Za zamkniętymi drzwiami Jaruzelskich działy się rzeczy, o których mało kto wiedział. Barbara postawiła mu ultimatum
Dziś mija 9. rocznica śmierci Barbary Jaruzelskiej – germanistki, wykładowczyni Uniwersytetu Warszawskiego i żony Wojciecha Jaruzelskiego. Przez ponad pół wieku pozostawała u boku jednej z najbardziej kontrowersyjnych postaci polskiej historii, konsekwentnie chroniąc swoją prywatność i zawodową niezależność. Ich małżeństwo trwało 54 lata i przetrwało polityczne burze, rodzinne kryzysy oraz chorobę generała.
29 maja 2017 roku zmarła Barbara Jaruzelska. Dziś mija dziewięć lat od jej odejścia. Choć przez lata była kojarzona przede wszystkim jako żona Wojciecha Jaruzelskiego i pierwsza dama okresu transformacji ustrojowej, sama wypracowała własną pozycję jako ceniona germanistka i wykładowczyni akademicka. Unikała rozgłosu, nie zabiegała o obecność w mediach, a swoją niezależność podkreślała nawet wtedy, gdy jej mąż pełnił najwyższe funkcje państwowe. Historia jej związku z generałem pozostaje jedną z najbardziej intrygujących opowieści o miłości i partnerstwie w cieniu wielkiej polityki. Barbara i Wojciech Jaruzelscy: tak wyglądała historia początków ich miłości Warszawa, rok 1955. W Filharmonii rozbrzmiewają dźwięki Chopina, a na scenie – chiński pianista Fu-Tsung. Choć koncert przyciągnął elitę kulturalną stolicy, prawdziwe emocje rozgrywają się nie na scenie, lecz… w holu. To właśnie tam pojawia się ona – zjawiskowa brunetka o figurze godnej młodej Rity Hayworth. Jej uroda przyciąga spojrzenia wszystkich mężczyzn. Wśród nich jest też młody pułkownik Wojciech Jaruzelski. Nie może oderwać wzroku od nieznajomej. Spośród wszystkich obecnych to właśnie on znajduje w sobie odwagę, by zrobić pierwszy krok. Pomaga mu w tym przypadek – znajomy Jaruzelskiego zauważa dziewczynę i zaczyna wołać: „Basiu, Basiu!”. Ona, zaskoczona i nieco zawstydzona, odwraca głowę. Widzi znajomego, ale i towarzyszącego mu oficera. Sama weszła na koncert z wejściówką, skromnie, jak zawsze. W dodatku miała na sobie zabłocone buty, które przez cały wieczór próbowała ukryć. Gdy pada propozycja, by dołączyła do panów w loży, przez głowę przelatuje jej jedna myśl: „Że też musiałam ich spotkać…”. Nie wiedziała jeszcze, że to spotkanie zmieni jej życie na zawsze. To wtedy, po raz pierwszy, ich spojrzenia się spotykają. Młody pułkownik nie może oderwać oczu od tajemniczej brunetki w czarnej sukience z golfem. Gdy podchodzi bliżej, uderza go jej zapach – wyjątkowy, uwodzicielski, inny niż wszystkie. Barbara pachniała perfumami sprowadzanymi z Zachodu – w czasach, gdy dostęp do takich luksusów miały nieliczne. Może już wcześniej widział ją gdzieś na scenie, może przeczucie go nie zawiodło. Przypominała mu jedną z tancerek z występów w oficerskim klubie. I rzeczywiście – ta piękna dziewczyna to Barbara Jaskólska, 25-letnia tancerka Zespołu Pieśni i Tańca Wojska Polskiego. Zachwycała nie tylko urodą, ale też niezależnością i pewnością siebie. Wojciech Jaruzelski decyduje się zaprosić ją na kolację. W odpowiedzi słyszy: „Kolację wraz ze śniadaniem to ja jadam z mamą i babcią”. W tamtym czasie Basia myślała o nauce, nie o miłości – jak przyznała po latach. A jednak kilka dni później spotkali się ponownie. Nie w restauracji, lecz w teatrze. I wtedy właśnie zakochali się w sobie z wzajemnością. 32-letni Wojciech wydaje się Barbarze ogromnie kulturalny i szarmancki. „Ważne było też to, że nie pił alkoholu i nie palił papierosów”, opowiadała. Zaczęli wspólne wieczory: spektakle teatralne, premiery operowe, koncerty w filharmonii. Czasem kończyli wieczór obiadem w słynnej restauracji Rarytas przy Marszałkowskiej. Przy akompaniamencie starszego pana grającego na pianinie, Basia zamawiała coraz droższe dania, nie przejmując się kosztami. „Wychodzę z założenia, że mężczyźni nie cenią kobiet, które nic ich nie kosztują”, mawiała. „Ta, która wyłącznie daje i tylko modli się do męża nie ma szans na znaczącą obecność w jego życiu”. Wojciech Jaruzelski przyzna żonie po latach, że ich spotkania w latach 50., były najpiękniejszym okresem w jego życiu. Czytaj też: Oceniał ją i podcinał skrzydła. Córka Wojciecha Jaruzelskiego chciała zmienić nazwisko, przeżyła wiele dramatów <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgNLqfrX-f25725c.jpg" width="1600" height="2609" alt="Szczecin 1960. Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, genera³ Wojciech Jaruzelski z ¿on¹ Barbar¹ Halin¹ Jaskólsk¹ pozuj¹ do lubnej fotografii. gr PAP/Archiwum rodzinne Wojciecha Jaruzelskiego Dokadny miesi¹c i dzieñ wydarzenia nieustalone." title="Genera³ Wojciech Jaruzelski z ma³¿onk¹ Barbar¹ Jaskólsk¹" /> Barbara Jaruzelska: życiorys Barbara Jaruzelska pochodziła z mieszczańskiej rodziny z Lublina. Jej bliscy byli właścicielami kamienicy i restauracji, a ojciec – z zawodu leśniczy i cukiernik – łączył w sobie pasję do natury i słodkich wypieków. Gdy Barbara miała zaledwie pięć lat, jej rodzice się rozwiedli. Wkrótce matka wyszła za mąż po raz drugi – za nadleśniczego z Puszczy Różańskiej. Barbara od najmłodszych lat wyróżniała się determinacją. Skończyła szkołę baletową, a potem rozpoczęła studia germanistyczne. Język niemiecki przychodził jej z łatwością – jak wspominała Teresa Kiszczak, żona Czesława Kiszczaka: „Wychowała się w środowisku niemieckim i doskonale znała ten język. Ale do tego nigdy się nie przyznała”. Dzięki temu została cenioną germanistką i wykładowczynią w Instytucie Lingwistyki Stosowanej Uniwersytetu Warszawskiego. Z wiekiem jej uroda tylko nabierała blasku. Barbara nosiła blond fryzurę, zawsze perfekcyjny makijaż i buty na wysokim obcasie. „Bez makijażu czuję się jak nieubrana” – mówiła z rozbrajającą szczerością. Ubrana wyłącznie w eleganckie sukienki, poruszała się z wdziękiem tancerki i roztaczała wokół siebie aurę luksusowych perfum. „Była koncentratem kobiecości” – wspominała po latach jej córka. Czytaj też: W słynnej willi Wojciecha Jaruzelskiego mieszka dziś jego córka. Jakie tajemnice skrywa posiadłość? Wojciech Jaruzelski: dzieciństwo i młodość Wojciech Jaruzelski – generał, minister obrony narodowej, a przede wszystkim postać, która przeszła niezwykłą drogę. Pochodził ze szlacheckiej rodziny z okolic Wysokiego Mazowieckiego, gdzie Mazowsze spotyka się z Podlasiem. Jego rodzice, Wanda i Władysław, wychowywali go w duchu patriotyzmu i głębokiej religijności. Wojna zmieniła wszystko. Ojciec trafił na Syberię, a młody Wojciech został z matką. W realiach ZSRR przeszedł wewnętrzną przemianę – z chłopca wierzącego w tradycyjne wartości wyrósł młody człowiek przekonany do idei sprawiedliwości społecznej. Przestał wierzyć w Boga, odsunął się od religii. Jednak historia zatoczy koło – w ostatnich dniach życia generał powróci do wiary. Przyjmie chrzest i ostatnie namaszczenie. Jego droga wojskowa rozpoczęła się w maju 1943 roku, kiedy to radziecka Wojskowa Komenda Uzupełnień w Bijsku wezwała go jako idealnego kandydata na oficera. W lipcu został skierowany do Szkoły Oficerskiej 1 Korpusu Sił Zbrojnych w Riazaniu. Do Polski powrócił jako żołnierz armii gen. Berlinga i już nigdy z mundurem się nie rozstał. To była droga, która miała zadecydować o całym jego życiu – i o jego miejscu w historii. Byli małżeństwem przez 54 lata. Historia miłości Barbary i Wojciecha Jaruzelskich Barbara w młodości nie była typową romantyczką. „Nigdy nie byłam amoroso. Prędzej poszłam gdzieś z kumplami z konserwatorium, niż miałabym chodzić na jakieś randki” – mówiła po latach. Lata 50. miały swój własny kod obyczajowy, a dla Barbary flirt i pocałunki były czymś zbyt banalnym. „Byłam w tych kwestiach nietypowa – i chyba właśnie to zainteresowało mojego męża” – wspominała z przekąsem. Ale los lubi pisać własne scenariusze. Zanim w jej życiu pojawił się Wojciech Jaruzelski, była już mężatką. Jej wybranek był starszy o 13 lat, a ich związek trwał ponad rok. Kiedy poznała przyszłego generała, sprawa rozwodowa była już w toku. Ich relacja nie była wolna od emocji i wyzwań już na samym początku. Gdy jeszcze nie byli małżeństwem, w ich życiu pojawiła się „ta trzecia”. Znajoma rodziny generała wspomina, że w domu Jaruzelskiego często gościły tancerki z zespołu, w którym występowała Basia. Jedną z nich była Irena Mrówczyńska – piękna, zjawiskowa, niemal dorównująca urodą samej Barbarze. Dla Basi to było zbyt wiele. Postawiła sprawę jasno: „Albo ja, albo inna dziewczyna z tego zespołu. Musisz się na coś zdecydować”. I wybrał – Barbarę. Barbara, mimo zwycięstwa, pozostała realistką. Z dystansem mówiła, że Irena była od niej „ładniejsza i zgrabniejsza”. Ale jej córka, Monika Jaruzelska, miała inne zdanie. „Mama przewyższała tamtą żywotnością, bystrością i dowcipem” – napisała w książce Rodzina. To, czego oboje wtedy nie wiedzieli, to fakt, że Irenka miała romans ze znanym śpiewakiem operowym Bernardem Ładyszem, a także dziecko, którym nikomu się nie chwaliła. Zobacz też: Kocha bezgranicznie, nigdy w niego nie zwątpiła. Mama Michała Piróga to jego największa siła. Ich więź jest niezwykła Wojciech Jaruzelski: rodzinne sekrety Wojciech Jaruzelski w końcu decyduje się na poważny krok – oświadcza się Barbarze. Rok 1960 przynosi ich cywilny ślub w Szczecinie. Choć otoczeni byli państwowym splendorem, zaczynali skromnie – zamieszkali w niewielkim mieszkaniu: jeden pokój z kuchnią. Trzy lata później na świat przyszła ich jedyna córka, Monika. Barbara nigdy nie marzyła o dużej rodzinie. Macierzyństwo nie było jej żywiołem, a jeśli miała już mieć dziecko, wolałaby syna. Poród wspominała jako traumatyczne doświadczenie. Gdy po raz pierwszy spojrzała na córkę, miała powiedzieć: „Takie to zdechłe...”. Monika wspominała z ironią: „Bo rzeczywiście byłam chuda, z krzywym kręgosłupem, zgryzem i zezem. Mówiła, że jestem miniaturką teściowej, co nie było komplementem”. A jednak w ich relacji nie brakowało czułości. Barbara miała dla córki swoje wyjątkowe określenia – „Misieńko”, „Mimi” – padały tylko wtedy, gdy matka dawała się ponieść uczuciom. Ich małżeństwo? Przypominało sinusoidę. Barbara – impulsywna, ognista, nieprzewidywalna. Wojciech – opanowany, zamykający się w sobie w chwilach napięcia. Kiedy ona wpadała w złość, on... milczał. „Z cierpiętniczą godnością” – jak trafnie opisała to Monika. Kłócili się często – o rzeczy błahe i poważne. Jednym z powtarzających się tematów sporu było spóźnianie się Wojciecha na obiady. A jeśli już przychodził na czas, to zwykle z gośćmi, których Barbara nie darzyła sympatią. Nie cierpiała obsługiwać podchmielonych kolegów męża, ale jeśli już brała się za gotowanie – robiła to z mistrzowskim wyczuciem. „Wszyscy w domu lubiliśmy jej potrawy z grzybów. Piekła fantastyczny tort orzechowy i robiła wspaniałe konfitury z poziomek. Najmniej lubiła zupy”, opowiadała Monika Jaruzelska. Zobacz także: To miało być zwykłe wystąpienie Trzaskowskiego. Aż pojawił się ON: "Nazywam się Karol Nawrocki" Barbara i Wojciech Jaruzelscy: kulisy małżeństwa W oczach wielu Wojciech Jaruzelski mógł uchodzić za wzorowego ojca i męża. Nie pił, nie palił, był oddany pracy i wierny zasadom. Ale za tą nienaganną fasadą kryła się codzienność, w której zabrakło miejsca na rodzinne ciepło. W domu pojawiał się rzadko. Rodzina – choć obecna w jego życiu – nigdy nie znalazła się na pierwszym planie. Obiady, które często omijał, były dla Barbary źródłem irytacji. Bywało, że nie wracał na noc, nocując w pracy. Wszystko poświęcał karierze. Żonie i córce zostawały jedynie skrawki jego uwagi. Najcieplejsze wspomnienia Moniki Jaruzelskiej z ojcem to chwile nauki jazdy na rowerze i wyprawy konne do Starej Miłosnej. Tylko tyle – i aż tyle. Domowe obowiązki spoczywały na barkach gosposi Ireny. To ona gotowała, sprzątała, dbała o codzienny porządek. „Rodzice nie byli za bardzo domowi, ważne były dla nich kariery. To było ich priorytetem” – mówiła szczerze Monika. To Barbara zajmowała się wizytami u ortodonty, okulisty, organizowała korepetycje. A do szkoły? Małą Monikę najczęściej odprowadzała babcia – mama Barbary. Najbardziej rodzinne chwile zdarzały się w święta. Wtedy generał chciał celebrować – pielęgnował tradycje, które pamiętał z własnego dzieciństwa. Dom miał wypełnić się ciepłem, spokojem i wspomnieniami. Ale Barbara nie poddawała się tej wizji. Buntowała się, nie znosiła rytuałów, wolała własne zasady. I to właśnie wtedy, przy świątecznym stole, ich światopoglądy się ścierały. Na szczęście była jeszcze mama Barbary – to ona potrafiła załagodzić rodzinne napięcia i przywrócić odrobinę harmonii. Barbara i Wojciech Jaruzelscy: prezydent i pierwsza dama Rok 1989 zapisze się w historii Polski jako czas wielkich zmian. To wtedy Wojciech Jaruzelski, decyzją Zgromadzenia Narodowego, zostaje prezydentem. Generał staje się głową państwa, a u jego boku – przynajmniej symbolicznie – pojawia się Barbara Jaruzelska. Zostaje pierwszą damą na styku dwóch epok: Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i rodzącej się Rzeczypospolitej Polskiej. Jednak 19 lipca 1989 roku, kiedy Wojciech Jaruzelski składał prezydencką przysięgę przed marszałkiem Sejmu PRL, Barbara nie była obecna. Nie zobaczymy jej również podczas innych uroczystości państwowych czy oficjalnych bankietów. Uciekała od blasku fleszy, od protokołu, od życia na pokaz. Była jedną z najbardziej enigmatycznych pierwszych dam w historii Polski. Nie udzielała wywiadów, unikała mediów, a prasa wiedziała o niej zaskakująco niewiele. Ceniła sobie niezależność – i broniła jej z determinacją. Choć wiedziała, że nie da się całkiem odciąć od polityki, długo próbowała chronić rodzinę przed jej wpływem. Gdy ktoś zwracał się do niej „pani generałowo” lub „pani prezydentowo”, szybko ucinała: „Mam swój tytuł, jestem doktorem”. Nigdy też w swojej karierze nie pomagała sobie pozycją męża. „Jego praca, to jego praca – mawiała. – A moja praca, to moja”. Przeczytaj też: Córka Brigitte Macron ujawnia, jak romans matki z uczniem zniszczył jej dzieciństwo. „Doświadczyłam wszystkiego” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgVy1oLg-992aed5.jpg" width="2670" height="1600" alt="Warszawa, 19.09.1993. Krolikarnia, wybory do parlamentu; n/z (od lewej) Wojciech Jaruzelski, oficer BOR, zona Barbara Jaruzelska.,Image: 428676915, License: Rights-managed, Restrictions: ### UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN ###, Model Release: no, Credit line: Michal Sadowski / Forum" title="Glosuje Wojciech Jaruzelski" /> Barbara i Wojciech Jaruzelscy: domniemany rozwód Wiosną 2011 roku nad rodziną Jaruzelskich zebrały się ciemne chmury. Generał trafił do szpitala z infekcją układu oddechowego i wysoką gorączką. Diagnoza, która nadeszła dwa tygodnie później, była jak wyrok – złośliwy nowotwór. Barbara Jaruzelska, choć zawsze unikała mediów, wtedy przerwała milczenie: „Kiedy mąż przyjmuje chemię, jest trochę lepiej, gdy mu jej nie aplikują, jego stan znacznie się pogarsza” – mówiła. 11 maja 2014 roku generał przeszedł rozległy udar mózgu. Częściowy paraliż i problemy z oddychaniem sprawiły, że ostatnie dni jego życia były pełne cierpienia. Barbara czuwała przy nim do samego końca. „To był okropny widok: widok cierpiącego, poddawanego strasznym męczarniom męża” – wyznała. Wojciech Jaruzelski zmarł 25 maja 2014 roku w Warszawie. Ich małżeństwo trwało 54 lata. Ale nawet w ostatnim akcie ich wspólnej historii nie zabrakło dramatów. Media w Polsce i na świecie żyły doniesieniami o rzekomym rozwodzie pary. Dla światowej prasy – od „Die Welt”,„Zeit”, „Le Parisien”, „Novinky”, Voice of Russia” po „Le Figaro” – generał, który pojawiał się wcześniej na czołówkach tylko 13 grudnia 1981 roku, kiedy ogłaszał stan wojenny, teraz stał się bohaterem bulwarowych sensacji. Powód? Domniemany romans 91-letniego Jaruzelskiego z 50-letnią opiekunką. Barbara przerwała wtedy milczenie. Dla „Super Expressu” powiedziała wprost: „Ja potrzebuję partnera, a nie jakiegoś amoroso. Ja romansów nie prowadzę”. Opiekunce męża zarzuciła alkoholizm, kradzieże i niemoralne zachowanie. Sytuację skomentowała również ich córka. Monika Jaruzelska w wywiadzie dla tygodnika Wprost stanowczo zaprzeczyła plotkom o rozwodzie: „Posłużyli się mamą, żeby ośmieszyć naszą rodzinę”. Po śmierci męża Barbara coraz bardziej zamykała się w sobie. Pogarszający się stan zdrowia próbowała ukrywać. „Nie idę w ślady męża” – powtarzała z przekorą. Niestety, obawy bliskich okazały się słuszne. W 2016 roku przeszła operację guza mózgu. Nie odzyskała już pełni sił. Zmarła 29 maja 2017 roku w wieku 86 lat. Odeszła w ciszy – tak, jak żyła przez większą część swego publicznego życia.
Nawrocki nie mógł się powstrzymać, eksperci mówią o złamaniu zasad. Nagranie z premier Włoch niesie się po sieci
Spotkanie Karola Nawrockiego i Giorgii Meloni podczas wizyty we Włoszech wywołało lawinę komentarzy. Nagrania z oficjalnego powitania błyskawicznie obiegły internet, a eksperci od mowy ciała zaczęli analizować każdy gest polityków. Najwięcej emocji wzbudziły pocałunki, uścisk oraz zachowanie premier Włoch podczas spotkania z polskim prezydentem.
