Nieznana prawda o królu popu? Film „Michael” już przed premierą wywołuje burzę i pomija najciemniejsze wątki
Jako artysta wzbudzał podziw i szacunek, jako człowiek budził skrajne emocje. Jeśli komuś się wydaje, że o Michaelu Jacksonie powiedziano i napisano już wszystko, jest w błędzie. Pozostaje tylko jedno pytanie: Czy kiedykolwiek dowiemy się prawdy o królu popu? I czy film „Michael” chociaż spróbuje na nie odpowiedzieć?
Historia Michaela Jacksona od dekad budzi skrajne emocje – od zachwytu nad niepodważalnym geniuszem muzycznym po niepokój związany z jego życiem prywatnym i licznymi kontrowersjami. Nic więc dziwnego, że zapowiadany film „Michael”, który ma ukazać losy króla popu, już przed premierą wzbudza ogromne zainteresowanie i równie duże wątpliwości. Czy będzie to wierny portret jednego z największych artystów w historii, czy raczej wygładzona, hollywoodzka opowieść pomijająca najtrudniejsze rozdziały jego życia? Film „Michael” – kulisy produkcji, opóźnienia i zmiany scenariusza Najnowszy film o Michaelu Jacksonie „Michael” – światowa premiera jest zaplanowana na 22 kwietnia tego roku – miał się rozpocząć od sceny z najbardziej mrocznego i do dziś niewyjaśnionego rozdziału w życiu artysty. W oryginalnym scenariuszu król popu wpatruje się w swoje odbicie w lustrze, kamera rejestruje jego smutne oczy, a w tle migoczą czerwone światła policyjnego radiowozu. Jest rok 1993, dekada po sukcesie „Thrillera”, a jego twórca Michael Jackson, ten Jackson, właśnie został oskarżony o molestowanie dzieci. Tak miał się zacząć film, ale się nie zacznie. Pierwsza scena, a także inne dotyczące śledztwa w sprawie nadużyć seksualnych wobec dzieci zostały usunięte z obrazu. Powodem jest ugoda zawarta w 1994 roku z pierwszym oskarżycielem, Jordanem Chandlerem, która zabrania choćby wzmianki o nim w jakimkolwiek filmie. Ale, jak się wkrótce miało okazać, zmiany w scenariuszu nie były jedynym problemem w pracach nad filmem „Michael”. Początkowo premiera była zaplanowana na 18 kwietnia 2025 roku, ale po tym, jak słynny scenarzysta John Logan stracił dom w pożarze w Los Angeles, datę przesunięto na 3 października 2025. Wówczas również się nie udało, ponieważ kręcenie dodatkowych scen, w związku ze zmianami scenariuszowymi, wiązało się z kosztami, bagatela – 15 milionów dolarów! I tak, premiera filmu została opóźniona aż o rok. W rolę piosenkarza wcielił się jego bratanek, 29-letni Jaafar, syn Jermaine’a Jacksona. Jaafar nie zdradził rodzinie, że dostał propozycję zagrania słynnego wujka. Dla niego to aktorski debiut i od razu musiał się wcielić w tak niejednoznaczną postać. Chociaż z tego, co opowiadał w wywiadach, w pracy nad rolą skupił się przede wszystkim na morderczych treningach tanecznych. Jaafar miał szansę szkolić się pod okiem osobistych choreografów Michaela. Z tego, co możemy zobaczyć w zwiastunie filmu, udało mu się to znakomicie i do złudzenia przypomina oryginał. Wspominał również, że sceny do kultowego teledysku „Thriller” kręcono dokładnie w tej samej lokalizacji w Los Angeles, w której pracowała ekipa Michaela w 1983 roku. I nawet tej nocy, podobnie jak wówczas, była pełnia księżyca. Jaafar Jackson jako Michael – debiut i przygotowania do roli Dla Jaafara wcielenie się w rolę Michaela Jacksona brzmi jak spełnienie marzeń, ale nie wszyscy z rodziny muzyka są zachwyceni filmem. Córka piosenkarza Paris Jackson od kilku miesięcy głośno i oficjalnie krytykuje całą produkcję, a także niewłaściwe zarządzanie, a raczej marnotrawienie majątku jej ojca. Prawdziwa burza rozpętała się po wypowiedzi jednego z aktorów filmu Colmana Dominga, który powiedział, że Paris była bardzo pomocna przy pracy nad filmem. Paris Jackson opublikowała na swoim Instagramie oświadczenie, w którym odniosła się do słów odtwórcy roli Joe Jacksona: „Colmanie, nie wmawiaj ludziom, że byłam »pomocna« na planie filmu, bo moje zaangażowanie wynosi dokładnie zero procent. Czytałam pierwszą wersję scenariusza i wynotowałam, co jest w nim niezgodne z prawdą i co mi w nim nie pasuje. Nawet nie dostałam odpowiedzi z produkcji, więc zajęłam się swoim życiem. Nie moje małpy, nie mój cyrk!”. Zarzuciła także twórcom filmu, że zawiera on wiele nieścisłości i przekłamuje rzeczywistość. „Duża część filmu skierowana jest do bardzo specyficznej grupy fanów mojego ojca, którzy nadal żyją w świecie fantazji. Oni będą z niego zadowoleni. Takie filmy to czysty Hollywood. Kraina fantazji. Nie mówią prawdy, ale są sprzedawane jako prawda”. Paris poprosiła o nieangażowanie jej w dyskusję na temat filmu. Jak powiedziała, chciałaby „jedynie mieć święty spokój”. Kim naprawdę był Michael Jackson? Początki kariery i droga do sławy Historia życia największej legendy popu to rzeczywiście gotowy scenariusz na film. Trudno tylko zadecydować, czy to opowieść familijna, musical, kino akcji, thriller czy niestety horror. Oto biedna rodzina Jacksonów z niezwykle uzdolnionymi dziećmi. Wszyscy występują w zespole The Jackson 5, stworzonym i zarządzanym przez despotycznego, przemocowego ojca Joe Jacksona. Katorżnicze próby, wieczorne występy i bicie były normą. Michael nigdy nie miał zwyczajnego dzieciństwa i być może dlatego postanowił je sobie sam stworzyć w dorosłym życiu. Ale żeby móc sobie na to pozwolić, potrzebował zdobyć sławę i ogromną fortunę. Miał sześć lat, kiedy po raz pierwszy stanął na scenie, 11, kiedy ukazał się pierwszy singiel zespołu Jackson 5, 13, kiedy wydał pierwszy solowy album „Got to Be There”, i 21, kiedy to w 1979 roku rozpoczął solową karierę. Wydany wówczas album „Off the Wall” sprzedał się w 40 milionach egzemplarzy! Ale to była dopiero przygrywka do tego, co za chwilę miało nadejść. W 1982 roku Michael Jackson wydaje płytę „Thriller”, która nie tylko sprzedaje się w 110 milionach kopii, ale staje się fenomenem kulturowym i największym sukcesem komercyjnym w historii muzyki na świecie! Kolejny rekord to kultowy teledysk „Thriller”, który jednego wieczoru zdobywa aż osiem nagród Grammy! Jackson już nigdy później nie powtórzy tych sukcesów. Ale wtedy jest na szczycie, świat oszalał na punkcie ciemnoskórego artysty, który konsekwentnie tworzy swój wizerunek i własną legendę. Jego piosenki śpiewają miliony, jego teledyski stają się bardziej popularne niż kultowe filmy, jego ruchy stają się wizytówką współczesnego tańca, jego stylizacje przechodzą do historii mody, a jego twórczość przyczynia się do desegregacji w muzyce popularnej i wprowadza wielokulturowość w mediach. W 1984 roku w USA zaczęto nawet sprzedawać lalki przedstawiające Michaela, które określono jako najważniejszy symbol seksu ówczesnych czasów. Operacje plastyczne, wizerunek i pierwsze kontrowersje wokół artysty Cóż… Ręka w górę, kto nie miał wówczas plakatu Jacksona nad łóżkiem. I nie mówię tu tylko o kobietach… Pierwszy zgrzyt, a może kontrowersje, pojawiają się w roku 1987, kiedy Michael razem z reżyserem Martinem Scorsese nakręcił 13-minutowy teledysk do piosenki „Bad”. „Gdzie jest prawdziwy Michael?”, pytały nagłówki gazet. „Co się stało ze skórą artysty?”. „Nowa twarz Michaela?”. W tamtych czasach operacje plastyczne nie były na porządku dziennym, a na pewno nie tak drastyczne. Jackson tłumaczył się później, że to efekt ciężkiej choroby, bielactwa, z którą zmaga się od lat, że plamy przykrywa pod makijażem, stąd zmienione rysy. Nawiązywał też w wywiadach do tragicznego wypadku, który zdarzył się w 1984 roku na planie reklamy Pepsi. Pirotechnika odpaliła się wtedy zbyt wcześnie i głowa Michaela zapłonęła jak żywa pochodnia. Jackson trafił do szpitala z bardzo poważnymi oparzeniami skóry głowy. Podobno w wielu miejscach nigdy nie odrosły mu, bujne przecież wcześniej, włosy. Król popu – tak nazwała go po raz pierwszy jego przyjaciółka Elizabeth Taylor – zaczyna kryć się za grubą warstwą makijażu, czarnymi okularami, charakterystyczną peruką, kapeluszami i coraz dziwniejszymi stylizacjami. Coraz częściej mówiło się też o tym, że zażywanie przez Jacksona leków uspokajających i przeciwbólowych przeszło w totalne uzależnienie. Do tego doszła gigantyczna presja mediów i fanów w oczekiwaniu na kolejne hity. Mimo że płyty „Bad” (1987) i „Dangerous” (1991) sprzedały się w milionach kopii, nie sięgnęły już rekordu „Thrillera”, przez co amerykańskie media uznały je za porażkę. Michael, choć może jeszcze o tym nie wiedział, zaczął lot w dół. Błyskawiczny. Zobacz też: Premiera filmu „Michael” coraz bliżej, a kulisy zaskakują. Reakcja rodziny Jacksona mówi wszystko Neverland – życie Michaela Jacksona w świecie izolacji Potrzebował ucieczki. Spokoju i miejsca, gdzie mógłby stworzyć swój własny raj. Swój prywatny Disneyland, oddzielony od świata grubym murem. W 1988 roku kupił ranczo Neverland za 17 milionów dolarów. Ale to skromna suma w porównaniu z wydatkami na utrzymanie ogromnego terenu z zoo i kolejkami górskimi. Co roku ranczo kosztowało Michaela 10 milionów dolarów. Ale to właśnie tam, w jego wymarzonej oazie, za zamkniętymi drzwiami działy się rzeczy, które nigdy nie powinny mieć miejsca. W 1993 roku pojawiły się pierwsze doniesienia o szokujących skłonnościach artysty. Ojciec 13-letniego Jordana Chandlera, wyczuwając dziwną relację piosenkarza z jego synem, oskarżył go o wykorzystywanie małoletniego. Po wybuchu skandalu Jackson nagrał oświadczenie, w którym twierdził, że jest niewinny, a oskarżenia są absurdalne. Prawnicy wypłacili rodzicom chłopca 23 miliony dolarów, żeby tylko zamknąć temat. Ale tej sprawy uciszyć już się nie dało, chociaż Michael robił wszystko, żeby dać mediom nowy temat do plotek. Niespodziewanie w maju 1994 roku poślubił Lisę Marie Presley. O tym dziwnym małżeństwie (nigdy nieskonsumowanym, jak przyznała po latach Lisa) pisali wszyscy, ale to nie uciszyło spekulacji o niezdrowych fascynacjach Michaela dziećmi. Po półtora roku od ślubu nastąpił szybki rozwód, a po kilku miesiącach Michael poślubił Debbie Rowe, asystentkę swojego dermatologa. Z tego związku urodziła się dwójka dzieci – Prince i Paris. Małżeństwo przetrwało tylko dwa lata, a dzieci pozostały pod wyłączną opieką ojca. Debbie zrzekła się praw rodzicielskich za osiem i pół miliona dolarów. Ostateczny cios, który Michael zadał sobie sam, padł w filmie dokumentalnym „Living with Michael Jackson” w 2003 roku podczas wywiadu z dziennikarzem Martinem Bashirem. W pewnym momencie rozmowy wyznał z rozbrajającą szczerością, że dzieli łóżko z dziećmi, które odwiedzają go w posiadłości Neverland i że jest to najpiękniejsza rzecz na świecie! To był totalny szok dla świata i nokaut dla Michaela. Został aresztowany w 2003 roku. Sprawa ciągnęła się dwa lata, a Jackson posłusznie stawiał się na każdej rozprawie. W 2005 roku został uniewinniony, ale po tej historii już nigdy się nie podniósł. I zamiast na nowo podbić świat, odsunął się od niego, stając się zamkniętą, przerażającą karykaturą siebie sprzed lat. Michael Jackson – ostatnie lata życia, długi, uzależnienie i śmierć króla popu Ostatnie lata życia artysty to nieustająca walka z dłużnikami i procesy sądowe, które kończyły się nie tylko wypłatami potężnych odszkodowań, ale również załamaniem nerwowym gwiazdora. Fala oskarżeń, która spłynęła na Jacksona od dawnych przyjaciół, bardzo go podłamała. Do samego końca utrzymywał, że jest niewinny i że wszystko to absurdalne pomówienia. Przez całe swoje życie był uzależniony od leków – opioidów i bardzo silnych substancji przeciwbólowych. Michael posiadał 19 fałszywych tożsamości, wyłącznie po to, żeby móc dostawać silne leki, bez których nie mógł funkcjonować. Pod koniec życia musiał sprzedać wszystko, co kochał: ranczo Neverland i prawa do utworów Beatlesów za 100 milionów dolarów. Ale to i tak nie wystarczyło na spłatę zaciągniętych zobowiązań. Jak to możliwe, że legendarny król popu, najlepiej sprzedający się artysta solowy w historii, rekordzista, jeśli chodzi o liczbę zdobytych nagród muzycznych i fenomenalnych tras koncertowych, mógł mieć 500 milionów długów? Może właśnie dlatego zdecydował się powrócić na scenę. Kiedy w marcu 2009 roku zapowiedział trasę koncertową „This Is It”, która miała być ostatnią w jego karierze, fani oszaleli z radości, a serwery padły. W dwie godziny rozeszło się milion biletów! Niestety tej ostatniej trasy nie doczekał. Brał udział w próbach, nawet dzień przed śmiercią był na treningu. Chociaż na nagraniach z przygotowań widać, że to już nie jest ten słynny Michael, tylko zmęczony, zamknięty w sobie i schorowany człowiek. Tej nocy po powrocie do domu nie mógł zasnąć. Poprosił swojego prywatnego lekarza Conrada Murraya o podanie „mleka” – tak nazywał rozcieńczony propofol. 25 czerwca 2009 roku doktor Murray podał Jacksonowi silne środki znieczulające, co spowodowało śmierć piosenkarza. Murray został oskarżony i uznany za winnego nieumyślnego zabójstwa swego pacjenta oraz skazany na cztery lata więzienia. Czy istniała wówczas jakakolwiek szansa na uratowanie Michaela przed śmiercią i przed ekstremalnym uzależnieniem od leków? To pytanie trzeba dodać do kolekcji tych, na które nigdy nie znajdziemy odpowiedzi. Wiadomo jednak, że cały czas nazwisko Michael Jackson przynosi gigantyczne pieniądze. Mimo że Jackson zmarł, pozostawiwszy 500 milionów długu, to jego spadkobiercy zarobili od tego czasu ponad trzy miliardy dolarów dzięki korzystnym umowom. Kasowym hitem okazał się musical „MJ” na Broadwayu, z którego dochód przekroczył 300 milionów dolarów. Według prognoz film „Michael” zarobi w kinach w USA ponad 55 milionów dolarów, co przebiłoby hit „Bohemian Rhapsody” o Freddiem Mercurym, którego dochód wyniósł 51 milionów. Studio Lionsgate liczy, że „Michael” ma szansę zgarnąć na całym świecie co najmniej 700 milionów. Nie przebije to największych kinowych hitów, których dochody sięgają trzech miliardów. Chociaż, gdyby film nie był tylko hagiografią… Wprawdzie reżyser filmu Antoine Fuqua, twórca hitów „Dzień próby” czy „Bez litości”, zapowiada, że „Michael” to opowieść pełna emocji, pasji i muzyki, krytycy są sceptyczni. Dwa lata temu świat czekał na film o Amy Winehouse. „Back to Black”, fabularna opowieść o charyzmatycznej brytyjskiej wokalistce, została nazwana „upudrowaną autodestrukcją”, która przyniosła legendzie zmarłej artystki więcej szkody niż pożytku. Jak będzie tym razem? Historia Michaela Jacksona wciąż czeka, by ktoś ją odkrył i przedstawił światu. Kim naprawdę był król popu? Czy się kiedykolwiek dowiemy? Czytaj też: Złożyli mu wyjątkowy hołd. Synowie Michaela Jacksona pojawili się na premierze filmu o ojcu. U ich boku zabrakło jednej osoby View oEmbed on the source website
To już pewne! Męskie Granie Orkiestra 2026 odsłania skład i pokazuje singiel „Nareszcie”. Zaskoczeni?
Tajemnica, która przez długi czas rozgrzewała fanów do czerwoności, została właśnie rozwiana. Organizatorzy Męskiego Grania 2026 ujawnili, kto stanie na czele tegorocznej orkiestry, a razem z tą informacją pojawił się premierowy singiel „Nareszcie”. Utwór już jest dostępny w sieci, a jego koncertowy debiut zaplanowano na 27 czerwca w Żywcu.
