Michael Madsen nie żyje – gwiazdor filmów Tarantino zmarł nagle w wieku 67 lat
Był legendą. Wszyscy kojarzyli go z takich produkcji, jak „Kill Bill”, „Wściekłe psy” czy „Uwolnić orkę”. Michael Madsen nie żyje. Ulubieniec Quentina Tarantino odszedł niespodziewanie w wieku 67 lat. Znane są kulisy jego śmierci.
Opłakuje go cały świat. Michael Madsen, znany z ról w filmach Quentina Tarantino, takich jak „Wściekłe psy” i „Kill Bill”, zmarł w wieku 67 lat. Aktor został znaleziony nieprzytomny w swoim domu w Malibu. Przyczyną śmierci był prawdopodobnie zawał serca. Okoliczności śmierci Michaela Madsena Michael Madsen został znaleziony nieprzytomny w swoim domu w Malibu. Na miejsce natychmiast wezwano ratowników, którzy stwierdzili zgon aktora. Do zdarzenia doszło 3 lipca 2025 roku. Według informacji przekazanych przez służby ratunkowe i Rona Smitha, menedżera aktora, przyczyną śmierci był zawał serca. Aktor miał 67 lat. Policja nie podejrzewa udziału osób trzecich. W momencie odnalezienia ciała Madsen był sam w swoim domu. Oficjalne potwierdzenie informacji o śmierci aktora pojawiło się 3 lipca 2025 roku. Czytaj także: Diogo Jota zaledwie 10 dni przed tragedią wziął ślub. Jego żona została sama z trójką dzieci Kariera aktorska i współpraca z Quentinem Tarantino Michael Madsen zasłynął jako aktor charakterystyczny, znany z ról brutali i twardzieli. Międzynarodową sławę przyniosła mu współpraca z Quentinem Tarantino. Wystąpił m.in. w takich produkcjach jak „Wściekłe psy”, „Nienawistna ósemka” i „Kill Bill”. Pojawił się również w produkcji „Uwolnić orkę”. Jego ekranowa charyzma i charakterystyczny styl gry sprawiły, że stał się ikoną amerykańskiego kina niezależnego. Madsen zagrał także w dziesiątkach innych filmów, zarówno hollywoodzkich hitach, jak i niezależnych projektach. Czytaj także: Bliscy apelują o modlitwę, cała Polska prosi tylko o jedno. Skiba zabrał głos w sprawie Kołaczkowskiej Życie prywatne i rodzina aktora Michael Madsen miał pięciu synów. Jednym z nich był Hudson Madsen, który zmarł w styczniu 2022 roku. Ta tragedia mocno wpłynęła na psychikę aktora i była szeroko komentowana w mediach. Aktor był trzykrotnie żonaty. Jego trzecią żoną była DeAnna Madsen. Para przez lata tworzyła burzliwy związek, o którym wielokrotnie pisała prasa tabloidowa. Czytaj także: „To poważna sprawa” – Robert Górski komentuje chorobę Joanny Kołaczkowskiej Reakcje świata filmu na śmierć Michaela Madsena Śmierć Michaela Madsena wywołała poruszenie w środowisku filmowym. Kondolencje płynęły z całego świata – od aktorów, reżyserów, po fanów jego twórczości. Quentin Tarantino, z którym Madsen był związany przez większość swojej kariery, nie wydał jeszcze oficjalnego oświadczenia, jednak jego współpracownicy wspomnieli o „ogromnej stracie”. W mediach społecznościowych pojawiły się liczne wpisy upamiętniające aktora. Wspominano jego kultowe role, głęboki głos i niepowtarzalną ekranową charyzmę.
Spektakularne stylizacje na gali zamknięcia Festiwalu Filmowego w Cannes
Tego dnia nie zabrakło zaskakujących kreacji!
Kończy się tegoroczna edycja Festiwalu Filmowego w Cannes. Czas na rozdanie prestiżowych nagród za najlepsze filmy. My zaś wybierzemy najlepsze kreacje z gali zamknięcia najsłynniejszego festiwalu filmowego na Lazurowym Wybrzeżu! Ostatniego dnia w Cannes pojawiła się plejada największych gwiazd kina, m.in. Jane Fonda, Quentin Tarantino, Eva Longoria czy Orlando Bloom. Na czerwonym dywanie nie zabrakło spektakularnych stylizacji. Zobaczmy, kto pokusił się o odważny look! ZOBACZ TAKŻE: Festiwal Filmowy w Cannes 2023: Znamy wyniki. Kto otrzymał Złotą Palmę? Gala zamknięcia Festiwalu Filmowego w Cannes 2023 Cannes 2023: Kto zaskoczył swoją stylizacją? Wśród osobistości, które najbardziej zwracały uwagę swoją stylizacją, były znane modelki. Ikram Abdi włożyła spektakularną kreację z kolekcji Niny Ricci. Jej dramatyczna cekinowa suknia w biało-czarne pasy z dopasowanym kapeluszem to prawdziwa modowa fantazja. Nie można było też przejść obojętnie obok kreacji Farnoush Hamidian. Irańska modelka wybrała odważną kreację z wycięciem na całej długości sukni. Suknię tę zaprojektował Georges Hobeika. Do niej modelka dobrała diamentowy choker od Boucheron i dopasowane, wiszące kolczyki. Farnoush Hamidian na czerwonym dywanie Cannes 2023: Najpiękniejsze stylizacje na czerwonym dywanie! Podczas gali zamknięcia Festiwalu Filmowego w Cannes 2023 swoimi kreacjami olśniewały także największe gwiazdy wielkiego ekranu. Wśród nich pojawiła się Jane Fonda, która utwierdziła nas w tym, że dla niej czas się zatrzymał. Włożyła czarną, cekinową tuniko-suknię z wycięciem odsłaniającym spodnie. Stylizacja była pełna klasy i świeżości zarazem. Na czerwonym dywanie zabłysła też Eva Longoria, która miała na sobie krwistoczerwoną suknię w hollywoodzkim stylu, marki Tony Ward Couture. Ogromne wrażenie zrobiła też obfita suknia Fan Bingbing. To nie pierwszy raz, kiedy chińska aktorka zachwyca swoją kreacją. Tym razem jednak jej bajkowa suknia projektu Georges'a Hobeika mogłaby konkurować o miano najpiękniejszej kreacji tegorocznego Festiwalu w Cannes! Fan Bingbing na gali zamknięcia 76. Festiwalu Filmowego w Cannes A kto według Was wygrałby konkurs na najlepszą stylizację Festiwalu Filmowego w Cannes? W naszej galerii zobaczycie inne kreacje z gali zamknięcia tegorocznej edycji festiwalu!
Filmy lat 90. – najlepsze tytuły z różnych gatunków
Kultowe komedie, filmy sci–fi, gangsterskie i przygodowe ostatniej dekady XX wieku
Lata 90. w historii kina zapisały się wieloma świetnymi produkcjami. Starsze pokolenie wraca do nich z sentymentem. Dla młodszych – zyskały rangę kultowych. Wśród najlepszych tytułów należy wymienić filmy Tima Burtona, Quentina Tarantino czy sióstr (a ówczesnych braci) Wachowskich. To także dobre lata dla komedii romantycznych, filmów przygodowych i familijnych. W latach 90. powstała kultowa „Maska” z Jimem Carreyem czy „Stalowy Gigant” – jeden z najlepszych filmów animowanych wszech czasów. Spis treści: Edward nożycoręki (1990) – kultowy film Tima Burtona z lat 90. Pulp Fiction (1994) – najlepszy film gangsterski z lat 90. Gorączka (1995) – mistrzowski film akcji z lat 90. Bezsenność w Seattle (1993) – komedia romantyczna z Meg Ryan Kosmiczny mecz (1996) – komedia familijna z Michaelem Jordanem i królikiem Bugsem Moja dziewczyna (1991) – popularny w latach 90. dramat obyczajowy Stalowy gigant (1999) – jeden z najlepszych filmów animowanych lat 90. Maska (1994) – zabawna komedia z Jimem Carreyem i Cameron Diaz Robin Hood: Książę złodziei (1991) – film przygodowy z lat 90. Matrix (1999) – kultowy film sci-fi Dług (1999) – najlepszy polski film lat 90. Inne popularne filmy lat 90. Edward nożycoręki (1990) – kultowy film Tima Burtona z lat 90. „Edward nożycoręki” to przejmujący dramat o człowieku–androidzie, który jest dziełem szalonego wynalazcy. Po śmierci konstruktora, Edward (Johnny Depp) z nożycami zamiast dłoni samotnie zamieszkuje ponure zamczysko. Pewnego dnia do jego drzwi puka akwizytorka, pani Boggs (Dianne Wiest) i zabiera Edwarda do swojego domu w miasteczku. Android zakochuje się w Kim (Winona Ryder), która z czasem odwzajemnia jego uczucie. Niestety, inni mieszkańcy miasteczka są nieufni wobec niego, widząc w nim zagrożenie dla siebie i swoich dzieci. Film można przypisać do gatunku dark fantasy, który jest charakterystyczny dla produkcji Tima Burtona. W latach 90. powstały także inne ciekawe filmy tego reżysera, m.in: Miasteczko Halloween (1993) – film animowany, którego akcja rozgrywa się w mieście upiorów, Ed Wood (1994) – film biograficzny o jednym z najoryginalniejszych amerykańskich reżyserów, Marsjanie atakują (1996) – czarna komedia z Jackiem Nicholsonem, Jeździec bez głowy (1999) – horror z Johnnym Deppem i Christiną Ricci. „Edward nożycoręki” otrzymał dwie główne nagrody na międzynarodowych festiwalach filmowych w 1992 r. – BAFTA za najlepszą scenografię, Saturny (najlepszy film fantasy), a także nagrodę Hugo w 1991 r. – za najlepszą prezentację dramatyczną. View oEmbed on the source website Pulp Fiction (1994) – najlepszy film gangsterski z lat 90. To film o płatnych mordercach, inspirowany kinem francuskim nowej fali, amerykańskimi filmami sensacyjnymi i spaghetti westernami z lat 60. Mistrzowską obsadę stanowią John Travolta (jako Vincent Vega), Samuel L. Jackson (jako Jules Winnfield) i Uma Thurman (jako Mia Wallace). W filmie wystąpił także Bruce Willis w roli Butcha Coolidge – boksera, któremu Wallace wpłacił ogromną sumę za przegranie walki (kasę wziął, ale walki nie oddał) – oraz sam reżyser, Quentin Tarantino w roli przyjaciela Julesa. „Pulp Fiction” to w rankingu Filmwebu najlepszy film gangsterski lat 90. (ocena 8,3). Biorąc pod w uwagę wszystkie filmy gangsterskie w historii kina, zajmuje wysokie trzecie miejsce, zaraz za filmami „Ojciec chrzestny” (1972) i „Ojciec chrzestny 2” (1974). View oEmbed on the source website Gorączka (1995) – mistrzowski film akcji z lat 90. To jeden z najlepszych filmów o policjantach i złodziejach wszech czasów. Rolę policjanta, Vincenta Hanna – specjalisty do spraw zabójstw i rabunków – gra Al Pacino. Po drugiej stronie, w roli profesjonalnego złodzieja, Neila McCauleya, występuje Robert De Niro. Taki duet nie mógł nie wypalić, nic więc dziwnego, że „Gorączka” w reżyserii Michaela Manna odniosła kasowy sukces. W filmie niesamowite wrażenie pozostawiają sceny strzelaniny, które zrealizowane są nadzwyczaj autentycznie. Ich przebieg konsultowano z były specem SAS–u, elitarnej jednostki specjalnej brytyjskiej armii – Andym McNabbem. Najbardziej znaną sceną jest rozmowa dwójki głównych bohaterów w kawiarni, na kilka dni przez planowanym przez Neila napadem na bank. View oEmbed on the source website Bezsenność w Seattle (1993) – komedia romantyczna z Meg Ryan Meg Ryan i Tom Hanks to jeden z najsłynniejszych duetów filmów romantycznych lat 90. Annie jest dziennikarką, która w wigilijny wieczór wraca samochodem do swojego narzeczonego (Bill Pullman) w Baltimore na wschodnie wybrzeżu USA. Po drodze słucha audycji radiowej, w której 8–letni chłopiec mówi o swoim ojcu, po czym zmusza go do zwierzeń na łamach anteny. Sam Baldwin (Tom Hanks) opowiada o tym, jak stracił żonę. Annie, poruszona tą historią, postanawia poznać Sama. Pisze do niego list, a wkrótce potem wyrusza do Seattle – na zachodnie wybrzeże Stanów Zjednoczonych. View oEmbed on the source website W latach 90. powstały także niezapomniane komedie romantyczne z Julią Roberts: Pretty women (1990) – w parze w Richardem Gerem, Notting Hill (1999) – z Hugh Grantem, Uciekająca panna młoda (1999) – ponownie u boku Richarda Gere’a. Zobacz także: Filmy dla dwojga – komedia, dramat, a może thriller? Kosmiczny mecz (1996) – komedia familijna z Michaelem Jordanem i królikiem Bugsem Królik Bugs i inne animki porywają Michaela Jordana, aby pomógł im wygrać mecz z przybyszami z kosmosu. Stawką jest wolność animowanych postaci z Looney Tunes. Mecz ma rozstrzygnąć konflikt – jeśli królik Bugs i jego załoga przegrają, zostaną przejęci przez kosmitów, aby stać się atrakcją w kosmicznym parku rozrywki. Nie jest łatwo, bo podstępni kosmici ukradli talent największym gwiazdom. Do drużyny animków udaje się jednak zwerbować legendę koszykówki, Michaela Jordana. „Kosmiczny mecz” w reżyserii Joego Pytki to doskonała rozrywka dla całej rodziny. Film w 1997 r. zdobył główną nagrodę Annie za najlepsze indywidualne osiągnięcie techniczne, a także nagrodę Grammy w 1998 r. za piosenkę „I believe I can fly” w wykonaniu R. Kelly. W 2021 r. powstała kontynuacja w reżyserii Malcolma D. Lee pt. „Kosmiczny mecz: nowa era”. View oEmbed on the source website Moja dziewczyna (1991) – popularny w latach 90. dramat obyczajowy „Moja dziewczyna” to wzruszający film o dorastaniu i pierwszej miłości. Główną bohaterką jest 11–latka, Vada (Anna Chlumsky), która po śmierci mamy mieszka z ojcem (Dan Aykroyd) i babcią (Ann Nelson). Ojciec prowadzi zakład pogrzebowy. W pewnym momencie do pomocy zatrudnia Shelly (Jamie Lee Curtis), której zadaniem jest robienie zmarłym makijażu. Pomiędzy ojcem dziewczynki a nową pracownicą zawiązuje się głębsze uczucie, co nie podoba się Vadzie. Dziewczynka za wszelką cenę nie chce dopuścić do kolejnego małżeństwa. Próbuje przeszkodzić dorosłym, a w realizacji planu pomaga jej chłopiec o imieniu Thomas (Macaulay Culkin), jej najlepszy i jedyny przyjaciel. View oEmbed on the source website W 1994 r. powstała kontynuacja filmu, „Moja dziewczyna 2”. Rolę Vady ponownie odegrała Anna Chlumsky. Stalowy gigant (1999) – jeden z najlepszych filmów animowanych lat 90. „Stalowy gigant” to film o przyjaźni chłopca, Hogartha (Eli Marienthal) z ogromnym robotem, który wpadł do morza u wybrzeży miasteczka Rockwell w Maine. W wyniku upadku, robot traci pamięć. Tymczasem rząd dowiaduje się o zdarzeniu i wysyła agenta, który ma zbadać sprawę. Chłopiec ukrywa giganta na złomowisku. W oryginalnej wersji stalowy gigant mówi głosem Vina Diesela, popularnego aktora filmów akcji. Film zdobył dziewięć nagród Annie w 1999 r., m.in za najlepszy dubbing (Eli Marienthal), efekty animowane, muzykę, reżyserię (Brad Bird), scenariusz i scenografię. View oEmbed on the source website Maska (1994) – zabawna komedia z Jimem