Tylko nieliczni wiedzą, gdzie zobaczyć to zjawisko — w 2026 te miejsca zachwycą cały świat!
Kiedy noc zapada wcześniej, a światło dnia staje się coraz bardziej ulotne, pojawia się coś naprawdę magicznego: zorza polarna. W 2026 roku wybrane miejsca na Ziemi zamieniają się w sceny światła i cienia — oto gdzie warto wyruszyć, by doświadczyć tego spektaklu na własne oczy.
Zjawisko zorzy polarnej pozostaje jednym z najbardziej fascynujących spektakli natury — światła tańczące nad horyzontem, kolory w ciemnym niebie, moment, który zapada w pamięć. Ale nie każdy może je zobaczyć — trzeba wiedzieć gdzie, kiedy i jak. Coraz więcej miejsc przygotowuje się na przybycie łowców zorzy: ciemne noce, minimalne zanieczyszczenie światłem, idealna lokalizacja. W tym artykule zajmiemy się tymi zakątkami świata, które w tym roku mogą zaoferować niezapomniane widowisko — od północnej Skandynawii po dzikie obszary Grenlandii. Bo choć zorza polarna bywa ulotna, dobrze zaplanowana wyprawa może zmienić zwykłą noc w magiczny moment. View Ediplayer on the source website
Lato to idealny moment na zwiedzanie „polskiej Prowansji”. Urzeka widokami i... zapachem!
W ostatnich latach coraz częściej szukamy wyjątkowych miejsc, w których najważniejszy staje się kontakt z naturą. Jednym z nich niewątpliwie jest „polska Prowansja”, czyli urokliwy zakątek położony tuż obok Krakowa, gdzie zapach lawendy towarzyszy nam na każdym kroku. O tej porze roku to miejsce wygląda najpiękniej.
"Polska Prowansja" – urok lawendowych pól w Małopolsce Ta malownicza okolica znajduje się w pobliżu miejscowości Ostrów w województwie małopolskim, zaledwie około 30 minut drogi od Krakowa. To region, który w ostatnich latach zyskuje na popularności i przyciąga turystów nie tylko z całej Polski. Ze względu na swoje unikalne walory przyrodnicze oraz urokliwe krajobrazy przez wiele osób określa je jako nasz odpowiednik francuskiej Prowansji. Choć w Polsce trudno o pełną analogię do słynnego południa Francji, ta część Małopolski zaskakuje podobnym klimatem – zarówno w sensie estetycznym, jak i atmosferycznym. Tym, co sprawia, że „polska Prowansja” jest tak wyjątkowa, są przede wszystkim jej niezapomniane widoki – rozległe pola, malownicze wzgórza, winnice i tradycyjne gospodarstwa, które tworzą sielski krajobraz. Miejsce zachwyca różnorodnością przyrody, począwszy od malowniczych łąk, przez zielone lasy, aż po urokliwe jeziora i strumienie. W tym naturalnym otoczeniu czuje się harmonię i spokój, które sprzyjają wypoczynkowi w pełnym kontakcie z naturą. Największą atrakcją tego regionu w okresie późnego lata i wczesnej jesieni są lawendowe pola, które rozkwitają w lipcu i przez kolejne tygodnie cieszą oczy cudownymi kolorami. Ich fioletowa barwa tworzy niesamowite tło dla fotografów, którzy przyjeżdżają tu, by uchwycić piękno tych roślin. Lawenda, której zapach wypełnia powietrze, tworzy magiczny klimat. Lokalność na pierwszym miejscu To miejsce stanowi prawdziwą oazę dla osób szukających relaksu i kontaktu z naturą. Warto wybrać się na wycieczkę, korzystając z licznych ścieżek spacerowych i rowerowych, by w pełni odkryć piękno tego rejonu z bliska. „Polska Prowansja” to nie tylko atrakcje przyrodnicze, ale także wspaniała okazja do odkrywania lokalnej kultury – w sąsiednich wioskach można spotkać rzemieślników, którzy kontynuują tradycje wytwarzania regionalnych wyrobów. Dzięki swojemu położeniu, z dala od miejskiego zgiełku, a jednocześnie w bliskiej odległości od Krakowa, „polska Prowansja” stała się idealnym celem na weekendowe wypady, romantyczne wyjazdy czy wypoczynek z rodziną. Atrakcje w "polskiej Prowansji" Oprócz lawendowych pól, w okolicach Ostrowa jest o wiele więcej ciekawych miejsc do zobaczenia. Wędrując przez okoliczne lasy, łąki i wzgórza, podróżnicy mają okazję podziwiać nie tylko przepiękne widoki, ale także unikalną florę i faunę tego regionu. Można również spróbować regionalnych przysmaków. Gospodarze w pobliskich wioskach oferują tradycyjne potrawy, które bazują na lokalnych składnikach. Warto spróbować wypiekanych na miejscu chleba, serów, a także dań i wypieków ze świeżymi sezonowymi owocami, które zyskały popularność dzięki swojej jakości. W polskiej Prowansji nie brakuje także niewielkich, rodzinnych winiarni, w których odbywają się degustacje win produkowanych z lokalnych winogron, idealnie komponujących się z regionalnymi potrawami. Co więcej, region ten to także miejsce, gdzie można zapoznać się z tradycyjnym rzemiosłem, jak rękodzieło czy wytwarzanie wyrobów z drewna. Lokalne warsztaty i galerie sztuki to doskonała okazja, by poznać historię i kulturę Małopolski oraz zabrać do domu unikalne pamiątki. Wielu rzemieślników, którzy tu żyją, kontynuuje od pokoleń tradycje wyrobów, które stanowią nie tylko ozdoby, ale także ważną część regionalnej tożsamości. Zaledwie kilka kilometrów od Ostrowa znajdują się także inne atrakcje turystyczne, które warto odwiedzić. Nieopodal Ostrowa można także odkryć zabytkowy park w Kazimierzy Wielkiej czy wejść na efektowną Basztę Kazimierską. W pobliskich Proszowicach znajduje się Muzeum Ziemi Proszowickiej, które prezentuje bogatą historię tego regionu. To idealny kierunek dla tych, którzy pragną poznać lokalne tradycje, historię i kulturę Małopolski. W muzeum można zobaczyć zbiory archeologiczne, etnograficzne oraz wystawy poświęcone historii wsi i miast regionu. Na turystów czeka także kilka innych lokalnych muzeów. W okolicznych miejscowościach organizowane są także festiwale i wydarzenia, które przyciągają licznych gości, a także dają okazję do poznania folkloru i zwyczajów tego rejonu. Każdy, kto tu przyjedzie, znajdzie coś dla siebie – od relaksu wśród przyrody po fascynujące wyprawy w głąb małopolskich tradycji. „Polska Prowansja” – Idealne miejsce na relaks To miejsce to doskonała propozycja dla osób szukających spokoju, kontaktu z naturą i chwil wytchnienia z dala od miejskiego pośmiechu. Dzięki pięknej przyrodzie, lawendowym polom i bliskości Krakowa, „polska Prowansja” stała się jednym z najciekawszych celów podróży w Małopolsce. Nie ma nic piękniejszego niż spędzić dzień wśród lawendowych pól, podziwiając piękno natury. Dlatego jeśli szukasz miejsca, które wprowadzi cię w klimat południowej Europy, „polska Prowansja” jest idealnym wyborem.
Ta ryba jest symbolem zagłady, w ciągu tygodnia widziano już trzy. Ludzie drżą o przyszłość ziemi, czy to spełniona przepowiednia?
W ciągu jednego tygodnia ocean wyrzucił na brzeg trzy osobniki wstęgora królewskiego, znanego jako „ryba zagłady”. Te rzadkie pojawienia miały miejsce u wybrzeży Tasmanii i Nowej Zelandii, budząc zainteresowanie naukowców i lokalnej społeczności.
Wstęgor królewski, znany naukowo jako Regalecus glesne, jest jednym z najbardziej intrygujących mieszkańców głębin. Potrafi osiągać długość nawet 8 metrów i rzadko pojawia się na powierzchni. Jego srebrzyste ciało i długie wstęgowate kształty sprawiają, że trudno go pomylić z jakimkolwiek innym gatunkiem. Ryba ta żyje na dużych głębokościach i zwykle unika kontaktu z człowiekiem. Gdy jednak pojawia się na powierzchni lub zostaje wyrzucona na brzeg, wywołuje spore poruszenie — zarówno wśród naukowców, jak i osób wierzących w związane z nią przesądy. Pojawienia „ryby zagłady” u wybrzeży Tasmanii i Nowej Zelandii W przeciągu zaledwie jednego tygodnia ocean wyrzucił na brzeg trzy osobniki wstęgora królewskiego. Pierwszy przypadek miał miejsce na zachodnim wybrzeżu Tasmanii. Kolejne dwa wydarzenia miały miejsce w Nowej Zelandii — w pobliżu Dunedin oraz Christchurch. Co istotne, dwa z tych osobników były okaleczone przez ptaki, co świadczy o ich słabej kondycji, zanim jeszcze dotarły do linii brzegowej. Takie zjawiska są niezwykle rzadkie i zazwyczaj nie występują z taką częstotliwością w jednym regionie. ZOBACZ TEŻ: Podróże. Najpiękniejsze ogrody na dachach w Polsce Wierzenia i przesądy związane z wstęgorem królewskim W kulturze Japonii i innych krajów Pacyfiku wstęgor królewski uchodzi za zwiastuna katastrof — trzęsień ziemi, tsunami, a nawet śmierci. Jego niespodziewane pojawienie się na brzegach budzi lęk i przyciąga uwagę mediów. Wierzenia te wywodzą się z faktu, że ryby głębinowe, jak wstęgor, mogą wyczuwać zmiany sejsmiczne wcześniej niż inne organizmy. Dlatego ich nagłe pojawienie się na powierzchni może być interpretowane jako ostrzeżenie. CZYTAJ TEŻ: Odrzucona przez ludzi, szczęście znalazła wśród zwierząt. Jak potoczyło się życie Simony Kossak? Naukowe spojrzenie na pojawienia wstęgora królewskiego Naukowcy tłumaczą obecność tych ryb na brzegach zmianami w prądach morskich, zaburzeniami środowiska naturalnego lub chorobami. Obecność trzech wstęgorów w ciągu jednego tygodnia może wskazywać na większy problem w głębinowym ekosystemie. Niektórzy badacze sugerują, że ryby te mogły zostać osłabione przez zanieczyszczenia, zmiany temperatury wód lub inne czynniki antropogeniczne. Obecnie nie ma jednak jednoznacznych dowodów na takie przyczyny. Źródło: National Geographic
Podróże. Najpiękniejsze ogrody na dachach w Polsce
Podziwiaj panoramę miasta w urokliwym otoczeniu
Wiosna i lato w mieście nie musi być nudne! Jeśli marzysz o chwili relaksu wśród zieleni, a nie masz ochoty opuszczać miasta, mamy dla Ciebie idealną propozycję. Wybierz się na spacer po niezwykłych ogrodach umiejscowionych na dachach budynków – to doskonały sposób, by na moment oderwać się od miejskiego zgiełku. Odkryj najpiękniejsze „zielone dachy” i przekonaj się, jak przyjemna może być natura w wersji miejskiej! Zielone dachy: przyjemność dla oka i korzyści dla środowiska Pobyt w ogrodzie na dachu to nie tylko wyjątkowa okazja, by nacieszyć się bujną roślinnością i chwilą spokoju w samym centrum miasta. To także możliwość podziwiania spektakularnych widoków na miejską panoramę – z wysokości wszystko wygląda inaczej, bardziej majestatycznie i odprężająco. Takie zielone przestrzenie to prawdziwe enklawy natury wśród betonu, które oferują nie tylko walory estetyczne, ale pełnią również wiele istotnych funkcji ekologicznych. Zielone dachy, coraz częściej spotykane w miejskich przestrzeniach, wnoszą realną wartość do naszego ekosystemu. Stanowią bezpieczną przystań dla wielu gatunków ptaków i owadów, wspierając bioróżnorodność i równowagę biologiczną w zurbanizowanym środowisku. Roślinność porastająca dachy pomaga oczyszczać powietrze – pochłania szkodliwe pyłki i produkuje tlen, co przekłada się na lepszą jakość życia mieszkańców miast. Dodatkowo, takie ogrody działają jak naturalna bariera akustyczna, redukując poziom hałasu nawet o 8 decybeli. Warto również podkreślić ich funkcję termoizolacyjną – latem chronią wnętrza budynków przed nadmiernym nagrzewaniem się, co pozwala ograniczyć zużycie energii potrzebnej do klimatyzacji. Zielone dachy to przyszłość miejskiej architektury – łączą w sobie piękno, funkcjonalność i troskę o środowisko. Najpiękniejsze ogrody na dachach w Polsce Jednym z najbardziej wyjątkowych miejsc na mapie stolicy są ogrody na dachu Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie. Co roku przyciągają tłumy – zarówno turystów zachwyconych tą niezwykłą przestrzenią, jak i mieszkańców szukających chwili wytchnienia wśród zieleni. To prawdziwe arcydzieło architektury krajobrazu, gdzie bujna roślinność harmonijnie współgra z nowoczesną bryłą budynku, przeszklonymi oknami i surowym betonem. Ten zielony zakątek, zlokalizowany przy ul. Dobrej 56/66, stanowi jedno z najbardziej malowniczych miejsc spacerowych w Warszawie. Zielone dachy: Ogród w Centrum Nauki Kopernik Kolejnym wartym odwiedzenia „zielonym dachem” w Warszawie jest niezwykły ogród ulokowany na dachu Centrum Nauki Kopernik – tuż nad samą Wisłą. To wyjątkowe miejsce łączy w sobie nowoczesny design z naturą, oferując mieszkańcom i turystom możliwość odpoczynku od miejskiego zgiełku w otoczeniu zieleni i panoramicznych widoków. Ogród zaprojektowano w taki sposób, aby jego forma nawiązywała do kształtu meandrującej rzeki – wijące się ścieżki przypominają naturalne koryto wodne, co dodatkowo potęguje wrażenie bliskości z przyrodą. Przestrzeń ta zachwyca nie tylko architekturą, ale także bogactwem roślinności. Znajdziemy tu różnorodne gatunki kwiatów, traw i krzewów, posadzonych w klombach i donicach o nieregularnych, falujących kształtach. Rośliny zostały dobrane tak, by dobrze znosić trudne warunki – nasłonecznienie, wiatr czy brak klasycznej gleby. To ogród, który nie tylko cieszy oczy, ale też wpisuje się w ideę zrównoważonego rozwoju i zielonego miasta przyszłości. Ogród na dachu Centrum Nauki Kopernik znajduje się przy ul. Wybrzeże Kościuszkowskie 20 i jest jednym z najciekawszych punktów na mapie warszawskich ogrodów dachowych. Zielone dachy w mieście: Ogród na dachu Galerii Północnej Kolejnym miejscem w Warszawie, gdzie znajdziemy ogród na dachu jest Galeria Północna. Czerpie on inspirację z takich miast, jak Tokio czy Sztokholm i tworzy unikalny mikroklimat o właściwościach prozdrowotnych. Wśród alejek otoczonych zielenią, znajdziesz miejsce na relaks, czy praktykę jogi. Oprócz interesujących gatunków roślin, znajduje się tam tężnia solankowa. To prawdziwa oaza spokoju, która zadba to stan naszego ciała i ducha. Ogród znajduje się na Białołęce przy ul. Światowida 17. Ogrody na dachach w Polsce Niezwykłe ogrody na dachach pojawiają się coraz częściej nie tylko w stolicy, ale także w wielu innych polskich miastach. Jednym z najbardziej imponujących przykładów jest zielony dach Filharmonii i Opery Podlaskiej w Białymstoku. To nie tylko architektoniczna perełka, ale też przestrzeń, w której natura i kultura spotykają się w harmonii. Na szczycie tego nowoczesnego budynku rozciąga się zielona oaza z bujną roślinnością – znajdziemy tu m.in. trawy, jabłonie, jałowce oraz inne gatunki roślin, a wszystko to otulone oryginalną rzeźbą, która nadaje miejscu unikalny charakter. Zielone dachy stają się również elementem miejskiego krajobrazu we Wrocławiu – tam ogród powstał na dachu zabytkowego dworca PKP, integrując historyczną architekturę z nowoczesnymi rozwiązaniami ekologicznymi. Katowice również mogą pochwalić się podobnymi realizacjami, podobnie jak wiele centrów handlowych i biurowców rozsianych po całym kraju. Te zielone przestrzenie coraz częściej stanowią nie tylko ozdobę budynków, ale też miejsce relaksu, spotkań i symbol proekologicznego podejścia do urbanistyki. Zielone dachy to nowoczesna forma kontaktu z naturą w miejskim wydaniu. Może tego lata warto odwiedzić jeden z nich i samemu doświadczyć ich uroku?