Pilnie strzeżona tajemnica wreszcie została ujawniona. Męskie Granie Orkiestra 2026 tworzą Igor Herbut, Zalia i Vito Bambino, a ich wspólny singiel „Nareszcie” już trafił do internetu. Po raz pierwszy na żywo utwór ma wybrzmieć 27 czerwca w Żywcu. Męskie Granie Orkiestra 2026 – kto tworzy tegoroczny skład? Po miesiącach spekulacji wszystko stało się jasne. Tegoroczną Męskie Granie Orkiestrę tworzą trzy wyraziste osobowości: Igor Herbut, Zalia i Vito Bambino. Skład projektu od lat pozostaje pilnie strzeżoną tajemnicą, dlatego ogłoszenie artystów zawsze wzbudza ogromne emocje. Igor Herbut pojawił się już wcześniej w projekcie, debiutując w Męskie Granie Orkiestra 2025, gdy hymnem trasy był singiel „To bardzo ziemskie”. Z kolei Vito Bambino dołącza do orkiestry po raz trzeci. Artysta był wcześniej częścią popularnych składów, nagrywając utwory „I ciebie też, bardzo” oraz „Supermoce”. Nową postacią w tym gronie jest Zalia, która w tym roku debiutuje w Męskie Granie Orkiestra. To obecnie artystka uznawana za objawienie polskiej sceny muzycznej. „Nareszcie” – nowy singiel Męskie Granie już dostępny w internecie Artyści wspólnie nagrali singiel „Nareszcie”, który zapowiada trasę Męskie Granie 2026. Utwór jest już dostępny w internecie, a jego refren zawiera słowa: „Nareszcie, dogadaliśmy się ja i serce / w parze przetańczymy cały ten bal / nie mijamy się już ja i szczęście / chce ze mną być, nareszcie”. Autorami słów są Igor Herbut, Zalia i Vito Bambino, natomiast przy tworzeniu muzyki wspierał ich Jakub Galiński. Singiel stanowi centralny punkt tegorocznej odsłony projektu. Kiedy i gdzie „Nareszcie” zabrzmi na żywo po raz pierwszy? Fani nie będą musieli długo czekać na koncertowe wykonanie nowego utworu. „Nareszcie” ma po raz pierwszy wybrzmieć na żywo 27 czerwca w Żywcu. To właśnie tam rozpocznie się prezentacja efektów pracy tegorocznej orkiestry przed publicznością. Trasa Męskie Granie, sponsorowana przez markę Żywiec, od lat przyciąga wielotysięczną publiczność. Bilety na wydarzenia są dostępne na platformie eBilet.pl. Teledysk do „Nareszcie” pokazuje pełną energii historię Równolegle z premierą singla opublikowano także teledysk do utworu „Nareszcie”. Za jego reżyserię odpowiada Piotr Matejkowski. Fabuła klipu opowiada historię mężczyzny, który opuszcza warsztat i zaczyna biec przed siebie, kierowany przeczuciem. W tym samym czasie dziewczyna stojąca na przystanku również zaczyna biec. Oboje przemierzają miasto różnymi drogami, aż ostatecznie spotykają się na koncercie Męskie Granie Orkiestry 2026, gdzie wpadają sobie w ramiona. Teledysk jest dostępny na kanale YouTube trasy Męskie Granie. Męskie Granie 2026 – bilety, trasa i zapowiedź koncertowego programu Według Doroty Nowakowskiej-Postolko, senior brand managerki marki Żywiec, tegoroczny singiel niesie ze sobą dużo pozytywnej energii i ma dobrze sprawdzić się podczas koncertów przed publicznością. Podkreślono również, że „Nareszcie” to tylko część większego projektu. Męskie Granie Orkiestra 2026 pracuje nad pełnym programem koncertowym, który zostanie zaprezentowany podczas trasy. Artyści mają interpretować ważne dla nich utwory z kanonu polskiej muzyki. Jedno jest pewne – skład został ujawniony, singiel trafił do sieci, a pierwsze wykonanie na żywo zaplanowano na 27 czerwca w Żywcu. Reakcje fanów na „Nareszcie”. Komentarze nie pozostawiają złudzeń Premiera singla „Nareszcie” wywołała natychmiastową reakcję słuchaczy. W krótkim czasie utwór osiągnął 31 661 wyświetleń w 1 godzinę temu oraz zebrał 220 komentarzy, co pokazuje ogromne zainteresowanie nową odsłoną Męskie Granie Orkiestra 2026. Wśród opinii dominują jednak głosy krytyczne. Część fanów zwraca uwagę, że utworowi brakuje charakteru znanego z wcześniejszych edycji. W komentarzach pojawiają się porównania do takich singli jak „Początek”, „Armaty”, „Wataha”, „Sobie i wam” czy „I Ciebie też”, przy których – jak wskazują użytkownicy – nowa propozycja wypada słabiej. Niektórzy słuchacze podkreślają, że „Nareszcie” brzmi jak „pierwsza lepsza piosenka z RMF czy ZETki” albo „luźny popowy numer jakich miliony”. Pojawiają się także opinie, że projekt „przestał być zaskakujący i odkrywczy”, a jego charakter stał się bardziej komercyjny. Krytyczne głosy dotyczą również niewykorzystanego potencjału artystów. W komentarzach można przeczytać, że „takie głosy totalnie nie wykorzystane” oraz że przy takim składzie oczekiwano „mocniejszego” brzmienia. Część odbiorców przyznaje wprost, że po pierwszym odsłuchu utwór nie zrobił na nich większego wrażenia. Nie brakuje jednak także pozytywnych reakcji. Widzowie zwracają uwagę na wokale artystów, wskazując między innymi, że „głos Igora w każdej piosence będzie brzmiał cudownie”, a „głos Vito jest tu jak plasterek na serduszko”. Pojawiają się również komentarze fanów, którzy co roku czekają na premierę singla Męskiego Grania. Mimo podzielonych opinii jedno jest pewne – „Nareszcie” już na starcie wzbudziło duże emocje i szeroką dyskusję wśród słuchaczy. View oEmbed on the source website
To wydarzenie może konkurować z Met Galą! Tak wyglądała premiera „Diabeł ubiera się u Prady 2”.
Światowa premiera „Diabeł ubiera się u Prady 2” w Nowym Jorku była spektaklem, który bez przesady można postawić obok Met Gali. Po niemal 20 latach od premiery pierwszej części, czerwony dywan znów stał się modowym teatrem – tym razem jeszcze bardziej odważnym, dopracowanym i świadomym trendów.
W Lincoln Center pojawili się Anne Hathaway, Meryl Streep, Emily Blunt i Stanley Tucci, a każdy z nich potraktował to wydarzenie jak pokaz najwyższej mody. I trudno się dziwić – w końcu mówimy o filmie, który od lat definiuje styl w popkulturze. ZOBACZ TAKŻE: Powrót Marka Kondrata i olśniewająca Maria Dębska. Tak wyglądało spotkanie prasowe „Lalki”. Premiera "Diabeł ubiera się u Prady 2" – moda bez kompromisów Przy premierze pierwszej części światowi projektanci podchodzili do tematu z dystansem, teraz sytuacja się odwróciła – największe domy mody wręcz walczą o obecność na tym czerwonym dywanie. Podczas tego wydarzenia na czerwonym dywanie pojawiły się stylizacje z wybiegów haute couture: od Schiaparelli przez Louis Vuitton po Givenchy. To już nie tylko promocja filmu – to globalna platforma trendów. Anne Hathaway w perfekcyjnej czerwieni Anne Hathaway na premierze pojawiła się w czerwonej, satynowej sukni midi od Louis Vuitton, zaprojektowanej przez Nicolasa Ghesquière’a specjalnie dla aktorki. Kreacja przyciągała uwagę dopracowanymi detalami – dopasowaną gorsetową górą oraz dekoltem w kształcie serca. Rozkloszowany dół o długości midi odsłaniał czerwone sandały, a całość dopełniała biżuteria Bulgari z różowego złota. To look, który idealnie wpisuje się w estetykę nowej Andy Sachs – świadomej, silnej i bezbłędnie stylowej. Emily Blunt w kreacji z 25 tysięcy jedwabnych piór Emily Blunt postawiła na spektakularną suknię Schiaparelli haute couture z kolekcji wiosna/lato 2026 – i bez wątpienia był to jeden z najmocniejszych momentów wieczoru. CZYTAJ TEŻ: Zendaya i Robert Pattinson zachwycają na premierach „The Drama”, ale to jej stylizacje kradną całe show. Jej jasna, niemal eteryczna kreacja została wykonana z wielu warstw tiulu i aż 25 tysięcy jedwabnych piór. Według informacji marki, stworzenie tej sukni zajęło około 4000 godzin pracy! Stylizację dopełniała biżuteria Mikimoto, wpisująca się w rosnący trend nowoczesnych pereł. Jak zauważyła stylistka aktorki Jessica Paster, współczesna moda coraz częściej sięga po perły w świeżym, bardziej nowoczesnym wydaniu, łącząc klasykę z nową energią. Meryl Streep jako Miranda Priestly nowej ery Meryl Streep pozostała wierna swojej ekranowej personie, wybierając stylizację, która mogłaby zostać zaakceptowana przez samą Mirandę Priestly. Aktorka pojawiła się w czerwonej, pelerynowej kreacji Givenchy zaprojektowanej przez Sarę Burton. Minimalistyczna forma została przełamana mocnymi dodatkami – długimi, operowymi rękawiczkami i biżuterią Davida Yurmana. Jak zdradziła stylistka Micaela Erlanger, celem było stworzenie najbardziej odważnego looku tej trasy promocyjnej. Jej stylizacja łączyła czystą formę z nieoczywistymi materiałami, budując wizerunek silny, nowoczesny i bezkompromisowy. Nostalgia spotyka przyszłość Premiera „Diabeł ubiera się u Prady 2” to nie tylko powrót do kultowej historii, ale też dialog między modową przeszłością a teraźniejszością. Subtelne nawiązania do pierwszej części – jak powrót charakterystycznych fasonów czy kolorów – mieszają się z nowoczesnym podejściem do stylu. Obok gwiazd znanych z oryginalnej obsady pojawiły się także nowe nazwiska, które wnoszą świeżą energię i redefiniują modowy język filmu. Czerwony dywan, który zapisze się w historii Choć na premierze pojawiło się wiele gwiazd, jedno jest pewne – to moda była główną bohaterką wieczoru. Dopracowane stylizacje, spektakularne konstrukcje i świadome odniesienia do trendów sprawiły, że wydarzenie stało się czymś więcej niż tylko premierą filmu.
Dawid Ogrodnik w roli... Michała Wiśniewskiego? Już dziś premiera głośnego spektaklu Teatru Telewizji!
Takiego spektaklu w polskiej telewizji jeszcze nie było. „Prałat” to bezkompromisowa, poruszająca opowieść, w której Dawid Ogrodnik wciela się w aż 12 postaci – i to bez wypowiadania ani jednego słowa. Odważny temat, mocne emocje i aktorski popis, który może wstrząsnąć widzami już dziś!
Dawid Ogrodnik jako Michał Wiśniewski? To tylko jeden z 12 zaskakujących wcieleń w spektaklu „Prałat”, który łamie wszelkie schematy Teatru Telewizji. Bez słów, bez kompromisów, za to z ogromną siłą wyrazu, ta produkcja zapowiada się jako jedno z najbardziej odważnych wydarzeń teatralnych sezonu. Premiera „Prałata” – mocny głos Teatru Telewizji o trudnej historii Już 13 kwietnia o godzinie 20.30 na antenie TVP1 widzowie zobaczą premierę spektaklu „Prałat” w reżyserii Marcina Libera. To odważna próba zmierzenia się z postacią Henryka Jankowskiego – kapelana „Solidarności”, który został oskarżony o pedofilię. Twórcy, we współpracy z dramatopisarzem Michałem Kmiecikiem, nie unikają kontrowersji, prowadząc narrację przez symboliczne „kręgi piekielne” i podejmując temat obciążony silnymi emocjami społecznymi. Jak podkreśla jeden z twórców, to opowieść, która „nie bierze jeńców” i bezpośrednio konfrontuje widza z trudną rzeczywistością. Spektakl nie ma charakteru klasycznej biografii, to raczej intensywna, metaforyczna opowieść, która poprzez teatralny język konfrontuje widza z niewygodną prawdą i pytaniami o odpowiedzialność. Duet Liber–Kmiecik debiutuje w Teatrze Telewizji z autorskim projektem, który wyróżnia się bezkompromisowością i wyrazistą formą, zapowiadając jedno z najgłośniejszych wydarzeń kulturalnych tej wiosny. Zobacz też: Te filmy musi znać każdy szanujący się fan kina. Poznaj produkcje, które powalczą o Złotą Palmę w Cannes Dawid Ogrodnik w 12 rolach Jednym z najbardziej spektakularnych elementów „Prałata” jest rola Dawida Ogrodnika, który wciela się w aż 12 postaci kuszonych przez diabła. Wśród nich znalazły się zarówno postacie historyczne, jak i bohaterowie popkultury, m.in. Neron, Michał Wiśniewski, raper Magik, Osama bin Laden czy Władimir Putin. Aktor pojawia się także jako kardynał uczestniczący w konklawe, pilot tupolewa, który w 2010 r. rozbił się pod Smoleńskiem oraz człowiek, który zjadł nietoperza w Wuhan. View Gallery on the source website Co wyjątkowe, wszystkie te kreacje powstają bez użycia słów, Ogrodnik buduje je wyłącznie poprzez ekspresję ciała i emocji. „Pracę na planie wspominam jako intensywną przygodę” – przyznaje aktor, podkreślając, że realizacja tak wielu ról w ciągu jednego dnia zdjęciowego była ogromnym wyzwaniem. Jak dodaje reżyser Marcin Liber: „To nie jest łatwe, by bardzo szybko wcielić się w tak wiele różnych osób i to bez słów”, wskazując na skalę trudności i wyjątkowość tego aktorskiego zadania. Kulisy produkcji i obsada Spektakl „Prałat” to nie tylko odważna forma i temat, ale także dopracowane szczegóły. Jednym z nich jest wykorzystanie oryginalnego stroju Michała Wiśniewskiego z występu na Eurowizji, który został użyczony specjalnie na potrzeby spektaklu. „Michał zgodził się na pożyczenie oryginalnego stroju (…) za co chcę mu serdecznie podziękować” – podkreśla Dawid Ogrodnik, zwracając uwagę na wyjątkowy charakter tej współpracy. Na ekranie obok niego pojawiają się Mateusz Bernacik, Juliusz Chrząstowski, Dagna Dywicka, Rafał Dziwisz, Oskar Jarzombek, Andrzej Kłak, Agnieszka Kwietniewska, Magdalena Maścianica, Adam Szustak oraz Helena Urbańska. Całość tworzy wielowymiarową opowieść o władzy, wierze i konsekwencjach przemilczeń. „Prałat” to spektakl, który – jak wskazują twórcy i aktorzy – może stać się początkiem ważnej dyskusji, a jego premiera 13 kwietnia o 20.30 w TVP1 z pewnością przyciągnie uwagę szerokiej publiczności. Zobacz też: Cannes 2026 z polskim akcentem! Film z Jakubem Gierszałem powalczy o nagrodę prestiżowego festiwalu filmowego
Zendaya i Robert Pattinson zachwycają na premierach „The Drama”, ale to jej stylizacje kradną całe show.
Zendaya i Robert Pattinson wspólnie promują „The Drama”, ale to właśnie ona jest największą gwiazdą czerwonego dywanu. Aktorka przyciąga uwagę kolejnymi stylizacjami, które łączy wspólny motyw...
Zendaya od kilku lat pokazuje, że na czerwonym dywanie czuje się jak ryba w wodzie. Podczas premier „The Drama” tylko to potwierdziła – jej stylizacje są dopracowane, ale nie sprawiają wrażenia przestylizowanych. Widać w nich spójny pomysł, który rozwija się z każdym kolejnym wystąpieniem. ZOBACZ TAKŻE: Pranie pachnące luksusem? Ten trend zachwyca, ale ma swoją cenę. Zendaya bawi się modą i robi to bardzo świadomie Podczas trasy promocyjnej aktorka wyraźnie trzyma się jednego motywu – inspiracji ślubną tradycją „something old, something new, something borrowed, something blue”. Nie jest to jednak dosłowne podejście, tylko luźna interpretacja. Dzięki temu jej stylizacje nie są przewidywalne. Raz bardziej klasyczne, innym razem odważniejsze – ale cały czas spójne. To sprawia, że każde kolejne pojawienie się Zendayi na czerwonym dywanie budzi ciekawość. Niebieska suknia, o której mówi się najwięcej Największe wrażenie zrobiła stylizacja z nowojorskiej premiery. Zendaya pojawiła się w efektownej, niebieskiej sukni Schiaparelli z kolekcji wiosna 2026, która natychmiast przyciągnęła spojrzenia. To jedna z tych kreacji, które nie potrzebują konkurencji. Wyrazisty kolor i dopracowana forma robią całą pracę, dlatego dodatki zostały ograniczone do minimum. Całość uzupełnił makijaż utrzymany w chłodnej tonacji, spójny z charakterem stylizacji. Powroty do archiwów Zendaya nie boi się sięgać po rzeczy z przeszłości. Jedną z ciekawszych stylizacji była kultowa suknia Vivienne Westwood. To pokazuje, że moda nie musi być zawsze nowa, żeby robić wrażenie. Suknia po Cate Blanchett Na włoskiej premierze z kolei aktorka pojawiła się też w czarnej sukni Armani Privé. Ten sam model już wcześniej nosiła Cate Blanchett. Głęboko wycięty, zdobiony dekolt dodawał aktorce dramatyzmu i zmysłowego pazura. Prosto też może być efektownie W białej sukni Louis Vuitton postawiła na minimalizm – prosty krój, odkryte plecy, zero przesady. To jeden z tych momentów, kiedy mniej naprawdę znaczy więcej. Robert Pattinson pozostaje wierny klasyce Robert Pattinson na tle Zendayi wybiera znacznie spokojniejsze rozwiązania – perfekcyjnie skrojone garnitury, stonowane kolory, zero zbędnych eksperymentów. To styl, który daje poczucie pewności i elegancji. CZYTAJ TEŻ: Jedna rzecz, a stylizacja wygląda "drożej" – It-girls oszalały na jej punkcie. Duet, który po prostu „gra” Ich wspólne wyjścia mają w sobie coś niewymuszonego. Jest luz, naturalność i brak tej typowej czerwono-dywanowej sztywności. Dzięki temu nawet najbardziej efektowne stylizacje Zendayi nie tracą lekkości. Robert Pattinson zresztą sam przyznawał z przymrużeniem oka, że nigdy nie wie, w czym Zendaya pojawi się na premierze. I może właśnie w tym tkwi sekret – zero dopasowywania na siłę, za to autentyczność, którą naprawdę dobrze się ogląda. Zendaya znów robi swoje Na premierach „The Drama” Zendaya nie musi niczego udowadniać – a mimo to za każdym razem podnosi poprzeczkę. Jej stylizacje nie są krzykliwe dla samego efektu. Mają pomysł i przede wszystkim wyczucie. Która ze stylizacji najbardziej Cię zachwyciła?
Magdalena Cielecka i wpatrzony w nią Bartosz Gelner na czerwonym dywanie. Ten moment przyciągnął uwagę fotografów
Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner pojawili się wspólnie na pokazie przedpremierowym Teatru Telewizji „Wszystko na sprzedaż”. To wyjątkowo rzadki widok – para niemal nie pokazuje się razem publicznie.
Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner pojawili się razem na pokazie przedpremierowym Teatru Telewizji „Wszystko na sprzedaż”. To wydarzenie zgromadziło wiele znanych osobistości ze świata kultury, ale to właśnie ich wspólne pojawienie się wywołało największe emocje. Para od dawna uchodzi za jedną z najbardziej skrytych w polskim show-biznesie. Pomimo olbrzymiej popularności, bardzo rzadko decydują się pokazać razem podczas branżowych imprez. Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner – związek, który wywołuje emocje Związek Magdaleny Cieleckiej i Bartosza Gelnera od początku budzi duże zainteresowanie opinii publicznej. To jedna z tych relacji, o których wiele się mówi, mimo że zakochani konsekwentnie unikają medialnego rozgłosu. Istotny szczegół – aktorka jest starsza od swojego partnera o 16 lat. Magdalena Cielecka podkreśla jednak, że różnica wieku nie ma dla nich żadnego znaczenia, a fundamentem ich relacji są niezależność i wolność. Stylizacje, które przyciągnęły uwagę na czerwonym dywanie Podczas premiery „Wszystko na sprzedaż” Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner nie tylko pojawili się razem, ale również zaprezentowali wyjątkowe stylizacje. Aktorka zdecydowała się na czarną koszulę i jeansy, które uzupełniła efektownym krawatem pokrytym cyrkoniami. Bartosz Gelner postawił na klasykę: skórzaną kurtkę, białą koszulkę, jeansy i zamszowe botki. Ich wspólna obecność i dopracowany wygląd od razu przyciągnęły uwagę zgromadzonych oraz fotografów. Zobacz też: W życiu Magdy Cieleckiej nie było miejsca na przelotną miłość. Każdego ze swoich partnerów kochała, po każdym nosi w sercu trwały ślad Branżowa premiera i niezwykłe zainteresowanie mediów Pokaz przedpremierowy Teatru Telewizji „Wszystko na sprzedaż” był nie tylko wydarzeniem artystycznym, ale również towarzyskim. Obecność Magdaleny Cieleckiej i Bartosza Gelnera szybko stała się jednym z głównych tematów wieczoru. Para pozwoliła sobie nawet na wspólne zdjęcia, co zdarza się niezwykle rzadko. Wzbudziło to żywe reakcje wśród uczestników oraz natychmiast znalazło odzwierciedlenie w medialnych relacjach z wydarzenia. Czytaj także: Dzieli ich 16 lat, łączy wielka miłość. Magdalena Cielecka dosadnie o różnicy wieku między nią a ukochanym. Nie brała jeńców Zaskakująco skromni, ale zawsze w centrum uwagi Choć Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner stronią od publicznych wystąpień jako para, to właśnie ich rzadkie wspólne wyjścia zawsze budzą ogromne zainteresowanie. Media od dawna śledzą ich każdy krok, podkreślając, jak silne emocje wywołuje ta relacja. Tym razem aktorska para ponownie zaskoczyła wszystkich swoim pojawieniem się na premierze – i udowodniła, że mimo skromności, wciąż potrafią znaleźć się w samym centrum uwagi. Związek Cieleckiej i Gelnera w świetle jupiterów Zakochani są doskonałym przykładem pary, która chroni swoją prywatność, lecz jednocześnie potrafi zaskoczyć opinię publiczną, gdy pojawiają się razem. Każdy ich wspólny występ wywołuje falę komentarzy oraz spekulacji na temat ich życia prywatnego. Niezależnie od plotek, zarówno Magdalena Cielecka, jak i Bartosz Gelner koncentrują się na własnych projektach zawodowych, a prywatne sprawy zachowują dla siebie. Zobacz też: Magdalena Cielecka bez filtrów bezdzietności i o presji, której doświadczają kobiety | Viva.pl
Okładki „Vogue’a”, nominacja do Złotego Globu i Hollywood u stóp. W Polsce wciąż mało kto zna jej historię
Na początku lat 80. w Hollywood mówi o niej każdy. Lee Marvin zachwyca się nią przy lunchu z Rogerem Ebertem, magazyny modowe robią z niej nową ikonę, a amerykańska prasa pisze o „egzotycznej brunetce zza żelaznej kurtyny”. Joanna Pacuła – dziewczyna z Tomaszowa Lubelskiego – w ciągu kilku miesięcy staje się jedną z najbardziej obiecujących nowych twarzy światowego kina. W książce „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” Marta Górna opowiada historię tej błyskawicznej kariery i próbuje rozwikłać zagadkę aktorki, która podbiła Hollywood, a w Polsce do dziś pozostaje wielką enigmą.
Już 25 marca nakładem Wydawnictwa Agora ukaże się książka „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” Marty Górnej. To pierwsza tak obszerna próba opowiedzenia historii Joanny Pacuły – jednej z najbardziej tajemniczych polskich aktorek i jednej z nielicznych, którym naprawdę udało się zrobić karierę w Hollywood. W latach 80. Pacuła była jedną z najgłośniejszych nowych twarzy światowego kina. Do Stanów Zjednoczonych trafiła właściwie przypadkiem – a niemal od razu dostała główną rolę w gwiazdorskim „Parku Gorkiego”, która przyniosła jej nominację do Złotego Globu. Później zagrała m.in. w „Ucieczce z Sobiboru”, „Pocałunku” czy „Tombstone”. W ciągu kolejnych lat wystąpiła w kilkudziesięciu filmach w USA i Europie, pracując z największymi nazwiskami branży filmowej. Była też jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy swojej epoki. Jej zdjęcia regularnie trafiały na okładki „Vogue’a”, „Harper’s Bazaar” czy „Cosmopolitan”, a prasa w Stanach Zjednoczonych i Europie publikowała setki artykułów o pięknej i enigmatycznej aktorce z Polski. A jednak w jej ojczyźnie skala tego sukcesu do dziś pozostaje mało znana. Wokół Pacuły narosło też wiele plotek i kontrowersji – o trudnym charakterze, zniszczonej przez męża karierze czy odrzuconej roli w „Nagim instynkcie”. Marta Górna próbuje oddzielić fakty od legendy i odtworzyć drogę dziewczyny z Tomaszowa Lubelskiego, która – jak sama mówiła – „zupełnym przypadkiem podczas wakacji stała się międzynarodową gwiazdą”. „Jak niegdyś Pola Negri z Lipna, tak dużo później Joanna Pacuła z Tomaszowa Lubelskiego – obie, jako jedyne polskie aktorki, zrobiły karierę w filmowej krainie snów, w Hollywood. I to wystarczy, żeby przeczytać tę książkę o Joannie. Polecam gorąco!” – mówi Marek Kondrat. Autorka książki, Marta Górna, od piętnastu lat pracuje w „Gazecie Wyborczej”. Pisze o kinie i serialach, przypomina gwiazdy przeszłości i rozmawia z twórcami z Polski i ze świata. Fascynacja Joanną Pacułą zaczęła się u niej wiele lat temu, kiedy po raz pierwszy zobaczyła aktorkę w telewizji – i odkryła, że o jej zagranicznej karierze wiadomo w Polsce zaskakująco niewiele. Publikujemy fragment rozdziału „Garbo z Tomaszowa”. Fragment książki „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” Rozdział II Garbo z Tomaszowa 1983–1984 Lee Marvin opiera się na krześle i przez stół patrzy na słynnego krytyka filmowego Rogera Eberta. – Ta dziewczyna była świetna – mówi laureat Oscara i jeden z bogów starego kina, facet twardy jak ostroga. Spec od ról prawdziwych Amerykanów, dobrych lub złych. – Joanna Pacuła? – upewnia się Ebert. – Tak. Ledwo przyjechała z Polski. Była miła, dokładnie taka jak wymarzona córka. – Marvin, prywatnie ojciec trzech córek, kiwa głową. Dziwny obrazek. Jest początek lat 80., dwóch hollywoodzkich gigantów rozmawia nad niedojedzonym lunchem o dziewczynie z Tomaszowa Lubelskiego, która wciąż niepewnie składa angielskie zdania. Nie ma w tym jednak nic zaskakującego. W pierwszej połowie tamtej dekady o Pacule w Hollywood mówią wszyscy. Jest słowiańską nowinką, rewelacją roku. Ekwiwalentem wiktoriańskiej debiutantki, diamentem sezonu. Przed nią były m.in. importowana z Niemiec Nastassja Kinski, jeszcze wcześniej Austriaczka Romy Schneider, po Pacule Milla Jovovich czy inna Polka, Izabella Scorupco. Hollywood jest zafascynowane twarzami zza żelaznej kurtyny, choć to fascynacja może i intensywna, ale krótka. O Pacule głośno jest jednak nie tylko w USA. Piszą o niej też w Kanadzie, Wielkiej Brytanii, we Francji, w Niemczech, we Włoszech i na Bałkanach. Wpisuję nazwisko Pacuły w amerykańskim archiwum prasowym. Przeglądanie 90 tysięcy wyników zajmuje mi kilka tygodni. „Z przyjemnością donoszę, że narodziła się nowa gwiazda” – ekscytuje się Dick Kleiner, którego krótki artykuł o Pacule przedrukowują gazety codzienne we wszystkich stanach. „Nigdy nie słyszałeś o Tomaszowie Lubelskim?” – pyta go Pacuła zadziornie. Nazwa jej rodzinnej miejscowości w niektórych publikacjach jest uroczo przekręcana. Na „Tomaszowie” Amerykanie mogą sobie połamać język. „Roztacza wokół siebie magnetyczną, pełną tajemnicy aurę” – piszą o Polce w San Francisco. Słynny hollywoodzki reporter Vernon Scott nazywa Pacułę „egzotyczną brunetką” i porównuje do legendarnej, pięknej Lauren Bacall, specjalistki od ról zimnych jak lód kobiet fatalnych. To samo robi magazyn „GQ”, który dorzuca, że Pacuła w czasie wywiadu wypala paczkę Marlboro. Na porównanie z Bacall aktorka reaguje żartem: „Nie mam jej głosu, musiałabym więcej palić”. Po chwili obniża ton, imitując słynną gwiazdę. Niski, zadymiony tembr stanie się w nadchodzących latach jedną z jej wizytówek. Billowi Morrisonowi Pacuła kojarzy się raczej z „młodą Ingrid Bergman”, ikoną złotej ery Hollywood. Na łamach czasopisma „Alfred Hitchcock’s Mystery Magazine” piszą o niej, że łączy w sobie piękno nominowanej do dwóch Oscarów Jean Simmons i naturalną zmysłowość Jennifer Jones, laureatki Oscara za rolę w Pieśni o Bernadetcie. Dla amerykańskiego „Vogue’a” uroda Pacuły „jest uderzająca”. Pacuła mówi tam, że jest sentymentalną romantyczką. Dorastała jako chłopczyca, grała w piłkę nożną, czas spędzała z chłopakami. Że jest dziewczyną, zorientowała się w wieku osiemnastu lat. Podoba się jej Hollywood: jego magia i pęd. Na ośmiu stronach najsłynniejszego magazynu modowego na świecie pozuje m.in. w żółtym swetrze uwodzicielsko zsuniętym z ramienia. „Mówią mi, że wyglądam jak Charlotte Rampling albo Faye Dunaway” – opowiada Polka. Dodaje, że tę drugą gwiazdę widywała na dużym ekranie w lokalnym kinie w Tomaszowie Lubelskim. Kolejne zdjęcie. Pacuła w mocnym makijażu, włosy ma zaczesane na bok, usta pociągnięte karminową szminką, w uszach kolczyki z niebieskimi kamieniami. Na innym ujęciu owinięta jest tylko w prześcieradło. „Lubię się stroić, ale tylko na pięć minut. Po tym czasie czuję presję, by dobrze się zachowywać” – tłumaczy. Zdjęcia robi jej legendarny Denis Piel, którego Pacuła poznała u znajomych. Będzie ją fotografował jeszcze wielokrotnie. Piszę do niego z pytaniem o Pacułę i szybko dostaję odpowiedź. „Zawsze uwodzicielska, a praca z nią była radością”. Piel prosi, bym przekazała Pacule zaproszenie na jego wystawę, milknie, kiedy uściślam, że nie mam kontaktu z Polką. W listopadzie tego samego roku „Harper’s Bazaar” poświęca Pacule sporo miejsca. Na czterech stronach znów ucharakteryzowana jest na gwiazdę klasycznego Hollywood. W kapeluszu, koronkowej woalce, skórzanej kurtce narzuconej na gołe ciało, w szalu na głowie, który mógłby chronić ją od wiatru podczas szybkich przejażdżek kabrioletem. „Najlepsze jeszcze nadejdzie” – głosi podtytuł artykułu, który zapowiada amerykański debiut Pacuły. Na ostatnim zdjęciu seksowna i niebezpieczna opiera się o ścianę, wokół talii okręcony ma pas makijażystki. Zamiast naboi tkwią w nim pędzle. „Brwi jak skrzydła nietoperza, słowiańskie rysy i wygląd, który rzuca na kolana” – podsumowuje Joannę Pacułę „Time”. Poświęca Polce w 1983 roku dwie gęsto zapisane strony. Na głównym zdjęciu Pacuła z papierosem w dłoni patrzy w oko kamery nieco wkurzona. Chmurna i niedostępna. Takie robi wrażenie. Bohaterkami tego wydania tygodnika są „gorące twarze z Europy”. Pacuła jest w doborowym towarzystwie: z Nastassją „zmysłowym dzieckiem” Kinski oraz Isabellą „współczesną kobietą” Rossellini. „Time” nazywa Pacułę „chłopczycą”. John Skow rozmawia ze współpracownikami Polki z warszawskiego Teatru Dramatycznego. Nie mają złudzeń – Pacuła do Polski już nie wróci. „Desdemona w dżinsach i swetrze, posiniaczony anioł z granitowym charakterem” – tak o niej mówią. Iwona Słoczyńska dodaje: „Jak Brigitte Bardot, zawsze miała w sobie coś zwierzęcego. Chciała się wyrwać z korzeniami, nie byłam zaskoczona, gdy wyjechała z Polski”. W pierwszej połowie tamtej dekady twarz Pacuły jest więc na kilkudziesięciu okładkach i setkach stron prestiżowych czasopism modowych i dla kobiet: „Vogue”, „Harper’s Bazaar”, „Cosmopolitan”. Pacuła jest pierwszą w historii Polką na okładce „Vogue’a”, a ląduje na niej często: nie tylko w USA, ale też w Niemczech, we Francji i Włoszech. Na każdej wygląda posągowo. Nawet kiedy się uśmiecha, wydaje się nieobecna. Jakby całe to zamieszanie nie do końca jej dotyczyło. I jakby wciąż nie mogła w nie uwierzyć. Czy można jej się dziwić? W końcu o żadnej Polce amerykańskie media nie pisały na taką skalę. Zdarza jej się zresztą pytać reporterów, czy dają wiarę temu, co jej się przytrafiło. Zapomina wtedy, że ma być pewną siebie enigmą z Europy Wschodniej – wychodzi z niej dziewczyna z Tomaszowa. Angielska dziennikarka Mary Fletcher z tygodnika „Woman” leci do Los Angeles, by spotkać się z Pacułą. Zastaje Polkę w biurze studia filmowego. Pacuła niedbale rzuca swoją drogą włoską kurtkę na sofę, wertuje amerykańskie gazety. Czyta o sobie w języku, który wciąż poznaje. Ze wschodnioeuropejskim zaśpiewem zwraca się do pracowników wytwórni. Pali, brew ma zmarszczoną. – Co to znaczy bewitching? – docieka. – I co mają na myśli, gdy piszą, że wyglądam feline? Udaje? Kokietuje? Trudno powiedzieć. W pierwszej połowie lat 80. nauka angielskiego to dla niej świeża sprawa. Może naprawdę nie wie? Nie piszą nic złego: jest „urzekająca”, „obdarzona kocim wdziękiem”. „Zapewniona, że oba te słowa to komplementy, wygładza brew i uśmiecha się zachwycona”. Angielka w tytule swojego tekstu pyta, czy Pacuła to nowa Garbo. Na okładce w futrzanej czapce i klejnotem wielkości pięści na szyi aktorka wygląda jak sekretna córka Rasputina. W środku magazynu kolejne zdjęcie: Pacuła z lekko rozchylonymi ustami rzuca w stronę obiektywu powłóczyste spojrzenie. Cała skrzy się od cekinów, na nadgarstku droga biżuteria. Niczym gwiazda starego Hollywood. Albo obwieszona sztucznymi brylantami bohaterka Dynastii, młodsza siostra Alexis. Nie jak dziewczyna z polskiej prowincji, z kraju zza żelaznej kurtyny. Joasia, której Ewa Błaszczyk pożyczyła irchową spódnicę na egzamin wstępny w szkole aktorskiej. Fletcher informuje swoich czytelników, że Pacuła, zupełnym przypadkiem, w czasie wakacji „stała się międzynarodową gwiazdą”. Nie ona jedna tak pisze: hasło „aktorka bez państwa”, choć nie odpowiada prawdzie, świetnie wygląda w druku. Ta narracja będzie Polce towarzyszyła przez całe lata 80. I stanie się częścią jej legendy. Zobacz też: Przyjęła ją pod swój dach, a potem wyrzuciła za drzwi. Co poróżniło Elżbietę Czyżewską i Joannę Pacułę? Pacuła: – Wszystko stało się tak szybko. Być może tylko w Ameryce jest to możliwe. Pojechałam do Paryża na urlop i w tym czasie w Polsce wprowadzono stan wojenny. We Francji zostałam rok, trochę pracowałam, ale głównie obserwowałam, co się wydarzy w Polsce. Kiedy nic się nie zmieniło, wyjechałam na kolejne wakacje, do USA. Gdzie indziej dodaje: – W pewnym sensie rozumiem tę dziewczynę, która desperacko chce uciec z Rosji. Jej obsesja, jej pasja przypominają inne rodzaje pasji. A jeśli coś wiesz o namiętności, możesz to wykorzystać w swojej roli. Mówi o Irinie, bohaterce kryminału Park Gorkiego opartego na powieści Martina Cruza Smitha. To będzie jej pierwszy amerykański film. Irina jest garderobianą na planie filmowym, chodzi w rozpadających się butach. Głowę trzyma jednak wysoko, jakby na stopach miała szklane pantofle. To jej łyżwy, znalezione przy zamordowanej koleżance, naprowadzają na trop zbrodni i afery sobolowej moskiewskiego śledczego Arkadego Renkę. Irina zakochuje się w nim, ale spotyka się też z Amerykaninem Jackiem Osborne’em. Z pierwszym łączy ją szczere uczucie, z drugim – interesy. Bohaterka Pacuły to syberyjska tygrysica o wyglądzie kociaka. Za wszelką cenę chce się wydostać ze Związku Radzieckiego. Jeśli musi zdradzić ukochanego – trudno. Amerykańskie media doszukują się podobieństw między Polką a Iriną. Pacuła cierpliwie tłumaczy: „Nie jestem jak ona, nie chciałam wyjeżdżać z Polski, nie spodziewałam się, że zrobię międzynarodową karierę. Jak mogłabym? Nie znałam żadnych języków obcych”. Vernon Scott pisze, że stosunek Pacuły do ZSRR jest wrogi, co jest dla Polaków normalne. Dlatego łatwo jej było wcielić się w dziewczynę, która za wszelką cenę chce uciec z Rosji. Włoskiemu magazynowi „Lei” Pacuła wyjaśnia, że do Iriny jest podobna pod jednym względem: nikomu nie ufa. Może odcinać się od Syberyjki, ile chce. Dla Amerykanów i tak jest symbolem ucieczki przed reżimem. Trzecią, po Lechu Wałęsie i papieżu, postacią z Polski, której twarz kojarzą. Pacuła obawia się wówczas, że o ile mogłaby do Polski wrócić, o tyle prawdopodobnie już by z ojczyzny nie wyjechała. Gdy zadzwoniła do rodziców, by pochwalić się angażem do Parku Gorkiego, nie mogła powiedzieć, o jaki film chodzi. – W Polsce ta książka została potępiona przez władzę. Nawet jeśli z udziału w filmie nic dla niej nie wyniknie, to praca nad nim i tak wzmocniła jej charakter. Pacuła lubi, kiedy jest trudno. – Zawsze taka byłam – zaznacza. Zawsze też chciała być aktorką. – Jako dziecko specjalizowałam się w zabawianiu przyjaciół pantomimami i przebierankami. Byłam też trochę chłopczycą i wysyłano mnie na obozy sportowe. W efekcie zostałam sprinterką w biegach przez płotki, prawie na poziomie olimpijskim. Ale kiedy przyszło do wyboru między aktorstwem a sportem, nie wahałam się. Dziś zostały mi tylko wytrenowane nogi z mięśniami, których teraz wolałabym się pozbyć.
Doda odsłania prywatne archiwa. W dokumencie pokazała pierwszą dziewczynę. "Iza była moją miłością"
Dokument „DODA”, który 20 lutego 2026 zadebiutował na Amazon Prime Video, odsłania prywatne archiwa artystki. W produkcji znalazły się fragmenty pamiętników oraz fotografie, których wcześniej nie publikowano. Widzowie po raz pierwszy zobaczyli zdjęcia Izy – pierwszej dziewczyny Dody, z którą planowała ślub w Holandii.
