyrektor artystyczną Art Color Ballet, oraz oprawę muzyczną przygotowaną przez Artura Rojka”. „Chcemy, by rzeźba byka stała się nowym symbolem Katowic”, mówi Iwona SosnowskaWieczorek, prezes Fundacji In Corpore. „To wyraz tożsamości miasta, które przeszło ogromną transformację – od przemysłowego serca Śląska do tętniącej życiem metropolii kultury i nowoczesnych inwestycji”, dodaje. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Żył w USA 33 lata, poznał Donalda Trumpa: „Podrywał mi żonę!”. Nowy Jork oczami Rafała Olbińskiego
Żył w USA 33 lata, poznał Donalda Trumpa: „Podrywał mi żonę!”. Nowy Jork oczami Rafała Olbińskiego
Rok 1978 zmienił jego życie. To wtedy Rafał Olbiński wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i mieszkał w nich ponad 30 lat. Nowy Jork stał się jego drugim domem. Czy zawsze serce pozostawało w nim polskie? I jak poznał Donalda Trumpa? Opowiedział nie tylko w swojej książce „Olbiński – Nowy Jork”, ale i nam podczas wieczoru premierowego. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 25.12.2024 r.] Rafał Olbiński o Nowym Jorku Czterdzieści sześć lat temu Polskę i Stany dzieliły nie tylko tysiące kilometrów, ale i kultura, postęp technologiczny, odcienie dnia codziennego. W 1978 roku Rafał Olbiński wysiadł z samolotu i zaczął poznawać Nowy Jork. Miasto, które stało się jego domem na ponad 3 dekady. Co zapamiętał z początków? „Pierwszy taki moment, w którym dotarło do mnie, że chciałbym tu dłużej zostać, był na samym początku. To była wiosna, piękna pogoda za oknem, siedziałem sobie w kawiarni Caffe Reggio w West Village. Mnóstwo młodzieży, każdy stolik inny, na ścianach jakieś obrazy, taki totalnie piękny bałagan, wszyscy tacy rozluźnieni, słońce… I wtedy pomyślałem sobie: kurczę, dlaczego ja mam wracać do tej szarzyzny w Warszawie. Przecież to jest o wiele bardziej moje miejsce chyba. I pamiętam, że tamtego dnia ktoś za mnie zapłacił, bo nie miałem pieniędzy. Potem już miałem pieniądze na kawę”, opowiedział nam Rafał Olbiński. OBEJRZYJ RÓWNIEŻ: VIVA! People Power 2024: zakulisowe spotkania, radość zwycięzców i... jedno pytanie. Zadaliśmy je gwiazdom przed kamerą VIVY.pl. Zobacz relację! Przed kamerą VIVY.pl wyznał też, że Nowy Jork to dla niego przede wszystkim ludzie. „Przede wszystkim to, co utkwiło mi w głowie, to spotykanie fantastycznych ludzi. To działo się zwykle przypadkiem, wtedy nie zwracałem na to uwagi. Dziś wiemy, źe niektórzy z tych ludzi przeszli do legendy, niektórzy dalej pracują nad swoją legendą. To naprawdę było zupełnie wyjątkowe, bo wśród nich był np. Donald Trump”, usłyszeliśmy. Jak panowie i Mariola Olbińska, z którą wtedy artysta był związany, się poznali? „Był wtedy na publicznym kanale 13 taki bardzo prestiżowy program o kulturze, o sztuce itd. Zorganizowano przy jego 20-leciu event. To było w Nowym Jorku w Rockefeller Center. Trump wtedy nie był znany, był jakimś deweloperem. Uścisnął mi rękę, ale w sumie na mnie nie zwracał uwagi. Uwagę zwracał za to na moją żonę, piękną blondynkę. Ja tam nie byłem zupełnie do niczego potrzebny. Moja żona wtedy wykorzystała okazję i przypomniała Donaldowi Trumpowi, że gdy chodziła do szkoły średniej w tej samej dzielnicy, w której jego rodzina miała rezydencję, to on ją parę razy podrywał! To było bardzo zabawne, ale ja się w tej rozmowie nie liczyłem”, śmiał się głośno Rafał Olbiński. A czy wciąż dużo jest w nim z nowojorczyka? I czy zawsze miał polskie serce? Obejrzyj cały materiał i dowiedz się już teraz.
Rafał Olbiński świętuje 50-lecie pracy artystycznej!
Zapraszamy na wystawę prac słynnego artysty!
Urodził się w Polsce, w Kielcach, ale większość życia spędził za granicą. Rafał Olbiński mieszkał w Paryżu, Nowym Jorku, trochę na Martynice. W wywiadzie dla VIVY! mówił: „Kiedyś byłem potwornie nieśmiały. Dopóki nie wyjechałem do Nowego Jorku i musiałem nagle skonfrontować się z życiem na obczyźnie. Dowiedziałem się, że jestem twardy, że potrafię przeżyć wszelkie niepowodzenia, że się tak łatwo nie poddaję. I że mam siłę przebicia i upór. Będąc w Polsce nie miałem zielonego pojęcia, że mam takie cechy. Tutaj żyłem w kokonie wygody, środowiska, rodziny. A tu nagle znalazłem się twarzą w twarz z wielkim Nowym Jorkiem. I wiedzą, że nikt mi nie pomoże, że muszę sam walczyć nie tylko z tym miastem, ale z potwornymi kompleksami - katolicko - nacjonalistycznymi. Kompleksami człowieka z małego kraju, nauczonego, żeby przypadkiem o sobie dobrze nie mówić, nie przepychać się, bo jak jestem wartościowy to i tak się na mnie poznają. Takie pierdoły mama kładła mi do głowy. Walcząc ze stereotypami o Polakach, które mnie potwornie wkurwiały, wyrobiłem sobie kolejny kompleks, tym razem kompleks wyższości. Spotykałem znanych tego świata, ściskałem rękę Giulianiemu. I to mnie z kolei nauczyło arogancji, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Nazwijmy to pewnością siebie”. Czytaj też: Malarz Rafał Olbiński stworzył scenografię do Czarodziejskiego fletu Mozarta! Fot. Dostępna tożsamość, 2020 Rafał Olbiński o powrocie do Polski Dlaczego więc wrócił do Polski? Twierdzi, że przyjechał za córką Natalią (która choć urodzona w Nowym Jorku, postanowiła pomieszkać w rodzinnym kraju ojca), po to, żeby jej pilnować, bo: „Zawsze dobrze jest mieć oko na najbliższych. A przez ocean jest trudniej”. Nie chciał być