Odrzucona przez ludzi, szczęście znalazła wśród zwierząt. Jak potoczyło się życie Simony Kossak?
Miała być synem i czwartym Kossakiem malującym konie
Miała być synem i czwartym Kossakiem malującym konie. Odrzucona przez matkę, ojcu obojętna, zamieszkała w środku puszczy. Nikt nie zafundował jej lepszej terapii niż sama natura. Rozumiejąc zwierzęta, zrozumiała i ludzi. Uprawiają seks w miejscach publicznych, w pozycjach, jakich nie ma nawet w Kamasutrze. Muchówki kochają się w locie. Chrząszcze czerwone lubią seks grupowy. Pluskwiaki robią to w trójkącie, o, i jeszcze jeden samiec próbuje się podłączyć. Są też erotyczne gadżety. Chrząszcz, samiec w czarnym lateksowym kombinezonie, przypina pani chrząszcz na ostatnim pierścieniu odwłoka spermatofor. Czyste kino. I można obejrzeć ten film przyrodniczy bez komentarza Krystyny Czubówny. Są tylko napisy: „Kamasutra” (tytuł filmu) oraz „Script, camera, sound and editing Simona Kossak”. Simona Kossak, autorka filmów przyrodniczych, biolożka, ekolożka, profesorka nauk leśnych i popularyzatorka wiedzy o przyrodzie, ze znanej malarskiej rodziny Kossaków, nie lubiła komentarza w filmach przyrodniczych. O swoim krótkim filmie o miłości owadów mówiła, że jeśli ktoś, oglądając go, by się podniecił, to byłaby szczęśliwa. Film o niej musiałby rozpocząć się w Krakowie, a nie w Puszczy Białowieskiej, gdzie powstawały jej filmy i gdzie spędziła ponad 30 lat w leśniczówce bez bieżącej wody i prądu. W Kossakówce, domu, w którym rodzina Kossaków mieszkała od pokoleń. W starej, neogotyckiej białej willi z dużym ogrodem w środku miasta. Kossakowie kochali i malowali konie, ale w domu zawsze mieli psy. [Ostatnia publikacja treści na VUŻ 07.10.2024 r.] Simona Kossak: nieszczęśliwe życie w Krakowie Kiedy 30 maja 1943 r. Simona przychodzi na świat, w Krakowie panuje okupacyjna moda na hodowanie psów. Zwierzęta, do których można przytulić się w ten okropny czas, stają się kimś bliskim. Jako małe dziecko Simona przytula się do dwóch dogów arlekinów w czarno-białe łaty częściej niż do matki czy ojca. Matka nie chce nawet karmić córki. – Nie będę tego karmić, zabierzcie to – mówi do służby po jej narodzinach. Ojciec, artysta, 24 lata starszy od żony, nie lubi małych dzieci i chce mieć w domu święty spokój. „Dzieci, buda!” – krzyczy do córek, które – jeśli już muszą być w salonie – mają jak psy siedzieć cicho pod stołem. Jako trzeci Kossak, malujący konie (po dziadku Juliuszu i ojcu Wojciechu) marzy zresztą o synu. Chce przekazać czwartemu Kossakowi pracownię, sztalugi, talent i znane nazwisko malarzy koni, ułanów i batalistów. CZYTAJ TAKŻE: W latach 70. cała Warszawa huczała o tym związku. Jerzy Kamas złamał serce Wiesławie Niemyskiej Jednak rodzą mu się same córki. Zanim pojawi się Simona, ma już córkę z pierwszego małżeństwa Marię i z drugiego Glorię. Kiedy dowiaduje się o kolejnej, jest tak wściekły, że strzela do ryngrafu z Matką Boską. Simona Kossak nie tylko jest córką, która miała być synem, ale też nie ma talentu. – „Wyrodek”, tak mówiło się o Simonie – wspomina jej siostrzenica Joanna Kossak. – Była uważana w rodzinie za brzydkie kaczątko. Ojciec Simony, Jerzy Kossak. Wnuk Juliusza, syn Wojciecha Brzydkie kaczątko jest w dzieciństwie zaprawiane w kindersztubie. Joanna Kossak: – Matka Simony, czyli nasza rodzinna house gestapo, uczyła ją dobrych manier. Wkładała jej pod łokcie tomy encyklopedii Brockhausa, żeby zapamiętała na całe życie, że nie trzyma się łokci na stole. Simona nienawidziła tej tresury. Z czasem ojciec zmieni do niej stosunek. Zauważa bowiem, że tak jak on, córka interesuje się zwierzętami. Pozwala jej zapukać do pracowni, gdy znajdzie w ogrodzie gawrona z uszkodzonym skrzydełkiem lub gdy będzie chciała sprawdzić w „Atlasie zwierząt” nazwę jakiegoś gołąbka. Z ogrodu do szkoły latają za Simoną ulicami Krakowa dwa różne ptaki. – Wpadała do klasy, siadała w ławce, a w tej samej chwili na parapecie za oknem siadały kruk i kos, które przylatywały za nią i jej siostrą – wspomina Zofia Janczak, szkolna koleżanka. Ze zwierzętami Simona zaprzyjaźnia się na śmierć i życie. Z koleżankami mniej. Matka nie pozwala zapraszać ich do domu. Dziewczynka przynosi więc każdego gawrona, szczura czy psa, które trzeba ratować. Tak samo jest na studiach. Po latach, już jako profesor, na antenie Polskiego Radia Białystok powie: „Na studiach (…) miałam a to świnkę morską, a to chomika i dwie papużki faliste, których ktoś chciał się pozbyć, więc je wzięłam. I kanarka, którego znalazłam na ulicy ledwo żywego. (...) Papużki zakończyły żywot w sposób dramatyczny, ponieważ w tym czasie był też u mnie szczeniak, rozkoszny Troll, który przeżył ze mną całe swoje długie życie, ale karierę zaczął od tego, że gdy miał sześć tygodni, to któregoś dnia, ponieważ papużki fruwały po całym pokoju... W każdym razie wróciłam z zajęć na uczelni i papużek nie zastałam. Zdradziło go jedno: takie niebieskie piórko przylepione do wargi”. Matka Elżbieta Kossak odrzuciła Simonę od razu po jej urodzeniu. Tuż przed śmiercią wydziedziczyła córkę. Zobacz też: Był u szczytu popularności i zniknął. Nie miał szczęścia w miłości. Co słychać dziś u Krzysztofa Pieczyńskiego? Simona Kossak: obserwatorka zwierząt Na studiach na Wydziale Biologii na Uniwersytecie Jagiellońskim Simona zakłada akwaria i za pomocą stetoskopu lekarskiego i mikrofonów osłoniętych prezerwatywami słucha głosów ryb. W dzieciństwie słyszała jak matka powtarzała: „Dzieci i ryby głosu nie mają”. Chce sprawdzić, jak to jest. Pisze z tego pracę magisterską u zachwyconego pomysłem prof. Romana Wojtusiaka. Na jego wykładach z zoopsychologii tylko utwierdza się w tym, co przeczuwa od dzieciństwa: zwierzęta czują, słyszą, porozumiewają się jak ludzie, ale w przeciwieństwie do człowieka nigdy bezpodstawnie nie krzywdzą. Poznaje obyczaje dzikich gęsi, które są sobie wierne przez całe życie, a po stracie partnera nigdy nie wchodzą w nowe związki. Dowiaduje się o mądrości matek kóz, które nigdy nie karcą swoich dzieci, tylko przytulają, oswajają i dodają odwagi, by mogły ruszyć w świat. Wie, jak źle wpływa zimny chów na skakuszki australijskie. Jeśli matka nie da skakuszkom ciepła – nigdy nie będą potrafiły się z nikim zaprzyjaźnić. Simona Kossak uświadamia sobie, ile ludzie mogliby się od zwierząt nauczyć i jeszcze bardziej fascynuje się ich światem. Z ludźmi ma same problemy. Matka traktuje ją jak służącą i poza zajęciami na uczelni nie pozwala wyjść z domu. Na co dzień daje jej też do zrozumienia, że ta jej biologia to jest nic, bo i tak nie spełnia rodzinnych nadziei – nie jest artystką. Ma pretensje, że mając takie ciotki, jak Maria Pawlikowska-Jasnorzewska i Magdalena Samozwaniec (siostry Jerzego Kossaka), nie próbuje sił chociaż w literaturze. Siostra Gloria, która zawsze była w domu „tą z urodą i talentem”, teraz podsyła z premedytacją adoratora, który wykorzystuje miękkie serce Simony i ją porzuca. Wkrótce ojciec, który jako jedyny rozumiał jej pasję do zwierząt, umiera. Kossakówna nie umie się zaprzyjaźniać z ludźmi. Nie umie zaufać. Wychowana w duchu, że nie należy za wiele mówić o sobie, a płakać można tylko za zamkniętymi drzwiami, nie otwiera się przed nikim. W pełni sobą czuje się tylko w świecie zwierząt. Zdjęcie w latach 70. zrobił Lech Wilczek, który z Simoną mieszkał w jej leśniczówce Simona Kossak: w Puszczy Białowieskiej spotkała miłość Marzy o tym, by wyjechać z miasta, którego mieszczańskiej atmosfery serdecznie nienawidzi (Rynek Główny w Krakowie, choć mieszka tuż obok, potrafi omijać miesiącami). Chce zamieszkać w lesie, więc po studiach szuka pracy w dziczy. Dostaje pół etatu w Zakładzie Badań Ssaków Białowieży. Wiosną 1971 r. pakuje więc na ciężarówkę łamaniec – łóżko po Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, porcelanę, meble oraz dubeltówkę i przeprowadza się do wynajętej leśniczówki w środku Puszczy Białowieskiej. Codziennie pokonuje sześć kilometrów drogą przez las do pracy w Białowieży. Nie ma bieżącej wody ani prądu. Nie ma też wokół siebie ludzi (z czasem pojawi się artysta fotograf Lech Wilczek, w którym Simona się zakocha). Ale ma las, a w nim dzikie zwierzęta. Z ludźmi obcuje za to w pracy. Dzięki znajomości psychologii zwierząt wie już, jak rozbroić każde ludzkie zachowanie. Każdą relację przekłada na hierarchię w stadzie zwierząt. Wie, że w każdym jest przywódca, są faworyty, ofiara i rozładowujący atmosferę błazen. Analizuje to, co się dzieje w grupie ludzkiej, przekłada na stado i wie, jak rozegrać każdą sytuację. Zoopsychologia pomaga jej coraz lepiej radzić sobie z ludźmi. Joanna Kossak: – Kiedy Simona wiedziała, że ktoś decyzyjny ma duże ego, a chciała, żeby zrobił coś, na czym jej zależało, mówiła: „A pamiętasz, miałeś taki superpomysł! Warto do niego wrócić”. I ten ktoś mówił: „No tak! Rzeczywiście, jak mogłem o tym zapomnieć!”. Dla Simony liczyła się skuteczność. Jej ego mogło być schowane, ważne było dobro zwierząt, dobro ogółu, dobro stada. ZOBACZ TAKŻE: Zmagał się z własnymi demonami, niemal stracił rodzinę. Zenon Laskowik za popularność zapłacił wysoką cenę Albo tłumaczyła: „Nie ma sensu być w życiu zazdrosną o facetów”. Mówiła o nich, że są jak worek z plemnikami na dwóch nogach. Ich cel to dotrzeć do jak największej liczby kobiet, by przedłużyć gatunek. I że to nie ma nic wspólnego z emocjami, relacją czy działaniem z premedytacją prowadzącym do zdrady. To nie tak, że faceci są źli, oni taką mają biologię. Prawdziwa samica dba o to, by samiec ją chronił, wracał i dostarczał żywność oraz dawał poczucie bezpieczeństwa. Uważała, że faceta można oswoić. I to „absolutnie każdego tygrysa”. – Gdy facet uważa się za najważniejszego na świecie i ma do ciebie o coś pretensję, przyznaj mu rację. Nawet jeśli absolutnie nie ma racji, powiedz: „Ależ oczywiście, kochanie!”