Paweł Nowak, autor książki „Most Ikara”: „Tak, jestem gejem. Nie rusza mnie, gdy ktoś mnie obraża”
Jest młodym, początkującym pisarzem, a jego pierwsza powieść „Most Ikara” już wzbudziła wielkie zainteresowanie. Na Instagramie newsy na jej temat śledzi ponad 30 tysięcy osób, dyskutują o niej, piszą do autora maile, szukają z nim kontaktu. Dlaczego? Bo to pierwsza tak autentycznie szczera publikacja, dotycząca orientacji seksualnej i środowisk LGBT+. A główny bohater, Antek, to alter ego Pawła Nowaka, który opisuje własne przeżycia. To pierwsza tak odważna książka, nazywająca rzeczy po imieniu. Ucieszyło nas więc, że Paweł – na co dzień rekruter w dużej firmie, bloger i influencer – zgodził się na rozmowę. Zwłaszcza, że blisko 70% młodzieży LGBTQ+ w Polsce ma myśli samobójcze, a połowa z nich zmaga się z objawami depresji. Kim jest Paweł Nowak? Młody pisarz doświadczył odrzucenia i braku akceptacji Wie o tym również sam Paweł Nowak, który niejednokrotnie doświadczał podobnych sytuacji, czuł się odrzucany i nieakceptowany przez otoczenie. Dlatego, decyzją autora, część dochodu ze sprzedaży książki zostanie przeznaczona na Centrum Terapii Otwarta Przestrzeń, zajmującej się na co dzień pomocą wszystkim osobom potrzebującym wsparcia psychologicznego i psychoterapeutycznego, ze szczególnym uwzględnieniem osób LGBTQ+. Krystyna Pytlakowska: Mam przed sobą Twoją książkę pt. „Most Ikara”. Skąd taki tytuł? Paweł Nowak: Jest symboliczny. W mitologii Ikar nie słuchał rad Dedala, pofrunął pod słońce, jego skrzydła się roztopiły i wpadł do morza. Główny bohater mojej książki na swojej drodze spotyka dużo przysłowiowych „dobrych duchów”, które próbują go chronić i wyznaczać mu właściwą drogę. Ale on tak bardzo pragnie miłości, że szukając jej, w efekcie traci głowę i często spada, jak przysłowiowy Ikar. Po drugie, to przenośnia dotycząca Mostu Świętokrzyskiego, ponieważ ta historia tam się zaczyna. I tam też się kończy, chociaż nikt nie popełnia samobójstwa. Trzecie znaczenie to gra słów: most i kara. Kto zostanie na koniec ukarany, odpowie sobie na to sam czytelnik. To jest książka o Tobie? Na pewno włożyłem dużo siebie, opisując tę postać. W pewnych fragmentach jest bardzo moja. Pełna mojej przeszłości, mojej drogi, przeprowadzki i przemiany. Jestem dzisiaj innym człowiekiem i to chciałem pokazać w tej książce. Czytaj także: Poznały się na antenie TVP, a dziś są po ślubie i wychowują dziecko. Ta historia chwyta za serce! Paweł Nowak, autor „Mostu Ikara” Jaka przemiana? Z chłopaka, który uciekając przed demonami przeszłości, wierząc w ideał idealnego miasta, przenosi się do Warszawy, gdzie musi zmierzyć się z nową rzeczywistością. A ten świat nie jest taki, jak sobie wyobrażał. W nowym środowisku musi nauczyć się pływać. W moim życiu bardzo dużo się wydarzyło i o tym właśnie opowiadam. A najważniejsze, że nauczyłem się wyciągać konsekwencje z własnych błędów. Moja książka to też opowieść o samotności i o ludziach, którzy radzą sobie z nią zupełnie inaczej. Jedni przestają być samotni, kiedy są silni wśród swoich, inni muszą znaleźć kogoś, kim będą się opiekować. Jeszcze inni walczą z samotnością, uciekając przed uczuciami. Każdy z bohaterów ma inny sposób na tę walkę. To książka o geju. Zadam Ci osobiste pytanie. Ty też jesteś gejem? Tak. Ale kiedy ktoś zadaje mi takie pytanie, zawsze odpowiadam, że przede wszystkim jestem człowiekiem. I to dla mnie jest najważniejsze. Bycie gejem to tylko część mojego życia, która wiąże się z moją orientacją i lokowaniem uczuć. Ale przede wszystkim jestem człowiekiem, co zawsze podkreślam. Bo jeżeli mówimy o sobie gej czy hetero, tak naprawdę sami się wykluczamy, szufladkujemy. A ja mówię tak: mam orientację homoseksualną i nie mam z tym problemu, bo nie widzę problemu, dla którego miałbym się tego wstydzić. Tak samo kocham, lubię, nienawidzę, złoszczę się i krzyczę jak wszyscy ludzie. I o tym też jest ta książka. Moi bohaterowie popełniają błędy, nieraz ich zachowanie wydaje się nam nie do przyjęcia, ale tak naprawdę trzeba traktować ich tolerancyjnie. Bo jesteśmy tacy, jak inni. Tak samo kochamy, pragniemy i cierpimy, ale także tak samo krzywdzimy, ranimy i zdradzamy. I tak samo tęsknimy, pozostajemy