Ta włoska wyspa to ukryta perełka Sycylii. Idealna na romantyczne wakacje
Turkusowe morze, barokowe pałace, klimatyczne uliczki i zachody słońca nad wodą. Ortigia, historyczne serce Syrakuz, zachwyca atmosferą prawdziwej Sycylii i od lat uznawana jest za jedno z najbardziej romantycznych miejsc we Włoszech.
Choć większość turystów odwiedzających Sycylię kieruje się do Taorminy, Cefalù czy Palermo, na południowo-wschodnim wybrzeżu wyspy znajduje się miejsce, które zachwyca równie mocno. Ortigia to niewielka wyspa połączona mostami z Syrakuzami, uznawana za historyczne i kulturowe serce miasta. To właśnie tutaj można zobaczyć jedne z najpiękniejszych barokowych zabytków Sycylii, spacerować po wąskich uliczkach prowadzących wprost do morza i poczuć atmosferę włoskiego dolce vita. Ortigia zachwyca szczególnie osoby szukające romantycznych wakacji, spokojnych spacerów i bardziej autentycznego oblicza Italii. Barokowe uliczki i sycylijski klimat Największym urokiem Ortigii są jej uliczki. Wąskie kamienne przejścia prowadzą pomiędzy zabytkowymi pałacami, niewielkimi placami i restauracjami ukrytymi w historycznych budynkach. Spacerując po wyspie, niemal na każdym kroku można natknąć się na ślady historii sięgającej czasów starożytnej Grecji, kiedy Syrakuzy były jednym z najpotężniejszych miast całego Morza Śródziemnego. Ortigia jest niewielka, ale pełna zabytków i niezwykłych zakątków. Spacerując bez konkretnego planu, można odkrywać klimatyczne zaułki ozdobione kwiatami, niewielkie balkony wychodzące nad wąskie uliczki oraz ukryte place, na których mieszkańcy spotykają się przy porannej kawie. To właśnie takie miejsca sprawiają, że wyspa zachowała autentyczny sycylijski charakter mimo rosnącej popularności wśród turystów. Jednym z najważniejszych miejsc jest Piazza Duomo uznawany za jeden z najpiękniejszych placów we Włoszech. Otaczają go eleganckie barokowe pałace z jasnego kamienia, które w promieniach słońca nabierają złotego koloru. W centrum znajduje się imponująca katedra w Syrakuzach, będąca jednym z najbardziej niezwykłych zabytków Sycylii. Świątynia została zbudowana na fundamentach starożytnej świątyni Ateny z V wieku p.n.e. Do dziś w murach katedry można zobaczyć oryginalne greckie kolumny, które zostały wkomponowane w późniejszą chrześcijańską budowlę. To niezwykłe połączenie starożytnej Grecji, średniowiecza i sycylijskiego baroku sprawia, że Ortigia wyróżnia się na tle innych włoskich miast. W pobliżu Piazza Duomo znajduje się także Fonte Aretusa — legendarne źródło słodkiej wody położone zaledwie kilka metrów od morza. Według greckiej mitologii związane było z historią nimfy Aretuzy i boga Alfejosa. Dziś to jedno z najbardziej charakterystycznych miejsc na wyspie, otoczone palmami i papirusami, które rosną tutaj naturalnie. Spacer po Ortigii to również okazja do odwiedzenia lokalnego targu Mercato di Ortigia. To jedno z najlepszych miejsc, by poczuć prawdziwy klimat Sycylii. Stragany uginają się od świeżych owoców morza, lokalnych serów, oliwek, pistacji, cytrusów i przypraw. Mieszkańcy przychodzą tutaj codziennie po zakupy, a turyści mogą spróbować lokalnych specjałów i zobaczyć codzienne życie wyspy. Wieczorami Ortigia nabiera wyjątkowego charakteru. Plac Piazza Duomo oraz okoliczne uliczki wypełniają się mieszkańcami i turystami spacerującymi pomiędzy kawiarniami, lodziarniami i restauracjami. Wiele lokali wystawia stoliki na zewnątrz, a kolacje przy świecach w otoczeniu zabytkowej architektury tworzą niezwykle romantyczną atmosferę. To właśnie połączenie historii, sycylijskiego stylu życia, lokalnej kuchni i pięknej architektury sprawia, że Ortigia uznawana jest za jedno z najbardziej klimatycznych miejsc na całej Sycylii. Nie bez powodu wielu podróżników uważa ją za prawdziwą perełkę południowych