20 lutego 2026 na Amazon Prime Video zadebiutował dokument „DODA”, który od pierwszych minut wzbudził ogromne emocje. Produkcja pokazuje niepublikowane wcześniej materiały z życia Rabczewskiej, w tym fragmenty jej pamiętników oraz zdjęcia pierwszej dziewczyny. W serialu ujawniono relację z Izą, z którą – jak sama mówiła – planowała ślub w Holandii. Premiera „DODA” 20 lutego 2026 na Amazon Prime Video 20 lutego 2026 swoją premierę na Amazon Prime Video ma dokument „DODA”. Produkcja zapowiadana była jako szczere i bezkompromisowe spojrzenie na życie Rabczewskiej – zarówno zawodowe, jak i prywatne. Widzowie otrzymali dostęp do materiałów, które wcześniej nie były publikowane. W środę poprzedzającą premierę Doda pojawiła się na wydarzeniu promującym serial. Wśród zaproszonych gości znalazło się wiele „interesujących” osobistości. Sama produkcja już od pierwszych zapowiedzi wzbudzała duże emocje, szczególnie ze względu na zapowiadane fragmenty pamiętników artystki. Zobacz też: Doda: „Lud żąda krwi i ukamienowania”. Mocna odpowiedź na zarzuty o bezkarność Doda i Iza – relacja, która miała zakończyć się ślubem w Holandii Jednym z najmocniejszych wątków dokumentu jest relacja Rabczewskiej z kobietą. W serialu odnotowano związek Dody z Izą. Artystka w przeszłości opowiadała o tej relacji w wywiadach i zdradziła, że wraz z ukochaną „planowały ślub w Holandii”. U szczytu kariery deklarowała się nawet jako osoba biseksualna. Z biegiem czasu wycofała się z tego wyznania, jednak potwierdziła, że relacja z Izą była faktem. Wspominając tamten okres, mówiła: „Iza była moją miłością, chodziłyśmy za rękę, całowałyśmy się i pływałyśmy kajakami. Miałam kolczyki w pępku, nosie i w języku. Odpaliłam też wrotki w te wakacje! Jeździłam do Szczecina. Zakochana byłam, to jeździłam do mojej dziewczyny. Studiowała na Wyższej Szkole Akademii Morskiej w Szczecinie. Jeździłam z Warszawy (...)”. View oEmbed on the source website Niepublikowane zdjęcia pierwszej dziewczyny Dody Największe poruszenie wywołał fakt, że Doda pokazała swoją pierwszą dziewczynę w serialu. W dokumencie zaprezentowano niepublikowane wcześniej zdjęcia Rabczewskiej z Izą. Do tej pory wizerunek ukochanej artystki nie był znany opinii publicznej. Produkcja Amazon Prime Video spełniła obietnice składane fanom. Doda zapowiadała, że pokaże materiały, których nikt wcześniej nie widział. Widzowie mogli zobaczyć zarówno archiwalne fotografie, jak i fragmenty pamiętników, w których opisywała swoje burzliwe życie uczuciowe. Czytaj też: TYLKO U NAS: Agnieszka Woźniak-Starak oceniła zaangażowanie Dody w sprawę patoschronisk: "Podpisałam jej petycję"
Oficjalna polska premiera filmu „Wichrowe Wzgórza” w kinie KinoGram
12 lutego br. w kinie KinoGram odbyła się oficjalna polska premiera filmu „Wichrowe Wzgórza”, dystrybuowanego przez Warner Bros. Entertainment. Wieczór utrzymany był w romantycznym nastroju i eleganckiej oprawie, zgodnej z charakterem historii odtworzonej przez Emerald Fennell.
Wśród zaproszonych gości na miejscu znaleźli się m.in. Paulina Gałązka, Agnieszka Kaczorowska, Joanna Brodzik, Roma Gąsiorowska, Edyta Herbuś, Karolina Malinowska i Oliwer Janiak, Kamila Szczawińska, Maria Jeleniewska, Agata Turkot, Anna Dereszowska, Katarzyna Zielińska oraz Marta Dąbrowska. Wydarzeniu towarzyszyły czerwony dywan, ścianka oraz obecność fotoreporterów i mediów. Po seansie została podana kolacja dla zaproszonych gości, serwowana przez Plated Catering. To jedna z pierwszych tak dużych premier filmowych w tym roku i element konsekwentnie prowadzonej strategii, w ramach której kino rozwija ofertę wydarzeń o wysokim standardzie organizacyjnym. Kameralny charakter przestrzeni, wysoka jakość projekcji oraz dbałość o komfort widzów pozostają stałymi wyróżnikami tego miejsca. Podczas wydarzenia obecni byli partnerzy i sponsorzy: Archicom Collection, Kérastase Paris, Range Rover oraz Plated Catering. KinoGram to butikowe kino w Fabryce Norblina w Warszawie. Kameralna atmosfera, dopracowana przestrzeń z wygodnymi rozkładanymi fotelami oraz wysoki standard projekcji i dźwięku tworzą idealne miejsce, gdzie można spędzić wieczór. Premiera odbyła się w kinie KinoGram w Fabryce Norblina przy ul. Żelaznej 51/53 w Warszawie. PR premiery: Dream Music & PR Materiał promocyjny KinoGram
Pisarka odsłania mroczne oblicze Śląska. Ta seria kryminalna może być twoim nowym literackim odkryciem!
Zanim na jaw wyjdą skrywane sekrety, a prawda zacznie przebijać się przez warstwy milczenia, jest Śląsk – surowy, nieoczywisty i pełen tajemnic. W serii „Kryminalny Śląsk” Magdalena Majcher zabiera czytelniczki i czytelników do miejsc, gdzie zbrodnia wyrasta z historii i problemów lokalnego społeczeństwa, a każda ulica ma swoją pamięć. Jej kryminały wciągają od pierwszej strony i zostają w głowie znacznie dłużej niż ostatnie zdanie. Jeśli szukasz mrocznych opowieści z charakternym głównym bohaterem i autentycznym tłem, ta seria może okazać się twoim nowym literackim odkryciem!
Seria „Kryminalny Śląsk” Magdaleny Majcher to jedna z najbardziej wyrazistych propozycji polskiego kryminału ostatnich lat – cykl, który z powodzeniem łączy wciągającą intrygę z reporterską uważnością i głębokim zakorzenieniem w historii oraz tożsamości regionu. Autorkę, która sama pochodzi ze Śląska, rodzimy region fascynuje swoją wielowymiarowością i niejednoznacznością. To właśnie ten kontekst staje się pełnoprawnym bohaterem serii – mrocznym, autentycznym i przejmująco prawdziwym. „Cała seria Kryminalny Śląsk to są powieści bardzo bliskie mojemu sercu, nie tylko dlatego, że osadziłam akcję w mieście, z którym jestem prywatnie związana, czyli w Katowicach. Ważny jest też dla mnie Borys Dyrda, główny bohater, którego historia jest nierozerwalnie związana z moją” tłumaczy Magdalena Majcher – „Życie prywatne tej postaci – tak, jak i wątki kryminalne – w pewnym stopniu inspirowane jest prawdziwymi wydarzeniami, a konkretnie przeszłością moją i mojej rodziny. To jedne z najbardziej osobistych i najważniejszych dla mnie książek”. Pierwszy tom, „Bajtel”, otwiera cykl historią inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami i wprowadza czytelników w świat dziennikarza śledczego Borysa Dyrdy. Majcher pokazuje Śląsk „jakiego już nie ma” – z jego robotniczymi dzielnicami, przemysłową codziennością i społecznymi pęknięciami. Kryminalna zagadka staje się tu pretekstem do opowieści o wykluczeniu, traumach i konsekwencjach przemilczanych tragedii, a surowy realizm sprawia, że historia na długo zostaje w pamięci. Druga część serii, „Frela”, pogłębia zarówno portret głównego bohatera, jak i obraz regionu. W historii o zamordowanej aktorce Majcher z jeszcze większą precyzją łączy fikcję literacką z dokumentalną wrażliwością, pokazując Śląsk widziany oczami jego mieszkańców – pełen sprzeczności, lokalnego języka i nieoczywistych emocji. To kryminał, który nie ucieka od trudnych tematów społecznych, a jednocześnie trzyma w napięciu i konsekwentnie rozwija główną oś fabularną cyklu. Zwieńczeniem trylogii jest nowość „Rechtorka”, której premiera zaplanowana jest na 25 lutego. To coś więcej niż kryminał. To inspirowane prawdziwymi wydarzeniami świadectwo gnębionej przez nauczycielkę nastolatki. Nastolatki, której nikt nie uwierzył, bo w takich sytuacjach słowa dorosłego są warte więcej niż zapewnienia dziecka, a w wyniku zaszczucia łatwo o tragedię. To także historia o bezradności rodziców i nauczycieli wobec systemu, który z zamysłu powinien chronić dziecko. W najnowszej odsłonie Borys Dyrda mierzy się nie tylko z kolejną brutalną zbrodnią, ale także z własnym kryzysem osobistym. Sprawa nauczycielki zamordowanej w jednym z katowickich liceów odsłania kolejne warstwy śląskiej rzeczywistości, a autorka ponownie udowadnia, że potrafi budować napięcie, stawiając na psychologiczną wiarygodność i społeczne tło wydarzeń. „Kryminalny Śląsk” to seria, która wyróżnia się na tle gatunku autentycznością i odwagą w podejmowaniu tematów trudnych, często niewygodnych. Magdalena Majcher nie tylko opowiada o zbrodniach, ale przede wszystkim o ludziach i miejscach naznaczonych historią. To propozycja dla czytelników szukających czegoś więcej niż klasycznej zagadki – literatury zaangażowanej, mocno osadzonej w realiach i pozostawiającej przestrzeń do refleksji długo po odłożeniu książki. Materiał promocyjny GW Foksal
Najnowszy film nominowanego do Oscara reżysera już niebawem w kinach. A o czym opowiada jego drugie hollywoodzkie dzieło?
Premiera hollywoodzkiego debiutu tego polskiego reżysera już w następnym tygodniu. Twórca w tym roku zrealizował kolejny międzynarodowy film, który osadzony jest w Wielkiej Brytanii. O czym jest kolejne światowe dzieło artysty?
Jan Komasa nie boi się trudnych tematów, a jego filmy od lat balansują między społecznym komentarzem a formalnym eksperymentem. Po międzynarodowym sukcesie „Bożego Ciała” i ambitnym, politycznym thrillerze „Rocznica”, reżyser powraca z drugim hollywoodzkim projektem, „Dobrym chłopcem”. Ten psychologiczny dreszczowiec rozgrywający się na prowincji Wielkiej Brytanii to opowieść o władzy, przemocy i potrzebie kontroli, zarówno nad innymi, jak i nad samym sobą. „Dobry chłopiec” – kolejny śmiały krok Jan Komasa Polski reżyser Jan Komasa, znany dotychczas przede wszystkim z nominowanego do Oscara filmu „Boże ciało” oraz intensywnych dramatów psychologicznych takich jak „Sala samobójców”, tym razem przekracza granice rodzimej kinematografii. Jego najnowszy projekt, anglojęzyczny thriller „Dobry chłopiec”, stanowi kolejny etap w drodze artysty ku międzynarodowej arenie. Film powstał w koprodukcji polsko‑brytyjskiej, zaś jego światowa premiera odbyła się podczas 50. edycji Toronto International Film Festival. W obsadzie pojawiają się gwiazdy światowego formatu, znany z serialu „Dojrzewanie” Stephen Graham, Andrea Riseborough i Anson Boon, co podkreśla ambicje projektu. Produkcja została wyreżyserowana przez Komasę, scenariusz napisali Bartek Bartosik i Naqqash Khalid, zdjęcia zaś zrealizował rodzimy operator Michał Dymek, który swoje pierwsze kroki w Hollywood stawiał za sprawą oscarowego debiutu Jessiego Eisenberga „Prawdziwy ból”. Film łączy elementy thrillera psychologicznego z czarną komedią i zawiera w sobie typowe dla Komasy motywy, jak przemoc, władza, resocjalizacja, ale także konflikt pokoleniowy i refleksję nad kondycją człowieka w izolacji. Zobacz też: To hollywoodzki debiut nominowanego do Oscara Polaka. Ten brawurowy dramat już niebawem obejrzysz w kinie O czym opowiada film „Dobry chłopiec”? Głównym bohaterem „Dobrego chłopca” jest dziewiętnastoletni Tommy (Anson Boon), chłopak z marginesu, który żyje z przestępstw, alkoholu, narkotyków i internetowej autopromocji. Pewnego wieczoru zostaje uprowadzony przez Chrisa (Stephen Graham) i jego żonę Kathryn (Andrea Riseborough) i budzi się związany w piwnicy dużej posiadłości na brytyjskiej prowincji. Chris i Kathryn chcą przywrócić mu moralny kurs, mają plan – odmienić go i uczynić z niego tytułowego „dobrego chłopca”. Akcja filmu toczy się w klaustrofobicznej przestrzeni jednego domu, w której sekwencje resocjalizacji mieszają się z irracjonalną tyranią. Tommy zmaga się nie tylko z fizycznym i psychicznym zniewoleniem, ale także z paradoksalnym uczuciem wdzięczności wobec kata‑wychowawcy. Film staje się spektaklem władzy i uległości, symboliką więzi rodziny jako oddziału resocjalizacyjnego oraz krytyką systemu, który próbuje zagospodarować jednostkę. Recenzja „The Guardian” mówi o „kubrickowskim absurdzie” i porównuje film do klasyków psychologicznej prowokacji. Choć tematy może nie są nowatorskie, Komasa nadaje im uniwersalny wymiar, zadając pytanie, kto w tej układance naprawdę potrzebuje terapii, więzień czy wychowawca? Zobacz też: To jedna z najbardziej wyczekiwanych premier roku. Kultowy polski reżyser po raz kolejny szokuje mroczną opowieścią Droga do międzynarodowej kariery Jana Komasy View oEmbed on the source website W obliczu coraz większej globalizacji kina, „Dobry chłopiec” jawi się jako znaczący punkt w karierze Komasy. Pokazuje, że reżyser potrafi przenieść swoją wrażliwość na uniwersalną płaszczyznę, zachowując stylowy sznyt i prowokacyjny charakter. Film nie tylko poszerza jego filmografię o międzynarodowy projekt, lecz także potwierdza jego gotowość do stawiania trudnych pytań, o naturę przemocy, resocjalizacji i człowieczeństwa w czasach, w których zdaje się ono być na wagę złota. Polska premiera filmu pozostaje nieznana, a już w następny piątek, 21-ego listopada do kin wchodzi pierwsze hollywoodzkie dzieło reżysera – „Rocznica”.
Premiera filmu „Chopin, Chopin!”: plejada gwiazd i szyk czerwonym dywanie! Kto oczarował stylizacją?
Premiera filmu „Chopin, Chopin!” przyciągnęła do Teatru Wielkiego tłum gwiazd. Choć ekran należał do Fryderyka Chopina, nie mniej uwagi przyciągał czerwony dywan. Wydarzenie stało się prawdziwym pokazem mody i elegancji. Kto wyróżnił się stylizacją tego wieczoru?
Nadzwyczajna gala w Teatrze Wielkim w Warszawie stała się tłem dla jednego z najbardziej stylowych wieczorów tej jesieni. Elegancka oprawa wydarzenia idealnie korespondowała z atmosferą samego filmu, który zabiera widzów do XIX wieku – świata dźwięku, formy i wyrafinowania. Zaproszeni goście idealnie wpasowali się w ten klimat. Zobacz, która ze stylizacji zrobiła największe wrażenie! ZOBACZ TAKŻE: Ten jeden moment odmienił życie Eryka Kulma. Zaskakujące wyznanie aktora o świecie i lęku przed śmiercią Magia czerwonego dywanu – esencja wieczoru Po długich schodach Teatru Wielkiego kolejno wchodzili twórcy, aktorzy i zaproszeni goście – niczym do królewskiej loży. W świetle reflektorów stanął Eryk Kulm, który wcielił się w rolę Fryderyka Chopina, a także Joséphine de La Baume (George Sand), Victor Meutelet i Lambert Wilson oraz przedstawiciele polskiego kina: m.in.: Karolina Gruszka, Maja Ostaszewska i Dominika Ostałowska. Gwiazdy zaprezentowały się w przemyślanych, dopasowanych do okazji stylizacjach. Moda inspirowana epoką – subtelna gra odniesień Film „Chopin, Chopin!” to obraz o życiu artysty, ale też epopeja o stylu XIX wieku. I choć reżyser Michał Kwieciński kreśli na ekranie wizję salonów i królewskich bali, echo tej estetyki było wyraźnie obecne również na premierze. Stylizacje wieczoru odwoływały się do tamtych czasów – nie dosłownie, ale poprzez faktury, kolory, detale. Miękkie tkaniny, romantyczne sylwetki, szlachetne, klasyczne odcienie. Moda współczesna spotkała się z duchem minionych epok w najpiękniejszy możliwy sposób: z pełnym wdziękiem. Która stylizacja z premiery filmu "Chopin, Chopin!" najbardziej Was oczarowała? CZYTAJ TEŻ: Zaskakuje ją niezwykłą dojrzałością i wrażliwością. Topowa aktorka tylko nam opowiada o wyjątkowej więzi z 13-letnią córką
Twórcy hitu Netflixa z nowym kryminałem. W jednej z ról zobaczymy... Macieja Stuhra!
Premiera nowego serialu twórców kasowego „Domu z papieru” już w ten weekend. To trzymająca w napięciu historia o kobiecej zemście i poszukiwaniu sprawiedliwości. W obsadzie nie zabrakło polskiego akcentu - na ekranie zobaczymy hiszpańskojęzyczny debiut Macieja Stuhra.
