Zamiast Komunii – trauma na całe życie. Co spotkało małą Ewę Gawryluk na religii?
Ewa Gawryluk, znana aktorka, otworzyła się na temat trudnych doświadczeń z dzieciństwa, opisując przemoc, której doświadczyła zarówno w szkole, jak i w domu. Jej szczere wyznania rzucają światło na bolesne wspomnienia, które wpłynęły na jej życie.
Podczas edukacji religijnej w dzieciństwie Ewa Gawryluk doświadczyła przemocy fizycznej ze strony osoby duchownej. Zdarzenie to miało miejsce w kontekście przygotowań do Pierwszej Komunii Świętej i stało się impulsem do odrzucenia uczestnictwa w tym obrzędzie. Decyzja ta została przez jej matkę zaakceptowana, choć była nietypowa w ówczesnych realiach społecznych. Prześladowania ze strony rówieśników Aktorka zdecydowała się podzielić trudnymi przeżyciami z przeszłości — była bowiem wielokrotnie prześladowana w szkole podstawowej oraz liceum. Przemoc ta miała zarówno wymiar psychiczny, jak i społeczny, i utrzymywała się przez długi okres. "Byłam najmniejsza, najchudsza w szkole. Byłam leworęczna i już umiałam czytać i pisać. Nie lubi się takich dzieci" — przyznała Ewa Gawryluk w rozmowie z Żurnalistą. Aktorka nie ma też dobrych wspomnień z lekcjami religii, które odbywały się w szkółkach przy parafii: "Byłam przemocowo traktowana przez grupę dziewczynek, które były faworyzowane przez siostry zakonne. One nie miały mam, a ja? Ja widziałam ten dysonans". ZOBACZ TEŻ: Dopiero co wzięła ślub, a tu takie wieści. Ewa Gawryluk potwierdziła wszystko i zaskoczyła fanów Długotrwałe skutki traumatycznych przeżyć Podczas edukacji religijnej w dzieciństwie Ewa Gawryluk doświadczyła przemocy fizycznej ze strony osoby duchownej. "Nigdy wcześniej nikt mnie nie bił. A wtedy dostałam po łapach. I to nie była moja wina" — wspominała artystka. Zdarzenie to miało miejsce w kontekście przygotowań do Pierwszej Komunii Świętej i stało się impulsem do odrzucenia uczestnictwa w tym obrzędzie. " Uznałam, że nie pozwolę, by ktoś mnie źle traktował i karał uderzeniami po rękach". Później została wezwana przez zakonnicę. To, co usłyszała, bardzo ją zabolało. "Po zakończeniu uroczystości siostra zakonna zawołała mnie i powiedziała: "Ewuniu, nie odebrałaś świadectwa komunii". Wtedy pomyślałam sobie: czy naprawdę nikt nie zauważył, że mnie tam w ogóle nie było? Zostawiłam ten dyplom i po prostu poszłam do domu" — ujawniła. Brak emocjonalnego wsparcia ze strony najbliższych Gawryluk wskazuje, że jako dziecko nie otrzymywała wystarczającego wsparcia od matki, która nie była w stanie rozpoznać charakteru doświadczanej przemocy. Brak zrozumienia oraz realnej ochrony ze strony rodziny pogłębił jej poczucie izolacji i niezrozumienia. "Moja mama nie miała do mnie cierpliwości. Nie interesowało jej, dlaczego nie wzięłam udziału w komunii", podsumowała smutno gościni Żurnalisty. SPRAWDŹ TEŻ: Córka Ewy Gawryluk ma 23 lata i nietypowe plany na życie. Maria Błaszczyk zachwyciła urodą u boku sławnej mamy! https://www.instagram.com/p/c7ehujoi7fi/
Kasia Figura za rozstanie z mężem zapłaciła wysoką cenę: "Życie moje i córek było zagrożone"
W najnowszym wywiadzie aktorka wróciła wspomnieniami do najboleśniejszego okresu w swoim życiu
Jest ikoną polskiej kinematografii. Jej droga ku sławie okupiona była wieloma przeszkodami, a gdy już osiągnęła szczyt kariery, w życiu prywatnym Katarzyny Figury wydarzył się dramat. „To była długa i wyczerpująca droga. Rzeczywiście, po tym, co przeszłam, mogę powiedzieć, że jestem niezniszczalna”, mówiła Krystynie Pytlakowskiej przed laty w wywiadzie dla magazynu VIVA!. Kasia Figura o przemocy w świecie filmu i w życiu prywatnym Kilka miesięcy temu, w maju, Katarzyna Figura zabrała głos na zamknięciu MasterCard OFF CAMERA i opowiedziała o doświadczeniu przemocy w branży filmowej. "Byłam obiektem seksualnym dla mężczyzn, ale też obiektem przemocy", wyznała aktorka w swoim przemówieniu ze sceny. Przemoc ze strony mężczyzny spotkała aktorkę także w życiu prywatnym. Ikona polskiego filmu przez wiele lat żyła w toksycznym związku ze swoim mężem, którego poznała w Los Angeles. O swojej tragedii Katarzyna Figura opowiedziała po raz pierwszy w wywiadzie dla magazynu VIVA! ! w 2012 roku. „Przez czternaście lat ukrywałam, jak wygląda moje prywatne życie. Dlaczego? Która kobieta chce się przyznać, że tkwi w toksycznym związku? Że jest poniżana, upokarzana, bita? I co najgorsze pozwala na to! W końcu postanowiłam się wyzwolić. Przede wszystkim dlatego, by ratować dzieci" - mówiła Figura w wywiadzie dla VIVY!. Katarzyna Figura i jej były mąż, ojciec jej dwóch córek, Kai Schoenhals, przez ostatnie dziesięć lat toczyli sądową batalię w sprawie rozwodu. Aktorka na rozwód czekała kilka lat. Dopiero rozprawa z 24 września 2021 roku unieważniła to małżeństwo i pozwoliła zamknąć mroczny rozdział w życiu Katarzyny Figury. Zobacz też: Po 9 latach batalii sądowej Katarzyna Figura rozwiodła się z mężem Katarzyna Figura, 47. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, 16.09.2022 r. Katarzyna Figura i Kai Schoenhals, 2012 r. Kasia Figura uwolniła się z małżeństwa z oprawcą. Spotkał ją ostracyzm W najnowszym wywiadzie, którego aktorka udzieliła przy okazji pokazu filmu "Chrzciny" Jakuba Skoczenia, gdzie wcieliła się w główną rolę, wyznała, że podjęła heroiczną walkę z przemocą, ponieważ życie i zdrowie jej i jej dzieci było zagrożone. "Jedyne co mogłam zrobić, to opowiedzieć o wszystkim, co działo się za drzwiami mojego domu. Tylko w ten sposób mogłam się wyzwolić", wyznała Katarzyna Figura Dawidowi Dudko. Zobacz również: Spektakularna metamorfoza Katarzyny Figury robi wrażenie! Tak aktorka zmieniła się dla roli Odwaga Katarzyny Figury do opowiedzenia swojej historii zainspirowała inne kobiety w potrzebie. Po tym, jak w 2012 roku na łamach magazynu VIVA! ukazał się wywiad o jej życiu w toksycznym związku, rozdzwoniły się telefony Ogólnopolskiego Pogotowia dla Ofiar Przemocy w Rodzinie. Setki zrozpaczonych kobiet również zaczęły szukać pomocy przed mężami oprawcami. Katarzyna Figura, sesja dla magazynu VIVA! 2012 r. Podzielenie się swoją historią ze światem miało jednak dla aktorki swoją cenę... "Zapłaciłam bardzo wysoką cenę za upublicznienie mojej historii, co nie znaczy, że nie było warto. Moja walka przełożyła się na życie zawodowe, prawie wszyscy ze środowiska odwrócili się ode mnie. Jedyne osoby, które nadal chciały ze mną pracować, to Krystyna Janda i Jerzy Stuhr. Spotkałam się z bardzo dużym ostracyzmem, brakiem wiary w moje słowa. Po latach sąd potwierdził wszystko, o czym mówiłam", wyznała w najnowszym wywiadzie dla onet.pl. Katarzyna Figura podkreśla, że proces odzyskiwania poczucia własnej wartości i budowanie codziennego spokoju wciąż trwa, mimo że od rozprawy rozwodowej minął już rok. "Dla mojej bohaterki w "Chrzcinach" metodą na przetrwanie jest wiara, mi bardzo pomaga medytacja. Uczę się lekkości i wiary w samą siebie, uczę się wierzyć w swoje piękno, ale nie przychodzi mi to łatwo", zwierzyła się aktorka. Czytaj także: Tak wyglądają teraz córki Katarzyny Figury. Koko i Kaszmir idą własną drogą... Każdy, kto doświadcza przemocy w rodzinie, może zadzwonić pod numer Ogólnopolskiego Telefonu dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia” - 801 120 002, a także pod numer telefonu interwencyjnego (całodobowy) Centrum Praw Kobiet 600 070 717