. Zobaczysz, jaki będzie szczęśliwy, tłumaczyła. Zanalizuj czyjeś wzorce zachowań, i działaj tak, jakby on tego oczekiwał. To, że on myśli, że wygrał – niech sobie myśli. Zobaczysz, będziesz miała to, co będziesz chciała. A jak poznasz instrukcję obsługi samca, z którym chcesz być, to potem będziesz czerpać ogromną radość z oswojenia każdego tygrysa – wspomina Joanna. A jak potoczyło się życie miłosne samej Simony? Białowieża 15.10.1974, Lech Wilczek <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgPO0cOq-1450ba4.jpg" width="1622" height="1600" alt="Bia³owie¿a 15.10.1974. Biolog, lenik Simona Kossak z przyrodnikiem, artyst¹ fotografikiem Lechem Wilczkiem zamieszka³a w leniczówce Dziedzinka w Puszczy Bia³owieskiej, jako pracownik Zak³adu Badania Ssaków Polskiej Akademii Nauk w Bia³owie¿y. Nz. na podwórku z krukiem Koraskiem. meg PAP/Maciej Musia³" title="¯ycie codzienne w leniczówce Dziedzinka" /> Simona Kossak i Lech Wilczek: spotkali się w sercu Puszczy Gdy przybyła do Białowieży, okazało się, że nie była jedynym lokatorem w swojej leśniczówce o wdzięcznej nazwie Dziedzinka. Miejsce było podzielone na dwa mieszkania. Drugie zajmował fotograf przyrody i pisarz z Warszawy, Lech Wilczek. Na początku bardzo się nie lubili, jedno czekało, aż drugiemu zbrzydnie życie w dziczy i ucieknie za cywilizacją. Ale tak się nie stało. Po pewnym czasie zbliżyła ich miłość do zwierząt. Oboje uwielbiali je wszystkie, ale zwłaszcza te dzikie. Leczyli je, czasami oswajali. W każdym razie kiedy tylko wyczuli, że jakiś dzik lub ryś potrzebuje ich pomocy, robili co w ich mocy. W tej wspólnej pasji odnaleźli się jako przyjaciele, a z czasem jako partnerzy życiowi. To Lech robił Simonie wszystkie te niesamowite zdjęcia, na których uwieczniał ją ze zwierzętami. Ich związek trwał 36 lat, a Lech określał go jako „układ metafizyczny”. Białowieża 15.10.1974 r., Simona Kossak i Paweł Wilczek <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgmbr3Ve-6c6e027.jpg" width="2347" height="1600" alt="Bia³owie¿a 15.10.1974. Biolog, lenik Simona Kossak w leniczówce Dziedzinka w Puszczy Bia³owieskiej, gdzie z przyrodnikiem, artyst¹ fotografikiem Lechem Wilczkiem zamieszka³a jako pracownik Zak³adu Badania Ssaków Polskiej Akademii Nauk w Bia³owie¿y. Nz. na podwórku z krukiem Koraskiem i olic¹ Hepuni¹. meg PAP/Maciej Musia³" title="¯ycie codzienne w leniczówce Dziedzinka" /> Leśniczówka Dziedzinka, w której Simona Kossak spędziła 30 lat Simona Kossak: biolożka i miłośniczka zwierząt Świeżo upieczona biolożka Simona Kossak nie może zrozumieć, dlaczego zamiast zajmować się żubrami czy rysiami w Puszczy Białowieskiej, wraz z innymi naukowcami bada w laboratorium głównie ryjówkę i nornicę rudą... Za to w leśniczówce ma dwie wymagające hospitalizacji sowy, oswojonego kruka, pawie, a nawet osła. Najwięcej dowodów na inteligencję zwierząt dostarcza kruk. Bożena Wajda, znajoma Simony: –Chodziłam kiedyś po rezerwacie bez przepustki, zobaczył mnie strażnik parku, wypisał mandat. Nadleciał kruk, złapał papier w dziób, poleciał z nim na dach leśniczówki, porwał i jeszcze nogą podeptał. Ja dostałam ataku śmiechu, strażnik odpuścił. Simonę kruk z miłości skubie za włosy, ale rowerzystów w Białowieży atakuje. Z domów białowieżan kradnie biżuterię, porywa dokumenty robotnikom pracującym w lesie. Mieszkańcy mówią o nim: oswojony bandzior i złodziej. O Simonie robi się głośno, przyjeżdżają odwiedzać ją dyrektorzy ogrodów zoologicznych z całego świata, dziennikarze. Kobietę w „dżungli” pokazuje telewizja. Nikt nie docieka, dlaczego wnuczka Kossaków żyje z daleka od ludzi. Dziennikarze mają kawał egzotyki, a ona szybko uczy się, jak łatwo wodzić ich za nos, rzucając jakąś dykteryjkę o Kossakach. Jest zadowolona: po ucieczce z rodzinnego gniazda, zaczyna wychodzić z cienia rodziny. W puszczy odżywa. Zwalcza drżenie rąk, koszmary senne, coraz rzadziej obgryza paznokcie, uspokaja się. Latem opala się nago w ogrodzie przy domu. Jada w pozycji, w jakiej jej wygodnie. Żyje, jak chce. Czuje, że jest wolna: od rodziny, której oczekiwań nie spełnia, od matki i atmosfery nieprzewietrzonego – jak o nim mówiła – Krakowa. Po kilku latach zmienia pracę. Instytut Badawczy Leśnictwa daje jej więcej wolności. Teraz może pracować z domu i w lesie. Tuż przy leśniczówce zakłada zagrodę z sarnami, które obserwuje, pisząc o nich doktorat. Oswaja te dzikie zwierzęta tak, że uznają ją za członka stada i traktują jak matkę. Gdy wyczuwają zbliżającego się rysia, ostrzegają ją przed niebezpieczeństwem. Stawiają uszy i jeżą kuper. „Przekroczyłam granicę, która dzieli świat człowieka od świata zwierząt – po latach powie na antenie Polskiego Radia Białystok. – Gdyby nas od zwierząt oddzielała szyba, mur nie do przebicia, zwierzęta by się mną nie przejęły. My jesteśmy sarny, ona jest człowiek, co ona nas obchodzi. Jeżeli one mnie ostrzegły głosem przeznaczonym dla swojego gatunku, oznaczało to tylko jedno: jesteś członkiem naszego stada, nie chcemy by stała ci się krzywda. Przeżywałam to zdarzenie przez wiele dni i dzisiaj, gdy o tym myślę, odczuwam miękkie ciepło na sercu. Jest to dowód, jak można by się zaprzyjaźnić ze światem dzikich zwierząt i jak wiele zrozumienia mogłoby nas spotkać”. Zobacz też: Miałam dwóch bardzo dobrych mężów – mówi słynna podróżniczka Elżbieta Dzikowska Simona z oswojonym dzikiem, lochą Żabką. Simona Kossak: przyroda ją uleczyła Od zwierząt doświadcza tego, czego nigdy nie miała w domu. Do końca życia najlepsze relacje buduje ze zwierzętami, nie z ludźmi. Po habilitacji nauka zaczyna ją nudzić. Odzywają się artystyczne geny. Z miłości do natury zaczyna robić filmy. Jeździ z nimi na festiwale, dostaje nagrody i jak nigdy w życiu zaczyna się wzruszać. Wie, że nie trzyma w ręku wprawdzie pędzla, jak chciała rodzina, tylko kamerę, ale tworzy coś, co sprawia jej radość i podoba się innym. Ma poczucie, że realizuje jakąś artystyczną część siebie. Cieszy się, że udało jej się ją wyrazić, dzięki temu, co kocha najbardziej, czyli obserwacjom świata zwierząt i przyrody. Tego, że uciekła kiedyś w ten świat od cywilizacji, nigdy nie żałuje. Jako profesor powtarza często: „Ucieczka z Krakowa do Białowieży to była najlepsza rzecz, jaką mogłam w życiu zrobić”. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Nawet znajomi nie wiedzieli, że Bogusław Kaczyński miał żonę Z biegiem lat z coraz większą charyzmą staje po stronie zwierząt, zawsze gdy czuje, że dzieje im się krzywda. Walczy w sądzie z naukowcami, którzy zakładają w puszczy obroże rysiom i wilkom. Sprzeciwia się wycince puszczy i domaga objęcia ochroną całego obszaru Puszczy Białowieskiej. Odchodzi w najlepszym momencie życia. Czuje się jak czwarty Kossak. Ma na swoim koncie profesurę, pasję, która pochłania ją bez reszty, wielbicieli jej radiowych audycji o zwierzętach i filmów, autorytet obrońcy zwierząt i działacza na rzecz przyrody... Ma też przy boku mężczyznę, który po 30 latach życia po sąsiedzku pod jednym dachem, zaczyna widzieć w niej kobietę. Simona umiera na raka 15 marca 2007 r. Przy łóżku szpitalnym siedzi z nią do końca jej towarzysz życia. Zakazuje chować się w rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Jej grób zostaje więc na Podlasiu. Na pogrzebie, gdy trumna jest spuszczana w dół, nad głowami zebranych przelatuje bocian. Zostawiła po sobie książki o Puszczy Białowieskiej, prawie 2000 nagrań radiowych o zwierzętach dla Polskiego Radia Białystok, dorobek naukowy i sąsiada z leśniczówki, który ku zaskoczeniu znajomych zaczyna o niej mówić i komentować ich wspólne życie. Simona zostawia też filmy przyrodnicze. Bez komentarza. 30 września 2022 roku w kinach ukazał się film „Simona” w reżyserii Natalii Korynckiej-Gruz, przybliżający losy Simony Kossak: jej miłości, lęki i niezwykłe losy. Poniżej prezentujemy jego plakat, zdjęcia z planu oraz zwiastun. Plakat filmu „Simona”, reż. Natalii Korynckiej-Gruz View oEmbed on the source website TEKST: Anna Kamińska
Wybrano najpiękniejsze zdjęcia przyrodnicze Wildlife Photographer of the Year 2020!
Zobacz, które fotografie znalazły się w czołówce!
Coroczny konkurs na najpiękniejsze fotografie przyrodnicze Wildlife Photographer of the Year, Grand Prix 2020 został rozstrzygnięty. Pierwsze miejsce zdobyło zdjęcie wykonane przez Siergieja Gorszkowa, który uwiecznił na nim tygrysicę przytulającą się do wiekowej jodły mandżurskiej, znacząc w ten sposób teren. Konkurs organizowany jest od 1964 roku przez Muzeum Historii Naturalnej w Londynie. Zobaczcie także inne, niezwykłe fotografie, które zostały wyróżnione w międzynarodowym konkursie!
W Arktyce wytwarza się nowy rodzaj klimatu!
Naukowcy biją na alarm! Co to oznacza dla naszej planety?
Naukowcy biją na alarm! W Arktyce wytwarza się zupełnie nowy rodzaj klimatu. Jest coraz mniej lodu, za to zwiększają się opady deszczu i wzrasta temperatura. Czy może to oznaczać, że już niedługo lodowce staną się rzadkością, a polarne zwierzęta nie będą miały warunków do życia? Wszystko na to wskazuje. Arktyka coraz cieplejsza w 2020 roku Temperatura jest coraz wyższa, a deszcze coraz częstsze. Normy w Arktyce zostały całkowicie złamane i idą w kierunku nadmiernego ocieplenia. Naukowcy z National Center of Atmospheric Research w USA nowy klimat powstający w Arktyce nazywają nowoarktycznym. Skala zmian jest znaczna. Mamy do czynienia z okresem tak gwałtownej przemiany, że obserwacje wcześniejszych wzorców pogodowych nie dają nam wiedzy o tym, czego możemy spodziewać się w następnym roku. Nowy rodzaj klimatu w Arktyce 2020 Kilkadziesiąt lat temu tak wysokie temperatury w Arktyce były nie do pomyślenia. Lód w tym rejonie stopniał tak bardzo, że polarne zwierzęta zaczynają nie mieć schronienia, które do tej pory było codziennością. Opadów śniegu będzie znacznie mniej, a przewagę zdecydowanie będzie miał deszcz. Najbliższe miesiące mogą być kluczowe dla klimatu. Prognozy, które zakładają naukowcy oparte są między innymi na poziomie emisji gazów cieplarnianych. Jak będzie wyglądał klimat w Arktyce w 2021 roku? Na całym świecie zmiany klimatyczne zachodzą bardzo szybko. Śnieg i lód bardzo skutecznie odbijają promienie słoneczne, przez co są one pochłaniane przez wodę. Im woda jest cieplejsza, tym lód staje się cieńszy. Zjawisko to z roku na rok się zwiększa. Według spekulacji do końca tego stulecia w Arktyce może nie być w ogóle lodu. Jak to będzie wyglądało w 2021 roku? Wiemy tylko, że coraz gorzej.