też jedynie cegiełką w wielkim Nowym Jorku: „Było też kilka innych powodów. Między innymi znużenie Nowym Jorkiem. Mieszkałem tam 33 lata, szmat życia. Nigdzie indziej nie zagrzałem miejsca tak długo. I bałem się, że już tam zostanę i będę częścią tego miasta, jedną z wielu milionów cegiełek. A generalnie mam awersję do bycia cegiełką. W związku z tym postanowiłem wrócić. Niedawno po raz pierwszy pojechałem do Nowego Jorku jako turysta. Pierwszy raz nie byłem częścią tego miasta, jednym z tych biegnących ludzi. Zacząłem odkrywać rzeczy, których nie odkryłem gdy mieszkałem tam na stałe”. Okładki Newsweek, Times, der Spiegel Jest sławny. Jego plakaty, okładki amerykańskiego Newsweeka, Timesa czy Der Spiegel znane są na całym świecie, ale mówi, że nie lubi słowa „sławny”, bo wtedy od razu przychodzą mu na myśl słowa Francisa Bacon: „Sława jest jak rzeka, która wynosi na wierzch przedmioty lekkie, i wydęte, a zatapia ciężkie i solidne”. „I jak to sobie przypominam, to natychmiast zaczynam się bać”, śmieje się. „Przyjechałem do Nowego Jorku nie znając języka i nie mając żadnych znajomości. Powoli budowałem swoją pozycję. To ma cenę. Miałem wybór - albo zostanę przeciętnym designerem, który utrzyma rodzinę na średnim poziomie, albo się poświęcę i postaram się dostać do najwyższej ligi. Wybrałem oczywiście to drugie”. Czytaj też: Marka Misbhv zaprosiła do współpracy artystę Rafała Olbińskiego! fot. Oko meduzy, 2015 Wystawa na 50-lecie pracy Rafał Olbiński w ubiegłym roku świętował 50 lat pracy twórczej. Niestety z powodu pandemii nie mógł uczcić tego wydarzenia żadną wystawą, dlatego teraz zaprasza do rodzinnych Kielc, gdzie będzie można zobaczyćm.in. wczesne prace artysty – projekty okładek czasopism oraz ilustracje do artykułów różnych periodyków z lat 70. i 80. XX wieku. Będą to m.in. okładki polskiego pisma muzycznego „Jazz Forum”, gdzie przez około dekadę Olbiński odpowiedzialny był za szatę graficzną całości. Serdecznie zapraszamy na wystawę (1 lipca – 31 października 2021 Dawny Pałac Biskupów Krakowskich) i załączamy wywiad Katarzyny Przybyszewskiej–Ortonowskiej z artystą, w którym opowiedział o swoim epizodzie paryskim. Rozmowę opublikowano w VIVE! nr.8/2015: Jak mawiał Gustaw Flaubert: „Dobrze, że znów zobaczyłem Paryż”. Pochylamy się nad kieliszkami w restauracji na placu Madeleine. Kuchnia już zamknięta, jak to w Paryżu. Pozostaje wino i wyobraźnia. „W Paryżu dobrze byłoby mieć trzy życia”, zaczyna Rafał. „W jednym malować, patrząc na paryskie dachy, w drugim pisać, przesiadując przy stolikach paryskich kawiarni, w trzecim, wdychając zapach miasta miłości, podawać pięknej kobiecie co rano kawę do łóżka”. W Paryżu wszystko jest możliwe. Wystarczy chcieć. W 1967 roku, kiedy przyjechał tu pierwszy raz, Paryż wyglądał jak z czarno-białych pocztówek. Miał w kieszeni 100 franków i zmiętą kartkę z adresem, gdzie na chwilę mógł się zatrzymać. I choć spędził tu wtedy jedynie kilka miesięcy, mówi, że to Paryż go ukształtował, zmienił, nauczył, kim chce naprawdę być. Czy gdyby wtedy nie pojechał do Paryża, zostałby malarzem? Czy gdyby kilkanaście lat później Paryż go nie odrzucił, on z kolei sam nie porzuciłby malarstwa na rzecz drugiej pasji – architektury? Znaki zapytania, niedopowiedzenia, nieoczekiwane zwroty akcji. W tle wielkie piękno niezwykłego miasta. Zamknięty, hermetyczny Paryż zawsze stawiał przed nim wyzwania i granice. Choć dzieła Rafała Olbińskiego wiszą w Bibliotece Kongresu w Waszyngtonie, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Toyamie, Suntory Museum w Osace czy Carnegie Foundation w Nowym Jorku, Paryż pozwolił mu dotychczas na jedną wystawę. Choć jego plakaty zdobyły setki nagród na największych światowych konkursach, Paryż przyznał mu dotychczas tylko jedną nagrodę. Mierzą się więc ze sobą. Boksują. Przeklęci kochankowie. Miłość i nienawiść. Jak w Paryżu. Tworząc obrazy, dąży do nieśmiertelności. W życiu ceni wolność, w świecie jego piękno. Kiedy opowiada, czego nauczył go Paryż, śmieje się sam z siebie. Prawie 50 lat później wszystko wygląda inaczej. Kiedy proponowałam Ci wspólną podróż Twoimi śladami, nawet przez myśl mi nie przeszło, że wybierzesz inne miasto niż Nowy Jork… Bo to była naturalna myśl. I też moja pierwsza. Spędziłem w Nowym Jorku 33 lata. Nie wiem, czy najważniejsze, ale najbardziej owocne dla mnie jako artysty. A jako człowiek tam właśnie odkryłem w sobie coś, z czego wcześniej nie zdawałem sobie sprawy. Zrozumiałem, że się niczego nie boję. Że mam siłę i cywilną odwagę, żeby zawalczyć o siebie i swoje miejsce. Bo zacząłem, jak każdy emigrant, w strachu, że nie przeżyję albo że będę musiał robić coś, co na zawsze uczyni mnie człowiekiem dziesiątej kategorii. Tymczasem w kilka miesięcy po przyjeździe do Nowego Jorku zacząłem współpracę z najlepszymi i najważniejszymi magazynami na świecie, moje ilustracje spodobały się, a ja szybko wskoczyłem na finansowy pułap, który pozwolił mi dobrze i godnie żyć. Ot, przypowieść o człowieku zaplątanym w historię, bo przecież przyjechałem do Stanów w 1981 roku. Zaraz potem wybuchł stan wojenny i zostałem z biletem w jedną stronę. Wrócić czy zostać? Jak wrócę do Polski, to już nie wrócę do Ameryki. Jak teraz zostanę w Ameryce, to powrotu do Polski nie mam. Decyzje, które twojemu pokoleniu nie mieszczą się w głowie. A