Roma Ligocka: pisarka, która przeżyła getto. Dzisiaj stara się być szczęśliwa
„Dopiero dzisiaj wiem, gdzie lubię spędzać wakacje i jaki mężczyzna mi się podoba”
Nie miała szczęścia w miłości. Mówi, że wybierała niewłaściwych mężczyzn. Jej życie pełne było dramatów, ale nigdy się nie poddała i zbudowała siebie na nowo. Dzięki „Liście Schindlera” Stevena Spielberga” odkryła prawdę o sobie. I tak powstała „Dziewczynka w czerwonym płaszczyku” – światowy bestseller. Kogo się boi? Dla kogo napisała książkę o umierającym przyjacielu „Jeden dobry dzień”? Z okazji 86. urodzin Romy Ligockiej przypominamy niezwykle przejmujący i szczery wywiad z pisarką, który przeprowadził w styczniu 2020 roku Roman Praszyński. To rozmowa osobista, ważna i do bólu prawdziwa... [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 13.11.2024 r.] Roma Ligocka: wywiad Ile ma Pani luster w domu? Myślałam, że zapyta pan, ile mam lat! Luster chyba 13. Mam jedno nawet na balkonie. Po co tyle? Nie doszukiwałabym się jakichś freudowskich tajemnic. Lustra są po prostu ładne. Pamiętam, kiedy byłam biedną emigrantką, mieszkaliśmy w małych mieszkaniach, to lustro powieszone w odpowiednim miejscu dodawało przestrzeni, ale też dodaje pokojom światła. Dziś jestem pewna, że gdy się w nich przejrzę, nie wyjdę z jednym okiem niepomalowanym. Albo plamą musztardy na nosie. W najnowszej książce „Jeden dobry dzień” głosi Pani pochwałę samotności? Pochwałę i grozę. Piszę: „samotności, jesteś moim katem i zbawieniem”. Zbawieniem? Człowiekowi piszącemu, artyście przeważnie tak się życie układa, że jest samotny. Nie tylko mnie. Nie można w tłumie i w hałasie usłyszeć tego, co mamy w głowie. Człowiek instynktownie stwarza sytuacje, w których jest samotny. A potem cierpi. Bo często być samą, kiedy wokół wszyscy w parach lub w towarzystwie, jest trudno. Przyzwyczaiłam się. Kiedyś wejście do lokalu, gdzie wszyscy siedzą przynajmniej we dwoje, wymagało wewnętrznej dyscypliny. Dziś jest łatwiej. Pani książka jest opowieścią o umieraniu przyjaciela. Epitafium? Wszyscy wcześniej czy później skonfrontujemy się z odejściem bliskich. Niedługo po jego śmierci poszłam do fryzjerki. To młoda dziewczyna, mówię do niej: „Jestem w bardzo kiepskim stanie. Umarł na raka mój bliski przyjaciel. Lepiej nie rozmawiajmy”. A ona zaczyna płakać: „Pani Romo, mój brat ma 33 lata, właśnie dowiedzieliśmy się, że ma raka krtani”. Obejmujemy się, płaczemy i już jest inna rozmowa. Takie spotkania mam prawie codziennie. Dlatego staram się, żeby moje pisanie było mimo wszystko pozytywne. Zaczęłam od „Dziewczynki w czerwonym płaszczyku” – o życiu w getcie. Ludzie czerpali z niej dużo wiary. I optymizmu, widząc, jak straszne losy można przeżyć i przepracować. To mnie ukształtowało jako pisarkę. Śni się Pani getto? Nie. Ale często boję się nocy. Mieszkam w dość dużym mieszkaniu na poddaszu w centrum Krakowa. To nie jest odludne miejsce. Gdy słyszę kroki na schodach, jestem przerażona. A jak ktoś przez pomyłkę zadzwoni do drzwi, to koniec ze snem. Te rany z dzieciństwa są nie do usunięcia. Dużo jest we mnie lęku. Nic na to nie poradzę. Każdy krzyk, każdy hałas, każdy człowiek w mundurze wywołuje u mnie skurcz serca. Ale to wszystko nic w porównaniu z tym, że żyję. Żyję. Czytaj także: Zawsze występowali razem, niczym papużki nierozłączki. Historia związku Hanny i Antoniego Gucwińskich Czy opisanie swoich doświadczeń było pomocne? Najczęstsze pytania na spotkaniach autorskich: „Czy to pisanie było terapią?”. Bardzo się przed tym buntuję. Ostatnią rzeczą, o której myślałam, pisząc „Dziewczynkę…”, była autoterapia. Uważam, że to niemoralne używać uwagi czytelników, żeby sobie coś poprawić we własnej duszy. Tym bardziej że ofiary wojen, gwałtów, przemocy najchętniej milczą. Długie milczenie niekiedy wycisza bolesne emocje. Dlatego zdecydowałam się bardzo późno na ten brutalny zabieg. Musiałam sobie nagle, właściwie wbrew swojej woli, przypomnieć. Warto było? Warto, odzew był niesłychany. W jakiś czas po ukazaniu się polskiej „Dziewczynki…” na którymś ze spotkań podszedł do mnie lekarz i powiedział, że uratowałam życie jego pacjentce. Dziewiętnastolatka miała raka i nie chciała się leczyć. Chciała umrzeć. On dał jej moją książkę, przeczytała, postanowiła walczyć i zdecydowała się na chemioterapię. Wyzdrowiała, wyszła za mąż, dziś skończyła studia, ma dziecko. Ofiarowała mi swój bukiet ślubny. A dla Pani czym było przypomnieć sobie wszystko? Najgorzej było na początku. Pomogły mi później rozmowy z ludźmi. Na spotkaniach w Polsce, na świecie. Listy od życzliwych osób. Pisze mi Niemka: „Żyłam w tym samym czasie co Pani i miałam takie pogodne dzieciństwo. Chętnie bym je Pani podarowała”. O! Spotykałam się z dziećmi i wnukami katów. Potrafię zdobyć się na współczucie dla nich. Pewien żołnierz Wehrmachtu zwierzył mi się, że w czasie wojny kazano mu zamordować rodzinę w wiosce ukraińskiej. Nie zrobił tego. A potem przez całe życie uważał się za tchórza, słabego mężczyznę, bo nie wykonał rozkazu. Rozkleił się na moim wieczorze, zaczął płakać. „Czy ja jestem mężczyzną?”, pytał. Objęłam go, poklepałam. Było łatwo go przytulić? Zupełnie łatwo. Gdy urodził się mój syn w szpitalu w Niemczech, lekarz powiedział, trzymając na rękach moje dziecko: „Byłem w czasie wojny w Krakowie, jako żołnierz”. Mógł wtedy zabić na przykład mnie. Ale ja nie mam w sobie ani agresji, ani resentymentów. Bycie katem jest chyba po latach tak samo trudne jak bycie ofiarą. Tylko inaczej. Nie wiem, czy chciałabym żyć ze świadomością, że byłam oprawcą. My mamy łatwiej, nas ktoś przytuli, jesteśmy niewinni. A kat do śmierci musi być katem. Niech pan sobie wyobrazi, że zamordował ukraińską rodzinę. Steven Spielberg popchnął Panią do pisania? Wiedziałam, że powstaje film „Lista Schindlera”. Filmy wojenne mnie nie interesowały, uciekałam z płaczem, kiedy na ekranie widziałam żołnierzy, Niemców, gestapo. Ale byłam zaproszona, więc poszłam na premierę w Krakowie. Był Spielberg, za mną siedział Wałęsa, ministrowie, biskupi. Siedzę, nie wiem, o czym jest film. Nagle widzę getto, mojego wujka, który był księgowym u Schindlera. Pojawia się cała masa ludzi z mojego otoczenia, z rodziny i w końcu widzę siebie. Dziewczynkę w czerwonym płaszczyku. Jak to jest? Uświadomiłam sobie nareszcie w tej właśnie chwili, co naprawdę wydarzyło się w moim życiu. Co było zamknięte głęboko w piwnicach mojej duszy. Nie myślałam o tym, nie mówiłam z mamą ani z nikim. Do tamtej pory żyłam tak, jakbym urodziła się po wojnie, i nagle te wszystkie moje lęki, ta moja inność, te ucieczki zebrały się w jednym punkcie. Jakby nagle wróciła mi pamięć. Dobre uczucie? Niesamowite. Natychmiast myśl: Czy ktokolwiek mi uwierzy? Potem przez prawie dwa lata przyjaciele mówili: „Dobra, napij się, już się nie przejmuj gettem”. Znajomi dziennikarze: „Dziewczynka w czerwonym płaszczyku? Ona umarła. A pani żyje”. Pierwszym, który uwierzył, był Spielberg. Jak to się stało? Byłam w Monachium, kiedy do Niemiec przyjechał Spielberg, prezydent wręczał mu jakiś medal. Zobaczyłam go w telewizji i wtedy powiedziałam sobie: „Pojedziesz i spotkasz się z nim”. Zadzwoniłam z szaleńczą odwagą do szefa protokołu prezydenta Niemiec, że jestem dziewczynką w czerwonym płaszczyku. Muszę się zobaczyć ze Spielbergiem. Urzędnik powiedział: „Dostanę zawału przez panią! Proszę mi dać pół godziny”. Oddzwonił i powiedział, że będę siedzieć na bankiecie obok Spielberga. Wzięłam tylko jedno zdjęcie, na którym jest Romek Polański, Rysiek Horowitz, jego siostra i ja. Czworo dzieci uratowanych z Holocaustu. Zdjęcie zrobił mój ojciec zaraz po wojnie. Podeszłam do Spielberga z tym zdjęciem. Mówi: „Tego znam, to Romek, Rysiek. A to jesteś ty?”