samotni. Dokładnie tak. Mój bohater więc, ten chłopak, który przyjeżdża do dużego miasta, gdzie nikogo nie zna, wpada w środowisko homoseksualne, bo to mu po prostu narzuca jego orientacja. Ale próbuje się odnaleźć w nowej rzeczywistości i spotyka ludzi, którzy dają mu szansę ucieczki przed samotnością. To nie tak, że sobie wybiera otoczenie samych gejów. Ale zanim trafi do tych ludzi, dobrze wie, że jest homoseksualistą? I z tego powodu musi opuścić rodzinne strony, bo gdyby został, musiałby znienawidzić własnych rodziców, a bardzo chce tego uniknąć. Ratując więc siebie, ratuje uczucia do swoich najbliższych, uwalniając się tym samym od nietolerancji podejmuje decyzję, by zmienić swoje życie, zacząć w innym mieście. Czytaj także: Richard Chamberlain, ksiądz z Ptaków ciernistych krzewów, przez 70 lat skrywał wielką tajemnicę Napisanie takiej książki wymagało dużej odwagi. Czy taki odważny już się urodziłeś, czy to właśnie była Twoja przemiana? Pracowałem nad tym długo. Uważam, że każda porażka nas hartuje. Byłem wystraszonym chłopakiem z małego miasteczka, który wierzył, że znalezienie swojej drugiej połowy da mu szczęście. Ale tak naprawdę musiałem wiele razy się sparzyć, żeby zdać sobie sprawę z tego, że odwaga i siła powinny być w nas i trzeba w sobie to wypracować. Wiele lat mi zajęło, by znaleźć się w miejscu, w którym obecnie się znajduję. Ale mówiąc o odwadze, gdy pisałem tę książkę, nie myślałem, że zostanie wydana. Miałeś po prostu potrzebę spowiedzi. Dokładnie. Chciałem w sobie coś przepracować, zamknąć pewne rozdziały, żeby pójść dalej. I od początku wiedziałem, że tę książkę byłoby trudno wydać. Ale się z tym zmierzyłem. A potem spodziewałem się, że będę bardzo krytykowany. Byłem na to pozornie przygotowany, ale jednak nie do końca. Nie wydałem tej książki dla pieniędzy, zresztą obecnie mam dobry zawód. Jaki? Jestem rekruterem w firmie informatycznej, w branży z wielkim potencjałem, co daje mi stabilne zatrudnienie, z którego mogę się utrzymywać w Warszawie. Książkę napisałem, bo chciałem opowiedzieć tę historię ludziom, chciałem, aby miała jakieś przesłanie dla wszystkich osób, którym wydaje się, że coś rozumieją, że dobrze znają problemy osób homoseksualnych przedstawiane we współczesnych mediach, a tak naprawdę nic o tym nie wiedzą. Nie wiedzą, jak wygląda nasze życie, z jakimi emocjami i wyzwaniami musimy się mierzyć i ile bólu mogą zadawać osoby, które z pozoru chcą naszego szczęścia. Miałem nadzieję, że po przeczytaniu „Mostu Ikara” dopiero zaczną rozumieć przeżycia takiej osoby, jak mój bohater, wobec zmierzenia się z podobnymi problemami. Twoja prawda jest inna niż wszystkich? Można tak powiedzieć, chociaż nie chciałbym podkreślić swojej inności. Tak naprawdę nikt nie jest inny dlatego, że ma inną orientację, uczucia są takie same. Czytaj także: Andrzej Piaseczny przeprosił społeczność LGBT! „Dobrze, że mnie za to skrytykowaliście” Kiedy zacząłeś pisać tę książkę? Pisanie zajęło mi rok, ale potem dwa lata walczyłem o to, żeby ją wydać. Napotykałem tu na wiele trudności: a może zmienimy bohatera na kobietę, proponowali wydawcy. Następnie pandemia, blokująca wydanie debiutów. Na koniec: a może przedstawimy to od innej strony. A ja chciałem, żeby ta książka była szczera, aż do bólu. I zawierała prawdziwe emocje, a nie wymyślone. W końcu znalazłeś wydawcę i książka od jakiegoś czasu jest na rynku. Jak ludzie ją odbierają? Na szczęście w większości pozytywnie. I to, co najbardziej mnie cieszy, że czytają ją też osoby heteroseksualne, które mnie w ogóle nie znają. A na takim czytelniku zależało mi najbardziej. Masz bardzo dużo polubień na Instagramie - kilka tysięcy. I bardzo dużo pozytywnych recenzji. Tak i cieszy mnie, że czytelnicy dostrzegają w tej historii to, co chciałem im przekazać. I że ta historia ich porusza. Niektórzy, zwłaszcza starsi czytelnicy, piszą do mnie: „Paweł, widzę siebie z przeszłości. Przypominają mi się czasy, kiedy przeżywałem to, co główny bohater”. A kobiety, które są dzisiaj matkami, piszą: „Paweł, najbardziej poruszyła mnie twoja relacja z rodzicami, ponieważ ja nie wiem, jak bym się zachowała na miejscu matki głównego bohatera”. A z kolei chłopaki w moim wieku lub młodsi dostrzegają jeszcze coś