Carreyem i Cameron Diaz „Maska” to świetna komedia w reżyserii Chucka Russella. Stanley Ipkiss (Jim Carrey) jest zwykłym i nudnym urzędnikiem bankowym, który pewnego dnia znajduje dziwną, brudną maskę. Gdy przykłada ją do twarzy, okazuje się, że maska ma wyjątkowe, a nawet wręcz magiczne, właściwości. Wpływa na osobowość, zamieniając mężczyznę w pewnego siebie faceta z komiksów. View oEmbed on the source website W latach 90. powstały także inne świetne filmy z Jimem Carreyem: Głupi i głupszy (1994) – o dwóch przyjaciołach, którzy przemierzają Amerykę, aby oddać pewną zagubioną walizkę, Ace ventura: psi detektyw (1994) – o detektywie, który poszukuje skradzionego delfina, Kłamca, kłamca (1997) – o adwokacie, który nie może przestać kłamać, Truman Show (1998) – w którym główny bohater jest gwiazdą reality show. Robin Hood: Książę złodziei (1991) – film przygodowy z lat 90. Robin Hood (Kevin Costner) wraca do Anglii. Okazuje się, że jego rodzinny majątek przepadł. Przyłącza się więc do leśnej bandy dowodzonej przez Małego Johna. Razem wypowiadają wojnę okrutnemu szeryfowi Nottingham (Alan Rickman). „Robin Hood: Książę złodziei” to dobre kino familijne z trzymającymi w napięciu scenami walki. Dużą popularność zdobyła piosenka z filmu pt. „(Everything I do) I do it for you” w wykonaniu Bryana Adamsa. View oEmbed on the source website Matrix (1999) – kultowy film sci-fi To pierwszy z serii filmów w reżyserii Laurence i Lilly Wachowskich. Głównym bohaterem jest Thomas A. Anderson (Keanu Reeves) – zawodowy programista, a prywatnie haker komputerowy, który działa pod pseudonimem Neo. W toku niewytłumaczalnych zjawisk Neo poznaje Morfeusza (Laurence Fishburne), który pokazuje mu, czym jest Matrix. Film trzyma w napięciu. Na brawa zasługują efekty specjalne, montaż i dźwięk, za które w 2000 r. „Matrix” zdobył cztery oscarowe statuetki. Jednak to nie tylko świetnie kino akcji, ale także skłaniający do myślenia film psychologiczny o życiu i śnie, jawie i iluzji. Kontynuacje: Matrix Reaktywacja (2003), Matrix Rewolucje (2003), Matrix Zmartwychwstania (2021) View oEmbed on the source website Zobacz także: Filmy akcji – rozrywka na wysokich obrotach Dług (1999) – najlepszy polski film lat 90. „Dług” to dramat psychologiczny w reżyserii Krzysztofa Krauzego, oparty na prawdziwych wydarzeniach, które miały miejsce w Warszawie w latach 90. Dwóch młodych biznesmenów (Robert Gonera i Jacek Borcuch) staje się ofiarą szantażu ze strony warszawskiego gangstera, Gerarda Nowaka (Andrzej Chyra). Film odniósł ogromny sukces, zdobywając Złote Lwy na festiwalu w Gdyni w 1999 roku. Rok później, w 2000 r. „Dług” otrzymał pięć Orłów (nagroda Polskiej Akademii Filmowej) w kategoriach: najlepszy film – dla reżysera, Krzysztofa Krauzego, najlepsza główna rola męska – dla Roberta Gonery, najlepsza drugoplanowa rola męska – dla Andrzeja Chyry, najlepsza reżyseria, najlepszy scenariusz – dla Jerzego Morawskiego i Krzysztofa Krauzego. View oEmbed on the source website Inne popularne filmy lat 90. Lista tytułów polskich i zagranicznych produkcji z lat 90. w kolejności chronologicznej: Szklana pułapka 2 (1990) i Szklana pułapka 3 (1995) – seria filmów akcji z Brucem Willisem, Podwójne życie Weroniki (1991) – dramat Krzysztofa Kieślowskiego i Krzysztofa Piesiewicza, powstał w koprodukcji polsko–francusko–norweskiej, Rozmowy kontrolowane (1991) – komedia Sylwestra Chęcińskiego ze Stanisławem Tymem w roli Ryszarda Ochódzkiego, Psy (1992) – film Władysława Pasikowskiego z Bogusławem Lindą w roli głównej, Zabójcza broń 3 (1992) i Zabójcza broń 4 (1998) – kolejne części kultowej serii z Melem Gibsonem, Pani Doubtfire (1993) – komediodramat z Robinem Williamsem, Trzy kolory (1993–1994) – seria filmów w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego, Kiler (1997) – kultowa polska komedia Juliusza Machulskiego, w rolach głównych: Cezary Pazura, Małgorzata Kożuchowska i Jerzy Stuhr, Desperado (1995) – film Roberta Rodrigueza z Antonio Banderasem i Salmą Hayek, Nic śmiesznego (1995) – polska komedia Marka Koterskiego z Cezarym Pazurą, Księżniczka Mononoke (1997) – japoński film anime w reżyserii Hayao Miyazakiego, opisany w zestawieniu filmów o ekologii, Faceci w czerni (1997) – komedia sci-fi z Tommym Lee Jonesem i Willem Smithem w rolach głównych, Big Lebowski (1998) – komedia kryminalna braci Coen, American Pie (1999) – komedia o amerykańskich nastolatkach.
Składniki stylu Umy Thurman, czyli od najgorzej do najlepiej ubranej gwiazdy na czerwonym dywanie
Poznajcie modowe wybory ulubienicy Hollywood
Ikona Hollywood lat dziewięćdziesiątych, muza Quentina Tarantino, niezapomniana Czarna Mamba w filmie Kill Bill i Mia w Pulp Fiction. Odtwórczyni ról silnych kobiet, ale także postaci na skraju załamania, co udowodniła w Chambers (serialu dostępnym na Netflixie). Gwiazda o niezwykłym talencie aktorskim świętuje dziś 52 urodziny. Zobacz jak Uma Thurman ewoluowała od najgorzej do najlepiej ubranej gwiazdy na czerwonym dywanie. CZYTAJ TEŻ: Oscary 2022: Zendaya, Kristen Stewart, Timothée Chalamet, Uma Thurman. Te gwiazdy złamały oscarowy dress code! Uma Thurman – biografia Uma Thurman urodziła się w Bostonie w stanie Massachusetts w wysoce niekonwencjonalnej i eurocentrycznej rodzinie, jako córka Neny Thurman (modelki i psychoterapeutki) i Roberta Farrara Thurmana, który jest pierwszym amerykańskim mnichem buddyjskim i profesorem na Columbia University School of Religion. Jej unikatowe imię pochodzi od hinduskiej bogini światła i piękna – Umy. Aktorka ma trzech braci – Gandena, Dechena Karla i Mipama oraz przyrodnią siostrę Tayę (z pierwszego małżeństwa Roberta). Ze względu na charakter pracy ojca często zmieniała szkoły i miejsce zamieszkania. Jej niecodzienne imię i uroda (Uma była wyższa od rówieśników) utrudniały jej aklimatyzację w nowym otoczeniu. W wieku piętnastu lat opuściła szkołę z internatem w Massachusetts i wyruszyła do Nowego Jorku, gdzie podpisała kontrakt z agencją Click Models i rozpoczęła karierę w modelingu. W grudniu 1985 i maju 1986 znalazła się na okładce brytyjskiej wersji magazynu Vogue. Jako siedemnastolatka zadebiutowała rolą młodego wampa w dreszczowcu Kiss Daddy Goodnight, a rok później pojawiła się na ekranie aż w trzech filmach – Przygody barona Munchausena (na podstawie powieści Rudolfa Ericha Raspego i Gottfrieda Augusta Burgera), Bądź dobry (jako Georgia Elkans z Anthonym Michaelem Hallem i Robertem Downeyem Jr) oraz stylowej ekranizacji powieści Niebezpieczne związki (jako Cécile de Volanges). Reżyserzy chętnie obsadzali ją w rolach uwodzicielek, ale za sprawą roli żony w biograficznym filmie erotycznym Henry i June, przekonała producentów i krytyków, że jest aktorką o dużych możliwościach. Jednak przełomem w jej karierze i prawdziwym popisem sztuki aktorskiej była rola Mii Wallace w kultowym filmie Quentina Tarantino Pulp Fiction, za którą otrzymała nominację do Oscara i Złotego Globu. W 2003 roku została uhonorowana Złotym Globem dla najlepszej aktorki w miniserialu Histeryczna ślepota, w reżyserii Miry Nair. Dużą popularność przyniosła jej kreacja Betrix Kiddo w obu częściach filmu Quentina Tarrantino Kill Bill. Jednak kariera aktorki nie zawsze była usłana różami – za rolę Trującego Bluszczu w filmie Batman i Robin oraz rolę w Rewolwer i melonik otrzymała nominacje do Złotej Maliny. ZOBACZ TEŻ: Plejada gwiazd na pokazie najnowszej kolekcji Miu Miu! Uma Thurman - składniki stylu Swoim wnikliwym okiem i wymagającymi gustami Thurman wywarła równie niesamowity wpływ na świat mody, jaki i filmu. Mimo, że jej kariera modelki była krótkotrwała, jej stylizacje bardzo często wyglądały jak z wybiegów. Choć nie obyło się bez kilku wpadek. Jedna z nich to moment, gdy Uma założyła szeroką, rozkloszowaną sukienkę sięgającą tuż nad kostkę, a do tego buty z długim czubem na niskim obcasie. To połączenie sprawiło, że jej proporcje się zaburzyły i piękną sylwetka aktorki wyglądała znacznie gorzej niż zwykle. Ale to przecież każdemu może się zdarzyć. Aktorka słynie z tego, że uwielbia ubrania i kreacje od znanych projektantów i domów mody. Na galę rozdania Oscarów w 1995 roku założyła liliową suknię od Prady, która została uznana za jedną z najlepszych w historii tej gali. Uma chętnie podejmowała też ryzykowne, ale jak się potem okazywało, opłacalne wybory, jak wtedy, gdy na Festiwalu Filmowym w Cannes nosiła odważne spodnie tie-dye, o których później mówili wszyscy. Podobnie było z cudowną, szmaragdową kreacją od Zaca Posena (prywatnie bliskiego przyjaciela aktorki), którą zaprezentowała w czasie MET Gali w 2013 roku. Dziś styl aktorki jest bardzo świadomy i elegancki, a na czerwonym dywanie Uma Thurman zawsze robi furorę swoimi niezwykłymi stylizacjami. Niezależnie od tego czy Thurman wybiera luźny, codzienny styl, czy wersję glam, zawsze wygląda pięknie. W naszej galerii zobaczycie, jak aktorka zmieniała się na przestrzeni lat.
Quentina Tarantino i Daniellę Pick połączyła miłość na przekór wszystkiemu!
Jeszcze kilka lat temu reżyser „Pewnego razu… w Hollywood” twierdził, że nigdy się nie ożeni, że kobieta to dla artysty za duże obciążenie, a dziś nie mówi o niczym innym, tylko o miłości. Quentin Tarantino i Daniella Pick znają się ponad 10 lat, pobrali się w 2018 roku i wyglądają jak para zakochanych nastolatków. Quentin Tarantino i Daniella Pick: historia miłości „Czekałem na ten moment długo i stało się: znalazłem kobietę idealną” – tak Quentin Tarantino powiedział o Danielli Pick, świeżo poślubionej żonie, po canneńskiej premierze „Pewnego razu… w Hollywood”. Podczas festiwalu byli nierozłączni – na czerwonym dywanie, przyjęciach, a nawet na konferencji prasowej, gdzie Daniella usiadła na widowni w miejscu przeznaczonym dla dziennikarzy. Reżyser co chwila wysyłał w jej stronę pocałunki, a o małżeństwie mówił z większym zapałem niż o swoim nowym filmie. Zachowywał się jak zakochany dzieciak, który właśnie odkrył, czym jest miłość i nie potrafi już myśleć o niczym innym. Ale kim jest Daniella Pick? Chociaż poznali się 12 lat temu, o jej istnieniu świat dowiedział się, kiedy para ogłosiła małżeństwo. Daniella jest izraelską celebrytką, córką Sviki Picka, urodzonego w Polsce kompozytora, który w Izraelu ma status gwiazdy – zupełnie jak nasz Zbigniew Wodecki. Czytając izraelską prasę, trudno nie odnieść wrażenia, że kariera Danielli opiera się na nazwisku. Pick próbowała już sił jako piosenkarka i jako modelka. Dotychczas jej największym sukcesem jest kampania reklamowa bielizny Triumph. Płyta, którą nagrała, przeszła bez większego echa. Quentina Tarantino poznała na bankiecie w Tel Awiwie, gdzie reżyser promował swój głośny film „Bękarty wojny”. Spędzili ze sobą kilka miesięcy, Daniella zamieszkała nawet z reżyserem w Los Angeles, ale związek szybko się rozpadł. „Oboje nie byliśmy wtedy jeszcze gotowi na poważną relację – tłumaczyła kilka miesięcy temu w wywiadzie dla jednego z izraelskich magazynów. – Ale ciągle o sobie myśleliśmy. Dwa lata temu zdzwoniliśmy się i od tego czasu nie mogliśmy już bez siebie żyć”. Odmówiła odpowiedzi na pytanie dziennikarki, kto do kogo zadzwonił. Pobrali się w trakcie zdjęć do najnowszego filmu Quentina „Pewnego razu… w Hollywood”, gdzie Daniella dostała niewielką rolę. Dziś mówi o sobie, że zawsze czuła się aktorką i zamierza kontynuować tę ścieżkę kariery. Kameralny ślub odbył się w Los Angeles, ale już następnego dnia para wyjechała do Izraela, aby świętować z rodziną Danielli. Jej ojciec przeszedł wówczas ciężki udar i stan zdrowia nie pozwalał mu na podróż do Ameryki. Czytaj też: Związek Julii Roberts i Daniela Modera udowadnia, że miłość pokonuje wszelkie przeszkody! Muzy Quentina Tarantino To małżeństwo nie ucieszyło chyba nikogo oprócz głównych zainteresowanych. Amerykańscy fani Quentina Tarantino liczyli na to, że reżyser ustatkuje się u boku jednej z amerykańskich gwiazd kina, stworzy związek na miarę swojej legendy. Raz już prawie się udało – 15 lat temu związał się z reżyserką Sofią Coppolą, córką Francisa Forda. Nie było wtedy w Hollywood bardziej fetowanej pary. Związek z aktorką też by nikogo nie zdziwił. Nie od dziś wiadomo, że reżyser zakochuje się w każdej, którą obsadza w kolejnych filmach. Jego pierwszą wielką miłością była oczywiście Uma Thurman, czyli Mia Wallace z „Pulp Fiction” (1994) i Panna Młoda z „Kill Bill” (2003–2004). Tarantino nazywał ją swoją muzą. „Urodą i talentem dorównuje takim ikonom kina, jak Greta Garbo czy Marlena Dietrich. Jest moją boginią” – mówił w wywiadzie dla magazynu „Time” (2003). Ich przyjaźń przetrwała niemal pół wieku, ale zakończyła się w nieprzyjemnej atmosferze. Cztery lata temu aktorka oskarżyła publicznie reżysera o to, że znęcał się nad nią na planie filmu „Kill Bill”, przydusił, aby uzyskać zamierzony w scenie efekt strachu i nie zgodził się na to, aby kaskaderka wymieniła ją w scenie wypadku samochodowego. W efekcie doznała poważnych obrażeń, przeszła operację kolana i wielomiesięczną rehabilitację. W tym samym wywiadzie Uma Thurman opowiedziała też o tym, jak w trakcie zdjęć padła ofiarą producenta Harveya Weinsteina, który próbował ją zgwałcić w swoim pokoju hotelowym. O zajściu opowiedziała Quentinowi, który stanął w jej obronie i zabronił Weinsteinowi zbliżać się do niej. O Quentinie