Włoch i jedno z najpiękniejszych miejsc na romantyczny wyjazd. Turkusowe morze i zachody słońca nad wodą Choć Ortigia słynie przede wszystkim z zabytków i niezwykłej historii, ogromnym atutem wyspy pozostaje jej położenie. Morze otacza niemal całe historyczne centrum, dzięki czemu widoki na wodę towarzyszą turystom niemal na każdym kroku. W wielu miejscach wystarczy skręcić w boczną uliczkę, aby po kilku minutach znaleźć się tuż przy skalistym wybrzeżu z panoramą Morza Jońskiego. To właśnie połączenie zabytkowej architektury i bliskości morza sprawia, że Ortigia jest tak wyjątkowa. Niewiele włoskich miast może pochwalić się historycznym centrum położonym praktycznie na wyspie, gdzie średniowieczne pałace i barokowe kościoły sąsiadują z turkusową wodą. Jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc jest promenada Foro Vittorio Emanuele II biegnąca wzdłuż zachodniego wybrzeża Ortigii. To ulubione miejsce spacerów mieszkańców i turystów, szczególnie późnym popołudniem. Z promenady rozciąga się widok na morze, port oraz historyczne budynki Syrakuz. Wieczorem miejsce nabiera wyjątkowego klimatu, gdy kamienne fasady budynków zaczynają mienić się w złotym świetle zachodzącego słońca. Zachody słońca na Ortigii należą do najpiękniejszych na całej Sycylii. Każdego wieczoru promenada wypełnia się spacerowiczami, którzy zatrzymują się, aby obserwować, jak słońce powoli chowa się za horyzontem Morza Jońskiego. To jeden z tych momentów, dla których wiele osób wraca tutaj ponownie. Ogromną popularnością cieszy się także Forte Vigliena — kamienna platforma położona bezpośrednio przy wodzie na południowym krańcu wyspy. To jedno z najbardziej lubianych miejsc zarówno przez mieszkańców, jak i turystów. W ciągu dnia można opalać się tutaj na skałach i korzystać z kąpieli w krystalicznie czystej wodzie, a wieczorem podziwiać panoramę wybrzeża i zachód słońca. W przeciwieństwie do wielu włoskich miast historycznych Ortigia oferuje możliwość połączenia zwiedzania z wypoczynkiem nad morzem. Woda wokół wyspy jest wyjątkowo przejrzysta, dlatego wiele osób rozpoczyna dzień od spaceru po zabytkowym centrum, a kończy go kąpielą w Morzu Jońskim. Warto odwiedzić także niewielką marinę oraz port jachtowy otaczający część wyspy. Cumujące łodzie, eleganckie jachty i kolorowe rybackie kutry tworzą niezwykle malowniczy krajobraz, który doskonale oddaje atmosferę sycylijskiego dolce vita. Wieczorami restauracje położone przy wodzie zapełniają się gośćmi delektującymi się świeżymi owocami morza i lokalnym winem przy widoku na morze. Dużym atutem Ortigii jest także możliwość obserwowania wyspy od strony wody. Coraz większą popularnością cieszą się krótkie rejsy wokół historycznego centrum Syrakuz. Podczas takiej wycieczki można zobaczyć zabytkowe mury miasta, dawne fortyfikacje oraz skaliste wybrzeże, które przez wieki chroniło jedno z najważniejszych miast starożytnego świata. To właśnie połączenie turkusowego morza, historycznej architektury i romantycznych zachodów słońca sprawia, że Ortigia uznawana jest za jedno z najbardziej malowniczych miejsc na Sycylii. Dla wielu podróżników jest symbolem włoskiego dolce vita w najpiękniejszym wydaniu. Idealny kierunek dla fanów romantycznych wakacji Ortigia od lat uchodzi za jedno z najbardziej romantycznych miejsc na Sycylii. Kameralne restauracje z widokiem na morze, niewielkie butikowe hotele ukryte w zabytkowych kamienicach i spokojna atmosfera sprawiają, że wyspa szczególnie mocno przyciąga pary szukające bardziej autentycznego oblicza Włoch. To miejsce, gdzie nie trzeba planować wielu atrakcji — wystarczy spacerować, podziwiać widoki i chłonąć wyjątkowy klimat historycznego centrum. Największy urok Ortigii kryje się właśnie w jej codzienności. Poranki można zaczynać od espresso na Piazza