Wizyta Karola Nawrockiego we Włoszech miała mieć oficjalny i uroczysty charakter, jednak to nie polityczne rozmowy stały się głównym tematem komentarzy. Całą uwagę mediów i internautów przyciągnęło przywitanie polskiego prezydenta z premier Włoch Giorgią Meloni. Nagrania błyskawicznie obiegły internet, a eksperci od mowy ciała zaczęli analizować każdy gest polityków. Najwięcej emocji wzbudziły pocałunki w policzki, pocałowanie dłoni oraz zachowanie włoskiej premier podczas oficjalnego spotkania. Karol Nawrocki i Giorgia Meloni. Powitanie wywołało burzę w sieci Karol Nawrocki wraz z Martą Nawrocką udał się do Włoch, gdzie w programie wizyty znalazły się m.in. spotkanie z prezydentem Sergio Mattarellą oraz udział w uroczystościach związanych z 82. rocznicą bitwy o Monte Cassino. Szczególne zainteresowanie wzbudziło jednak spotkanie z premier Włoch Giorgią Meloni. Nagrania z oficjalnego powitania szybko pojawiły się w mediach społecznościowych. Internauci zwrócili uwagę na sposób, w jaki Karol Nawrocki przywitał włoską premier. Na materiałach widać, jak prezydent Polski całuje Giorgię Meloni w dłoń oraz policzki, a następnie mocno ją obejmuje. W sieci pojawiły się komentarze sugerujące, że sytuacja wyglądała niezręcznie, a Giorgia Meloni mogła być zaskoczona zachowaniem polskiego prezydenta. Dyskusję dodatkowo podgrzały wypowiedzi ekspertów od mowy ciała, którzy zaczęli analizować gesty obu polityków. Karol Nawrocki „ponownie złamał protokół dyplomatyczny” W rozmowie z Plejadą ekspert od mowy ciała i autor książki „Mowa ciała mówcy” Maurycy Seweryn ocenił, że podczas spotkania doszło do złamania protokołu dyplomatycznego. — Premier Meloni była przygotowana na to, że polski prezydent ponownie złamie protokół dyplomatyczny i będzie chciał się całować — stwierdził Maurycy Seweryn. Ekspert zwrócił uwagę także na różnice kulturowe pomiędzy Polską a Włochami. Jak podkreślił w rozmowie z Plejadą, we Włoszech pocałunki podczas oficjalnego powitania wykonuje się dwa razy, podczas gdy Polacy często robią to trzy razy. Maurycy Seweryn zaznaczył również, że Giorgia Meloni przyjęła podczas spotkania pozycję z ręką ułożoną za plecami, co według niego miało świadczyć o budowaniu dystansu oraz braku komfortu podczas spotkania. — Samo to sygnalizowało, że spotkanie nie jest dla niej wygodne — tłumaczył ekspert. Według eksperta premier Włoch po dwóch pocałunkach na chwilę zawahała się, oczekując, czy Karol Nawrocki zdecyduje się na trzeci gest. Ostatecznie prezydent Polski miał ponownie pocałować Giorgię Meloni, po czym ta szybko przeszła do powitania z Martą Nawrocką. Zobacz też: Marta Nawrocka spotkała się z Melanią Trump. Potem odwiedziła ważne dla Polaków miejsce w USA „Gest sztyletu” Giorgii Meloni zwrócił uwagę internautów Komentatorzy skupili się nie tylko na zachowaniu Karola Nawrockiego. Duże zainteresowanie wzbudziła również postawa Giorgii Meloni podczas oficjalnego powitania. Marta Rodzik, ekspertka od mowy ciała, odniosła się do charakterystycznego ułożenia ręki premier Włoch za plecami. Według niej może to być tzw. „gest sztyletu”. — Ręka trzymana za plecami podczas powitania, to w kulturze włoskiej tzw. gest sztyletu, wykonywany w kontekście ostrzeżenia, sugerujący ukryte zagrożenie lub zdradę — wyjaśniła Marta Rodzik, ekspertka od mowy ciała, cytowana przez Wprost.pl. Ekspertka zaznaczyła również, że podobne zachowanie Giorgii Meloni miało pojawić się także podczas innych oficjalnych spotkań politycznych. Rodzik podkreśliła również, że sam gest pocałowania dłoni nie musi być odbierany jednoznacznie negatywnie. — Ten gest bardziej może być interpretowany jako podkreślenie szacunku, manifestacja klasycznej uprzejmości albo świadoma stylizacja dyplomatyczna — oceniła ekspertka od mowy ciała. Dodała jednak, że część komentatorów może uznawać takie zachowanie za zbyt archaiczne lub zbyt osobiste jak na oficjalny protokół dyplomatyczny. TYLKO W VIVIE! Była producentką filmową, dziś jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska szczerze o początkach kariery Ekspert ocenił także zachowanie Marty Nawrockiej Maurycy Seweryn w rozmowie z Plejadą odniósł się również do powitania Giorgii Meloni z Martą Nawrocką. Według eksperta premier Włoch zdecydowała się na bardziej łagodne i przyjacielskie zachowanie wobec pierwszej damy. Ekspert zwrócił uwagę na gesty Marty Nawrockiej podczas spotkania. Jak ocenił, pierwsza dama miała trzykrotnie skinąć głową na powitanie. — Jest to silny przekaz podporządkowania się i ugrzecznienia wobec premier Włoch — stwierdził Maurycy Seweryn w rozmowie z Plejadą. Według eksperta Giorgia Meloni również wykonała kurtuazyjne gesty wobec Marty Nawrockiej, lekko pochylając głowę podczas powitania. Seweryn zauważył także, że podczas wspólnego pozowania do zdjęć premier Włoch ustawiła się pośrodku, decydując o układzie fotografii. W jego opinii mogło to wynikać z dużej różnicy wzrostu pomiędzy Karolem Nawrockim a Giorgią Meloni. Nagranie z Włoch obiegło internet. Komentują eksperci od komunikacji Spotkanie Karola Nawrockiego i Giorgii Meloni stało się jednym z najgłośniej komentowanych momentów wizyty polskiej pary prezydenckiej we Włoszech. Nagrania oraz zdjęcia z oficjalnego powitania błyskawicznie rozprzestrzeniły się w mediach społecznościowych. Eksperci od mowy ciała zgodnie podkreślają, że gesty wykonywane podczas oficjalnych spotkań politycznych są dokładnie obserwowane i często interpretowane jako sygnały dotyczące relacji pomiędzy przywódcami. Maurycy Seweryn podsumował w rozmowie z Plejadą, że polscy przedstawiciele coraz lepiej przygotowują się do oficjalnych wydarzeń protokolarnych, jednak — jego zdaniem — problemem nadal pozostaje „łamanie konwenansu dotykowego haptycznego”, który nie przewiduje pocałunków podczas oficjalnych spotkań dyplomatycznych. Zobacz też: Ten gest Marty Nawrockiej na pogrzebie Litewki nie był przypadkowy. Kryje się za nim niezwykła historia
Jackie Kennedy kochała nie tego mężczyznę, którego znał świat. Tego romansu Biały Dom miał nigdy nie ujawnić
32 lata temu zmarła Jacqueline Kennedy Onassis – ikona stylu, najsłynniejsza Pierwsza Dama Ameryki i kobieta, której życie naznaczyły wielkie tragedie oraz wielkie namiętności. Po śmierci Johna F. Kennedy’ego to właśnie Robert Kennedy miał stać się jej najbliższą osobą i – jak twierdzili biografowie rodziny – największą miłością życia. Ich sekret przez lata skrywał cały klan Kennedych.
To było wielkie uczucie. I wielka namiętność. Wiedzieli o niej wszyscy Kennedy i robili wszystko, by świat się nie dowiedział. Historię romansu Jacqueline Kennedy i Roberta Kennedy’ego po latach opisał wielokrotnie nominowany do Pulitzera pisarz C. David Heymann w głośnej książce Bobby i Jackie. Love story, która wywołała w USA ogromny skandal obyczajowy. Robert Kennedy został postrzelony 5 czerwca 1968 roku w Los Angeles tuż po wygłoszeniu przemówienia wyborczego. Zmarł dzień później. Dziś, gdy mija 32. rocznica śmierci Jacqueline Kennedy Onassis, historia jej zakazanej miłości do brata JFK znów powraca jako jeden z najbardziej tajemniczych i poruszających rozdziałów sagi rodu Kennedych. View Ediplayer on the source website Historia romansu Jackie i Roberta Kennedych Piąty czerwca 1968 roku. 43-letni Robert Kennedy bierze udział w prawyborach prezydenckich na Zachodnim Wybrzeżu. Po wiecach w Oregonie leci do Kalifornii. Kiedy o 12.15 idzie wraz z żoną Ethel przez kuchnię Hotelu Ambasadorskiego w Los Angeles, zamachowiec Sirhan Sirhan strzela do niego z bliskiej odległości. Trafia w głowę. Robert zostaje przewieziony do szpitala. Zostaje podłączony pod aparaturę podtrzymującą życie. Ale nie ma szans. Jego płuca unoszą się i opadają tylko dzięki aparatom. Mózg jest już martwy. Mimo że Ethel nie odnosi obrażeń, zostaje w hotelu. Do umierającego przybywają tylko dwie osoby: ostatni z żyjących braci Kennedych, Edward zwany Tedem, oraz Jackie Kennedy, wdowa po JFK. I to Jackie na prośbę Teda i za milczącą zgodą Ethel podejmuje ostateczną decyzję o odłączeniu zmarłego od aparatury. Dlaczego ona? To pytanie przez lata pozostaje bez odpowiedzi. Mówi się, że Ethel, która jest w drugim miesiącu ciąży, z powodu szoku nie może pożegnać się z mężem. Heymann, podobnie jak wszyscy Kennedy i zaprzyjaźnione z klanem osoby, znają jednak prawdę. Jackie dostaje prawo do pożegnania Roberta, bo to ona jest największą miłością jego życia. „Żegnaj”, mówi tylko, całuje go w usta i daje znak lekarzom. Jackie i Robert Kennedy - jak się poznali? Kiedy rodzi się uczucie między Jackie i Robertem? Według C. Davida Heymanna, do romansu dochodzi po zamachu na JFK w Dallas. Oboje są jednak sobą zafascynowani od momentu, gdy Jackie wchodzi do rodziny Kennedych w 1953 roku. Robert jest już od trzech lat mężem Ethel Skakel, spadkobierczyni nafciarskiego rodu z Południa. Kocha żonę, ale zdradza ją. Ethel jest typem gospodyni domowej. Jako skrajna katoliczka odnajduje się w tradycyjnej roli matki dzieciom. Nie uznaje antykoncepcji, więc niemal każde zbliżenie pary kończy się ciążą. W sumie w ciągu 18 lat małżeństwa będą mieli 11 dzieci. Daleko jej też do światowej Jackie. 24-letnia Jackie nie jest pięknością. Matka Janet wmówiła jej w dzieciństwie, że przypomina brzydkie kaczątko. To jednak sprawiło, że Jackie doskonale wie, jak maskować mankamenty urody. Niskie czoło podwyższa podtapirowaną fryzurą, szeroki rozstaw oczu – wielkimi ciemnymi okularami. Proste marynarki kryją jej potężne ramiona i plecy, rękawiczki – olbrzymie dłonie, o których jeden z jej wczesnych kawalerów mówi, że „są jak ręce wieśniaka”. Nawet buty Jackie szyje na miarę, by optycznie zmniejszały stopy. W przeciwieństwie do Ethel jest oczytana i elokwentna. Świetnie zna się na sztuce i historii Francji. Robert może godzinami rozmawiać z nią o polityce i prezydencie de Gaulle’u. W Palm Beach na Florydzie, rodzinnej posiadłości Kennedych, często spędzają czas razem. Poza tym Jackie potrafi uwodzić jak żadna inna kobieta u Kennedych. Kiedy zależy jej, by zrobić wrażenie na mężczyźnie, mówi szeptem, patrząc mu w oczy tak, jakby nikt inny na świecie nie istniał. Tak też zachowuje się w stosunku do Roberta. „Wszyscy zauważają, co ich łączy. Chwilami zachowują się jak para zakochanych nastolatków”, wspomina pracujący potem w Białym Domu za czasów JFK przyjaciel klanu Franklin Roosevelt jr. Pragnienie miłości, czyli czy Jackie Kennedy zdradzała męża Robert dobrze wie, że małżeństwo Jackie z Johnem to fikcja. Zapatrzony w siebie John, który, jak uważają psychologowie, w łóżku próbuje sobie zrekompensować brak miłości ze strony zimnej matki Rose, podobno zdradza Jackie już w noc poślubną 12 września 1953 roku w Newport. Jego apetyt seksualny nie ma granic. Wśród tysięcy kobiet, jakie przechodzą przez jego łóżko, są i damy z towarzystwa, i pracownice Białego Domu. Umawia się z przyjaciółką mafijnego bossa Sama Giancany, Judith Campbell, i artystkami jak Mary Mayer czy Marilyn Monroe. JFK ma także setki jednonocnych przygód z dziewczynami, których imion nawet potem nie pamięta. I wszystko to pod nosem Jackie. JFK pnie się w górę po szczeblach władzy i dla Jackie to małżeństwo to także przepustka do wielkiego świata. Robert, który różni się od brata i ceni wartości rodzinne, z bólem patrzy na bratową. Mimo pozornego chłodu czuje, że pod spodem kryje się kobieta uczuciowa i namiętna. John zdradza Jackie nie tylko w dosłownym sensie. „On nie potrafi nawiązać bliższych relacji z nikim”, mówi Mary Mayer. Jest 1956 rok. Jackie ma 27 lat i jest w siódmym miesiącu ciąży. Ma już za sobą dwa poronienia i źle się czuje po konwencji Partii Demokratycznej w Chicago. John nie przejmuje się stanem żony. Odstawia ją do matki na Hammersmith Farm w Newport na Rhode Island, a sam jedzie do Cap de Antibes. Wraz z przyjaciółmi podrywają kilka dziewczyn na plaży i wyruszają w morze. Kiedy jacht pływa już dwa dni, Jackie dostaje krwotoku. John zostaje od razu powiadomiony, ale nie zamierza przerywać zabawy. Jeden raz, kiedy JFK zainteresuje się losem żony, ma miejsce w sierpniu 1963 roku, gdy po dwóch dniach życia umiera ich syn Patrick. John przyjeżdża do szpitala, pada na kolana przed żoną, płacze, przeprasza. Czuje się odpowiedzialny za śmierć synka, bo chorując przewlekle na chorobę weneryczną, zaraził Jackie, bardzo osłabił ciążę i zmniejszył szanse dziecka na przeżycie. Szybko jednak wszystko wraca do starego porządku. I Jackie znów jest sama. Zobacz też: Miał piękną żonę, ale nie potrafił być wierny. Najgłośniejsze romanse Johna F. Kennedy’ego Na kłopoty... Robert Jedyną osobą, na którą może liczyć o każdej porze dnia i nocy, jest Robert. Kiedy dowiaduje się o poronieniu w 1956 roku, rzuca wszystko i przyjeżdża do bratowej. Trzyma Jackie za rękę, gdy ta budzi się po narkozie. To on przekazuje jej wieści o stracie dziecka. Tuli w ramionach, gdy Jackie płacze. I zajmuje się pogrzebem zmarłej córeczki Arabelli. Nie kto inny jak Robert biegnie więc także na ratunek Jackie po zamachu na JFK w Dallas. Gdy Air Force One ląduje w Waszyngtonie, wskakuje do samolotu przednimi drzwiami i biegnie do ukochanej. Bierze zalaną jeszcze krwią Johna bratową w ramiona, tuli i całuje. Jak wspomina obecna wtedy na pokładzie sekretarka Liz Carpenter: „Łzy po jego twarzy ciekną ciurkiem”. Potem czule obejmuje Jackie i wyprowadza z samolotu. Od tamtej pory jest obok Jackie bez przerwy. Gdy następnego dnia Jackie oddaje hołd mężowi, którego ciało zostaje wystawione w Białym Domu, Robert podnosi ją z klęczek i zaprowadza do apartamentów na piętrze. Towarzyszy jej przez całą noc do pogrzebu. Wtedy nikt jeszcze nie zwraca uwagi na to, co się dzieje między nimi. W trakcie pogrzebu dochodzi jednak do dziwnej sytuacji, która wywołała konsternację klanu Kennedych. Bobby i Ted ruszają wraz z Jackie zaraz za trumną JFK. Ethel idzie z tyłu z resztą rodziny. Kiedy rusza kondukt, Robert i Jackie bezwiednie łapią się za ręce. Potem puszczają, jakby przyłapani na gorącym uczynku. Po chwili jednak znów biorą się za ręce, a Robert od tego momentu zaczyna zachowywać się nie jak brat zmarłego, ale jak mąż Jackie i ojciec jej dzieci: Caroline i Johna jr. Blisko, coraz bliżej Ból po śmierci JFK bardziej zbliża Jackie i Roberta. Sami chyba nie wiedzą, w której chwili fascynacja przekształca się w romans. Już w pół roku po pogrzebie prezydenta dochodzi do dziwnej sytuacji. Jackie zostaje zaproszona przez Roberta na krótki rejs prezydenckim jachtem USS Sequoia. W pewnej chwili wymieniają spojrzenia i znikają pod pokładem. Ethel wraz z innymi gośćmi pozostaje na górze. Kiedy wracają po około 10 minutach, widać wyraźnie, co zaszło w tym czasie. „Wyglądają jak dwa łaszące się do siebie koty”, zauważa przyjaciel Kennedych, Artur Schlessinger. Robert jest też coraz częstszym gościem u Jackie w jej apartamencie przy Piątej Alei na Manhattanie, gdzie Pierwsza Dama zamieszkuje po opuszczeniu Białego Domu. Producentka filmowa Susan Pollock, której przyjaciel mieszka obok Jackie, wielokrotnie widzi, jak Robert Kennedy przyjeżdża do Jackie późnym wieczorem, a odjeżdża rano. „Ten romans był otwartym sekretem”, mówi Pollock. A przyjaciel Kennedych Chuck Spalding dodaje: „W 1965 roku Jackie i Bobby byli już kochankami. I nie była to bratnia miłość, dzięki której oboje czuli się bliżej JFK”. Dlaczego więc nie wychodzi na jaw? W latach 60. prasa nie interesuje się jeszcze życiem prywatnym sławnych ludzi. Pierwsze pogłoski o ich związku pojawiają się po śmierci Jackie w 1994 roku, gdy pisarze zaczynają przyglądać się jej życiu. Poza tym Jackie jako wdowie należy się szacunek. Prasa szanuje więc jej prywatność. Zobacz też: Jest ulubioną Pierwszą Damą USA! Oto 10 niezapomnianych kreacji Jacqueline Kennedy Niech wszyscy widzą Jackie Kennedy i Robert Kennedy czują się chwilami tak swobodnie, że przestają kryć się z uczuciami nawet przed rodziną. Poza schadzkami w jej apartamencie spotykają się w Palm Beach na Florydzie. Gdy pewnego dnia do posiadłości przybywa z niezapowiedzianą wizytą była kochanka Roberta Mary Harrington, zastaje parę przy basenie w niedwuznacznej sytuacji. Przez chwilę obserwuje, jak Jackie opala się topless. W chwilę potem Robert klęka przy jej leżaku. Jedną ręką zaczyna dotykać jej nagich piersi, drugą wkłada w majtki. Zaczynają się namiętnie kochać. Harrington się wycofuje. Jest w szoku. „To było oczywiste, że Bobby sypiał ze swoją bratową”, relacjonuje Mary. Gdy po roku ma wreszcie okazję zapytać Roberta, co łączy go z Jackie, Robert odpowiada wprost: „Kocham Ethel. Ale nie potrafię oprzeć się Jackie. Jest dla mnie wszystkim”. Zszokowany jest też administrator w Departamencie Handlu Kenneth McKnight, gdy pewnego wieczoru w lipcu 1966 roku przybywa do apartamentów Roberta z pilnymi dokumentami do podpisu. „Gdy wszedłem, oboje byli na kanapie. Jackie siedziała Bobby’emu na kolanach, z rękami zaplecionymi wokół jego szyi. To nie było normalne zachowanie wdowy wobec brata zmarłego męża”, zauważa McKnight. Skazani na klęskę Ethel wie o wszystkim, ale nie protestuje. „Jestem pewny, że gdyby tylko mógł, rozwiódłby się z Ethel dla Jackie”, mówi o Robercie Franklin Roosevelt jr. Ale Ethel wie, że Bobby nie może tego zrobić. Podobnie jak wszyscy Kennedy wyniósł z domu naukę, że Kennedym wolno robić wiele, ale rozwód nie wchodzi w rachubę. Poza tym jest już wówczas pewnym kandydatem Partii Demokratycznej w nadchodzących wyborach prezydenckich. Rozwód w latach 60. całkowicie przekreśliłby jego szanse. Jackie doskonale zdaje sobie sprawę z sytuacji. O ile więc Robert pozostaje jej wierny, ona spotyka się także z innymi mężczyznami. „To nie jest prosty związek. Łączy ich wielka miłość jak zwyczajnego mężczyznę i zwyczajną kobietę. Ale nie są prywatnymi ludźmi, muszą się liczyć z opinią społeczną”, zauważa Truman Capote. Jackie romansuje z przyjacielem rodziny siostry Lee Radziwił, architektem Fernandem Parrą Hernandezem i reżyserem Mikiem Nicholsem. Ma też przelotny romans z Marlonem Brando. Jesienią 1967 roku wszyscy oczekują jej zaręczyn z Dawidem Harlechem. Ale Jackie Kennedy nie zamierza się z nikim wiązać. Wśród adoratorów pięknej wdowy jest także grecki armator i playboy Arystoteles Onassis. Na razie pozostaje w związku z Marią Callas, ale od chwili gdy Jackie po raz pierwszy gości u niego na jachcie „Christina” po śmierci Patricka, nie potrafi ukryć swojej fascynacji żoną zmarłego JFK. Robi wszystko, by ją zdobyć: kupuje drogie prezenty, futra, biżuterię. Zobacz także: Były uosobieniem piękna, luksusu i stylu. Oto niezwykła historia Lee Radziwiłł i Jackie Kennedy Po moim trupie „Jackie wyjdzie za tego faceta po moim trupie”, mówi zazdrosny Robert. Gdy do Jackie dociera wiadomość o zamachu na ukochanego, od pięciu dni jest na jachcie Onassisa na Wyspach Dziewiczych. Ale rzuca wszystko i przylatuje. Wraz ze śmiercią Roberta umiera największa miłość jej życia. „Podejrzewam, że był jedynym mężczyzną, którego kochała. Kiedy o nim mówiła, w jej głosie pojawiała się jakaś inna nuta...”, podsumowuje przyjaciel Jackie Gore Vidal. Teraz Jackie myśli już tylko o tym, by zapewnić sobie i dzieciom spokój. Rezygnuje z poszukiwania miłości. Cztery miesiące po pogrzebie Roberta Kennedy’ego wychodzi za mąż za Onassisa. Tekst: Magda Łuków
Od uchodźczyni do najpotężniejszej kobiety świata. Poznaj biografię ikony, która z broszek uczyniła narzędzie władzy
Madeleine Albright była jedną z najbardziej fascynujących kobiet światowej polityki. Inteligentna, błyskotliwa i bezkompromisowa, przeszła drogę od wojennej uchodźczyni do pierwszej kobiety na stanowisku sekretarza stanu USA. Miliony ludzi pokochały ją jednak nie tylko za polityczną siłę, ale również za charakterystyczne broszki, które zamieniła w subtelny język dyplomacji. Dziś, w 89. rocznicę jej urodzin, świat znów przypomina sobie kobietę, która udowodniła, że nawet najmniejszy detal może mieć ogromne polityczne znaczenie.