Tarantino można pewnie powiedzieć wiele złego, bo uchodzi za postać kontrowersyjną i zbyt pewną siebie, ale w stosunku do kobiet zawsze odnosił się z najwyższym szacunkiem. Jest zresztą chyba największym feministą wśród amerykańskich reżyserów. Postaci kobiet w jego filmach od czasu „Pulp Fiction” odgrywają w fabule kluczową rolę i w niczym nie ustępują mężczyznom. Panna Młoda z „Kill Bill” to klasyczny mściciel w spódnicy – silna, odważna, waleczna, kobieca, ale jeśli trzeba, to bezwzględna. Nie było przed nią w kinie takiej bohaterki. W 1997 roku, kiedy jeszcze nikt w Hollywood nie poruszał głośno tematu dyskryminacji czarnoskórych w kinie, Tarantino nakręcił „Jackie Brown”, gdzie w głównej roli stewardessy szmuglującej narkotyki obsadził wówczas 50-letnią czarnoskórą aktorkę Pam Grier. Powtórzmy: 50-letnią oraz czarnoskórą, w głównej roli. Potem była jeszcze Shosanna Dreyfus w „Bękartach wojny” (w tej roli Mélanie Laurent), żydowska mścicielka, która przygotowuje zamach na samego Adolfa Hitlera, oraz jej wspólniczka „baronowa” Bridget von Hammersmark – grająca ją Diane Kruger zajęła zresztą w sercu Tarantino miejsce po Umie Thurman. I jak to możliwe, że ten największy hollywoodzki feminista, który w kinie oddaje hołd kobietom przez duże K, na żonę wybiera sobie o 20 lat młodszą celebrytkę z Izraela, która nawet we własnym kraju traktowana jest jak szukająca rozgłosu instakarierowiczka?! Reakcja na małżeństwo Tarantino i Pick W Izraelu ślub Quentina Tarantino z Danielle Pick został przyjęty z niemal równym rozczarowaniem. Konserwatywne media nie zostawiły na piosenkarce suchej nitki, a jeden z dzienników wprost nazwał ją dziwką (za co zresztą musiał później przeprosić), bo utrzymywała „bliską” relację z reżyserem na długo, zanim się pobrali. Jedna z najbardziej wpływowych dziennikarek w Izraelu, Sivan Rahav-Meir, odmówiła zaproszenia Danielli Pick do swojego programu, uzasadniając to tym, że poślubiła goja, czyli nie-Żyda. Największy izraelski dziennik „Ha-Arec” poświęcił sprawie małżeństwa obszerny komentarz, ubolewając nad tym, że kobiety stały się izraelskim „towarem eksportowym” do USA – kilka lat wcześniej z izraelską modelką Bar Refa’eli związał się Leonardo DiCaprio. Kiedy świeżo poślubiona para wylądowała na lotnisku w Tel Awiwie, na czołówkach gazet przywitały ich w zasadzie same powściągliwe i chłodne tytuły. Trudno oprzeć się wrażeniu, że nikt w Izraelu nie cieszy się z tego związku. Nawet rodzice Danielli Pick wypowiadają się o swoim zięciu z rezerwą, podkreślając, że wychowali córkę w poszanowaniu konserwatywnych wartości, a mąż ich drugiej córki jest religijnym Żydem. Zarówno oni, jak i sama Daniella podkreślają też, że jej dzieci zostaną wychowane zgodnie z wiarą matki. No właśnie, dzieci… Ale o tym za chwilę. Czytaj też: Oskarżenia o rasizm i faworyzowanie mężczyzn. Nominacje do Oscarów wywołały skandal Quentin Tarantino: dzieci Z uczuciem się nie dyskutuje i to chyba jedyny rozsądny komentarz do burzy, którą po obu stronach oceanu wywołało to małżeństwo. „Wiem, że zaskoczyłem wszystkich, ale wierz mi, sam też jestem zaskoczony – powiedział w Cannes w rozmowie z „Urodą Życia” Quentin Tarantino. – Nigdy jeszcze nie byłem tak zakochany i pewny uczucia kobiety. Dzięki Danielle patrzę na życie inaczej, wszystko sprawia mi większą radość. Myślałem, że nie może być większego szczęścia niż kręcenie filmu, a okazało się, że jest: kręcić film z nią u swojego boku”. Zawsze powtarzał, że nigdy się nie ożeni, bo w jego życiu na pierwszym miejscu było, jest i będzie kino. Kobiety, z którymi był przelotnie związany, można policzyć na palcach jednej ręki: aktorka Mira Sorvino, reżyserka Sofia Coppola, aktorka komediowa Margaret Cho. „Jestem artystą, muszę być niezależny, nigdy nie doprowadzę do sytuacji, w której będę zmuszony nakręcić film tylko po to, żeby zarobić na nowy basen byłej żony albo kosmiczne alimenty na dzieci” – powiedział kilkanaście lat temu w rozmowie z miesięcznikiem „GQ”. Już dawno ogłosił, że zamierza stworzyć tylko 10 filmów, bo boi się, że nie da rady przestać i w końcu zostanie zapamiętany jako reżyser „kina geriatrycznego”, a nie „złote dziecko Hollywood”. Dopiero później zamierzał zająć się budowaniem rodziny. „Pewnego razu… w Hollywood” to jego dziewiąty film. Obiecał Danielle, że będą mieli dziecko, jak tylko skończy dziesiąty, ale ona nie chce czekać. „To pierwszy punkt sporny w naszym małżeństwie, ale myślę, że poradzimy sobie bez mediacji sądowych” – żartował. Tymczasem w sierpniu 2019 roku para przekazała informację o powiększeniu rodziny. „Daniella i Quentin Tarantino z wielką przyjemnością ogłaszają, że oczekują dziecka”, napisali w oficjalnym komunikacie. W lutym 2020 roku Daniella Pick i Quentin powitali na świecie swoje pierwsze dziecko, synka. W 2019 roku podczas festiwalu filmowego w Cannes nie było drugiej takiej pary jak oni – nierozłącznej, wpatrzonej w siebie, zakochanej bez pamięci. Podczas najbardziej oczekiwanej tegorocznej premiery – właśnie „Pewnego razu… w Hollywood” – po czerwonym dywanie kroczyła grupa singli z odzysku: Brad Pitt, Leonardo DiCaprio i Margot Robbie. Jedynie Tarantino miał u boku partnerkę i jedynie on wyglądał na naprawdę szczęśliwego. Czy miłość zmieniła jego kino? „Tylko nie to! – oburzył się. – Miłość jest wyłącznie dla mnie, a widzowie dostaną tę samą dawkę przemocy, co zawsze!”. Autor tekstu: Sylwia Niemczyk
Rafał Zawierucha jednak spotkał się z Romanem Polańskim: „Wyszedłem z tego cało!”
Aktor i reżyser poznali się w Paryżu, na imprezie wspólnego znajomego
Rafał Zawierucha to aktor, or którym szczególnie głośno zrobiło się przy okazji jego pojawienia się w filmie Quentina Tarantino Pewnego razu w Hollywood. Długo oczekiwana produkcja okazała się kasowym hitem i na tyle sprawnie zrealizowanym filmem, że doczekała się aż dwunastu nominacji do Oscara i finalnie – dwóch statuetek. Rafał Zawierucha, do tej pory jedyny polski aktor występujący u Tarantino, zagrał w nim Romana Polańskiego. Jego filmową partnerką była Margot Robbie, która wcieliła się w Sharon Tate – ówczesną, tragicznie zmarłą żonę reżysera. Rafałowi, mimo wielu starań, długo nie udawało się spotkać z Polańskim. Okazuje się jednak, że do takiego spotkania doszło na długo po premierze obrazu Tarantino. Gdzie i kiedy miało miejsce? I jak reżyser ocenił rolę Zawierucha w Pewnego razu w Hollywood? ZOBACZ TEŻ: Rafał Zawierucha z Bradem Pittem i Quentinem Tarantino na premierze Pewnego razu w Hollywood Rafał Zawierucha o spotkaniu z Romanem Polańskim Rafał Zawierucha o swoim spotkaniu z Romanem Polańskim publicznie opowiedział dopiero niedawno w wywiadzie udzielonym So Magazynowi. W rozmowie z Oscarem Dąbkowskim po razie pierwszy zdradził szczegóły spotkania z aktorem, reżyserem, zdobywcą Oscara za film Pianista, a także protoplastą swojej roli u Tarantino: Oscar Dąbkowski: Udało ci się w końcu poznać Romana Polańskiego? Wiem, że prób i podejść był dużo. Rafał Zawierucha: Wypatrywałem spotkania w duchu i wierzyłem, że taka sytuacja będzie miała miejsce. Cieszę się, że długo udało mi się to utrzymać w tajemnicy i Tobie pierwszemu to powiem. Wyobraź sobie, że tak - udało mi się w końcu poznać Romana Polańskiego. Spotkałem go u naszego wspólnego przyjaciela w Paryżu, gdzie byliśmy obaj zaproszeni na urodziny. Nie mogę powiedzieć, kiedy się to wydarzyło, ale było to już po premierze "Pewno razu w Hollywood"… W wywiadzie Rafał Zawierucha zdradziła też, że udało mu się porozmawiać z Romanem Polańskim o jego przełomowej roli w filmie Tarantino. Jak reżyser zareagował na aktora, który wcielił się w jego wersję sprzed lat? Oscar Dąbkowski: Rozmawialiście o twojej roli w filmie Tarantino? Dostałeś jakiś feedback? Jakąś recenzję swojego występu? Rafał Zawierucha: To akurat niech zostanie już tylko między nami. Ustaliliśmy, że nie będziemy o tym mówić publicznie i chciałbym tak to zostawić z szacunku do Pana Romana. Mogę tylko powiedzieć, że wyszedłem z tego cało, więc chyba nie było tak źle. (śmiech) A tak na serio, to zrobił na mnie fenomenalne wrażenie, jest bardzo miłym, serdecznym człowiekiem. Mam nadzieję, że będę miał okazję go jeszcze wielokrotnie spotkać – tak prywatnie, jak i zawodowo. CZYTAJ WIĘCEJ: „W świecie Hollywood szanuje się drugiego człowieka, bez względu na to, kim jest” Rafał Zawierucha zagra u Polańskiego? Zgadujemy zatem, że Roman Polański pochwalił kreację Rafała, albo w najgorszym wypadku ocenił ja neutralnie. Mimo tajemnicy, jaką owiane jest to spotkanie, aktor zadeklarował, że w przyszłości chętnie spotka się na planie filmowym z Romanem Polańskim, jeśli tylko będzie taka możliwość. Mówił o tym w kontekście swojej wymarzonej roli: Kogo jeszcze chciałabym zagrać? Na mojej osobistej liście jest dużo postaci historycznych, ale także całkiem sporo fikcyjnych. Uwielbiam filmy sci-fi czy filmy akcji, więc marzy mi się rola jakiegoś agenta specjalnego albo ciemnego charakteru. Ale nie fiksuję się jedynie na tych postaciach, które chcę zagrać. Skupiam się też na reżyserach, z którymi chcę kiedyś pracować, jak np. Martin Scorsese, Christopher Nolan, Ridley Scott, Steven Spielberg czy wspomniany już Roman Polański. Rafał Zawierucha - kariera za oceanem Póki co możecie oglądać Rafała w kinach w filmie Najmro na podstawie prawdziwego życiorysu Zdzisława Najmrodzkiego – polskiego przestępcy, nazywanego „królem złodziei” i „mistrzem ucieczek”, działającego w latach 70 i 80. W kolejce do premiery czeka także jeszcze jeden film, który Rafał nakręcił w Stanach Zjednoczonych: To też była ciekawa historia z tym filmem, bo dostałem propozycję zagrania w nim, kiedy już byłem w Stanach. Żeby wziąć w nim udział, musiałem polecieć z Los Angeles do Minneapolis. Leciałem tam przekonany, że na planie spędzę maksymalnie tydzień, a okazało się, że zaproponowano mi główną rolę i musiałem zostać na dwa miesiące. (...) W "The Soviet Sleep Experiment" (to taka trochę creepy pasta) zagrałem rosyjskiego naukowca. Prowadzi on badania nad jeńcami, którzy nie śpią przez 40 dni. Przerażający koncept sam w sobie, ale też sam film był niezwykłą przygodą i dziękuję losowi, że mi się zdarzyła. Moją żonę i jednocześnie partnerkę w badaniach gra Eva De Dominici. A co z samym filmem? Został nakręcony, zmontowany i pokazany już na kilku festiwalach. Czy jednak trafi do szerokiej widowni? Z racji na czasy, jakie mamy, ciężko powiedzieć. Jest już dystrybutor, który rozwozi film po Stanach. Mam zatem nadzieję, że z czasem trafi też do Polski i do Rosji! My też mamy taką nadzieję i liczymy, że te dwie amerykańskie produkcje to dopiero początek wielkiej amerykańskiej kariery Rafała!
Wizjoner i fanatyk kina. Reżyser Quentin Tarantino obchodzi dziś urodziny!
Quentin Tarantino jest jednym z najchętniej oglądanych reżyserów na świecie i jednym z najciekawszych twórców naszych czasów. Quentin Tarantino za każdym razem udowadnia, jak różnorodne może być kino. Kultowe już Pulp Fiction znajduje się na „top listach” wielu kinomaniaków, podobnie jak sławne Bękarty wojny czy Django. Z okazji 58. urodzin reżysera przypominamy jego najlepsze filmy. Quentin Tarantino biografia Quentin Tarantino urodził się 27 marca 1963 roku w mieście Knoxville, w stanie Tennessee (USA). Już jako nastolatek zrozumiał, że kocha kino. Po porzuceniu szkoły w wieku 16 lat, zatrudnił się w wypożyczalni wideo. Wtedy też zaczął uczęszczać na zajęcia aktorskie, a także napisał scenariusze do dwóch filmów – Urodzeni mordercy i Prawdziwy romans. Pierwszy z nich zrealizował Oliver Stone, a drugi Tony Scott. W ten sposób Tarantino zebrał środki na pierwszą własną produkcję. Zobacz: Kultowe Pulp Fiction kończy 25 lat! Czego nie wiecie o filmie Quentina Tarantino? Film Wściekłe psy z 1992 roku otrzymał wysokie oceny od krytyków, chociaż przyznawano, że w niektórych momentach sceny były zbyt okrutne i przesycone przemocą. Po pierwszym dużym sukcesie nadszedł czas na kolejne, jeszcze większe – mowa o Pulp Fiction z 1994 roku, i filmie Cztery pokoje, zrealizowanym przez Tarantino z trzema innymi reżyserami (Allison Anders, Robert Rodriguez, Alexandre Rockwell). Był to początek owocnej współpracy Tarantino i Rodrigueza. W 1996 roku Quentin pojawił się w jego filmie Od zmierzchu do świtu, tym razem jako... aktor. Był również twórcą scenariusza. W latach 2000. nadszedł czas na nowe produkcje, które na stałe zapisały się w historii kina. Dwie części filmu Kill Bill z Umą Thurman w roli głównej (Tarantino uważa aktorkę za swoją muzę), nietypowe Sin City: Miasto Grzechu, czy Grindhouse: Death Proof. W 2009 roku cały świat mówił o Bękartach wojny, wskazując na szczególnie świetne kreacje aktorskie (m.in. Brad Pitt i Christoph Waltz), a w 2012 – o filmie Django. W 2019 roku reżyser powrócił z Pewnego razu... w Hollywood. Filmy Tarantino wyróżniają się osobliwym stylem. Fabuła zazwyczaj jest nieprzewidywalna, ponieważ Quentin uwielbia zaskakiwać. Od początku kariery reżyser zdobył kilkadziesiąt nominacji i kilkanaście prestiżowych nagród, w tym Oscara za scenariusz do Pulp Fiction. Z okazji urodzin Quentina Tarantino przypominamy jego najlepsze filmy. Który z nich jest Waszym ulubionym?
Kim jest Bong Joon-ho reżyser filmu Parasite i czterokrotny zdobywca Oscara?
Poznaj historię południowokoreańskiego reżysera!