Duomo, obserwując budzące się do życia uliczki. W ciągu dnia warto zgubić się w labiryncie kamiennych zaułków, odkrywać niewielkie place i zatrzymywać się w lokalnych sklepikach sprzedających sycylijskie produkty, ceramikę oraz rękodzieło. Wieczory najlepiej spędzać przy kolacji z widokiem na morze. Restauracje serwują świeże ryby, grillowane ośmiornice, miecznika, makaron z owocami morza, słynne sycylijskie pistacje z Bronte oraz tradycyjne cannoli wypełnione kremem z ricotty. Dużą popularnością cieszą się także lokalne wina pochodzące z winnic położonych u podnóża Etny, które doskonale komponują się z regionalną kuchnią. Wiele restauracji znajduje się bezpośrednio przy wodzie lub na niewielkich placach otoczonych historyczną architekturą. Kolacja przy świecach, dźwięk fal i widok na rozświetlone zabytki sprawiają, że Ortigia należy do najbardziej romantycznych miejsc w całych południowych Włoszech. Wyspa jest również doskonałym kierunkiem dla fanów slow travel. Nie ma tutaj potrzeby intensywnego zwiedzania. Dni płyną spokojnie pomiędzy spacerami nad morzem, wizytami na lokalnym targu, odkrywaniem zabytków i długimi posiłkami w klimatycznych restauracjach. To właśnie takie doświadczenia sprawiają, że wiele osób wraca tutaj ponownie. Coraz większą popularnością cieszą się również butikowe hotele mieszczące się w odrestaurowanych pałacach i historycznych kamienicach. Wiele z nich oferuje tarasy z widokiem na Morze Jońskie, prywatne dziedzińce i eleganckie wnętrza nawiązujące do sycylijskiej historii. Dzięki temu Ortigia świetnie wpisuje się w trend quiet luxury, gdzie największym luksusem jest wyjątkowa atmosfera, piękne widoki i spokojne tempo życia. To miejsce idealne dla osób szukających włoskiego dolce vita w bardziej eleganckim i autentycznym wydaniu. Połączenie historii, kuchni, morza i romantycznej atmosfery sprawia, że Ortigia należy do najpiękniejszych kierunków na wyjazd we dwoje na całej Sycylii. Jak dostać się na Ortigię? Najłatwiej dotrzeć tutaj przez lotnisko Fontanarossa w Katanii, które jest drugim największym portem lotniczym na Sycylii i obsługuje liczne połączenia z całej Europy. Lotnisko znajduje się około 65 kilometrów od Syrakuz, a podróż do miasta zajmuje zazwyczaj od 50 minut do około godziny. Z Katanii można dojechać do Syrakuz na kilka sposobów. Najwygodniejszą opcją jest wynajęcie samochodu, szczególnie jeśli planuje się zwiedzanie innych części południowo-wschodniej Sycylii, takich jak Noto, Ragusa czy Modica. Popularne są także bezpośrednie autobusy kursujące pomiędzy lotniskiem a Syrakuzami oraz pociągi odjeżdżające z centrum Katanii. Po przyjeździe do Syrakuz dotarcie na Ortigię jest bardzo proste. Wyspa połączona jest z lądem dwoma mostami i stanowi historyczne centrum miasta. Można dostać się tam pieszo w kilka minut z głównej części Syrakuz. Dużym atutem Ortigii są jej niewielkie rozmiary. Wyspa ma około kilometra długości, dlatego większość atrakcji znajduje się w zasięgu krótkiego spaceru. Nie potrzeba samochodu ani komunikacji miejskiej — najpiękniejsze zabytki, restauracje, punkty widokowe i promenady można odkrywać pieszo. Wiele osób łączy pobyt na Ortigii z podróżą po barokowych miastach wpisanych na listę UNESCO oraz wypoczynkiem nad Morzem Jońskim. Dzięki dogodnym połączeniom i wyjątkowemu położeniu wyspa świetnie sprawdza się zarówno jako cel romantycznego weekendu, jak i baza do odkrywania najpiękniejszych zakątków Sycylii.
W Japonii to oficjalna metoda leczenia stresu od czterdziestu lat. W Polsce prawie nikt o tym nie wie!
Shinrin-yoku — kąpiel leśna — to japońska praktyka spędzania czasu w lesie, która od lat 80. jest oficjalnie finansowana przez japoński rząd jako forma profilaktyki zdrowotnej. Nauka potwierdziła: las leczy. I wystarczy go tylko wchłaniać wszystkimi zmysłami.