Mało kto wie, że za eleganckim wizerunkiem i ostrym politycznym instynktem kryła się historia pełna strat, emigracji i trudnych odkryć rodzinnych. Madeleine Albright przez całe życie udowadniała, że polityka nie musi być chłodna i pozbawiona emocji. Potrafiła negocjować z najpotężniejszymi przywódcami świata, a jednocześnie mówić o empatii, wdzięczności i sile kobiet z niezwykłą szczerością. Od wojennej ucieczki z Pragi do amerykańskiego snu Madeleine Albright urodziła się 15 maja 1937 roku w Pradze jako Marie Jana Korbelová. Jej ojciec Josef Korbel był dyplomatą i intelektualistą, który od najmłodszych lat zaszczepiał córce zainteresowanie polityką oraz sprawami międzynarodowymi. Dzieciństwo przyszłej sekretarz stanu przypadło jednak na jeden z najbardziej dramatycznych okresów w historii Europy. Rodzina musiała uciekać najpierw przed nazistami, a później przed komunistycznym reżimem. Ostatecznie Korbelowie znaleźli schronienie w Stanach Zjednoczonych. Dla młodej Madeleine emigracja oznaczała konieczność budowania życia od nowa — w nowym języku, nowej kulturze i zupełnie innym świecie. To właśnie doświadczenie utraty domu oraz obserwowanie politycznych konfliktów sprawiły, że Albright przez całe życie była niezwykle wyczulona na kwestie wolności i demokracji. Po latach mówiła, że polityka nigdy nie była dla niej abstrakcją, bo sama doświadczyła konsekwencji wojny i autorytaryzmu. Szokujące odkrycie o własnej rodzinie Przez większość życia Madeleine Albright była przekonana, że pochodzi z katolickiej rodziny. Dopiero pod koniec lat 90., już jako sekretarz stanu USA, dowiedziała się, że jej rodzina miała żydowskie korzenie. Informacja była dla niej ogromnym wstrząsem. Okazało się, że troje jej dziadków zginęło w obozach koncentracyjnych podczas II wojny światowej. Rodzice nigdy wcześniej nie powiedzieli jej prawdy, prawdopodobnie chcąc chronić dzieci przed wojenną traumą. To odkrycie jeszcze bardziej uwrażliwiło ją na kwestie prześladowań i praw człowieka. Madeleine Albright zaczęła publicznie mówić o znaczeniu pamięci historycznej oraz odpowiedzialności polityków za ochronę demokracji. Zobacz też: Krzysztof Piesiewicz odszedł w wieku 80 lat. Tak zapisał się w historii polskiego kina i polityki Ambitna studentka, która nie chciała być „przeciętna” Madeleine Albright ukończyła prestiżowy Wellesley College, a później zdobyła doktorat na Columbia University. W świecie zdominowanym przez mężczyzn szybko zrozumiała jednak, że kobiety muszą pracować znacznie ciężej, by zostać potraktowane poważnie. W jednym z najbardziej znanych wywiadów powiedziała: „Na świecie wydaje się być wystarczająco dużo miejsca dla przeciętnych mężczyzn, ale nie dla przeciętnych kobiet. Musimy pracować naprawdę bardzo ciężko”. Te słowa stały się symbolem jej podejścia do życia i kariery. Albright wielokrotnie podkreślała także, jak ważne jest wzajemne wspieranie się kobiet. „Kiedy już wspięłaś się po drabinie sukcesu, nie odsuwaj jej od budynku — jesteś silniejsza, jeśli obok pojawiają się kolejne kobiety”. Choć była niezwykle ambitna, nigdy nie próbowała udawać chłodnej politycznej maszyny. Wręcz przeciwnie — jej siłą była autentyczność, inteligencja i umiejętność budowania relacji. Miłość, rodzina i życie poza polityką W 1959 roku poślubiła Josepha Albrighta, dziennikarza pochodzącego z wpływowej rodziny wydawniczej. Para doczekała się trzech córek. Madeleine wielokrotnie podkreślała, że macierzyństwo było jednym z najważniejszych doświadczeń jej życia. Choć małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1982 roku, Albright pozostała bardzo związana z rodziną. Szczególną czułością darzyła dzieci i wnuki. Jedną z jej ulubionych broszek było ręcznie wykonane serce podarowane przez córkę. W rozmowie dla „Smithsonian Magazine” opowiadała z charakterystycznym humorem: „Ludzie pytali mnie, skąd mam tę broszkę. Odpowiadałam, że zrobiła ją moja córka. W końcu córka powiedziała: ‘Mamo, musisz dodawać, że zrobiłam ją, kiedy miałam pięć lat’”. Madeleine Albright została pierwszą kobietą sekretarzem stanu USA W 1997 roku Bill Clinton mianował Madeleine Albright sekretarzem stanu Stanów Zjednoczonych. Tym samym przeszła do historii jako pierwsza kobieta na tym stanowisku. Dla milionów kobiet był to symboliczny moment. Albright pokazała, że kobieta może nie tylko uczestniczyć w wielkiej polityce, ale również realnie wpływać na światowe decyzje. Jej kadencja przypadła na wyjątkowo trudny czas międzynarodowy. Angażowała się w działania NATO na Bałkanach, wspierała rozszerzenie Sojuszu Północnoatlantyckiego i wielokrotnie podkreślała znaczenie praw człowieka. Była znana z ogromnej stanowczości, ale jednocześnie wierzyła, że dyplomacja zaczyna się od zrozumienia drugiego człowieka. „Najważniejszą rzeczą, jakiej nauczyłam się jako dyplomatka, jest to, że po drugiej stronie stołu zawsze siedzi człowiek”. To właśnie połączenie siły i empatii sprawiało, że nawet polityczni przeciwnicy darzyli ją szacunkiem. Broszki Madeleine Albright stały się legendą światowej dyplomacji Najbardziej charakterystycznym elementem wizerunku Madeleine Albright były jej broszki i pinsy. Początkowo miały być jedynie dodatkiem do eleganckich stylizacji, ale szybko zamieniły się w subtelny język politycznych komunikatów. Wszystko zaczęło się po tym, jak irackie media kontrolowane przez Saddama Husajna nazwały ją „niezrównanym serpentem”. Albright odpowiedziała w nietypowy sposób — na kolejne spotkanie z przedstawicielami Iraku założyła broszkę w kształcie węża. „Pomyślałam wtedy: to całkiem zabawne” — wspominała po latach. „Byłam jedyną kobietą w Radzie Bezpieczeństwa ONZ i uznałam, że biżuteria może być dodatkowym sposobem wyrażania tego, co mówię”. Od tamtej pory polityczka zaczęła świadomie wykorzystywać broszki jako element dyplomacji. Na dobre spotkania wybierała motyle i kwiaty, podczas trudnych negocjacji pojawiały się owady, drapieżniki albo ostre symbole. Jedna z najbardziej znanych historii dotyczy rozmów rozbrojeniowych z Rosją. Rosyjski minister spraw zagranicznych zauważył wtedy przypinkę przypominającą rakietę i zapytał: „Czy to jeden z waszych pocisków przechwytujących?” Albright odpowiedziała błyskawicznie: „Tak. Jak pan widzi, umiemy robić je bardzo małe. Lepiej więc przygotować się do negocjacji”. Jeszcze większe emocje wywołała jednak broszka z trzema mądrymi małpami — symbolem „nic nie widzę, nic nie słyszę, nic nie mówię”. Madeleine Albright założyła ją na spotkanie z młodym Władimirem Putinem jako cichy protest przeciwko brutalnej polityce Rosji w Czeczenii. Putin natychmiast zauważył znaczenie przypinki i miał powiedzieć Billowi Clintonowi, że Albright celowo go prowokuje. Sama sekretarz stanu skomentowała to później z charakterystycznym dystansem: „Wiedziałam wtedy, że moja biżuteria działa”. To właśnie takie momenty sprawiły, że broszki Albright przestały być modowym dodatkiem, a stały się częścią politycznego teatru, który obserwował cały świat. Czytaj również: Byli przyjaciółmi przez 65 lat. Wojciech Mann żegna Andrzeja Olechowskiego. Poruszające sceny na Wilanowie „Read My Pins” — biżuteria, która mówiła więcej niż przemówienia Fenomen broszek Madeleine Albright stał się tak popularny, że polityczka stworzyła wokół nich własną filozofię komunikacji. W autobiograficznej książce „Read My Pins: Stories from a Diplomat’s Jewel Box” opisała ponad 200 przypinek i historie stojące za każdą z nich. To właśnie tam pojawił się jeden z jej najbardziej kultowych cytatów: „Prezydent George H.W. Bush powiedział kiedyś: »Read my lips«. Ja zaczęłam mówić reporterom i dyplomatom: »Read my pins«”. Od 2024 roku część kolekcji można oglądać w National Museum of American Diplomacy w Waszyngtonie. Wystawa pokazuje, że nawet najmniejszy detal może stać się potężnym narzędziem komunikacji i budowania politycznego przekazu. Co ciekawe, większość broszek Albright nie była luksusową biżuterią. Polityczka uwielbiała pchle targi, małe sklepy i przypadkowe znaleziska. „Niektóre pinsy po prostu do mnie przemawiały i musiałam je kupić” — mówiła. Jedną z najbardziej niezwykłych przypinek była broszka przedstawiająca Statuę Wolności. W jej oczach ukryto miniaturowe zegarki, z których jeden był odwrócony do góry nogami. Albright wykorzystywała ten sprytny detal podczas wyjątkowo długich i nudnych przemówień zagranicznych dygnitarzy. Zamiast ostentacyjnie patrzeć na zegarek, mogła dyskretnie spojrzeć na żakiet i sprawdzić, czy spotkanie dobiega końca. To właśnie podobne historie sprawiły, że kolekcja Madeleine Albright stała się czymś znacznie więcej niż modową ciekawostką. Broszki były jej prywatnym pamiętnikiem, sposobem wyrażania emocji i jednocześnie subtelną formą politycznej gry. Madeleine Albright do końca walczyła o prawa kobiet Albright była jedną z pierwszych kobiet w światowej polityce, które tak otwarcie mówiły o znaczeniu praw kobiet i ich obecności w życiu publicznym. Podkreślała, że prawa kobiet nie są pobocznym tematem polityki, ale fundamentem zdrowego społeczeństwa. „Problemy kobiet to tak naprawdę problemy ludzi. Są absolutnie centralne dla tego, jak traktujemy siebie nawzajem”. Wierzyła również, że sposób traktowania kobiet pokazuje prawdziwą kondycję państwa i poziom demokracji. Szczególnie mocno angażowała się w kwestie edukacji dziewcząt, praw człowieka i wspierania kobiet w polityce. Sama wielokrotnie przyznawała, że długo uczyła się mówić własnym głosem. „Bardzo długo zajęło mi odnalezienie własnego głosu. A teraz, kiedy już go mam, nie zamierzam milczeć”. Ostatnie lata życia Madeleine Albright Po zakończeniu pracy w administracji Madeleine Albright nadal pozostawała niezwykle aktywna. Pisała książki, komentowała wydarzenia międzynarodowe, wykładała na Georgetown University i prowadziła działalność doradczą. Do końca imponowała energią i ciekawością świata. W wywiadach często mówiła o wdzięczności za swoje życie oraz o potrzebie działania. „Każdego ranka budzę się wdzięczna za wszystko, co mnie spotkało”. Zmarła 23 marca 2022 roku w wieku 84 lat po walce z chorobą nowotworową. Dla wielu osób była symbolem odwagi, inteligencji i kobiecej siły, która nie potrzebowała podnoszenia głosu, by zostać usłyszaną. Madeleine Albright udowodniła, że dyplomacja może mieć ludzką twarz. A czasem także broszkę w kształcie węża. SPRAWDŹ TEŻ: Syn Johna Lennona ujawnił poważne problemy zdrowotne. „Proszę, badajcie się” Źródła: diplomacy.state.gov, forbes.com, smithsonianmag.com
Krzysztof Piesiewicz odszedł w wieku 80 lat. Tak zapisał się w historii polskiego kina i polityki
Krzysztof Piesiewicz nie żyje. Wiadomość o śmierci wybitnego scenarzysty, adwokata i byłego senatora obiegła Polskę w czwartek, wywołując poruszenie zarówno w świecie kultury, jak i polityki. Miał 80 lat. Przez dekady pozostawał jedną z najważniejszych postaci polskiego kina autorskiego i bliskim współpracownikiem Krzysztofa Kieślowskiego.
Był człowiekiem wielu ról — prawnikiem zaangażowanym w sprawy opozycjonistów w czasach PRL, politykiem obecnym w życiu publicznym po 1989 roku, a także współautorem filmów, które na trwałe wpisały się w historię europejskiego kina. Krzysztof Piesiewicz pozostawił po sobie nie tylko imponujący dorobek artystyczny, lecz także opowieść o wrażliwości, odpowiedzialności i potrzebie rozmowy o ludzkich emocjach oraz moralnych wyborach. Nie żyje Krzysztof Piesiewicz. Miał 80 lat Informacja o śmierci Krzysztofa Piesiewicza pojawiła się w mediach społecznościowych i bardzo szybko została podana dalej przez przedstawicieli świata polityki oraz kultury. Głos zabrała między innymi Małgorzata Kidawa-Błońska, która opublikowała poruszający wpis w serwisie X. "Bardzo smutna wiadomość. Nie żyje Krzysztof Piesiewicz, Senator, prawnik i twórca filmowy, współpracujący z Krzysztofem Kieślowskim. Autor scenariuszy, które na trwałe zapisały się w historii kina. Rodzinie i Bliskim składam wyrazy współczucia. Cześć Jego pamięci" — napisała marszałkini Senatu. Krzysztof Piesiewicz zmarł w wieku 80 lat. Dla wielu osób był symbolem inteligencji, artystycznej refleksji i wyjątkowej umiejętności opowiadania o człowieku w momentach granicznych. Jego odejście zamyka ważny rozdział polskiej kultury i życia publicznego. Kim był Krzysztof Piesiewicz? Prawnik, senator i człowiek zaangażowany społecznie Krzysztof Piesiewicz urodził się 25 października 1945 roku w Warszawie. Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, a następnie rozpoczął praktykę adwokacką. W latach 80. angażował się w obronę działaczy opozycji demokratycznej i "Solidarności". Był również oskarżycielem posiłkowym w procesie dotyczącym zabójstwa księdza Jerzego Popiełuszki — sprawy, która stała się jednym z symboli dramatycznych realiów PRL. Po przemianach ustrojowych zaangażował się także w działalność polityczną. Przez wiele lat pełnił funkcję senatora RP, zasiadając w Senacie kilku kadencji. Pracował między innymi w komisjach związanych z kulturą, praworządnością i sprawami zagranicznymi. Choć w późniejszych latach wycofał się z pierwszego planu politycznego, pozostawał postacią rozpoznawalną i komentowaną — również ze względu na medialne kontrowersje, które na pewnym etapie mocno odbiły się na jego życiu publicznym. Przez całe życie łączył jednak świat prawa z głębokim zainteresowaniem etyką, filozofią i kondycją człowieka. Te tematy później bardzo wyraźnie wybrzmiewały także w jego twórczości filmowej. ZOBACZ TEŻ: Ostatnie pożegnanie Stanisławy Celińskiej. Rodzina przekazała szczegóły uroczystości Krzysztof Piesiewicz i Krzysztof Kieślowski. Duet, który tworzył historię polskiego kina Dla widzów na całym świecie nazwisko Krzysztofa Piesiewicza na zawsze pozostanie związane z Krzysztofem Kieślowskim. Ich współpraca rozpoczęła się w latach 80., kiedy — jak wspominano wielokrotnie — połączyła ich wspólna wrażliwość i zainteresowanie moralnymi dylematami zwykłych ludzi. Pierwszym ważnym projektem był film "Bez końca", później przyszły kolejne produkcje, które dziś uznawane są za klasykę kina autorskiego. Razem stworzyli między innymi "Dekalog", "Podwójne życie Weroniki" oraz trylogię "Trzy kolory". Ich scenariusze były wielokrotnie nagradzane i nominowane do najważniejszych światowych wyróżnień, w tym do Oscara. Filmy, nad którymi pracowali, nie dawały prostych odpowiedzi — zamiast tego zmuszały do refleksji nad samotnością, przypadkiem, winą i miłością. Po śmierci Kieślowskiego Piesiewicz długo pozostawał strażnikiem pamięci o ich wspólnej twórczości. W wywiadach podkreślał, że kino było dla nich przede wszystkim próbą zrozumienia człowieka. Dziś wielu widzów wraca do tych filmów właśnie dlatego, że mimo upływu lat wciąż pozostają niezwykle aktualne i poruszające. SPRAWDŹ TEŻ: Syn Johna Lennona ujawnił poważne problemy zdrowotne. „Proszę, badajcie się”
Impact’26: dlaczego dziś najbardziej potrzebujemy relacji, emocji i uważności?
Już 13 i 14 maja Poznań znów stanie się miejscem spotkania światowych liderów biznesu, polityki, kultury i nowych technologii. Tegoroczna odsłona ma być rekordowa – zaplanowano aż 94 godziny debat, 9 scen oraz 25 ścieżek tematycznych obejmujących gospodarkę, geopolitykę, technologię, zdrowie, kulturę i bezpieczeństwo. Organizatorzy podkreślają, że partnerstwo z Impact’26 wpisuje się w zaangażowanie banku w rozwój innowacji, nowoczesnej gospodarki oraz odpowiedzialnego przywództwa. Podczas wydarzenia obecnych będzie również 12 przedstawicieli Erste Bank Polska i Grupy Erste, którzy wezmą udział w najważniejszych debatach dotyczących przyszłości Europy, sektora finansowego i globalnej gospodarki. Jak podkreśla Krystian Wolak, twórca wydarzenia, agenda została przygotowana tak, by pokazać świat znajdujący się w momencie przełomu – politycznego, technologicznego, gospodarczego i społecznego. Organizatorzy chcą jednak rozmawiać nie tylko o globalnych procesach, ale także o człowieku, jego emocjach, zdrowiu i potrzebie bezpieczeństwa. Impact’26 w Poznaniu. Justin Trudeau, Amal Clooney i Daron Acemoğlu wśród gości Tegoroczna agenda przyciąga nazwiskami rozpoznawalnymi na całym świecie. Jednym z najmocniejszych punktów programu będzie wystąpienie Justina Trudeau. Były premier Kanady ma mówić o przywództwie w czasach dezinformacji, kryzysów społecznych i politycznych napięć. W tej części programu pojawi się także Michał Gajewski, CEO i Prezes Zarządu Erste Bank Polska, który weźmie udział w debacie „Europa w nowym układzie sił: gospodarka, bezpieczeństwo i przyszłość”. W sesji uczestniczyć będą również Daron Acemoğlu oraz Peter Bosek, CEO Erste Group. Dyskusja ma dotyczyć konkurencyjności europejskiej gospodarki, bezpieczeństwa ekonomicznego oraz wyzwań stojących przed Europą w czasach globalnych napięć. Gościem Impact’26 będzie również Peter Bosek, CEO Erste Group, który wystąpi podczas fireside chatu poświęconego inwestowaniu w jeden z najbardziej dynamicznych rynków wzrostu w Europie. Tematem będzie „Inwestowanie w jeden z najbardziej dynamicznych rynków wzrostu w Europie: siła innowacji i potencjał przedsiębiorczy Polski”. Erste Bank Polska po raz czwarty partnerem strategicznym Impact Częścią programu są debaty poświęcone przyszłości sektora finansowego. To dlatego obecność Erste Bank Polska nie jest przypadkowa. Bank po raz czwarty został partnerem strategicznym wydarzenia, podkreślając swoje zaangażowanie w rozmowy o przyszłości europejskiej gospodarki, innowacjach i transformacji sektora finansowego. Partnerstwo z Impact’26 ma również pokazywać aktywną rolę Erste Bank Polska w debatach dotyczących odpowiedzialnego przywództwa oraz budowania nowoczesnej gospodarki opartej na innowacjach i nowych technologiach. Bank od lat uczestniczy w międzynarodowych dyskusjach dotyczących konkurencyjności Europy, rozwoju przedsiębiorczości i zmian zachodzących w sektorze finansowym. W wydarzeniu weźmie udział 12 przedstawicieli Erste Bank Polska i Grupy Erste, którzy będą obecni podczas kluczowych paneli i debat. W centrum zainteresowania znajdą się rozmowy o przyszłości bankowości, bezpieczeństwie gospodarczym oraz wyzwaniach związanych z transformacją technologiczną. Geopolityka, AI i cyberbezpieczeństwo Jednym z dominujących tematów wydarzenia będzie geopolityka i zmieniający się układ sił na świecie. Organizatorzy zapowiadają debaty dotyczące relacji transatlantyckich, wojny informacyjnej, bezpieczeństwa Europy oraz roli nowych technologii w globalnych konfliktach. Wśród gości tej części programu znaleźli się m.in. Jon Huntsman, Mark Brzeziński, Ian Brzeziński oraz Alexander Soros. Dyskusje mają koncentrować się na pytaniu, kto dziś wyznacza reguły gry w polityce i gospodarce. Bardzo mocno wybrzmi także temat sztucznej inteligencji. Debaty poświęcone AI będą dotyczyć nie tylko technologii, ale również wpływu algorytmów na demokrację, rynek pracy i codzienne życie społeczeństw. Szczególne miejsce w programie zajmą rozmowy o wpływie AI na gospodarkę i konkurencyjność państw. Organizatorzy zwracają uwagę, że rozwój sztucznej inteligencji coraz silniej oddziałuje edukację czy rynek pracy. na sektor finansowy, edukację, administrację oraz rynek pracy, dlatego temat ten będzie obecny w wielu ścieżkach programowych. Nie zabraknie też rozmów o cyberbezpieczeństwie. Kultura, zdrowie i relacje w centrum uwagi Ważną częścią Impact’26 będą tematy związane z kulturą oraz zdrowiem psychicznym. Olga Tokarczuk porozmawia z Sławomirem Sierakowskim o roli literatury w niestabilnych czasach. O sztuce w epoce algorytmów opowiedzą Jeff Koons i Timothee Verrecchia. Zaplanowano także wystąpienia Wilhelma i Anny Sasnalów czy performatywny pokaz Oskara Zięty. Jednym z najbardziej wyczekiwanych punktów wydarzenia będzie Impact Bookstore. Uczestnicy będą mogli spotkać się z autorami i zdobyć podpisy pod książkami. Z czytelnikami spotka się m.in. Daron Acemoğlu. Swoje książki podpisywać będą także Olga Tokarczuk oraz Szczepan Twardoch. Jedną za atrakcji będzie premiera nowej książki Martyny Wojciechowskiej „Przesunąć horyzont. 20 lat później”. W programie znalazły się również debaty dotyczące zdrowia psychicznego, długowieczności, epigenetyki oraz wpływu stylu życia na zdrowie. Uczestnicy będą rozmawiać m.in. o relacjach rodzinnych czy przeciążeniu technologią. Na scenie pojawi się Jessie Inchauspé, autorka „Glukozowej Rewolucji”, która opowie o wpływie poziomu cukru we krwi na codzienne funkcjonowanie. Impact’26: biznes, kultura i technologia Tegoroczna agenda pokazuje, że Impact’26 pozostaje wydarzeniem wykraczającym poza klasyczne konferencje biznesowe. Organizatorzy świadomie łączą światy, które na co dzień rzadko spotykają się na jednej scenie – politykę, technologię, kulturę, naukę i społeczne emocje. To właśnie ta różnorodność sprawia, że poznańskie wydarzenie co roku przyciąga liderów opinii, przedsiębiorców, artystów i ekspertów z całego świata. Impact’26 ma być miejscem nie tylko debat, ale także wymiany doświadczeń i budowania relacji, które mogą wpływać na przyszłość gospodarki, biznesu i życia społecznego. Więcej informacji na stronie internetowej Impact'26. Materiał promocyjny Erste Bank Polska
Byli przyjaciółmi przez 65 lat. Wojciech Mann żegna Andrzeja Olechowskiego. Poruszające sceny na Wilanowie
6 maja w kościele św. Anny na warszawskim Wilanowie odbył się pogrzeb Andrzeja Olechowskiego. Wśród tłumów żałobników pojawił się Wojciech Mann, który mimo problemów zdrowotnych osobiście pożegnał przyjaciela, z którym znał się od ponad 65 lat. Dziennikarzowi podczas uroczystości towarzyszył syn Marcin Mann.