my je przeżywaliśmy… Dlatego nadal nie rozumiem, dlaczego teraz siedzimy w Paryżu? Bo wolałem ci namalować inną opowieść. O chłopaku z komunistycznej Polski, który odkrył, że za żelazną kurtyną istnieje prawdziwy świat. Świat pełen radości, kolorów, przyjemności. Świat, w którym wszystko jest możliwe. Opowiedz mi więc coś o tym chłopaku. Urodził się pod koniec wojny w Kielcach, jako najstarszy z siedmiorga rodzeństwa. Dorastał w zapyziałym miasteczku, gdzie wciąż unosił się duch Klerykowa, żywcem wyjętego z literatury Żeromskiego. Jako dziecko zwykle bawił się w partyzantów, dzięki Bogu nie trafił w lesie na bombę, jak wielu chłopców w tamtym czasie. Między 15. a 17. rokiem życia przeczytał prawdopodobnie wszystko, co było wydrukowane w Polsce. Gdzieś w encyklopedii trafił na hasło „nobliści” i tym kluczem szukał dostępnej literatury. Kipling, Rolland, Shaw, Mann, Faulkner, Heming- way, Camus… Uciekał w ten świat i to mu zresztą zostało do dziś. Naprawdę? Teraz też uciekasz w świat literatury, sztuki? Raczej szanuję zdobycze przeszłości. I lubię na nich opierać sens swojego istnienia. Drażnią mnie ci, którzy drwią z tego, co było, i wciąż rozpętują kolejne kulturalne rewolucje. A jak spojrzeć realnie, to na przestrzeni kilku wieków ludzkość, poza elektroniką, nic nowego nie wymyśliła. W 1960 roku ten chłopak, czyli Ty, zaczyna studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej… Warszawa otworzyła mi nowe możliwości. Przez pierwsze lata prawie nie studiowałem. Nie było czasu. Co wieczór balanga, alkohol, ciekawi ludzie. Pętałem się na marginesach życia Cybulskiego czy Polańskiego, szczęśliwy, że mogę chłonąć chociaż odpryski z ich artystycznego świata. Byli jak kolorowe motyle w szarym roju much. Różowe lambretty, pasiaste spódnice długonogich dziewczyn, ciemne okulary Cybulskiego – też chciałem takie mieć. Do tego wódka w Kameralnej, zakazane filmy, jazz i przemycane z Zachodu magazyny… Trochę na drugim planie moi koledzy z architektury, profesorowie, którzy zachodzili w głowę, jak w soc- realizmie opowiadać o renesansie, i pierwsze symptomy gierkowskiej epoki… W tym wszystkim krążący na wydziale paryski mit… Paryski mit? Przedwojenni profesorowie wspominali paryskie wyjazdy i kontakty. Kilku z nich tam zostało i odniosło naprawdę spektakularny sukces. Mity nie były bez pokrycia. Każdy student Wydziału Architektury robił więc wszystko, by tam pojechać na wakacje. A ci, którym się udało, wracali odmienieni. Ubrani zupełnie inaczej: garniturki ze sztruksu, sweterki w serek, kolorowe skarpetki i mokasyny. Prawdziwe rajskie ptaki. I te rajskie ptaki opowiadały, co ciekawego można zobaczyć w takim Paryżu. Jakie piękne budynki, jaka architektura, cud nad cudy – wieża Eiffla… Co, my powojenne dzieci, mogliśmy przecież widzieć? Podnoszącą się z ruin i kolan Warszawę? Socrealistyczne „piękno” Nowej Huty? Słuchałeś więc tego i… …i kombinowałem, jak urwać się do tego Paryża. Wielu zresztą przede mną o tym myślało. Coś jest takiego w polskiej mentalności, że Paryż jest przedsionkiem do wielkiego świata. Pierwszym jego przystankiem. Przez wieki kto miał coś do powiedzenia, chciał czy nie chciał jechał do Paryża. Mickiewicz, Słowacki, Maria Skłodowska, Tamara Łempicka, Balthus… Nawet Wokulski z „Lalki” spieprzył do Paryża. Nikt nie chciał siedzieć w tym zaścianku świata. Woleli jechać tam, gdzie działy się rzeczy, gdzie były otwarte możliwości, gdzie horyzont nie miał granic. Ale to nie było takie proste! Trochę się nachodziłem, zanim jeden z kolegów załatwił mi tak zwane zaproszenie. I na to zaproszenie mogłem dostać paszport i wizę wakacyjną. Boże, jak pomyślę o sobie z tamtego okresu… Francuski znałem słabo, po angielsku parę słów, po niemiecku fragment wiersza Heinricha Heinego „Die Lorelei”, co mi się oczywiście w Paryżu nie przydało. Pieniędzy nie miałem, bo wymienić przecież nie można było. Zresztą moje stypendium wynosiło 600 złotych. Ktoś mi poradził, by w Cepelii kupić sznurek bursztynów, bo to się dobrze sprzedaje w Paryżu. Ktoś inny polecił wziąć kabanosy do walizki, na pierwszy głód i wszelki wypadek. Na kartce miałem zanotowany adres kolegi, gdzie mogłem przenocować. Do dziś pamiętam go dokładnie: Rue Richepanse 17. Trzymałem kartkę w kieszeni i raz po raz sprawdzałem, czy jej nie zgubiłem. Jak się dostałeś do tego Paryża? Inny kolega, syn jakiejś ważnej osoby, miał samochód. Jako jeden z niewielu w Warszawie. To był mały morris, w którym ostatecznie pojechało pięcioro wariatów – nas dwóch i na tylnym siedzeniu trzy stłoczone studentki historii sztuki. Walizki wrzuciliśmy na dach i obwiązaliśmy sznurkiem, żeby nie spadły. Pierwszy przystanek – Strasburg. Wspominałem to z rozrzewnieniem kilka lat temu, gdy miałem wystawę w Parlamencie Europejskim w Strasburgu. I na uroczystej kolacji, gdzie szampan lał się strumieniami, przypomniałem sobie, jak wtedy, w 1967 roku, w Strasburgu właśnie, przeżyłem swoje pierwsze rytualne picie coca-coli. Zapłaciłem za nią połowę pieniędzy, jakie w ogóle miałem. Ale musiałem spróbować… Bo czym była coca-cola dla młodzieży zza żelaznej kurtyny? Napojem bogów i wybrańców. Zakazanym owocem zgniłego Zachodu. Myślałem, że jak ją wypiję, wyrosną mi skrzydła albo doznam jakiegoś olśnienia. Szczęśliwy, mocno ściskałem w dłoni zakupioną butelkę. Otwierałem z nabożeństwem. Napój bogów okazał się ciepłą, przesłodzoną, lepką lurą. Byłem zaszokowany. „Tak smakuje coca-cola? To niemożliwe!”