Naukowcy odkryli niepokojące zmiany na Księżycu! Czy to możliwe, że rdzewieje?
Niedawne odkrycie naukowców z University of Hawai’i Insitute of Geophysics and Planetology jest szokujące! Zauważyli oni na Księżycu ślady prawdziwej rdzy. Zaskakujące wyniki zostały opisane przez naukowców w czasopiśmie Science Advances przedstawiając wyniki obserwacji, z których ewidentnie wynika, że znajdują się na nim minerały zbudowane z tlenku żelaza. Jak to możliwe, skoro na Księżycu nie ma tlenu? Księżyc rdzewieje? Odnalezione na Księżycu minerały zbudowane z tlenku żelaza sugerują, że doszło tam do utlenienia za sprawą tlenu pochodzącego z ziemskiej atmosfery. Jak tam dotarł? Z pewnością poprzez wiatr słoneczny, ponieważ w pewnym momencie Księżyc przechodzi przez ogon magnetyczny Ziemi. Niesamowite odkrycie roku 2020 Jak mówią naukowcy, żelazo łatwo się utlenia, jednak na Księżycu tlenu nie ma. Do tej pory można było je tam znaleźć jedynie w czystej postaci. Dzięki zaawansowanym technologiom i zastosowaniu amerykańskiego instrumentu Moon Mineralogy Mapper (M3), który został zainstalowany na indyjskiej sondzie Chandrayaan-1, dokonano analizy wyników. O wszystkim szeroko opowiedział szef zespołu badaczy, Shuai Li. Gdy analizowałem dane zebrane przez M3 w rejonach polarnych Księżyca, zauważyłem pewne charakterystyczne elementy widma, odbiegające od tego, co widać w innych rejonach Księżyca, a także tego, co pokazały badania próbek skał księżycowych, przywiezionych przez misje Apollo. Zastanawialiśmy się, czy to może być oznaka reakcji zachodzących między wodą a skałami, okazało się, że to sygnatura hematytu. Czy wpływ na rdzewienie Księżyca ma Ziemia? Obecność cząsteczek hematytu, który wskazuje na rdzewienie Księżyca związana jest zawsze z miejscami, gdzie występuje woda. Ma to bezpośredni związek z bliskością Ziemi, z której na Księżyc trafia tlen z atmosfery. Co ciekawe, hematyt obserwuje się w mniejszych ilościach także po ciemnej stronie Księżyca, gdzie tlen z Ziemi raczej nie miał szansy się dostać.
Internauta odnalazł lodowy statek przeglądając Google Earth!
Google Earth, czyli możliwość oglądania każdego zakątka ziemi dzięki satelitom, daje internautom ogromne możliwości odkrywania niezwykłych rzeczy. W ten sposób świat dowiedział się o połaciach niezaludnionych terenów w Kazahstanie, gdzie znajduje się gigantyczny pentagram, a także o 60-metrowym króliku, który zlokalizowany jest w okolicy włoskiego San Remo. Podczas ostatniej wędrówki za pomocą Google Earth, jeden z internautów odkrył niesamowity lodowy statek na Antarktydzie. Niezwykłe odkrycie na filmie YouTube z 2020 roku Znalezisko zostało zobrazowane na kanale YouTube jednego z internautów, którzy pasjonują się spacerami za pośrednictwem satelity Google Earth. W tle słychać, jak narrator analizuje odnaleziony statek, którego kształt i rozmiar łudząco przypominają statek wycieczkowy. Niezwykłe odkrycie sprawiło, że w krótkim czasie w sieci pojawiło się mnóstwo teorii spiskowych, zakładających, w jaki sposób tak ogromny statek znalazł się w krainie lodu. Skąd na Antarktydzie wziął się 130-metrowy statek? Szacując po jego wielkości, statek ma około 130 metrów długości. Można więc spokojnie porównać go do statku wycieczkowego. Opinie internautów są zróżnicowane. Niektórzy twierdzą, że mógł być to statek podwodny, który utknął wśród lodu. Inni, z bardziej wybujałą wyobraźnią twierdzą, że być może odnaleziono właśnie zaginioną Arkę Noego. Więcej odkryć Strażnika Ziemi YouTuber, który opublikował nagranie w sieci zdradził, że statek odnalazł w odległości ok. 160 kilometrów od wybrzeża Antarktydy, tuż pod Nową Zelandią. Wśród jego filmów można znaleźć inne, ciekawe znaleziska. Sam określa siebie jako Strażnika Ziemi, który od 10 lat monitoruje wszystko za pomocą Google Earth, a także innych aplikacji. Obserwuje zarówno ziemię, jak i dno morskie, a także kosmos. Zastanawiające jest, czy znalezisko internauty zostanie w jakikolwiek sposób zbadane. Póki co, nie podano żadnych oficjalnych informacji na ten temat.
Niesamowite zjawiska na niebie w Polsce w czerwcu 2020: poznaj daty!
Musisz to zobaczyć: zaćmienie Księżyca i Słońca oraz truskawkowa pełnia…
Czerwiec 2020 zapowiada się wyjątkowo ciekawie dla miłośników obserwowania ciekawych zjawisk astronomicznych na niebie! Piękna pogodna tylko może sprzyjać wypadom za miasto podczas których można urządzić fetę pod gołym niebem, połączoną z przyglądaniem się zaćmieniu Księżyca i Słońca, ale nie tylko… Na jakie zjawiska możemy czekać w tym miesiącu? Przełom wiosny i lata uznawany jest za jeden z najważniejszych i zarazem najbardziej magicznych momentów w roku. Słowianie od początku upatrywali w tym okresie niezwykłą moc natury. Na początek warto zaznaczyć, że tuż przed północą w sobotę 20 czerwca - dokładnie o godzinie 23:44 - rozpocznie się astronomiczne lato. To w tym momencie przypadnie najdłuższy, bo trwający 16 godzin i 46 minut dzień. Gdzie w Polsce najlepiej wtedy być? W okolicach Jastrzębiej Góry, czyli w miejscu najbardziej wysuniętym na północ w naszym kraju będzie trwał jeszcze dłużej, bo aż 17 godzin i 20 minut! Kiedy można będzie obserwować w Polsce niesamowite zjawisko „spadających gwiazd”? Warto przygotować się na wyjątkową możliwość obserwacji „spadających gwiazd”, czyli meteorów z roju Czerwcowe Bootydy. To zjawisko będziemy mogli podziwiać na niebie w nocy z 22 na 23 czerwca. Jeśli jednak je przegapicie tego dnia, macie jeszcze szansę zobaczyć „spadające gwiazdy” do około 2 lipca. Zaćmienie Księżyca i zaćmienie Słońca w czerwcu 2020 Zaćmienie Księżyca i zaćmienie Słońca to nie lada gratka dla fanów wspaniałych zjawisk przyrody. W czerwcu czekają nas dwa zaćmienia. Zaćmienie Księżyca nastąpi 5 czerwca. Będzie to tzw. półcieniowe zaćmienie Księżyca, które zacznie się o godzinie 19:25, a do jego kulminacji dojdzie o godzinie 20:58 i może być widoczna w północnym regionie kraju. Obrączkowe zaćmienie Słońca będziemy mogli obserwować 21 czerwca. To zjawisko będzie trudniejsze do obserwacji na terenie Polski, ale mieszkańcy Bieszczad mają szansę je zobaczyć. Prawdopodobnie jednak do obserwacji potrzebne będą specjalistyczne lunety i sprzęty astronomiczne. Dla tych z Was, którzy przegapią czerwcowe zaćmienie Księżyca, mamy pocieszenie. Kolejne zaćmienie będzie widoczne 5 lipca o godzinie 4:30 - nastąpi wtedy tzw. półcieniowe zaćmienie Księżyca. Różana pełnia Księżyca - czym jest i kiedy można ją obserwować? Pełnia Księżyca, która przypada w czerwcu nazywana jest też „różaną”, „kwiatową” lub… „truskawkową”. Skąd wzięły się te nazwy? Powiązane są z przypadającymi w tym okresie zbiorami truskawek oraz momentem zakwitania niektórych kwiatów. W czerwcu 2020 roku pełnia przypadnie w piątek 5 czerwca o godz. 19:12 i zbiegnie się, ze wspomnianym wyżej, półcieniowym zaćmieniem Księżyca.
Naukowcy ostrzegają przed przebiegunowaniem Ziemi! Co to oznacza i czy grozi nam kataklizm?
Tak będzie wyglądał scenariusz dla naszej planety?
Nowa dekada nie rozpoczęło się dobrze. W 2020 roku pandemia koronawirusa rozprzestrzeniła się na cały świat, zmieniając nasze dotychczasowe życie. Nic więc dziwnego, że wiele osób zaczęło przewidywać, że już niebawem nastąpi koniec świata. O katastroficznych wizjach mówi się co roku - z pewnością każdy doskonale pamięta rok 2012, kiedy to miało dojść do zagłady i ostrzegano przed przepowiednią zawartą w kalendarzu Majów. Wtedy nie doszło do kataklizmów, jednak w tym roku przed ogromnymi zmianami ostrzegają naukowcy! Koniecznie poznaj szczegóły. Czy przebiegunowanie jest niebezpieczne? Według najnowszych informacji Europejskiej Agencji Kosmicznej dochodzi do zakłóceń pola magnetycznego między Afryką a Ameryką Południową. Badacze zlokalizowali dziurę, która zwana jest Anomalią Południowego Atlantyku, która zakłóca prace satelitów. Jak informują naukowcy: Naszym wyzwaniem jest teraz zrozumieć procesy, które za tym stoją View oEmbed on the source website Czy takie zjawiska są powodem do niepokoju? Warto poczekać na więcej szczegółów, jednak niewykluczone, że jest to proces przebiegunowania. Według badań w ostatnim czasie zaobserwowano przemieszczanie się bieguna północnego. Na początku ubiegłego wieku znajdował się on na terytorium Kanady, obecnie zmierza w kierunku Syberii. Co ciekawe, do kiedyś przemieszczał się on z prędkością 15 kilometrów rocznie, a w latach 90. przyspieszył do 55 kilometrów na rok. Jak wygląda proces przebiegunowania? Geofizycy zbadali, że zamiana biegunów występuje co 200-300 tys. lat, jednak od ostatniej zmiany minęło już 780 tys. lat, a naukowcy nie są w stanie wytłumaczyć, dlaczego tak się stało. Pytanie, które od razu się nasuwa to, czy ten proces będzie miał jakikolwiek wpływ na nasze życie? Pole magnetyczne odgrywa ogromną rolę, między innymi chroni nas przed promieniowaniem kosmicznym. Naładowane cząstki ze Słońca są spychane w stronę biegunów magnetycznych, zderzają się z atmosferą nad biegunami i zapalają się tworząc zorze polarne. Gdy w Ziemię uderza większa chmura naładowanych cząstek, ziemskie pole magnetyczne na krótką chwilę ulega osłabieniu, czego skutkiem są burze magnetyczne odczuwane na naszej planecie. Dochodzi wtedy do uszkodzeń satelity, awarii systemów energetycznych i rurociągów. W trakcie przebiegunowania będzie to wyglądało podobnie, tylko na globalną skalę. Zorze będzie można dostrzec z każdego miejsca na świecie oraz znacznie zwiększy się szkodliwe promieniowanie. W dalszym ciągu barierą będzie atmosfera, która wystarczająco ochroni ludzi oraz zwierzęta. W gorszej sytuacji będą osoby na stacjach kosmicznych oraz podróżujące samolotem. Już teraz można zaobserwować, że zmniejszono częstotliwość lotów w okolice biegunów, aby pasażerowie nie pochłaniali ogromnej dawki promieni. Czy w 2020 roku dojdzie do przebiegunowania naszej planety? Z wyciąganiem tak pochopnych wniosków warto poczekać na oficjalne informacji Europejskiej Agencji Kosmicznej.
Biebrzański Park Narodowy w ogniu! Spłonęło ponad 1000 hektarów…
Czy uda się uratować ten wspaniały rezerwat przyrody?