innego - ostrzeżenie przed zagrożeniami i niewłaściwym lokowaniem uczuć. Ale nie brakuje też krytyki płynącej z różnych stron. Na pewno Cię hejtują. To nieuniknione. Najbardziej przykre, że ogromna ilość hejtu pochodzi od środowiska LGBT. Dlaczego? Bo ujawniłeś tajemnice? Właśnie. Napisałem historię realną i o ludziach, których naprawdę w życiu spotkałem, często moich najbliższych i przyjaciół ze mną powiązanych. No i dostałem ogromną ilość zarzutów, że potwierdzam stereotypy i pokazuję ich w krytycznym świetle. Nie rozumiem takiego postrzegania książki. W tej książce nie brakuje trudnych momentów i złych zachowań bohaterów, natomiast jeśli pisałbym o heteroseksualnych, którzy zdradzają swoje partnerki albo oszukują, albo biją kobiety, czy to oznacza, że utwierdzam stereotypy o ludziach heteroseksualnych? Jeżeli ktoś jest homo, nie znaczy to, że wyzbył się negatywnych emocji. Mamy zarówno te dobre, jak i te złe. A ja nie miałem na celu przedstawiania konkretnego środowiska, po prostu mój bohater miał takie losy, takie przygody i takie doświadczenia, a ja to opisałem. Nie mogłem przedstawić tego inaczej. Człowiek na swojej drodze spotyka różne osoby: i dobre, i te złe, to nie znaczy, że określają one całe środowisko, którego dotyczy historia. Dostawałeś groźby? Bezpośrednio nie, natomiast ocena, że książka jest napisana przez fanatyka seksualnego, bardzo mnie zabolała. Pamiętam, że ktoś mi zarzucił, iż jestem niespełnionym dnem. Ale ja z hejtem żyję od dawna. Prowadzę też działalność blogerską, jestem influencerem, wielu ludzi mnie obserwuje. Hejt towarzyszy mi od najmłodszych lat. Kiedyś dlatego, że wyglądałem inaczej niż inni, a teraz z powodu działalności, jaką prowadzę. Nie rusza mnie, gdy ktoś mnie obraża. Ale gdy krytykuje moją książkę, to jednak boli. I czuję się tak, jakby ktoś napisał: „twoje życie to przysłowiowe gó*no”. A ja nieraz płakałem, pisząc tę książkę. Chciałem, żeby poruszyła pewne ważne struny w człowieku. Najbardziej mnie boli jednak krytyka „dla zasady”. Niejednokrotnie otrzymuję krytykę tylko w myśl zasady, że będąc influencerm nie mogłem napisać nic dobrego. Podczas gdy ja nawet dziś nie nazwałbym się nawet pisarzem. Jestem autorem debiutanckiej książki... i mam nadzieję, że kiedyś dostanę szansę zostania pisarzem. Czytaj także: Piaseczny, Qczaj, Miller, Biedroń... Oni nie boją się otwarcie mówić o swojej orientacji! Mnie poruszyła i też było mi bardzo żal bohatera. Ale to nie znaczy, że chciałem wyłącznie wzbudzić wzruszenie. Dla przykładu bardzo lubię komedie, czytałem kilka bardzo zabawnych książek. Problem jednak polega na tym, ze po skończeniu odkładam je na półkę i o nich zapominam. W przypadku „Mostu Ikara” chciałem, żeby po skończonym czytaniu książka i jej treść zostały z odbiorcą na dłużej, żeby ktoś powiedział: „o cholera, nie wiedziałem, że to tak jest. W tajemnicy zdradzę, ze obecnie ukończyłem już drugą część powieści, która czeka na wydanie. Jaki ma tytuł? „Cudze życie”. W drugiej części bohaterowie mają bardzo dużo do przepracowania w samych sobie, rozwijają się, zmieniają. Ale jednak cały czas żyją cudzym życiem, zamiast swoim. Nie boisz się ponownego hejtu? Być może... z jednej strony nie wiem czy jestem na to gotowy, z drugiej chcę opowiedzieć tę historię dalej. Mam również świadomość, że każdy ma prawo do swojego zdania. Nie ma książki, która podobałaby się każdemu. Ale dostawałeś też bardzo fajne recenzje. Kilka book streamerek obdarzyło mnie dobrymi słowami. Jedna z nich, mająca nastoletnie dzieci, powiedziała, że mógłbym być jej synem. A inna napisała: „Ciocia Ola czeka na drugą książkę”. To bardzo mnie wspiera. Obecnie piszę już trzecią książkę, z główną bohaterką kobietą. Na szczęście pisanie jej mnie bawi, to będzie przede wszystkim zabawna historia. Czy Twoi rodzice przeczytali tę książkę i Wasze relacje się poprawiły? Czy zaakceptowali Twój homoseksualizm? Wypracowałem z nimi pewien kompromis w relacjach. Nie wiem, czy jest dobry. Po prostu jest poprawny. Naprawiliśmy swoje relacje do tego stopnia, że dziś czujemy się rodziną. Ale moi rodzice nie zmienili poglądów i pewnie nigdy ich nie zmienią. Tylko że ja od nich już tego nie oczekuję. Jestem samodzielny, potrafię sobie sam