. Nie dopiłem. Butelkę wyrzuciłem do kosza na śmieci. Od tamtego czasu, a minęło już tyle lat, nie tknąłem coca-coli. Tak to bywa, gdy rzeczywistość mierzy się z mitem. Paryski mit też runął, gdy już wjechaliście Waszym morrisem na ulice Paryża? O nie… Paryż wyglądał lepiej niż na pocztówkach. Miałem się jednak o tym dopiero przekonać, bo dotarliśmy wieczorem, wykończeni po podróży, niewiele byliśmy w stanie dostrzec. Podrzucili mnie pod mój adres, a ja stanąłem jak wryty pod pięknymi drzwiami okazałej kamienicy. W Warszawie wszystkie drzwi do klatek miały wybite szyby, a klatki były odrapane. A tu stiuki na sufitach, kryształowe żyrandole i kandelabry, wyszywane dywany, mosiężne, wyszorowane klamki. Elegancki konsjerż uśmiechnął się przyjaźnie i zapytał po francusku: „Pan do kogo?”. Wyciągnąłem z kieszeni zmiętą kartkę z nazwiskiem kolegi. Uśmiech szybko zniknął mu z twarzy: „Wejście od podwórza”. Wdrapywałem się z walizką po krętych wąskich schodach na siódme piętro. Już myślałem, że złapałem Pana Boga za nogi, a tu dupa, won, wejście dla służby. Mansarda, w której mieszkał Jacek, bo tak miał na imię mój kolega, była niewiele większa od małej kuchni i miała jedno okno. Spaliśmy razem w wąziutkim łóżku, przewracając się na komendę na drugi bok. Paryż nie przywitał mnie triumfalnie, ale za to rano zapachniało kawą, Jacek poleciał po świeżą bagietkę i ser. To pierwsze paryskie śniadanie wspominałem potem wielokrotnie… Wydawało mi się, że nic lepszego w życiu nie jadłem. Otworzyłem okno i zatkało mnie z wrażenia. Z jednej strony Ogrody Tuileries, z drugiej piękna perspektywa i widok na paryskie dachy. Wciągnąłem powietrze. Było lato, świeciło słońce, byłem młody i miałem Paryż u stóp. Wszystko się mogło wydarzyć. I co się wydarzyło? Rzeczywistość dopadła mnie szybciej niż spełnienie marzeń. Zostało mi w kieszeni 50 franków i trzeba było szukać jakiejś pracy i jakiegoś lokum. U Jacka przecież zatrzymałem się na kilka dni, tak się umówiliśmy. I nagle przypomniało mi się, że kiedy pokazywaliśmy paszporty na granicy niemiecko-francuskiej, zauważyłem, że jedna z owych stłoczonych na tylnym siedzeniu naszego morrisa studentek sztuki urodziła się tego samego dnia, miesiąca i roku co ja. Poczułem, że to znak i postanowiłem się z nią skontaktować. Magda miała już nagraną pracę. Cały dzień opiekowała się pewną starszą panią. Miała też mieszkanie wynajęte przez narzeczonego, który był synem znanego polskiego poety. Miał przyjechać za dwa miesiące i planowali się pobrać w kościele Saint-Sulpice. Kiedy się spotkaliśmy, opowiedziała mi to jednym tchem, ale ze sposobu, w jaki na mnie patrzyła, czułem, że nie jestem jej obojętny. Wielka miłość wybuchła błyskawicznie. Jak to w Paryżu. Nie ma pytań, nie ma planów, nie ma jutra. Jest dziś. Zamieszkałem u Magdy, w mieszkanku niedaleko bulwaru Haussmanna i… już nie musiałem szukać pracy z takim zacięciem. Ona na cały dzień znikała u staruszki, ja znikałem w Paryżu. Czas na smakowanie Paryża… Na odkrywanie Paryża… Na zgubienie się w Paryżu… Kto z nas dziś go ma? Chodzimy teraz po Saint-Germain, a ty mówisz, że chciałabyś pożyć jak paryżanka, usiąść rano na kawę w kawiarni, przeczytać gazetę, powłóczyć się po ulicach, pójść nad Sekwanę… Ja wtedy to miałem. Zgubiłem się w Paryżu, chłonąc jego piękno. Nigdy potem nie miałem już czasu, nigdy potem też Paryż nie był dla mnie tak świeży, nowy, pierwszy, dziewiczy. Wyobraź sobie, czym jest dla studenta architektury oglądanie tych wszystkich pięknych zabytków. Kilometrami na nogach przemierzałem to miasto szlakiem kościołów, muzeów, wyczekując dni, kiedy będzie można wejść za darmo. Odkrywałem polskie znaki w Paryżu. Czy ktoś w ogóle wie, że w kościele Saint-Germain jest ołtarz, w którym spoczywa serce polskiego króla Jana Kazimierza? Do dziś lubię tam wstąpić i pokontemplować przeszłość. Niestety, moje odkrywanie Paryża musiało się skończyć z przyczyn prozaicznych. Pieniądze czy kobieta? Bo w życiu podobno wszystko rozbija się albo o kobiety, albo o pieniądze. I pieniądze, i kobieta. Magda szybko zorientowała się, że jednak woli wyjść za mąż za syna poety niż utrzymywać takiego nieroba jak ja. On wrócił, a ja zostałem bez mieszkania, pieniędzy i bez Magdy. Przeżyłem to rozstanie, choć ponoć w Paryżu ludzie łatwiej się zakochują i łatwiej podnoszą po zdradzie. Miłość tu można spotkać na każdym rogu ulicy, a życie nie znosi próżni. Jej ślub w kościele Saint-Sulpice odbył się, jak odbyć się miał, a ja zrozumiałem, że w życiu piękne są tylko chwile. Znów zamelinowałem się u Jacka, ale znalazłem pracę. Ktoś mi podpowiedział, że jest posada nocnego recepcjonisty w hotelu Deux Continents na rue Jacob. Hotel był własnością dwóch miłych starszych pań, którym widocznie spodobałem się mimo moich językowych braków. I tak następne dwa miesiące spędziłem, stróżując nocami. To jedno łóżko u Jacka „pracowało” więc 24 godziny. Kiedy ja pracowałem w nocy, on spał, wracałem po nocy, on wychodził do pracy. Czasem, gdy nie chciało mi się kłaść do łóżka, w pierwszej otwartej piekarni kupowałem bagietkę z serkiem, w sklepie obok butelkę taniego wina – do dziś pamiętam, kosztowało jednego franka – i szedłem nad Sekwanę. Co się tam działo! Setki młodych ludzi z całego świata robiło dokładnie to samo co ja. Pili wino od rana, jedli bułki, bo na to pewnie tylko było ich stać, patrzyli na mapy miasta, rozmawiali o sztuce, o życiu, o przyszłości. Patrzyłem na wodę i zadawałem sobie pytania: „Kim jestem?”, „Kim chcę być?”, „Czy na pewno chcę jako przyszły architekt projektować betonowe bloki?”, „A może powinienem robić coś innego?”