. Wziął mnie w ramiona, całowaliśmy się długo. Dzięki temu mogłam mówić prasie, gdy pytali o Spielberga, że nikt tak nie całował jak on! Pogadaliśmy na bankiecie, zapamiętał mnie, odzywał się, kiedy byłam w Stanach. Zaczęli mnie zapraszać do telewizji, do mediów. Uświadomiłam sobie, że to za mało powiedzieć kilka zdań przed kamerą. Można spokojniej i głębiej, tak jakbym to opowiadała Spielbergowi. Miałam to szczęście, że dzięki temu krótkiemu, ale gwałtownemu zainteresowaniu mną wydawnictwa oszalały, żeby wydać moją książkę. Napisałam ją po niemiecku dobrą niemczyzną. Nie miałam problemów debiutanta. W najnowszej książce „Jeden dobry dzień” wspomina Pani, że jako dziewczynka towarzyszyła Pani umieraniu ojca. Całe życie odczuwam brak ojca. Kobieta, która nie miała ojca, ma duże kłopoty z mężczyznami. Duże kłopoty w związkach. Do tego między innymi służy ojciec. Wzmacnia swoje dziecko, daje mu poczucie własnej wartości. Umarł, kiedy miałam sześć lat. Nie nauczył mnie nawet jeździć na rowerze. Matka raczej się bała. „Nie przezięb się”, „A w ogóle masz za małe piersi” – krytykowała. Bolesne. To nie jej wina. Bardzo mnie kochała, myślała, że tak trzeba. Że matka ma sprowadzać na ziemię. Ktoś, kto wychowuje się z ojcem, braćmi, ma inny stosunek do mężczyzn. Dużo swobodniejszy. Jako nastolatka przesiadywała Pani po knajpach z artystami? Zastanawiam się dziś, dlaczego Romek Polański, Rysio Horowitz i ja, dzieci Holocaustu, wychowujące się razem, wszystkie zajęły się sztuką. Prawdopodobnie mieliśmy syndrom pourazowy i łatwiej nam było żyć jako artyści. Artysta ma trochę wariackie papiery. Może spędzać noce na rozmowach, niekonwencjonalnie się zachowywać, nawet płakać. Chyba już od ósmego roku życia wiedziałam, że będę w jakiś sposób artystką. Rysowałam, malowałam, chciałam być aktorką. I dlatego to towarzystwo knajpiane. Wtedy w Krakowie byli wszyscy – Kantor, Hłasko, Komeda, Herbert. Wszystkich ich znałam, byliśmy kolegami. Od kieliszka? Nie byłam za bardzo pijąca. Ale od biesiad, przegadanych nocy. Aż do Jacka Kaczmarskiego, też przyjaciela, który umarł na raka. Potem artyści przestali mi się podobać. Młodo wyszła Pani za mąż. Po co artystce małżeństwo? Bo mama kazała. Pan nie wie, co to był ówczesny Kraków! Wszyscy wszystkich znali. Chciałam też to przeżyć: biała sukienka, kwiatki. Ale nie polecam. Białej sukienki? Myślę, że nie każdy młody człowiek nadaje się do małżeństwa. Podobno są ludzie, którzy mają takie szczęście, spotykają właściwą osobę i potrafią wytrzymać z nią całe życie. Albo przynajmniej długie lata. A ja śmieję się (choć przez łzy), że dopiero dzisiaj wiem, gdzie lubię spędzać wakacje i jaki mężczyzna mi się podoba. Zobacz także: Bohaterka filmu "Awantura o Basię" oczarowała całą ekipę filmową i widzów przed ekranami. Jak potoczyły się jej losy? Co się wydarzyło w małżeństwie? Nie trafiłam na odpowiedniego człowieka. Osoba tak lękliwa, tak niepewna siebie powinna spotkać silnego, spokojnego faceta. Takiego, który nie przejmie się moimi lękami, płaczami, nerwami. Faceci mnie zawsze pytali: „Dlaczego ty nigdy nie śpisz?”. A ja nie śpię, bo tacy ludzie jak ja po prostu śpią mało i czujnie. Kogo wybrała sobie wtedy Roma? Inteligentnego. Artystę. Takiego, o którym mówili mi: „Z nim nie dasz rady”. Prawdopodobnie z obawy przed tym, że i tak będę zraniona, wybierałam najbardziej niemożliwych i najbardziej trudnych facetów. Jakby z góry zakładając: Jak się nie uda, to znaczy, że nie mogło być inaczej. Człowiek zwykły, spokojny, rozsądny w ogóle mnie wtedy nie interesował. Dopiero dziś wiem, że to inaczej funkcjonuje. Cała skarbnica ciepłych uczuć, intuicji, empatii jest w zwykłych facetach. Ile lat wytrzymała Pani w małżeństwie? Od razu się zorientowałam, że to błąd, ale dalej byliśmy razem. Człowiek kieruje się przyzwoitością, obyczajami, jeszcze próbuje. Nie udało mi się życie w dobrym małżeństwie. Ale na pewno dobre relacje zachowałam z moim dzieckiem. Syn jest dorosłym mężczyzną, nie skarży się na swoje dzieciństwo. Jest otwartym, niekonwencjonalnym mężczyzną. Informatyk. Tyle wiem, że zajmuje się robotyką, jeździ po świecie, szkoli startupowców. Ostatniego lata spełnił marzenie młodości i kupił sobie kampera. Wsadził mnie do tego kampera na tydzień i powiózł przez Włochy na Passo dello Stelvio, najwyższą przełęcz w Alpach Wschodnich. W czasie upałów siedzieliśmy w śniegu i, pijąc kawę, patrzyliśmy sobie na krajobraz z wysokości prawie trzech tysięcy metrów. Syn, co zdumiewające, powiedział mi, że dałam mu dużo optymizmu. A ja zawsze uważałam siebie za katastrofistkę. Wyemigrowała Pani z mężem przed Marcem ’68? Udało nam się wyjechać, zanim w Polsce rozpętała się nagonka na Żydów. Miałam szczęście, bobym pewnie tego nie przeżyła. Może popełniłabym samobójstwo. Ja zawsze byłam bardzo polską Żydówką, z naciskiem na „polską”. Poczucie odrzucenia miałam przez całe życie. Całą tę falę antysemityzmu przeżyliśmy, będąc w Wiedniu. Od tego zaczęła się emigracja. W książce pisze Pani o swoich emigracyjnych doświadczeniach matki. To nie były dobre doświadczenia. Na początku nie odnajdywałam się w żadnym towarzystwie, nie znałam języka, byłam biedna, nie mogłam się tak pięknie ubrać, nie miałam odpowiedniego mieszkania. Urodziłam się w przekonaniu, że jestem człowiekiem drugiej kategorii. Syn urodził się na emigracji. Byliśmy z mężem w Austrii i Niemczech. Wędrowaliśmy z miasta do miasta za pracą. Mąż był aktorem i reżyserem. Ja – kostiumologiem. Bardzo dobrym, po krakowskiej akademii. Praca była, ale dopiero dziś wiem, że show-biznes nie jest dla ludzi tak ukształtowanych przez Holocaust. Dlaczego? Powinnam mieć grubszą skórę. Spędziłam miesiące i lata w studiach telewizyjnych i filmowych. Tam często reżyser wrzeszczy, kierownik planu też. Ja od razu myślałam o wojnie i śmierci. Ale też w jakimś momencie pomyślałam sobie: Możecie wrzeszczeć, ale wy nie wiecie, czym naprawdę są getto i wojna. Pomagało? Ten dystans mnie uratował. Rozpaczają, bo dekoracje się zawaliły na planie, a ja widziałam, jak ludzie umierają na ulicy. Widziałam rozstrzeliwane dzieci. Przetrzymałam więc także i ten cały show-biznes. W końcu rozstała się Pani z mężem? Rozeszliśmy się pokojowo. Nigdy się nie rozwiodłam. Dlaczego? Nie było powodu. Nie zamierzałam wyjść za mąż. On też nie zamierzał się ożenić. Jakby się wtedy pojawił ten jeden jedyny, to być może bym się rozwiodła. Kiedy wróciła Pani z emigracji? Mogłabym powiedzieć przekornie, że nigdy. Człowiek po wielu latach za granicą nie utożsamia się do końca ani z tą, ani z tamtą rzeczywistością. W Polsce widzę rzeczy, które mi się nie podobają, myślę sobie: Co za nieszczęśliwy kraj. Co ja tu robię! Ale gdy pojadę do Niemiec, od razu reaguję: A wy po co się tak mądrzycie, po co? Wróciłam pod koniec lat 90. Wydawało się, że będzie w Polsce cudownie. Będzie demokracja, będzie wolność, równość. Znajomi namawiali: „Kup mieszkanie w Krakowie”. Chce Pani teraz uciekać? Nie bardzo mam siły, nie bardzo mam dokąd. Jak mówił mój ojciec, kiedy moja mama przed samą wojną przekonywała go, żeby wyemigrować do Argentyny: „Przed Hitlerem będę uciekał? Przed tym wariatem? Niech on ucieka przede mną!”