poradzić, a z rodzicami nie poruszam tematów, które mogłyby doprowadzić do nieporozumień. Gdybyś miał partnera, pojawiłbyś się z nim u nich? Nie - moi rodzice nie wiedzą, co dzieje się w moim prywatnym życiu. I chyba nie chcą wiedzieć, a sam nie czuję się w obowiązku, aby im się z tego spowiadać. Czy przeczytali tę książkę? Raczej nie, ale tego też nie oczekiwałem. A powinni być z Ciebie dumni, bo wyrastasz na pisarza. Nie wiem, czy to by ich usatysfakcjonowało. Przypuszczam, że moja mama miałaby do mnie pretensje, że na twoje pytanie o orientację odpowiedziałem, że tak, że jestem gejem. Nie wstydzę się tego, ale moja mama ciągle ma z tym problem. I dlatego nie poruszamy tematów, które mogłyby doprowadzić do katastrofy. Żyjemy w swojej bańce i dobrze jest, jak jest. Oni zresztą są bardzo religijni. Czytaj także: Andrzej Piaseczny zdradza prawdę o coming oucie. Namówiła go do tego jedna osoba Zaskoczył mnie w Twojej książce opis scen miłosnych między mężczyznami. Mało kto wie, na czym polegają gejowskie relacje erotyczne. Jestem Ci wdzięczna za tak głębokie potraktowanie tematu. Długo zastanawiałem się, czy tych scen nie zredukować, czy one nie będą za mocne. Ale redaktor mojej książki powiedział, że jest dobrze, i że wszystkie te sceny jasno podkreślają charakter bohaterów. Zresztą seks jest nieodłącznym elementem życia. Więc jeśli ktoś mi mówi, że w „Moście Ikara” jest za dużo seksu, to ja odpowiadam: „przestańmy udawać, że geje są z dala od erotyki. Uprawiają seks tak samo jak wszyscy inni. Tak samo czują pożądanie i miłość. Mało tego! Mają do tego absolutne prawo, a seks jest nieodłącznym elementem relacji, bez względu na orientację”. Pisząc o życiu, nie mogłem uniknąć tego typu scen. Mówisz, że Twoi rodzice są religijni. A Ty? Jestem wierzący, ale nie kościelny. Dla mnie ksiądz to taki sam człowiek, jak każdy mijany na ulicy. Przede wszystkim wierzę w Boga, a nie w kościół sam w sobie. A moje przestrzeganie wiary polega na uczciwości i współczuciu dla innych. Miałeś jakieś spotkania z czytelnikami? Nie bardzo miałem taką możliwość, ponieważ premiera książki przypadła na czas pandemii. Myślę jednak nad zorganizowaniem wieczoru autorskiego we wrześniu. Mam już plan na to wydarzenie. I co powiedziałbyś ludziom, którzy przyszliby na to spotkanie? Że mimo wszystko bardzo kocham swoich rodziców i ich szanuję. I że jestem im wdzięczny, bo wychowali mnie na człowieka, który stara się być dobry. A to dużo. A także, że jesli będę pisać kolejne książki, to tylko dla Was... Pod warunkiem że będziecie chcieli mnie czytać Dobroci nie można się nauczyć. Albo człowiek sią z nią rodzi, albo nie. A jak traktują Cię w pracy? Mam dobrą firmę, która mieści się we Wrocławiu, a ja w Warszawie pracuję zdalnie. Są bardzo tolerancyjni i nikt nie wnika w czyjeś życie prywatne. Natomiast mam opinię dobrego rekruterta i chciałbym zapracować na opinię dobrego pisarza. Powodzenia więc, Pawle. Dziękuję. Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Książkę polecają: „Napisać, że to opowieść nieoczywista to nic nie napisać. Trzyma w napięciu do samego końca. Obowiązkowa lektura dla każdej osoby walczącej o akceptację. I o miłość!” - Robert Biedroń i Krzysztof Śmiszek „Śmiała, odważna i ważna pozycja w polskiej literaturze współczesnej. Debiut literacki Pawła Nowaka wart jest grzechu [...] autor niezwykle trafnie diagnozuje młodego współczesnego człowieka. Pysznie jest dobrnąć do końca, by dać się porwać, a przede wszystkim zaskoczyć” - Piotr Sieklucki, Dyrektor Teatru Nowego w Krakowie „Sadzę, że „Most Ikara” może powalczyć o zwycięstwo w kategorii najlepszego kontrowersyjnego debiutu ostatnich lat. A teraz Blanko… oddaj berło i koronę!! @zwyczajnychłopak nadchodzi!” – Jarosław Sosnowski, Red. naczelny przeAmbitni.pl „Powieść wciąga od pierwszego zdania [...] Książka ujmuje bezpretensjonalną formą, fabularnym rozmachem i nade wszystko autentyzmem – to nie kolejny kryminał z wybujałą, zawiłą intrygą, ale potoczysta opowieść pisana serduchem. Może dlatego trudno się od historii Antka oderwać” – Tomasz Ciachorowski, Aktor
5 najlepszych powieści erotycznych na lato
Te pikantne historie przeniosą was do świata pełnego miłości i niczym nieskrępowanej namiętności!