Ogień pochłania bagienne łąki i lasy Biebrzańskiego Parku Narodowego o powierzchni blisko 500 hektarów. Strażacy walczą z pożarem, ale akcji gaśniczej nie ułatwiają warunki atmosferyczne, w tym silny wiatr, który ułatwia rozpraszanie się pożaru. Z oficjalnych komunikatów wydanych przez Park wynika, że palą się jedne z najcenniejszych przyrodniczo terenów na styku trzech powiatów: augustowskiego, monieckiego i sokólskiego. Straż pożarna i dyrekcja Parku informują, że spłonąć mogło około 1,3 tysiąca hektarów bagiennych łąk i lasu. Pocieszająca informacja jest taka, że pożar jest „pod kontrolą”. Strażakom udało się opanować go w miejscach, do których mogą dotrzeć. Niestety, część terenów jest niezwykle trudno dostępna. „W poniedziałek spłonęło ok. 1200 hektarów, ale pożar został opanowany. Niestety suche podłoże i wiatr spowodowały, że we wtorek rano ogień pojawił się na nowo. Do pożaru w naszym powiecie wyjechało 8 zastępów straży pożarnej czyli ok. 40 strażaków” - przyznał w komunikacie mł. bryg.Paweł Woźniewski z Powiatowej Komendy Straży Pożarnej w Mońkach. Pożar w Biebrzańskim Parku Narodowym trudny do opanowania Biebrzański Park Narodowy to w dużej części właśnie trudno dostępne tereny bagienne. Na szczęście pożar został opanowany na tyle, że nie rozprzestrzenia się już gwałtownie. Panująca susza i silne wiatry mogą jednak spowodować kolejne pożary. W poniedziałek w akcji gaśniczej brało udział około 150 strażaków zawodowych i ochotników. Wykorzystano samoloty gaśnicze Lasów Państwowych, a nawet drony. Ciągle jednak nie można powiedzieć, że pożar został w pełni opanowany. Jak czytamy w oficjalnym komunikacie Dyrektora Biebrzańskiego Parku Narodowego: „Ochotnicy dniem i nocą z narażeniem życia walczą z ogniem w dolinie Biebrzy. Ale rozmiar tragedii i ilość wyjazdów powoduje zużycie najpotrzebniejszych sprzętów do gaszenia.” Każdy może przyłączyć się do akcji i pomóc w gaszeniu pożaru. Fundacja WWF zrobiła zbiórkę pieniędzy, aby odratować największy park narodowy w Polsce! Konto, na które można wpłacać środki: Biebrzański Park Narodowy Tytuł wpłaty: "darowizna pożar 2020" Bank Gospodarstwa Krajowego SWIFT: GOSKPLPW IBAN: PL 31 1130 1059 0017 3397 2620 0016 Adres: Osowiec-Twierdza 8, 19-110 Goniądz Biebrzański Park Narodowy - skarb natury Położony na terenach Kotliny Biebrzańskiej w województwie podlaskim, Biebrzański Park Narodowy to największy park w Polsce, który utworzony został w 1993 roku i zajmuje powierzchnię 592,23 km². Chroni cenne obszary bagienne. Jest ostoją wielu rzadkich gatunków, zwłaszcza ptaków wodno-błotnych. To nie tylko teren ważny ze względu na unikatowe przyrodnicze okazy, ale też wyjątkowe miejsce pod względem turystycznym. Atrakcje turystyczne w Biebrzańskim Parku Narodowym Na terenie Parku organizowane są spływy rzeką Biebrzą. Park jest też świetnym celem rowerowych wycieczek - przez jego teren przebiega szlak rowerowy Green Velo. Jakie są inne atrakcje Biebrzańskiego Parku Narodowego? To wyjątkowe miejsca, które warto odwiedzić: bagno Ławki, obszar ochrony ścisłej Czerwone Bagno, uroczysko Grzędy, Carska Droga czy twierdza Osowiec .
Zobaczcie 5 najdroższych hoteli na świecie
Wszyscy kochamy luksusowe wnętrza i wysoki standard obsługi, lecz niestety jest to dostępne za odpowiednio wysoką kwotę. Postanowiliśmy Wam zaprezentować 5 hoteli, w których cena za dobę naprawdę przyprawia o zawrót głowy. Te miejsca zachwycają przepięknymi widokami, ekskluzywnymi dogodnościami, a niektóre możliwością obserwacji dzikiej przyrody. Najdroższe hotele na świecie Pobyt w Alang Alang Chateau w Cannes we Francji to wydatek rzędu 41 tysięcy dolarów. Z hotelowych tarasów można podziwiać panoramę miasta, morze oraz góry. Miejsce olśniewa także niezwykle wysmakowanym wystrojem wnętrz. Na wyspie Laucala znajduje się z kolei Hilltop Villa, która wyróżnia się niezwykle egzotycznym klimatem za 44 tys. dolarów za noc. Jednak nie każdy może poznać urokliwość tego miejsca - pobyt poszczególnych osób musi być zaakceptowany przez właściciela wyspy. Trzecia w rankingu jest prywatna wyspa Necker na Karaibach. Doba hotelowa w tym miejscu będzie nas kosztować 80 tysięcy dolarów. Wakacje spędzał tam m. in. Barack Obama z rodziną! Do atrakcji należy nurkowanie, żeglowanie, kitesurfing oraz jazda na nartach wodnych. Na uwagę zasługuje również największy apartament hotelowy w Europie o powierzchni 5000 metrów kwadratowych. Na noc w Royal Penthouse w Hotelu Prezydenta Wilsona w Genewa wydamy 80 tys. dolarów. Z okien 12 pokoi możemy wówczas podziwiać malownicze szczyty ośnieżonych Alp. Najciekawsze jest jednak najdroższe miejsce, gdzie zapłacimy aż... 190 tysięcy dolarów! I to wszystko w najdalszym zakątku Ziemi, bo na Antarktydzie. Choć z zewnątrz kopuły nie wyglądają na luksusowe, w środku dostępne są wszelakie możliwe dogodności. W cenie White Desert Luxury Retreats jest przewidziana podróż po ekstremalnych i dzikich miejscach, a także dania serwowane przez nagradzanego kucharza. Chcielibyście się znaleźć w tych miejscach?
„Jesteśmy głęboko zaniepokojeni trwającym kryzysem”. Leonardo DiCaprio walczy o Amazonię!
Aktor założył wyjątkową organizację charytatywną
Wierni fani aktora – i nie tylko oni – od dawna wiedzą, że Leonardo DiCaprio jest aktywnym ekologiem. Przeznacza pieniądze na ratowanie przyrody, przekazuje ważne informacje ze świata flory i fauny, a także odwiedza miejsca, które wymagają pomocy. Nie dziwi więc nas fakt, że aktor postanowił zabrać głos w sprawie płonących lasów Amazonii! Leonardo DiCaprio ratuje Amazonię Leonardo DiCaprio był jedną z pierwszych osób, które zwróciły uwagę na ten globalny problem. Aktor postanowił działać, dlatego stworzył organizację charytatywną Earth Alliance, a także fundusz Amazon Forest, z którego środki zostaną przeznaczone na eliminację pożarów i ich skutków, a także na wsparcie lokalnych mieszkańców. DiCaprio i jego wspólnicy przekazali pięć milionów dolarów na ochronę lasów Amazonii, i wezwali inne osoby, by do nich dołączyły. „Sto procent twojej darowizny zostanie przekazane partnerom, którzy pracują w terenie, aby chronić Amazonię. Fundacja Earth Alliance jest zaangażowana w ochronę świata przyrody. Jesteśmy głęboko zaniepokojeni trwającym kryzysem w Amazonii, który uwypukla delikatną równowagę pomiędzy klimatem, różnorodnością biologiczną i dobrobytem ludności tubylczej”, czytamy na Instagramie aktora. Wiele osób zauważa zresztą, że ze wszystkich gwiazd to właśnie Leonardo DiCaprio robi najwięcej dla dobra przyrody. Pożary w Ameryce Południowej szaleją od ponad trzech tygodni. Ogień zniszczył już pół miliarda drzew, a płomienie trawią kolejne tereny Amazonii, również te, które do tej pory były bezpieczne. Niewyobrażalnie trudną sytuacją poruszone są także inne gwiazdy, w tym Cristiano Ronaldo i Madonna, która publicznie zwróciła się do prezydenta Brazylii z prośbą „o zmianę polityki i pomoc nie tylko jego państwu, ale całej planecie”.
Anja Rubik, Doda, Leonardo DiCaprio... Polskie i światowe gwiazdy reagują na pożar Amazonii
Czy da się jeszcze uratować „zielone płuca Ziemi”?
Liczby niestety nie kłamią i wskazują jednoznacznie na to, że pożary lasów deszczowych Amazonii to ekologiczny koniec świata. Według badań instytutu INPE intensywność pożarów puszczy amazońskiej powiększyła się w stosunku do poprzedniego roku już o 83 procent – a mamy sierpień. Ogień tylko w tym roku spalił pół miliarda drzew. Zabrany przyrodzie bezpowrotnie obszar można przyrównać do powierzchni 500 tysięcy stadionów piłkarskich. Sytuacji nie poprawiają szczególnie ostatnie dni, w których płomienie trawią kolejne tereny Amazonii. Nawet te, które do tej pory były bezpieczne. Niewyobrażalnie trudną sytuacją poruszone są także gwiazdy. Pożary w Amazonii. Dlaczego lasy deszczowe płoną? Zielone Płuca Ziemi odpowiadają za produkcję aż 20% tlenu, którym oddychamy na naszej planecie. To właśnie tam żyje też aż 1/5 wszystkich gatunków ptaków. Niestety, ogień palących się deszczowych lasów rozprzestrzenia się i widać go nawet z kosmosu… Wiele osób zastanawia się, dlaczego lasy zaczęły płonąć na tak ogromną skalę. Jest to efekt podpaleń, których dokonuje człowiek. Wielu inwestorów chce kosztem Amazonii, za wszelką cenę poszerzyć tereny, na których może prowadzić swoje uprawy czy wypasać zwierzęta. Robią to, ponieważ mają pewność, że nie nikt nie wyciągnie wobec nich konsekwencji. Politycy wielu krajów Ameryki Południowej, szczególnie prezydent Brazylii, od lat dają przyzwolenie na takie bandyckie praktyki. View Ediplayer on the source website Czy jest szansa na odzyskanie lasów Amazonii? Nawet jeśli przyroda potrzebowałaby na to około 500 lat, to nie uda się to prawdopodobnie przez wspomniane plany inwestorów… „Odzyskanie lasu jest niemożliwe, bo teren zostanie przekształcony na pastwiska lub pola uprawne, duża część tych obszarów stanie się nieużytkami. Na pewno trzeba wrócić do kontroli wycinki lasu, choć dopóki nie zmieni się rząd Brazylii, obawiam się, że nic się nie zmieni. A przed nami kolejna katastrofa, bo z powodu działań człowieka i zmian klimat, las staje się dużo bardziej wrażliwy”, powiedział w rozmowie z Noizz.pl, Wojciech Doroszewicz, przedstawiciel Fundacji Terra Brasilis. Gwiazdy o lasach deszczowych w Amazonii Losem lasów deszczowych przejmują się także światowe i polskie gwiazdy. Zobaczcie najmocniejsze wpisy, jakie znaleźliśmy w sieci. „Przerażające jest, że Amazonia, która jest największym lasem deszczowym na świecie, wytwarzającym 20% tlenu na Ziemi, w zasadzie płuca świata, płonęła i płonęła przez ostatnie 16 dni z rzędu, i dosłownie w ogóle NIE mówi się o tym w mediach! Czemu?”, tymi słowami rozpoczął serię wpisów jako pierwszy Leonardo DiCaprio. Aktor znany jest ze swojej działalności proekologicznej. Z polskich gwiazd głos zabrała między innymi Doda. „Jak wylicza brazylijski Narodowy Instytut Badań Kosmicznych, co minutę w amazońskim lesie deszczowym spaleniu ulega areał o powierzchni półtora boiska piłkarskiego! Gigantyczne pożary widać z kosmosu. Zmiany klimatu doprowadzą do końca świata, jaki znamy i to szybciej niż nam się wydaje”, napisała wokalistka. Równie głośno swój niepokój i sprzeciw wyraziła Anja Rubik. Modelka podała za jednym z portali dane, o których wspominaliśmy na początku artykułu. „Zbierałam dziś grzyby w polskich lasach i myślałam o Amazonii i poczułam jak pali mnie ogień od środka.Tu cisza i spokój ,tam zgliszcza i jęk palących żywcem się zwierząt.Tu grzybki ,tam popiół.A wszystko po to by stworzyć miejsce pod hodowlę bydła.Czy człowiek zna granicę zła?Zastanawiam się czy można coś zrobić.Ponoć ludzie potrafią wywołać sztucznie deszcz.Wykorzystajmy naukę w dobrych celach a nie do tworzenia bomb i broni.Proszę
Szesnastoletnia Greta Thunberg nagrodzona za walkę ze zmianami klimatycznymi!