. Wtedy w Paryżu w księgarniach przeglądałem ilustrowane pisma, coś w rodzaju słynnego ostatnio „Charlie Hebdo”. A może rysunek to jest moja droga? Może malarstwo, myślałem, oglądając obrazy w muzeach. Tymczasem zbliżał się termin powrotu. Wiza się kończyła. Odważyłeś się zostać? Nie wiem, czy w ogóle chciałem zostać. Chciałem raczej nauczyć się życia w Paryżu, poszukać siebie, znaleźć swoją drogę. Wizę udało się przedłużyć o kilka miesięcy, co pozwoliło mi odetchnąć z ulgą, bo ktoś mi nawciskał do głowy, że kiedy zostanę tu bez wizy, na pewno zastrzelą mnie komunistyczni tajniacy. Tymczasem stróżowałem w Deux Continents, podrywając jednocześnie mieszkającą tam Żydówkę z Nowego Jorku, Sarę. Ponieważ miałem klucz do barku, kiedy nikt nie widział, popijaliśmy wino i dzieliliśmy się swoimi przeżyciami. Nie wiem, dlaczego, może by dodać sobie fasonu, wymyśliłem, że pochodzę ze zubożałego rodu polskich hrabiów. Wojna zabrała nam majątki, domy na Kresach i jedyne, co pozostało, to rodowa biżuteria, którą tu przywiozłem, by sprzedać. Mówiąc to, miałem przed oczami mój kupiony w Cepelii skromny sznureczek tłuczonych bursztynów. Kilka dni później Sara z drżeniem w głosie oznajmiła mi, że uruchomiła kontakty swojego ojca i jego różnych paryskich znajomych i zorganizowała mi spotkanie z panem Cartier, który skupuje starą biżuterię. Wprawdzie nie miałem pojęcia, kim jest pan Cartier – w Polsce nikt przecież nie słyszał o takiej biżuterii – ale i tak włos zjeżył mi się na głowie. Potem, jak już się zorientowałem, kim jest pan Cartier, marzyłem, by nigdy do tego spotkania nie doszło. A jednak… Spotkanie odbyło się w pięknej kamienicy. Wysoka sekretarka w koku i perłach wprowadziła mnie do gabinetu z kryształowymi lustrami. Za wielkim antycznym biurkiem siedział siwy, starszy pan. Przywitał się miło. Popytał o Polskę, o moją architekturę. Z każdą minutą byłem coraz bardziej spocony, licząc, że zapomniał o moim rzekomo rodowym naszyjniku. A jednak nie zapomniał… I kiedy zapytał: „Gdzie ma pan to cudo?”, zbladłem i powolnym ruchem zacząłem wyciągać z kieszeni moje bursztynki. Pan Cartier spojrzał tylko i powiedział: „Nie, nie, takie rzeczy nas nie interesują”. Tu zawiesił głos: „Ale gdyby pan kiedykolwiek potrzebował pomocy w Paryżu, z przyjemnością pomogę”. I dalej poprowadził rozmowę, słowem nie wspominając o mojej kompromitacji. Pomyślałem wtedy: Gdzie ty, marny człowieku z Kielc, pchasz się na te paryskie salony? Czego tu szukasz? Nigdy więcej nie możesz pozwolić sobie na taki wstyd, takie upokorzenie. To była wielka lekcja pokory. Na Twoim miejscu wrzuciłabym ten sznurek bursztynów do Sekwany. A ktoś inny pewnie poszedłby go sprzedać pod polski kościół. Ja jednak za nic nie chciałem być małym polskim handlarzem. Dałem więc go w prezencie mamie na Boże Narodzenie. Była bardzo zadowolona. Po tej historii zrozumiałem, że muszę zrobić wszystko, żeby sprostać klasie osób pokroju pana Cartiera, z całym jego obyciem, wiedzą i charyzmą. Lubiłem siadać na Saint-Germain i patrzeć na ludzi w kawiarni Café de Flore czy Deux Magots. Tam odbywał się show. Mężczyźni w garniturach zajeżdżali czerwonymi kabrioletami, kobiety w kostiumach od Chanel zakładały nogę na nogę. Paliły długie papierosy. Wszędzie unosił się zapach drogich perfum. Na moich oczach Paryż puszył się dumnie w swoim pięknie i szaleństwie. To było centrum jego mitologii. Dowiedziałem się, że do Deux Magots przychodzi Pablo Picasso, do Café de Flore – Catherine Deneuve. Zaraz obok było kino. Zabrałem tam Sarę na kilka seansów. Właśnie grali film Claude’a Leloucha „Kobieta i mężczyzna” z Jeanem-Louis Trintignant i Anouk Aimée. Hotel, w którym się spotykali filmowi kochankowie, był zresztą nieopodal na rue Bonaparte. Pięknie było… A wiza znów się Jednak dokonałeś wyboru. Wróciłem do Polski, skończyłem studia. Zacząłem rysować, mając w głowie te francuskie rysunki z magazynów. Moje ilustracje zaczęły się pojawiać w „Szpilkach”. Jeszcze jako student wziąłem udział w konkursie na plakat przygotowywany na 100-lecie urodzin Lenina. Zająłem drugie miejsce i wygrałem 15 tysięcy złotych. Przy moim 600 złotych stypendium to była fortuna. Los mi sprzyjał. Pamiętając paryskie klimaty, zmieniłem styl ubierania się, kupiłem pierwszy samochód, zrozumiałem, że żeby w ogóle być, trzeba być kimś. Po epizodzie z architekturą zostałem dyrektorem artystycznym „Jazz Forum”. Jednak ten pobyt w Paryżu spowodował, że już chciałem dalej, już chciałem być częścią tamtego, lepszego świata, w którym nie ma granic, nie tylko w sensie dosłownym, ale i w przenośni. Moja wyobraźnia pracowała, rysowanie stało się pasją. Coś trzeba było z tym zrobić. I tak uciekłeś do Nowego Jorku… …który jest zupełnie innym miastem. I ludzie są inni. W Nowym Jorku każdy czuje się jak u siebie. Paryż jest jednak hermetyczny. Pozwala się podziwiać, ale nie każdemu daje zaproszenie, by w nim zaistnieć. Przyjechałem do