Oddech głębszy. Myśli wolniejsze. Ramiona, które odpuszczają bez żadnego wysiłku. Każda z nas zna to uczucie, choć rzadko potrafi je nazwać. Przypisujemy je świeżemu powietrzu, zmianie otoczenia, chwili spokoju. Tymczasem Japonia nazwała to czterdzieści lat temu, zbadała naukowo, wpisała do polityki zdrowotnej i zaczęła finansować z budżetu państwa. Shinrin-yoku. Kąpiel leśna. Praktyka, która w Polsce czeka za rogiem każdego miasta — i na którą prawie nikt świadomie nie sięga. Co to jest shinrin-yoku Shinrin-yoku (czyt. szin-rin-jo-ku) dosłownie oznacza "kąpiel leśna" — nie w sensie dosłownym, ale zmysłowym. Chodzi o zanurzenie się w atmosferze lasu wszystkimi zmysłami jednocześnie: widzeniem, słyszeniem, wąchaniem, dotykaniem, odczuwaniem temperatury i wilgoci powietrza. Kluczowe: to nie jest wędrówka, jogging ani wyprawa z mapą i celem. To celowe, wolne, nieustrukturyzowane przebywanie w lesie — bez telefonu, bez podcastu, bez planowania co dalej. Tylko las i ty. Praktykę wprowadził do japońskiej polityki zdrowotnej minister leśnictwa Tomohide Akiyama w 1982 roku — jako odpowiedź na epidemię stresu w japońskich korporacjach. Czterdzieści lat później Japonia ma ponad 60 certyfikowanych szlaków terapeutycznych i zawód "certyfikowanego przewodnika forest bathing." Co nauka mówi o lesie To jest część, która przekonuje nawet największych sceptyków. Badania prowadzone od lat 80. przez japońskich naukowców — a w ostatnich latach replikowane w Europie i USA — są zadziwiająco spójne. Przebywanie w lesie przez dwie godziny obniża poziom kortyzolu — hormonu stresu — o średnio 12-13 procent. Obniża ciśnienie krwi i tętno. Zwiększa aktywność komórek NK (natural killer) — białych krwinek odpowiedzialnych za odporność i walkę z komórkami nowotworowymi — i ten efekt utrzymuje się przez nawet 30 dni po jednorazowym pobycie w lesie. Za większość tych efektów odpowiadają fitoncydy — lotne związki organiczne wydzielane przez drzewa jako naturalna ochrona przed bakteriami i grzybami. Wdychamy je nieświadomie podczas każdego spaceru w lesie. W shinrin-yoku — świadomie, powoli i głęboko. Las iglasty wydziela więcej fitoncydów niż liściasty. Wilgotny las po deszczu — więcej niż suchy. Rano — więcej niż w południe. To nie jest przypadek, że las po deszczu pachnie tak jak pachnie — i że ten zapach działa na nas tak jak działa. Jak praktykować shinrin-yoku — bez wyjazdu do Japonii Dobra wiadomość: nie potrzebujesz certyfikowanego szlaku ani specjalnego ekwipunku. Potrzebujesz lasu i dwóch godzin. I kilku zasad, które odróżniają kąpiel leśną od zwykłego spaceru. Idź wolno — znacznie wolniej niż zwykle. Cel nie jest dotrzeć gdzieś. Cel jest być tu, gdzie jesteś. Tempo spaceru shinrin-yoku to około połowa twojego normalnego tempa. Zostaw telefon w samochodzie lub wycisz go całkowicie. Nie dlatego, że to modne — ale dlatego, że każde powiadomienie aktywuje tryb czujności w mózgu i uniemożliwia wejście w stan relaksacji, który jest celem praktyki. Zatrzymuj się. Siądź przy drzewie. Dotknij kory. Połóż się na trawie jeśli jest sucho. Zamknij oczy i słuchaj przez minutę. To nie jest dziwaczne — to jest to, po co tu jesteś. Dwie godziny to minimum. Badania pokazują, że efekty fizjologiczne zaczynają się pojawiać po około 20 minutach — ale pełne działanie wymaga co najmniej 2 godzin. Krótszy spacer jest lepszy niż żaden, ale nie zastąpi pełnej kąpieli leśnej. Dlaczego właśnie teraz Maj i czerwiec to najlepszy czas na shinrin-yoku w Polsce. Lasy są zielone, wilgotne i aktywne biologicznie — drzewa wydzielają fitoncydy intensywniej niż latem, kiedy temperatura jest wyższa i powietrze suchsze. Rano, po nocy z rosą, poziom lotnych związków w powietrzu leśnym jest najwyższy w ciągu doby. Polska ma 9,3 miliona hektarów lasów — blisko jedną trzecią powierzchni kraju. Prawdopodobnie masz las bliżej niż myślisz. I prawdopodobnie wchodziłaś do niego przez lata, czując że coś się zmienia — ale nie wiedząc dlaczego.