Śmierć Andrzeja Olechowskiego poruszyła nie tylko świat polityki, ale także osoby, które znały go prywatnie od dziesięcioleci. Podczas uroczystości pogrzebowych, które odbyły się 6 maja w kościele św. Anny na warszawskim Wilanowie, szczególne emocje wzbudziła obecność Wojciecha Manna. Dziennikarz mimo problemów zdrowotnych osobiście pożegnał przyjaciela, z którym łączyła go ponad 65-letnia relacja. Ich niezwykła więź, oparta na wspólnej pasji do rock&rolla, została także wspomniana podczas poruszającego przemówienia syna zmarłego, Marcina Olechowskiego. Pogrzeb Andrzeja Olechowskiego zgromadził tłumy żałobników 25 kwietnia 2026 r. zmarł Andrzej Olechowski. Były minister finansów, były szef MSZ, współzałożyciel Platformy Obywatelskiej i kandydat na prezydenta odszedł w wieku 78 lat. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 6 maja w kościele św. Anny na warszawskim Wilanowie. Na miejscu pojawili się przedstawiciele świata polityki, mediów oraz show-biznesu. Wśród żałobników obecny był również Wojciech Mann, który prywatnie należał do grona najbliższych przyjaciół Andrzeja Olechowskiego. Obecność dziennikarza wzbudziła ogromne emocje. Zobacz też: Tłumy polityków i morze kwiatów. Tak pożegnano Andrzeja Olechowskiego Wojciech Mann mimo problemów zdrowotnych pożegnał przyjaciela Wojciech Mann przybył na uroczystość wyraźnie poruszony. Dziennikarz wspierał się balkonikiem, jednak mimo problemów zdrowotnych zdecydował się osobiście oddać hołd wieloletniemu przyjacielowi. Towarzyszył mu syn Marcin Mann, z którym regularnie prowadzi audycję w Radiu Nowy Świat. Wspólne pojawienie się ojca i syna zostało uwiecznione przez fotoreporterów obecnych na miejscu. To właśnie Wojciech Mann jako jeden z pierwszych poinformował o śmierci Andrzeja Olechowskiego w mediach społecznościowych. Jego wpis poruszył wielu internautów. „Andrzej Olechowski. Najdłuższa przyjaźń mojego życia. Niech Bóg się Nim zaopiekuje” — napisał dziennikarz. 65 lat przyjaźni Wojciecha Manna i Andrzeja Olechowskiego Historia relacji Wojciecha Manna i Andrzeja Olechowskiego rozpoczęła się jeszcze w szkolnych ławkach. Jak opowiadali w programie „Dzień Dobry TVN”, poznali się w siódmej klasie szkoły podstawowej i od tamtej chwili pozostali nierozłączni. Początki ich znajomości nie spotkały się jednak z aprobatą wychowawcy. Wojciech Mann po latach wspominał, że w szkole uchodził za buntownika. „Chwilami przestawałem być nobliwy. Mój sposób bycia troszkę odstawał od obyczajów narzucanych przez szkołę i to się wyrażało również buntem np. jeśli chodzi o strój. Wychowawca prosił moją mamę, żebym nie przychodził w dżinsach do szkoły, bo to robi złe wrażenie. I stworzyło się takie coś, że ja nie pasuję trochę, że się wygłupiam, a jeszcze dodatkowo z niektórych przedmiotów jakoś tak się prześlizguję, więc byłem podejrzanym osobnikiem, tak że Andrzej miał być ochroniony przede mną” — mówił Mann. Andrzej Olechowski przyznawał jednak, że ostrzeżenie nauczyciela przyniosło odwrotny efekt. „Proszę sobie wyobrazić, że przychodzicie do nowej klasy stremowani, nikogo nie znacie, a jednego pokazuje nauczyciel. Normalna reakcja już w tym wieku jest taka, że nauczycielowi się tak nie ufa do samego końca” — żartował były minister. Rock&roll połączył Manna i Olechowskiego To właśnie wspólna pasja do rock&rolla stała się fundamentem ich wieloletniej przyjaźni. Wojciech Mann i Andrzej Olechowski organizowali spotkania muzyczne dla znajomych i wspólnie słuchali płyt. Andrzej Olechowski wspominał, że udało im się zorganizować miejsce w piwnicy Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego, gdzie odbywały się muzyczne wieczorki. „Nas ciekawiła muzyka: rock&roll. No to mówimy: »Zaraz, to po pierwsze, musimy słuchać - u niego, u mnie«. Ale koledzy mówią: »My też byśmy posłuchali«. Udało nam się zaaranżować, zgromadzić, zapewnić miejsce w piwnicy Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. I tam żeśmy robili wieczorki. Któryś przynosił adapter, gramofon. Inni przynosili płyty i żeśmy przesłuchiwali te płyty. Później były nawet koncerty na żywo” — opowiadał Olechowski. Podczas nabożeństwa żałobnego do tej wyjątkowej relacji nawiązał również syn zmarłego, Marcin Olechowski. W swoim przemówieniu podkreślił zarówno przywiązanie ojca do Polski, jak i jego wieloletnią działalność na rzecz integracji kraju z Zachodem. „Ojciec był przekonanym patriotą, Europejczykiem (...). To, co kiedyś zaczął, od wprowadzania rock'n'rolla pod strzechy wspólnie z Wojtkiem Mannem, kontynuował w wolnej Polsce niestrudzoną pracą na rzecz włączenia naszego kraju w struktury instytucjonalne Zachodu” — powiedział Marcin Olechowski. Spotkania organizowane przez Manna i Olechowskiego szybko przerodziły się w zorganizowany klub muzyczny. Muzyka stała się dla nich sposobem na budowanie więzi i wspólne spędzanie czasu. ZOBACZ TEŻ: Poznali się na studiach, ich uczucie przetrwało dekady. Żona Andrzeja Olechowskiego zawsze mówiła o nim z ogromną miłością „Historia jednej znajomości”. Ostatni wspólny projekt przyjaciół Choć zawodowe drogi obu mężczyzn potoczyły się zupełnie inaczej, ich relacja pozostała niezmienna. Wojciech Mann został jednym z najbardziej rozpoznawalnych dziennikarzy muzycznych w Polsce, a Andrzej Olechowski związał się z polityką. W 2000 r. Wojciech Mann wszedł do komitetu poparcia Andrzeja Olechowskiego podczas wyborów prezydenckich. Ich wieloletnią relację podsumowała również książka „Historia jednej znajomości”, która ukazała się pod koniec 2025 r. Pogrzeb Andrzeja Olechowskiego stał się wyjątkowo emocjonalnym momentem dla Wojciecha Manna. Dziennikarz mimo problemów zdrowotnych zdecydował się osobiście pożegnać człowieka, którego znał przez ponad sześć dekad i którego nazywał „najdłuższą przyjaźnią swojego życia”. Źródła: onet.pl, dziendobry.tvn.pl
Szok po pogrzebie Łukasza Litewki. Jedno zdjęcie rozpętało polityczną burzę
Pogrzeb Łukasza Litewki w Sosnowcu miał być chwilą zadumy i wspomnień. Tymczasem jedno zdjęcie z uroczystości wywołało lawinę oskarżeń i ostrych komentarzy między politykami. Prawica zarzuca niestosowne zachowanie, a Lewica mówi o manipulacji i wykorzystaniu sztucznej inteligencji.
Pogrzeb Łukasza Litewki, który odbył się w Sosnowcu, miał być momentem ciszy, refleksji i wspólnego pożegnania tragicznie zmarłego posła. Zamiast tego stał się początkiem ostrego politycznego konfliktu. Wszystko przez zdjęcie i nagrania z uroczystości, które wywołały lawinę komentarzy. „Czytam niektóre komentarze, że to normalna reakcja. NIE!” — grzmiał Dariusz Matecki, podczas gdy politycy Lewicy odpowiadali oskarżeniami o manipulację i wykorzystywanie sztucznej inteligencji. Pogrzeb Łukasza Litewki w Sosnowcu – przebieg uroczystości Pogrzeb Łukasza Litewki odbył się w Sosnowcu i zgromadził polityków różnych opcji politycznych. Wśród uczestników byli prezydent Karol Nawrocki z żoną Martą, premier Donald Tusk oraz marszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty. Jak relacjonował Tomasz Trela, była to uroczystość pełna emocji: „To była bardzo podniosła, wzruszająca uroczystość, która trwała półtorej godziny w kościele”. Po mszy uczestnicy wzięli udział w kondukcie żałobnym. Czarzasty podkreślał znaczenie zmarłego posła: „Jednoczył ludzi. Potrafił zgromadzić wokół siebie osoby o różnych poglądach, nawet po śmierci”. Zdjęcie z pogrzebu i zarzuty wobec polityków Lewicy Po pogrzebie Łukasza Litewki w sieci zaczęły krążyć zdjęcia i nagrania z udziałem polityków Nowej Lewicy. To właśnie one wywołały gwałtowną reakcję części polityków prawicy. Dariusz Matecki opublikował materiał i ostro go skomentował: „Czytam niektóre komentarze, że to normalna reakcja. NIE! To nie jest normalne zachowanie wicepremiera i ministra na pogrzebie. Nie ma tu żadnego pola do dyskusji”. Wcześniej zwrócił się bezpośrednio do jednej z polityczek: „Agnieszko Dziemianowicz-Bąk, co was tak bawiło na pogrzebie?”. Z kolei Konrad Berkowicz zamieścił ujęcia z podpisem: „»Koledzy« z Lewicy pogrążeni w żałobie”. Sprawdź też: Ostatnie pożegnanie Litewki. Słowa przyjaciół poruszyły wszystkich. „Część naszego życia została wyrwana” View oEmbed on the source website Dariusz Matecki odpowiada na krytykę W rozmowie z "Faktem" Matecki nie łagodził tonu. Podkreślał: „Jeśli jedzie się na pogrzeb, to trzeba się zachowywać godnie, a nie sobie śmieszkować, żartować”. Dodał także, odnosząc się do krytyki ze strony Lewicy, że „nie mają oni prawa moralnego mówić o przekraczaniu jakichkolwiek granic, bo żadnych granic nie mają”. Opublikowane przez niego materiały – jak wskazywali politycy Lewicy – miały być przetworzone, czemu sam zainteresowany zaprzeczał."Nagonkę nakręciła pani Dziemianowicz-Bąk swoim obrzydliwym zachowaniem, które nie przystoi nie tylko ministrowi czy wicepremierowi w przypadku Gawkowskiego, ale też po prostu ludziom", dodał. Lewica reaguje: „Powinni się wstydzić” Politycy Lewicy stanowczo odrzucili zarzuty i wskazali na możliwą manipulację. Katarzyna Kotula zarzuciła Mateckiemu publikację zdjęcia „przerobionego przez sztuczną inteligencję”. Tomasz Trela w rozmowie z „Faktem” odniósł się do atmosfery podczas pogrzebu i krytyki pojedynczych ujęć: „Czepianie się, że ktoś podczas dwóch godzin poza Kościołem zrobił jakiś uśmiech albo minę, to nie przystoi”. Krzysztof Gawkowski w rozmowie z tym samym serwisem podkreślił swoje emocje: „Podczas pogrzebu poleciała mi łza, a w trakcie konduktu rozmawiałem z różnymi ludźmi i wspominaliśmy Łukasza Litewkę”. Najostrzej wypowiedziała się Anita Kucharska-Dziedzic, która wyznała dla "Faktu": „Powinni się po prostu wstydzić”. Dodała również: „Robienie transmisji, żeby się podłączyć pod zasięgi medialne, które dotyczą Łukasza Litewki i jego dzieła, jest to po prostu niesmaczne”. Równie krytyczna była Anna Maria Żukowska, która powiedziała: „To po prostu obrzydliwe”, zaznaczając jednocześnie, że „emocje na pogrzebach bywają różne”. CZYTAJ TEŻ: Wspólnie walczyli o prawa zwierząt, byli dobrymi przyjaciółmi. Doda tak uczciła pamięć Litewki podczas pogrzebu Śmierć Łukasza Litewki i okoliczności wypadku Łukasz Litewka zginął 23 kwietnia w Dąbrowie Górniczej, gdy jechał rowerem i został potrącony przez samochód. Po zdarzeniu zatrzymano kierowcę, który usłyszał zarzut spowodowania wypadku komunikacyjnego ze skutkiem śmiertelnym. Zgodnie z ustaleniami prokuratury „nieumyślnie naruszył zasady poruszania się w ruchu drogowym i również nieumyślnie spowodował śmierć posła”. Grozi mu kara od sześciu miesięcy do ośmiu lat pozbawienia wolności. Czytaj też: Widok ukochanej Łukasza Litewki przy trumnie rozrywa serce. Tak pożegnała partnera <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/04/pap202604290WM-9b5e4b2.jpg" width="5895" height="3930" alt="Sosnowiec, 29.04.2026. Wicemarszałek Senatu Magdalena Biejat (L), marszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty (P), wicepremier, minister cyfryzacji Krzysztof Gawkowski (2L), wicemarszałek Sejmu Dorota Niedziela (2P) oraz premier Donald Tusk (C) podczas mszy świętej żałobnej w intencji posła Lewicy Łukasza Litewki w kościele parafii rzymskokatolickiej pw. św. Joachima w Sosnowcu, 29 bm." title="W³odzimierz Czarzasty, Magdalena Biejat, Donald Tusk, Krzysztof Gawkowski, Dorota Niedziela" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/04/pap202604290Q7-67b9515.jpg" width="4798" height="3198" alt="Sosnowiec, 29.04.2026. Wicepremier, minister cyfryzacji Krzysztof Gawkowski (L) oraz minister nauki i szkolnictwa wyższego Marcin Kulasek (P) przed rozpoczęciem mszy świętej żałobnej w intencji posła Lewicy Łukasza Litewki w kościele parafii rzymskokatolickiej pw. św. Joachima w Sosnowcu, 29 bm" title="Krzysztof Gawkowski, Marcin Kulasek" /> Źródło: Fakt.pl
Litewka dostawał nawet 100 próśb dziennie. Najbardziej bolały słowa: „Pan mi nie pomógł”. Bliscy widzieli, że już nie daje rady
Łukasz Litewka zginął 23 kwietnia 2026 roku w wypadku, jadąc na rowerze. Miał 36 lat. Poseł Lewicy z Sosnowca był jednym z najbardziej rozpoznawalnych społeczników w Polsce: organizował zbiórki, pomagał chorym dzieciom, rodzinom po pożarach i bezdomnym zwierzętom. Potrafił w kilka godzin zachęcić do pomocy tysiące ludzi. Ale za tą skutecznością kryła się także cena: przeciążenie, bezsilność i wiadomości, które zostawały z nim na długo.
Pierwsze informacje o jego śmierci wstrząsnęły nie tylko światem polityki. Dla wielu osób Łukasz Litewka nie był „posłem z Lewicy”, ale człowiekiem, do którego pisało się wtedy, gdy zawodziło wszystko inne. Według doniesień do wypadku doszło 23 kwietnia 2026 roku na drodze między Dąbrową Górniczą a Sosnowcem; policja przekazywała, że na tamten moment nie było potwierdzonych ustaleń wskazujących na celowy charakter zdarzenia. Chłopak z Sosnowca, który zaczął od ławek i rozmów z ludźmi Łukasz Karol Litewka urodził się 9 maja 1989 roku w Sosnowcu. Z wykształcenia był socjologiem, absolwentem Uniwersytetu Śląskiego. Zanim został posłem, przez lata działał lokalnie jako radny Sosnowca. W polityce nie zaczynał od wielkich haseł. Jego pierwsze rozpoznawalne akcje dotyczyły spraw najprostszych: osiedlowych ławek, zaniedbanych miejsc, placów zabaw, rozmów z mieszkańcami. Według relacji bliskich i znajomych wychował się w Zagórzu, dużej sosnowieckiej dzielnicy. Ojciec pracował jako górnik, mama handlowała warzywami na targowisku. W domu ważne były tradycyjne zasady, rodzina i obowiązki. Ten życiorys pomagał mu później budować wizerunek „chłopaka z sąsiedztwa” — kogoś, kto nie mówi o pomocy z dystansu, tylko sam bierze kartony, przenosi pralkę, organizuje transport albo pisze post, który uruchamia lawinę dobra. Łukasz Litewka i siła Facebooka. Tak powstała społeczność, która pomagała Największą siłą Litewki były media społecznościowe. Nie używał ich wyłącznie do politycznej autopromocji. Zbudował wokół siebie społeczność, która reagowała natychmiast: wpłatami, udostępnieniami, ofertami transportu, remontu, sprzętu, jedzenia czy adopcji zwierząt. Pomagał dzieciom chorującym na SMA, rodzinom w kryzysie, osobom po pożarach, ludziom z niepełnosprawnościami i zwierzętom. Jedna z najbardziej znanych historii dotyczyła zbiórek, w których w krótkim czasie udawało się zebrać ogromne kwoty na leczenie. W artykule dla wyborczej.pl przypomniano m.in. akcję, w której dla dzieci chorych na SMA udało się zgromadzić miliony złotych. Jego metoda była prosta, ale skuteczna: opowiedzieć historię tak, żeby odbiorca zobaczył człowieka, nie numer zbiórki. Nie krzyczał, nie moralizował, nie zawstydzał. Raczej zapraszał do wspólnego działania. To dlatego wielu ludzi miało poczucie, że nie tylko „wpłaca pieniądze”, ale staje się częścią czegoś większego. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Partnerka Łukasza Litewki zabiera głos po jego śmierci. „Będziemy domagać się rzetelnego śledztwa”. Ujawniła też, dlaczego ukrywali swój związek „Ostatni na liście, pierwszy w działaniu”. Kampania, w której promował psy do adopcji W 2023 roku Łukasz Litewka wystartował do Sejmu z ostatniego, osiemnastego miejsca listy Nowej Lewicy w okręgu sosnowieckim. Wynik okazał się sensacją: zdobył 40 579 głosów i wyprzedził Włodzimierza Czarzastego, który uzyskał 22 332 głosy. Najbardziej zapamiętano jednak nie sam wynik, lecz kampanię. Na banerach wyborczych Litewka promował psy z sosnowieckiego schroniska. Hasło „Adoptuj mnie” i zdjęcia zwierząt zastąpiły klasyczny polityczny przekaz. Jak podawały media, akcja pomogła znaleźć dom części psów, które od dawna czekały na adopcję. To był Litewka w pigułce: nawet kampanię potrafił zamienić w interwencję społeczną. Dla jednych był dzięki temu autentyczny. Dla innych — zbyt sprawny w budowaniu emocji wokół siebie. Sam często słyszał zarzuty, że pomaga „pod publikę”. Odpowiedzią były kolejne zbiórki i kolejne historie ludzi, którzy mówili, że bez niego nie daliby rady. Pomoc, która ratowała innych, zaczęła obciążać jego samego Z tekstu Anny Malinowskiej w „Dużym Formacie” wyłania się także mniej widoczna strona tej działalności. Litewka miał dostawać nawet około 100 próśb o pomoc dziennie. Każda z nich oznaczała czyjąś chorobę, dramat rodzinny, pożar, cierpienie dziecka albo zwierzęcia. Najbardziej bolesne były sytuacje, w których nie mógł pomóc wszystkim. Bliscy opowiadali, że zdarzały się wiadomości z wyrzutem: „Pan mi nie pomógł”. Padały też słowa i obrazy, których nikt nie powinien dźwigać sam — w tym zdjęcia zmarłych dzieci. W takich chwilach jego działalność przestawała być tylko piękną opowieścią o skuteczności internetu. Stawała się ciężarem psychicznym. Znajomi widzieli, że bywa przeciążony. Wspierali go, kiedy dramatów było za dużo. To ważny fragment tej historii: pomaganie może dawać sens, ale może też wypalać, jeśli człowiek każdego dnia mierzy się z cudzym bólem i poczuciem odpowiedzialności za sprawy, których nie da się rozwiązać jednym postem. Kontrowersje i błędy. Litewka nie był postacią jednowymiarową Łukasz Litewka budził skrajne emocje. Miał oddanych zwolenników, ale też krytyków. W przeszłości był karany grzywną w sprawie dotyczącej głosowania na projekty budżetu obywatelskiego. Pojawiały się również zarzuty, że niektóre akcje pomocowe były prowadzone zbyt szybko, zbyt emocjonalnie albo bez wystarczającej współpracy z organizacjami. Jedną z takich spraw była zbiórka na delfinoterapię, z której Litewka wycofał się po krytyce dotyczącej cierpienia delfinów w niewoli. Ta decyzja pokazywała, że działał impulsywnie, ale potrafił też przyznać, że nie wszystko zostało sprawdzone tak, jak powinno. Nie był klasycznym politykiem partyjnym. Unikał części ideologicznych sporów, mówił własnym językiem i częściej angażował się w konkretne historie niż w wielkie debaty programowe. Dla jednych to była słabość. Dla innych — powód, dla którego mu ufali. CZYTAJ TEŻ: Miał wielkie serce, odszedł zbyt wcześnie. Łukasz Litewka wprost mówił o wierze i Bogu: "Nie będę za to nikogo przepraszał" Do końca wierzył w dobro Historia Łukasza Litewki nie jest tylko opowieścią o polityku, który miał świetne wyniki w social mediach. To historia o samotności ludzi proszących o pomoc, o sile wspólnoty i o cenie, jaką płacą ci, którzy stają się ostatnią deską ratunku. Litewka pokazał, że wokół jednej historii można zgromadzić tysiące obcych sobie osób. Że ludzie naprawdę chcą razem czynić cuda — pod warunkiem, że ktoś pokaże im, gdzie są potrzebni. Jego śmierć przerwała tę drogę nagle, ale zostawiła pytanie, które wybrzmiewa mocniej niż polityczne spory: jak pomagać tak, żeby ratować innych i nie zgubić przy tym siebie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Doda nie wierzy w „wypadek” Litewki. Wokalistka z samego rana zamieściła w sieci poruszający wpis. Jej słowa dają do myślenia Źródła: Anna Malinowska, „Łukasz Litewka. Ludzie chcą razem czynić cuda”, Duży Format, Gazeta Wyborcza, 23.04.2026 Serwisy informacyjne (m.in. WP Kobieta, Interia) – informacje o śmierci Łukasza Litewki, kwiecień 2026 Profil publiczny Łukasza Litewki (Facebook) Materiały biograficzne i parlamentarne (m.in. mamprawowiedziec.pl, Sejm RP)
Prokuratura zabrała głos w sprawie śmierci Łukasza Litewki. Tak wyglądały jego ostatnie chwile
Wstrząsająca wiadomość obiegła Polskę. Łukasz Litewka nie żyje – 36-letni poseł Lewicy zginął 23 kwietnia w tragicznym wypadku. Polityk został potrącony przez samochód podczas jazdy rowerem. Okoliczności dramatu są wyjaśniane, a śledczy analizują każdy szczegół tej tragedii.