Już w sobotę 19 lipca premiera pierwszego odcinka nowego serialu twórców „Domu z papieru”. To wstrząsająca historia dziewczyny, która po brutalnym zamachu na swoją rodzinę, poszukiwać będzie zemsty. „Blizna” to też nie lada gratka na polskich widzów! W jednej z ról występuje Maciej Stuhr, dla którego angaż jest hiszpańskojęzycznym debiutem. Co wiemy o produkcji? Twórcy i obsada serialu „Blizna” Za reżyserię najnowszej serii twórców „Domu z Papieru” odpowiada Miguel Ángel Vivas, który w pojedynczych odcinkach wspierany był przez Alejandra Bazzano oraz Manuela Carballo. Serial jest adaptacją bestsellerowej powieści, jednego z najchętniej czytanych hiszpańskich pisarzy kryminalnych - Juana Gómeza-Jurado. Scenariusz powstał we współpracy duetu, składającego się z Pablo Roa i Fernando Sancristóbala. Za kamerą stanął Aitor Mantxola, a producentem jest César Benítez, wspierany przez Asacha Media Group, Adrenalin i CANAL+ Polska. Czytaj także: Po raz pierwszy zobaczyli się... na własnym ślubie! Prawdziwa historia tej niespotykanej miłości doczeka się ekranizacji W głównych rolach występują serbska aktorka młodego pokolenia Milena Radulovic oraz aktor Juanlu González. W obsadzie dominują głównie artyści pochodzenia hiszpańskiego, poza pojedynczymi przypadkami. Wschodni akcent, poza udziałem Radulovic, potęguje angaż Macieja Stuhra, dla którego rola jest hiszpańskojęzycznym debiutem! Czy serial ma szansę powtórzyć sukces „Domu z papieru”? I jak, w tym nowym środowisku, odnalazł się polski aktor? Przekonamy się już niebawem. O czym opowiada serial „Blizna”? Fabuła serialu „Blizna” skupiać się będzie na kobiecej perspektywie, ale w wydaniu rzadko spotykanym na srebrnym ekranie. Irina jest Ukrainką, która w wieku 9 lat była świadkiem tragedii, zmieniającej jej życie na zawsze. Gdy cudem przeżyła brutalny zamach, w wyniku którego straciła rodziców, a jej siostra została porwana, wyprowadza się na słoneczne hiszpańskie wybrzeża. Jej nowe życie kierowane będzie poszukiwaniem zemsty na wschodnioeuropejskiej grupie przestępczej, odpowiedzialnej za tragedię w przeszłości. W Marbelli podejmie się treningu pod okiem byłego sierżanta armii, a nabyte umiejętności zamienią ją w prawdziwą, żądną sprawiedliwości femme fatale. Gdy niespodziewanie na jej drodze stanie Simon, ambitny programista, jej misja stanie pod znakiem zapytania. View oEmbed on the source website „Blizna” jest serialem wpisującym się w gatunek kryminału, o uniwersalnych fundamentach. Jest to bowiem historia o przetrwaniu, poszukiwaniu tożsamości, walki o rodzinę oraz poczuciu przynależności. To także opowieść o namiętnym romansie, w który wejdą głowni bohaterowie - z pozoru inni, a jednak o podobnych problemach. Jeżeli lubicie pełne zwrotów akcji historie kryminalne, które trzymają w napięciu od pierwszych sekund, to ten serial z pewnością jest dla was. To też nie lada gratka dla polskiej widowni, która będzie miała szansę podglądać hiszpański debiut Stuhra, który wciela się w postać tak nieoczywistą, jak sama fabuła. Czytaj także: Bridget Jones z Powiśla wchodzi do gry! Ta komedia pokaże ci, jak żyć, by nie zwariować Gdzie oglądać serial „Blizna”? Serial „Blizna” swoja premierę ma 19 lipca tego roku. Produkcja podzielona została na osiem odcinków, które pojawiać się będą pojedynczo w soboty. Dla polskich widzów serial dostępny będzie w ramach subskrypcji na platformie CANAL+.
Czy ten film znów podzieli Polaków? Holland odkrywa nowe aktorskie objawienie
Agnieszka Holland zaprezentowała na 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni długo wyczekiwany film „Franz Kafka”. Tym razem reżyserka sięga po biografię ikonicznego pisarza, pokazując go jako człowieka pełnego sprzeczności – kruchego, a zarazem silnego, melancholijnego, lecz dowcipnego. W roli głównej zadebiutował Idan Weiss, którego Holland określiła mianem „cudu castingowego”.
Agnieszka Holland wróciła z nowym filmem „Franz Kafka”. Tym razem o legendarnym pisarzu, autorze m.in. „Procesu” i „Przemiany”. Holland zapowiadała, że będzie to film nie tylko dla miłośników literatury, ale i dla tych, którzy chcą zrozumieć uniwersalne dylematy jednostki wobec systemu, presji, ludzkich relacji, samotności. Film ma wiele wątków, mozaikową narrację. Kafka został pokazany bez stereotypów, a film to nie pomnik wielkiego pisarza, tylko historia żywego, także zabawnego człowieka. Niemieckiego aktora, który zagrał Kafkę - Idana Weissa reżyserka nazwała cudem castingowym. Czy zostanie objawieniem, jak Leonardo di Caprio w „Całkowitym zaćmieniu”? Franz Kafka – chłopiec z pięknymi, smutnymi oczami Franz Kafka urodził się w 1883 roku w Pradze i spędził tam całe życie. Był niemieckojęzycznym Żydem, żyjącym w Austro-Węgrzech, a od 1918 roku w Czechosłowacji. Nie czuł się przynależny do żadnej tożsamości. Pod koniec życia uczył się hebrajskiego i chciał wyjechać do Palestyny, ale był już wtedy ciężko chory. Z wykształcenia był prawnikiem, pracował w firmie ubezpieczeniowej. Ma wizerunek drobnego chłopca o pięknych, smutnych oczach, niemal utopionego w za dużych garniturach. Uchodzi za człowieka ,który przez całe życie był nieszczęśliwy, nie znosił pracy, która zabierała mu czas na pisanie. Miał lęk wobec kobiet. I jeszcze do tego umarł przedwcześnie na nieuleczalną wówczas gruźlicę. Wbrew temu wizerunkowi nie był aż tak smutny. Jako młody człowiek uprawiał sport – pływał, jeździł na rowerze, uwielbiał piesze wędrówki. Był wegetarianinem – pewnie jednym z pierwszych w swoich czasach, w Pradze. Żył blisko natury. Dbał o zdrowie. Był towarzyski, wcześnie także, bo jako dwudziestolatek rozpoczął życie erotyczne. Jak wielu młodych mężczyzn chodził do domów publicznych albo do domów schadzek. Mówiło się, że ma nieślubnego syna, ale nigdy nie zostało to udowodnione. Miał kilka narzeczonych, jego ostatnią partnerką była Dory Diamant. Kochała go bezgranicznie i bezwarunkowo. Z nią gotów był się ożenić i spędzić resztę życia jako kelner w Jerozolimie. Do czego ostatecznie nie doszło. Franz Kafka uważany jest za jednego z najwybitniejszych pisarzy XX wieku, najbardziej znane jego dzieła to powieści „Proces” i „Zamek” i opowiadania „Przemiana”. Mówi się o tzw. sytuacji kafkowskiej tj. konflikcie samotnej jednostki z nadrzędnym wobec niej, niezrozumiałym systemem. Kafka opisuje sytuacje alienacji, degradacji, odhumanizowania człowieka. Czytaj też: Jako pierwsza Polka dostała Oscara. Mało kto wie, że jest bratanicą znanej skandalistki PRL. Odniosła gigantyczny sukces i jest dumą Polski Agnieszka Holland: Franz Kafka mój młodszy brat Agnieszka Holland prozą pisarza fascynowała się od lat. Zaczęła go czytać, jako 14-latka. „W jakiś sposób czułam, że jestem z nim związana, że jest jak mój brat, brat, którym muszę się opiekować… że jest wyjątkowy, ale kruchy. A potem pojechałam do Pragi, żeby studiować (w Szkole Filmowej), a jednym z powodów było to, że miałam wrażenie, jakbym żyła w tym samym świecie, co on”. Minęły lata nim reżyserka uznała, że to właśnie teraz przyszedł dla niej odpowiedni moment, aby zrobić film o Kafce. Jak powiedziała w Karlovych Varach w wywiadzie dla amerykańskiego pisma „Variety” ten film powinien mieć tytuł Szukając Kafki. I dodała „Nie podoba mi się stereotyp Kafki jako mrocznego, nastrojowego i przygnębionego. Uważam, że ma on wiele wspólnego ze współczesną młodzieżą, z jej lękiem przed komunikacją twarzą w twarz, a jednocześnie lękiem i pociągiem do płci przeciwnej… wieloma rzeczami, które psychologicznie i socjologicznie są dziś bardzo istotne. Dlatego staraliśmy się uczynić go przystępnym dla współczesnej publiczności”. Czytaj także: Ta ekranizacja powieści Sparksa jest hitem na Netflixie! Przypomina czym jest prawdziwa miłość Agnieszka Holland o aktorze grającym tytułową role: czekał na mnie Film koncentruje się na relacji Franza Kafki z jego despotycznym ojcem i na miłosnych związkach pisarza z Felicją Bauer i Mileną Jesenską. To dwie spośród ważnych dla niego kobiet. Pierwsza była jego narzeczoną, z którą zerwał. Kafka bał się wchodzenia w trwałe związki, że nie podoła roli męża i ojca. I że stanie to na przeszkodzie jego twórczości. Druga wieloletnią przyjaciółką. Film opowiada także o długoletniej przyjaźni Kafki z Maxem Brodem, przyjacielem, biografem i popularyzatorem jego twórczości. W roli tytułowej debiutuje 28-letni niemiecki aktor Idan Weiss, który według reżyserki jest „cudem castingowym” – naturalnie przypomina Kafkę i rezonuje z jego wrażliwością. Jak powiedziała Agnieszka Holland Idan po prostu był Kafką. W Niemczech nakręcono dwa filmy o Kafce, w ubiegłym roku przypadała 100. rocznica jego śmierci. Ale jak powiedziała Agnieszka Holland: "Idan Weiss czekał na mnie". Film miał premierę na zakończonym niedawno 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Agnieszka Holland ma już kolejne plany – jej następny film będzie poświęcony także pisarzowi Jerzemu Kosińskiemu. Czytaj też: Gwiazdorskie życiorysy na ekranie. Wybraliśmy 7 najlepszych filmów biograficznych, które musisz zobaczyć!
Netflix ogłosił zaskakujące premiery na lipiec 2025! To będzie oglądała cała Polska
Lipiec 2025 na Netflixie zapowiada się ekscytująco! Platforma przygotowała dla widzów szereg nowości, w tym długo wyczekiwane kontynuacje i świeże tytuły. Oto, co warto obejrzeć w nadchodzącym miesiącu.
Netflix w lipcu 2025 roku nie zwalnia tempa! Widzowie mogą liczyć na długo wyczekiwane kontynuacje, takie jak Sandman i The Old Guard, a także zupełnie nowe produkcje – thrillery, dokumenty i komedie. Zobacz, co dokładnie pojawi się w tym miesiącu na platformie. Sandman sezon 2 – finałowa odsłona kultowego serialu Netflix rozpocznie lipiec z mocnym uderzeniem – premierą 2. sezonu kultowego „Sandmana”. Nowe odcinki zostaną podzielone na dwie części. Pierwsza część zadebiutuje już 3 lipca, natomiast druga część pojawi się 24 lipca. Produkcja na podstawie komiksu Neila Gaimana cieszy się ogromnym zainteresowaniem i uchodzi za jedną z najlepszych adaptacji literackich platformy. View oEmbed on the source website The Old Guard 2 – Charlize Theron powraca do akcji Fani kina akcji z niecierpliwością wyczekiwali kontynuacji hitu z 2020 roku. „The Old Guard 2” trafi na platformę 2 lipca, przynosząc ponownie spektakularne sceny walki i powrót Charlize Theron jako nieśmiertelnej wojowniczki. Film zapowiada się na jedną z największych premier kinowych Netflixa tego lata. View oEmbed on the source website Dzikość – mroczny thriller w sercu natury 17 lipca widzowie będą mogli zobaczyć premierę thrillera „Dzikość”. Produkcja osadzona w odosobnieniu, wśród surowych warunków naturalnych, ma dostarczyć widzom silnych emocji i wciągającej, pełnej napięcia fabuły. Zapowiada się mocna propozycja dla fanów dramatów psychologicznych. View oEmbed on the source website Farciarz Gilmore 2 – nostalgiczny powrót Adama Sandlera Kolejną lipcową premierą jest „Farciarz Gilmore 2”, kontynuacja komediowego hitu z Adamem Sandlerem. Film zadebiutuje 25 lipca, oferując sporą dawkę humoru, sentymentalnych odniesień i sportowych emocji. Produkcja skierowana jest zarówno do fanów oryginału, jak i nowych widzów. View oEmbed on the source website Za murem – tajemniczy serial z Niemiec Wśród premier znajdzie się również niemiecka produkcja pt. „Za murem”, której premiera zaplanowana jest na 10 lipca. Serial obiecuje intrygującą fabułę, osadzoną w czasach napięć politycznych i dramatycznych decyzji. Dla miłośników europejskiego kina i seriali to pozycja obowiązkowa. View oEmbed on the source website Lista premier Netflix lipiec 2025 1 lipca Atak na Londyn: Polowanie na zamachowców Totalna katastrofa: Wzlot i upadek American Apparel 2 lipca The Old Guard 2 Tour de France: W sercu peletonu: Sezon 3 3 lipca Sandman: Sezon 2 – Część 1 Odliczanie: Taylor vs. Serrano 4 lipca Wszystkie rekiny świata 5 lipca The Summer Hikaru Died 8 lipca Lepiej późno niż samotnie Quarterback: Sezon 2 Nate Jackson: Super Funny Totalna katastrofa: Prawdziwy „Projekt X" 10 lipca Off-road Na całego Za murem 7 misiów Lewiatan 11 lipca Madea i ślub na Bahamach Partnerzy mimo woli Ktoś taki jak ty 12 lipca Katie Taylor vs. Amanda Serrano 3 14 lipca Apokalipsa w tropikach SAKAMOTO DAYS: Sezon 1 Część 2 The Chosen. Wybrani: Sezony 1–4 16 lipca Czas mroku 17 lipca Dzikość 18 lipca Niezłomny 22 lipca Matrix World Trade Center Harriet 23 lipca Dalej Jazda! Lekarstwo na życie 24 lipca Sandman: Sezon 2 – Część 2 25 lipca Farciarz Gilmore 2 Yesterday 26 lipca Księga Clarence’a 27 lipca Flipper 29 lipca Doktor Dolittle 30 lipca Krucjata: Sezon 2 31 lipca Sandman: Sezon 2: Odcinek specjalny
Donald Trump z żoną pojawili się publicznie, czekał ich srogi zawód. Nie takiego powitania się spodziewali. Aż przykro patrzeć
Podczas premiery musicalu "Nędznicy" w Kennedy Center w Waszyngtonie, prezydent Donald Trump i pierwsza dama Melania Trump zostali przywitani mieszanką oklasków i gwizdów. Wydarzenie to wywołało szeroką dyskusję na temat ich obecności i reakcji publiczności.
Miała to być elegancka premiera z udziałem pary prezydenckiej, tymczasem zakończyła się skandalem. Donald i Melania Trump pojawili się w Kennedy Center na spektaklu „Nędznicy”, wzbudzając ogromne emocje. Ich pojawieniu się towarzyszyły... gwizdy. Wieczór pełen napięcia i blasku Waszyngtońskie Kennedy Center, jedno z najważniejszych miejsc na mapie amerykańskiej kultury, gościło premierę kultowego musicalu „Nędznicy”. Na czerwonym dywanie nie mogło zabraknąć najważniejszej pary w kraju – Donalda i Melanii Trumpów. Ubrani z klasą, przyciągali spojrzenia fotoreporterów. Prezydent postawił na klasyczną elegancję, wybierając czarny smoking i białą koszulę. Z kolei Melania zaprezentowała się w olśniewającej białej sukni, która idealnie podkreślała jej smukłą sylwetkę i ponadczasowy styl. Choć wszystko wskazywało na to, że będzie to spokojny i uroczysty wieczór, rzeczywistość szybko zweryfikowała te oczekiwania. ZOBACZ TEŻ: Polityczny armagedon: Musk wyciąga najcięższe działa, Trump traci grunt pod nogami <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/forum-1009808137-7b25daf.jpg" width="2188" height="3282" alt="U.S. President Donald Trump and First Lady Melania Trump attend "Les Miserables" opening night at the Kennedy Center in Washington, D.C., U.S., June 11, 2025. REFILE - QUALITY REPEAT,Image: 1009808137, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Kent Nishimura / Reuters / Forum" title="U.S. President Trump attends "Les Miserables" opening night at the Kennedy Center in Washington" /> U.S. President Donald Trump and First Lady Melania Trump attend "Les Miserables" opening night at the Kennedy Center in Washington, D.C., U.S., June 11, 2025. REFILE - QUALITY REPEAT,Image: 1009808137, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Kent Nishimura / Reuters / Forum Oklaski mieszały się z gwizdami Gdy tylko para prezydencka pojawiła się na widowni, wśród gości rozległa się mieszanka emocji. Z jednej strony pojawiły się uprzejme oklaski, z drugiej – wyraźne gwizdy i buczenie. Nagranie z tego momentu szybko trafiło do sieci, wzbudzając lawinę komentarzy i interpretacji. Warto dodać, że nie był to pierwszy taki incydent – kilka dni wcześniej wiceprezydent J.D. Vance oraz jego żona Usha również spotkali się z chłodnym przyjęciem w tym samym miejscu. Artyści odmawiają występu Jeszcze zanim spektakl się rozpoczął, pojawiły się kontrowersje. Jak donosi CNN, wielu członków obsady musicalu „Nędznicy” nie chciało występować przed prezydentem i jego małżonką. Aktorzy dostali możliwość rezygnacji z udziału w wieczornym pokazie – i, jak się okazało, wielu z niej skorzystało. To kolejny dowód na to, jak silne emocje wywołuje obecna administracja także wśród artystów. CZYTAJ TEŻ: Donald Trump skomentował głośne nagranie z udziałem Macronów. Jego słowa mówią wszystko Trump zmienia zarząd Kennedy Center W tle wydarzenia rozgrywa się również polityczny wątek. Donald Trump, jako przewodniczący Kennedy Center, wprowadził zmiany w zarządzie tej prestiżowej instytucji. Decyzje te, podobnie jak jego obecność na premierze, nie wszystkim przypadły do gustu i dodatkowo podgrzały atmosferę wokół wydarzenia. Źródło: Pudelek
Na noże 3 z budżetem 210 mln dolarów! Netflix szykuje najdroższy film kryminalny. Zobacz zwiastun!
„Żywy czy martwy: Film z serii ‘Na noże’” – tak zatytułowana została trzecia część słynnej serii, która już niebawem zadebiutuje na Netfliksie. Z budżetem 210 mln dolarów, produkcja przejdzie do historii jako najdroższy film kryminalny platformy!
Rian Johnson, twórca hitowych „Na noże”, znów stanął za kamerą – tym razem z jeszcze większym rozmachem. Reżyser i scenarzysta zapowiedział, że trzecia część serii zerwie z dotychczasowym komediowym tonem. Nowa opowieść zanurzy się w gęstym, mrocznym klimacie, który widać już w pierwszym zwiastunie. Jak podkreśla Johnson, czeka nas „najtrudniejsza sprawa w karierze detektywa Blanca”. ZOBACZ TAKŻE: Netflix premiery czerwiec 2025: Finał "Squid Game" i inne hity! Daniel Craig ponownie jako Benoit Blanc Elegancja, błyskotliwość i charyzma – Daniel Craig powraca jako detektyw Benoit Blanc. W roli, która całkowicie odmieniła jego wizerunek po epoce Jamesa Bonda, ponownie stanie przed niezwykłym śledztwem. Tym razem zagadka ma być jego największym wyzwaniem. Stylowy, przenikliwy i hipnotyzujący – Blanc powraca, by znów oczarować widzów na całym świecie. Netflix zaprezentował zwiastun Zwiastun „Na noże 3” miał swoją premierę podczas TUDUM – corocznego globalnego wydarzenia Netflixa. To właśnie tam ogłoszono tytuł produkcji: „Żywy czy martwy: Film z serii ‘Na noże’”, oraz ujawniono pierwsze wizualne tropy mroczniejszego tonu filmu. Pokaz ten potwierdził jedno – Netflix stawia wszystko na jedną kartę, licząc na kolejny megahit. View oEmbed on the source website Imponująca obsada i ogromny budżet Oprócz Daniela Craiga na ekranie zobaczymy prawdziwą śmietankę Hollywood. W filmie wystąpią: Glenn Close, Josh Brolin, Mila Kunis, Jeremy Renner, Cailee Spaeny, Andrew Scott, Kerry Washington, Josh O'Connor, Daryl McCormack oraz Thomas Haden Church. CZYTAJ TEŻ: Robert Langdon wraca do gry. Nowy serial Netflixa to spełnienie marzeń fanów Kodu da Vinci Za zdjęcia ponownie odpowiada Steve Yedlin, a za muzykę – Nathan Johnson. Producentami filmu są Rian Johnson, Ram Bergman i Katie McNeill. Premiera „Na noże 3” już w grudniu na Netfliksie Netflix zapowiedział datę, którą już teraz warto zanotować – 12 grudnia 2025 roku. To właśnie tego dnia na platformie zadebiutuje „Żywy czy martwy: Film z serii ‘Na noże’”. Długo wyczekiwana kontynuacja trafi na ekrany z przytupem, stanowiąc kulminację gigantycznej inwestycji – budżet produkcji wynosił bowiem 210 milionów dolarów!