. Ja też nie chcę przed nikim uciekać. Jak się Pani czuje w kraju, w którym pudrowani faszyści weszli do Sejmu? Strasznie. Ale nie popadam w histerię. Wiem, że tak jak człowiek ma w sobie chorobotwórcze bakterie, to w każdym kraju musi być jakiś procent faszystów. I póki to nie jest popierane przez jakąkolwiek władzę, można z tym żyć. Zapytano mnie kiedyś w Niemczech: „Jak pani może żyć w kraju, gdzie uzbrojeni policjanci muszą pilnować synagogi?”. Odpowiedziałam: „Lepiej, gdy państwo nas broni, niż do nas strzela”. Antysemityzm zawsze był i będzie. Na to nie ma rady. Co prawda nie wiadomo dlaczego, bo w Polsce nie ma Żydów. Jest nas kilka tysięcy. Pewnie mniej niż tych, którzy chcą nas stąd wyrzucić. Zobacz także: Hanka Bielicka: w tajemnicy przed ojcem zdała do szkoły teatralnej. Aktorstwo uratowało ją od zsyłki na Sybir Co w Pani życiu zmieniło pisanie? Nauczyło mnie rozmawiać z ludźmi. Pogodziło mnie z samotnością. Z całą pokorą mogę powiedzieć, że samotność człowieka, który wie, że jest czytany, do którego codziennie piszą jacyś ludzie, to jest inna samotność, bardziej wygodna i bezpieczna. Mam wielu bliskich przyjaciół. Tyle że nic nas nie broni przed tą samotnością ostateczną. Tą, której doświadczył mój umierający przyjaciel. Piszę o tym w książce „Jeden dobry dzień”. W końcu przychodzi ściana. I przed nią stajemy. Ale na razie żyję. Jednak książkę kończy Pani słowem „My”. Tęsknota? Tak. Bycie z drugim człowiekiem jest wartością. Może największą, tyle że trudną. I nikt nie wie, jak to zrobić, żeby związek był dobry. Ciągle jednak uważam, że najpiękniejsze słowo to słowo „My”.
Mariah Carey nie utrzymwyała kontaktu z rodzeństwem. Jej siostra do końca prosiła ją o pomoc
Dlaczego artystka pozostała głucha na apele?
Wszyscy doskonale znamy słynny utwór „All I want for Christmas”, który jest prawdziwym hymnem czasu okołoświątecznego. Mariah Carey, która jest autorką tej rozpalającej serca piosenki, ma za sobą trudną przeszłość. Jej życie nie było usłane różami, co wokalistka opisała w swojej autobiografii. W książce wyjaśniła, czemu jej relacje rodzinne od zawsze były dalekie od idealnych. Z rodzeństwem od lat łączyły ją napięte stosunki, a brat i siostra gwiazdy próbowali wnieść sprawę na drogę sądową. O co dokładnie poszło? [Artykuł aktualizowany 27.08.24 r.] Mariah Carey ujawnia prawdę o relacjach rodzinnych 29 września 2020 roku ukazała się autobiografia Mariah Carey o tytule „The Meaning of Mariah Carey”. Wokalistka zdecydowała się ujawnić wiele szczegółów ze swojego życia. Największe emocje wzbudziły fragmenty poświęcone jej skomplikowanym relacjom z najbliższymi. „Od samego początku, gdy pojawiłam się na świecie, czułam się wyrzutkiem w swojej rodzinie. Moje rodzeństwo dorastało żyjąc z czarnoskórym ojcem i białą matką razem jako rodzina, a ja przez większość czasu byłam tylko z matką, co odebrano, jakby byłoby mi łatwiej, co nie jest prawdą. Zawsze myśleli, że moje życie jest proste”, mówiła w wywiadzie u Oprah, podczas którego promowała książkę. Mariah Carey była córką inżyniera Alfreda Roy Careya o latynoskich i afrykańskich korzeniach, oraz Irlandki Patricii Hickey. Dzieciństwo piosenkarki nie należało do najłatwiejszych. Jej rodzice się rozwiedli, a ona z bratem Morganem zostali pod opieką matki, starsza siostra Alison została z ojcem. Rodzeństwo Mariah miało jej za złe jaśniejszy kolor skóry. Uważali, że ułatwi jej to życie, a rodzice obdarzyli ją większą miłością i troską… Czytaj także: Wychowywała córkę, a własne marzenia odłożyła na później. Tak wygląda relacja Lily Collins z mamą Mariah Carey, Beverly Hills, Kalifornia, 28.10.2017 rok Rozwód rodziców jedynie pogorszył relacje między rodzeństwem. Zazdrość o Mariah rosła w siłę, a brat i siostra byli wobec niej coraz bardziej okrutni. „Gdy miałam 12 lat, moja siostra odurzyła mnie valium, proponowała mi kokainę, spowodowała u mnie poparzenia trzeciego stopnia i próbowała sprzedać mnie alfonsowi”, wyznała gwiazda. W wywiadzie określała ich „byłym bratem i byłą siostrą”, matkę natomiast nazywała samym imieniem. Morgan Carey w jej wspomnieniach zapisał się jako brutalny mężczyzna, który często wdawał się w bójki z ojcem. Gwiazda bardzo bała się w jego towarzystwie. „Potrzeba było 12 policjantów, aby rozdzielić mojego brata i ojca. Wielkie ciała mężczyzn, splątanych jak wirujący huragan, który wpadł z hukiem do salonu”, pisała w swojej książce. Wspomniała też o tym, jak w furii popchnął ich mamę na ścianę. „Byłam małą dziewczynką i miałam bardzo niewiele wspomnień o bracie, który mnie chronił. Częściej czułam, że muszę się przed nim chronić, a czasami musiałam też chronić matkę”. Rodzeństwo Mariah Carey: Morgan Carey i Alison Carey Najbliżsi gwiazdy traktowali ją źle, dopóki nie zaczęła odnosić swoich pierwszych, dużych sukcesów. Te zaś związane były ze sporym przypływem gotówki, które jak magnes podziałały na jej rodzinę. „Nigdy nikomu nie powiedziałam o nich złego słowa, ale będąc szczerym — wyssali ze mnie pierwszą krew. Mam nadzieję, że to rozumiecie. Gdy osiągasz sukces, ludzie w jakiś sposób z tobą związani, chcą to wykorzystać. Stajesz się celem, jesteś bezbronna”, pisała w swojej książce. Rodzeństwo gwiazdy już w 2016 roku próbowało wykorzystać majątek gwiazdy, którą przed laty poważnie skrzywdzili. Siostra Mariah Carey przez lata walczyła z wirusem HIV, i gdy trafiła do szpitala, brat udzielił wywiadu, w którym wbił szpilę piosenkarce. „Twoja siostra walczy o życie, umiera, a ty gdzie jesteś? Myślisz, że jesteś taka fajna, a w rzeczywistości jesteś wiedźmą. Koszty leczenia Alison, która jest nosicielką HIV, wyniosłyby cię mniej niż karma dla twoich psów. Dlaczego przestałaś się nami interesować?”, apelował do siostry na łamach „The Sun”. Sama Alison nagrała przy pomocy brata filmik, w którym błagała o pomoc: „Mariah, ja umieram. Potrzebuję Twojej pomocy! Kocham cię i desperacko cię potrzebuję. Nie zostawiaj mnie w takim stanie!”