W czwartek media obiegła smutna wiadomość o śmierci Łukasza Litewki. 36-letni poseł Lewicy zginął w tragicznym wypadku drogowym, do którego doszło 23 kwietnia w godzinach popołudniowych. Okoliczności tragedii są wyjaśniane przez służby. Łukasz Litewka nie żyje Łukasz Litewka nie żyje – ta informacja wstrząsnęła opinią publiczną. 36-letni poseł Lewicy był znaną postacią życia politycznego oraz działaczem społecznym. Jego nagła strata wywołała ogromne poruszenie i szok wśród osób śledzących jego działalność. Do tragedii doszło 23 kwietnia około godziny 13:00. Miejscem zdarzenia była ulica Kazimierzowska na pograniczu Sosnowca i Dąbrowy Górniczej. To właśnie tam rozegrały się dramatyczne sceny. Łukasz Litewka został potrącony przez samochód. Siła uderzenia okazała się tragiczna w skutkach. „Mamy już potwierdzone formalnie, że faktycznie osobą, która poniosła śmierć (...) był prowadzący rower poseł Łukasz Litewka”, informował prokurator Bartosz Kilian. Czytaj też: Odszedł zbyt wcześnie. Małgorzata Rozenek-Majdan wspomina Łukasza Litewkę: "Miał ogromne serce" „Nie ma słów, które wyrażą żal i ból, z jakim przyjmujemy dziś wiadomość o tragicznej śmierci naszego Przyjaciela, posła Łukasz Litewka. Dziś Polska straciła człowieka o wielkim, otwartym sercu i polityka oddanego walce o prawa najsłabszych. Łukasz był uosobieniem dobra. Nigdy nie przechodził obojętnie obok czyjejś krzywdy, zawsze był pierwszy w niesieniu pomocy, zawsze uważny na potrzeby innych, zawsze autentyczny. Odszedł w sposób, z którym nie potrafimy się pogodzić. Zginął w tragicznym wypadku, jadąc na rowerze, został potrącony przez samochód. Łukaszu, dziękujemy Ci za Twoją pracę, energię, za Twoją ogromną wrażliwość i za to, że pokazywałeś nam, jak być lepszymi ludźmi. Twoja nieobecność pozostawi pustkę, której nic nie wypełni. Będziemy walczyć o Twoje dziedzictwo. Łączymy się w ogromnym bólu z Twoją rodziną oraz wszystkimi Bliskimi. Jesteśmy z Wami w tym niewyobrażalnie trudnym czasie”, żegnała go w poruszających słowach Lewica. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/04/EN016692120259-83d8f00.jpg" width="1478" height="2000" alt="17.12.2025. 48. posiedzenie Sejmu X kadencji. Posłowie zajmą się m.in. wetem prezydenta do tak zwanej ustawy łańcuchowej. N/z: Łukasz Litewka" title="17.12.2025. 48. posiedzenie Sejmu X kadencji. Posłowie zajmą się m.in. wetem prezydenta do tak zwanej ustawy łańcuchowej. N/z: Łukasz Litewka" /> Szczegóły zdarzenia: Łukasz Litewka został potrącony przez samochód Z ustaleń wyłania się dramatyczny obraz ostatnich chwil. Łukasz Litewka jechał rowerem, gdy nagle sytuacja na drodze przybrała nieoczekiwany obrót. W jednej chwili spokojna jazda zamieniła się w koszmar. 57-letni kierowca samochodu marki Mitsubishi niespodziewanie zjechał na przeciwny pas. To był moment, który zmienił wszystko. Doszło do uderzenia w rowerzystę, a kolejne sekundy rozegrały się w zawrotnym tempie, nie dając żadnych szans na reakcję. Mężczyzna został zatrzymany przez służby. „Wstępne ustalenia wskazują, że to auto zjechało na przeciwległy pas ruchu, mówiąc kolokwialnie, chwyciło pobocze jednym kołem. I podczas próby kontrowania, przemieszczając się po prostu pod prąd, uderzyło w jadącego poboczem pana posła. Zderzenie było czołowe. To auto jechało akurat z taką prędkością, że po zderzeniu nastąpił kontakt z przydrożnym drzewem”, przekazał prokurator Bartosz Kilian w rozmowie z Wirtualną Polską. Czytaj też: Połączył ich wspólny cel, wypełniali ważną misję. Doda w poruszających słowach żegna Łukasza Litewkę: „Nic się nie martw. Wszystko dokończę” Jak ustalił Fakt, kierowca twierdzi, że nie pamięta momentu, w którym doszło do tragedii. Świadomość miał odzyskać dopiero wtedy, gdy na miejscu pojawiły się służby ratunkowe. To inni kierowcy, widząc dramatyczną sytuację, wezwali pomoc, rozpoczynając walkę z czasem. „Jak przekazywali policjanci obecni na miejscu zdarzenia, to kierowca składał oświadczenia, podając kilka możliwych przyczyn wypadku, m.in., że zasłabł, że przysnął. Zostało to odnotowane przez funkcjonariuszy. Natomiast kluczowe będą jego oświadczenia złożone do protokołu przesłuchania przed prokuratorem”, mówił w rozmowie z Wirtualną Polską Rzecznik Prokuratury Okręgowej w Sosnowcu Bartosz Kilian. Wstępne badanie alkomatem nie wykazało obecności alkoholu u kierowcy. Mimo to śledczy zdecydowali się zabezpieczyć próbkę krwi, aby przeprowadzić dokładniejsze analizy. „Wstępne nasze ustalenia wskazują na to, że kierowca najprawdopodobniej zasnął albo stracił przytomność. Badanie alkomatem wykazało, że był trzeźwy, ale pobraliśmy również krew do dalszych badań”, przekazał Faktowi aspirant sztabowy Adam Jachimczak. Ostatnie chwile Łukasza Litewki Śledczy próbują ustalić, co dokładnie się wydarzyło. Wiele wskazuje na to, że mogło dojść do zderzenia czołowego. Na miejscu zdarzenia każdy detal był pod lupą. Biegli z niezwykłą precyzją analizowali ślady na jezdni – długość drogi hamowania, punkt uderzenia, układ fragmentów. Wszystko po to, by krok po kroku odtworzyć ostatnie sekundy przed tragedią i uchwycić moment, który przesądził o jej dramatycznym finale. „Wszelkie bardziej precyzyjne informacje będą przekazywane dopiero po zakończeniu tych czynności. Myślę, że w dniu jutrzejszym będziemy w stanie powiedzieć więcej”, podkreślał prokurator w rozmowie z Faktem w czwartek, 23 kwietnia. Kluczowe ustalenia ma przynieść sekcja zwłok, zaplanowana najprawdopodobniej na piątek (24 kwietnia) lub poniedziałek (27 kwietnia). „Co do tego, czy była akcja reanimacyjna, czy to była śmierć na miejscu, wolałbym się na ten moment nie wypowiadać. Chcemy to zarezerwować dla prywatności osób najbliższych”, dodawał prokurator Bartosz Kilian w rozmowie z Faktem. Tymczasem mieszkańcy nie mają wątpliwości – droga, na której doszło do wypadku, od dawna budziła niepokój. W ich relacjach pojawia się jedno określenie: niebezpieczna. Nie są to jedynie subiektywne odczucia. Planowano przeznaczyć aż 5 mln zł na remont tej trasy, co jasno pokazuje, jak poważne były problemy z jej infrastrukturą. Teraz te informacje nabierają zupełnie nowego, dramatycznego kontekstu. Czytaj też: O jego dobrym sercu krążyły legendy, nigdy nie przeszedł obojętnie obok potrzebujących. Gwiazdy i politycy tak żegnają Łukasz Litewkę Rodzinie i Bliskim Łukasza Litewki przesyłamy głębokie wyrazy współczucia. Źródło: Fakt, Pudelek, Wirtualna Polska
Odszedł zbyt wcześnie. Małgorzata Rozenek-Majdan wspomina Łukasza Litewkę: "Miał ogromne serce"
Nagłe odejście 36-letniego posła Łukasza Litewki poruszyła polityków, gwiazdy i jego wyborców. Po tragicznej wiadomości z 23 kwietnia głos zabrała także Małgorzata Rozenek-Majdan, która w emocjonalnych słowach pożegnała polityka.
Odszedł zbyt wcześnie… Poseł Łukasz Litewka miał zaledwie 36 lat. W poruszających słowach wspominają go politycy, gwiazdy i wyborcy. Głos zabrała także Małgorzata Rozenek-Majdan. Łukasz Litewka odszedł zbyt wcześnie 23 kwietnia media obiegła wstrząsająca wiadomość. Wciąż trudno uwierzyć, że Łukasz Litewka odszedł... „Są sytuacje, na które nikt nie jest gotowy…. Z głębokim żalem i smutkiem informujemy o śmierci naszego przyjaciela Łukasza Litewki, który zginął dziś w tragicznym wypadku drogowym, jadąc na rowerze. Dziękujemy Łukasz za wszystko. Życie jest niesprawiedliwe, Ty o tym wiedziałeś doskonale. Walczyłeś o innych, szkoda, że nie miałeś szansy zawalczyć o siebie… Kochamy Cię’, żegnano polityka w poruszającym poście, który pojawił się w jego mediach społecznościowych. Czytaj też: Połączył ich wspólny cel, wypełniali ważną misję. Doda w poruszających słowach żegna Łukasza Litewkę: „Nic się nie martw. Wszystko dokończę” Małgorzata Rozenek żegna Łukasza Litewkę W wyjątkowy sposób pamięć o pośle Lewicy uczciła Małgorzata Rozenek-Majdan. Nie kryła emocji, podkreślając, jak wielką stratą jest jego odejście. W jej wypowiedzi wybrzmiewa żal i niedowierzanie wobec tego, co się wydarzyło. Prezenterka i polityk mieli okazję współpracować ze swoją w obszarze walki o prawa zwierząt. „Spotykaliśmy się w trakcie komisji do spraw dobrostanu zwierząt i to była osoba, która zawsze służyła takim merytorycznym wsparciem. Miał ogromną wiedzę i jeszcze większe serce. To był taki facet, który nie tylko zastanawiał się, co można zrobić, ale po prostu to robił”, mówiła w rozmowie z Plejadą. Czytaj też: Nie żyje Łukasz Litewka. Poseł Lewicy i wielki miłośnik zwierząt miał 36 lat Małgorzata Rozenek-Majdan podkreśliła, że odejście Łukasza Litewki to ogromny cios dla całej Polski i strata, z którą trudno się pogodzić. Zwróciła uwagę, że był osobą, która nie tylko dostrzegała problemy, ale przede wszystkim aktywnie szukała rozwiązań i realnie pomagała najbardziej potrzebującym. W jej słowach wybrzmiewa przekonanie, że łączył w sobie wielką wrażliwość z wyjątkową skutecznością działania – cechę niezwykle rzadką, której teraz będzie wszystkim bardzo brakować. „Zawsze był niezwykle merytoryczny i wspierający, otwarty na rozmowę o prawach zwierząt. Był wyjątkową osobą, która naprawdę chciała zrobić wiele dobrego. I wiele dobrego zrobiła. Nie tylko dla zwierząt, ale też dla dzieci i innych ludzi. […] Był osobą niezwykle sprawczą, świetnie przygotowaną merytorycznie i głęboko zaangażowaną. Miał ogromne serce. Szkoda, ogromna, ogromna szkoda”, dodawała w rozmowie z Faktem. Czytaj też: O jego dobrym sercu krążyły legendy, nigdy nie przeszedł obojętnie obok potrzebujących. Gwiazdy i politycy tak żegnają Łukasz Litewkę W mediach społecznościowych zamieściła też zdjęcie wykonane podczas protestu w Sobolewie. „Stałeś tam, jak zawsze, z sercem na dłoni, z uśmiechem, gotowy walczyć do końca o tych, którzy sami nie mogą mówić. Byłeś jednym z tych ludzi, przy których czuło się, że świat może być lepszy. Że dobro naprawdę ma sens. Odszedłeś za wcześnie. Dużo za wcześnie. Dziękuję ci za wszystko Łukaszu”, napisała. Rodzinie i Bliskim Łukasza Litewki składamy głębokie wyrazy współczucia...
Mówił o życiu jak o „największym darze”. To były jego ostatnie słowa – Litewka do końca walczył o innych
Śmierć Łukasza Litewki w wieku 36 lat poruszyła całą Polskę. Poseł Lewicy jeszcze tego samego dnia publikował przejmujące wpisy o przemocy, wykluczeniu i pomocy słabszym. Dziś jego słowa czytane są zupełnie inaczej – jak świadectwo wrażliwości i zaangażowania, które nie zgasło do samego końca.
Łukasz Litewka zginął tragicznie 23 kwietnia 2026 roku w wypadku rowerowym między Dąbrową Górniczą a Sosnowcem. Został potrącony przez samochód i zmarł na miejscu. Informacja o jego śmierci wywołała falę emocji, ale równie mocno wybrzmiewa dziś to, co pozostawił po sobie w ostatnich godzinach życia – wpisy pełne niezgody na obojętność i cierpienie innych. Ostatnie wpisy Łukasza Litewki – przejmujący głos o przemocy Na kilka godzin przed śmiercią Łukasz Litewka opublikował poruszający wpis dotyczący brutalnego pobicia młodego chłopaka przez rówieśników. Opisywał zdarzenie w sposób bezpośredni i emocjonalny, nie uciekając od trudnych słów. „To jest dramat. Dramat dzisiejszej młodzieży, dramat braku wychowania i chorych pomysłów by zyskać sławę” – pisał, wskazując na problem przemocy napędzanej potrzebą rozgłosu w sieci. Zwracał uwagę nie tylko na sam akt przemocy, ale przede wszystkim na jej długofalowe skutki. „Ten młody chłopak jest zniszczony psychicznie. Tak dużo mówi się dziś o samob*jstwach młodych ludzi, tak często ofiary decydują się by targnąć na własne życie. Na największy dar” – podkreślał. W tych słowach wyraźnie widać, jak Litewka postrzegał życie – jako wartość absolutną, wymagającą ochrony i troski, szczególnie wobec najbardziej bezbronnych. Szczególnie mocno wybrzmiał także fragment: „Dziś w ręce by skrzywdzić nie potrzebujesz noża… dziś wystarczy ci telefon" Te słowa, opublikowane zaledwie kilka godzin przed jego śmiercią, dziś brzmią jak dramatyczne ostrzeżenie i apel o większą odpowiedzialność. Pomoc innym do ostatnich chwil – wpis o lekarzu dla bezdomnych Jeszcze tego samego dnia poseł opublikował również wpis, który – jak wiele jego wcześniejszych działań – skupiał się na nagłaśnianiu dobra. „Ten Lekarz leczy bezdomnych – czyli nic już lepszego dziś nie przeczytacie” – pisał na początku, nadając publikacji osobisty i emocjonalny charakter. Litewka zwracał uwagę na szerszy kontekst pomocy: „Na Śląsku i w całej Polsce działa sporo miejsc gdzie można oddać odzież czy przekazać posiłek dla osób w kryzysie bezdomności – to budujące, że potrafimy sobie pomagać”. Jednocześnie podkreślał znaczenie specjalistycznego wsparcia: „gdy w grę wchodzi profesjonalna wiedza jaką jest medycyna, musimy oddać ją specjalistom”. Przedstawiając sylwetkę lekarza, pisał: „Doktor Dawid Szkudłapski, młody i ambitny lekarz łączy pracę w sosnowieckim szpitalu z kierowaniem zespołem, który oferuje kompleksową pomoc medyczną”. Nie zabrakło też charakterystycznej dla niego refleksji i próby przełamania sceptycyzmu: „Ktoś powie, że to niemożliwe? Nie w tym kraju?” Na koniec oddał głos samemu medykowi, cytując: „Osoby bezdomne często nie mają dostępu do opieki zdrowotnej… Naszym celem jest dotarcie do jak najszerszej grupy potrzebujących”. Litewka podsumował wpis słowami: „to także niesamowity przykład, że da się. Ogromne brawa i szacunek”. Polityk do ostatnich chwil pozostawał wierny swojej misji – dostrzegania dobra i wzmacniania tych, którzy realnie zmieniają życie innych. ZOBACZ TEŻ: Nie żyje Łukasz Litewka. Poseł Lewicy i wielki miłośnik zwierząt miał 36 lat Fala emocji pod ostatnim wpisem – „jeszcze 5 godzin temu pisał…” Pod ostatnim wpisem Łukasza Litewki niemal natychmiast pojawiły się setki komentarzy. Internauci nie kryją szoku i niedowierzania, że jeszcze kilka godzin wcześniej był aktywny w sieci. „i pomyśleć, że ten post był 5h przed…” – napisał jeden z użytkowników. Wiele osób reagowało bardzo emocjonalnie: „Boże nie”, „Nie mogę uwierzyć”, „Serce mi pękło” – to tylko niektóre z krótkich, spontanicznych wpisów. Pojawiają się też słowa uznania i wdzięczności za jego działalność. „Jeden z niewielu polityków, którzy tak się angażowali w życie społeczne…” – czytamy w komentarzach. Inni podkreślają, że Litewka wykraczał poza podziały: „Choć mam inne poglądy, to ceniłam pana Łukasza za człowieczeństwo. Dawał przykład, że można działać wspólnie ponad politycznymi podziałami”. Wśród wpisów nie brakuje też bólu i osobistego żalu: „To niemożliwe… jeszcze 5 godzin temu pisał ten post, a już go z nami nie ma”, „Zwierzęta i ludzie pana tak bardzo potrzebują…”. Internauci składają kondolencje rodzinie i bliskim, pisząc: „Wyrazy współczucia”, „Spoczywaj w spokoju”, „Wielka strata”. Te reakcje pokazują skalę emocji, jakie wywołała jego śmierć – ale też to, jak wielu ludzi czuło, że Łukasz Litewka był kimś więcej niż politykiem. Dla wielu był po prostu człowiekiem, który naprawdę pomagał. Łukasz Litewka – człowiek działania i społecznego zaangażowania Łukasz Litewka urodził się w 1989 roku i przez lata był związany z Sosnowcem. Od 2014 roku pełnił funkcję radnego, zdobywając zaufanie mieszkańców dzięki bezpośredniemu stylowi działania. W 2023 roku dostał się do Sejmu jako poseł Lewicy, zdobywając ponad 40 tysięcy głosów – mimo że startował z ostatniego miejsca na liście. Jego kampania była nietypowa – zamiast własnego wizerunku promował psy ze schronisk, zachęcając do adopcji. To podejście stało się symbolem jego działalności: skupienia na tych, którzy sami nie mogą się obronić. Wokół jego inicjatyw powstała społeczność #TeamLitewka, która angażowała się w pomoc chorym dzieciom, osobom starszym i wykluczonym. „To jest sekunda, jeden z setki postów… a powtórzony milion razy zakończy ten dramat” – pisał w jednym z apeli. Dzięki takim działaniom udawało się zbierać miliony złotych na leczenie i wsparcie potrzebujących. Litewka był jednym z nielicznych polityków, którzy potrafili przekuć aktywność w mediach społecznościowych w realną pomoc. Tragiczna śmierć i słowa, które pozostają 23 kwietnia 2026 roku Łukasz Litewka zginął w tragicznym wypadku, jadąc na rowerze. Miał 36 lat. Informację o jego śmierci potwierdzili przedstawiciele Lewicy, publikując poruszające oświadczenie: „Dziś Polska straciła człowieka o wielkim, otwartym sercu… Łukasz był uosobieniem dobra”. Jego odejście pozostawiło pustkę – nie tylko w świecie polityki, ale przede wszystkim wśród ludzi, którym pomagał. Ostatnie wpisy Litewki nabierają dziś szczególnego znaczenia. Są świadectwem tego, kim był: człowiekiem, który do końca reagował na krzywdę innych i próbował zmieniać świat, nawet jeśli tylko jednym postem. Trudno oprzeć się wrażeniu, że jego aktywność w ostatnich godzinach życia była kontynuacją tego, co robił od lat – stawania po stronie słabszych. I właśnie to pozostaje po nim najmocniej: słowa, które nie były tylko komentarzem, ale początkiem działania. Czytaj również: O jego dobrym sercu krążyły legendy, nigdy nie przeszedł obojętnie obok potrzebujących. Gwiazdy i politycy tak żegnają Łukasz Litewkę
Został nowym premierem Węgier. W tle zwycięstwa rozwód i głośny skandal. Była żona nie gryzła się w język: "zdrada rodziny"
Péter Magyar w krótkim czasie stał się jedną z najważniejszych postaci europejskiej polityki. Prawnik, były insider władzy i dziś zwycięzca wyborów parlamentarnych na Węgrzech, który zakończył wieloletnie rządy Viktora Orbána. Kim jest nowy premier i jak wygląda jego droga do władzy?