Netflix zaskakuje! Zwiastun "Wednesday" ujawnia mroczne sekrety szkoły Nevermore
Netflix oficjalnie ogłosił datę premiery i opublikował zwiastun drugiego sezonu serialu „Wednesday”. Jenna Ortega powraca w roli Wednesday Addams, a w nowej odsłonie zobaczymy także Lady Gagę i Steve'a Buscemi. Wiemy, kiedy premiera!
Cisza wokół Nevermore Academy trwała długo, ale w końcu została przerwana. W mrocznym, pełnym tajemnic świecie Wednesday Addams nadchodzi nowy rozdział. Netflix uchylił rąbka tajemnicy, prezentując zwiastun kontynuacji, która obiecuje jeszcze więcej grozy, zagadek i niespodziewanych zwrotów akcji. Powrót Wednesday jest bliżej, niż myślisz… View oEmbed on the source website Kiedy premiera 2. sezonu „Wednesday”? Drugi sezon popularnego serialu „Wednesday” zadebiutuje na Netflixie w dwóch częściach. Pierwsza część zostanie udostępniona 6 sierpnia 2025 roku, a kolejna trafi na platformę jesienią. Oficjalną datę premiery ogłoszono wraz z premierą zwiastuna, który wzbudził ogromne emocje wśród fanów serialu. ZOBACZ TEŻ: Czy w Polsce wylądowało UFO? Nowy serial Netfliksa "Projekt UFO" odkrywa sekrety lat 80.!​ Zwiastun zapowiada więcej horroru i mrocznych tajemnic Nowy zwiastun „Wednesday” zapowiada jeszcze bardziej mroczny klimat niż w pierwszym sezonie. W materiałach promocyjnych pojawiają się dynamiczne sceny grozy, tajemnicze postacie i złowrogie wydarzenia, które ponownie rozegrają się w murach Nevermore Academy. Produkcja obiecuje jeszcze więcej suspensu i wciągającej fabuły. Nowe twarze w obsadzie: Lady Gaga, Steve Buscemi i inni Drugi sezon przynosi wiele niespodzianek castingowych. Do obsady dołączają znane gwiazdy: Lady Gaga i Steve Buscemi. Wcielą się oni w nowe, tajemnicze postacie, które mają istotny wpływ na dalszy rozwój wydarzeń. Ponadto, w serialu pojawi się Evie Templeton, córka nowej dyrektorki Nevermore, granej przez Lady Gagę. Powrót do Nevermore Academy z całą rodziną Addamsów W drugim sezonie Wednesday ponownie trafia do Nevermore Academy. Towarzyszyć jej będzie nie tylko stara ekipa, ale również członkowie rodziny Addamsów, którzy mają odegrać większą rolę niż wcześniej. Z zapowiedzi wynika, że relacje rodzinne będą stanowiły jeden z głównych wątków fabularnych. Kulisy produkcji i zmiany w drugim sezonie Zdjęcia do nowego sezonu rozpoczęły się w kwietniu 2024 roku i odbywały się głównie w Irlandii. To właśnie tam powstało nowe Nevermore Academy. Twórcy serialu podkreślają, że drugi sezon będzie bardziej skoncentrowany na horrorze, niż teen dramie, co odzwierciedlają też nowe elementy wizualne i fabularne. Źródło: Filmweb, Netflix
Zniknął na 5 lat, a teraz wraca. Co Aidan ukrywa przed Carrie w nowym sezonie „I tak po prostu”?
Carrie Bradshaw, Miranda i Charlotte powracają w trzecim sezonie „I tak po prostu”! Premierowy odcinek pojawi się 29 maja 2025 na Max. Zwiastun obiecuje nowe romanse, emocje i zaskakujące zmiany w życiu bohaterek. Sprawdź, co nas czeka! Kiedy premiera I tak po prostu sezon 3? Fani mogą odliczać dni! Trzeci sezon „I tak po prostu” zadebiutuje 29 maja 2025 roku na platformie Max. Kolejne odcinki będą pojawiać się co tydzień, w każdy czwartek, aż do 14 sierpnia. Łącznie widzowie obejrzą 12 pełnych emocji epizodów, które ponownie przeniosą nas do gorącego, letniego Nowego Jorku. ZOBACZ TEŻ: "I tak po prostu", czyli kontynuacja "Seksu w wielkim mieście" - mamy najnowsze recenzje! Co wydarzy się w trzecim sezonie? Zwiastun ujawnia, że życie głównych bohaterek nabierze nowego tempa. Carrie Bradshaw, grana przez Sarah Jessicę Parker, wraca do swojej charakterystycznej narracji – tym razem skupiając się na pisaniu powieści romantycznej. Jej związek z Aidanem (John Corbett) komplikuje się, gdy ten postanawia zrobić sobie przerwę, by zająć się sprawami rodzinnymi. Miranda (Cynthia Nixon) otwiera się na nowe relacje – coraz bardziej zbliża się do Joy, producentki z BBC. Charlotte (Kristin Davis) musi poradzić sobie z dojrzewaniem swojej córki Lily, która właśnie przeżywa pierwsze zauroczenie i... pierwszy pocałunek z baletmistrzem po występie. Seema (Sarita Choudhury) wraca do randkowania, a Lisa Todd Wexley (Nicole Ari Parker) stoi przed możliwym romansem w miejscu pracy. To zapowiedź wielu życiowych zmian, emocji i nieoczekiwanych wyborów. Nowe postacie i zmiany w obsadzie W trzecim sezonie pojawi się wiele nowych twarzy. Do obsady dołączają m.in.: Rosie O'Donnell Patti LuPone Kristen Schaal Mehcad Brooks Jonathan Cake Logan Marshall-Green Te nazwiska wprowadzą do fabuły świeżość i zupełnie nowe wątki. Jednocześnie zabraknie dwóch postaci: Che Diaz (Sara Ramírez) i Nyi Wallace (Karen Pittman). Ich nieobecność wynika z decyzji produkcyjnych i konfliktów harmonogramów. Emocjonalny zwiastun I tak po prostu Opublikowany zwiastun trzeciego sezonu to emocjonalna bomba. Carrie musi mierzyć się z problemami dnia codziennego – nawet obecnością szczurów w swoim nowym domu w Gramercy Park. Miranda odwiedza lesbijski bar, a Charlotte przeżywa matczyne dylematy. Zwiastun sugeruje także, że bohaterki będą musiały dokonywać trudnych wyborów, związanych z miłością, rodziną i karierą. Klimat letniego Nowego Jorku, mody, humoru i łez – tego możemy się spodziewać w nadchodzących odcinkach. Gdzie i jak oglądać sezon 3? Sezon trzeci „I tak po prostu” będzie dostępny wyłącznie na platformie Max. Pierwszy odcinek pojawi się 29 maja 2025 roku, a kolejne będą emitowane co tydzień, w czwartki. Sezon zakończy się 14 sierpnia 2025 roku. Trzeci sezon „I tak po prostu” zapowiada się na emocjonalny rollercoaster – pełen powrotów, nowych relacji i życiowych zakrętów. Nowe postacie, powracające bohaterki, letni Nowy Jork i trudne wybory uczynią ten sezon jednym z najbardziej wyczekiwanych. Fani mają na co czekać! Źródło: Spidersweb, Dzień Dobry TVN
To jedna z najbardziej wyczekiwanych produkcji roku. Krytycy porównują reżyserkę do Zanussiego i Kieślowskiego
Poruszający dramat rodzinny już wkrótce w kinach
Już 28 lutego 2025 roku na ekrany polskich kin trafi film "Innego końca nie będzie" – produkcja, która już przed premierą wzbudza ogromne emocje. Nagrodzony w plebiscycie publiczności Warszawskiego Festiwalu Filmowego dramat rodzinny w reżyserii Moniki Majorek to opowieść o stracie, skomplikowanych relacjach rodzinnych oraz sile wspomnień. Krytycy porównują jej styl do twórczości Krzysztofa Kieślowskiego i Krzysztofa Zanussiego, co tylko potwierdza niezwykły kunszt tej młodej reżyserki. Monika Majorek - nowa gwiazda polskiego kina Za filmem stoi Monika Majorek, autorka scenariusza i reżyserka znana z takich produkcji jak "Po sezonie", "Inka" czy "Pierwsze". Tym razem stworzyła kameralny, emocjonalny obraz, który według recenzentów "poraża autentyzmem" i "trafia prosto w serce widza". Krytyk Rafał Pawłowski dostrzegł w jej stylu inspiracje Kieślowskim, doceniając subtelne budowanie napięcia i refleksyjny charakter narracji. Reżyserka zdradziła, że inspiracją do filmu były przeżycia związane ze stratą bliskiej osoby. „Chciałam uchwycić moment, w którym świat wali się w gruzy, a my próbujemy odnaleźć w nich trochę nadziei” – powiedziała Majorek w jednym z wywiadów. Film wykorzystuje archiwalne nagrania i domowe materiały wideo jako kluczowy element narracyjny, co nadaje mu niezwykle osobisty wymiar. Film "Innego końca nie będzie": fabuła, o czym jest Historia koncentruje się na Oli (w tej roli Maja Pankiewicz), która po latach wraca w rodzinne strony, by zmierzyć się z przeszłością i odbudować relacje z najbliższymi. Nic nie jest takie, jak zapamiętała – matka (Agata Kulesza) ma nowego partnera, ulubionego samochodu ojca dawno brakuje w garażu, a rodzinny dom ma zostać sprzedany. Konflikty z siostrą i bratem nie są jeszcze zamknięte, a nierozwiązane sprawy z przeszłości ciążą nad rodziną. To film o pojednaniu, przebaczeniu i sile wspomnień – materiały archiwalne, pełne ciepłych chwil z dawnych lat, pomagają bohaterom odnaleźć utracony kontakt. Czytaj też: Mało kto wie, co robił w przeszłości. Przed laty Bartłomiej Topa musiał tłumaczyć się funkcjonariuszom Film "Innego końca nie będzie": obsada Na ekranie zobaczymy wybitnych polskich aktorów, w tym Maję Pankiewicz, Agatę Kuleszę, Bartłomieja Topę, Sebastiana Delę, Cezarego Łukaszewicza i Klementynę Karnkowską. Każdy z nich wnosi do filmu autentyczność i emocjonalną głębię, co zostało szczególnie docenione przez krytyków. Bartłomiej Topa podkreśla, że "to film, który uczy uważności wobec drugiego człowieka". Zobacz też: Zdecydowała się na rozwód po prawie 15 latach. Agata Kulesza wróciła wspomnieniami do trudnej decyzji Ciepło przyjęty na festiwalach Film zdobył serca publiczności 40. Warszawskiego Festiwalu Filmowego, wygrywając plebiscyt widzów. Krytycy także nie szczędzą pochwał: "Mocne, trzymające za gardło kino, które poraża swoim autentyzmem" – Krzysztof Połaski, Telemagazyn. "Reżyserka stąpa śladami Kieślowskiego i Zanussiego" – Rafał Pawłowski, Interia. "Wzrusza mnie relacja trójki filmowego rodzeństwa. Piękna rzecz" – Jakub Nowociński, Filmawka. "W terapeutyczny sposób pokazuje, ile może dać nam szczera rozmowa" – Talia Kurasińska, Naekranie.pl. Zobacz również: Wielki sukces Jacka Komana. Wybitny aktor zagrał w nominowanym do ośmiu Oscarów filmie „Konklawe” "Innego końca nie będzie": jak powstawał film? Monika Majorek postawiła na autentyczność nie tylko w narracji, ale także w budowaniu więzi między aktorami. Już dwa lata przed rozpoczęciem zdjęć spotykała się z obsadą, by stworzyć prawdziwie rodzinny klimat. „Aktorzy razem gotowali obiady, budowali scenografie, spędzali czas jak prawdziwa rodzina” – zdradziła reżyserka. "Innego końca nie będzie": data premiery "Innego końca nie będzie" to film, który wzrusza i skłania do refleksji. Poruszająca historia o stracie i pojednaniu sprawia, że widzowie mogą odnaleźć w niej cząstkę siebie. Premiera już 28 lutego 2025 roku – to jedna z najbardziej wyczekiwanych produkcji roku, która może zapisać się w historii polskiego kina. Źródła: film.dziennik.pl, polskieradio.pl
Fenomen Draculi i nowy "Nosferatu" – Jak wampir z Transylwanii wciąż rządzi kulturą?
Nowa wersja "Nosferatu" nie pozwala o sobie zapomnieć
Wampir. Słowiański wąpierz. Istota o nadprzyrodzonych zdolnościach, nieśmiertelna, okrutna, żywiąca się krwią. Jak napisał Aleksander Dumas: „Dokądkolwiek pójdziemy, będzie szedł za nami”. Z ludowych podań i historycznych przekazów wampir trafił na łamy powieści, by szybko zadomowić się w kinie, zawładnąć masową wyobraźnią i budzić skrajne emocje. Niektórych do dzisiaj fascynuje, innych brzydzi. Jedni go uwielbiają, dyskutują o nim, oglądają filmy, czytają książki, inni boją się i unikają jak ognia. I mimo tego, że nie istnieje, już dawno wszedł do mainstreamu i zamierza tam pozostać. Przecież zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie chciał od nowa opowiedzieć jego mroczną historię. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 23.02.2025 r.] Kim jest Dracula? Geneza legendarnego wampira Najsłynniejszy wampir świata narodził się w głowie Brama Stokera. W 1897 irlandzki pisarz wydał powieść „Dracula” i tym samym przyczynił się do rozpowszechnienia wizerunku pijącego krew okrutnego hrabiego. Wzorowany na postaci żyjącego w XV wieku Włada Palownika Dracula nie był jednak pierwszym wampirem w literaturze. Pisemne wzmianki o demonicznych istotach pijących krew pochodzą już z XI wieku, ale w ludowych przekazach te nieśmiertelne istoty siejące grozę pojawiały się już nawet w IV wieku. Rozkwit powieści z wampirami w rolach głównych przypadł na XIX stulecie. Na stronie whosome.pl czytam: „Wampiry świetnie wpisywały się w czas swojego rozkwitu, czyli XIX wiek. Spełniały wszystkie romantyczne standardy, żyjąc w zmurszałych zamczyskach i prezentując średniowieczną mądrość oraz dworską etykietę. Mimo to były potworne. Nie tylko przez sam fakt mordowania ludzi, ale także swoją seksualną rozwiązłość, która towarzyszy im w literaturze niemal od zawsze”. Już w 1819 roku brytyjski lekarz i pisarz John Polidori zakochany w lordzie Byronie i zafascynowany jego niedokończonym opowiadaniem napisał „The Vampyre. A Tale”. Stworzył postać lorda Ruthvena, przystojnego wampira, kuszącego kobiety osobistym urokiem, dla którego liczyły się tylko własna przyjemność i przetrwanie. A że najbardziej lubił krew młodych dziewcząt… zabił nawet swoją nowo poślubioną żonę, wysysając z niej krew podczas nocy poślubnej. Kolejna była wampirzyca zakochana w kobiecie. W 1872 roku powieść pod tytułem „Carmilla” irlandzkiego pisarza Josepha Sheridana Le Fanu publikowana była w odcinkach w literackim magazynie „The Dark Blue”. Choć więc w literaturze Dracula na pewno nie był pierwszy, to stał się nieśmiertelny. W popkulturze jego mit opowiadany wciąż na nowo jest z pewnością najważniejszy, choć i inne potwory cieszą się sporą popularnością. Zobacz też: To była rewolucja w komedii romantycznej lat 90. Teraz Bridget Jones powraca– dojrzalsza, silniejsza i gotowa na nowy rozdział Friedrich Murnau i jego "Dracula" – narodziny Nosferatu „Jego twarz była bardzo blada, a jego usta, choć były cienkie, wydawały się zakrzywione w okrutnym uśmiechu. Miał długi, cienki nos, jak u orła, i bardzo ciemne wąsy, które wygięły się na końcach”, opisywał Draculę Bram Stoker. Jednak ten opis nie odpowiada postaci z pierwszej ekranizacji z 1922 roku. Prawdopodobnie reżyser Friedrich Murnau ze względu na kłopoty z prawami autorskimi zmienił imię głównego bohatera na Nosferatu oraz jego wygląd. Mimo to jego film „Nosferatu – symfonia grozy” wywołał duże poruszenie. Wdowa po Stokerze złożyła pozew, w którym zażądała zaprzestania wyświetlania filmu. Sąd przychylił się do jej żądania i zdecydował, że wszystkie kopie muszą zostać zniszczone. Na szczęście kilka udało się zachować i do dzisiaj możemy oglądać Draculę – Nosferatu jako upiorną zgarbioną postać ze szponami, łysą głową, spiczastymi odstającymi uszami, dwoma wystającymi zębami, wychodzącą z trumny i spalającą się w promieniach słonecznych. Podobnie widział go 57 lat później Werner Herzog, który w „Nosferatu wampir” w roli demonicznego hrabiego obsadził Klausa Kinskiego. Robert Eggers, reżyser najnowszej wersji opowieści o słynnym wampirze – „Nosferatu”, aż do amerykańskiej premiery 25 grudnia 2024 roku (w Polsce 21 lutego 2025 roku) ukrywał wizerunek potwora. Wiadomo było jedynie, że Nosferatu miał szpony i wampirze zęby, a odtwarzający go Bill Skarsgård codziennie spędzał kilka godzin na charakteryzacji. Bardziej ludzki, przynajmniej z wyglądu, był Dracula w wykonaniu Béli Lugosiego z 1931 roku – elegancki, w smokingu, z czarną peleryną z czerwonym podbiciem (w takiej pochowano go w 1954 roku na życzenie syna i żony). W „Draculi” w reżyserii Francisa Forda Coppoli hrabiego zagrał Gary Oldman, który mówił, że warto było przyjąć tę rolę tylko po to, żeby móc wypowiedzieć słynną kwestię: „Przemierzyłem oceany czasu, by cię odnaleźć”. W ciągu 103 lat pojawiło się wiele filmów poświęconych transylwańskiemu władcy, który sieje grozę w zachodniej Europie, w zależności od wersji, najczęściej w Anglii lub Niemczech. A co z Transylwanią? Czytaj także: Ta kultowa animacja Disneya zachwyca do dziś, a mało kto wie, że Polak dostał za nią Oscara <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/EX6G37-fb7430f.jpg" width="8985" height="7002" alt="EX6G37 Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (translated as Nosferatu: A Symphony of Horror; or simply Nosferatu) is a 1922 German Expressionist horror film. It was an unauthorized adaptation of Bram Stoker's Dracula, with names and other details changed because" title="Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (translated as Nosferatu: A Symphony of Horror; or simply Nosferatu) is a 1922 German Expressionist horror film. It was an unauthorized adaptation of Bram Stoker's Dracula, with names and other details changed because" /> Zamek Bran, Wład Tepes i powstanie postaci Draculi Turyści sądzą, że rumuński zamek Bran zbudowany na 60-metrowej skale był siedzibą Włada III Tepesa zwanego Draculą, którego