Pandemia koronawirusa zamknęła nas w domach. Jednym z pozytywnych skutków tego trudnego doświadczenia był bez wątpienia wzrost czytelnictwa. Polki wreszcie znalazły czas na czytanie. Czas, którego dotąd tak bardzo im brakowało. Dużym zainteresowaniem cieszyła się literatura erotyczna. Dlaczego kobiety wybierały akurat powieści erotyczne? Najlepsze erotyki na lato 2021 Erotyki, kiedyś skrzętnie chowane pod poduszką, dziś stają się modne! Są sposobem na miły wieczór, bawią, ekscytują i wyrywają z rutyny. Dodają pieprzyka szarej codzienności. Miłość, namiętność, czułość, seks, rozczarowanie, tęsknota, pożądanie – to tematy, które przyprawiają nas o dreszcze emocji, ale nie tylko. Często są punktem wyjścia do rozważań na temat własnego związku, rozbudzają nasze potrzeby erotyczne, prowokują do działania. Co aktualnie jest na topie? Wybraliśmy dla was kilka nowości. Te książki nie pozwolą wam zasnąć! Jeśli nie boicie się zarwanych nocy, koniecznie po nie sięgnijcie. Oblicza miłości. Tom I Przekonaj mnie — M. F. Mosquito Zranione serce nie jest jedyną rzeczą, jaką ukrywa przed światem Aleksandra, piękna i niezależna właścicielka agencji reklamowej. Druga tajemnica dotyczy powodu rozstania z ukochanym – od czasu tamtego wydarzenia młoda kobieta otoczyła się murem, za który nie ma wstępu żaden przedstawiciel płci przeciwnej. Problem w tym, że wielkimi krokami zbliża się wesele jej byłego chłopaka, a Aleksandra nie ma zamiaru pojawiać się tam sama. Jedyna nadzieja w przystojnym barmanie, który przypadkiem pojawia się w życiu Aleksandry, ratując ją z opresji. Czy zagości w jej świecie na dłużej? I co się wydarzy, gdy w końcu wyjdzie na jaw pilnie strzeżony przez nią sekret? Tego dowiecie się sięgając po "Oblicza miłości"! Ta historia mnie zauroczyła. Podobało mi się, jak autorka przedstawiła głównych bohaterów. Są wyraziści. Polubiłam ich od samego początku. Ich dialogi są zabawne z podtekstem seksualnym. Czuć chemię, wszystko jest zrobione ze smakiem - pisze @m.oniska__czyta__. Konsorcjum. Tom III – A.S. Sivar Konsorcjum… Ono nigdy nie śpi. Z każdym nowym dniem funduje ci zawrotną dawkę adrenaliny, skrajnych emocji i skłania do przekraczania kolejnych granic. Jednak co się stanie, kiedy przedawkujesz? O tym wkrótce przekona się Nadia, młoda kobieta, która popełniła błąd - zakochała się w nieodpowiednim mężczyźnie. Wbrew swojej woli postawiona na piedestale buzującej testosteronem organizacji, musi jak najszybciej odnaleźć się w podziemnym świecie walk w klatkach. Czy jest coś, co mogłoby sprawić, że całe Konsorcjum zaakceptuje jej zwierzchnictwo? Czy jej ukochany odnajdzie w sobie na tyle sił, aby pojednać się ze swoimi odwiecznymi demonami? I co ma z tym wszystkim wspólnego nowe zrzeszenie powstałe w Polsce? Jedno jest pewne: walka o tron będzie zawzięta… Tej książki się nie czyta, ją się pochłania. Świat przestał istnieć od chwili, kiedy wzięłam ją w ręce - stwierdza autorka bookstagrama @piekielnie_grzeszne_ksiazki Zanim sięgniesz po 3 tom, przeczytaj wcześniejsze części "Konsorcjum"! Do ostatniej kropli krwi — Monika Cieluch On – wychowany w patologicznej rodzinie zdobywa świat pięściami. Ona – wrażliwa i zdolna fotografka, poszukuje modela do swojego projektu artystycznego. Kiedy drogi Leo i Nasturcji się przetną, cały świat stanie w ogniu. Coraz silniejsze pożądanie, seks tak zmysłowy, że niemal nierealny i pragnienie, by wciąż sięgać po więcej. Ale przeszłość w końcu upomni się o Leo, nakazując mu dokonać najważniejszego w życiu wyboru. Może się okazać, że łącząca ich namiętność nie wystarczy, by zawalczyć o wspólną przyszłość… W końcu świat podziemia rządzi się swoimi prawami. Co zwycięży? Przekonajcie się same w "Do ostatniej kropli krwi". Rozpalone zmysły — antologia „Rozpalone zmysły” to siedem różnej długości opowiadań erotycznych, które podziałają na wyobraźnię zarówno młodych dziewczyn, jak i dojrzałych kobiet. Te pikantne historie przeniosą was do świata pełnego niczym nieskrępowanej namiętności, gdzie nie istnieją tematy tabu, a najbardziej szalone fantazje mogą zostać spełnione. Wystarczy odrobina odwagi, by otworzyć się na nowe doznania. Jesteś gotowa? Świetnie napisane sceny intymne, które naprawdę zapewniają dreszczyk emocji. Dodatkowo większość opowiadań ma drugie dno. Poruszają one kontrowersyjne tematy i pokazują, że za każdym człowiekiem stoi jego historia i przeszłość, która go ukształtowała - pisze Joanna Adamski na portalu dlalejdis.pl. Kochaj mnie szeptem — Anna Dąbrowska Istnieje seks, który rani i seks, który leczy. Odkryj poruszającą historię, która wciąga już od pierwszych stron. Dlaczego nieśmiała studentka tak pochopnie podejmuje decyzje o ślubie z żołnierzem o mrocznej przeszłości? Co stanie się z kobietą, kiedy seks zamieni się w udrękę? Czy przystojny sąsiad odmieni losy zagubionej bohaterki? Polecam wam tę historię, jeśli lubicie powieści o zagmatwanych ludzkich losach, pełne bólu, wzruszeń, zawirowań i niespodziewanych zwrotów akcji - Agnieszka Lingas-Łoniewska Po przeczytaniu "Kochaj mnie szeptem" koniecznie sięgnij po drugą część tej historii – „Zamień mnie w krzyk”. Jeśli tego lata chciałybyście sięgnąć po nieco pikantniejszą literaturę, koniecznie sprawdźcie te propozycje – na pewno się nie zwiedziecie i przyprawią was one o szybsze bicie serca. Materiał powstał z udziałem Zaczytani.pl
Chcesz znaleźć męża? Czytaj Janusza Leona Wiśniewskiego!