Największym zwycięzcą tegorocznych Oscarów jest z pewnością Bong Joon-ho, który zmiótł konkurencję z powierzchni ziemi! Pochodzący z Korei Południowej reżyser za swój film Parasite otrzymał statuetkę w kategorii "Najlepszy scenariusz oryginalny", "Najlepszy reżyser", "Najlepszy film międzynarodowy" oraz... "Najlepszy film". Został tym samym pierwszym twórcą nieanglojęzycznym, któremu przyznano Oscara w tej najważniejszej kategorii! Bong Joon-ho z pewnością zapisał się w historii. Jego najnowszy film nie jest jednak pierwszym dziełem w karierze twórcy. Przyjrzyjmy się drodze, jaką reżyser musiał pokonać, by znaleźć się na samym szczycie! View Ediplayer on the source website Oscary 2020 Bong Joon-ho filmy Bong Joon-ho zaczął karierę w 1994 roku, ale sławę poza granicami swojego kraju zdobył dopiero w 2003 za sprawą filmu Zagadka zbrodni. Kolejnymi produkcjami, które zyskały rozgłos były: The Host: Potwór (2006) oraz Matka (2009). Następny film Bonga z 2013 roku - Snowpiercer: Arka przyszłości - był pierwszym z hollywoodzką obsadą (obok aktorów z Korei zagrali w nim: Chris Evans, Ed Harris, Tilda Swinton i John Hurt) i zapisał się w historii jako najdroższa produkcja południowokoreańska! Natomiast Okja (2017) wzbudziła kontrowersje podczas festiwalu w Cannes, gdzie została wygwizdana przez konserwatywną publiczność, która nie była w stanie zaakceptować w konkursie głównym filmu wyprodukowanego przez Netflixa. Pomimo niechęci francuskiej publiczności, film opowiadający historię dziewczynki chcącej ochronić ukochane zwierze przed bezwzględną korporacją, był bardzo chwalony przez krytyków. W tej produkcji koreańskiego reżysera również pojawiła się znana z niekonwencjonalnych wyborów Tilda Swinton. Ostatni film Bonga został wreszcie należycie doceniony. Parasite święcił triumfy na wszystkich ważnych imprezach filmowych. Tym razem festiwal w Cannes nie potępił reżysera, ale przyznał mu Złotą Palmę! Bong został też nagrodzony dwoma nagrodami Bafta i jednym Złotym Globem. A teraz w trakcie oscarowej gali, zgarnął aż cztery statuetki! Oscary 2020 Przyjaźń Bong Joon-ho i Quentina Tarantino Jedną z osób, które przyczyniły się do niezwykłego sukcesu Bonga Joon-ho, jest jeden z największych fanów reżysera... Quentin Tarantino. Słynny amerykański reżyser kibicował Koreańczykowi i wspierał go praktycznie od początku kariery. Jedną z oznak uwielbienia jakim Tarantino obdarzył Bonga było porównanie jego twórczości do wczesnych dzieł Stevena Spielberga! W 2013 roku hollywoodzki reżyser i miłośnik kina udał się na festiwal w Pusan w Korei Południowej specjalnie po to, by spotkać się z koreańskim twórcą. Zainteresowanie jakim obdarzył Bonga przyciągnęło uwagę mediów i pomogło go wypromować na arenie międzynarodowej. Ponadto Tarantino na swojej liście 25 najlepszych filmów wszechczasów umieścił aż dwa tytuły Koreańczyka - Zagadka zbrodni i The Host. Potwór. Przyjaźń amerykańskiego reżysera jest dla Bonga na tyle ważna, że podziękował mu za nią podczas przyjmowania Oscara za najlepszą reżyserię. Bong wyraził również wdzięczność Martinowi Scorsese, którego filmy inspirowały go od najmłodszych lat! Twórca nie mógł uwierzyć nie tylko, że otrzymał taką ilość statuetek, ale również, że pokonał w oscarowym wyścigu swoich idoli. Oscary 2020 Bong broni mniejszości Już podczas Złotych Globów Bonga Joon-ho ujawnił jakie podejście ma do werdyktów speców z Hollywood, którzy przez długi czas ignorowali zagranicznych twórców. Reżyser odbierając statuetkę oświadczył z przekąsem, że jeśli Amerykanie przekonaliby się do napisów filmowych, odkryliby wiele wspaniałych produkcji nieanglojęzycznych. W trakcie odbierania Oscara za najlepszy film międzynarodowy, również pokusił się komentarz. Stwierdził, że jest bardzo szczęśliwy, że jako pierwszy w historii odebrał nagrodę przyznaną w kategorii o zmienionej nazwie. Wcześniejsza wersja: Najlepszy film nieanglojęzyczny" dzieliła bowiem świat na dwie kategorie: filmy produkowane w języku angielskim (czyli te bardzie popularne) i te produkowane w innych językach (czyli te mniej popularne). Co w dużej mierze umniejszało twórcom pochodzącym spoza strefy anglojęzycznej. Oscary 2020 O czym jest film "Parasite" Bong od początku tworzył kino mocno gatunkowe, zawierające głębszą refleksję na temat współczesnego społeczeństwa. Jednak w filmie Parasite reżyser w żonglerce gatunkami przechodzi samego siebie. Produkcja zawiera w sobie zarówno elementy typowe dla slapstickowej komedii, jak i horroru. Niektórzy mówią nawet, że stworzył on całkiem nowy gatunek filmowy! Parasite opowiada o dwóch rodzinach: tej mieszkającej w slumsach, zmuszonej, by korzystać z internetu pobliskich sklepów i zajmującej się (i to niezbyt udolnie) składaniem pudełek na pizzę oraz tej mieszkającej w pięknej willi na wzgórzu, posiadającej służbę, liczne zdjęcia portretowe na wzór rodziny królewskiej oraz zajmującej się bliżej nieokreślonymi zawodami. Kiedy biedna rodzina za pomocą podstępu dostaje pracę w domu bogaczy rodzi się pytanie: kto jest tutaj tytułowym pasożytem? Zachęcamy tym samym do obejrzenia południowokoreańskiego filmu i refleksji nad podjętym przez reżysera tematem. Serdecznie gratulujemy Bongowi Joon-ho niezwykle udanego sezonu nagród i życzymy więcej tak spektakularnych sukcesów w przyszłości!
Quentin Tarantino, Richard Gere i Edward Norton odbierają nagrodę w Toruniu!
Podsumowujemy tegoroczny Międzynarodowy Festiwal Filmowy EnergaCAMERIMAGE
W dniach 9 – 16 listopada w Toruniu odbył się szczególny festiwal, poświęcony całkowicie uhonorowaniu pracy operatorów filmowych. Jest to jeden z największych i najsłynniejszych festiwali tego typu na świecie. Co roku, na zaproszenie organizatorów, do Polski przyjeżdża wielu znamienitych gości z całego świata. 27. edycja może poszczycić się szczególnie długą listą sław, które odpowiedziały na zaproszenie. View Ediplayer on the source website Camerimage: festiwal powraca do Torunia Festiwal ponownie gościć będzie w Toruniu, gdzie odbywał się w latach 1993-99. W późniejszym czasie zmieniał swoją siedzibę jeszcze dwa razy, przenosząc się kolejno do Łodzi i Bydgoszczy. Wygląda jednak na to, że tym razem Camerimage zapuści korzenie. We wrześniu tego roku wicepremier Piotr Gliński, prezydent Torunia Michał Zaleski oraz dyrektor i twórca festiwalu Marek Żydowicz podpisali umowę dotyczącą utworzenia i współprowadzenia Europejskiego Centrum Filmowego Camerimage, instytucji kultury, która ma powstać do 2025 roku i której koszty szacuje się na 600 mln złotych. Goście tegorocznego festiwalu Camerimage Na galę otwarcia tegorocznego festiwalu przybył znany z Lotu nad kukułczym gniazdem Danny DeVito, który odebrał nagrodę za szczególną wrażliwość wizualną. Za całokształt twórczości zostali nagrodzeni angielski reżyser Peter Greenaway, autor Kontraktu rysownika oraz reżyserka i producentka filmów dokumentalnych Helena Trestikova. Podczas festiwalu najlepsi operatorzy zostają nagrodzeni odpowiednio Złotą, Srebrną i Brązową Żabą. Tegorocznym zwycięzcą został Lawrence Sher, autor zdjęć do kontrowersyjnego Jokera Todda Phillipsa. Film ten otrzymał również nagrodę publiczności. Srebrną Żabę otrzymał César Charlone za film Dwóch papieży Fernando Meirellesa, natomiast trzecia nagroda trafiła do Vladimíra Smutný‘ego operatora filmu Malowany ptak w reżyserii Václava Marhoula, który powstał na podstawie powieści Jerzego Kosińskiego o tym samym tytule. Galę zamknięcia uświetniła obecność Quentina Tarantino i Roberta Richardsona, którzy wspólnie odebrali z rąk ministra kultury Piotra Glińskiego nagrodę specjalną dla Duetu Autor Zdjęć – Reżyser. Słynni twórcy mieli okazję współpracować na planie filmowym już pięciokrotnie, między innymi przy: Django, Bękartach wojny czy Pewnego razu… w Hollywood. Kolejnym z gości był Edward Norton, który otrzymał Nagrodę Aktorską im. Krzysztofa Kieślowskiego. Osobiście przybył do Torunia również Richard Gere, by odebrać Nagrodę Specjalną dla Aktora. Wśród wyróżnionych nie zabrakło polskiego nazwiska. Nagrodę Specjalną wręczono znanemu na całym świecie śląskiemu reżyserowi Lechowi Majewskiemu, autorowi filmów Wojaczek czy Młyn i krzyż. Nagrodę za Całokształt Twórczości dla Operatora przyznano Johnowi Bailey’emu, twórcy między innymi Dnia świstaka. Misja festiwalu Jak piszą organizatorzy festiwalu: „EnergaCAMERIMAGE znacznie przyczynia się do wzrostu prestiżu operatorów zdjęć filmowych wśród innych twórców X muzy. W wielu krajach, również w Polsce, zawód ten zaliczany był do technicznych. Dzięki Festiwalowi zaczęto dostrzegać, iż operator jest współtwórcą wizualnej strony filmu – jest artystą, podobnie jak reżyser i aktorzy. Wyjątkowa formuła Festiwalu, skupiająca uwagę na walorach obrazu filmowego i jego adekwatności do przesłania zawartego w fabule filmu, okazała się atrakcyjną alternatywą dla innych festiwali. Przyznawane nagrody są wyrazem uznania dla najznakomitszych dokonań w dziedzinie zdjęć filmowych i dają poczucie spełnienia ich autorom”. Plakat Międzynarodowego Festiwalu Filmowego EnergaCAMERIMAGE:
Nie żyje 78-letni hollywoodzki gwiazdor znany z Jackie Brown i Twin Picks
Robert Forster był też nominowany do Oscara
Smutne informacje dotarły do nas zza oceanu. W swoim domu, w piątek 11 października, zmarł Robert Forster. Amerykański miał 78 lat. W chwili śmierci gwiazdorowi towarzyszyła partnerka Denise Grayson oraz czwórka jego dzieci i dalsi krewni. Przyczyną śmierci Roberta Forstera była poważna choroba. Na co zmarł Robert Forster? W jakich filmach grał? Jak podał magazyn The Guardian, Robert Forster odszedł po krótkiej walce z nowotworem mózgu. Choroba rozwinęła się bardzo szybko i mimo niedawnego zdiagnozowania jej, nie udało się uratować aktora. 78-latek zmarł w swoim domu w Los Angeles. Pasjonaci kina i seriali pamiętają takie role Roberta Forstera, jak choćby Max Cherry wykreowany w filmie Quentina Taratinto Jackie Brown. To za tę rolę aktor był nominowany do Oscara. „Nagle przychodzi taki moment, kiedy zdajesz sobie sprawę: Wiesz co? Jeszcze nie umarłeś. Możesz wygrać w kolejnej rundzie. Nie możesz zrezygnować. Nie wolno się poddawać”, mówił Forster w wywiadzie dla The Hollywood Reporter po współpracy z Tarantino. Inne projekty, w których wystąpił zmarły aktor to między innymi: Aniołki Charliego: Zawrotna szybkość, Duchy moich byłych, Chłodnym okiem, Olimp w ogniu, Twin Peaks, Breaking Bad czy Strażnik teksasu. Wszystkim wielbicielom talentu Roberta Forstera i jego bliskim składamy wyrazy głębokiego współczucia.
Rafał Zawierucha dostał swój program w TVN! Pierwszy odcinek już dziś...
Aktor zdradził nam, o czym opowie widzom
Rafał Zawierucha dostąpił zaszczytu zagrania u samego Quentina Tarantino, ale musimy oddać mu, że wielka hollywoodzka przygoda wcale go nie zmieniła. Podczas ostatniej prezentacji ramówki TVN i kanałów tematycznych, aktor udzielił nam krótkiego, przemiłego wywiadu. Dowiedzieliśmy się między innymi tego, jak wyglądała praca nad najważniejszą dla Zawieruchy sceną z filmu Pewnego razu w Hollywood. Gwiazdor zdradził nam też, o czym będzie jego program w TVN Fabuła... Program Europa filmowa Rafała Zawieruchy Europa filmowa to magazyn, w którym Rafał Zawierucha i jego goście przeniosą nas do zakątków, w których powstawały najpopularniejsze kinowe hity. „Poznamy miejsca, w których kino, czyli fikcja, łączy się z rzeczywistością. To niebywałe, ponieważ podróżowaliśmy do miejsc, gdzie były kręcone największe filmy. Odwiedzimy Sycylię, Toskanię, Rzym, Niemcy, Anglię, Szkocję, Hiszpanią, Czechy, Austrię, Węgry i jeszcze więcej”, obiecał nam aktor. Pierwszy odcinek już dziś o 21:50 w TVN FABUŁA. Rafał Zawierucha o swojej roli w Pewnego razu w Hollywood... Przy okazji spotkania, zapytaliśmy Rafała Zawieruchę czy denerwował się opiniami filmowych ekspertów, którzy oceniali produkcję Tarantino, w której wziął udział? „Nie śledziłem recenzji krytyków, ponieważ film jest dziełem wypuszczonym do widzów. Jeżeli robi to ktoś, kto ma pasję i kocha filmy, to wydaje mi się, że robi to jak najlepiej umie. W tym przypadku, z tego co wiem, większości się film podoba”, powiedział VIVIE.pl Rafał Zawierucha. W najnowszej produkcji Quentina Tarantino jest scena, w której Roman Polański (w tej roli Rafał Zawierucha) w niewybrednych słowach zwraca się do… psa. Jak wyglądało kręcenie tego momentu i czy aktor jest zadowolony z tego, jak wypadł? „Wiadomo, że chciałoby się więcej. Chciałoby się rozwinąć ten wątek, ale zamysł Quentino był taki, jaki widzimy na ekranie. Jest to pewnego rodzaju tło do głównej historii. […] Ale jednocześnie to też nieodłączny element całej układanki i z tego się bardzo cieszę. Jestem bardzo dumny i aż chcę znów współpracować z Tarantino”, usłyszał od aktora dziennikarz VIVY.pl. „Powtarzaliśmy tę scenę kilka razy. To normalne w każdym filmie, bo zawsze coś jest gorsze, coś lepsze. Tu wszyscy byli w gotowości, ponieważ Quentin nagrywał na taśmie. Ale dwa, trzy razy ćwiczyliśmy, potem nagraliśmy i reżyser powiedział – mamy to!”, dodał w rozmowie z nami Rafał Zawierucha. Co jeszcze zdradził nam gwiazdor? Obejrzyjcie nasze wideo do końca.
Wschodząca gwiazda Hollywood. Aktorka Margaret Qualley zachwyca!