Nowego Jorku i w kilka miesięcy znalazłem się na szczycie. Do Paryża wracałem jeszcze kilkakrotnie i zawsze, niestety, pokazywał mi drzwi. Cztery lata po tym, jak wyemigrowałem do Ameryki, przyszedł pierwszy kryzys. Był początek czerwca, gorąco. Miałem już wtedy pracownię na 27. Ulicy przy Ósmej Alei. Wyskoczyłem około południa po sandwicza. Szedłem po ulicy, gdy nagle poczułem coś mokrego. Spojrzałem do góry, a tam jakiś człowiek sikał z okna na ulicę. I wtedy pomyślałem: Mam tego dość! Dość tego smrodu, brudu, nowojorskich szczurów i chamów. Jadę do Paryża. Zadzwoniłem do kolegi, który tam zamieszkał i zameldowałem: „Będę za tydzień”. I wtedy Paryż wydał Ci się inny niż kilkanaście lat wcześniej? Taki sam, tyle że miałem w końcu pieniądze, by kontemplować jego piękno. Już nie musiałem podziwiać z daleka pięknych kobiet w Café de Flore. Mogłem usiąść, zamówić szampana i obserwować paryżan. Nie ma chyba człowieka na świecie, który nie lubi ich obserwować. To cały rytuał. Zamawiasz kawę czy kieliszek wina, otwierasz gazetę, ale o wiele bardziej cię interesują przechodzący ludzie. Próbowałem wtedy w Paryżu pokazać swoje rysunki w redakcjach francuskich magazynów. W Nowym Jorku miałem okładki w „Time Magazine”, zarabiałem po cztery tysiące dolarów za rysunek, a tu nikt nie chciał ze mną rozmawiać. Bo nie znałem tego czy tamtego, bo trafiłem do redakcji, a akurat zaczynała się przerwa na lunch. Kontakty z galeriami też nie wypaliły. Po kilku miesiącach uświadomiłem sobie, że nic w zasadzie nie zrobiłem. I tak Paryż na zawsze pozostał dla mnie mitem, a nie konkretem. Choć znów los się mną zabawił, przez Paryż uciekłem od architektury, a zająłem się rysunkiem i Paryż też mógł mnie z powrotem pchnąć w kierunku architektury. Razem z kolegami stanąłem w 1982 roku do konkursu na projekt nowej paryskiej opery. Przegraliśmy z naprawdę gównianym projektem…Sama wczoraj widziałaś. Coś z architekta Ci jednak pozostało… Wciąż opowiadasz o zabytkach i kamienicach, kościołach i operach… Bo w Paryżu nie można przejść obojętnie wobec żadnego miejsca i kamienia. Uwielbiałem zawsze włóczyć się po Marais, starej żydowskiej dzielnicy. Dziś już wygląda dobrze, ale pod koniec lat 60. była lekko zaniedbana i wariacka. Pamiętam, jak 14 lipca przypadkiem trafiłem na plac Contrescarpe. Ze zdziwieniem obserwowałem radość paryżan świętujących Dzień Niepodległości. Śmiechy, zabawa, wino. W Polsce Dzień Niepodległości kojarzył się z pochodem, filmem o PRL-u puszczanym w telewizji i zawieszonymi wszędzie flagami. Nie wiedziałem, że aż tak można się cieszyć z tego, że przynależy się do jakiegoś kraju i społeczności… Cały czas obserwujesz ludzi. Bo są dla mnie inspiracją. Ładuję akumulatory zawsze i wszędzie. Jednak przyznaję, że Paryż jest dla mnie niezwykłą inspiracją. Mógłbym bez końca opowiadać o rzeczach, które mnie tu zainspirowały, o obrazach, na które mógłbym patrzeć godzinami… I ciągle mówisz o sztuce. Czy ona zdeterminowała Twoje życie? Niestety. Byłem trzykrotnie żonaty, mam dzieci, które kocham, ale nigdy nie było to dla mnie najważniejsze na świecie. Rodzinę, dom traktowałem jak bazę, pas ratunkowy. Sztuka to zazdrosna i niewdzięczna kochanka. Która kobieta to wytrzyma? Opłaciło się? Nie robię podsumowań. Zawsze miałem w życiu taką idée fixe, by pozostać nieśmiertelnym. W życiu nieśmiertelność to przedłużenie gatunku, w sztuce – stworzenie dzieła, które cię przeżyje. Mówisz: Leonardo da Vinci i widzisz jego freski. Mówisz: Mozart i słyszysz jego muzykę. Czyli dzieło jest ważniejsze niż człowiek. A sztuka ważniejsza niż biografia. Coś w tym jest. Dlatego poświęciłem życie, by stworzyć coś, co po mnie pozostanie. Czy się uda, ocenią przyszłe pokolenia. Ale nie myśl, że chcę stworzyć dzieło, które spodoba się wszystkim. Sztuka nie jest demokratyczna. W demokracji najważniejszy jest kompromis, a kompromis w sztuce to przecież nieporozumienie. Dlatego zawsze idę własną drogą i nie oglądam się za siebie. Jednak mimo że jesteś obywatelem świata, po ponad 30 latach emigracji wróciłeś do Polski. Bo tu zaczęły dziać się ważne rzeczy. Jesteśmy krajem głodnym sukcesu, rozwijającym się szybciej niż Zachód. Nawet jeśli ten Zachód wciąż gonimy. Dobrze jest być obserwatorem tych zmian. Poza tym jako ktoś, kto pamięta granice, cieszę się, że mogę podróżować po Europie z dowodem. Wczoraj byłem w Warszawie, dziś jestem z tobą w Paryżu, a jutro może polecę do Wiednia. Jaką drogę przeszedłeś od tego chłopca, który w 1967 roku wybrał się do Paryża zobaczyć świat? Wtedy byłem znakiem zapytania. I ten znak zapytania chciał się odkształcić w wykrzyknik. Wielu rzeczy nauczył mnie Paryż, ale jednej, może najważniejszej: Jak to cudownie, że nie wiemy, co nas czeka za zakrętem. Co byś stracił w życiu, gdybyś wtedy nie pojechał do Paryża? Nie byłbym malarzem. Ale gdybym z drugiej strony wygrał konkurs na projekt opery, może wróciłbym do architektury. Kocham Paryż za nieprzewidywalność, za szaleństwo. Za to, że jedziesz tam i za każdym razem masz ochotę zmienić swoje życie. Kim więc będziesz chciał zostać po tej naszej wizycie? Może pisarzem… Wyobraź sobie. Siedzisz w kawiarni z kieliszkiem wina, skrobiesz arcydzieło na serwetkach. Albo pijesz calvados, jak Ravic, bohater „Łuku Triumfalnego” Ericha Marii Remarque’a. Czego więcej potrzeba do szczęścia?