Szesnastoletnia szwedzka działaczka Greta Thunberg otrzymała przyznaną po raz pierwszy Nagrodę Wolności Normandii. „Związki między nadzwyczajnymi zmianami zachodzącymi w klimacie, masową migracją i głodem nie są dla wszystkich oczywiste. To musi się zmienić!”, mówiła po odebraniu statuetki. Czy kolejną nagrodą będzie Nagroda Nobla? Wiele na to wskazuje! Greta Thunberg z Nagrodą Wolności Normandii Szesnastoletnia Greta Thunberg otrzymała Nagrodę Wolności Normandii. Wyróżnienie niedawno zostało utworzone przez francuski region i ma być nadawane osobom zasłużonym oraz wyróżniającym się w walce przeciwko zmianom klimatycznym na świecie. Taka nagroda trafiła właśnie do szesnastoletniej szwedzkiej działaczki. „Greta należy do grona tych osób, które zdołały sprawić, że walka przeciwko zmianom klimatu stała się zbiorowym celem”, mówił o laureatce prezydent regionu Normandia, Herve Morin. Odbierając nagrodę Greta podziękowała zgromadzonych i zachęciła do wspólnej walki o ochronę środowiska: „Związki między nadzwyczajnymi zmianami zachodzącymi w klimacie, masową migracją i głodem nie są dla wszystkich oczywiste. To musi się zmienić!”, mówi wprost. Prócz statuetki, zwyciężczyni otrzymała czek na 25 000 euro z przeznaczeniem na cele jej działalności. Warto dodać, że 60-osobowe jury wysunęło trzy kandydatury do nagrody. Oprócz Grety wytypowali także Raifa Badawiego (saudyjskiego blogera) i Lu Guanga (chińskiego fotografa). Wyróżniona nagrodą Szwedka uda się na zaproszenie 162 francuskich deputowanych do Paryża, aby wygłosić we wtorek przemówienie we francuskim Zgromadzeniu Narodowym. Greta w sierpniu ubiegłego roku postanowiła w każdy piątek protestować pod siedzibą szwedzkiego parlamentu. a początku była sama. Z czasem dołączało się do niej coraz więcej rówieśników. O grupie stało się głośno w szwedzkich i międzynarodowych mediach. Greta pojechała ze swoim transparentem między innymi pod siedzibę Parlamentu Europejskiego w Brukseli i do Londynu. Z kolei uczniowie zaczęli protestować także w innych krajach. Jej śladem poszła m.in. Inga Zasowska. W grudniu 2018 roku Greta wygłosiła przemówienie podczas szczytu klimatycznego COP24. Do Katowic przyjechała pociągiem. Kiedy tylko może unika korzystania z samolotów, które generują olbrzymie zanieczyszczenia. „Nie jesteście nawet na tyle dojrzali, żeby powiedzieć prawdę. Ciągle mówicie o zielonym, zrównoważonym rozwoju, tylko dlatego, że boicie się utraty popularności. Ciągle mówicie, żebyśmy szli do przodu, stosując te same metody, które doprowadziły do tego chaosu, nawet jeśli jedyną rozsądną rzeczą jest pociągnięcie za hamulec bezpieczeństwa. Nie zależy mi na popularności. Interesuje mnie sprawiedliwość klimatyczna i żyjąca planeta. Nawet to pozostawiacie nam, dzieciom. (…) Mówicie, że kochacie swoje dzieci ponad wszystko. A mimo to na ich oczach kradniecie im przyszłość”, mówiła do światowych przywódców. Jej wysiłki zostały docenione i jest oficjalną kandydatką do Pokojowej Nagrody Nobla. Co ciekawe jeden z jej krewnych, Svante Arrhenius, był laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie chemii. To on sformułował hipotezę globalnego ocieplenia i wpływu gazów cieplarnianych na atmosferę Ziemi.
„Ej, zjadłeś mi gniazdo!” - czyli czego nie wiesz o przyrodzie!
„Dzikie sekrety przyrody” - ta książka trzyma w napięciu jak kryminał!
Co wiesz o latających jaszczurkach? Czy umiesz wymówić słowo słoń w piętnastu językach? Czy wiesz jak powstają jadalne gniazda Salanganów w południowo-wschodniej Azji? Te i wiele innych tajemnic przyrody odsłania książka Dzikie sekrety przyrody. Do poczytania z młodymi miłośnikami natury. Ale dorosłego też potrafi zaskoczyć! Czy wiesz, kim (czym?) jest Paszczak australijski? Ten ptak do złudzenia przypomina połamany konar drzewa, więc jeśli siedzi bez ruchu, nie sposób go zauważyć. Caligo memnon zwany sową Ten przemyślny owad ma na skrzydełkach wzór, który przypomina sowi oczy. to wystarczy, by odstraszyć mniejszych drapieżników. Ośmiornica To stworzenie jest chyba mistrzem świata w kamuflażu, bo potrafi zmieniać kolory tak, by wtopić się niemal w każde tło. Stworzenia o potwornych nazwach: Nietoperz wampir Ryba piła Rekin młot Mrówkożer workowaty (pasiasta wiewiórka) Czarna wdowa (pająk) Świńscy przyjaciele Świnia domowa ma wielu dzikich kuzynów z wielkimi kłami: Dzik To wielkie zwierzę z kłami ma zaskakująco szerokie menu. Je korzenie, orzechy, ale również robaki, jajka i martwe zwierzęta. Jest waleczne, nieustraszone i niezwykle silne. Dzikacz leśny To rzadko spotykana świnia żyje w dżungli w Afryce i może ważyć nawet ćwierć tony. Naukowcy odkryli ją dopiero w 1904 roku. Jak powiedzieć wydra w 15 językach? Czeski vydra Duński odder Indonezyjski berang-berang Turecki su samuru Reszta nazw i wiele ciekawostek w książce Dzikie sekrety przyrody. Jaki spektakularny ptak nie umie latać, ale potrafi pływać? Które zwierzę nie ma głowy, mózgu, oczu ani organów? Co powinieneś zrobić w przypadku ataku osy, mewy, niedźwiedzia grizzly lub rekina? Czy żaby potrafią przewidywać przyszłość? Które zwierzęta najszybciej biegają, a które najwyżej skaczą? Dlaczego pleśń to grzyb, który czyni cuda? I jak to się dzieje, że setki ryb nagle spadają z nieba? Odpowiedzi na te pytania znajdziesz w Dzikich sekretach przyrody. Poznaj naturę od podszewki, rozwiąż szynszylowy tekst i quiz o roślinach, zagraj w zwierzęcy łańcuszek i… nie przestawaj się śmiać!
Gatunek ary modrej został oficjalnie uznany za wymarły...
Mogliście ją oglądać w słynny filmie „Rio”
Przykra wiadomość dotarła z BirdLife International – międzynarodowej organizacji pozarządowej, która zajmuje się ochroną ptaków. Według ich najnowszych badań w ubiegłym roku oficjalnie wyginęło osiem gatunków ptaków. Wśród nich znalazła się ara modra rozpowszechniona na całym świecie dzięki filmowi „Rio”. W filmie główny bohaterom udało się uratować ich gatunek i przetrwać. Niestety w rzeczywistości przedstawiciele ar modrych nie podzielili losu bohaterów filmowych. W 2018 roku ich szanse na przeżycie wynosiły 0,1%, a teraz oficjalnie zostały uznane za gatunek, który wymarł na wolności. Obecnie na świecie pozostało jeszcze kilku ich przedstawicieli będących w niewoli. Zobaczcie naszą galerię, aby dowiedzieć się więcej.
Jak wygląda Czarnobyl 33 lata po katastrofie? Te zdjęcia robią wrażenie!
Zamienił się w zaskakujący rezerwat przyrody...
Równo 33 lata temu miał miejsce wybuch w czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Była to największa katastrofa w historii energetyki jądrowej, której skutki będą odczuwalne przez tysiące lat. Jak wygląda Czarnobyl dzisiaj? Czy teren nadal jest skażony? Jak wygląda Czarnobyl dzisiaj? Elektrownia Czarnobyl znajduje się na terenie Ukrainy. Leży 4 km od opuszczonego miasta Prypeć, 18 km od Czarnobyla i 110 km od Kijowa. Po wybuchu w Czarnobylu 250 tysięcy ludzi zostało przesiedlonych, a 135 tysięcy ewakuowanych, z czego 50 tysięcy z miasta Prypeć, opuszczonego w trzy godziny z pomocą około tysiąca autobusów zarekwirowanych w tym celu. Ostatni reaktor zamknięto 15 grudnia 2000 roku pod presją rządów państw europejskich. Dostęp do bloków energetycznych elektrowni w Czarnobylu mają tylko pracownicy całą dobę pilnujący wygaszonych reaktorów oraz naukowcy i niektóre wycieczki. Przez 33 lata nastąpiły duże zmiany. Obszar 2044 kilometrów kwadratowych został zamknięty dla człowieka. Podobno ludzie nie powinni tam żyć przez następne 24 tysiące lat. Natura nie zna jednak tych ograniczeń, dlatego fauna i flora rozwijają się w okolicach Czarnobyla nadzwyczaj dobrze. Nawet gatunki zagrożone wyginięciem, takie jak wilki, łosie czy konie Przewalskiego. 400 gatunków zwierząt i 280 gatunków ptaków niezagrożonych działalnością człowieka, żyje tam jak przed wiekami. Promieniowanie nie jest im straszne, zresztą niektórzy specjaliści zapewniają, że poziom napromieniowania spada i nie jest niebezpieczny dla zwierząt. Jedynie mieszkańcy pobliskich terenów są niezadowoleni, ponieważ wilki nieraz opuszczają swoje terytoria i atakują bydło hodowlane. Jak napromieniowanie wpływa na przyrodę? Lasy zamieniły się w zbiorniki radioaktywności, z której 90% znajduje się w ściółce. Mchy, grzyby i porosty rosnące w górnych warstwach gleby, z której czerpią składniki odżywcze, wykazują wysokie stężenie promieniotwórcze. Niektóre grzyby mogą osiągnąć milion bekereli (100 000 Bq na kilogram – ilość tysiąc razy przekraczającą dopuszczalną). Źle dostosowane do takiej sytuacji są drzewa. Szczególnie iglaste, dużo bardziej wrażliwe od liściastych, uschły, zmutowały się, albo zostały zastąpione przez brzozy. Gatunek, który jest odporny na wszystko, wygrywa z sosnami, drzewami owocowymi i bukami. Najwytrzymalsze gatunki roślin ponownie zarosły ziemie jałowe, przemieniając wcześniej rosnący tam las. Co było przyczyną katastrofy w Czarnobylu? Wiadomo, że w czwartym reaktorze miał miejsce nieudany eksperyment. Następnie nastąpiła awaria, a jej konsekwencji wybuch, ale inny od wybuchu bomby atomowej. Rozsadził on reaktor i wyrwał jego pokrywę. Aby uratować sytuację i zmniejszyć ilość wydostających się substancji, reaktor zalano ogromną ilością betonu, tworząc tzw. sarkofag. Około 97% materiałów radioaktywnych z elektrowni zostało odizolowanych. Niedawno sarkofag wzmocniono. Nic niestety nie można zrobić jednak ze skażeniem, które już powstało. Ze względu na olbrzymie naciski polityczne, działania mające zapobiec skutkom katastrofy oraz informacje jej dotyczące, były opóźnione i ograniczone. Władze ZSRR początkowo zaprzeczały katastrofie, a później podawały skąpe i niesprawdzone dane na ten temat. Wywołało to w Europie plotki o tysiącach ofiar śmiertelnych i obawę o bezpieczeństwo mieszkańców sąsiednich państw. Do dziś trwa spór o liczbę ofiar katastrofy, a wiele faktów dotyczących wybuchu pozostaje niejasnych. Skażenie radioaktywne objęło bardzo duży teren. Do atmosfery przedostały się ogromne ilości substancji radioaktywnych, co doprowadziło do skażenia nie tylko otoczenia elektrowni, ale i znacznego obszaru Europy. Zamknięta strefa wokół elektrowni Czarnobyl to tzw. zona. W promieniu 30 kilometrów od miejsca wybuchu wyznaczono strefę wykluczenia, która została kompletnie wysiedlona. Zlikwidowano 20 pobliskich kołchozów i przerwano uprawę rolną na 100 tysiącach hektarów pól. Ewakuowano także wszystkich mieszkańców miasta Prypeć, które było domem 50 tysięcy pracowników elektrowni i ich rodzin. Wejście na teren zony wymaga zezwoleń i przewodnika. Czarnobyl to także kontrowersyjna atrakcja turystyczna. Wiele ukraińskich firm organizuje wejścia do zony. Katastrofa w Czarnobylu wspominana i roztrząsana od 33 lat jest traumą i argumentem przeciwko energii jądrowej. Elektrownie atomowe budzą mieszane uczucia. Polska jest jednym z ostatnich krajów w Europie, który nie ma własnej, jednak przy jej granicach znajduje się wiele reaktorów atomowych i w razie jakiejkolwiek awarii Polska odczułaby jej skutki.
Są wielkie, łagodne i grozi im zagłada… Czy można ocalić „leśnych ludzi”?
Na świecie jest już tylko około 60 tysięcy orangutanów!