Kontynuacja „S@motności w Sieci” czyli „Koniec samotności”!
Słynny prozaik, Janusz Leon Wiśniewski wydaje właśnie „Koniec samotności”. To dalszy ciąg kultowej „S@motności w Sieci”, książki, która zmieniła życie wielu ludziom. Specjalnie dla nas opowiada historię zakochanej stewardesy, która dzięki niemu znalazła męża! Zmienia Pan ludziom życie swoimi książkami? Dotarły do mnie takie wiadomości. Niektórzy po przeczytaniu na przykład „S@motności w Sieci”, zapragnęli coś zrobić ze swoimi związkami. Wiele małżeństw się rozpadło, gdy kobiety zaczęły wymagać od mężczyzn, żeby je szanowali i byli choć trochę tak czuli, jak Jakub, bohater „S@motności...”. Ale też wielu ludzi ta książka połączyła. Przez te wszystkie minione 18 lat dostałem zaproszenia na trzydzieści ślubów. Dla każdej z tych par książka była na swój sposób ważna, ponieważ albo dzięki niej się poznali, albo czytali ją razem, gdy się w sobie zakochiwali. Piszą o tym do Pana? Dostałem kilkanaście tysięcy (sic!) maili, w których ludzie opowiadają swoje losy. Wiele z nich jest fascynujących. Czasami miałem wrażenie, że niosą one ważniejszy przekaz niż moja powieść. Dlatego poproszony przez wydawcę wydałem „S@motność w sieci. Tryptyk”, gdzie zamieściłem autentyczne listy, które dostałem od czytelników. Skomentowałem je swoimi refleksjami co złożyło się w rodzaj obszernego eseju stanowiącego drugą część tryptyku. Na spotkaniach autorskich słyszę niekiedy od wzruszonych czytelniczek: „Pana książka zmieniła moje życie, bo zrozumiałam, że powinnam się inaczej zachowywać”. „Dzięki pana książce poznałam mojego chłopaka”. „Dzięki pana książce wyszłam za mąż”. I tym podobne. Opowiadają konkretne historie? Bardzo konkretne. Jak na przykład ta. Pewnego razu byłem zaproszony na spotkanie PEN Clubu Kazachstanu, poleciałem do Ałma-Aty. Poleciałem również na kongres literacki do Astany, która jest nową stolicą, zbudowaną na stepie i z tej Astany przypominającej Las Vegas w Azji wracałem samolotem do Warszawy. Siedziałem, jak każdy przyzwoity człowiek w drugiej klasie ekonomicznej, ale podeszła do mnie stewardessa i mówi: „Panie Januszu, zapraszam pana do pierwszej klasy”. w Zdziwiłem się, że zna moje imię, ale wytłumaczyłem sobie, że pewnie widziała moją kartę pokładowa. Pomyślałem, że przede mną siedem godzin lotu, pierwsza klasa i tak jest pusta, więc skorzystam z okazji. Zapytałem, dlaczego spotkał mnie taki przywilej. „Odpowiedziała: „Znam pana książki, czytałam je i bardzo mnie poruszyły. Chciałam panu opowiedzieć pewną historię”. Usłyszałem, że jej koleżanka Agnieszka w książce „S@motność w Sieci. Tryptyk” znalazła list, który napisał do mnie pewien mężczyzna. List ją tak bardzo poruszył, że postanowiła napisać do tego mężczyzny. Jak to możliwe? Były tam podane adresy mailowe. Oczywiście tych osób, które wyraziły na to zgodę. I ta Agnieszka, też stewardessa, napisała do tego mężczyzny, on odpowiedział i od sześciu lat ona jest w najbardziej szczęśliwym związku, jaki mógł się jej wydarzyć. Stewardesa, która mnie zaprosiła do pierwszej klasy, powiedziała, że nie może się doczekać, bo gdy wylądują, zaraz zadzwoni do Agnieszki i jej opowie, że mnie spotkała. Romantyczna historia. Ale to jeszcze nie koniec. W Warszawie przesiadłem się na samolot do Gdańska i niech pan sobie wyobrazi, że owa Agnieszka, była stewardessą w tym samolocie. Podeszła do mnie i się przedstawiła. Powiedziałem: „Wiem, pani wyszła za mąż, dzięki „S@motności w Sieci”. „A skąd Pan to wie?”. „Bo przed chwilą leciałem z pani koleżanką, która mi opowiedziała Pani historię”.