To córka Andie MacDowell!Uwielbiają fotografować się razem
Margaret Qualley to nie tylko córka znanej aktorki Andie MacDowell, ale przede wszystkim nowe odkrycie Hollywood! Można było ją ostatnio podziwiać w najnowszym filmie Quentina Tarantino "Pewnego razu w... Hollywood". Pamiętacie tę szaloną hipiskę z sekty Charlesa Mansona, która uwodziła wzrokiem z Brada Pitta ? Kim jest Margaret Qualley? Margaret Qualley, prywatnie córka słynnej aktorki, Andie MacDowell. Aktorka karierę rozpoczęła rolą w filmie Gii Copolli pt. "Palo Alto". Po tej właśnie roli zaczęła grać w serialach HBO. Wystąpiła m.in. w serialu "Pozostawieni" oraz thrillerze "Notatnik śmierci". Jej uroda zachwyciła również branżę mody, dlatego zatrudniono ją w reklamie zapachu Kenzo, którą wyreżyserował Spike Jonze. Jej nienaganna figura, to przede wszystkim wynik wieloletnich ćwiczeń. Margaret Qualley trenowała balet, swoje umiejętności pokazała również w reklamie japońskiego domu mody. W tym roku została nominowana do nagrody Emmy za rolę w serialu "Fosse/Verdon", gdzie wcieliła się w postać Ann Reinking.
Shannon Lee w ostrych słowach atakuje Quentina Tarantino!
Córka Bruce’a Lee oskarża reżysera o kłamstwo!
Shannon Lee i Quentin Tarantino wymienili kilka nieprzyjemnych zdań po premierze długo oczekiwanego filmu Pewnego razu... w Hollywood. Córce aktora Bruce’a Lee nie spodobał się sposób, w jaki reżyser przedstawił jej ojca widzom. Określiła jego postać mianem „karykatury” i zarzuciła Tarantino manipulację faktami. Bruce Lee w filmie Quentina Tarantino Quentin Tarantino nie oszczędzał słów podczas konferencji prasowej w Moskwie. „Bruce Lee był aroganckim facetem. Nie wymyśliłem sposobu, w jaki mówił. Słyszałem, że opowiadał różne rzeczy, aby wzmocnić efekt. Ludzie zarzucają, że nigdy nie powiedział, że może pobić Muhammada Ali. Cóż, tak właśnie było. Potwierdziła to jego żona Linda Lee w swojej pierwszej biografii”, ujawnił reżyser. Jednak fragment z książki Lindy Lee Cadwell, do której nawiązał Tarantino, jest w rzeczywistości cytatem krytyka, który napisał, że gdyby Bruce Lee i Cassius Clay (później znany jako Muhammad Ali) stanęli do walki, wygrałby ten pierwszy. Słowa te nie pochodzą od samej autorki, donosi China.org. Sama Linda Lee skomentowała nowy film Tarantino jeszcze na początku sierpnia. „Pomyślałam, że ta postać jest jego karykaturą. [...] To nie ma nic wspólnego z tym, kim naprawdę był…”. „Powinien się zamknąć”, powiedziała ostro Shannon, córka Bruce’a Lee, w rozmowie z magazynem Variety. „To byłoby miłe. Mógłby też przeprosić, lub powiedzieć: Nie wiem, jaką osobą tak naprawdę był Bruce Lee. Wykreowałem ten obraz dla potrzeb mojego filmu. Nie należy sądzić, że to wszystko jest prawdą”, dodała. Stwierdziła również, że pewność siebie aktora często mylono z arogancją. A Bruce Lee musiał ciężko pracować, aby odnieść sukces w Hollywood, głównie ze względu na uprzedzenia wobec Chińczyków i Azjatów. [Uwaga: spoiler!] W filmie Pewnego razu... jego postać walczy z kaskaderem Cliffem Boothem, ale Shannon Lee twierdzi, że jej ojciec nie zgadzał się na podobne rzeczy, szczególnie z osobami, które nie znały się na sztukach walki. Tarantino skomentował tę scenę. „Brad nie byłby w stanie pokonać Bruce’a Lee, ale Cliff mógł. To fikcyjna postać. Jeśli powiem, że Cliff może pokonać Bruce'a Lee, tak się stanie”. Jednak Shannon Lee odparła, że reżyser jest nieszczery. „Jedną z rzeczy, które niepokoją w jego odpowiedzi, jest to, że z jednej strony chce przedstawić fakty, a z drugiej strony chce powiedzieć, że to wszystko jest fikcją”. Film Pewnego razu... w Hollywood miał swoją premierę 16 sierpnia. W najnowszej produkcji Quentina Tarantino zagrali między innymi Margot Robbie, Leonardo DiCaprio, Brad Pitt i Rafał Zawierucha. Shannon Lee pozuje przy figurze woskowej Bruce’a Lee
Dziewiąty film Quentina Tarantino Pewnego razu… w Hollywood już w kinach!
Każdy nowy film Quentina Tarantino to wydarzenie w świecie kina. To jeden z ostatnich twórców Hollywood, który czaruje oryginalną, autorską wizją kina opierającego się modzie na remaki i ekranizacje komiksów. Jak na ironię, bo przecież jego filmy to jedna wielka aluzja do popkultury i przerzucanie się nawiązaniami do dzieł największych twórców. Nie inaczej będzie z Pewnego razu… w Hollywood, o którym jest głośno od momentu jego oficjalnej premiery podczas festiwalu w Cannes. Najnowszy, dziewiąty film Quentina Tarantino w kinach od 16 sierpnia. „Pewnego razu… w Hollywood”. Opis fabuły Pewnego razu... w Hollywood to wycieczka do Los Angeles 1969 roku, gdzie wszystko zaczyna się zmieniać. Gwiazda popularnego serialu, Rick Dalton (Leonardo DiCaprio) i jego wieloletni dubler/kaskader Cliff Booth (Brad Pitt) przyglądają się biznesowi, w którym spędzili lata, z trudem go rozpoznając. W dziewiątym filmie Quentina Tarantino zobaczymy niezwykłą obsadę i wiele wątków, które składają się na hołd odchodzącej w przeszłość złotej ery Hollywood. Całość prowadzona jest przez historię postaci, które zobaczymy na ekranie. Widzimy, jak mierzą się z dojrzałością, niespełnionymi oczekiwaniami, czyli wszystkim tym, z czym w pewnym wieku mierzy się każdy człowiek. Ale w Hollywood wszystko to jest jakby spotęgowane, bardziej dramatyczne, a sukces i porażka mieszkają obok siebie. (opis dystrybutora) O filmie „Pewnego razu… w Hollywood” „Kocham kino. Wy też kochacie kino. Proszę, żebyście powstrzymali się przed zdradzaniem zbyt wielu rzeczy o filmie, żeby nie zepsuć przyjemności widzom, którzy zobaczą go nieco później” – zaapelował Tarantino w specjalnym komunikacie przed premierą w Cannes. „Cieszę się, że mogę być w Cannes i podzielić się z festiwalową publicznością filmem Pewnego razu... w Hollywood. Obsada i ekipa ciężko pracowali nad stworzeniem czegoś tak oryginalnego i proszę tylko, aby wszyscy unikali ujawniania czegokolwiek, co mogłoby uniemożliwić późniejszym widzom przeżycie filmu w ten sam sposób” – argumentował. Krytycy i publiczność przychylnie potraktowali słowa reżysera i choć od premiery minęły już prawie trzy miesiące, wciąż o Pewnego razu… w Hollywood wiadomo niewiele. „Najnowszym, dziewiątym, filmem – Pewnego razu… w Hollywood – Quentin Tarantino kontynuuje swą misję, która polega na konsekwentnym zaskakiwaniu i oszałamianiu publiczności” – czytamy w materiałach prasowych. „I choć w filmie znajdziemy wszystko, co nierozerwalnie wiąże się z kinem mistrza – zupełnie nową, oryginalną historię, żywe, silne postacie, pokazane brawurową techniką – jego dziewiąty film jest zrazem nowym otwarciem w karierze tego scenarzysty i reżysera. Osadzając akcję w 1969 roku, Tarantino odtwarza miejsca i czas, które uformowały go jako twórcę filmowego. Czas, w którym wszystko – Los Angeles, Hollywood, system zarządzania gwiazdami ekranowymi, a nawet filmy – znajdowało się w punkcie zwrotnym i nikt nie mógł przewidzieć kierunku, w którym to wszystko będzie dryfować. A wszystko to – wbrew pozorom – nie jest aż tak odlegle od dzisiejszego Hollywood”. Zwiastun filmu „Pewnego razu… w Hollywood” View oEmbed on the source website Głównym bohaterem filmu jest Rick Dalton, w którego postać wcielił się Leonardo DiCaprio. – Rick jest produktem ubocznym lat pięćdziesiątych, zaistniał wtedy, stał się gwiazdą, ale jego pociąg odjechał mu sprzed nosa – mówi aktor. – Pracując nad tą postacią z Quentinem, patrzyliśmy na historię Ricka Daltona jako na przykład ogromnego braku zaufania – jego nieumiejętność bycia wdzięcznym za pozycję, jaką się cieszy, nieumiejętność docenienia tego, co ma. To ktoś, kto właściwie bez przerwy tęskni za czymś więcej – tłumaczy. Najlepszym przyjacielem Ricka, jest jego dubler Cliff Booth. – Przez lata ich kariery ewoluowały, by dziś znaleźć się w punkcie zwrotnym – mówi wcielający się w tę rolę Brad Pitt. – Wiedzą, że mają siebie nawzajem, to właściwie jedyne, czego mogą być pewni. Cliff udowodnił swą lojalność wielokrotnie i vice versa – są dla siebie rodziną. Nasze postaci zbudowane są na relacji aktor-dubler. Rozmawialiśmy na temat Steve’a McQueena i Buda Ekinsa, którzy tworzyli zgrany duet podczas prac nad Wielką ucieczką, ale także o relacji Burt Reynolds – Hal Needham. Szczerze mówiąc, to rozmawialiśmy z Burtem na ten temat, co było fascynujące. Kiedyś po prostu to wszystko wyglądało nieco inaczej, te więzi były dużo silniejsze. Cliff i Rick polegają na sobie. Kiedyś też ta praca była dużo bardziej wyczerpująca, dużo bardziej ryzykowna – toteż posiadanie przyjaciela, partnera było wszystkim. Choć i dziś jest to ważne – kończy Pitt. – Fascynuje mnie idea eksploracji tamtego czasu, tamtej ery Los Angeles, Hollywood. Ten film jest częścią mojej pamięci – mówi o czasie i miejscu akcji, w których dzieje się akcja filmu Pewnego razu… w Hollywood Quentin Tarantino. – Mieszkałem w Los Angeles County, w Alhambrze, w 1969 roku. Pamiętam, jakie filmy były wtedy w kinach, pamiętam, co leciało w telewizji, pamiętam dzieciaki, które prowadziły programy, zyskując chwilową sławę. Pamiętam radio KHJ, które grało właściwie bez przerwy. Pamiętam, jak ludzie słuchali radia w samochodach – nie przełączało się piosenki, szukając następnej. Miałeś tylko jedną stację i słuchałeś tego, co zaproponowano. Głośno, z zachwytem, nie wyłączając, nie ściszając, kiedy prezentowano reklamy. Część tego wszystkiego ukształtowała mój umysł, przeorała mózg. W filmie Tarantino pojawia się cała plejada największych gwiazd Hollywood. Obok DiCaprio i Pitta na ekranie zobaczymy m.in. Margot Robbie, Ala Pacino, Kurta Russella, Margaret Qualley, Dakotę Fanning, Luke’a Perry’ego i Damiana Lewisa. W niewielkiej, ale ważnej roli Romana Polańskiego zobaczymy też Rafała Zawieruchę. Pewnego razu… w Hollywood w kinach od 16 sierpnia. Plakat filmu Pewnego razu… w Hollywood:
„Nawet nie wiem, czego się spodziewać...”. Brad Pitt zrezygnuje z aktorstwa?
55-letni aktor rozmyśla nad współczesnym Hollywood
Może nam się wydawać, że tak utalentowany i uwielbiany na całym świecie aktor, jak Brad Pitt, nie może narzekać na brak pewności siebie, ale okazuje się, że nie ominął go ten problem. 55-letni Pitt, dwukrotnie ogłoszony najseksowniejszym żyjącym mężczyzną, twierdzi, że obawia się zmieniających się czasów. Brad Pitt o braku pewności siebie W wywiadzie z magazynem Culture, Brad Pitt wyznał, że stara się uporać z poczuciem niepewności. „To ciągła walka. W miarę starzenia się zyskujesz mądrość, więc mam nadzieję, że zwątpienie w siebie z czasem będzie mniejsze”. Aktor nie ukrywa, że czuje się „dinozaurem” w świecie mediów strumieniowych, takich jak Netflix. Pitt przyznaje, że nie umie wyobrazić sobie tego, jak będzie wyglądało Hollywood za kilka lat, skoro platformy serialowe i filmowe już teraz są dużo popularniejsze niż tradycyjne kina. „Jestem ciekawy przyszłości. Jest teraz mnóstwo portali do transmisji strumieniowej i jeśli we współczesnym kinie nie wydarzy się nic nowego... Nawet nie wiem, czego się spodziewać”, powiedział w rozmowie z The Sunday Times. Wcześniej, w wywiadzie z GQ ujawnił, że skupia się na produkcji filmowej, ponieważ jest za stary na Hollywood. „Naprawdę wierzę, że w grze zostają młodsi mężczyźni. Nie dlatego, że nie ma ról dla starszych – po prostu czuję, że tak to się potoczy”. „Może jesteśmy dinozaurami, ale spójrzmy na lata 90. Wtedy ogromnie popularne były filmy z Sylvestrem Stallone i Arnoldem Schwarzeneggerem. I nagle pojawił się Tarantino ze swoim niestandardowym spojrzeniem na kino. To podziałało! Z tego powodu nie mam nic przeciwko zmianom”, rozmyśla aktor. Brad Pitt zagrał właśnie jedną z głównych ról w nowym filmie Quentina Tarantino Pewnego razu... w Hollywood, który zobaczymy na ekranach naszych kin już 16. sierpnia. U boku aktora pojawią się Margot Robbie, Leonardo DiCaprio i Rafał Zawierucha.
Leonardo DiCaprio i Brad Pitt po raz pierwszy zagrali razem w filmie!
Wiele kinomanów zadaje sobie to pytanie – jak to jest możliwe, że Leonardo DiCaprio i Brad Pitt dopiero teraz zagrali w jednym filmie?! Spotkali się na planie filmowym Pewnego razu... w Hollywood, w reżyserii Quentina Tarantino. I wygląda na to, że mocno się zaprzyjaźnili! Czy tą chemię da się wyczuć na dużym ekranie? Leonardo DiCaprio i Brad Pitt na planie Pewnego razu... w Hollywood Wkrótce, ponieważ już 9. sierpnia, na ekrany kin wejdzie nowy film Quentina Tarantino Pewnego razu... w Hollywood. W głównych rolach zobaczymy niezwykle przystojny duet – na planie filmowym spotkali się Leonardo DiCaprio i Brad Pitt. Nic więc dziwnego, że niektórzy fani wciąż nie mogą zrozumieć, dlaczego ta dwójka nigdy wcześniej nie zagrała razem? „Prawda jest taka, że otrzymałem sądowy zakaz zbliżania się [do Leonardo DiCaprio – przyp. red.]. W 1994 roku wydarzył się pewny incydent, którego nie lubimy wspominać”, zażartował Brad Pitt, odpowiadając na pytanie, dlaczego tak długo musiał czekać na współpracę z DiCaprio. „To jest facet, który naprawdę daje z siebie wszystko i bardzo się angażuje, więc jest to doskonałe doświadczenie, spotkać się z aktorem takiego kalibru”, dodał 55-latek. Sądząc po entuzjastycznych wypowiedziach Leonardo DiCaprio, on również od dawna marzył o roli u boku Brada Pitta. Podczas światowej premiery Dawno temu... w Hollywood, która odbyła się w Los Angeles, pochwalił kreatywne i osobiste cechy kolegi z planu. „Jest nie tylko niezwykle utalentowany, ale także bardzo łatwy w obsłudze. Promieniował energią, której potrzebowaliśmy oboje. Nasi bohaterowie są dobrze zorientowani w Los Angeles, znają się na przemyśle filmowym, a ich stosunki zawodowe stopniowo zmieniają się w pokrewieństwo”, powiedział w rozmowie z E! News. Czy będą mieli szansę ponownie zagrać razem? Niestety, Brad Pitt ujawnił w wywiadzie z GQ, że skupia się na produkcji filmowej, ponieważ... jest za stary na Hollywood. „Naprawdę wierzę, że w grze zostają młodsi mężczyźni. Nie dlatego, że nie ma ról dla starszych – po prostu czuję, że tak to się potoczy”. W filmie zagrali też Margot Robbie, Al Pacino, Dakota Fanning i Rafał Zawierucha. Akcja filmu Pewnego razu... w Hollywood rozgrywa się w Los Angeles, w 1969 roku. DiCaprio wciela się w postać aktora Ricka Daltona, a Pitt – kaskadera Cliffa Bootha, którzy usiłują zrobić karierę filmową. Tłem tej historii jest zabójstwo Sharon Tate oraz czwórki jej przyjaciół, przez członków sekty Charlesa Mansona. Premiera Pewnego razu... w Hollywood już 9. sierpnia!