Wystawa prac Rafała Olbińskiego w Monachium!
Rafał Olbiński na zaproszenie Krajowej Izby Gospodarczej oraz Galerii Trębacka 4, zaprezentował swoje dzieła w Konsulacie RP w Monachium. Na wernisażu pojawili się przedstawiciela świata biznesu, sztuki i mediów. Rafał Olbiński jest jednym z najbardziej znanych polskich malarzy współczesnych, jednym z twórców polskiej szkoły plakatu. Jego prace podziwiać możemy w wielu renomowanych galeriach i muzeach m.in.: The National Arts Club w Nowym Jorku, Smithsonian Institution, Bibliotece Kongresu w Waszyngtonie, Suntory Museum w Osace. W 2002 roku wybrane obrazy Artysty umieszczono w programie projekcji na Grand Central Station w Nowym Jorku w panteonie Great Art jako jedną z atrakcji na cześć obchodzonego Dnia Ziemi. Rafał Olbiński jest także twórcą plakatów teatralnych i operowych m.in. dla New York City Opera i Philadelphia Opera. W sali głównej gmachu Opery i Filharmonii Podlaskiej w Białymstoku zachwyca niezwykła 30 metrowa kurtyna jego autorstwa. A w repertuarze Opery Kameralnej w Warszawie można znaleźć Czarodziejski flet Amadeusza Mozarta w nowej inscenizacji Giovannyego Castellanosa, w scenografii Rafała Olbińskiego, z kostiumami Marcina Łobacza i pod muzycznym kierownictwem Marcina Sompolińskiego. Marcin Król (Konsul RP w Monachium), Andrzej Osiak (Konsul Generalny RP w Monachium), Bożena Wróblewska (Prezes Centrum Promocji Krajowej Izby Gospodarczej), Rafał Olbiński i Bogna Sworowska. Rafał Olbiński - Mistrz plakatu Artysta projektuje również plakaty dla prestiżowych instytucji międzynarodowych. Na zlecenie Amerykańskiej Agencji Informacyjnej zrealizował projekt plakatu upamiętniającego 25 rocznicę Dnia Ziemi. Prace Artysty podziwiać mogli czytelnicy na łamach opiniotwórczych czasopism m.in.: Newsweek, Time, The New York Time, Business Week i Der Spiegel. Był wielokrotnie nagradzany. Do najbardziej prestiżowych należą artystyczny Oscar za Najbardziej Znaczący Plakat Roku, nagroda czasopisma Creative Review w Londynie za najlepszą brytyjską ilustrację, nagroda Premio Divina Guilia miasta Fondi we Włoszech za wybitny wkład do sztuki współczesnej i złoty medal Gloria Artist. Sztuka biznesu Krajowa Izba Gospodarcza jest największą niezależną organizacją biznesu w Polsce, promującą społeczną wrażliwość biznesu. Misją utworzonej niedawno przy Krajowej Radzie Biznesu Galerii Trębacka 4 jest przybliżenie biznesowi sztuki współczesnej, promocja inwestowania alternatywnego, pokazywanie, jak sztuka może wspierać rozwój biznesu i odwrotnie. W te działania wpisują się wernisaże, wystawy, aukcje dzieł sztuki, spotkania z kolekcjonerami w kraju i za granicą. Jednym z pierwszych wydarzeń z tego cyklu jest właśnie wystawa prac Rafała Olbińskiego w Monachium. Zobaczcie naszą relację! Rafał Olbiński i Marcin Brzeziński (Viva). Bogna Sworowska, Rafał Olbiński i Szymon Zaremba.
Malarz Rafał Olbiński stworzył scenografię do Czarodziejskiego fletu Mozarta!
Zapraszamy do Opery Kameralnej w Warszawie!
Ukochana przez melomanów opera Amadeusza Mozarta wraca na scenę Warszawskiej Opery Kameralnej w nowej inscenizacji Giovannyego Castellanosa, w scenografii uznanego malarza Rafała Olbińskiego, z kostiumami Marcina Łobacza i pod muzycznym kierownictwem Marcina Sompolińskiego. Czarodziejski Flet uważany jest za jedno z najwybitniejszych mozartowskich dzieł scenicznych. Opera powstała w roku śmierci Mozarta, a jej sceniczny żywot trwa nie przerwanie od końca XVIII wieku. Popularnością przewyższyła nawet takie arcydzieła jak Wesele Figara czy Don Giovanni. View Ediplayer on the source website W onirycznym świecie Olbińskiego Na czym polega magia tego szczególnego utworu? Na masońskiej symbolice zawartej w nieco rozbujałym libretcie czy może na szczególnie fantastycznej wizji odrealnionego świata, który znajduje się wszędzie i nigdzie? Ku tej drugiej interpretacji skłania się reżyserska wizja Giovanniego Castellanosa, który starał się wyzyskać cały potencjał fantastyki oraz w mistrzowski sposób włączonej w to przedziwne libretto najgenialniejszej muzyki. Mozart zaskakuje tutaj różnorodnością form: chóry, arie, koloratury, piosenki, wielkie ensamble i finały. Kompozytor pokazuje również wyjątkowy katalog postaci, z których niektóre balansują na granicy semi-buffa (Papageno, Papagena, Monostatos), a inne są jako żywo zaczerpnięte z opery seria (Królowa Nocy – zła wiedźma, Sarastro – dobry kapłan, Pamina i Tamino – para kochanków, chóry kapłanów). Wszystkie te elementy obdarzył Mozart szczególną muzyczną aurą, a każda z postaci posiada własne unikalne cechy języka muzycznego. Scenografia Rafała Olbińskiego świetnie opisuje ten oniryczno-surrealistyczny świat, a kostiumy Marcina Łobacza uwydatniają baśniowe skojarzenia. Już teraz warto pomyśleć o biletach do warszawskiej Opery Kameralnej. Najbliższe spektakle jesienią. Dorota Williams i Rafał Olbiński na premierze „Czarodziejskiego fletu” Mozarta w warszawskiej Operze Kameralnej. Grażyna Torbicka na premierze „Czarodziejskiego fletu” Mozarta w warszawskiej Operze Kameralnej. Plakat „Czarodziejskiego fletu” Mozarta w warszawskiej Operze Kameralnej.