Jeszcze kilka lat temu Péter Magyar był związany z obozem rządzącym Fidesz, a jego nazwisko nie budziło większych emocji poza politycznymi kulisami. Wszystko zmieniło się w 2024 roku, gdy publicznie odciął się od dotychczasowego środowiska i zaczął otwarcie mówić o problemach systemu władzy. Od tego momentu jego kariera nabrała tempa, prowadząc go aż do historycznego zwycięstwa wyborczego w 2026 roku. Kim jest Péter Magyar – prawnik, który wszedł do polityki z samego środka systemu Péter Magyar urodził się 16 marca 1981 roku w Budapeszcie. Pochodzi z rodziny o silnych tradycjach prawniczych – zarówno jego ojciec, jak i matka byli związani z wymiarem sprawiedliwości. To środowisko w naturalny sposób ukształtowało jego ścieżkę zawodową. Ukończył studia prawnicze na Katolickim Uniwersytecie Pétera Pázmánya, a następnie rozwijał karierę w administracji i instytucjach państwowych. Przez lata był związany z elitami władzy skupionymi wokół Viktora Orbána. Pracował w strukturach państwowych i pozostawał częścią systemu, który później sam zaczął krytykować. Przełom nastąpił w 2024 roku, kiedy zdecydował się publicznie odciąć od dotychczasowego środowiska. W swoich wypowiedziach mówił o potrzebie zmian, podkreślając, że "system nie działa tak, jak powinien" i wymaga głębokiej reformy. Decyzja o zerwaniu z obozem rządzącym była momentem zwrotnym. Magyar szybko stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy opozycji, a jego wystąpienia zaczęły przyciągać tłumy. Wykorzystując doświadczenie zdobyte wewnątrz systemu, potrafił precyzyjnie wskazywać jego słabości. Wybory na Węgrzech. Historyczne zwycięstwo i koniec ery Orbána Wybory parlamentarne w 2026 roku przeszły do historii jako jedne z najbardziej przełomowych w najnowszych dziejach Węgier. Péter Magyar, stojący na czele swojego ugrupowania, odniósł zdecydowane zwycięstwo, kończąc wieloletnie rządy Viktora Orbána. Jego kampania opierała się na jasnym przekazie: walka z korupcją, przywrócenie standardów demokratycznych oraz odbudowa relacji z Unią Europejską. To właśnie te postulaty przyciągnęły wyborców zmęczonych dotychczasowym stylem rządzenia. Magyar wielokrotnie podkreślał, że jego celem jest "przywrócenie normalności w życiu publicznym". ZOBACZ TEŻ: Ich relacja była wyjątkowa. 12-letni syn Jacka Magiery oddał poruszający hołd ojcu: „Kochany tatusiu”. Ten gest mówi wszystko Życie prywatne Pétera Magyara. Była żona oskarżyła go o "zdradę rodziny" Choć Péter Magyar przez długi czas chronił swoją prywatność, jego życie osobiste w ostatnich latach stało się przedmiotem intensywnego zainteresowania mediów. Szczególną uwagę opinii publicznej przyciągnęło jego małżeństwo z Judit Vargą, jedną z kluczowych postaci rządu Viktora Orbána i byłą minister sprawiedliwości. Ich relacja przez lata uchodziła za przykład związku funkcjonującego na styku polityki i życia prywatnego. Para doczekała się dzieci i wspólnie funkcjonowała w elitach władzy, co dodatkowo wzmacniało ich pozycję w środowisku politycznym. Rozstanie tej dwójki stało się jednak momentem przełomowym — nie tylko w ich życiu osobistym, ale również w kontekście publicznego wizerunku Magyara. Po rozwodzie napięcia między byłymi małżonkami przeniosły się do przestrzeni publicznej. Judit Varga w swoich wypowiedziach nie ukrywała emocji i wielokrotnie wracała do tematu ich relacji. Podczas jednego z wystąpień po przesłuchaniu w sprawie dotyczącej afery korupcyjnej, odniosła się do byłego męża w bardzo mocnych słowach, mówiąc: "Zdrada nie jest osiągnięciem, zwłaszcza jeśli jest to zdrada własnej rodziny". Była minister powtórzyła również wcześniejsze zarzuty, twierdząc, że w czasie rozpadu ich małżeństwa Magyar miał reagować emocjonalnie i próbować wpłynąć na jej decyzję o rozstaniu. W jej relacji pojawiły się oskarżenia o manipulację i wywieranie presji w trudnym dla nich okresie. Péter Magyar konsekwentnie odrzucał te zarzuty, podkreślając, że nie zgadza się z ich interpretacją. W jednym z oświadczeń opublikowanych w mediach społecznościowych zaznaczył, że nie zamierza "odnosić się do powtarzanej propagandy", dodając jednocześnie, że życzy swojej byłej żonie spokoju. Choć sprawa odbiła się szerokim echem, Magyar starał się nie eskalować konfliktu w przestrzeni publicznej. W swoich działaniach koncentrował się przede wszystkim na budowaniu nowego projektu politycznego, który ostatecznie doprowadził go do zwycięstwa wyborczego. Wizerunkowo postawił na powściągliwość i dystans, starając się oddzielić życie prywatne od roli, jaką pełni dziś jako premier Węgier. SPRAWDŹ TEŻ: Zaczęło się od niewyraźnego zdjęcia i spontanicznej decyzji. Tak rodziła się miłość Biedronia i Śmiszka
Zaczęło się od niewyraźnego zdjęcia i spontanicznej decyzji. Tak rodziła się miłość Biedronia i Śmiszka
Robert Biedroń obchodzi dziś 50. urodziny. Od ponad dwóch dekad jest w związku z Krzysztofem Śmiszkiem. Przez te lata przeszli razem wiele trudnych momentów i dziś tworzą jeden z najbardziej znanych i trwałych związków w polskiej polityce.
Są razem od lat, a ich miłość jest inspiracją dla wielu. Historia miłości, która mogłaby być scenariuszem na film, wciąż zachwyca kolejne osoby. Robert Biedroń i Krzysztof Śmiszek: historia miłości Robert Biedroń i Krzysztof Śmiszek tworzą zgrany i szczęśliwy od lat związek. Ich życie związane jest z polityką. Robert jest członkiem Parlamentu Europejskiego, aktywistą, a Krzysztof działaczem na rzecz praw człowieka, doktorem nauk prawnych i ekspertem prawa antydyskryminacyjnego. Poznali się, gdy Krzysztof Śmiszek był studentem piątego roku prawa. W Życiu Warszawy przeczytał, że jest taki człowiek, jak Robert Biedroń (obok artykułu było niewyraźne zdjęcie), który startuje w wyborach samorządowych na radnego Mokotowa, a rok wcześniej założył organizację działającą na rzecz osób LGBT i ruszyła z kampanią przeciw homofobii. „Zaintrygowało mnie to niewyraźne zdjęcie i obudziło chęć działania (śmiech). Zostałem wolontariuszem, prawnikiem Kampanii Przeciw Homofobii, poznaliśmy się bliżej i taka niezobowiązująca znajomość trwała parę miesięcy. A potem pojechaliśmy na konferencję do Berlina i tam trafiła w nas strzała Amora. Zaczęło się bardzo kiczowato, bo 14 lutego (śmiech)", mówił w VIVIE!. Z kolei Robert Biedroń miał zupełnie inne odczucia. Nie sądził, że może połączyć ich coś więcej i był skoncentrowany na pracy. „Pracowaliśmy razem w tej samej organizacji, spotykaliśmy się w biurze... Wtedy do głowy by mi nie przyszło, że on kiedyś może zostać moim facetem i z nim spędzę 20 lat”, zdradzał w rozmowie z Faktem. Tak Robert i Krzysztof pozowali dla Vivy w listopadzie 2017 Robert Biedroń i Krzysztof Śmiszek: początki związku Wspólna konferencja w Berlinie była przełomem. Pierwszy krok wykonał Krzysztof. Jego zachowanie sprawiło, że ich relacja stała się bardziej zażyła i romantyczna. „Jak się dowiedziałem, że Krzysztof jest studentem prawa UW ostatniego roku, to pomyślałem, że to będzie fajnie wyglądało. To było dla mnie nowe doświadczenie, bardzo romantyczne – uwodziłeś mnie”, mówił Robert Biedroń na łamach Elle. „Zawsze ktoś musi wykonać pierwszy krok i to chyba byłem ja, bo Robert spodobał mi się od pierwszego wejrzenia. Chociaż na początku nie było wzajemności z jego strony. Ale zrobiłem ten pierwszy krok i okazał się on sukcesem". Z kolei Robert Biedroń uzupełnił jego słowa, mówiąc: "To chyba ja powiedziałem pierwszy »Kocham Cię«. Ale nie trzeba mówić »Kocham Cię« żeby dostawać tego dowody. Jak dostaję w każdej sekundzie naszej wspólnej drogi i to jest fascynujące, że nie jesteśmy w stanie wyobrazić sobie życia bez tego", mówił Krzysztof Śmiszek z okazji 20. rocznicy związku w wywiadzie dla Repliki. W Berlinie uciekł się do pewnego podstępu. „Wziął mnie na taki trik, że powiedział, że nie zna Berlina, a ponieważ nasze spotkania skończyły się późno, a on mieszkał w innym miejscu, zapytał, czy nie mógłby zostać u mnie na noc. Do niczego nie doszło, ale zacząłem się domyślać, że coś jest na rzeczy. Tak się zaczęło”, zdradził Faktowi. CZYTAJ TAKŻE: Ma młodszą o 35 lat partnerkę, ich miłość wywołała skandal. Przy niej Robert De Niro po raz siódmy został ojcem Wtedy zostali parą. Rocznicę świętują 14 lutego, w Walentynki. Wciąż podsycają żar w relacji, a przez częste wyjazdy Roberta nie są w stanie się sobą znudzić. Przez to doceniają każdą wspólną chwilę i w ogóle się nie kłócą. W czasach, kiedy Biedroń starał się o funkcję prezydenta Słupska, byli zmuszeni prowadzić życie na dwa miasta. „Nawet sobie nie wyobrażasz, co się dzieje, jak my się nie widzimy miesiąc lub dwa. Te króliczki z reklamy odpadają przy nas, jak się spotykamy. 24 godziny na dobę…”, zdradzał Robert w wywiadzie dla PrzeambitniPL. „Te rozłąki sprawiają, że pielęgnujemy każdą wspólną chwilę, staramy się, by nasze spotkania były fajne, satysfakcjonujące, by nie było rutyny. Jeszcze intensywniej pracujemy nad relacją i sądzę, że ta dbałość powoduje, że ona trwa. U nas nie ma czegoś takiego, że sobie odpuszczamy, przestajemy się starać”, podkreślał Śmiszek w rozmowie z Faktem. A jak para spędza wolne chwile? „Oglądamy filmy. Gotuję coś fajnego dla Roberta. A jak pozwala na to czas i pieniądze, podróżujemy. Staramy się wykorzystywać ten wspólny czas na maksa", dodawał. Tak Robert i Krzysztof pozowali dla Vivy w listopadzie 2017 Robert Biedroń i Krzysztof Śmiszek: wspólne życie i ślub Robert i Krzysztof mają bardzo jasny podział obowiązków. Każdy z nich zajmuje się w domu tym, co lubi. Wypracowali system, dzięki któremu unikają wykonywania nielubianych prac domowych. „Dzielimy się obowiązkami tak, jak w każdym innym związku partnerskim, gdzie każdy ma swoje zadanie. Roberta bardzo relaksuje prasowanie, a ja z kolei nienawidzę mycia okien. A tak to dzielimy się mniej więcej po równo we wszystkim – mam na myśli m.in. sprzątanie. Ja słynę z tego, że bardzo dobrze gotuję. Gdy zapraszamy przyjaciół, to zawsze ja jestem w roli głównej w tym momencie”, powiedział Krzysztof w rozmowie z Faktem. Mimo gorącego uczucia, które ich łączy, jasno deklarują, że nie planują ślubu za granicą. Zgodnie twierdzą, że chcą zaczekać do czasu, kiedy będzie można to zrobić legalnie w Polsce. „Nie będę uprawiał fikcji. Jestem Polakiem, płacę podatki, służę mojemu krajowi od wielu lat, więc oczekuję, że to państwo będzie mnie traktowało równo. Godnie. To jest obowiązek państwa. Nie płacę podatków w Niemczech czy w Wielkiej Brytanii, nie służę Niemcom czy Anglikom. Służę Polsce i chciałbym, żeby Polska w końcu zaczęła mnie sprawiedliwie, godnie traktować. I wtedy weźmiemy ślub”, wyznał Robert Biedroń w rozmowie z VIVĄ! w grudniu 2017 roku. „Mamy wielu znajomych, którzy wzięli ślub w Danii, w Belgii, w Wielkiej Brytanii. I ja nie chcę umniejszać tego wydarzenia. Trzymam za nich kciuki. Natomiast zawsze im powtarzam – jako prawnik – że w Polsce to nic nie znaczy. To jest po prostu gest symboliczny", tłumaczył Krzysztof Śmiszek. Prawnik wyznał wtedy, że zdaje sobie sprawę, że sytuacja w Polsce wciąż nie jest idealna, jeśli chodzi o akceptację dla par jednopłciowych. „Ale wtedy, 15 lat temu, kiedy zaczęliśmy być razem, to było na bardzo prymitywnym i agresywnym poziomie, zwłaszcza jeśli chodzi o agresję fizyczną na ulicach. Mieliśmy kilka takich sytuacji, gdzie doświadczyliśmy przemocy fizycznej i to w mojej psychice zostawiło bardzo głęboki ślad. To jest ślad posttraumatyczny, który zostaje na zawsze. Nawet wtedy, kiedy Robert został posłem, przez pierwsze dwa, trzy lata miałem taki zwierzęcy lęk o niego. On był zresztą czasami nieroztropny, jeździł nocami rozklekotaną SKM-ką czy autobusami i wtedy się o niego bardzo bałem. Od trzech lat nie spotkaliśmy się z żadnym przejawem niechęci. Oprócz publicystyki, która jest mniej ważna". SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Jubileuszowy odcinek Twoja Twarz Brzmi Znajomo. Edward Miszczak i uczestnicy poprzednich edycji na widowni Robert Biedroń podkreślał, że obaj walczyli z homofobią na początku lat dwutysięcznych, kiedy w ich stronę leciały kamienie. „Byłem opluwany, wyzywany, szykanowany. Straszne rzeczy się działy, jak dzisiaj w Rosji. Dla nas to, co już dzisiaj osiągnęliśmy, jest kosmosem. Że jestem prezydentem miasta, że byłem posłem, że możemy w końcu przejść się ulicą". Wierzą, że w końcu będą mogli stanąć na ślubnym kobiercu i to tylko kwestia czasu. „Naprawdę wierzę, że pewnego dnia wymówię słowa: »Świadomy praw i obowiązków…«, dodawał polityk w VIVIE!. „Politycy dawno już zostali w tyle za zmianami społecznymi. Ostatnie badania pokazują, że ponad połowa Polaków popiera uregulowanie statusu par jednopłciowych. Przyjdzie czas, kiedy ci tchórzliwi politycy, którzy nic by nie stracili, gdyby zagłosowali za taką ustawą, po prostu zostaną wymieceni", dodawał Krzysztof Śmiszek. Para od lat wspiera się we wszystkich inicjatywach. Działają wspólnie nie tylko na rzecz społeczności LGBT, ale również równouprawnienia, praw kobiet i dzieci w Polsce. Dziś, po ponad 20 latach wspólnego życia, Biedroń i Śmiszek znów stają przed kolejnym wyzwaniem. Choroba stała się dla nich trudnym sprawdzianem siły, bliskości i wzajemnego wsparcia. Ich historia pokazuje jednak, że nawet w obliczu najcięższych prób, prawdziwa miłość potrafi przetrwać wszystko.
Jest kandydatem na premiera partii PiS, wzbudza niemałe emocje. Mało kto wie, kim jest jego żona. Aż trudno uwierzyć
Miłość czasem zaczyna się od jednego spojrzenia. Tak było w przypadku Przemysława Czarnka i jego żony Katarzyny. Ich historia nie narodziła się w politycznych kuluarach ani na uniwersyteckich korytarzach, lecz setki kilometrów od Polski, podczas wakacyjnej pracy we Włoszech. To właśnie tam wydarzył się moment, który zmienił całe jego życie.
Przemysław Czarnek od lat należy do najbardziej rozpoznawalnych polityków Prawa i Sprawiedliwości. Były minister edukacji i nauki, znany z wyrazistych poglądów i medialnych wystąpień, ponownie znalazł się w centrum uwagi po tym, jak partia oficjalnie wskazała go jako kandydata na premiera. Choć w polityce nie unika ostrych sporów, w życiu prywatnym stawia na stabilność i rodzinę. Niewiele jednak osób wie, jak zaczęła się jego historia miłosna z żoną Katarzyną. Przemysław Czarnek o żonie. Tak zaczął się ich związek Historia ich znajomości brzmi niemal jak scenariusz romantycznego filmu. Przemysław Czarnek i Katarzyna poznali się jeszcze w czasach studenckich podczas sezonowej pracy we Włoszech. Oboje wyjechali tam, aby dorobić w wakacje, nie spodziewając się, że właśnie tam spotkają swoją drugą połówkę. Polityk pracował w jednym z hoteli, natomiast jego przyszła żona była zatrudniona w restauracji w innym obiekcie. To właśnie wtedy wydarzył się moment, który, jak wspominał po latach, zapamiętał na zawsze. „Pracowałem w jednym hotelu, żona w restauracji w drugim hotelu. No i tam się nasze oczy spotkały”, mówił w rozmowie z „Super Expressem”. Choć dziś Przemysław Czarnek znany jest z pewności siebie, wtedy był raczej nieśmiały. Mimo to znajomość rozwijała się szybko, a po powrocie do Polski relacja nabrała poważnego charakteru. Para stanęła na ślubnym kobiercu w 2000 roku. Od tamtej pory tworzą rodzinę, która dla polityka jest jednym z najważniejszych punktów odniesienia. W publicznych wypowiedziach wielokrotnie podkreślał znaczenie wartości rodzinnych i religijnych. Małżeństwo doczekało się dwójki dzieci: córki Julii oraz syna Mateusza. W lipcu 2023 roku w rodzinie Czarnków odbyła się ważna uroczystość. Jedyna córka polityka wyszła za mąż. Ślub odbył się w lubelskiej parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika, a ceremonię poprowadził kardynał Gerhard Müller, zaprzyjaźniony z rodziną. Na tym jednak nie koniec, rodzina powiększyła się jeszcze bardziej w listopadzie 2024 roku. Wtedy Przemysław Czarnek po raz pierwszy został dziadkiem. Wydarzenie to było dla niego jednym z najważniejszych momentów ostatnich lat. CZYTAJ TEŻ: Elżbieta Zapendowska oceniła wybór Alicji Szemplińskiej na Eurowizję. Wymownie podsumowała decyzję widzów Kim jest Katarzyna Czarnek? Kariera naukowa żony polityka Choć jej mąż należy do najbardziej rozpoznawalnych polityków w kraju, Katarzyna Czarnek konsekwentnie trzyma się z dala od sporów i medialnego rozgłosu. Zamiast tego postawiła na rozwój kariery naukowej. Uzyskała tytuł doktora biologii i od lat związana jest z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim. Na uczelni wykładała dietetykę, a także pełniła funkcję zastępczyni dyrektora Instytutu Nauk o Zdrowiu. W maju 2023 roku objęła stanowisko dyrektorki nowo utworzonego Instytutu Nauk Medycznych na Wydziale Medycznym KUL. To ważny krok w jej karierze naukowej, który potwierdził jej pozycję w środowisku akademickim. Mimo że jej mąż jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej polityki, Katarzyna Czarnek bardzo rzadko pojawia się publicznie. Nie udziela wywiadów i unika medialnego rozgłosu. Jedną z nielicznych okazji, kiedy można było zobaczyć ją publicznie, było Narodowe Czytanie Pisma Świętego. Nagranie z tego wydarzenia do dziś można znaleźć w internecie. Choć Przemysław Czarnek często znajduje się w centrum politycznych debat i sporów, jego życie prywatne wygląda zupełnie inaczej. To przede wszystkim wieloletnie małżeństwo, rodzina i spokojna codzienność z dala od reflektorów. Źródło: Plejada.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Poznali się na greckiej plaży, są razem ponad 15 lat. Historia miłości Kingi Rusin i Marka Kujawy to gotowy scenariusz na film
Monika Olejnik podsumowuje prezydenturę Karola Nawrockiego: „Czasem wywracam oczami”. U innych polityków martwi ją jedno
Nie przesadza, gdy mówi, że każdego dnia żyje polityką. Obserwuje ją, komentuje i analizuje. Monika Olejnik w szczerym wywiadzie z VIVĄ.pl.