. Jeszcze w tym samym roku kobietę aresztowano za prostytucję. Alison i Morgan już wcześniej kontaktowali się z gwiazdą, aby ruszyć jej sumienie i odnowić kontakt. Bezskutecznie. „Kiedyś napisałem jej, że moja żona poroniła, ale nigdy mi nie odpowiedziała na tę wiadomość. Wcale mnie to jednak nie dziwi. Ona jest zapatrzona tylko w siebie i widzi jedynie czubek własnego nosa”, wspominał Morgan w tym samym wywiadzie. W 2013 wspominał natomiast o tym, że Alison jest uzależniona od alkoholu i nie była w stanie zrezygnować z niego nawet wtedy, gdy była w ciąży… Spekulowano, że to właśnie po tych publikacjach Mariah Carey postanowiła odsunąć się od swojej rodziny. Zobacz: Córka Mariah Carey zadebiutowała w roli modelki. Monroe to kopia sławnej mamy! Rodzeństwo Mariah Carey wstąpiło na drogę sądową Na reakcję brata i siostry piosenkarki nie trzeba było długo czekać. Kilka miesięcy po publikacji „The Meaning of Mariah Carey” oboje weszli na drogę prawną. Alison Carey domagała się co najmniej 1,25 mln dolarów za opisanie w autobiografii jej związków ze starszymi mężczyznami. Mariah Carey zarzuciła jej również, że pewnego dnia zostawiła ją w towarzystwie starszego chłopaka, który zaczął ją molestować. Poza tym dość szczegółowo przywołała moment, kiedy Alison celowo próbowała ją skrzywdzić. „Oblała mnie gorącą herbatą. Na plecach miałam oparzenia trzeciego stopnia. Spaliła nie tylko moje plecy, ale także moje zaufanie do niej”, czytamy w jej książce. Wspomnienia opisane przez Mariah miały doprowadzić Alison do ciężkiej depresji oraz alkoholizmu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgNa8Y8l-f629b69.jpg" width="1600" height="2000" alt="EXCLUSIVE: Mariah Carey's destitute sister Alison, who has previous convictions for prostitution, has been caught working as an 'adult escort', according to reports in the US. Alison, 49, who has strikingly similar looks to the millionaire pop star, is reportedly an HIV infected former drug addict. The National Enquirer claimed the brunette - whose full name is Alison Carey Scott - advertised her services with a fake picture on an Internet site as a sexy 36-year-old blonde called 'Denise,' near her Long Island, New York home. The magazine alleged she charges $250 an hour for house calls. But in an emotional interview with the Enquirer she insisted: "I'm not having sex for money. I provide personal companionship and erotic body rubs. "You have no idea how badly I need cash right now. "I've been forced to do this because my family refuses to help me financially. "For weeks I was driving around in a vehicle with practically no brakes. "I wish I didn't have to make my living by hooking up with strangers on the Internet, but sometimes I feel like I don't have any other choice. "Regardless of how it might appear, I am trying very hard to turn my life around. "I've been clean and sober for 14 months." Alison was reportedly busted for soliciting prostitution in June 2005 after offering to have sex with an undercover officer for $250. The magazine claimed it was her second prostitution arrest within a 10-week period. Pictured: Alison Carey" title="Siostra Mariah Carey aresztowana za prostytucj?" /> Siostra Mariah Carey, Alison Carey, 16.02.2011 rok Swój pozew wniósł również Morgan Carey. „Wiele fragmentów dotyczących Morgana w książce jest fałszywych i zniesławiających, napastliwych i bolesnych. Bardzo zaszkodziły jego reputacji i sprawom biznesowym” - tak brzmiał fragment pozwu złożonego przez prawników Morgana, cytowany przez serwis Page Six. Brat Mariah Carey nie domagał się odszkodowania, lecz liczył na prawomocne stwierdzenie, że fragmenty przedstawiające go w świetle domowego agresora są fałszywe i zniesławiające. Wokalistka oprócz brutalnej bójki wspominała o jego pobycie w szpitalu psychiatrycznym i wyłudzaniu pieniędzy. Po tym, jak pożyczył siostrze 5 tys. dolarów na wydanie jej debiutanckiej płyty, domagał się od niej kolejnych pieniędzy — mimo że szybko spłaciła dług. Relacja Mariah Carey z rodzeństwem nigdy nie uległa poprawie. Z siostrą nie utrzymywała kontaktu do końca jej życia — Alison Carey zmarła w przedostatni weekend sierpnia 2024 r., w ten sam dzień, co ich matka... Okoliczności ich śmierci są nieznane, chociaż wiadomo, że siostra wokalistki od lat zmagała się z chorobą nowotworową oraz depresją spowodowaną traumatycznym dzieciństwem, w którym rzekomo miała być ofiarą swojej mamy podczas... rytuałów satanistycznych. Sprawdź również: Nie żyje matka i siostra Mariah Carey. Obie zmarły tego samego dnia Mariah Carey, Knightsbridge, zachodni Londyn, 15.02.2007 rok
Anna Karwan zwierzyła się ze swojej trudnej przeszłości. Piosenkarka była kiedyś bezdomna
„Mieszkałam kilka miesięcy na Dworcu Centralnym”, mówiła
Anna Karwan w najnowszym wywiadzie opowiedziała o tym, jak kiedyś wyglądało jej życie. Los zdecydowanie nie oszczędzał wokalistki… W przeszłości padła ofiarą przemocy domowej, a teraz wyznała, że przez jakiś czas nie miała dachu nad głową. Jej tymczasowym schronieniem stał się Dworzec Centralny w Warszawie. Anna Karwan o trudnej przeszłości Piosenkarka Anna Karwan od lat jest obecna na polskiej scenie muzycznej, lecz dopiero od niedawna zdobywa popularność na szerszą skalę. Wszystko za sprawą debiutanckiej płyty oraz utworu „Słucham cię w radiu co tydzień”, który nuciła cała Polska. Mogliśmy oglądać ją również w „Tańcu z Gwiazdami”, a niedawno występowała w programie „Mask Singer”. Udało się jej dotrzeć do finału, ostatecznie zajmując drugie miejsce. Zobacz: „Jak zapomnieć” nuciła cała Polska. Co dziś robią członkowie zespołu Jeden Osiem L? Jednak przeszłość wokalistki wcale nie była usłana różami. W 2017 roku wyznała, że jako dziecko przez lata była ofiarą przemocy domowej. Sprawcą był jej cierpiący na chorobę alkoholową ojciec. „Tata, świętej pamięci, był alkoholikiem. Odreagowywał na mnie, siostrze, na mamie. Nie chcę wchodzić w szczegóły. Na szczęście osoby, które spotkałam po drodze i mój świadomy krok w stronę psychoterapii pomógł mi wyprostować przykre wspomnienia. W rodzinach kolegów ze szkoły przemoc była tak samo wszechobecna, wychowywaliśmy się z nią, obserwowaliśmy”, wspominała w wywiadzie dla Kobiety Onet. Teraz Anna Karwan wyznała, że poza problemem przemocy musiała zmagać się również… z bezdomnością. Czytaj także: „Czułem, że osiągnąłem dno". Tak w jednej chwili życie Krzysztofa Antkowiaka zamieniło się w koszmar Anna Karwan: „Mieszkałam kilka miesięcy na Dworcu Centralnym” Wokalistka była ostatnim gościem Żurnalisty. Zapytana o ulubione miejsca w Warszawie wybrała miejsce, w którym niegdyś przyszło jej mieszkać. „Zdecydowanie Dworzec Centralny, który stał się na chwilę moim domem”, tłumaczyła. Anna Karwan podczas rozmowy zwierzyła się ze swoich trudnych doświadczeń. Okazuje się, że ze względu na prywatne sprawy nie chciała wracać do domu. Dlatego wybrała samotne życie na ulicy. „Mieszkałam kilka miesięcy na Dworcu Centralnym. Miałam wydarzenie takie w życiu, które spowodowało, że za bardzo nie chciałam przyznać się w domu, co się stało i nie chciałam sprawić kłopotu, a nie miałam dokąd pójść. W związku z tym postanowiłam, że poradzę sobie tam, trochę w szkole, trochę w szatni i trochę u mojej przyjaciółki Pauliny Przybysz, którą kocham do dzisiaj całym sercem i która wiedziała o całej sytuacji, która się w moim życiu zdarzyła”, ujawniła podczas rozmowy. Życie na dworcu wiele nauczyło młodą Annę Karwan. Tam poznała innych ludzi podobnych do niej. Dzieliła się z nimi pieniędzmi, poznawała nowe miejsca - w tym te, których lepiej było unikać dla własnego bezpieczeństwa. „Nauczyłam się na tym dworcu, gdzie jest miejsce, do którego można się zanurzyć bezpiecznie, a gdzie nie wolno wchodzić. A jak znajdziesz stówę na ulicy i są też mieszkańcy oprócz ciebie, to trzeba się tym po prostu podzielić.” Piosenkarka wspomniała również swoje trudne życie w domu pełnym przemocy i alkoholu. Oprócz tego musiała zmierzyć się z rozpadem rodziny oraz depresją. Sprawdź również: Ewa Chodakowska odsłoniła kulisy swojej przeszłości i opowiedziała o trudnych początkach w Londynie
Czym jest przemoc ekonomiczna i jak z nią walczyć?