Są tak mądre jak ludzkie dzieci. Potrafią zrobić sobie parasol z liści, gdy pada, rozumieją, co się do nich mówi, są przyjazne i łagodne. I wkrótce mogą zginąć. Orangutanom grozi zagłada. Czy uda się ją powstrzymać? Raja i Albert z Gdańska Raja uwielbia rysować i malować. Jej prace to kolorowe abstrakcje tworzone prostą techniką – kredkami lub farbami. Jeden z obrazów trafił ostatnio na aukcję Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, gdzie został kupiony za 21 tysięcy złotych. 46-letnia Raja, choć wiele rozumie, nie zdaje sobie jednak sprawy, że pomogła dzieciakom. Obraz namalowała dla swojego opiekuna. Raja jest orangutanem i mieszka w gdańskim zoo razem z drugim orangutanem – Albertem. To jedyne takie zwierzęta w Polsce. Coraz mniej jest ich też w naturze – na wyspach Borneo i Sumatra. Dom orangutanów – deszczowe lasy giną palone i wycinane, a te wielkie i łagodne małpy znalazły się na liście gatunków zagrożonych i zagrożonych krytycznie. Mądre małpy Zostało ich zaledwie około 60 tysięcy. Te z Borneo są większe i liczniejsze, sumatrzańskie są mniejsze, jaśniejsze i jest ich znacznie mniej. Inteligentne i najmniej agresywne z naczelnych, przyjaźnie nastawione do ludzi. Nawet w ogrodzie zoologicznym poprzestają na życzliwym obserwowaniu gości w przeciwieństwie do szympansów, które łatwo się denerwują i uwielbiają rzucać w zwiedzających… odchodami. W latach 90. odkryto, że orangutany potrafią posługiwać się narzędziami, aby zdobyć pożywienie. Na przykład wygrzebać patykiem miód ze szczeliny w korze drzewa. Telewizja BBC nakręciła film, na którym orangutan znajduje w lesie piłę i sprawnie piłuje konar, który przytrzymuje sobie nogą. Raja z gdańskiego zoo oprócz rysowania lubi się czesać. Szczotka to jej ulubiony przyrząd. Nazwa „orangutan” pochodzi z języka malajskiego i jest zlepkiem słów orang – człowiek i hutan – las. Rdzenni mieszkańcy Borneo i Sumatry nie zabijali orangutanów, bo wierzyli, że to ludzie, którzy uciekli do lasu, aby uniknąć pracy. Rzeczywiście z homo sapiens łączy je bardzo wiele – nasze DNA zgadzają się w 97 procentach. „Rozumieją ludzką mowę, planują swoje dni, znają pojęcie przyszłości i odczuwają żal po stracie bliskich”, mówił Graham L. Banes, badacz orangutanów z University of Wisconsin–Madison, w wywiadzie dla Gazety Wyborczej. W lasach Borneo i Sumatry spędził kilka lat, małpy badał także w zoo, gdzie – jak mówi – musiał rozmawiać z kolegami szyfrem, bo rozumiejące ludzką mowę orangutany podsłuchiwały i poznawały w ten sposób zamiary naukowców. Banes twierdzi, że orangutany dorównują zdolnościami poznawczymi 10-letnim dzieciom. Na dowód opowiada o sumatrzańskich samicach, które robiły swoim młodym lalki z patyków i liści. Walka o las Na wolności dożywają około 40 lat, w niewoli nawet 60. Są bardzo silne, mają długie, sięgające nawet ponad dwa metry ręce i krótkie nogi. Dlatego prawie całe życie spędzają na drzewach. Sprawnie przemieszczają się między konarami, wysoko nad ziemią budują gniazda. To właśnie ogromne połacie lasów stały się polem walki między ludźmi a zwierzętami. Lasy są masowo wycinane i wypalane po to, by na ich miejscu zakładać plantacje olejowca gwinejskiego – palmy, z której pozyskuje się olej używany dziś praktycznie do wszystkiego. Najwięcej jest go w produktach spożywczych, ale jest też w kosmetykach, używa się go jako paliwa. Palma olejowa rośnie szybko i jest wydajna. Dzięki uprawom utrzymanie mają miliony mieszkańców Indonezji. W ubiegłym roku zysk z handlu olejem palmowym przyniósł Indonezji 23 miliardy dolarów. Od 1970 roku obszar upraw w tym kraju wzrósł 30-krotnie. Greenpeace oszacował, że populacja orangutanów na Borneo zmalała w ciągu 20 lat o 100 tysięcy. Dziennie ginie 25 tych małp. W 2013 roku świat obiegło wstrząsające nagranie wideo. Wśród powalonych drzew wielka pomarańczowa koparka, a naprzeciw niej orangutan. Zwierzę rzuca się na metalową łyżkę, wali rękami, próbuje ją złapać i odrzucić, obronić swój dom. Walczy desperacko, chociaż nie ma żadnych szans. Film nakręciła organizacja International Animal Rescue, której działacze poinformowali, że orangutan przeżył – złapano go i przeniesiono w bezpieczne miejsce do jednego z ośrodków rehabilitacyjnych. Ale niewiele małp ma takie szczęście… W pogorzeliskach ratownicy znajdują ciała matek, które do ostatniej chwili chroniły swoje dzieci. Ranne i bezdomne zwierzęta przenoszone są do centrów rehabilitacji. Tam są leczone i uczone powrotu do dzikiego życia. Małe osierocone orangutany uczą się, jak znajdować jadalne owoce, jak unikać spotkania z drapieżnikami i jak łazić po drzewach. Ludzie muszą zastąpić im matkę, bo w naturze samice zajmują się małymi długo, około 6–7 lat. Zwierzęta nie są trzymane w klatkach i nie są atrakcją jak w zoo. Graham L. Banes opowiadał w Gazecie Wyborczej, jak w latach 90. jedno z takich miejsc odwiedziła Julia Roberts z ekipą filmową. Wzięła na ręce orangutanie niemowlę, nakarmiła butelką. Niestety, miała katar, zwierzątko zachorowało i nie przeżyło. Dlatego jeśli ktoś chce pomóc orangutanom, niech ich nie przytula, tylko na przykład „adoptuje”. Roczne koszty opieki w centrum rehabilitacji to tylko około 200 złotych. Olej olej! Gdańskie zoo, gdzie Raja i Albert wiodą spokojne życie, zainicjowało we wrześniu ubiegłego roku akcję pod hasłem #olejolej, która ma na celu edukowanie i przekonywanie ludzi do rezygnacji z produktów z olejem palmowym. W pomoc orangutanom angażują się gwiazdy. W Polsce Kinga Rusin i Martyna Wojciechowska pisały o tym w swoich mediach społecznościowych. Indonezyjski rząd przekonuje, że wprowadzony jakiś czas temu zakaz wypalania lasów jest respektowany, a olej pochodzi z upraw certyfikowanych. Organizacje ekologiczne twierdzą jednak, że niewiele się zmieniło. Francja i Norwegia wycofały olej palmowy z rynku biopaliw. Taką samą decyzję podjął Parlament Europejski, teraz zatwierdzić to musi Komisja Europejska. Świat coraz bardziej przejmuje się tragedią leśnych ludzi. Jest jeszcze czas, żeby odmienić ich los.
Wodospad Niagara wygląda jak kadry z Krainy Lodu! Cud natury zaczyna zamarzać...
Jego najnowsze zapierające dech zdjęcia obiegły już cały świat
Zima zaskoczyła Amerykanów! Kilka dni temu informowaliśmy, że w najzimniejszym momencie tygodnia wskaźniki zanotowały minus 54 stopnie Celsjusza. W Dakocie zamknięto szkoły i urzędy, a poczta przestała dostarczać przesyłki mieszkańcom. Nie lepiej sytuacja się ma w prowincji Ontario… Wodospad Niagara zamarzł To właśnie tam, na granicy z Kanadą, częściowo zamarzł największy wodospad na świecie. 54-metrowa część Niagary (tak zwana kaskada American Falls) od kilku dni jest skuta lodem. Dla turystów oznacza to ogromną atrakcję i możliwość robienia zdjęć, która długo się nie powtórzy. Niestety, dla życia okolicznych mieszkańców sytuacja jest nawet niebezpieczna. Zamarznięta część Niagary sprawia, że elektrownie wodne nie mogą poprawnie pracować, co w konsekwencji (w trakcie roztapiania się nagromadzonego lodu) może wywołać powódź wysp, które znajdują się w okolicy wodospadu. Służby obiecują jednak, że mają sytuacją pod kontrolą, a odwiedzający cud natury cieszą się, że mają okazję zobaczyć kadry przypominające ich ulubioną bajkę, Krainę Lodu. „Wyglądało to tak, jakby Elsa poruszyła ręką, tak jak robiła to w filmie, a na jej rozkaz wyrosły schody z lodu”, miała powiedzieć jedna z turystek w rozmowie z CNN. Zobaczcie, jak wygląda obecnie wodospad Niagara. Kto wie, kiedy ta niewiarygodna sytuacja znów się powtórzy…
Życie bez śmieci? Sprawdź, jak zacząć żyć według filozofii zero waste!
Przedstawiamy najlepsze blogi, które pomogą Wam odmienić swoje życie
Każdego roku w Polsce wyrzuca się 9 milionów ton jedzenia, co sprawia, że znajdujemy się w pierwszej piątce krajów europejskich najbardziej marnujących żywność. Przeciętna polska rodzina przez wyrzucanie jedzenia traci rocznie ok. 2,5 tysiąca złotych. Filozofia zero waste staje się coraz bardziej popularna. Jej fundamentem jest pięć zasad: odmawiaj (refuse), ograniczaj (reduce), używaj ponownie (reuse), segreguj (recycle) i kompostuj (rot). W skrócie, chodzi w niej o to, aby produkować jak najmniejszą ilość odpadów. Jak zacząć żyć zgodnie z filozofią zero waste? Czy wprowadzenie takich zmian jest trudne? Przedstawiamy najlepsze blogi, na których znajdziecie mnóstwo przydatnych przepisów i porad, które pomogą Wam w jak najprostszy sposób odmienić swój tryb życia! Zerowastechef.com Autorka bloga w 2011 roku zrezygnowała z plastiku, a niedługo po tym zafascynowała się filozofią zero waste. Nie żyje w 100% według niej, ale i tak wprowadziła do swojego życia ogromne zmiany. Przede wszystkim nie kupuje paczkowanych produktów spożywczych i stara się samodzielnie przygotowywać np. masło czy śmietanę. Autorka prowadzi warsztaty, na których uczy podstaw filozofii zero waste. Na jej stronie znajdziemy również wiele sprawdzonych przepisów na pyszne dania, głównie wegetariańskie i wegańskie. Wastelandrebel.com Autorami bloga jest młode małżeństwo. Nie lubią spędzać zbyt dużo czasu na sprzątaniu czy gotowaniu, dlatego skupiają się nie tylko na tym, by ich styl życia zgodny był z filozofią zero waste. Wszystko. Co robią, gotują, ma być szybkie, proste i przyjemne. Na swoim blogu publikują posty, w których pokazują w jaki sposób prowadzić dom, by produkować jak najmniejszą ilość odpadów. Zahaczają nie tylko o obszar kulinarny. Znajdziecie tam również porady dotyczące sprzątania czy urody. Zerowastehome.com Bea Johnson jest autorką książki „Zero Waste Home”. Jest ona skierowana do wszystkich, których miażdży ilość śmieci i spraw do załatwienia. Johnson opisuje jakie zmiany warto wprowadzić, aby zacząć żyć mądrzej i taniej. Doradza jak planować zakupy czy pakować drugie śniadanie, aby nie produkować żadnych śmieci. Jej historia jest dowodem na to, że życie według filozofii zero waste może przynieść jedynie pozytywy. Jak sama przyznaje, on i jej rodzina zyskali ogromną ilość czasu, zdrowia i zmniejszyła się ilość ich miesięcznych wydatków. Trashisfortossers.com Lauren Singer, żyjąca w Nowym Jorku, zainspirowana osobą Bea Johnson, sama postanowiła wprowadzić w życie zasady zero waste. Udowadnia, że taka zmiana nie musi być trudna. Pokazuje w jak najprostszy sposób zmienić swój styl życia. Autorka wskazuje na problem zanieczyszczenia planety i skutki, które może to przynieść. Na jej blogu znajdziecie porady, które małymi kroczkami doprowadzą Was do celu, którym jest życie według zasad zero waste.
Koniec z plastikowymi słomkami, sztućcami i patyczkami do uszu. Unia wprowadziła zakaz!
Ogromna grupa osób znanych szerzyła w ostatnich miesiącach ideę zaprzestania korzystania z plastikowych słomek, których w Polsce zużywa się około trzy miliony dziennie! Unia Europejska poszła o krok dalej i wczoraj zdecydowała o tym, że już niedługo wszystkie kraje członkowskie zacznie obowiązywać zakaz sprzedaży plastikowych słomek, sztućców i opakowań. Od kiedy zakaz plastiku wchodzi do Polski? Parlament Europejski w wyniku głosowania zarządził całkowity zakaz sprzedaży jednorazowych przedmiotów z tworzyw sztucznych w krajach Unii Europejskiej. O jakie produkty konkretnie chodzi? Mowa o plastikowych talerzach i sztućcach jednorazowego użytku. W zakaz włączono także słomki, patyczki do balonów czy plastikowe patyczki higieniczne do uszu. Za przyjęciem zakazu opowiedział 571 europosłów. 53 osoby były przeciwko, a 34 wstrzymały się od głosu. Zakaz wejdzie w życie w 2021 roku. Co ważne, powyższe obostrzenie dotyczy produktów, które już dziś wiadomo, że można czymś zastąpić. Jeśli chodzi zaś o rzeczy, które na razie nie mają swojej dobrej dla środowiska alternatywy, czyli: polistyrenowe opakowania na fast-foody, kanapki, pojemniki na owoce, warzywa, desery czy lody, to Parlament Europejski zdecydował o zmniejszeniu ich konsumpcji o 25%. Ma się to udać do 2025 roku. Według danych Unii Europejskiej 49% śmieci, które trafiają do mórz i oceanów to właśnie produkty plastikowe jednorazowego użytku. Każdego roku do wód powierzchniowych Ziemi dostaje się nawet 12,7 mln plastiku, a łącznie jest go w oceanach już 150 milionów ton! Teraz przedstawiciele krajów Unii mają zaproponować, w jaki sposób chcą w swoich państwach dążyć do respektowania przegłosowanego zakazu. Na szczęście plastikowe słomki łatwo zastąpić papierowymi czy bambusowymi. Podobnie sprawa ma się z patyczkami do balonów czy sztućcami, które dobrze sprawdzają się także w drewnianej formie. Jesteście gotowi na tę rewolucję?
Drzewa opiekują się potomstwem! Łanie czują żałobę! Takiej przyrody nie znasz!