losy posłużyły Stokerowi do stworzenia swojego wampira. Jednak w zachowanych dokumentach nie ma żadnej informacji na ten temat. Badacze podejrzewają, że na tym zamku mógł być jedynie więziony. Wiadomo bowiem, że trafił do niewoli tureckiej oraz że Turcy okupowali zamek. Właściwą siedzibą Włada Tepesa był zamek Poenari, z którego do dzisiaj zachowały się jedynie ruiny. Tak czy inaczej to Bran jest najczęściej odwiedzanym obiektem historycznym w Transylwanii, choć próżno tam doszukiwać się powiązań z Draculą. Co najwyżej można kupić pamiątki z jego wizerunkiem, w sali kinowej zobaczyć film albo zwiedzić komnatę, w której znajdują się narzędzia tortur. A co oznacza przydomek Tepes i dlaczego Dracula nazywa się Dracula? Znawczyni historii Rumunii Halina Mirska-Lasota w Polskim Radiu tłumaczyła pochodzenie imienia, które Stoker nadał bohaterowi swojej powieści: „Wład Tepes był synem Włada Diabła (rum. Dracul), stąd przydomek Dracula (rum. Syn Diabła). Różne są wersje pochodzenia przydomku. Według jednej z nich ojciec Draculi miał być równie zły jak diabeł. Wedle innej Dracul to zniekształcone Dracu, czyli smok. Za tą wersją przemawia członkostwo Włada Diabła w Zakonie Smoka, który został powołany do obrony chrześcijaństwa przed Turkami”. Jest też inny przydomek, Tepes, oznaczający Palownik. Zawdzięcza go zwyczajowi okrutnego rozprawiania się z wrogami. Istnieje XV-wieczny niemiecki drzeworyt przedstawiający Włada siedzącego przy zastawionym stole. Przed nim leżą pozbawione głów ciała, a za nimi widnieje las pali z wbitymi na nich ciałami ludzi. Podobno pewnego razu Wład Palownik zaprosił żebraków na ucztę. Gdy zasiedli przy suto zastawionych stołach, zamknął wrota do zamku i podpalił go. Był to sygnał dla wszystkich mieszkańców jego włości, że żebracy nie będą tolerowani. Maciej Müller w „Tygodniku Powszechnym” tłumaczył: „Kiedy do Rumunii dotarły twory popkulturowe na podstawie książki Brama Stokera, Rumuni byli zażenowani tym, co zrobiono z ich średniowiecznego władcy, rycerza walczącego z Turkami o wolność. To tak, jakby ktoś napisał powieść, w której Tadeusz Kościuszko wstaje z grobu i poluje na ludzi w XIX-wiecznej Warszawie”. Powieściowy Dracula powstał z połączenia różnych legend i postaci, a o jego okrucieństwie krążyły legendy. Wojciech Duch na historia.org.pl pisał: „Połączył historyczne relacje o okrucieństwie Włada z folklorem wschodnioeuropejskich wampirów, istot żywiących się krwią żywych. To połączenie faktu i folkloru zaowocowało powieścią, która nie tylko odzwierciedla lęki i niepokoje czasów Stokera, ale również przetrwała próbę czasu jako kluczowe dzieło literatury grozy”. Zobacz też: Wielki sukces Jacka Komana. Wybitny aktor zagrał w nominowanym do ośmiu Oscarów filmie „Konklawe” Wampiry w popkulturze: Od „Zmierzchu” po nowy „Nosferatu” – powrót strachu, krwi i mroku Wampiry rozpanoszyły się w popkulturze na dobre. Na ekranach, na teatralnych scenach (aktualnie w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie można oglądać balet do muzyki Wojciecha Kilara, z choreografią Krzysztofa Pastora), w książkach. Pisarze podchodzą do tematu i poważnie, i z dużym poczuciem humoru. Miłośnicy książek Terry’ego Pratchetta w powieści „Carpe jugulum” z serii „Świat Dysku” mogą więc trafić na wampira i dowiedzieć się: „Istnieją dziesiątki sposobów pozbycia się wampira, nie licząc nawet kołka wbitego w serce, który działa też na zwyczajnych ludzi, więc jeśli pozostaną jakieś kołki w zapasie, to się nie zmarnują”. Andrzej Sapkowski w „Wieży jaskółki” pisał: „Najwięcej pożytecznych rzeczy pobrał z kazionnych zapasów wampir Regis, który po ciemku widzi lepiej niż za dnia. Regis dodatkowo obniżył obronność lyrijskiej armii o grubego myszatego muła, którego wywiódł z zagrody tak sprytnie, że ni jeden zwierzak nie zaparskał ani nie tupnął. Opowieści o zwierzętach wyczuwających wampiry i reagujących na ich woń panicznym strachem należy zatem włożyć między bajki – chyba że chodzi o niektóre ze zwierząt i niektóre z wampirów. Muł nosi imię Draakul. Został tak nazwany przez Regisa zaraz po kradzieży i tak już zostało. Regisa najwyraźniej bawi to imię, niezawodnie mające jakieś dowcipne znaczenie w kulturze i mowie wampirów, ale nam wyjaśnić tego nie zechciał, twierdząc, że to nieprzetłumaczalna gra słów”. Dzieci bawią się lalkami Monster High, klockami z ludzikiem przedstawiającym Draculę, oglądają seriale o wampirach i kochają animację „Hotel Transylwania”. W 1995 roku Mel Brooks, twórca słynnych absurdalnych komedii, zabawił się konwencją i zrealizował „Draculę – wampiry bez zębów” z Leslie Nielsenem w roli głównej, a początek lat dwutysięcznych przyniósł kolejne realizacje, w których wampiry przestały być tak straszne. Te z początku XXI wieku w miarę możliwości żywią się jedynie krwią zwierząt i świecą w blasku słońca niczym kule dyskotekowe (saga „Zmierzch”), spożywają japoński syntetyk True Blood (serial „Czysta krew”) i zamieszkują w małych amerykańskich miasteczkach („Pamiętniki wampirów”). Nic więc dziwnego, że fani filmów o wampirach zacierają z radości ręce, ponieważ wraz z nowym filmem „Nosferatu” powrócą strach, krew i mrok. Dzieło Roberta Eggersa nazwane zostało przez jednego z amerykańskich krytyków „bezbożnym arcydziełem, które można stawiać obok klasyków gatunku”. Choć w USA film miał premierę w Boże Narodzenie, w ciągu pierwszych pięciu dni zarobił ponad 40 milionów dolarów. Jego akcja toczy się w niemieckim mieście Wisburg. Piękna Ellen, w tej roli Lily-Rose Depp, błaga nadprzyrodzoną istotę, aby do niej przybyła, i tym samym ściąga do miasteczka zło pod postacią hrabiego Orloka. Michał Jarecki na spidersweb.pl pisał: „Filmowiec ponownie stworzył obraz technicznie doskonały, skrupulatnie dopracowany, wręcz onieśmielający stopniem dbałości o drobiazgi. Piękne, wręcz urzekające – choć niepokojące zarazem – są tu jednak wyłącznie kadry. W samej historii miłośnicy współczesnych, romantyzowanych opowieści o wampirach nie znajdą nic, do czego przyzwyczaiła ich współczesna popkultura. Ten stylowy, ponury gotycki horror pławi się w szpetocie, w precyzyjnie utkanej atmosferze zła ostatecznego. Tak intensywnego, że wgniata w oparcie fotela już w pierwszych sekundach i nie daje zbyt wiele przestrzeni na złapanie oddechu. (…) Klątwy, przepowiednie, modły, które przynoszą jakiś skutek; pradawne zło, które nie tylko spija ludzką krew, unosi się w powietrzu i zmienia swoje kształty, lecz także modyfikuje strukturę rzeczywistości. Ponura nadzwyczajność zanurzona w historii i folklorze zarazem”. Zobacz też: „Mój tata jest najsłodszą, najbardziej kochającą osobą, jaką znam". Wyjątkowa relacja Johnny'ego Deppa i Lily-Rose Wampiry jako lęk i kontrola: Jak „Nosferatu” Roberta Eggersa wywołuje emocje i strach w kinie grozy „Wampira z kultury wypędzić się nie da. Zresztą byłoby to bezcelowe – bez jego pomocy nie moglibyśmy opowiedzieć o wielu swoich lękach, tęsknotach i fobiach”, pisze Marek Mikos na łamach „Gazety Wyborczej”. Doktor Małgorzata Bulaszewska, kulturoznawczyni z Uniwersytetu SWPS, uważa, że rozwój nauki i cywilizacji sukcesywnie pozbawiał człowieka strachu, powoli tępiąc zmysł, który pozwolił przetrwać ludzkiemu gatunkowi: „W zamian podsuwał nam inne powody do bania się. Nagłe zainteresowanie filmami grozy, serialami kryminalnymi czy dokumentami opartymi na krwawych zbrodniach wzrasta, gdy społeczeństwo znajduje się w sytuacji kryzysowej”. A w sytuacjach kryzysowych jesteśmy permanentnie. Jak widać, lepiej więc wybrać się do kina lub sięgnąć po lekturę, bo one wywołują strach, nad którym możemy mieć kontrolę. I świadomość, że choć opowieści o wampirach mają swoje źródło w podaniach ludowych sprzed setek lat, są po prostu nieprawdziwe. Bulaszewska uważa, że strach doświadczany poprzez sztukę, w tym filmową, jest przez ludzki mózg rozpoznawany jako nierealny, nieprawdziwy i staje się emocją kontrolowaną, a panowanie nad emocjami daje człowiekowi poczucie satysfakcji. Miejmy więc nadzieję, że wszyscy, którzy pójdą do kina na „Nosferatu” w reżyserii Roberta Eggersa, wyjdą z niego usatysfakcjonowani tak jak Michał Jarecki, który pisał jeszcze: „To nienaturalnie wysoka, chuda, naruszona zepsuciem kreatura; istota wywołująca lęk w pewnym sensie niemal atawistyczny. Największe wrażenie zrobił na mnie jednak jej głos: nie wiem, jak filmowcy i Skarsgård osiągnęli ten efekt, ale przeciągający sylaby hrabia brzmi, jakby w istocie przemawiał zza światów. Jego dudniący, głęboki głos dobiega jednocześnie zewsząd i znikąd, jest gniewny, niecierpliwy, przygnębiony, nieznoszący sprzeciwu, ludzki i nieludzki na zmianę. Cała ta inkarnacja jest jedną z najbardziej odpychających i obscenicznych maszkar, jakie widziałem w kinie grozy w ostatnich latach. Patrząc na nią i słuchając jej, niemal czuje się słodkawy zapach ziemi i zgnilizny. Wspaniałe”. Czytaj także: Architekt widmo? Widzowie „The Brutalist” odkrywają zaskakującą prawdę
To była rewolucja w komedii romantycznej lat 90. Teraz Bridget Jones powraca– dojrzalsza, silniejsza i gotowa na nowy rozdział
Jak zmieniła się najsłynniejsza singielka świata?
Bridget Jones, najsłynniejsza singielka świata, wraca do nas w nowej roli dojrzałej kobiety i wdowy. Nigdy nie była wyidealizowaną bohaterką komedii romantycznej. Nie przypominała księżniczki z bajki. Zaliczała wiele wpadek. Miała mnóstwo kompleksów, stale się odchudzała, a potem zajadała stresy słodyczami i zapijała winem. Wydawała się normalną, choć nieco neurotyczną kobietą. Jaka jest dzisiaj? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 14.02.2025 r.] Powrót Bridget Jones Bridget Jones, ikona popkultury lat 90., wraca po latach w nowym filmie „Bridget Jones: Szalejąc za facetem”. Nie jest już 30-letnią singielką, tylko dojrzałą kobietą po pięćdziesiątce. Wdową. Matką dwójki małych dzieci, co oznacza, że macierzyństwo długo odkładała, jak wiele z nas, na później. Jej ukochany, przystojny prawnik Mark Darcy, grany przez Colina Firtha, nie żyje. Zginął od wybuchu miny lądowej podczas akcji humanitarnej w Sudanie. Kto czytał książkę z 2013 roku pod tym samym tytułem – na tej powieści oparty jest film – był na to przygotowany, a jednak… Wielu wielbicieli Bridget sądziło, że film nie będzie w tym wątku tak wiernie trzymał się powieści i że Darcy’ego jednak zobaczymy. „Zabili go? Niemożliwe!”, „Nie ma filmu bez niego”, pisali rozgoryczeni internauci. Ale film jest, Bridget znowu musi radzić sobie sama (Mark Darcy pojawia się jedynie w krótkich retrospektywach). Po czterech latach żałoby pani Darcy wraca do życia i nabiera ochoty na randkowanie. W jej otoczeniu pojawi się dawny kochanek Daniel Cleaver, grany przez Hugh Granta, i młodszy o 20 lat, poznany w randkowej aplikacji, sympatyczny chłopak Roxster. W tej roli zobaczymy modnego dzisiaj angielskiego aktora Leo Woodalla. Czy Bridget zmieniła się w kuguarzycę? Czemu nie… „Starzenie się to przywilej. Jestem przekonana, że wszyscy powinniśmy żyć pełnią życia, niezależnie od wieku”, napisała w recenzji nowego filmu o Bridget Jones dziennikarka „The Independent”. Bridget Jones miałaby nam tym razem przypomnieć, że kobiety po pięćdziesiątce nie są jeszcze gotowe na samotność i na to, by stać się niewidzialnymi dla mężczyzn. Zobacz też: To właśnie w nim zakocha się ekranowa Bridget Jones, mówi się o nim, że jest kolejnym DiCaprio. Kim jest Leo Woodall, który dziś szturmem podbija kino? Zjawisko ikon felietonów: Bridget Jones i Carrie Bradshaw Trudno o bardziej rozpoznawalną kobiecą bohaterkę we współczesnej literaturze i filmie. W różnych literackich rankingach Bridget Jones nazywana jest jedną z najbardziej wpływowych kobiet w show-biznesie i to, że jest postacią fikcyjną, nie ma nic do rzeczy. Zawładnęła emocjami i wyobraźnią kobiet bardziej niż niejedna realna postać. Właściwie można ją porównać jedynie do innej wielkiej ikony lat 90., Amerykanki Carrie Bradshaw z „Seksu w wielkim mieście”. Obie były początkowo wymyślone jako bohaterki felietonów. Autorka „Seksu w wielkim mieście” Candace Bushnell zaczęła je pisać w dzienniku „New York Observer”, w 1994 roku. Opisywała w nich życie singli – siebie i swoich przyjaciółek na Manhattanie. Bridget Jones pojawiła się w 1995 roku jako bohaterka felietonów angielskiej dziennikarki Helen Fielding w gazecie „The Independent” (dziś już nieistniejącej w papierowej wersji). Fielding do tej pory z rozczuleniem wspomina pracę w redakcji i swoje dziennikarskie teksty, takie jak „Dokąd zmierza wieś?” czy rozprawkę o kaloriach w oliwkach. Ale musiała być niezła, ponieważ to ona dostała propozycję prowadzenia rubryki o życiu singielki w Londynie. Początkowo miała to być czysto satyryczna kronika z życia londyńskich singletonów („samotników, pojedynczych”, tak Fielding prześmiewczo nazywała singli). Nie chciała pisać o sobie, była ambitna i snobistyczna: „Uznałam, że felietony oparte na ciągłym eksponowaniu siebie byłyby żenujące i zbyt mnie obnażały”. Dlatego wymyśliła fikcyjną bohaterkę Bridget Jones. Felieton, który miał być jednym z dodatków do poważnego dziennika, zaczął żyć własnym życiem. W 1996 roku ukazał się „Dziennik Bridget Jones”, a w 2001 roku na ekrany wszedł film pod tym samym tytułem, który natychmiast okazał się światowym hitem. Po nim przyszły kolejne powieści, również ekranizowane. Pierwszy film zarobił 280 milionów dolarów, drugi – „Bridget Jones: W pogoni za rozumem” – 260 milionów. Zobacz także: Renée Zellweger zachwyciła na premierze „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” O mały włos, a Renée Zellweger nie dostałaby roli Bridget Może trudno w to uwierzyć, ale do roli Bridget Jones brano pod uwagę 35 aktorek, wśród nich przede wszystkim faworytkę Brytyjczyków Kate Winslet, wówczas gwiazdę „Titanica”. Producenci uznali jednak, że Winslet jest zbyt młoda do tej roli. Mówiło się o Cameron Diaz (za seksowna), Rachel Weisz (za ładna), a także Nicole Kidman, Tony Collette, Cate Blanchett, Patricii albo Rosannie Arquette i wielu innych gwiazdach. O pochodzącej z Teksasu Renée Zellweger początkowo nikt nie myślał. W przypadku Renée, która okazała się idealna do tej roli, sprawa rozbijała się w dużej mierze o akcent. Chodziło o to, by aktorka pozbyła się nie tylko teksańskiego akcentu, ale mówiła tak zwanym Estuary English, czyli tak jak mówią ludzie z południowo-wschodniej Anglii. Niektórzy śmiali się, że Zellweger w roli Bridget Jones to zemsta za to, że kilkadziesiąt lat wcześniej słynną Amerykankę Scarlett O’Harę z „Przeminęło z wiatrem” zagrała z kolei angielska aktorka Vivien Leigh. Nie ma miejsca, by opisywać tu pracę, jaką wykonała nad sobą Zellweger. Zatrudniła się nawet w wydawnictwie Picador, by pracować tak jak Bridget. A co najdziwniejsze, podobno nikt jej nie poznał! Chociaż na biurku postawiła zdjęcie swojego ówczesnego ukochanego, słynnego komika Jima Carreya. Dość powiedzieć, że akcent opanowała tak dobrze, że Hugh Grant oniemiał, gdy już po premierze usłyszał, jak naprawdę mówi Renée w swoim rodzimym języku. Czym ujmowała Bridget Bridget to była rewolucja w komedii romantycznej lat 90., która wtedy jako gatunek filmowy święciła triumfy. Nazywano ją nawet antybohaterką gatunku – poznajemy bowiem Bridget jako 30-letnią starą pannę (sorry za archaiczne określenie), która próbuje ułożyć sobie życie osobiste i zawodowe. Daleko jej do ideału, ma kompleks na punkcie ciała. Uważa, że jest gruba i stale się odchudza, a jednocześnie zajada stresy słodyczami, serem i zapija winem. W chwilach kryzysu siada przed telewizorem rozmemłana, w piżamie, z kubkiem lodów w jednej i papierosem w drugiej ręce. „Jestem zapuszczona – niewydepilowana, krzaczaste brwi, zero ćwiczeń, peelingu, pedikiuru i medytacji, odrosty nietknięte, włosy niewymodelowane, nieubrana (fatalnie, bo zupełnie już o to nie dbam) – na dodatek kompensuję to obżeraniem się. Muszę się za siebie wziąć”, mówi o sobie Bridget w powieści „Bridget Jones: Szalejąc za facetem”. Kiedyś deklarowała, że nie chce już popełniać starych błędów, bo czas na nowe. Ale jako 30- i 50-latka ma ten sam problem z ogarnięciem siebie. Nie jest mistrzynią kuchni. „Gotuję. To znaczy robię popcorn w mikrofali”. Bywa nieporadna, niezdarna, zalicza wiele wpadek. Choćby wtedy, gdy jako początkująca dziennikarka BBC nie rozpoznaje słynnego pisarza Salmana Rushdiego i pyta go jedynie, którędy do toalety. A pamiętacie tę scenę z „Dziennika Bridget Jones”, kiedy Bridget przychodzi w kostiumie króliczka na rodzinne przyjęcie? Gdyby taka historia przytrafiła się dzisiejszym „Zetkom”, pewnie ktoś wrzuciłby zdjęcia do mediów społecznościowych, narażając ich na publiczne obśmianie. W tamtym czasie nie było jeszcze Instagrama czy Facebooka, ale można zrozumieć upokorzenie Bridget jako kobiety. Takie emocje są ponadpokoleniowe. A Bridget zaliczała wpadki nawet z bielizną odchudzającą. Jej spłaszczające brzuch majtki ujawniły się niespodziewanie podczas intymnej sceny z ukochanym Danielem Cleaverem. Upokorzenia Bridget były tym boleśniejsze, że tak bardzo chciała się wszystkim podobać, uchodzić za fajną i atrakcyjną. Trudno się dziwić, że podbiła serca kobiet, które mogły przejrzeć się w tej bohaterce jak w lustrze. Zobaczyć złożony portret kobiety niedoskonałej, która przeżywa wzloty i bolesne upadki, a nie królewnę z bajki. Czytaj również: Colin Firth i klątwa pana Darcy'ego. "Ta rola zaszkodziła mojej karierze" <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/BEW1DCF9D76-1d5bb7b.jpg" width="3653" height="1784" alt="UK. Renee Zellweger in a scene from ©Miramax film: Bridget Jones's Diary (2001).Plot: Bridget Jones is determined to improve herself while she looks for love in a year in which she keeps a personal diary. Ref: LMK110-J6973-131120 Supplied by LMKMEDIA. Editorial Only. Landmark Media is not the copyright owner of these Film or TV stills but provides a service only for recognised Media outlets. pictures@lmkmedia.com" title="Renee Zellweger" /> Bridget Jones i mężczyźni Bridget marzy, by wyjść za mąż, bo takie są też oczekiwania rodzinne i towarzyskie, po trzydziestce wypada nosić obrączkę na palcu. Z Darcym poznaje ją toksyczna mamusia, która pragnie, by córka wyszła za bogatego adwokata. Pierwsza reakcja Bridget? „Fuj!”