Lubisz malarstwo Rafała Olbińskiego? A co powiesz na poezję inspirowaną jego pracami?
Polecamy jego nowy album „Ars Picturae”!
W Teatrze Wielkim Operze Narodowej w Warszawie odbyła się premiera niezwykłego albumu z pracami Rafała Olbińskiego zatytułowanego Ars Picturae. Dlaczego niezwykłego? Gdyż łączącego w sobie malarstwo i poezję. Dzieła Rafała Olbińskiego zainspirowały bowiem poetę Iana Lukinsa do napisania 70 sonetów. Na premierze autor czytał je po angielsku, a polskie tłumaczenie utworów zaprezentował Daniel Olbrychski. Goście dopisali, bo spotkanie z Rafałem Olbiński zawsze jest wydarzeniem artystycznym i towarzyskim. Rafał Olbiński - malarz marzeń sennych Malarz, ilustrator, twórca plakatów Rafał Olbiński jest jednym z najbardziej znanych i cenionych polskich artystów na świecie. Jego prace znajdują się w kolekcjach tak prestiżowych instytucji, jak Biblioteka Kongresu w Waszyngtonie oraz w wielu prywatnych zbiorach w USA, Japonii i Europie. W 1994 roku artysta otrzymał międzynarodowego Oscara za Najbardziej Znaczący Plakat Roku. W 1995 roku jego plakat zwyciężył w konkursie Nowy Jork Stolicą Świata. W 2002 roku w Rafał Olbiński z powodzeniem zadebiutował jako scenograf w operze w Filadelfii. W samych Stanach Zjednoczonych do tej pory ukazało się pięć książek o jego twórczości. Prezentowane na premierze w Teatrze Wielkim Operze Narodowej w Warszawie obrazy i wiersze można znaleźć w albumie Olbiński. Ars Picturae wydanym w tym roku przez BOSZ. Rafał Olbiński, Bogna Sworowska i Ian Lukins oraz Daniel Olbrychski. Album „Olbiński. Ars Picturae”, BOSZ.
Lubisz malarstwo Rafała Olbińskiego? Wybierz się na wystawę jego prac!
Rafał Olbiński to uznawany na całym świecie malarz. Jego prace znajdują się w kolekcjach tak prestiżowych instytucji, jak m.in.: The National Arts Club w Nowym Jorku, Smithsonian Institute and Library of Congress w Waszyngtonie, Suntory Museum w Osace oraz w wielu prywatnych i korporacyjnych zbiorach w USA, Japonii i Europie. Już w lipcu będziemy mogli podziwiać jego twórczość na wystawie The Virtue of Ambiguity w Górnym Pałacu Sztuki w TPSP w Krakowie, w jednym z najpiękniejszych budynków secesyjnych w tej części Europy, który powstał w 1901 roku. Wernisaż odbędzie się 12 lipca 2018 roku o godzinie 18:00 przy pl. Szczepańskiego 4 w Krakowie. Wystawa potrwa do końca sierpnia. Rafał Olbiński - biografia Olbiński urodził się i studiował w Polsce, gdzie ukończył Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1981 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i wkrótce stał się uznanym malarzem, ilustratorem i projektantem. Za swoje prace otrzymał ponad 150 nagród, w tym złote i srebrne medale przyznawane przez Klub Dyrektorów Artystycznych w Nowym Jorku oraz złote i srebrne medale od Towarzystwa Ilustratorów w Nowym Jorku i Los Angeles. W latach 1983-1988 był wykładowcą na Uniwersytecie Temple w Filadelfii, a w latach 1987-2001 wykładał w prestiżowej School of Visual Arts w Nowym Jorku. W 1994 roku otrzymał międzynarodowego Oscara za Najbardziej Znaczący Plakat Roku, Prix Savignac w Paryżu. W tym samym roku otrzymał nagrodę czasopisma „Creative Review” w Londynie za najlepszą brytyjską ilustrację. W 1995 roku jego plakat zwyciężył w konkursie Nowy Jork Stolicą Świata, wybrany przez jury pod przewodnictwem burmistrza miasta Rudolpha Giulianiego. Rok później otrzymał nagrodę Stephana Dohanosa przyznawaną przez członków Stowarzyszenia Ilustratorów Nowojorskich za najlepszą pracę roku. W 1996 roku Amerykańska Agencja Informacyjna zamówiła u Rafała Olbińskiego projekt plakatu upamiętniającego 25. rocznicę Dnia Ziemi, a w 2000 roku władze Nowego Jorku zwróciły się z propozycją stworzenia plakatu na trzydziestolecie Dnia Ziemi. W 2002 roku miasto Fondi we Włoszech przyznało mu nagrodę Premio Divina Guilia za wybitny wkład do sztuki współczesnej. Prace Rafała Olbińskiego znajdują się w kolekcjach tak prestiżowych instytucji, jak m.in.: The National Arts Club w Nowym Jorku, Smithsonian Institute and Library of Congress w Waszyngtonie, Suntory Museum w Osace oraz w wielu prywatnych i korporacyjnych zbiorach w USA, Japonii i Europie. W 2002 roku wybrane obrazy Rafała Olbińskiego umieszczono w programie projekcji na Grand Central Station w Nowym Jorku, w panteonie Great Art jako jedną z atrakcji na cześć obchodzonego Dnia Ziemi. Inni artyści, których prace były również prezentowane, to: Keith Haring, Roy Lichtenstein, Robert Rauschenberg i Andy Warchol. W tym samym roku jego debiut scenograficzny do opery Don Giovani w Filadelfii był bardzo wysoko oceniony przez krytyków „The New York Timesa” i „Philadelphia Inquirer”. Twórczości Rafała Olbińskiego poświęcono wiele artykułów w międzynarodowych czasopismach, jak „The New York Times”, „Der Spiegel”, etc. W Stanach Zjednoczonych do tej pory ukazało się pięć książek o sztuce Rafała Olbińskiego, z najnowszą Olbinski`s women, wydaną przez Hudson Hills Press w 2007 roku. W 2006 roku Prezydent RP odznaczył Artystę złotym medalem Gloria Artis oraz w 2012 roku Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W konkursie Teraz Polska w 2013 roku Rafał Olbiński otrzymał odznaczenie Wybitny Polak.