Córka Demi Moore i Bruce’a Willisa zagrała u Tarantino!
Kto wspierał ją podczas uroczystej premiery "Pewnego razu w...Hollywood"?
Na premierze „Once Upon a Time in… Hollywood” w Los Angeles pojawiła się plejada gwiazd. Wśród nich można było dostrzec Rumer Willis. Najstarsza córka Demi Moore i Bruce’a Willisa poszła w ślady rodziców i została aktorką. W filmie Quentina Tarantino opowiadającym o zbrodni jakiej dokonał gang Mansona w willi Romana Polańskiego zagrała Joanne Pettet, aktorkę i przyjaciółkę zamordowanej Sharon Tate. Najlepsze siostry na świecie Trzydziestolatce towarzyszyły młodsze siostry Tallulah i Scout. I zrobiły furorę. A na Instagramie prześcigały się w podpisach. Rumer napisała: „Ten moment nie byłby tak magiczny bez dwóch wspaniałych aniołów za mną. Moje najlepsze przyjaciółki, moje wsparcie, najgorętsze singielki w Hollywood”. Za to jej siostra Tallulah wspólne zdjęcie podpisała: „Możecie uwierzyć, że 2 z 3 są singielkami?”. Rumer pojawiła się w kreacji Ong Oaj Pairam i czuła się jak królowa. Za pośrednictwem Instagrama podziękowała reżyserowi za możliwość zagrania w filmie: „Quentin dziękuję za możliwość bycia częścią niesamowitego dziedzictwa. To było spełnienie marzeń. Kocham ten film i jestem dumna, że mogłam być jego częścią”. Czy Rumer jest równie utalentowana jak jej sławni rodzice przekonamy się już wkrótce. „Pewnego razu w… Hollywood” na ekranach kin pojawi się 9 sierpnia.
Rafał Zawierucha z Bradem Pittem i Quentinem Tarantino na premierze Pewnego razu w Hollywood
Rola w filmie Quentina Tarantino jest przełomem w karierze Rafała Zawieruchy. Polski aktor wcielił się postać Romana Polańskiego w filmie Pewnego razu w Hollywood. Wystąpił u boku największych hollywoodzkich gwiazd, m.in. Brada Pitta, Leonardo DiCaprio czy Margot Robbie. Wczoraj w Los Angeles odbyła się uroczysta premiera filmu. Rafał Zawierucha od razu podzielił się swoimi przeżyciami związanymi z tym wyjątkowym dla niego wieczorem. Rafał Zawierucha na premierze „Pewnego razu w Hollywood” Rafał Zawierucha jest pierwszym polskim aktorem, który wystąpił w filmie Quentina Tarantino. Rola Romana Polańskiego była dla nie go dużym zaskoczeniem. Mimo że wziął udział w castingu, nie spodziewał się, że ją dostanie. Jego marzenie jednak się spełniło i aktor spędził trzy miesiące na planie filmowym w Hollywood. Wielkie wrażenie zrobiła na nim atmosfera tam panująca. „Zaczynają się zdjęcia, każdy dzień to dla mnie nowe przeżycie. Dostaję scenariusz, czytam go w biurze, mam wypieki i gęsią skórkę. Śmieję się i jednocześnie lecą mi łzy, bo spotyka mnie coś niebywałego. Czuję się, jakbym oglądał najlepszą operę na świecie i słyszał każdą jej frazę. Magia. Przenoszę się w tamtą rzeczywistość, obok DiCaprio czy Brada Pitta. (…) W świecie Hollywood szanuje się drugiego człowieka, bez względu na to, kim jest”, powiedział VIVIE! Po miesiącach pracy i oczekiwania przyszła pora na podziwianie jej efektów. Po raz pierwszy film Pewnego razu w Hollywood został zaprezentowany publiczności podczas Festiwalu Filmowego w Cannes. Wczoraj nastąpiła oficjalna światowa premiera. „Aaaaa! Jestem tutaj! Już po premierze - teraz całą noc święto kina! Święto Tarantino i całej rodziny! Całuje mocno wszystkich bez wyjątku! Dziekuje za to, że jesteście i pamiętajcie - Kino robimy dla was! Z pełną pokorą i pasją!”, napisał podekscytowany Rafał Zawierucha na swoim Instagramie. W programie Wstajesz i wiesz TVN24 Rafał Zawierucha na gorąco opowiedział o swoich emocjach. „Wielkie przeżycie, wielkie emocje i cieszę się, że tu jestem. Jestem niezwykle zadowolony, że wziąłem udział w tym filmie i że zagrałem tak wybitnego człowieka, tak wybitnego Polaka, reżysera, u boku tak genialnych, znakomitych aktorów. To jest historia, do której nas Quentin przenosi – do tego Hollywood, którego już dzisiaj nie ma. To wspomnienie świata, za którym czasem tęsknimy. To pomaga zwrócić uwagę na to, co jest ważne, a o czym czasami zapominamy. Film jest magiczny. Teraz widziałem go po raz drugi i odkryłem nowe miejsce, nowe przesłania, nowe smaki. Quentin Tarantino w sposób genialny łączy historię i fikcję. Jest to niesamowita baśń. Jestem mega wzruszony, że obejrzałem film z moimi przyjaciółmi i całą obsadą”, powiedział. Aktor zdradził też, jak przygotowywał się do roli Romana Polańskiego. „Dużo zwracałem uwagę na to, jak on się wypowiadał, jaki ma sposób bycia. Dawało mi taką ogromną siłę to, że odtwarzam, wcielam się w postać największego reżysera w tamtych czasach, jednego z najwybitniejszych”, wyznał. W polskich kinach film zobaczymy do 16 sierpnia.
Rafał Zawierucha: „Właśnie lecę w ten kosmos, do Quentina Tarantino”
„W momencie, gdy pada słowo «akcja», zmienia się rzeczywistość i tworzy się magia”
Końcówka listopada. W hotelu Sheraton rozmawiam z Mają Frykowską o jej książce i rodzinie. Nagle Maja robi wielkie oczy, bo widzi przy sąsiednim stoliku Rafała Zawieruchę, którego nie poznała jeszcze osobiście. Wie, że Rafał zagra u Quentina Tarantino Romana Polańskiego, przyjaciela Wojtka Frykowskiego, dziadka Mai, który zginął w 1969 roku w hollywoodzkiej willi jako ofiara słynnego morderstwa sekty Mansona. Film Tarantino ma być między innymi również o tym wydarzeniu. Podchodzimy do Zawieruchy, witamy się i już wiem, że gdy wróci z Hollywood, będziemy robić wywiad. Właśnie wyjeżdża na zdjęcia, więc umawiamy się na koniec stycznia, po jego powrocie. Witamy się już jak dobrzy znajomi. Rafał właściwie jest przyjacielem wszystkich ludzi: otwarty, spontaniczny, niestwarzający dystansu. A tacy rozmówcy dla dziennikarza są bezcenni. „Zauroczył cię”, komentują w redakcji. To prawda. Jako znana czarownica przepowiadam mu wspaniałą przyszłość. A dlaczego? Przeczytajcie tę rozmowę. Powiedz mi, czy wiesz już, ile będziesz w tym filmie: 10 minut, 20? Nawet jeśli będę sekundę, to dla mnie wielka radość. Sekundę? Może dwie. Ale nie mogę o tym mówić. Podpisałem klauzulę poufności. Proszę, nie pytaj o szczegóły. Poznałeś już Romana Polańskiego? Nie, widziałem go tylko raz na rozdaniu nagród Orły w Warszawie. Chciałem się z nim spotkać, ale też wiedziałem, że jest więcej młodych aktorów, którzy chcieliby się ogrzać w jego cieple. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że zagram go i to w Ameryce u Tarantino. Mówię o tym filmie z tęsknotą, bo bardzo bym chciał tam wrócić. A jak to się stało, że Tarantino właśnie Ciebie obsadził w roli Polańskiego? Normalnie. Opłaciłem ludzi od castingu, opłaciłem Tarantino pod stołem i dostałem propozycję (głośny śmiech). Nie żartuj, bo niektórzy wezmą to na poważnie. Wysłałeś swoje CV? Komu? Prawdę mówiąc, sam nie bardzo wiem, jak to się działo. Kiedy w Polsce rozeszła się informacja, że powstaje taki film, rozmawiałem o nim ze znajomymi i stwierdziłem, że mógłbym w nim zagrać, bo nie mam kompleksu aktora z prowincji. Najważniejsze to wierzyć w siebie. Wiara i los każdemu pisany? Uważam, że to, co ma nas spotkać, to nas spotka. I nie nazywam tego losem, tylko służbą każdego człowieka na tym świecie. W szkole teatralnej nauczono mnie, że aktorstwo to pewnego rodzaju posługa. Wszyscy czemuś służymy. Kiedyś fascynowałem się ogrodami i gdybym nie został aktorem, to byłbym pewnie artystą ogrodów i usługiwałbym przyrodzie. Pamiętam, że w Kielcach do ogródka rodziców przywoziliśmy z bratem jakieś głazy z Białki Tatrzańskiej, by tworzyć skalniaki. Dobrze, że aktor w Tobie zwyciężył. Ale chłopakowi z Kielc do Hollywood nie bardzo po drodze… A wiadomo, co komu po drodze? Trudno było ogarnąć wszystko, czym się interesowałem. A Kielce mi w tym nie przeszkadzały. Fascynowałem się na przykład Norwidem i jego ostatnimi słowami: „Przykryjcie mnie”. To były prorocze słowa. Wyprzedził swoją epokę. A gdy się kogoś przykrywa, to potem można go odkryć. Norwida w przyszłości odkryto. A ja odkrywam go dla siebie ciągle od nowa. Ciebie też teraz odkrywają. Wróćmy do Hollywood, bo zagubimy się w dygresjach. Zadzwonili do mojego agenta, bo szukali aktora Polaka. Ale jakimi drogami to wszystko szło, nie wiem, i nawet nie jestem tego ciekawy. Przecież zagrałem i tego już nic nie zmieni. A jeśli ktoś się do tego przyłożył, jestem mu wdzięczny. Wytłumaczenie może być prozaiczne. Może dziewczyna sprzątająca u Tarantino na planie jest Polką i wspomniała o Tobie, ulubionym aktorze serialowym? Nie wiem, kto tam sprząta na planie. W każdym razie zadzwonili do mojego agenta, Maćka Gajewskiego, który się zdziwił, ale przekazał mi, że dobijał się do niego ktoś z Ameryki. Powiedziałem mu, że przecież mam kontakty z różnymi reżyserami i sławnymi producentami (śmiech). Przecież prowadzę w DISCOVERY Canal+ program „Europa filmowa”. Maciek oddzwonił. A oni powiedzieli mu, że zanim wyjaśnią, o co chodzi, wysyłają umowę z klauzulą poufności, którą muszę podpisać. I dopiero potem ujawnią, w jakim celu. W kolejnym mailu pojawiła się informacja, że chodzi o film „Once Upon a Time in Hollywood” („Dawno temu w Hollywood”) i że to najnowszy film Tarantino: „Myślimy o roli Romana Polańskiego, którego pan Zawierucha mógłby zagrać”. To było w marcu rok temu. Poczułem się, jakby dosięgnęła mnie strzała z nieba. O mało nie zemdlałem. Widziałeś jakieś filmy Polańskiego wcześniej? „Nóż w wodzie”? Oczywiście. Przecież to klasyka. Ale także „Lokatora” i „Nieustraszonych pogromców wampirów”. Podziwiałem go, ale dopiero po wymianie maili z producentami w Ameryce zacząłem namiętnie oglądać nie tylko jego filmy, ale i czytać książki o Polańskim i jego autobiografię. A później nagrałem taśmę z prezentacją mojej osoby. I wysłałeś tę taśmę Polańskiemu? Nie. Nie mieliśmy przecież kontaktu. Mam nadzieję, że on ją kiedyś zobaczy. Marzy mi się takie spotkanie – rozmowa o przełomach w jego życiu. Już kiedy grałem Papkina w spektaklu w liceum, zaciekawił mnie jako aktor i reżyser. Przecież dopiero co, w 2002 roku, Polański zagrał Papkina u Andrzeja Wajdy. A ja w liceum uwielbiałem Fredrę. Lech Sulmierski, który prowadził u nas w szkole kółko teatralne, chyba już wtedy miał pomysł, żebym zdawał do szkoły teatralnej, chociaż ja jeszcze tego nie wiedziałem. Mając naście lat, jeszcze się nie wie, kim chce się zostać. Tylko że ja zawsze lubiłem mieć widownię i dla niej kogoś przedstawiać, a rola Papkina w „Zemście” to był mój kamień milowy. Okazało się wtedy, że umiem mówić ten tekst tak, aby ludzie się śmiali. Ale nie dostałem się do szkoły teatralnej ani za pierwszym, ani za drugim podejściem w Krakowie. Udało mi się to dopiero w Warszawie za trzecim razem. Ale dzięki temu trafiłem na wybitnych profesorów: Zbigniewa Zapasiewicza, Maję Komorowską i Wojciecha Pszoniaka. Jeszcze o tym pogadamy w innej rozmowie. Teraz wróćmy do Ameryki. Jedziesz tam, ale nie masz pewności, czy dadzą Ci tę rolę? Nie, było inaczej. Wyjeżdżam do Austrii i na Węgry robić program „Europa filmowa”. Jestem już po wysłaniu próbnych zdjęć do Hollywood, mam bilet na samolot do Wiednia, kiedy dzwoni mój agent: „Siedzisz? Nie? To usiądź. Oni chcą ciebie zatrudnić! Jedziesz do LA”. W tym czasie skręcałem meble, ponieważ na dzień przed moim wyjazdem wynająłem mieszkanie. Uderzyłem się młotkiem w palec z wrażenia. Śrubokręt wypadł mi z ręki. Zacząłem się śmiać i płakać. I skręciłeś te meble? Już nie, brat przyjechał i skończył. Nie byłem w stanie już nic zrobić. Zadzwoniłem tylko do mamy i do brata, nie informując ich o szczegółach. Powiedziałeś: „Jadę do Ameryki zagrać u Tarantino”? Powiedziałem, że – jak u Kargula i Pawlaka – jadę do Ameryki. To nie było aż tak zaskakujące, bo 10 lat wcześniej brałem w Nowym Jorku udział w warsztatach u Roberta Wilsona. A gdy wróciłem do Polski, wiedziałem, że to nie koniec, że ja tam jeszcze na pewno pojadę. I przeczucie mnie nie zawiodło. Jestem już w Wiedniu, kiedy telefonuje do mnie Maciej, informując o warunkach kontraktu i że wylatuję 2 sierpnia, a kiedy wracam, to nie wiadomo. Gram w teatrze, ale szczęśliwie się składa, że Maciej Englert daje mi urlop. „Panie dyrektorze, muszę wyjechać”. „No dobrze, a gdzie?”. „Do Hollywood”. Chwila milczenia: „Ale po co?”. Mówię, że film i nic więcej nie mogę powiedzieć. Ale taki, któremu nie mogę odmówić. Byłeś pewien, że dostaniesz tę rolę? Chciałem tego. To było jedno z moich marzeń, a ja uwielbiam mieć pięć do 10 celów, do jakich dążę, bo wtedy jednym z nich może być prywatny samolot albo pomaganie rodzicom w prowadzeniu ich rodzinnego domu dziecka, albo wykopanie studni w Afryce. I jeszcze, że chciałbym polecieć w kosmos. Nie wszystkie muszą się spełnić, ale trzeba mieć z czego wybierać. No i właśnie lecę w ten kosmos, do Quentina Tarantino. Dla mnie to jak podróż na Marsa, ponieważ nikt w Polsce u Tarantino nie zagrał. Ale niektórzy polscy aktorzy grali już w Hollywood. Tak, a ja im kibicowałem. Cieszę się z sukcesu każdego z osobna. Tego nauczyli mnie rodzice. A własne sukcesy napawają Cię dumą? Oczywiście. Kiedy zaczynałem pracę w zawodzie, nie marzyłem nawet o znanej gębie. A tymczasem okazało się to nie takie trudne. Bo kiedy się gra w serialach, to bardzo szybko zdobywasz popularność. Jak szykowałeś się do tej roli? I znowu nie mogę o tym mówić. W każdym razie podpisuję ogromną ilość dokumentów, wszystko przygotowane, tylko że moja wiza traci już ważność. Właśnie w lipcu 2018 roku. Muszę wyrobić nową, a to trwa. Dwie panie z biura, z którego przekazuje się dokumenty do ambasady, wysyłają mi formularze, rozmawiamy, śmiejemy się. Jedna z nich nawet nie wie, że jestem aktorem. Pytam ją: „A co pani tutaj robi?”