. I dalej: „Wydało mi się to dość śmieszne, że nazywam się Darcy i stoję sama, wyglądając wyniośle na przyjęciu”, notowała, odwołując się do stereotypu Darcy’ego. Minie dużo czasu, zanim Bridget Jones się ustatkuje. W wydanej w 1998 roku powieści „Bridget Jones: W pogoni za rozumem” bohaterka miota się między statecznym Markiem Darcym a uwodzicielskim Danielem Cleaverem. W filmie „Dziecko Bridget Jones” z 2016 roku (nieopartym na powieści) panna Jones w wieku 43 lat rodzi pierwsze dziecko – syna Williama. Nie wie, czy jest synem Marka Darcy’ego, czy przystojniaka Jacka, granego przez Patricka Dempseya. Ostatecznie wychodzi za ojca swojego synka – Darcy’ego. Teraz zobaczymy ją jako wdowę, książka, na podstawie której powstał film „Bridget Jones: Szalejąc za facetem”, jest formalnie trzy lata wcześniejsza niż film „Dziecko Bridget Jones” z 2016 roku. Ale jej ekranizacja trafia do kin na całym świecie dopiero teraz [premiera w Polsce w Walentynki, 14 lutego - przyp. red.] Bridget Jones a Duma i uprzedzenie Bridget Jones uchodzi dziś za sztandarowe dzieło tak zwanej chick lit, literatury dla laseczek, jak pogardliwie nazywa się książki pisane przez kobiety dla kobiet. Są to zwykle historie kobiet po trzydziestce, które przeżywają różne rozterki zawodowe i miłosne. Do tego nurtu należą między innymi „Diabeł ubiera się u Prady” Lauren Weisberger, „Spotkajmy się w kawiarni” Jenny Colgan czy „Wyznania zakupoholiczki” Sophie Kinselli. Za matkę gatunku krytycy uważają między innymi Jane Austen, ale wielu sądzi, że trudno zamykać dzieła Austen w takiej etykiecie, a i sama Bridget Jones się jej wymyka. Za dużo tu przełamywania stereotypów powieściowej love story. Helen Fielding w oczywisty sposób odwołuje się do „Dumy i uprzedzenia” Jane Austen, choćby przez postać Darcy’ego. Colin Firth grał Fitzwilliama Darcy’ego w telewizyjnym serialu „Rozważna i romantyczna”, zdobył dzięki tej roli sławę i uwielbienie. W kolejnych odsłonach historii o Bridget Jones gra Marka Darcy’ego, adwokata. Podobnie jak jego legendarny pierwowzór, wydaje się arogancki i odpychający, a jest tak naprawdę szlachetnym, dobrym człowiekiem. Darcy to niejedyna nić łącząca obie powieści. Wydaje się bowiem, że singielki z Londynu, z przełomu wieków nie różnią się tak bardzo od panien z XIX wieku. Tak jak tamte gadają ciągle o facetach i mają kłopoty ze znalezieniem odpowiednich partnerów. Świat się zmienia, ale jak ktoś napisał, „na froncie romantycznym” zmiany nie są aż tak wielkie. Czytaj także: Świata poza sobą nie widzieli, on jednak nie był gotowy na ślub. Po latach gorzko pożałował rozstania <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/GettyImages-2198577180-e4f2e3f.jpg" width="4485" height="2990" alt="Renée Zellweger, Helen Fielding at Peacock's "Bridget Jones: Mad About the Boy" Special Screening at Lincoln Center on February 12, 2025 in New York, New York. (Photo by John Nacion/Variety via Getty Images)" title="Peacock's "Bridget Jones: Mad About the Boy" Special Screening" /> Nie wszyscy pokochali Bridget Jones Trzeba też dodać, że historia Bridget Jones nie została przez wszystkich entuzjastycznie przyjęta. Chłodno odnoszą się do niej zdeklarowane feministki, ale nie tylko. Padają zarzuty, że bohaterka szuka zależności od mężczyzny, a nie samodzielności (wolności, autonomii), szczęście zaś kojarzy jej się jedynie z instytucją małżeństwa. Bycie singielką oznacza życie w nieszczęściu, wstydzie i śmierć w samotności – Bridget boi się nawet, że jej ciało po samotnej śmierci zjedzą psy. Bycie singielką jest gorsze niż tajskie więzienie, do którego Bridget Jones trafia w drugiej powieści „W pogoni za rozumem”. Brytyjska wykładowczyni i feministka Angela McRobbie pisała, że Bridget jest słaba i poddaje się patriarchalnym oczekiwaniom. Dzisiaj syndromem Bridget Jones nazywa się anuptafobię, czyli strach przed życiem bez partnera. „Sama miewam takie lęki i nawet jeśli trudno mi się do tego przyznać publicznie, wiem, że Bridget miała prawo tak się czuć”, mówiła w jednej z rozmów Helen Fielding. I dodawała: „Nie ma nic złego w byciu singielką, pod warunkiem że nie czujesz się z tym głupio”. Nie podobała się też obsesja Bridget na punkcie ciała i wagi oraz ciągłe poczucie winy, że nie jest taka, jak powinna. Czy Helen Fielding w swoich książkach podsycała toksyczne oczekiwania, by obsesyjnie liczyć kalorie i sprawdzać wagę? Czy rzeczywiście budowała schemat, według którego szczupły jest dobry, a gruby zły i do odrzucenia? W każdym razie jest to ciągle gorący temat, bo dziewczyny nadal potrafią mieć fobie na punkcie ciała i martwić się, tak jak Bridget, że mają tyłki wielkie jak Brazylia. A jak bardzo potrafimy być oceniane na podstawie wyglądu, doświadczyła sama Renée Zellweger, która najpierw bez sensu zrobiła sobie operację plastyczną, aby się odmłodzić. A potem musiała się jeszcze zmierzyć z totalnym hejtem. „To nie botoks ani operacja, ale porwanie. Ktoś podmienił nam Renée. Ratujmy ją!”, pisali internauci. Ktoś sugerował, że to nie Zellweger, a Michael Jackson w nowym wcieleniu. Jedno na pewno się zmieniło. „Dzisiaj nie wyobrażam sobie sceny, w której szef łapie Bridget za cycki czy tyłek, w czasach po #MeToo to nie do przyjęcia”, mówiła sama Helen Fielding. Pisarka zwracała uwagę, w jak bardzo seksistowskim świecie żyła, co znalazło odbicie w pierwszej, legendarnej powieści – „Dzienniku Bridget Jones”. Bridget Jones ma mnóstwo wad, bywa infantylna, ale przy tym wzrusza, wywołuje uśmiech i sympatię. Próbuje się odnaleźć w niełatwym życiu, popełniając przy tym mnóstwo błędów, ale kto ich nie popełnia…
Jolanta Kwaśniewska z córką na premierze. Wszyscy patrzyli tylko na nią. Co za klasa i szyk!
Od byłej pierwszej damy trudno oderwać wzrok! Kto jeszcze się pojawił?
Cóż to był za wieczór! W piątek 28 czerwca w Teatrze 6. Piętro odbyła się uroczysta premiera sztuki „Handlarze Gumek”. Wzięła w niej udział plejada gwiazd, w tym m.in. Natalia Kukulska, Anita Sokołowska, Monika Olejnik z partnerem, Edward Miszczak czy Paulina Chylewska. Oczy wszystkich zwrócone były jednak przede wszystkim na Jolantę Kwaśniewską i jej córkę Aleksandrę. I trudno się temu dziwić! [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 30.06.2024 r.] Plejada gwiazd na premierze w Teatrze 6. Piętro: Kukulska, Sokołowska, Miszczak, Olejnik z partnerem Tego wieczoru w centrum Warszawy zaroiło się od gwiazd. Do Teatru 6. Piętro przybyli: Natalia Kukulska, Anita Sokołowska, dawno niewidziana Kamilla Baar, dyrektor programowy Polsatu Edward Miszczak, Paulina Chylewska, Marta Żmuda Trzebiatowska z mężem Kamilem Kulą, Maria Dębska, aktor Zbigniew Suszyński z córką Mileną oraz Monika Olejnik z mężem Tomaszem Ziółkowskim. Wszystkie postawili na klasyczne stylizacje, utrzymane głównie w bieli i czerni, czasem z nutką ekstrawagancji. Goście chętnie pozowali do zdjęć, promiennie się przy tym uśmiechając. Ale ten wieczór należał zdecydowanie do Jolanty Kwaśniewskiej, która pojawiła się na premierze z córką Aleksandrą. O jej stylizacji mówią wszyscy! Czytaj także: W domu traktowano ją jak chłopca, wołano na nią męskim imieniem. Tak Jolanta Kwaśniewska wspomina rodzinny dom Natalia Kukulska na premierze „Handlarzy Gumek” Anita Sokołowska na premierze „Handlarzy Gumek” Maria Dębska na premierze „Handlarzy Gumek” Jolanta Kwaśniewska zachwyciła stylizacją. Tak wyglądała na premierze Była pierwsza dama jak zwykle udowodniła, że jest ikoną stylu. Postawiła na klasykę: białą bluzkę, odsłaniającą ramiona oraz czarne, przylegające do ciała spodnie zwane cygaretkami. Do tego dobrała złoty, okazały wisior oraz czarną, sporych rozmiarów torebkę. Całość dopełniły odkryte buty na koturnie. Jolanta Kwaśniewska miała również okulary w czarno-czerwonych oprawkach, które świetnie podkreśliły jej rysy twarzy. Córka Aleksandra Kwaśniewskiego postawiła z kolei na białą bluzkę z krótkim rękawem, spódnicę, mniejszą, elegancką torebkę oraz dyskretną, srebrną biżuterię. Obie panie prezentowały się zjawiskowo – ten wieczór należał do nich! Promiennie się uśmiechały, pozując do zdjęć i widać, że świetnie czuły się w trakcie oficjalnego wyjścia. Resztę zdjęć z premiery spektaklu „Handlarze Gumek” możesz zobaczyć poniżej. Czytaj także: Jolanta Kwaśniewska nie przestaje zachwycać! Czym zajmuje się dzisiaj była pierwsza dama? Jolanta Kwaśniewska, Aleksandra Kwaśniewska, „Handlarze Gumek” - premiera spektaklu Marta Żmuda Trzebiatowska, Kamil Kula, „Handlarze Gumek” - premiera spektaklu Paulina Chylewska, „Handlarze Gumek” - premiera spektaklu Kamilla Baar, „Handlarze Gumek” - premiera spektaklu Monika Olejnik, Tomasz Ziółkowski, „Handlarze Gumek” - premiera spektaklu Zbigniew Suszyński, Milena Suszyńska, „Handlarze Gumek” - premiera spektaklu Edward Miszczak, „Handlarze Gumek” - premiera spektaklu
Te stylizacje królowały drugiego dnia Festiwalu Filmowego w Cannes 2024!
Zamknęła go obiecująca premiera „Dziewczyny z igłą” Magnusa von Horna
Lazurowe wybrzeże co roku przyciąga nie tylko miłośników kinematografii, ale także wyrafinowanej mody. Drugi dzień 77. Festiwalu Filmowego w Cannes zdecydowanie nikogo nie pozostawił obojętnym. Na czerwonym dywanie brylowały znane osobistości w wykwintnych kreacjach, a na ekranie pojawiła się polska produkcja, która zebrała bardzo przychylne recenzje! ZOBACZ TAKŻE: Doda w prowokacyjnej stylizacji „na lolitkę”, Roxi Węgiel z odważnymi wycięciami. Zobaczcie, jak wyglądały gwiazdy na konferencji prasowej Polsat Hit Festiwal 2024! Cannes 2024: polski film zawalczy o nagrodę Drugiego dnia festiwalu zaprezentowano film produkcji duńsko-polsko-szwedzkiej, którego producentem jest Mariusz Włodarski. „Dziewczyna z igłą” to jedyny film na tegorocznej edycji z polskim rodowodem. Jego reżyser, Magnus von Horn posiada polskie obywatelstwo i jest wykładowcą Szkoły Filmowej w Łodzi. Fabuła filmu sięga okresu I wojny światowej i opowiada historię młodej Dunki, pracownicy fabryki, która usiłuje przetrwać w obliczu trudnej sytuacji życiowej, ciąży i samotności. Chcąc zapewnić byt swojemu dziecku w domu adopcyjnym, dokonuje makabrycznego odkrycia. Produkcja zebrała bardzo pozytywne recenzje, co wskazuje na to, że ma ona duże szansę, by powalczyć o nagrodę „Złotej Palmy”. O wynikach dowiemy się 25 maja! Kreacje z czerwonego dywanu drugiego dnia Festiwalu Filmowego w Cannes Oprócz głośnej premiery polskiej produkcji, tego dnia na wydarzeniu mieliśmy okazję podziwiać wiele niezwykłych kreacji. Na czerwonym dywanie szczególnie wyróżniła się Anya Taylor-Joy oraz supermodelka Naomi Campbell. Jakie stylizacje miały na sobie? Naomi Campbell w archiwalnej kreacji od Chanel Supermodelka zabłysła tego dnia w niecodziennej sukni. Cekinowa kreacja z pasiastymi prześwitami to projekt Karla Lagerfelda z kolekcji haute couture Chanel. Tę samą Naomi Campbell nosiła w 1996 roku! Trzeba przyznać, że kreacja wygląda bardzo ponadczasowo i niezmiennie zwraca uwagę oryginalnością! Naomi Campbell CZYTAJ TEŻ: Cannes 2024: Oto najpiękniejsze kreacje z otwarcia 77. Festiwalu Filmowego w Cannes Drugi dzień Festiwalu Filmowego w Cannes: Anya Taylor-Joy jak nimfa Na czerwonym dywanie brylowała także gwiazda najnowszej części Mad Max. Jej subtelną, baśniową urodę znakomicie podkreśliła złocista suknia w stylu księżniczki od Dior. Do tego Anya Taylor-Joy dobrała diamentowy naszyjnik i kolczyki od Tiffany & Co. Anya Taylor-Joy Która stylizacja najbardziej Was zachwyciła drugiego dnia Festiwalu Filmowego w Cannes 2024? Maeva Coucke Iris Mittenaere Greta Gerwig
Pojawili się na uroczystej premierze, nie pozowali razem do zdjęć. Wszyscy patrzyli tylko na nią! To miłość ją uskrzydla
Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner zachwycili na czerwonym dywanie
Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner pojawili się uroczystej premirze filmu Nieobliczalna. Jednak nie pozowali razem do zdjęć. Zakochani rzadko wypowiadają się na temat swojej relacji. Łączy ich wyjątkowe uczucie, a miłość ich uskrzydla. Nic dziwnego, że tego wieczora wszyscy patrzyli tylko na Magdalenę Cielecką, która wygląda kwitnąco! Magdalena Cielecka olśniła na wyjątkowej premierze. Wszyscy patrzyli tylko na nią W czwartek, 9 maja w kinie Iluzjon odbyła się wyjątkowa premiera nowego filmu Nieobliczalna, który wkrótce pojawi się na platformie Prime Video. Na czerwonym dywanie nie zabrakło plejady polskich gwiazdy – Julii Wieniawy, Agnieszki Grochowskiej, Beaty Tadli, Andrzeja Seweryna z żoną... Ale wszyscy patrzyli tylko na nią… Magdalena Cielecka, która również pojawia się w produkcji, skupiła na sobie uwagę zgromadzonych osób. Czytaj też: Tyle wynosi emerytura Krystyny Jandy. Ta kwota może wprawiać w osłupienie! Magdalena Cielecka, Agnieszka Grochowska, Premiera filmu Prime Viedo "Nieobliczalna" w kinie Iluzjon, 9.05.2024 Magdalena Cielecka, Premiera filmu Prime Viedo "Nieobliczalna" w kinie Iluzjon, 9.05.2024 Choć na wydarzeniu nie zabrakło także jej partnera, Bartosza Gelnera, to zakochani nie pozowali do wspólnych zdjęć. Widać, że zakochani mocno się wspierają, kibicują przy pracy nad nowymi projektami i są dumni ze swoich osiągnięć. Tworzą duet idealny w domu i w artystycznym świecie. Jednak stronią od wypowiada się w mediach na temat łączącego ich uczucia, ponieważ chronią swoją prywatność. Magdalena Cielecka wyglądała olśniewająco na czerwonym dywanie! W ten wyjątkowy wieczór aktorka postawiła na klasykę i ponadczasową czerń. Gwiazda wybrała czarny, cekinowy top, ciemną oversizeową marynarkę oraz rozkloszowane spodnie w tym samym kolorze. Całą stylizację dopełniały srebrne buty i elegancka kopertówka. Nie zabrakło kolorystycznego akcentu w postaci wyrazistego makijażu ust. Czerwień wyróżniała się na tle całego looku. Sami zobaczcie! Sprawdź też: Dziś wie, że zrobiła poważny błąd. Helena Englert szybko pożałowała swoich słów Bartosz Gelner, Premiera filmu Prime Viedo "Nieobliczalna" w kinie Iluzjon, 9.05.2024