To już pół roku, odkąd Karol Nawrocki jest prezydentem Polski. Wybory na ten najważniejszy w kraju urząd budziły wielkie emocje, a 6 miesięcy jego sprawowania pozwala na pierwsze podsumowania. Jak tego polityka widzi Monika Olejnik? I jaką zasadę zauważyła wraz z upływem lat? Monika Olejnik o polityce. Ocenia Karola Nawrockiego, apeluje do innych Podczas ostatniej sesji do magazynu VIVA! reporter naszego serwisu VIVA.pl był ciekawy, w jaki sposób Monika Olejnik mogłaby podsumować ostatnie miesiące minionego 2025 roku. Dziennikarka sama z siebie podjęła od razu temat polityczny, a konkretnie nowo wybranego prezydenta. „Mamy nowego prezydenta Karola Nawrockiego. Prezydenta, który właśnie niedawno rozmontował okrągły stół. Na szczęście nie przeznaczył go na opałkę, tylko do Muzeum Historii. Mamy prezydenta, który nie zapalił świec chanukowych, choć robił to Lech Kaczyński i wszyscy po kolei prezydenci. Także zrywa z tradycją”, powiedziała przed naszą kamerą. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Monika Olejnik zaniepokojona losem polskiej młodzieży. Mówi stop hejt i proponuje rozwiązanie z Australii Czy pół roku po zaprzysiężeniu dziennikarka patrzy na działania głowy Państwa z różnymi emocjami? „Czasem wywracam oczami, czasem przyglądam się ze spokojem, czasami jestem zaskoczona, a czasami myślę sobie, nic mnie już nie zdziwi. To jest w ogóle coś takiego, że ten rok 2025 przyniósł taką brutalność w polityce, tak brutalny język i jeszcze czegoś takiego nie było”, powiedziała i dodała, że jest to rzecz, której ma dość. Pamięta bowiem nie tak dawne czasy, gdy politycy umieli różnić się bez obrażania. „Pamiętam, kiedy był rząd premiera Donalda Tuska i prezydentem był Lech Kaczyński. Oczywiście były awantury, ale to było wszystko na poziomie. Pracownicy, ministrowie prezydenta Lecha Kaczyńskiego byli ostrzy, ale bardzo kulturalni. A teraz mamy inny świat”, słyszymy. „Kiedyś na przykład polityka zagraniczna była ważna i wiadomo było, że nie należy jej dotykać. Wszystkie partie mówiły jednym głosem. A dziś mamy taki świat, że wywalamy stół, normalnie wywalamy stolik, wyrywamy nogi i patrzymy, czy bez nóg będzie stało”, padło przed kamerą VIVY.pl. Jakiego więc roku 2026 życzy sobie Monika Olejnik? Swoją najszczerszą dobrą energię kieruje w stronę spraw ważnych. „Mam nadzieję, że to będzie taki rok, który zakończy wojnę w Ukrainie, ale tak, że nie będą cieszyć się Rosjanie, tylko że będą się cieszyć Ukraińcy”, opowiada naszemu reporterowi. „A prywatnie? Życzyłabym sobie, żebym była zawsze na najwyższej wysokości. I była na tej wysokości z moją rodziną i z moimi przyjaciółmi”, dodaje. Cały wywiad już na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Martyna Wojciechowska ma dość tego, jak politycy dzielą Polaków. Ma dla nich niecodzienną propozycję
Kłótnie w Sejmie i wypowiedzi dzielące nas zamiast łączyć to nie to, czego u dobrego polityka szuka Martyna Wojciechowska. W trudnych ma dla ludzi pracujących przy ulicy Wiejskiej pewną propozycję. Na pewno byłaby dla nich cenną lekcją.
Ostatnie lata w polskiej polityce to niemal nieustanne przepychanki, spory i dużo niekulturalnych zachowań. Atmosfera Sejmu udziela się niestety wielu polskim rodzinom, które przez podziały światopoglądowe, nie umieją dziś ze sobą rozmawiać. Zauważa to Martyna Wojciechowska, które nie unika wypowiadania się na tematy polityczne. Tym, którzy dzielą naród, ma do zaproponowania jedno. Martyna Wojciechowska o polskiej polityce. Ma propozycję Podczas ramówki TVN zapytaliśmy Martynę Wojciechowską, czy nie boi wypowiadać się głośno w sprawach społecznych i politycznych. Zawsze przecież znajdzie się ktoś, kto nie będzie się z nią zgadzać. Podróżniczka przyznała, że absolutnie nie, a każdej jej wypowiedzi przyświeca inny, wyższy cel. „Jestem cały czas zanurzona w tematy polityczne, ekonomiczne - też za sprawą programów, które realizujemy. Bo w Kobiecie na krańcu świata, oprócz tego, że scenografia jest ładna i kolorowa, to przede wszystkim skupiamy się na ludziach i ich historiach”, mówi VIVIE.pl i daje przykład na to, jakie trudne tematy pokazywała już w telewizji. „Nie bez powodu z kamerą programu pojechałam do Ukrainy niedługo po wybuchu wojny. Po to właśnie, żeby zbierać świadectwa kobiet, które doświadczyły przemocy seksualnej. Z kolei w tym roku pojechaliśmy np. do Rwandy, gdzie kraj podnosi się wciąż po dramatycznych doświadczeniach ludobójstwa. Po 30 latach obserwujemy to, czy można wybaczyć, czy można się pogodzić, czy można iść dalej. I wiesz co, oni mają niesamowite osiągnięcia w temacie właśnie wybaczenia i pojednania, a ten temat interesuje mnie szczególnie, bo myślę, że nam Polakom taka lekcja się też bardzo przyda”, dodała. Dziennikarka nie kalkuluje więc, jaka wypowiedź jej pomoże, a jaka zaszkodzi. Po prostu mówi z serca. „Zawsze wypowiadam się na tematy ważne i aktualne. Na tematy, które mnie osobiście poruszają, ale też na tematy, które zgłębiam merytorycznie, bo oczywiście nie każdy się musi wypowiadać o wszystkim, więc jeśli już się o czymś wypowiadam, to z reguły o tematach, które zgłębiłam. I też tak, żeby łączyć, a nie dzielić. Myślę, że to, czego nam potrzeba, to łączenia, to wspólnoty, to tego, że pomimo różnic, które nas dzielą – a przekonuję się o tym na wielu krańcach świata - potrzebujemy znajdować to, co nas łączy”, odpowiada w rozmowie z VIVĄ.pl. A co zaproponowałaby politykom, którzy kłócą się w Sejmie? Tym, którzy dzielą Polaków i nie mają żadnych przemyśleń o tym, że można inaczej? „Myślę sobie, że ja bym najchętniej wszystkich takich polityków zabrała na te krańce świata. Nie znaczy to, że chciałabym z nimi podróżować, więc może nie ze mną, ale innym samolotem. Chciałabym, żeby oni rzeczywiście polecieli i zobaczyli, że są takie miejsca, gdzie z różnorodności można czerpać. Że są takie miejsca; gdzie można się ze sobą nie zgadzać, ale nadal można rozmawiać; gdzie są takie miejsca, że mimo dramatycznych doświadczeń narody są w stanie się pogodzić, działać we wspólnej sprawie i to są piękne lekcje tak naprawdę dla naszych polityków”, mówi w rozmowie z Rafałem Kowalski. Wspominając o różnorodności, ma też na myśli temat obywateli Ukrainy, którzy mieszkają w Polsce, i których obecność tu również budzi sporo emocji. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Martyna Wojciechowska szczerze o Ukraińcach w Polsce: „Jestem przerażona”. Wprost mówi o propagandzie Całą rozmowę znajdziesz na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Styl Marty Nawrockiej pod lupą. Porównania do Jackie Kennedy zaskakują, ale nie wszystko się zgadza
Styl Marty Nawrockiej, żony prezydenta elekta Karola Nawrockiego, stał się gorącym tematem nie tylko w Polsce, ale i za granicą. Brytyjska stylistka Natalie Courtois porównała jej modowe wybory do ikon stylu. Nie obyło się bez jednej, istotnej uwagi.
Marta Nawrocka, żona prezydenta elekta Karola Nawrockiego, przyciąga uwagę swoimi stylizacjami. Brytyjska stylistka Natalie Courtois dostrzega w jej ubiorze inspiracje ikonami mody. Ma jednak jedno małe „ale”. Marta Nawrocka – styl przyszłej pierwszej damy Oczy całej Polski – a teraz i zagranicznych mediów – zwrócone są na Martę Nawrocką. Zaledwie kilka tygodni po ogłoszeniu wyników wyborów prezydenckich, żona prezydenta elekta Karola Nawrockiego z impetem wkroczyła na salony polityczne, przyciągając uwagę nie tylko dziennikarzy i komentatorów, ale również znawców stylu. W jej wizerunku nie ma miejsca na przypadek – każdy detal, od koloru stylizacji po sposób upięcia włosów, staje się przedmiotem analizy i inspiracją dla kobiet w całym kraju. Jej naturalna elegancja, subtelna, a zarazem wyrazista estetyka zostały właśnie zauważone poza granicami Polski. Jedna z brytyjskich stylistek Natalie Courtois, wzięła pod lupę styl przyszłej Pierwszej Damy RP. Czytaj też: Marta Nawrocka pokazała córkę na wakacjach. Internet nie mógł się powstrzymać Brytyjska stylistka o modowych wyborach Marty Nawrockiej W rozmowie z Plotkiem, Natalie Courtois przeanalizowała stylizacje Marty Nawrockiej.jak ocenia jej styl? Nie da się ukryć, że zauważyła wyraźne inspiracje wizerunkiem Jackie Kennedy oraz Caroline Bessett-Kennedy. Ekspertka nie miała wątpliwości: wizerunek żony głowy państwa to coś więcej niż moda. To deklaracja, to znak, to komunikat wysyłany światu. Styl Pierwszej Damy – podkreśliła – to nie tylko kwestia estetyki, ale również odpowiedzialności i świadomości swojej roli. „Minęły już czasy, gdy zadaniem pierwszej damy było po prostu dobrze wyglądać w cieniu swojego męża. Jest to zdecydowanie rola, której warto się przyjrzeć i skomentować. Wygląda na to, że Marta Nawrocka postawiła na połączenie stylu Jackie O i Caroline Bessett-Kennedy, czyli ponadczasowych ikon stylu, łącząc pastelowy tweed ze spodniami do kostek i codziennym obuwiem”, relacjonowała. I dodała: „Wolałabym, żeby postawiła na te elementy zamiast na formalne krawiectwo, które moim zdaniem mogłoby wymagać bardziej eleganckiego kroju, by podnieść rangę stylizacji”. Sprawdź też: Kandydat na prezydenta wychował dziecko swojej żony. Mało kto wie, że Marta Nawrocka została mamą w wieku 16 lat Ekspertka o wizerunku Karola Nawrockiego Brytyjska stylistka nie pominęła również wizerunku Karola Nawrockiego. Jej zdaniem prezydent elekt świadomie wybiera ponadczasową klasykę, która buduje autorytet i podkreśla powagę urzędu. Zamiast podążać za chwilowymi modowymi kaprysami, stawia na elegancję, prostotę i nienaganne kroje – dokładnie takie, jakie przystoją głowie państwa. „Jego wygląd, choć nie jest unikatowy, pozwala, by jego polityka przemówiła sama za siebie”, mówiła. Jedno jest pewne – Marta Nawrocka już teraz budzi zainteresowanie nie tylko jako żona prezydenta elekta, ale jako kobieta, której styl i obecność mogą zdefiniować nową erę wizerunku pierwszej damy w Polsce. Źródło: Plotek, Plejada
Złamał wielowiekową tradycję. To cios wymierzony w Brigitte Macron? Mówi o tym cały świat
Podczas uroczystego bankietu w zamku Windsor król Karol III zaskoczył gości niecodzienną decyzją. Złamanie tradycji i rozdzielenie prezydenckiej pary nie przeszło bez echa. Czy to afront wobec Brigitte Macron?
Gdy król Karol III podejmował Emmanuela Macrona i jego małżonkę Brigitte podczas bankietu państwowego w zamku Windsor, nikt nie spodziewał się aż takiej rewolucji w królewskich zwyczajach. Złamano niejedną tradycję, która od pokoleń była nieodłącznym elementem brytyjskiej dyplomacji. Największe emocje wzbudziło rozdzielenie francuskiej pary prezydenckiej przy stole, co nie umknęło uwadze komentatorów z całego świata. Czy był to chłodny gest wobec Brigitte Macron, czy tylko nowa wizja monarchii Karola III? Historyczna kolacja w Windsorze – inna niż wszystkie Pierwszy dzień oficjalnej wizyty Emmanuela Macrona w Wielkiej Brytanii zakończył się bankietem państwowym w zamku Windsor. Uroczystość odbyła się w sali św. Jerzego i była wyjątkowa nie tylko ze względu na rangę wydarzenia – była to pierwsza wizyta stanu w Windsorze od 2014 roku – ale też z powodu złamania kilku wieloletnich tradycji królewskich. Zamiast klasycznego układu stołów w podkowę, jak ma to miejsce w pałacu Buckingham, goście – w liczbie 160 – zostali usadzeni przy 50-metrowym mahoniowym stole, najdłuższym w Wielkiej Brytanii. Co więcej, blat nie został przykryty tradycyjnym białym obrusem – w jego wypolerowanej powierzchni odbijały się herby i światło świec, co miało nadać kolacji niecodzienny blask. Czytaj też: Niebywałe, co Emmanuel Macron zrobił w stronę księżnej Kate. Pałac Buckingham milczy, świat w szoku Rozdzielenie Macronów – przypadek czy dyplomatyczny sygnał? Największe emocje wzbudził jednak układ miejsc przy stole. Zamiast siedzieć razem, jak zazwyczaj bywa podczas oficjalnych bankietów, Emmanuel Macron i jego żona Brigitte zostali rozdzieleni. Prezydent Francji zajął miejsce między królem Karolem III a księżną Kate. Brigitte Macron znalazła się po przeciwnej stronie stołu – między królową Kamilą i księciem Williamem. W brytyjskich mediach nie brakowało spekulacji, że taka decyzja mogła zostać odebrana jako dyplomatyczny afront. Dotąd pary prezydenckie czy królewskie zazwyczaj siadały obok siebie. Tym razem jednak zasady uległy zmianie – i nie sposób nie zauważyć, że Brigitte Macron mogła poczuć się co najmniej pominięta. ZOBACZ TEŻ: Księżna Kate wraca na królewski front! W tle wizyta Macrona i symboliczne gesty Złamana tradycja królewska – co zmienił Karol III? To nie jedyne odstępstwo od królewskich rytuałów. Bankiet w zamku Windsor zastąpił klasyczną salę balową w pałacu Buckingham. Karol III i Kamila usiedli naprzeciwko siebie – co samo w sobie jest nietypowe, bo dotąd para królewska zazwyczaj zasiadała obok siebie. Zmiana lokalizacji i formy wydarzenia miała podkreślić bliskość i wspólną historię brytyjsko-francuską – jak podaje BBC, "celem tego historycznego spotkania była refleksja króla Karola III i prezydenta Macrona nad 1000-letnią wspólną historią i kulturą". Królewskie smaki i symbolika koktajlu "L'entente" Uczta miała również wymiar kulinarny. Dania przygotowane zostały przez francuskiego szefa kuchni Raymonda Blanca, ambasadora The King's Foundation. Menu zawierało talerz letnich warzyw z szałwią, pierś kurczaka ze szparagami norfolskimi i kremem estragonowym oraz deser z czarnej porzeczki. Po posiłku goście raczyli się winem porto Taylor’s 1977 Vintage Port i koniakiem 1948 Grande Champagne – odwołaniami do lat urodzenia Emmanuela Macrona i króla Karola III. Symboliczny charakter miało również powstanie specjalnego koktajlu o nazwie "L'entente", który miał łączyć brytyjską i francuską tradycję – zawierał brytyjski gin, krem cytrynowy i francuski likier anyżowy, przyozdobiony suszonymi chabrami i różami. Kwiaty i luksus w służbie charytatywnej Dekoracje stołu przygotowywano przez sześć dni – wykorzystano do tego sezonowe kwiaty i zioła z ogrodów pałacu Buckingham oraz zamku Windsor. Nie zabrakło pozłacanych wazonów i stylowych lampek. Co istotne, po zakończeniu bankietu wszystkie kwiaty przekazane zostały organizacji charytatywnej Floral Angels, której patronuje królowa Kamila. Trafiły one do hospicjów, domów opieki i schronisk. CZYTAJ TEŻ: Tak Brigitte Macron potraktowała męża po skandalu. Nowe zdjęcia mówią wszystko <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/GettyImages-2223557785-6414979.jpg" width="5191" height="3460" alt="Prezydent Francji Emmanuel Macron podczas przemowy króla Karola III w trakcie bankietu państwowego dla prezydenta Francji Emmanuela Macrona i jego żony Brigitte Macron, w zamku Windsor 8 lipca 2025 r. w Windsor w Anglii." title="Emmanuel Macron król Karol III" /> Źródło: plejada.pl
Uchodzili za najzgodniejszą parę polskiej polityki. Mało kto wiedział, że się rozstali. Nigdy tego nie komentowali
Ich miłość była przykładem dla wielu par. I choć wydawało się, że będzie tak do końca, niewiele osób wie, że nie przetrwała próby czasu. Sami jednak nie mówili o tym publicznie, chroniąc swoją prywatność.
Są wspaniałymi rodzicami, stworzyli piękne małżeństwo. Jerzy i Ludgarda Buzkowie przez lata byli idealnym przykładem dla wielu par. Od samego początku wspierali swoją ukochaną córkę — Agatę, byli w stanie zrobić dla niej wszystko. Niewiele osób wie, że ich miłość nie przetrwała jednak próby czasu, choć sami nigdy nie komentowali tych pogłosek publicznie. Aktualizacja na VUŻ 3.08.2024 r. Ostatnia aktualizacja: 3.07.2025 Historia miłości Jerzego i Ludgardy Buzków Ich życie prywatne owiane jest wielką tajemnicą. Jerzy i Ludgarda Buzkowie chronią kulisy zacisza domowego i nie opowiadają o swojej miłości w mediach. Pewne jest jednak, że zakochani poznali się w pracy w Instytucie Inżynierii Chemicznej Polskiej Akademii Nauk w Gliwicach. Ludgarda Czapla skradła wówczas serce przyszłego polityka. Ich miłość każdego dnia rosła w siłę i już w czerwcu 1974 roku stanęli na ślubnym kobiercu. Nie każdy też może wiedzieć, że jeszcze przez dwa lata pracowali razem w tym samym instytucie. W 1980 roku ich życie zdominowała jednak rodząca się wówczas Solidarność. „Mąż założył związek w Instytucie Inżynierii Chemicznej Polskiej Akademii Nauk w Gliwicach. W tamtych czasach wszyscy do niego należeliśmy, od profesorów po sprzątaczki. Mąż był wzywany na policję, na przesłuchania. Potem była działalność podziemna", wspomina Ludgarda Buzek. Po dwóch latach od ceremonii powitali na świecie córeczkę — Agatę, która jest ich oczkiem w głowie. Szczęśliwa mama odstawiła nawet karierę i plany zawodowe na bok i w pełni zaangażowała się w wychowanie dziecka. Niestety, gdy niespodziewanie ich córka zachorowała, załamali, lecz musieli być silni. Zrobili wszystko, by ich pociecha wyzdrowiała. Agata miała zapewnioną najlepszą opiekę medyczną. Co więcej, zarówno Ludgarda, jak i Jerzy Buzkowie nie odstępowali jej na krok. Na szczęście wszystko zakończyło się dobrze. „Ostatni zabieg i chemioterapia zakończyły się wiosną 1989 r. Agata wyzdrowiała, a wkrótce, 4 czerwca, odbyły się pierwsze prawie wolne wybory i agonia komunizmu. - To był nasz najszczęśliwszy rok", mówiła żona polityka. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka pragnęła zostać aktorką. Zapłaciła wysoką cenę: „Przestałam odróżniać rzeczywistość” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/imgAlk7j0-525c44b-e1751536143789.jpg" width="1537" height="953" alt="PHOTO: EAST NEWS/DIGITAL Bal Przymierza Rodzin (13 stycznia 2003) JERZY I LUDGARDA BUZKOWIE Dnia 11 stycznia w Auli Politechniki Warszawskiej odby?? siA? Bal Przymierza Rodzin. Ju?? po raz piA?ty, na poczA?tku stycznia - w okresie zabaw karnawa??owych, Aula Politechniki otworzy??a swoje podwoje dla Stowarzyszenia: Przymierze Rodzin oraz szacownych go??ci ze ??wiata kultury, biznesu i polityki." title="BAL PRZYMIERZA RODZIN" /> Jerzy Buzek czule o żonie Jerzy Buzek na blogu opisał historię całej rodziny, w tym swojej żony. „Wolny czas najchętniej spędza z rodziną i przyjaciółmi, jak również poświęca go kotom, które mieszkają z rodziną od kilkunastu lat. Uwielbia muzykę i taniec, szczególnie rytmy hiszpańskie i południowoamerykańskie — do jej ulubionych należy muzyka zaspołu Buena Vista Social Club. Przez cały okres szkoły średniej tańczyła w balecie, a podczas studiów wstąpiła do Baletu Politechniki Śląskiej, z którym była na Międzynarodowym Festiwalu Zespołów Studenckich w Strasburgu", podsumował. Jerzy i Ludgarda Buzek rozstali się Wiele lat temu w mediach pojawiły się informacje, że Jerzy i Ludgarda Buzkowie wzięli rozwód. I choć ta informacja wzbudzała wielkie zainteresowanie i ciekawość, oni nie skomentowali plotek. W miejscowości, gdzie mieszkają mówi się jednak od dawna, że Jerzy Buzek nie jest tam już widywany i że para nie jest razem. Ich małżeństwo miało przejść do historii już lata temu. Mówiło się nawet, że były premier miał kogoś. Ludgarda Buzek miała niegdyś zaprzeczyć plotkom, jednak ostatecznie żadne z nich nie wypowiada się publicznie na temat swojego małżeństwa. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Miała 41 lat, gdy urodziła drugie dziecko. Ludgarda Buzek dla chorej córki zawiesiła swoją karierę naukową [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie: 02.08.2024 rok]
Mało kto wie, że jej matka nie jest Polką, a ojciec zbudował imperium. Żona astronauty nie urodziła się w przeciętnej rodzinie
Aleksandra Uznańska-Wiśniewska, posłanka i żona astronauty Sławosza Uznańskiego, skrywa fascynującą historię rodzinną. Oto nieznane dotąd szczegóły życia kobiety, która zaskakuje nie tylko urodą, ale i życiorysem.