. „A ja sobie wycinam śnieżynki. Chce pan?”. I wycięła mi śnieżynkę z papieru. „Ona przyniesie mi szczęście”, powiedziałem. I bardzo nas to rozbawiło. A po dwóch tygodniach okazało się, że wszystko dobrze się ułożyło. Obiecałem więc, że polecę do Stanów i będę sprzedawał na ulicy te śnieżynki szczęścia. A później przychodzi informacja, że muszę mieć drugą wizę, która mi umożliwi pracę w USA. Jest tylko jeden problem: jest 25 lipca, ja wylatuję 26 lipca do Szkocji robić odcinek „Europy filmowej”, a 2 sierpnia do Stanów. Spotkanie w ambasadzie mam umówione na 29 lipca, właśnie wtedy, gdy będę w Szkocji. Maciek dzwoni do mnie, co robić, a ja myślę: śnieżynka. Telefonuję więc do tej pani, a ona mówi, że należy zrobić spotkanie w trybie pilnym. Wszystko po wariacku, ale zgodnie z procedurami. Na przepakowanie torby mam trzy godziny. No i lecę do Kalifornii. A na lotnisku żegnają mnie rodzice. Dokładnie jak 10 lat temu, gdy leciałem do Roberta Wilsona. Wzruszam się i myślę, że życie składa się z takich drobnych cudów, czegoś niemożliwego, co właśnie się wydarza. A w Kalifornii odbiera Cię Tarantino i wiezie do hotelu? Gdzieś to czytałam. Nie (śmiech). Odebrał mnie przedstawiciel firmy i na drugi dzień budzę się już w samym sercu Hollywood. Myślę sobie: Co ja tu robię? Ale wiem, po co tam jestem. Uświadamiam sobie, że skoro mnie wybrali, to oni wiedzą, co robią. Znasz angielski? Znam, ale nie mówię perfekcyjnie. Chociaż po tych trzech miesiącach, a właściwie po pół roku mam o wiele lepszy akcent i ogromną chęć nauki. Witasz się z Tarantino, obejmuje Cię na dzień dobry? Nie, to ja rzucam się na niego. On mówi: „Witamy w rodzinie Tarantino, cieszę się, że dotarłeś”. Jest niesamowity, magiczny, elektryzujący. A na czym ta jego niesamowitość polega? Jest pełen miłości do tego, co robi. Nikogo nie udaje. Zaczynają się zdjęcia, każdy dzień to dla mnie nowe przeżycie. Dostaję scenariusz, czytam go w biurze, mam wypieki i gęsią skórkę. Śmieję się i jednocześnie lecą mi łzy, bo spotyka mnie coś niebywałego. Czuję się, jakbym oglądał najlepszą operę na świecie i słyszał każdą jej frazę. Magia. Przenoszę się w tamtą rzeczywistość, obok DiCaprio czy Brada Pitta. Jak wygląda tam plan filmowy? Wiem tylko, jak wygląda u Quentina Tarantino i Barry’ego Andersona, u którego w Minneapolis zagrałem już po tym filmie. Wszystko, co było nagrywane w Los Angeles, odbywało się na zewnątrz. Każdy mógł zobaczyć, jak pracuje Tarantino. W momencie, gdy pada słowo „akcja”, zmienia się rzeczywistość i tworzy się magia. Mam przeczucie, że to będzie naprawdę coś wielkiego. Ale film jest jeszcze w montażu. Czego nauczyłeś się od Tarantino? Tego, że wiem, kim jestem. Aktorem. Nauczył mnie swobody i odpowiedzialności za to, co robię. On mówił, jak sobie wyobraża tę scenę, a ja to odtwarzałem. Poczułeś się Polańskim? To było najtrudniejsze, ponieważ musiałem odczytać jego energię i sposób bycia. I jego apetyt na życie, z którego czerpał garściami. Ty też taki jesteś. Tak – ja podobnie jak on – uwielbiam ludzi i rozmawiać z nimi. A kobiety? Kocham kobiety jako piękne byty. I pamiętam, żeby je adorować. Nie zakochałeś się tam w żadnej? Choćby w Margot Robbie, która zagrała Sharon Tate? Ależ ona ma męża! Bardzo ją lubię. Umiałbyś się podnieść z takiego dramatu jak Polański? Nie wiem, nie mam myśli samobójczych. Ale wiem, że to byłoby dla mnie niewyobrażalnie trudne. Ja nie mam myśli katastroficznych, chociaż zdarzają mi się różne konflikty, rozstania, zakochania, odkochania. I zawsze staram się być szczery wobec siebie. Co było dla Ciebie najtrudniejsze przy tym filmie? Pierwszy raz poczułem coś, co nazywam świadomością aktorską. Kiedy wiem, że we mnie jest ta postać, którą odtwarzam, i czuję, jakby wyskakiwała z mojego wnętrza. Bardzo jestem ciekawy, co Roman Polański powie, jak obejrzy film. Premiera będzie w lipcu. Moim zdaniem scenariusz jest genialny. Zakolegowałeś się z Bradem Pittem i Leonardem DiCaprio? Chodziliście na wódkę? Tam się nie chodzi na wódkę, tylko na drinka. Ale nie ma takiego miejsca, jakim u nas był SPATiF. To ja odkryłem bar, do którego zapraszałem znajomych. Na moim pożegnaniu było 30 osób. Z tym zakolegowaniem… to za duże słowo. Ale tam pracują ludzie bardzo życzliwi. Nie ma zawiści zawodowej. A pod koniec zdjęć pani producent każdemu ściska rękę i mówi: „Dzięki, że tu byłeś”. Stanąłem jak wryty. W świecie Hollywood szanuje się drugiego człowieka, bez względu na to, kim jest. Te trzy miesiące zaważą na Twoim dalszym życiu? Nie wiem, to dla mnie trampolina, po której wciąż chcę skakać. Porównuję ją do skrzydeł. Moje dopiero rosną. A czasem trzeba je podciąć, aby rosły mocniej. Jak drzewo. Nie czułeś się w tym wszystkim zagubiony? Nie, bo w Hollywood mieszkają moi przyjaciele: Janusz Maszkiewicz – artysta malarz, który zajmuje się renowacją mebli i maluje obrazy. Kiedy przyleciałem drugi raz do Los Angeles, zaproponował mi, abym się u niego zatrzymał. Miałem dzięki temu poczucie bezpieczeństwa. Myślisz, że teraz w Polsce będą się bić o Ciebie? Nie chcę grać wszystkiego, co mi zaproponują. Mówię: „Weźcie nowych młodych aktorów. Ich też uczcie”. A ja… Myślę, że dopiero te podróże w kosmos zacząłem. I jeszcze niejedno mnie czeka. I dobrego, i złego. Godzę się z tym, że nie wszyscy muszą mnie lubić. To normalne. Nie każdy lubi zupę pomidorową. Polska nie wydaje Ci się teraz zbyt szara? Nie. Właśnie piję kawę w moim pięknym mieszkaniu pod lasem, później jadę na spotkanie z Krisem – moim przyjacielem, potem z bratem. Później teatr. No i muszę kupić spodnie narciarskie, bo za dwa dni wybieramy się na narty. Nie mam czasu na szarość. Życie jest naprawdę kolorowe. Ale szarość to też kolor.
Żona Romana Polańskiego ostro o nowym filmie Tarantino: „Żerują na jego tragedii”
Emmanuelle Seigner nie mogła powstrzymać targających nią emocji
Premiera nowego filmu Quentina Tarantino będzie z pewnością wielkim wydarzeniem w świecie kinematografii. Pewnego razu... w Hollywood ma być opowieścią m.in. o bestialskich morderstwach, popełnionych przez sektę Charlesa Mansona pod koniec lat 60. XX wieku. Niestety, tematyka obrazu, który wyświetlono m.in. w trakcie dobiegającego właśnie końca festiwalu w Cannes, nie spodobała się żonie Romana Polańskiego, Emmanuelle Seigner. Twierdzi ona, że to żerowanie na tragedii, którą w wyniku działalności grupy przestępczej przeżył jej małżonek... Emmanuelle Seigner ostro o nowym filmie Quentina Tarantino Francuska modelka i aktorka jest zbulwersowana tym, że historia m.in. morderstwa ciężarnej Sharon Tate, drugiej żony polskiego reżysera, posłużyła twórcom za inspirację do stworzenia filmu Pewnego razu... w Hollywood. Na Instagramie opublikowała obszerny post, w którym nie szczędzi reżyserowi oraz producentom przykrych słów, choć zaznacza, że nie ma pretensji do samego Tarantino, a do... całego systemu. „Jak można w taki sposób wykorzystać czyjeś tragiczne życie. To totalna hipokryzja. Z jednej strony Hollywood czerpie garściami z tragedii Romana Polańskiego, a z drugiej traktuje go jak wyrzutka. Wszystko bez wcześniejszej konsultacji z nim. Chcą zarobić na jego osobistym dramacie, to próba monetyzacji nieszczęścia”, grzmi Emmanuelle Seigner. Dodała, że sam film ocenia bardzo dobrze, jednak zaznacza, że „nie ma żadnych wątpliwości, że jego koncepcja jest co najmniej niepokojąca”. Faktem jest, że Margot Robbie, która w obrazie Taratino wciela się w Sharon Tate przyznała w jednym z wywiadów, że nie konsultowała się w trakcie przygotowań do roli z Romanem Polańskim. Czytała natomiast jego autobiografię z 1985 roku. „Było w niej wystarczająco dużo szczegółów”, stwierdziła. Quentin Tarantino dodał z kolei, że przy konstruowaniu postaci rozmawiał z siostrą zamordowanej, Debrą. Premiera Pewnego razu... w Hollywood przewidziana jest w Polsce na 9 sierpnia 2019 roku. W Stanach Zjednoczonych będzie miała miejsce dwa tygodnie wcześniej, 26 lipca Mocny status Emmanuelle Seigner na Instagramie: Sharon Tate i Roman Polański:
Rafał Zawierucha o wyjeździe do Hollywood. Jak dostał wymarzoną rolę?
„To jak podróż na Marsa, ponieważ nikt w Polsce u Tarantino nie zagrał”
Rafał Zawierucha osiągnął coś, co wcześniej nie udało się żadnemu polskiemu aktorowi – został wybrany i zagrał u samego Quentina Tarantino. Wyjazd do Hollywood i praca na planie filmu Pewnego razu w Hollywood była dla niego niesamowitą przygodą, spełnieniem amerykańskiego snu oraz przepustką do wielkiej międzynarodowej kariery. Co musiał zrobić, by dostać rolę marzeń? Rafał Zawierucha o roli w „Pewnego razu w Hollywood” Zadzwonili do mojego agenta, bo szukali aktora Polaka. Ale jakimi drogami to wszystko szło, nie wiem, i nawet nie jestem tego ciekawy. Przecież zagrałem i tego już nic nie zmieni. A jeśli ktoś się do tego przyłożył, jestem mu wdzięczny. Wytłumaczenie może być prozaiczne. Może dziewczyna sprzątająca u Tarantino na planie jest Polką i wspomniała o Tobie, ulubionym aktorze serialowym? Nie wiem, kto tam sprząta na planie. W każdym razie zadzwonili do mojego agenta, Maćka Gajewskiego, który się zdziwił, ale przekazał mi, że dobijał się do niego ktoś z Ameryki. Powiedziałem mu, że przecież mam kontakty z różnymi reżyserami i sławnymi producentami (śmiech). Przecież prowadzę w DISCOVERY Canal+ program „Europa filmowa”. Maciek oddzwonił. A oni powiedzieli mu, że zanim wyjaśnią, o co chodzi, wysyłają umowę z klauzulą poufności, którą muszę podpisać. I dopiero potem ujawnią, w jakim celu. W kolejnym mailu pojawiła się informacja, że chodzi o film „Once Upon a Time in Hollywood” („Dawno temu w Hollywood”) i że to najnowszy film Tarantino: „Myślimy o roli Romana Polańskiego, którego pan Zawierucha mógłby zagrać”. To było w marcu rok temu. Poczułem się, jakby dosięgnęła mnie strzała z nieba. O mało nie zemdlałem. Jedziesz tam, ale nie masz pewności, czy dadzą Ci tę rolę? Nie, było inaczej. Wyjeżdżam do Austrii i na Węgry robić program „Europa filmowa”. Jestem już po wysłaniu próbnych zdjęć do Hollywood, mam bilet na samolot do Wiednia, kiedy dzwoni mój agent: „Siedzisz? Nie? To usiądź. Oni chcą ciebie zatrudnić! Jedziesz do LA”. W tym czasie skręcałem meble, ponieważ na dzień przed moim wyjazdem wynająłem mieszkanie. Uderzyłem się młotkiem w palec z wrażenia. Śrubokręt wypadł mi z ręki. Zacząłem się śmiać i płakać. I skręciłeś te meble? Już nie, brat przyjechał i skończył. Nie byłem w stanie już nic zrobić. Zadzwoniłem tylko do mamy i do brata, nie informując ich o szczegółach. Powiedziałeś: „Jadę do Ameryki zagrać u Tarantino”? Powiedziałem, że – jak u Kargula i Pawlaka – jadę do Ameryki. To nie było aż tak zaskakujące, bo 10 lat wcześniej brałem w Nowym Jorku udział w warsztatach u Roberta Wilsona. A gdy wróciłem do Polski, wiedziałem, że to nie koniec, że ja tam jeszcze na pewno pojadę. I przeczucie mnie nie zawiodło. Jestem już w Wiedniu, kiedy telefonuje do mnie Maciej, informując o warunkach kontraktu i że wylatuję 2 sierpnia, a kiedy wracam, to nie wiadomo. Gram w teatrze, ale szczęśliwie się składa, że Maciej Englert daje mi urlop. „Panie dyrektorze, muszę wyjechać”. „No dobrze, a gdzie?”. „Do Hollywood”. Chwila milczenia: „Ale po co?”. Mówię, że film i nic więcej nie mogę powiedzieć. Ale taki, któremu nie mogę odmówić. Byłeś pewien, że dostaniesz tę rolę? Chciałem tego. To było jedno z moich marzeń, a ja uwielbiam mieć pięć do 10 celów, do jakich dążę, bo wtedy jednym z nich może być prywatny samolot albo pomaganie rodzicom w prowadzeniu ich rodzinnego domu dziecka, albo wykopanie studni w Afryce. I jeszcze, że chciałbym polecieć w kosmos. Nie wszystkie muszą się spełnić, ale trzeba mieć z czego wybierać. No i właśnie lecę w ten kosmos, do Quentina Tarantino. Dla mnie to jak podróż na Marsa, ponieważ nikt w Polsce u Tarantino nie zagrał. Jak szykowałeś się do tej roli? I znowu nie mogę o tym mówić. W każdym razie podpisuję ogromną ilość dokumentów, wszystko przygotowane, tylko że moja wiza traci już ważność. Właśnie w lipcu 2018 roku. Muszę wyrobić nową, a to trwa. Dwie panie z biura, z którego przekazuje się dokumenty do ambasady, wysyłają mi formularze, rozmawiamy, śmiejemy się. Jedna z nich nawet nie wie, że jestem aktorem. Pytam ją: „A co pani tutaj robi?”. „A ja sobie wycinam śnieżynki. Chce pan?”. I wycięła mi śnieżynkę z papieru. „Ona przyniesie mi szczęście”, powiedziałem. I bardzo nas to rozbawiło. A po dwóch tygodniach okazało się, że wszystko dobrze się ułożyło. Obiecałem więc, że polecę do Stanów i będę sprzedawał na ulicy te śnieżynki szczęścia. A później przychodzi informacja, że muszę mieć drugą wizę, która mi umożliwi pracę w USA. Jest tylko jeden problem: jest 25 lipca, ja wylatuję 26 lipca do Szkocji robić odcinek „Europy filmowej”, a 2 sierpnia do Stanów. Spotkanie w ambasadzie mam umówione na 29 lipca, właśnie wtedy, gdy będę w Szkocji. Maciek dzwoni do mnie, co robić, a ja myślę: śnieżynka. Telefonuję więc do tej pani, a ona mówi, że należy zrobić spotkanie w trybie pilnym. Wszystko po wariacku, ale zgodnie z procedurami. Na przepakowanie torby mam trzy godziny. No i lecę do Kalifornii. A na lotnisku żegnają mnie rodzice. Dokładnie jak 10 lat temu, gdy leciałem do Roberta Wilsona. Wzruszam się i myślę, że życie składa się z takich drobnych cudów, czegoś niemożliwego, co właśnie się wydarza.