Marka Avon rusza z kampanią #RachunekPrzemocy
Choć trudno oszacować skalę zjawiska, to przeprowadzone w ostatnich latach badania pokazują, że przemoc ekonomiczna to powszechny problem, który dotyka znaczną część społeczeństwa. Nie tylko niszczy poczucie własnej wartości, ale także utrudnia lub uniemożliwia wydostanie się z przemocowej relacji. Przejawy przemocy ekonomicznej Kiedy możemy mówić o przemocy ekonomicznej? Jakie zachowania powinny wzbudzić nasz niepokój? M.in. zakazywanie i utrudnianie podjęcia pracy, wydzielanie nawet małej ilości pieniędzy czy domaganie się przedstawiania paragonów za to, co zostało kupione w trakcie codziennych zakupów. Czerwona lampka powinna nam się zapalić także, gdy osoba, z którą prowadzimy gospodarstwo domowe odmawia udzielenia informacji o stanie finansów rodzinnych czy dysponuje nimi bez konsultacji. Przemocą ekonomiczną jest także branie kredytów i pożyczek bez zgody i wiedzy drugiej strony, zmuszanie do proszenia o pieniądze oraz odmowa pójścia do pracy lub łożenia na utrzymanie rodziny. Co ważne, przemoc ekonomiczna pojawia się ona nie tylko w relacji dwojga ludzi pozostających w związku, jej ofiarami bywają także seniorzy a nawet dzieci! Dzieje się tak np. kiedy osoby starsze są jedynymi żywicielami rodziny, ale nie mają wpływu na jej wydatki. O przemocy ekonomicznej wobec najmłodszych mówimy, gdy opiekun pozbawia ich jedzenia, środków finansowych na artykuły szkolne czy nie płaci zasądzonych alimentów. O problemie warto głośno rozmawiać, bo - jak pokazuje raport „Ogólnopolska diagnoza zjawiska przemocy w rodzinie” z 2019 roku - przemoc ekonomiczna pozostaje obszarem najmniej zrozumianym oraz trudnym do scharakteryzowania i rozpoznania. Za tym brakiem zrozumienia meritum problemu idą przerażające dane: 14% respondentów zgodziło się ze stwierdzeniem, że „wydzielanie pieniędzy i kontrolowanie wszystkich wydatków, to przejaw gospodarności współmałżonka”. Właśnie dlatego marka Avon, która od 2008 roku prowadzi kampanię Avon Kontra Przemoc, jej tegoroczną edycję zdecydowała się poświęcić przemocy ekonomicznej. Avon Kontra Przemoc Działania Avon, realizowane w ramach międzynarodowej akcji "16 Dni Przeciw Przemocy ze względu na Płeć", mają na celu edukowanie kobiet i mężczyzn na temat tego, czym jest przemoc ekonomiczna oraz w jaki sposób może się ona przejawiać. Marka wystawia opresyjnym partnerom #RachunekPrzemocy, a osobom, które jej doświadczają, oferuje pomoc poprzez aplikację Avon Alert. Celowe uzależnienie finansowe, wydzielanie, kontrolowanie, nadmierne krytykowanie wydatków, to przejaw przemocy. Niestety wciąż wiele osób, które doświadczają agresywnych, upokarzających zachowań w tym obszarze, nie wie, że ma prawo i może zwrócić się o pomoc. Poprzez naszą kampanię i działania edukacyjne chcemy to zmienić – mówi Joanna Piotrowska, prezeska fundacji Feminoteka. Wtóruje jej Agnieszka Isa, Dyrektor Generalna w Avon Cosmetics Polska: Zwracamy uwagę na problem przemocy ekonomicznej ze względu na to, jak mało się o niej mówi i jak nieświadome jej istnienia jest społeczeństwo. To kolejny krok w ramach naszych regularnych działań na rzecz pomocy osobom dotkniętym przemocą. W ich kontekście, i z okazji naszych 135. urodzin, przewidujemy także przekazanie w ciągu najbliższego roku 1,35 mln dolarów (globalnie) na wsparcie organizacji pożytku publicznego, pomagającym kobietom w walce z tym niesprawiedliwym zjawiskiem. Jak działa Avon Alert? Avon Alert to aplikacja stworzona przez markę Avon oraz fundację Feminoteka. Od początku działalności, czyli od 2019 roku, skorzystało z niej ponad 50 tysięcy osób! Bezpłatną i profesjonalną pomoc można uzyskać poprzez kontakt z telefonem wsparcia Feminoteki lub całodobowy chat. W aplikacji znajdziemy również platformę edukacyjną z mnóstwem przydatnym materiałów oraz specjalną mapę stworzoną w ramach współpracy fundacji Feminoteka, Antyprzemocowej Sieci Kobiet oraz osób indywidualnych. Znajdują się w niej miejsca z całej Polski oferujące wsparcie kobietom dotkniętym zjawiskiem przemocy. Materiał powstał z udziałem marki Avon
Ojciec się nad nią znęcał. Róża Kozakowska mówi wprost: „Prosiłam Boga, by zabrał mnie z tego świata”
Lekkoatletka przeżyła piekło na ziemi...