„Zabija nas odległość”, Blanka Lipińska narzeka na swojego ukochanego
„W niewielu kwestiach jesteśmy podobni”, wyznaje pisarka
Pisarka Blanka Lipińska odniosła niebywały sukces swoimi erotycznymi powieściami, 365 dni i Ten dzień. Teraz na rynku ukazała się trzecia z serii książka, Kolejne 365 dni. Ale w swoim związku autorka męczy się z tym, że jej partner „nieźle mrozi”. Przeczytaj, jakie miłosne problemy ma literacka skandalistka. Różnicie się z partnerem? Potrzebuję rozmowy. Bardzo. Potrzebuje mówienia o uczuciach teraz, zaraz. Często czuję bardzo głębokie szczęście. Byliśmy teraz w Barcelonie, była plaża, słońce, nadzy ludzie, wolność. Kupiliśmy sobie małe piwka po 80 euro centów i mieliśmy paczkę żelek. Mówię do Maćka: „Kur... ale jestem szczęśliwa!”. Miałam wyrzut hormonów szczęścia. W takich chwilach patrzę na Maćka i mówię: „Tak bardzo cię kocham, jestem ci taka wdzięczna!”. Oczekujesz od niego tego samego? Zapewne tak. Maciek nie ma kłopotów z mówieniem „kocham cię”. Ale dla niego to słowo załatwia wszystko. Ja walę elaborat na cztery kartki papieru kancelaryjnego, a on wszystko co może, to „kocham cię”. Ale z okazji rocznicy, czy świąt zakochanych pisze mi listy miłosne. Esemesem? Nie, na kartce papieru. Co prawda nie odręcznie, bo ma obrzydliwe pismo, nie miałabym pojęcia co napisał. Pisze na komputerze, zajmuje mu to chyba z miesiąc. To są super rzeczy, od zboczeń przez uczucia po bzdury kompletne. Pisze na przykład, czym jest dla niego nasz związek. Mówię: „Kochanie, przecież mogłeś mi to powiedzieć”. I co? On zamyka się w sobie, widzę, że chce uciekać. Im bardziej go cisnę, tym bardziej zamyka się w sobie. Wiem, że nie jestem w stanie go zmienić. A z drugiej strony nie mam ochoty go zmieniać. Ludzie powinni być ze sobą tacy jacy są. Miłość do końca życia? Ciężko nam będzie do końca życia, bo jesteśmy bardzo różni. My właściwie w niewielu kwestiach jesteśmy podobni. Zdajemy sobie z tego sprawę, ale wciąż chcemy próbować. Pobijesz rekord, który wynosi dwa lata razem? Ostatnio nawet o tym gadaliśmy. Doczekamy albo nie. Cieszę się, że jest przy mnie. Cieszę się, że jestem dla niego ważna. Ale trochę nas zabija odległość, Maciek wciąż wyjeżdża. Na jutro mieliśmy zaplanowana kolację, dziś wyjechał i przed chwilą dostałam informację, że wróci za trzy dni. Co robi? Jest specjalistą od chłodnictwa przemysłowego. Żebyś mógł jeść parówki albo mrożony groszek, to Maciek najpierw musi zaprojektować, potem wykonać, uruchomić i serwisować linię groszku mrożonego. I niestety jest rzucany po całej Polsce, bo jest cenionym specjalistą, mimo młodego wieku. Nieźle mrozi? Zwłaszcza mnie, kiedy odwołuje kolację. Ale najważniejsze, że lubi swoja pracę. Cieszę się, że daje mu spełnienie. Ale prawda jest taka, że jak go potrzeba, to go nie ma. Więcej o swoim związku, pieniądzach i misji wobec kobiet Blanka Lipińska opowiada w wywiadzie dla dwutygodnika VIVA! Na rynku od 11 lipca 2019 r.
Blanka Lipińska wydała trzecią część erotycznej historii, która podbiła serca czytelniczek!