Koguty okłamujące kury? Drzewa mają uczucia i pamięć? Niewiarygodne? Ale prawdziwe! Nowa fala książek o przyrodzie przynosi rewolucyjną wiedzę. Świat natury jest o wiele bardziej skomplikowany, niż mieliśmy pojęcie. I bardziej ludzki! Rośliny potrafią się porozumiewać, opiekować potomstwem i chorymi sąsiadami. Sieć grzybni jak podziemny internet roznosi informację między drzewami, a także pożywienie dla słabszych egzemplarzy. Korniki to nie pasożyty, a wilki to nie mordercy. Zwierzęta mają emocje, być może bardziej przypominają nas, ludzi, niżbyśmy chcieli o tym pamiętać. Sally McGrane, New York Times o Sekretnym życiu drzew: „Peter Wohlleben w rzeczowo i z pasją przekonuje nas o tym – z czego od dawna zdają sobie sprawę biolodzy – że drzewa to istoty społeczne”. Przyroda po raz kolejny odkrywa przed nami swoje tajemnice i pokazuje, jak wiele możemy się do niej nauczyć. Wejdź w niezbadany świat natury, spróbuj nauczyć się jej na nowo! Peter Wohlleben Sekretne życie drzew W lesie dzieją się zdumiewające rzeczy. Są tam drzewa, które porozumiewają się ze sobą, drzewa, które z oddaniem troszczą się o swe potomstwo oraz pielęgnują starych i chorych sąsiadów, drzewa, które doświadczają wrażeń, mają uczucia i pamięć. Niewiarygodne? Ale prawdziwe! Leśniczy Peter Wohlleben snuje fascynujące historie o zdumiewających zdolnościach drzew. Przytacza wyniki najnowszych badań naukowych i dzieli się swoimi obserwacjami z codziennej pracy w lesie. Otwiera przed nami sekretny świat, jakiego nie znamy. Peter Wohlleben Leśnik z ponaddwudziestoletnim stażem w Zarządzie Lasów Państwowych w Niemczech. Zrezygnował z posady urzędniczej, aby swoją wizję ochrony przyrody wcielać w życie. Obecnie opiekuje się lasami w Reńskich Górach Łupkowych. Tam z powodzeniem praktykuje leśnictwo oparte na ekologicznych i ekonomicznych podstawach. Jest częstym gościem w programach telewizyjnych. Swoją wiedzą chętnie dzieli się w licznych publikacjach i podczas seminariów. Ocenia Adam Wajrak: „Drzewa to jedne z najbardziej tajemniczych istot, które żyją obok nas – i od których tak wiele w naszym życiu zależy. Dzięki nim mamy czyste powietrze, z ich ciał budujemy nasze domy i robimy meble, i ogrzewamy się dzięki nim zimą. Drzewa są obecne w naszej kulturze: od poezji przez film i malarstwo aż po nazwiska. Drzewa wpłynęły na naszą ewolucję i wpływały na historię i losy całych społeczeństw. Wydawałoby się, że o drzewach wiemy wszystko. A jednak nie. Ta książka odkryje przed Wami naprawdę sekretne życie drzew – istot tak nam bliskich i jednocześnie tak nieznanych. Czytałem ją nie tylko z zaciekawieniem, ale i ze wzruszeniem. Peter Wohlleben opowiada o drzewach, ale też o swojej przemianie z leśnika traktującego drzewa niczym rzeźnik hodowlane zwierzęta w ich współczującego obrońcę”. Maja Popielarska: „Jestem „leśnym” dzieckiem, przyrodnikiem w czwartym pokoleniu. W lesie spędziłam dużo czasu z Tatą, który wszystko mi pokazywał i tłumaczył. Wydawało mi się więc – naiwnie – że dobrze znam las. Książka Sekretne życie drzew otworzyła mi wrota do lasu jeszcze szerzej. I piękniej. Peter Wohlleben odkrywa niesamowite tajemnice drzew: że czują, że myślą, że pomagają. Książka dla specjalistów, książka dla laików. Dla młodzieży i dla dorosłych. Książka, która powinna znaleźć się na półce każdego, komu zależy na zrozumieniu przyrody i na jej losie, kto ma zielone serce”. Tristan Gooley Przewodnik wędrowca. Sztuka odczytywania znaków natury Kochasz przyrodę i każdą wolną chwilę spędzasz na świeżym powietrzu? Ta książka zmieni twój zwyczajny spacer w fascynującą wyprawę. Rośliny, zwierzęta, niebo… to niewyczerpane źródła informacji na temat otaczającego nas świata. Chcesz je poznać? Pomoże ci w tym Tristan Gooley, prawdziwy przyrodniczy detektyw! Ponad 850 wskazówek pozwoli ci zrozumieć język natury i spowoduje, że wędrowanie będzie jeszcze większą przyjemnością. Chcesz wiedzieć, jak przemienić liść drzewa w kompas, by dojść do celu? Jak znaleźć najbliższe miasto „za pomocą” nocnego nieba? A może jak prognozować pogodę, obserwując zachowanie owadów? Gotowy do drogi? Niech natura będzie twoim przewodnikiem! The Times: Nawet Bear Grylls mógłby się czegoś nauczyć z tej książki. The Royal Institute of Navigation: „Każdy zainteresowany wędrówkami naprawdę wiele zyska dzięki radom zawartym w tej książce!”. Wall Street Journal: „Tristan Gooley interpretuje znaki otoczenia jak prywatny detektyw, nie przejdzie obojętnie obok żadnego kamienia. Razem z nim możemy odkrywać tajemnice wpisane w krajobraz”. Tristan Gooley jest autorem bestsellerów, należą do nich The Natural Navigator (2010), The Walker's Guide to Outdoor Clues & Signs (2014) oraz How to Read Water (2016). To jedyne książki na całym świecie, które podejmują temat naturalnej nawigacji. Jego artykuły publikowały między innymi „New York Times”, „The Sunday Times” i „Wall Street Journal”. Gooley prowadził wyprawy na pięciu kontynentach, przepłynął ocean na małej łodzi, wspinał się na najwyższe góry świata... Jest członkiem The Royal Institute of Navigation oraz Royal Geographical Society. Peter Wohlleben Duchowe życie zwierząt Koguty okłamujące kury? Zawstydzone konie? Łanie pogrążone w żałobie? Zawstydzone konie? To przejawy fantazji ekologów czy naukowo udowodnione fakty z życia zwierząt? Czy bogate życie uczuciowe nie jest zastrzeżone jedynie dla ludzi? Peter Wohlleben, leśnik i miłośnik przyrody, korzystając z najnowszych badań i własnych obserwacji, udowadnia, że zwierzęta i ludzie w sferze uczuć i doznań są do siebie podobni. Odkrywa przed nami niesamowite historie zwierząt, w których możemy zaobserwować dostrzec ich mądrość, współczucie, troskę czy przyjaźń. Podobnie jak w bestsellerowym @Sekretnym życiu drzew Wohlleben przedstawia w fascynujący sposób świat przyrody, którego nie znamy. Kochasz zwierzęta? Dzięki tej książce przekonasz się, że są ci bliższe, niż ci się zdawało. Tristan Gooley Jak czytać wodę. Wskazówki i znaki ukryte w morzach, jeziorach, rzekach i kałużach Nowa książka autora bestsellerowego Przewodnika wędrowca. Tym razem Tristan Gooley zabierze cię na swoje odważne wyprawy – od mroźnej Arktyki, przez Sussex, aż po tajemniczy Oman. Czerpiąc ze swoich bogatych doświadczeń, pokaże ci, jak odczytać sekretne znaki kałuż, sadzawek, jezior, rzek i mórz. Chcesz: przewidywać pogodę z fal, odnaleźć drogę dzięki kałużom, umieć zinterpretować kolor wody? Sięgnij po unikatowy niezbędnik każdego, kogo interesuje świat przyrody. Peter Wohlleben Instrukcja obsługi lasu Nie znajdziesz lepszego przewodnika po zielonych ostępach niż Peter Wohlleben. Ten człowiek kocha swoją pracę, a las to jego biuro, w którym chętnie spędza nadgodziny. Dzięki jego książkom czytelnicy na całym świecie uwierzyli, że drzewa mają swoje życie. Skoro znasz już niektóre sekrety drzew, czas, byś poznał bliżej las, by móc korzystać z jego dobrodziejstw. Autor, czerpiąc ze swojego bogatego doświadczenia, przygotował wyjątkową instrukcję, z której dowiesz się między innymi: jak zachowywać się w lesie, żeby nie być intruzem, czego nie wolno robić, by nie straszyć zwierząt, jak uniknąć komarów i kleszczy, na co zwrócić uwagę podczas leśnych wędrówek, jak znaleźć najlepsze miejsca do obserwacji przyrody. Gotowy nauczyć się obsługi lasu? To ciekawsze, niż myślisz! Peter Wohlleben Nieznane więzi natury Jeśli spotkałeś się z opinią, że korniki to pasożyty niszczące zdrowy las, a wilki to tylko niebezpieczne drapieżniki, które wymagają odstrzału, to sprawdź, jakie są fakty. W swojej kolejnej książce Peter Wohlleben ujawnia niewidoczne dla zwykłych obserwatorów więzi między wszystkimi stworzeniami – od niepozornych bakterii po dumne dęby i buki. Pokazuje nam, jak ich wzajemne relacje trzymają w ryzach cały bogaty ekosystem, dzięki czemu pozostaje on w równowadze. Uświadamia, że o środowisko musi dbać nie tylko „leśna policja”. Przyszłość błękitnej planety zależy również od tego, jaką rolę w tym procesie odegrają ludzie.
Kinga Rusin na wojnie! „Walczę, bo chcę. Mam naturę wojowniczki”
Kinga Rusin od lat angażuje się w wiele inicjatyw dotyczących obrony praw zwierząt oraz środowiska. Dziennikarka apeluje o zdrowszy styl życia. Nie boi się mówić o tym głośno zarówno w mediach społecznościowych, na wizji, jak i na posiedzeniu sejmowej komisji. W najnowszym Twoim Stylu prezenterka wyjawiła, po co to robi i dlaczego środowisko powinno być dla nas ważne. Przeczytajcie, co powiedziała. Kinga Rusin o walce Na początku tego roku Kinga Rusin pojawiła się na posiedzeniu sejmowej komisji nadzwyczajnej, zajmującej się propozycjami zmian w prawie łowieckim. Prezenterka Dzień Dobry TVN zabrała głos na koniec obrad. Apelowała m.in. o obowiązkowe publiczne uzasadniania odstrzałów zwierząt czy badania dla myśliwych. Rusin nie bała się mówić, bo wie jak ważne jest środowisko! „Taką mam misję. Co po mnie zostanie? Nagrania z telewizji? Ja mam naturę wojowniczki, ale dość długo musiałam koncentrować się na „walce” z codziennością, żeby w domu wszystko poskładać do kupy, żeby dzieci zdążyły na zajęcia pozalekcyjne, żeby dopilnować prac domowych, żebyśmy pomimo zawiłości losu miały w miarę normalne życie”, powiedziała Twojemu Stylowi. I dodała, że swoją pozycję i popularność wykorzystuje do walki o coś, co jest ważne. „Tak, jestem na wojnie. Bo to jest wojna, walka o środowisko”, mówiła Rusin. Dodała, że ostatnio podczas swojej podróży na Mazury, dostała sygnał, że w okolicy wycinane są stare drzewa, które powinny podlegać ochronie. „Płakałam całą drogę. Robiłam zdjęcia - wycinka i zrywka miały miejsce na granicy parku krajobrazowego i ścisłego rezerwatu. Z drogi nie było nic widać, ale gdy wjechało się konno w las, można było zobaczyć skalę dewastacji. Poszycie zryte harvesterami (kombajn zrębowy - red.). Starych drzew nie zwala się w sągi, tylko od razu wywozi, żeby nie został po nich ślad. Żeby nikt się nie przyczepił”, mówiła. Dodała, że niedługo nie da rady już jeździć na interwencje, bo „serce jej pęknie”. „Ekologom utrudnia się życie, dosłownie... Są jak partyzanci. Siadam z nimi do stołu, rozmawiamy i uderza mnie ich szlachetność, brak negatywnych emocji, pretensji. To są po prostu dobrzy ludzie. Często nie umieją odpowiednio mocno odpowiedzieć na agresje, chamstwo. Wtedy wchodzę ja. Bo po mnie hejt spływa. Gdybym przejmowała się każdym głupim komentarzem w sieci, umarłabym ze zmartwienia i nie byłoby ze mnie żadnego pożytku”, stwierdziła. Prezenterka Dzień Dobry TVN „będąc na wojnie” wyznała, że czuje się z tym dobrze. „Mam poczucie misji i wrażenie, że robię coś dobrego. Wykorzystuję dorobek życia - w tym roku minęło 25 lat mojej pracy w telewizji. Mogę spożytkować popularność na coś, co przyda się wszystkim. Jestem jednoosobowym biurem ekologicznym: ludzie piszą do mnie, gdy dzieje się w ich najbliższym otoczeniu coś, co ich oburza”, powiedziała Rusin. I dodała, że zdaje sobie sprawę, że sama również zanieczyszcza środowisko np. podróżując samolotem i samochodem. To ostatnie chce niedługo zmienić i szuka odpowiedniej dla siebie hybrydy lub samochodu elektrycznego. „Jestem na etapie poszukiwania hybrydy albo samochodu elektrycznego. Samolotu na razie nie da się niczym zastąpić. Ale może fakt, że zrezygnowałam z mięsa, to rekompensuje... (...) Wiem, że pracując na pełnych obrotach, podróżując, nie da się nie zanieczyszczać świata. Wyrównuję ten rachunek: wpłacam pieniądze na konto organizacji zajmujących się ochroną środowiska. No i sama działam”, stwierdziła. Czy to dobrze, że Kinga angażuje się w ochronę środowiska?