W cieniu kamer śledzących start misji Ax-4 i medialnego szumu wokół polskiego astronauty Sławosza Uznańskiego, uwagę coraz częściej przyciąga jego żona — Aleksandra Uznańska-Wiśniewska. Posłanka, działaczka humanitarna i córka milionera skrywa historię, która dla wielu może okazać się zaskakująca. Jej egzotyczne pochodzenie, powiązania z modowym imperium i kontrowersyjna przeszłość ojca to tylko wierzchołek rodzinnych tajemnic. Kim naprawdę jest kobieta, która u boku męża sięga gwiazd? Aleksandra Uznańska-Wiśniewska — kim jest żona polskiego astronauty? Aleksandra Karolina Uznańska-Wiśniewska ma 31 lat i urodziła się w 1994 roku w Łodzi. W 2023 roku po raz pierwszy została wybrana do Sejmu z listy Koalicji Obywatelskiej, gdzie uzyskała drugi najlepszy wynik w okręgu łódzkim. Wcześniej aktywnie działała na rzecz uchodźców i ofiar konfliktów zbrojnych na Bliskim Wschodzie. Z wykształcenia jest politolożką — tytuł licencjata zdobyła w London School of Economics, a magistra na Uniwersytecie Oksfordzkim. W strukturach samorządowych pełni funkcję pełnomocnika prezydent Łodzi Hanny Zdanowskiej ds. zaangażowania obywatelskiego. Zobacz też: Kobieta sukcesu u boku mężczyzny na orbicie. Żona astronauty ma równie imponujące osiągnięcia. Działalność w ONZ to dopiero początek Korzenie Aleksandry Uznańskiej-Wiśniewskiej: Tajlandia i Chiny Choć jej działalność publiczna koncentruje się głównie w Polsce, Aleksandra Uznańska-Wiśniewska ma międzynarodowe korzenie. Jej matka, Piengjai, urodziła się w Bangkoku w rodzinie Tajki i chińskiego emigranta. Egzotyczna uroda posłanki to spuścizna po matce, która wprowadziła do polskiego domu ducha Azji. Ten wielokulturowy rodowód ma dla Aleksandry osobiste znaczenie — jak sama przyznała, z dumą nosi dziedzictwo zarówno europejskie, jak i azjatyckie. Aleksandra Uznańska-Wiśniewska: ojciec milioner i filantrop Ojcem Aleksandry Uznańskiej-Wiśniewskiej jest Radosław Wiśniewski — łódzki przedsiębiorca, który stworzył jedną z najpopularniejszych marek odzieżowych w Polsce — Top Secret. Jest założycielem spółki Redan oraz fundatorem organizacji "Happy Kids", która prowadzi 17 rodzinnych domów dziecka. Działa również na rzecz osób ze spektrum autyzmu jako członek rady Fundacji JiM. Czytaj również: Miała czekać na niego na Ziemi. Po jego powrocie polecą razem, ich kolejny kierunek zaskakuje Humanitarna misja i polityczna kariera Aleksandra Uznańska-Wiśniewska ma imponujący dorobek w zakresie pomocy humanitarnej. Współpracowała z ONZ, działając w Grecji, Turcji, Jordanii, Iraku, Jemenie i Ukrainie. Była szefową polskiej misji humanitarnej w Jemenie i kierowała ewakuacją dzieci z ukraińskich domów dziecka w fundacji prowadzonej przez jej ojca. Na polskiej scenie politycznej dała się poznać jako bezpartyjna kandydatka, która weszła do Sejmu z ramienia Koalicji Obywatelskiej. Po wyborach wstąpiła do Platformy Obywatelskiej i objęła stanowisko sekretarza Sejmu. Ślub w Łodzi i wsparcie dla męża w kosmicznej misji Na początku 2025 roku Aleksandra i Sławosz Uznański pobrali się podczas kameralnej ceremonii w Łodzi. Oboje przyjęli dwuczłonowe nazwiska Uznańscy-Wiśniewscy. 25 czerwca 2025 roku, o godzinie 8:31 czasu polskiego, rozpoczęła się misja Ax-4, w której Sławosz Uznański poleciał na Międzynarodową Stację Kosmiczną. Przed startem przebywał na kwarantannie. Posłanka towarzyszyła mu z zaangażowaniem i wsparciem, nie kryjąc dumy i emocji. Zobacz również: Żona polskiego astronauty nie ukrywa obaw. Najtrudniejszy moment misji dopiero przed nimi
Nie głosował na Trzaskowskiego, tak go podsumował. Padły gorzkie słowa. Nie wiedział o tym nikt
Quebonafide otwarcie przyznał, że nie jest zwolennikiem PiS i nie oddał głosu na Rafała Trzaskowskiego. Artysta nie ujawnił jednak, na kogo zagłosował, pozostawiając swoje polityczne preferencje w tajemnicy.
Jeden z najbardziej tajemniczych i wpływowych artystów ostatnich lat znów zaskakuje. Quebonafide w osobistym wywiadzie, tuż przed swoimi pożegnalnymi koncertami, zdecydował się na odważne słowa o polityce. Odsłonił fragment swojej prywatności i jasno zadeklarował, że nie popiera PiS, ale... nie zagłosował też na Rafała Trzaskowskiego. Kim więc dziś jest Kuba Grabowski – rozczarowany idealista, czy świadomy outsider? Quebonafide mówi, co myśli – bez względu na konsekwencje Kuba Grabowski, znany szerzej jako Quebonafide, przyzwyczaił nas do niekonwencjonalnych wyborów i nagłych zwrotów w swojej karierze. Jego transformacje – od kolorowego ekscentryka po wyciszonego introwertyka – są tematem analiz i komentarzy od lat. Teraz, tuż przed wielkim finałem swojej scenicznej obecności, znów zaskakuje. Tym razem nie muzyką, lecz politycznym stanowiskiem, które zajął w rozmowie z dziennikarzem Onetu. ZOBACZ TEŻ: O ich związku huczała Polska, teraz wyznał całą prawdę. Mówi wprost o ślubie! A jednak W szczerej i osobistej wypowiedzi artysta przyznał, że nie jest entuzjastą PiS. Mocne słowa? Z pewnością. Ale jeszcze bardziej zaskoczyło to, co powiedział dalej – że nie zagłosował również na Rafała Trzaskowskiego. Nie zdradził, komu ostatecznie zaufał przy urnie. Czy to gest protestu, rezygnacja, czy może ukryta deklaracja niezależności? "Bo ja też nie jestem jakimś specjalnym entuzjastą PiS, żeby była jasność. Ja podchodzę dosyć krytycznie również" mówił dla Kanału Zero. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/forum-0425232309-93ef408.jpg" width="3280" height="4928" alt="Warszawa, stadion RKS Marymont, 22.08.2018, Mecz II rundy okregowego Pucharu Polski w pilce noznej. Wygral zespol KTS Weszlo po rzutach karnych z zespolem KS Konstancin, Quebonafide Quebo Kuba Grabowski Taconafide" title="Quebonafide Quebo Kuba Grabowski Taconafide" /> Żadna partia nie jest mu bliska. Quebonafide poza systemem W czasach, gdy wiele gwiazd unika jednoznacznych deklaracji, Quebonafide idzie pod prąd. Jego słowa wybrzmiewają mocno, bo są rzadkością. Nie staje ani po jednej, ani po drugiej stronie politycznej barykady. Wyraźnie zaznacza swój dystans wobec rządzących, ale też nie ufa opozycji. Ta dwuznaczność może prowokować pytania: czy mamy do czynienia z obywatelską biernością, czy może z próbą pozostania autentycznym i niezależnym? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/forum-1011195947-1-fb3fc28.jpg" width="3115" height="2077" alt="June 14, 2025, Warsaw, Poland: Warsaw Mayor Rafal Trzaskowski greets participants ahead of the Equality Parade. Thousands of people took part in the Equality Parade in Warsaw, which advocates for LGBTQ+ rights and broader social inclusion. This year's march took place shortly after Poland's presidential election, won by Karol Nawrocki, a candidate supported by the conservative Law and Justice party. While the event remained peaceful, banners and stands expressing opposition views were visible along parts of the route.,Image: 1011195947, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Volha Shukaila / Zuma Press / Forum" title="Rafał Trzaskowski" /> "Będę trochę dyplomatyczny: nie powiem ci, czy ja w ogóle głosowałem, powiem ci, że nie głosowałem na Trzaskowskiego" podkreślił. CZYTAJ TEŻ: Tommy Cash miał już plan przed Eurowizją 2025. Co wspólnego ma z tym Quebonafide? Brak jednoznacznych deklaracji wcale nie oznacza braku zainteresowania. Wręcz przeciwnie – Grabowski udowadnia, że politykę można traktować z powagą, nie wpisując się w żaden z dostępnych schematów. Jego milczenie w sprawie ostatecznego wyboru zdaje się być przemyślanym aktem sprzeciwu wobec systemu, w którym – jak wielu młodych ludzi – nie odnajduje się w pełni. Źródło: Plejada
Zaskoczyła wszystkich. Wystarczyło jedno nagranie, by podbić serca Polaków i rozpocząć nową erę pierwszej damy
Marta Nawrocka zaskoczyła internautów energią i spontanicznością! Na niedawnym nagraniu z Instagrama pokazała, jak aktywnie spędza czas tuż przed objęciem roli Pierwszej Damy i skradła serca obserwatorów, którzy nie kryją zachwytu jej podejściem oraz stylem życia.
Marta Nawrocka opublikowała na Instagramie nagranie, którym skradła serca internautów. Przyszła Pierwsza Dama w wyjątkowy sposób uchyliła rąbka swojego prywatnego świata, dzieląc się chwilą relaksu i radości. Film błyskawicznie zdobył serca użytkowników – pod postem zaroiło się od serdecznych i pełnych uznania komentarzy zachwyconych internautów. Są zachwyceni jej energią i naturalnością. Marta Nawrocka na wrotkach: aktywność przyszłej pierwszej damy Do wielkiego dnia pozostało już tylko kilka tygodni – 6 sierpnia 2025 roku Karol Nawrocki zostanie zaprzysiężony na prezydenta, a jego żona Marta Nawrocka wkroczy oficjalnie w rolę pierwszej damy. Czas oczekiwania na ten moment spędza niezwykle dynamicznie. Najnowsze wideo, które zamieściła w mediach społecznościowych, pokazuje ją w pełnej energii odsłonie i w inspirującym kobiecym gronie. Reakcje? Nagranie wywołało poruszenie wśród internautów, którzy nie szczędzili zachwytów i ciepłych słów. 27 czerwca 2025 roku Marta Nawrocka opublikowała na Instagramie film, na którym widać, jak wraz z grupą kobiet jeździ na wrotkach. Wpis opatrzyła następującymi słowami: „Jak najlepiej spędzić piątkowy dzień? Z moimi kochanymi #KobietyZaNawrockim! W samo południe założyłyśmy wrotki/rolki i ruszyłyśmy przed siebie! To był czas dobrej zabawy - do zobaczenia następnym razem!”. Czytaj też: Joanna Senyszyn przepowiada, jaką pierwszą damą będzie Marta Nawrocka. Nie gryzła się z język Entuzjastyczne reakcje internautów na nagranie Marty Nawrockiej Nagranie Marty Nawrockiej spotkało się z bardzo pozytywnym odbiorem. Internauci nie szczędzili komplementów. W sportowym wydaniu, z kaskiem na głowie i luźnym strojem, przyszła pierwsza dama zaprezentowała się jako osoba naturalna, pełna życia i doskonale odnajdująca się w codzienności — bliska kobietom, ale jednocześnie nowoczesna i inspirująca. „Jak się dostać do tej ekipy? Chcę z Wami nawrotkować!”, „Będziemy mieli cudowną Pierwszą Damę na miarę zmieniających się czasów - back to the roots. Podziwiam. Delikatna, a jednocześnie silna. Super. Jestem ciekawa jak pani Marta będzie się angażowała publicznie i społecznie. Nie ukrywam, czekam na piękne stylówki - nowoczesne, ale jednak trochę retro. Tak na razie odbieram naszą nową Pierwszą Damę”, „Wspaniała inicjatywa”, „Piękna, wysportowana, elegancka i aktywna, silna i odważna, To mi się podoba!”, „O i taka pierwsza damę to ja popieram!”, czytamy. Sprawdź też: Zauważyła to tylko Irena Kamińska-Radomska. Subtelny detal w stylu Marty Nawrockiej wywołał poruszenie Styl życia Marty Nawrockiej: naturalność i energia Aktywność fizyczna i promowanie zdrowego stylu życia to wartości, które Marta Nawrocka wyraźnie ceni. Jej najnowsze nagranie pokazuje, że przyszła pierwsza dama nie tylko wspiera swojego męża, ale także angażuje się w działania społeczne i zachęca do wspólnego spędzania czasu. Poprzez takie gesty buduje pozytywny wizerunek osoby otwartej, aktywnej i bliskiej zwykłym ludziom. Obecność Marty Nawrockiej w kampanii #KobietyZaNawrockim podkreśla jej społeczne zaangażowanie. Hashtag towarzyszył już wcześniej wielu inicjatywom, a wspólna jazda na wrotkach to kolejny przykład wspólnotowej aktywności. To również znak, że przyszła pierwsza dama chce być blisko kobiet, wspierać je i motywować do działania.
Kobieta sukcesu u boku mężczyzny na orbicie. Żona astronauty ma równie imponujące osiągnięcia. Działalność w ONZ to dopiero początek
Żona astronauty, która sama ma imponujące osiągnięcia? Aleksandra Uznańska-Wiśniewska coraz śmielej przyciąga uwagę opinii publicznej. Jej życiorys to gotowy scenariusz na film – pełen wyzwań, prestiżowych uczelni i misji, które zmieniają świat. Kim jest kobieta, która na co dzień wspiera jednego z najbardziej rozpoznawalnych Polaków?
Choć to Sławosz Uznański-Wiśniewski jest dziś na ustach całej Polski jako uczestnik historycznej misji kosmicznej, równie dużą uwagę przyciąga jego partnerka. Aleksandra Uznańska-Wiśniewska z gracją i siłą towarzyszy mężowi na każdym etapie tej niezwykłej podróży, nie pozostając przy tym w jego cieniu. Wręcz przeciwnie — jej imponujące wykształcenie i zaangażowanie społeczne budzą podziw. Aleksandra Uznańska-Wiśniewska: Imponujące wykształcenie – Oxford i London School of Economics 31-letnia posłanka Koalicji Obywatelskiej nie jest nową twarzą w polityce, ale ostatnie miesiące przyniosły jej szczególną rozpoznawalność. Przyszła na świat w 1994 roku. Córka tajsko-polskiego małżeństwa — jej mama Piengjai pochodzi z Tajlandii, a ojciec Radosław Wiśniewski jest znanym przedsiębiorcą i założycielem firmy Redan (odpowiedzialnej m.in za markę odzieżową Top Secret) — już od najmłodszych lat kroczyła ambitną ścieżką. Jeszcze jako nastolatka, po pierwszej klasie liceum, zdobyła stypendium i wyjechała na naukę do Włoch. Międzynarodową maturę zdała z wyróżnieniem, co otworzyło jej drzwi do elitarnej London School of Economics, gdzie studiowała politykę i filozofię. Edukację kontynuowała na Uniwersytecie Oksfordzkim, kończąc prestiżowy kierunek z zakresu polityki publicznej. CZYTAJ TEŻ: Skończył 17 lat, jest wierną kopią sławnej mamy. Tak dziś wygląda syn ikony lat 90. Już ją przerósł Aleksandra Uznańska-Wiśniewska: Serce do pomocy – misje humanitarne na całym świecie W 2015 r. rozpoczęła działalność humanitarną w strukturach ONZ, pomagając uchodźcom w Grecji, Turcji i Jordanii. Działała także w Iraku i Jemenie jako szefowa polskiej misji humanitarnej. Gdy wybuchła wojna na Ukrainie, również nie pozostała obojętna. W 2023 r. została pełnomocniczką prezydent Łodzi Hanny Zdanowskiej ds. zaangażowania obywatelskiego, a w wyborach parlamentarnych zdobyła ponad 25 tysięcy głosów, dostając się do Sejmu. Miłość? Przyszła nieoczekiwanie. — Jechałam rowerem przez ulicę Piotrkowską. [...] On sobie szedł. I to był taki moment, kiedy jechałam z grupą wolontariuszy z takim hasłem "Rowerem do Sejmu" i uśmiechnęłam się do Sławosza. Chociaż ja tego nie pamiętam, ale Sławosz to zapamiętał z drugiej strony — wspominała z uśmiechem ich pierwsze spotkanie w programie „Onet Rano”. Para pobrała się w styczniu 2025 r., a dziś Aleksandra z dumą wspiera męża w jego kosmicznej misji. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Doda uratowała 400 osób, przez pół roku walczyła o zdrowie i życie. Dziś jeszcze bardziej chce wspierać chorych
Anna Kalczyńska nie ma złudzeń, zabrała głos w sprawie Nawrockiej. Zaskakujące słowa
Marta Nawrocka już wkrótce obejmie funkcję pierwszej damy, a jej przyszła rola budzi coraz większe emocje. Anna Kalczyńska wyraziła swoje zdanie na temat żony prezydenta elekta Karola Nawrockiego. "Będziemy oceniać po czynach i po słowach", mówi.
Marta Nawrocka już niebawem wkroczy na salony jako nowa pierwsza dama. W najnowszym wywiadzie Anna Kalczyńska bez ogródek podzieliła się swoimi przemyśleniami na temat żony prezydenta elekta, zdradzając, czego osobiście oczekuje od jej publicznej roli. Co wyznała? Anna Kalczyńska o przyszłej pierwszej damie, Marcie Nawrockiej Marta Nawrocka przez długi czas funkcjonowała głównie w środowisku administracji publicznej, jest związana z Krajową Administracją Skarbową. Jej nazwisko było rozpoznawalne przede wszystkim wśród współpracowników. Wszystko zmieniło się wraz z kampanią prezydencką Karola Nawrockiego, podczas której nie pozostawała w cieniu. Z oddaniem towarzyszyła mu na każdym kroku, aktywnie wspierając i angażując się w kluczowe momenty kampanii. Jej charyzma i spokój przyciągnęły uwagę nie tylko internautów, ale także wielu znanych postaci ze świata mediów i polityki. Czytaj też: Mariola Bojarska-Ferenc oceniła styl Marty Nawrockiej. Mówi wprost o problemie budżetu. Smutne słowa Dziś wszyscy z zaciekawieniem przyglądają się temu, jaką twarz pokaże jako pierwsza dama. Anna Kalczyńska, znana dziennikarka, związana obecnie z TVP World, została zapytana przez Karolinę Motylewską z portalu Jastrząb Post o Martę Nawrocką. Jasno określiła swoje stanowisko. Choć nowa pierwsza dama jeszcze oficjalnie nie rozpoczęła swojej kadencji, już teraz wzbudza ogromne zainteresowanie. Czy będzie bardziej zaangażowana niż jej poprzedniczka? „Trudno mi powiedzieć. Przyznam szczerze, że w mojej działalności zawodowej skupiam się na zagranicy, na sprawach międzynarodowych i może to lepiej. W każdym razie nie muszę tak bardzo śledzić tej polskiej sceny politycznej. Nie słyszałam jeszcze Marty Nawrockiej, więc trudno mi to ocenić. Ale będziemy ją oceniać po czynach i po słowach”, powiedziała dziennikarka, podkreślając, że ostateczna opinia o żonie prezydenta elekta Karola Nawrockiego zostanie wyrobiona dopiero po tym, jak zacznie realnie pełnić swoją nową funkcję. Anna Kalczyńska porównuję byłą pierwszą damę do żony Andrzeja Dudy Anna Kalczyńska nie omieszkała nawiązać do obecnej jeszcze pierwszej damy — Agaty Kornhauser-Dudy. Jej słowa brzmiały jak subtelna, ale wyraźna aluzja do stylu sprawowania tej funkcji przez żonę Andrzeja Dudy. „Na starcie każdy ma szansę. Jesteśmy wszyscy bardzo ciekawi, szczególnie przyzwyczajeni do stylu ostatniej pierwszej damy. Była milczącą pierwszą damą, angażowała się w różne akcje charytatywne, prospołeczne. (...) Z tego co pamiętam jeździła dużo po różnych szkołach, czy też hospicjach, szpitalach, także była zaangażowana w pomoc społeczną, aczkolwiek rzeczywiście mało bywała w mediach. W ogóle nie zajmowała żadnego głosu w sprawach, które aż wołały, aby pojawiło się stanowisko pierwszej damy. Miejmy nadzieję, że tym razem będzie inaczej”, Anna Kalczyńska w rozmowie z Jastrząb Post. Czytaj także: Nagłe wieści o Marcie Nawrockiej. Rozenek przerwała milczenie. Takich słów mało kto się spodziewał