Blanka Lipińska z impetem wdarła się do polskiej popkultury, robiąc to o czym marzy każdy debiutujący pisarz – bijąc kolejne rekordy sprzedażowe. Jej pierwsza powieść 365 dni została okrzyknięta najgłośniejszym debiutem 2018 roku. Do tej pory sprzedała ponad pół miliona książek sagi o Laurze i Massimo. Ale jeśli komuś wydawało się, że to koniec sukcesów niestereotypowej pisarki to mocno się pomylił. Za jej aktualną powieścią Kolejne 365 dni stoi nowe wydawnictwo (Wydawnictwo Agora). Natomiast równolegle z premierą trzeciej sagi toczą się prace związane z ekranizacją bestsellerów Blanki Lipińskiej. Książki Blanki Lipińskiej to wydawniczy fenomen Jak sama autorka stwierdza w jednym z wywiadów: „Niektórzy mówią, że Blanka Lipińska to fenomen. Podoba mi się to określenie. Czy to jest brak skromności z mojej strony? Może, ale czy muszę być skromna, skoro pękam z dumy z powodu tego, co zrobiłam w rok? Nie wygrałam niczego na loterii, to nie szczęście wariata sprawiło, że jestem teraz tu, gdzie jestem. To moja ciężka praca, determinacja, wiara w siebie i intuicja do ludzi, którzy pomogli mi zbudować moje marzenie”. Kolejne 365 dni jest już w księgarniach, ale jeszcze przed premierą, w ciągu pierwszych 24 godzin przedsprzedaży sprzedano ponad 12 tysięcy egzemplarzy! W szczytowym momencie czytelnicy kupowali ponad 40 książek na minutę! Lipińska rozbiła bank - takiego otwarcia polski rynek wydawniczy jeszcze nie widział. Od tego dnia, książka nie schodzi z pierwszego miejsca listy najlepiej sprzedających się tytułów w kraju. O czym jest powieść erotyczna „Kolejne 365 dni”? Blanka Lipińska wie, jak swoimi powieściami zostawić czytelnika w niedosycie i rozpalić ciekawość. Pod koniec drugiej części (Ten dzień) Laura zostaje postrzelona. Jej mąż musi podjąć trudna decyzję, czyje życie ocalić – ukochanej czy ich nienarodzonego dziecka. Massimo nie wyobraża sobie życia bez Laury, z drugiej strony jego wielkim marzeniem było posiadanie syna… Miliony myśli kłębią się w jego głowie. Jakiego dokona wyboru? Czyje 365 dni będą śledzić czytelnicy w trzeciej części sagi? Fabuła Kolejnych 365 dni do momentu premiery była owina tajemnicą. Zarówno autorka, jak i Wydawnictwo Agora, postanowiły nie psuć odbiorcom przyjemności. Jednak wspólnie mogą zapewnić, że Kolejne 365 dni będzie niczym przejażdżka na rollercosterze.
Ile zarabia Blanka Lipińska? „Kupiłam mercedesa. To nie nadszarpnęło mojego budżetu!”
Dlaczego więc pisarka nie czuje się bogata?
Od wydania 365 dni, ostrej, erotycznej powieści Blanki Lipińskiej minął rok. Ten czas zmienił wszystko w życiu autorki. I uczynił ją nieprzyzwoicie bogatą. Cóż, tak się dzieje, gdy ludzie kupują pół miliona twoich książek. Pisarka radzi każdemu, żeby osiągnął sukces! Ten rok był intensywny. Jak książka zmieniła Pani życie? Zmiana absolutna. Emocjonalna, psychiczna, każda. Wszystko zmieniłam oprócz partnera. We wrześniu zeszłego roku wróciłam do Warszawy po trzech latach mieszkania w Sopocie. Musiałam wrócić, bo życie show biznesowe istnieje tylko w stolicy. A już na pewno tutaj są media, z którymi współpracuję, jako autorka. Musiałam zrezygnować z pracy, jak bardzo źle by to nie zabrzmiało. Nie miałam na nią czasu po prostu. Porzuciłam nocne kluby na rzecz bycia pisarką. Bo jestem o dziwo. Za tą książką i jej ogromnym sukcesem poszły ogromne pieniądze, które pozwoliły mi bezpiecznie przejść przez te zmiany. Czuje się Pani bogata? Jeszcze nie. Poczuję się bogata wtedy, kiedy będę wiedziała, że stać mnie, aby w razie czego utrzymać swoich rodziców na takim poziomie, na jakim chciałabym ich utrzymać. Za chwilę czeka ich emerytura, chciałabym, żeby był to najlepszy i najspokojniejszy czas ich życia. Na co teraz Panią stać? Weszłam do salonu i kupiłam sobie mercedesa. O, matko! Stać mnie na niego, i co piękne, nawet nie nadszarpnęło to za bardzo mojego budżetu. O, Boże! Wiem, też mi głupio, jak tak mówię. Ale faktycznie tak jest. Bardzo długo się zastanawiałam czy go kupić. Rozmawiałam ze swoim kumplem, który doradza mi w sprawach samochodów. Wcześniej jeździłam citroenem ds 3 i bardzo lubiłam to auto. Mówię do kumpla: „Wiesz, może byśmy znaleźli mi coś nowego? Bo mój Tadziu (tak nazywam swój samochód) mi się psuje”. Kolega: „Jaki budżet?”. „Nie przesadzajmy, do Tadzika dołożymy tak ze 40 tys. W sumie będzie 60”. Ale ten budżet potem rósł i rósł, aż w końcu pojawił się mercedes na horyzoncie. Akurat byliśmy z Maćkiem w Paryżu. Mówię: „Kochanie to jest tak dużo pieniędzy”. A on mówi do mnie: „Blania, ale ciebie stać na to, rozumiesz? Nie musisz oszczędzać. Nic w twoim życiu się nie zawali”. Dalej nie żyję ponad stan. Mieszkam w wynajętym mieszkaniu. Jeżdżę na zakupy do Lidla, bo tam jest taniej, albo do Biedronki. Dalej nie kupuję sobie kozaków od Givenchy co chwilę, bo jednak kosztują ze dwa tysiące euro. Ale powiem szczerze, że teraz właśnie jedziemy moim mercedesem. I to jest mega uczucie, bo on jest mój. Jestem kobietą, mam 34 lata i jeżdżę mercedesem, którego sobie sama wybrałam w takim kolorze, jaki chciałam z tymi skórzanymi siedzeniami. On jest mój i ja sobie na niego ciężko zapracowałam. To jest wspaniałe uczucie nim jechać. Polecam każdemu osiągnąć sukces finansowy, żeby poczuć się tak „wow”!