Ta historia nigdy nie powinna się wydarzyć. Róża Kozakowska, polska lekkoatletka, przeżyła wstrząsające chwile. O swoim dramatycznym dzieciństwie opowiedziała w materiale Justyny Szubert w programie Alarm! w TVP1. Sportsmenka od kilku lat zmaga się z neuroboreliozą i endometriozą, w ostatnich miesiącach przestała chodzić, mieszka w kontenerze... Na koncie ma też jednak walkę o swoje bezpieczeństwo z ojczymem, który zgotował jej prawdziwe piekło na ziemi. „Tłukł mnie do nieprzytomności. Przy tym wszystkim wydzierał się, że mnie zabije, że nie mam prawa żyć. Takich sytuacji w domu przez całe moje życie były tysiące”, zaczyna swoją historię w rozmowie z Tomaszem Kolembą dla Onet Sport. View Ediplayer on the source website Historia Róży Kozakowskiej. Ojczym się nad nią znęcał Ma 31 lat i jest polską lekkoatletką odnoszącą sukcesy. Róża Kozakowska ma się czym pochwalić - w 2019 roku reprezentowała Polskę na Lekkoatletycznych Grand Prix Europy w Hiszpanii (gdzie zdobyła pierwsze miejsce), Grand Prix Francji oraz na mistrzostwach świata w Dubaju. To właśnie sport zawsze trzymał ją przy życiu, które mocno dało jej w kość. Jej dzieciństwo nie było lekkie. Róża dorastała w fatalnych warunkach. Polska kadrowiczka przez lata mierzyła się z ojcem, który się nad nią znęcał i stosował wobec niej oraz jej matki przemoc. „Jako małe dziecko nie mogłam nigdzie usiąść w domu, bo ojczym, który nie jest moim biologiczny tatą, zawsze groził, że mnie zabije. Nieraz, jako mała dziewczynka, uciekałam z domu na potwornym mrozie w samych rajstopach. Dlatego teraz jestem taka wysportowana, bo musiałam przed nim uciekać i przeskakiwać przez wszystko, co napotkałam na drodze i to w niezłym tempie, żeby mnie nie dopadł. Czasami jednak nie zdążyłam przeskoczyć przez bramę i potem leżałam w kałuży krwi. Straszliwie się nade mną znęcał. Potrafił łapać mnie za włosy i bić moją głową z całych sił o ścianę. Tłukł mnie do nieprzytomności. Przy tym wszystkim wydzierał się, że mnie zabije, że nie mam prawa żyć. Takich sytuacji w domu przez całe moje życie były tysiące”, mówi wprost w rozmowie z Tomaszem Kolembą dla Onet Sport. „Leżałam w kałuży krwi. Straszliwie się nade mną znęcał. Potrafił łapać mnie za włosy i bić moją głową z całych sił o ścianę” Mężczyzna siedzi dziś w więzieniu, a o dramatycznych sytuacjach, jakie rozgrywały się w domu Róży Kozakowskiej, zdecydowała się opowiedzieć w programie Alarm! jej mama Beata: „Topił i dusił, a Różę karał za medale”, mówi wprost. „Potrafił nawet wbić mi siekierę w kolano, kiedy do domu wróciłam z pucharem. Koniecznie chciał, żebym nie chodziła”, dodaje sportsmenka ze łzami w oczach. Choć wydawałoby się, że Róża Kozakowska najgorsze ma już za sobą, prawda jest jednak kompletnie inna. Polska lekkoatletka zmaga się z poważną chorobą. Po ukąszeniu kleszcza, neuroborelioza stawowo-mózgowa zaatakowała jej układ nerwowy. Od niedawna cierpi także na endometriozę. Mimo tego wciąż trenuje i uprawia sport. Mówi wprost, że zawsze był dla niej ucieczką od trudnego życia, ale także pasją, którą kontynuuje od dziecięcych lat. „Jako ośmiolatka byłam już w takim stanie, że prosiłam Boga, by mnie zabrał z tego świata. Nie miałam już siły” Niedługo jej życie znów ulegnie zmianie. Ojczym Róży Kozakowskiej niebawem wyjdzie z więzienia. „Pewnie wścieknie się na mnie i zacznie mi grozić. On taki już jest. Tego typu ludzie się nie zmieniają. To jest potwór. Przez wiele lat opowiadał, że się zmieni, ale zawsze robił to samo. Już kiedy zaczęłam chorować, kolega zabrał mnie na festyn. Tam, znienacka, złapał za nóż i próbował wbić mi w plecy. Przy wszystkich ludziach, którzy byli w szoku. Pewnie gdyby nie ten kolega, już bym nie żyła. Nie ukrywam, że miałam chwilę załamań. Jako ośmiolatka byłam już w takim stanie, że prosiłam Boga, by mnie zabrał z tego świata. Nie miałam już siły. Teraz dzieci narzekają i nie chcą się uczyć. Ja nie narzekałam. Uczyłam się, choć nie miałam ku temu warunków. Lekcje odrabiałam na dworze, by nie zerkać co chwilę, czy nie rzuca do mnie siekierą, co również się zdarzało, albo nie próbuje trafić mnie płytkami. Na takie warunki, w jakich żyłam, to i tak się dobrze uczyłam. Mogę być tylko wdzięczna Bogu, że był zawsze przy mnie. To był w dzieciństwie mój jedyny przyjaciel”, mówi w wywiadzie dla Onet Sport. Jak sama przyznaje, obawia się, że koszmar z dzieciństwa powróci, szczególnie teraz, gdy jej stan zdrowia uległ pogorszeniu. Mówi jednak wprost, że dziś ma w sobie więcej odwagi niż przed laty. „Mógł ze mną wówczas zrobić, co tylko chciał. Rzucał mną, jak workiem treningowym. Teraz mam 31 lat i potrafię się postawić, choć jestem słaba. Pewnie wewnętrznie się boję, ale nie mogę tego okazywać. To byłoby najgorsze, bo on by wtedy triumfował. To chory człowiek z odchyłami, który ma zawsze nóż przy sobie”, opowiada Tomaszowi Kolembie. „Teraz mam 31 lat i potrafię się postawić, choć jestem słaba. Pewnie wewnętrznie się boję, ale nie mogę tego okazywać. To byłoby najgorsze, bo on by wtedy triumfował” Zdradza także, że niewiele osób wierzy w to, co przeżyła. Stara się jednak nie zwracać na to uwagi, bo najbliżsi są dla niej ogromnym wsparciem i to dzięki nim jest dziś tym, kim jest, bo jak mówi: „od dziecka marzyłam o sporcie i jemu chciałam się poświęcić. Teraz w jakimś stopniu to się spełnia. Dlatego czuję się bardzo szczęśliwa. Dla kogoś to, co posiadam, to może nie jest wiele, ale dla mnie to wielkie bogactwo. Przede wszystkim mam nową rodzinę. Poznałam też wielu wspaniałych ludzi na swojej drodze. To największy dar.” Opublikowany przez Polski Komitet Paraolimpijski Sobota, 9 listopada 2019 Opublikowany przez Ultra Trail Runners Czwartek, 10 września 2020
Polski dziennikarz przeszedł rodzinne piekło: „Tata próbował zabić mnie dwa razy”
Wstrząsającym wpisem Damian Maliszewski chce wesprzeć ofiary przemocy
Przedstawiciele Prawa i Sprawiedliwości oraz Solidarnej Polski od kilku dni przekazują w mediach informacje o szkodliwościach, jakie ich zdaniem, niesie za sobą konwencja stambulska. Rządzący chcą wypowiedzieć ten dokument, mimo że chroni on ofiary przemocy domowej. Z takimi zamiarami polityków nie zgadza się Damian Maliszewski – muzyk, publicysta, autor głośnego wywiadu z mamą 30-letniego mężczyzny, który w Dzień Dziecka odebrał sobie życie przez homofobię. Felietonista sam wraz ze swoją mamą doświadczył przemocy ze strony ojca, o czym w poruszający sposób napisał w ostatnim poście na Instagramie. Damian Maliszewski o trudnym dzieciństwie i ojcu Na swoim koncie w serwisie Instagram Damian Maliszewski opublikował szokujący zapis wspomnień z lat swojego dzieciństwa. Do postu zostało dołączone zdjęcie, na którym dziennikarz ma 8 lat. „Dwa lata później tata uderzył mnie pierwszy raz w twarz. Uderzył z pięści, bo próbowałem ratować mamę, którą dusił. Wyciągnąłem z szafy drucianą trzepaczkę do dywanów i zacząłem okładać ojca po plecach. Odwrócił się i już nic więcej nie pamiętam. Straciłem przytomność. Obudziłem się następnego dnia. Klęczał przy mnie, płakał i przysięgał, że już nigdy tego nie zrobi. Oko oczywiście miałem podbite, ale wybaczyłem. Płakał, jak więc mogłem nie wybaczyć?”, pyta retorycznie w swoim wpisie felietonista. „Wcześniej, zanim mnie pierwszy raz uderzył, bił mamę. Po wszystkim zawsze klęczał, przysięgał trzymając w dłoniach krzyż zdjęty ze ściany i płakał. Jak więc mogła nie wybaczać?”, dodaje. Damian Maliszewski wraz z siostrą dowiedzieli się też jako dzieci, że ich tata ma kochankę, z którą mężczyzna zdradzał żonę przez 16 lat. Nie przeszkadzało mu to jednak, by być zazdrosnym o partnerkę, a także by to ją podejrzewać o niewierność. „Którejś nocy uciekliśmy z mamą na boso ze zdemolowanego mieszkania. Rozwalił wszystko. Szyby, stoły, przewrócił meblościankę. Mama chwyciła nas za dłonie i pobiegliśmy w deszczu do jedynej budki telefonicznej na osiedlu, żeby wezwać pomoc, zadzwonić po milicję. Staliśmy pod tą budką, mama podniosła słuchawkę i wykręciła 997. - Proszę szybko przyjechać, mąż demoluje mieszkanie, bije mnie, nie mam gdzie z dziećmi wrócić na noc. I pamiętam jak usłyszałem głos milicjanta: - Do pożycia małżeńskiego się nie wtrącamy”, wspomina trudny czas dziennikarz, który nie ma wątpliwości, że konwencja stambulska jest w Polsce potrzebna. Swoje zdanie, Damian Maliszewski, poparł kolejnym przykładem. Przez bierność ówczesnych milicjantów, dziennikarz mógł stracić życie. „Cholernym obowiązkiem zdrowo funkcjonującego państwa jest ratować tych bezbronnych ludzi przed utratą zdrowia, a czasami życia. Mnie tata próbował zabić dwa razy. Raz chciał skręcić mi kark (sąsiad mnie uratował), drugi raz próbował zastrzelić pistoletem, ale nabój mu nie wypalił”, napisał w najnowszym wpisie publicysta i dodał, że sytuacja jest rodziny nie była przypadkiem odosobnionym. „Sąsiadki przechodziły swoje piekła. Mężowie pili, demolowali, bili. Bez przerwy gdzieś jakieś awantury. Ktoś płakał, jakieś dzieci próbowały ratować mamę. Najgorzej było w soboty po wieczornej wódeczce ze znajomymi. Pamiętam płacz, krzyk i wołanie o pomoc moich rówieśników w ich mieszkaniach”, czytamy na Instagramie Damiana Maliszewskiego. Dziennikarz wyznał też, że uwolnił się od przemocy, gdy miał 18 lat. Dziś kończy drugą terapię, która doprowadziła do równowagi jego zdrowie psychiczne. Mamy nadzieję, że ten bardzo mocny i niestety prawdziwy tekst da do myślenia osobom, w rękach których są dalsze losy konwencji stambulskiej. Jeżeli jesteś ofiarą przemocy, natychmiastową pomoc dostaniesz TUTAJ.