„W świecie Hollywood szanuje się drugiego człowieka, bez względu na to, kim jest”
Rafał Zawierucha o tym, jak wygląda praca z Quentinem Tarantino
Przed nim żaden z polskich aktorów nie zagrał w filmie legendarnego Quentina Tarantino. Reżyser postanowił, że to właśnie Rafał Zawierucha zagra postać Romana Polańskiego w jego najnowszym filmie Pewnego razu w Hollywood. Jak wyglądała praca na planie u boku mistrza i największych hollywoodzkich gwiazd? W Kalifornii odebrał Cię Tarantino i zawiózł do hotelu? Gdzieś to czytałam. Nie (śmiech). Odebrał mnie przedstawiciel firmy i na drugi dzień budzę się już w samym sercu Hollywood. Myślę sobie: Co ja tu robię? Ale wiem, po co tam jestem. Uświadamiam sobie, że skoro mnie wybrali, to oni wiedzą, co robią. Znasz angielski? Znam, ale nie mówię perfekcyjnie. Chociaż po tych trzech miesiącach, a właściwie po pół roku mam o wiele lepszy akcent i ogromną chęć nauki. Witasz się z Tarantino, obejmuje Cię na dzień dobry? Nie, to ja rzucam się na niego. On mówi: „Witamy w rodzinie Tarantino, cieszę się, że dotarłeś”. Jest niesamowity, magiczny, elektryzujący. A na czym ta jego niesamowitość polega? Jest pełen miłości do tego, co robi. Nikogo nie udaje. Zaczynają się zdjęcia, każdy dzień to dla mnie nowe przeżycie. Dostaję scenariusz, czytam go w biurze, mam wypieki i gęsią skórkę. Śmieję się i jednocześnie lecą mi łzy, bo spotyka mnie coś niebywałego. Czuję się, jakbym oglądał najlepszą operę na świecie i słyszał każdą jej frazę. Magia. Przenoszę się w tamtą rzeczywistość, obok DiCaprio czy Brada Pitta. Jak wygląda tam plan filmowy? Wiem tylko, jak wygląda u Quentina Tarantino i Barry’ego Andersona, u którego w Minneapolis zagrałem już po tym filmie. Wszystko, co było nagrywane w Los Angeles, odbywało się na zewnątrz. Każdy mógł zobaczyć, jak pracuje Tarantino. W momencie, gdy pada słowo „akcja”, zmienia się rzeczywistość i tworzy się magia. Mam przeczucie, że to będzie naprawdę coś wielkiego. Ale film jest jeszcze w montażu. Co było dla Ciebie najtrudniejsze przy tym filmie? Pierwszy raz poczułem coś, co nazywam świadomością aktorską. Kiedy wiem, że we mnie jest ta postać, którą odtwarzam, i czuję, jakby wyskakiwała z mojego wnętrza. Bardzo jestem ciekawy, co Roman Polański powie, jak obejrzy film. Premiera będzie w lipcu. Moim zdaniem scenariusz jest genialny. Zakolegowałeś się z Bradem Pittem i Leonardem DiCaprio? Chodziliście na wódkę? Tam się nie chodzi na wódkę, tylko na drinka. Ale nie ma takiego miejsca, jakim u nas był SPATiF. To ja odkryłem bar, do którego zapraszałem znajomych. Na moim pożegnaniu było 30 osób. Z tym zakolegowaniem… to za duże słowo. Ale tam pracują ludzie bardzo życzliwi. Nie ma zawiści zawodowej. A pod koniec zdjęć pani producent każdemu ściska rękę i mówi: „Dzięki, że tu byłeś”. Stanąłem jak wryty. W świecie Hollywood szanuje się drugiego człowieka, bez względu na to, kim jest. Czego nauczyłeś się od Tarantino? Tego, że wiem, kim jestem. Aktorem. Nauczył mnie swobody i odpowiedzialności za to, co robię. On mówił, jak sobie wyobraża tę scenę, a ja to odtwarzałem. Cały wywiad z Rafałem Zawieruchą w nowym numerze VIVY!, w kioskach od 30 kwietnia.
Quentin Tarantino ożenił się! Kim jest jego młodsza o 20 lat żona?
To nie lada zaskoczenie nie tylko dla fanów niepokornego reżysera! Quentin Tarantino nigdy nie składał poważnych deklaracji i unikał wikłania się w poważne związki. Zarzekał się wręcz, że żadna kobieta nie jest w stanie go usidlić. Teraz stanął na ślubnym kobiercu! Kiedy i gdzie odbyła się uroczystość? I co najważniejsze, kim jest jego wybranka? Ślub Quentina Tarantino: kim jest jego wybranka? Najtrudniej było mu wyobrazić sobie siebie w roli… męża! Pytany o plany na przyszłość, założenie rodziny, odpowiadał tylko, że na ten moment nie ma na nic czasu. „Zajmuję się tylko filmem. Nie mam żony ani dzieci. Nic nie może stawać mi na drodze”, tłumaczył Tarantino w rozmowie z people.com. Wybranką 55-letniego reżysera jest piosenkarka, Daniella Pick, młodsza od niego o 20 lat. Ale ta różnica nie jest dla nich przeszkodą! Od dawna mówili o swojej wielkiej miłości. Nie każdy pamięta, że kilka lat temu byli już parą. Poznali się w 2009 roku w Izraelu. Wtedy ich związek nie przetrwał, bo mieli różne wizje wspólnej przyszłości. Trzy lata temu znów zaczęli się spotykać. Zaręczyli się w ubiegłym roku i tym razem decyzji o ślubie nie zamierzali odkładać. Jak donoszą zagraniczne media, para zdecydowała się sformalizować swój związek, by jak najszybciej pod ślubie… zostać rodzicami! Jak można było przypuszczać ślub i wesele twórcy Pulp Fiction i Nienawistnej ósemki został zorganizowany z prawdziwym rozmachem! Uroczystość odbyła się w środę w Los Angeles! Na to niezwykłe wydarzenie przybyły największe gwiazdy Hollywood! Ogromne wrażenie na zgromadzonych robiła sala weselna wypełniona białymi kwiatami i światełkami. Ale to Daniella Pick przyciągała wzrok gości. Zachwyciła skromną, elegancką, subtelną kreacją! Zobacz, jak zakochani prezentowali się w dniu ślubu!
Rafał Zawierucha miał trudne dzieciństwo? Prawdę zdradziła jego mama!
Rafał Zawierucha kilka miesięcy wyruszył do USA, by spełniać swoje zawodowe marzenia. Udało się! Aktor wcielił się w postać Romana Polańskiego w filmie Quentina Tarantino. W kolejnych wywiadach Rafał Zawierucha zdradza coraz więcej na temat swojego życia prywatnego i współpracy ze słynnym reżyserem. Jak wyglądały jego młode lata? Czy praca rodziców Rafała Zawieruchy wpłynęła na kształtowanie jego charakteru i osobowości. Czym się zajmują? Anna Zawierucha o synu W wywiadzie dla Wirtualnej Polski mama Rafała Zawieruchy opowiedziała o młodzieńczych latach syna. Okazuje się, że miłości do sceny aktor nie odziedziczył po rodzicach. Osiemnaście lat temu pani Anna wraz z mężem podjęła decyzję o prowadzeniu rodzinnego domu dziecka w Kielcach. „Nasze dzieci dorastały, było w planach, że już będę wychodzić z domu. Nie chcieliśmy, żeby stał pusty”, mówi pani Anna Zawierucha w rozmowie z Karoliną Błaszkiewicz. Początkowo mierzyli się z formalnościami i pierwszymi wątpliwościami. Przechodzili szkolenia, uzyskiwali kolejne zaświadczenia. Oczywiście uzyskali pełną aprobatę swoich pociech. Wydawało się, że udaje im się dzielić uwagę miedzy wszystkimi dziećmi. Rafał Zawierucha traktował pozostałe dzieci jak swoje własne rodzeństwo. Z niektórymi wychowankami ma kontakt do dziś. Były jednak trudne momenty. „Mieliśmy o tyle dobrze, że dwie córki wyfrunęły, a zostali dwaj chłopcy. Grzegorz był w liceum, a najmłodszy Rafał jeszcze w gimnazjum. I to on zaczął przechodzić bunt - opuścił się w nauce. Po wezwaniu do szkoły, jego wychowawczyni powiedziała: "Bo wyście wzięli obce dzieci i Rafał czuje się odrzucony”, wyznaje pani Anna. Rodzice aktora zmienili zachowanie w stosunku do najmłodszej pociechy i starszego syna. A to szybko przyniosło efekty. A co o aktorskiej pasji syna mówi pani Anna? Miłość do sceny i talent zauważono u Rafała Zawieruchy dość późno. Podobno jeszcze jako mały chłopiec urządzał teatrzyki. W liceum w klasie teatralnej mógł rozwijać swoje zainteresowania. Potem przyszła pora na studia aktorskie w Krakowie. „Skończył studia z wynikiem celującym. Pan dziekan powiedział, że bardzo rzadko to się udaje”, zdradza pani Anna. Rodzice aktora nigdy nie mieli do czynienia ze sceną. Starsze siostry Rafała studiowały zarządzanie i ekonomię. Aktor w rodzinie był nie lada odmianą. Dziś Rafał Zawierucha gra u samego Tarantino. Wieść o tym sukcesie była ogromną radością dla jego najbliższych. „Dowiedzieliśmy się przed mediami i oczywiście czujemy dumę. Nigdy nie przypuszczaliśmy, że nasz syn tam się dostanie. Tarantino? To jest dla nas nieosiągalne, a jednak prawdziwe! Rafał jest takim dzieckiem, że wie czego chce, ma swój kręgosłup, ma swoje zasady. Dąży do celu i go osiąga. Tak został wychowany. Jesteśmy dumni ze wszystkich dzieci, wszystkie je kochamy. On osiągnął więcej, bo tego chciał”, zakończyła pani Anna. Liczymy na to, że Rafał Zawierucha nie raz nas jeszcze zaskoczy! Życzymy mu kolejnych sukcesów i realizacji własnych celów! Cały wywiad znajdziesz tutaj.
„Marzenia mam jeszcze większe. Na kompleksy mogę mieć czas w domu”
Rafał Zawierucha o współpracy z Quentinem Tarantino i podboju USA!
To niekwestionowany sukces polskiego aktora. Ten angaż z pewnością będzie dla niego furtką do wielkiej światowej kariery. Rafał Zawierucha zagrał w najnowszym filmie Quentina Tarantino One Upon a Time in Hollywood, gdzie wciela się w rolę Romana Polańskiego! „Jestem niewiarygodnie szczęśliwy i jest to dla mnie wielki honor i zaszczyt”, mówił w jednym z wywiadów. Aktor właśnie wrócił do Polski i niedzielnym wydaniu Dzień Dobry TVN opowiedział o swojej wielkiej przygodzie w Hollywood! Rafał Zawierucha o roli w filmie Quentina Tarantino W głównych rolach Once Upon a Time in Hollywood wystąpią między innymi Leonardo DiCaprio, Brad Pitt Al Pacino i Margot Robbie. Wśród tej imponującej obsady znalazł się również Rafał Zawierucha! „Wziął udział w castingu do filmu i okazał się najlepszy. Został wybrany i wszystko ruszyło”, mówili agenci aktora w rozmowie z mediami. Przebywał w Stanach Zjednoczonych od początku sierpnia. Na planie zdjęciowym spędził trzy miesiące. Aktor nie ukrywa swojego szczęścia. Uważa, że rola w filmie Tarantino jest dla niego snem na jawie. W rozmowie z prowadzącymi Dzień Dobry TVN zdradził nie tylko, jak wyglądała praca z kontrowersyjnym reżyserem! Rafał Zawierucha dowiedział się o angażu do roli Romana Polańskiego dowiedział się za granicą, będąc w innej pracy. „Kiedy mój agent do mnie zadzwonił, to akurat skręcałem śrubokrętem łóżko. Nawet teraz jak o tym mówię, to mam ciarki. To było coś na zasadzie śmiechu, szczęścia, strachu. Rozwinęły się niesamowite emocje. Musiałem się do tego przygotować i się przygotowałem”, zdradził aktor. Po przylocie do Stanów od razu trafił na plan. Przez sześć godzin miał przymiarki kostiumów. Tych kilka miesięcy było dla niego niesamowitym przeżyciem. Nie ukrywa, że ma nadzieję, że coraz więcej polskich aktorów będzie docenianych w USA. Jak odnalazł się na planie? „Jestem odważnym człowiekiem. Wiedziałem, że mam dwie możliwości: wejść w ten świat i czuć się jednym z nich, albo się załamać. Wybrałem tą pierwszą drogę. Na kompleksy mogę mieć czas w domu”, wyznał. Quentin przywitał go w rodzinie z otwartymi ramionami. O współpracy z Tarantino wypowiada się w samych superlatywach. „Jeśli zrobiłeś coś źle, to Ci o tym mówi! (...) Od początku do końca jest zauważalna ogromna opieka nad aktorem. Niezwykły szacunek do każdego człowieka. Do każdego z ekipy. Nigdy nie wiesz, co ten człowiek może kiedyś zrobić dla Ciebie. Hollywood jest pełne gwiazd”, dodaje. Mimo że Rafał Zawierucha wciela się w postać Romana Polańskiego, nigdy się z nim nie spotkał. Nie ukrywa, że chciałby to nadrobić. „Chciałem się spotkać z Panem Romanem Polańskim. Uważam, że to wybitny człowiek i naprawdę chcę to zrobić”, opowiada. Przygotowując się do roli, aktor zagłębiał się nie tylko w samą historię reżysera, a także w jego dokonania artystyczne. „To była niesamowita podróż. Oglądałem kino Romana Polańskiego, wywiady. Sposób jak on mówi, sposób życia, bycia brałem stąd. A także z książki, którą napisał”, dodaje. Czy ta rola otworzy mu drogę do sukcesu? Czy zamierza podbić amerykańskie kino? „Marzenia mam teraz jeszcze większe. Jak wszedłem na tę górę, to dopiero widzisz, ile jest szczytów przed Tobą. Chcę pracować tam i wiem, że będę tam pracował!”, zapewnia. Cieszymy się sukcesem Rafała Zawieruchy i wierzymy, że to dopiero początek jego drogi!