Robert Biedroń: „Mój tata był alkoholikiem. Bił mnie, rodzeństwo i mamę”
W niedzielę Robert Biedroń ogłosił nazwę partii, którą firmuje swoim imieniem i nazwiskiem. Wiosna ma być powiewem świeżości w świecie polityki i alternatywą dla Polaków w prowadzonej od lat, w opinii wielu, wojnie polsko-polskiej. Były prezydent Słupska program współtworzył wraz ze swoim długoletnim partnerem Krzysztofem Śmiszkiem. Choć dzisiaj dla wielu jest synonimem sukcesu i skuteczności w działaniu, jego dzieciństwo było naznaczone licznymi traumami. Jak udało mu się przezwyciężyć demony przeszłości i wejść na szczyt? Dzieciństwo Roberta Biedronia: alkoholizm, przemoc, samotność Były prezydent Słupska nigdy nie ukrywał, że jego relacje z ojcem były bardzo napięte. Mężczyzna, który nie żyje od kilku lat, nadużywał alkoholu oraz stosował przemoc wobec swojej żony i dzieci. „Ojciec bił nas często. I wszystkim, co było pod ręką. A najgorsze było to, że nie potrafiłem wyczuć, w którym momencie ojciec jest w nastroju, by mi przyłożyć. Czy jak wraca pijany, jest w dobrym humorze, czy nie? To odgadywanie nastroju było ważnym elementem, ale nigdy go nie rozszyfrowałem”, zwierzył się polityk w książce Pod prąd, wydanej jesienią 2016 roku. Dlaczego Robert Biedroń mówi o tym tak otwarcie? „Wiem, że to nie jest łatwe, ale czuję, że muszę o tym powiedzieć. Bo widzę, jak to pomaga innym - takich rodzin jak nasza, takich chłopaków jak ja było i jest wielu. Nie znaleźliśmy jeszcze mechanizmów, żeby o tym rozmawiać, ale całe podwórka, miasta i regiony tak wyglądały. Przemoc w rodzinie to jest wciąż tabu, o tym się nadal nie rozmawia. Jako nastolatek nie znałem takich historii, nie miałem takich przykładów. To były też czasy, kiedy nikt w Polsce nie był gejem - jedyny gej, jakiego znałem, to Steven z Dynastii”, wyjawił w grudniu 2016 roku w magazynie Uroda Życia. Dodał wówczas, że opowiadanie tej osobistej historii może mieć w jego opinii charakter terapeutyczny dla wielu osób. „Myślę, że gdybym wtedy przeczytał, usłyszał taką historię, jak ta moja, to dodałaby mi ona energii, optymizmu. Poza tym wierzę, że życie jest lepsze, kiedy się te złe rzeczy z przeszłości zrzuci z siebie. Dziś nie mam nic do ukrycia. Nie można znaleźć na mnie żadnego haka. Moje życie jest na mojej dłoni. To daje mi wewnętrzny spokój i poczucie bezpieczeństwa”, zadeklarował. Zapewnił również, że dzieciństwo go zahartowało. „Przeszedłem dużo, ale wydaje mi się, że moja historia nie jest wyjątkowa. Wychowałem się na ulicy Kolejowej w Krośnie. W każdym mieszkaniu na moim podwórku były alkohol i przemoc”, skonstatował smutno. Robert Biedroń o biedzie i studniówce Z kolei we wrześniu 2018 roku, w rozmowie z Zuzanną Dąbrowską wyznał, że w jego domu nigdy się nie przelewało i m.in. z tego powodu nie mógł pójść na swoją studniówkę. „Niedawno podeszła do mnie pani, która powiedziała „ja do czasu wprowadzenia tego programu (500+ – przyp. red,) nie wysyłałam moich dzieci na szkolne wycieczki. Jak dziecko miało pojechać, to udawaliśmy, że jest chore. A prawda była taka, że nie było mnie stać." I przypomniało mi się wtedy, że u nas w domu działo się tak samo”, wspominał w Rzeczypospolitej Robert Biedroń. „Moja mama pisała mi zwolnienia, jak klasa gdzieś jechała. Z tego samego powodu nie byłem na swojej studniówce. Nie było nas na to stać. Lęk o to, czy uda się zapłacić rachunki na koniec miesiąca nie powinien pojawiać się w żadnym polskim domu. A tak bardzo często było”, zwierzył się były prezydent Słupska. Robert Biedroń o rodzicach i rodzeństwie Kim są rodzice Roberta Biedronia? Przez lata byli nauczycielami w technikum naftowym. W połowie lat 80. wyjechali w poszukiwaniu lepszego jutra do USA. Przyszły prezydent Słupska był już wówczas pełnoletni, wybił się na niezależność. Wraz z nimi wyjechała wówczas jedyna córka, która jednak wróciła po kilku latach do Polski, bo nie mogła odnaleźć się za oceanem. Z czasem wrócił także jego ojciec - w Stanach usłyszał diagnozę: nowotwór płuc. Syn woził go często do Centrum Onkologii. Odbyli wówczas wiele rozmów, ale tej najważniejszej niestety nigdy. „Dzisiaj, gdy już nie żyje, żałuję, że zabrakło takiej rozmowy”, zwierzył się, odnosząc się nie tylko do swojej orientacji seksualnej, lecz przede wszystkim do przykrych doświadczeń z dzieciństwa, w tym agresji ze strony ojca. Mimo że dziś polityk ma bardzo dobre relacje ze swoją mamą, nie zawsze tak było. Wiele razy podkreślał, że musiało minąć dużo czasu, zanim go zaakceptowała. „Tato już nie żyje, ale mama jest bardzo dumna i się popłakała, kiedy mnie wybrano. Długo mi mówiła, że popełniłem wielki błąd, mówiąc publicznie, że jestem gejem, że zrobiłbym szybciej tak zwaną karierę, jeślibym siedział w szafie, że przez bycie jawnym gejem mam zawsze gorzej. Przeszliśmy z mamą tę trudną drogę wspólnie, to wszystko bardzo dużo ją kosztowało. Dzisiaj sąsiedzi gratulują jej syna”, mówił w 2014 roku, gdy wybrano go na prezydenta Słupska w Gazecie Wyborczej. W wydanej jesienią 2016 roku książce Pod prąd po raz pierwszy też wypowiedział się szczerze o swoim rodzeństwie. Robert Biedroń ma dwóch braci i siostrę. „Jestem najstarszy. Kolejny jest Rafał, o dwa lata młodszy, z którym tak naprawdę się wychowałem. Byliśmy przyjaciółmi. Jest jeszcze Krzysztof, młodszy o sześć lat, i Monika o osiemnaście”, pisał. Dodał, że często bił się z bratem, nawet w szkole, chodził na wagary, był przywódcą osiedlowej bandy. I że to właśnie dzieciństwo i młodość go zahartowały