Ta włoska wyspa zachwyca wodą jak na Malediwach. Mało kto o niej słyszał
Turkusowa woda, monumentalne granitowe skały i niemal całkowity brak tłumów. Razzoli to jedna z najbardziej dzikich i niedostępnych włoskich wysp, która zachwyca krajobrazami przypominającymi egzotyczne kierunki.
Choć większość turystów odwiedzających Sardynię wybiera Costa Smeralda albo najbardziej znane plaże wyspy, północna część archipelagu La Maddalena skrywa miejsca wyglądające niemal nierealnie. Jednym z nich jest Razzoli — niewielka wyspa położona pomiędzy Sardynią a Korsyką. Razzoli zachwyca surową naturą, wodą o kolorze przypominającym Malediwy i krajobrazami, które bardziej kojarzą się z egzotycznymi wyspami niż Europą. To miejsce niemal całkowicie pozbawione dużej infrastruktury turystycznej, dlatego wyspa pozostaje jednym z najbardziej autentycznych zakątków Italii. Turkusowa woda i krajobrazy jak z egzotycznej wyspy Największym skarbem Razzoli jest morze. Woda wokół wyspy ma niezwykle intensywny turkusowy kolor i zachwyca przejrzystością, dzięki czemu wiele osób porównuje to miejsce do Malediwów albo Karaibów. W słoneczne dni skały i morze tworzą niemal nierealny krajobraz. Ogromne wrażenie robią monumentalne granitowe formacje skalne wyrzeźbione przez wiatr i fale przez tysiące lat. Jasne skały kontrastują z błękitną wodą i śródziemnomorską roślinnością, tworząc jeden z najbardziej charakterystycznych krajobrazów archipelagu La Maddalena. Jednym z najpiękniejszych miejsc jest Cala Lunga — zatoka z niemal przezroczystą wodą, przy której często zatrzymują się łodzie podczas rejsów po archipelagu. To idealne miejsce do snorkelingu i pływania. Dzięki wyjątkowej przejrzystości morza można obserwować podwodne skały i kolorowe ryby już kilka metrów od brzegu. Razzoli szczególnie mocno przyciąga osoby kochające kontakt z naturą. Wyspa wygląda bardziej jak dziki rezerwat niż klasyczny kierunek wakacyjny. Najbardziej dzika wyspa archipelagu La Maddalena Razzoli pozostaje niemal całkowicie dzikie i właśnie dlatego uznawane jest za jedną z najbardziej niezwykłych wysp całego archipelagu La Maddalena. Nie ma tutaj wielkich hoteli, luksusowych resortów, beach clubów ani zatłoczonych promenad charakterystycznych dla najbardziej popularnych części Sardynii. To miejsce wygląda niemal tak samo jak przed laty — surowe, spokojne i niemal nietknięte przez masową turystykę. Największe wrażenie robi krajobraz wyspy. Monumentalne granitowe skały wyrastające prosto z morza tworzą niemal księżycową scenerię. W wielu miejscach skały mają jasny, niemal biały kolor, który spektakularnie kontrastuje z intensywnie turkusową wodą Morza Śródziemnego. Silny wiatr i fale przez tysiące lat wyrzeźbiły tutaj niezwykłe formacje skalne przypominające naturalne rzeźby. Na wyspie znajduje się jedynie niewielka przystań, dawna latarnia morska oraz kilka historycznych zabudowań związanych z dawnymi mieszkańcami i żeglarzami. Resztę zajmują skały, śródziemnomorska roślinność i punkty widokowe z panoramą na Korsykę oraz pozostałe wyspy archipelagu La Maddalena. Przy dobrej pogodzie można dostrzec wybrzeże Korsyki oddalone zaledwie o kilkanaście kilometrów. Razzoli należy do Parku Narodowego Archipelagu La Maddalena, dlatego duża część wyspy objęta jest ochroną. Dzięki temu zachowała wyjątkowo naturalny charakter, a morze wokół wyspy pozostaje jednym z najczystszych w całym regionie Sardynii. Ogromnym atutem Razzoli jest cisza. Nawet w sezonie letnim wyspa pozostaje znacznie spokojniejsza niż Costa Smeralda czy najbardziej popularne plaże Sardynii. Nie ma tu tłumów, głośnych restauracji ani intensywnego życia nocnego. Słychać głównie fale, wiatr i mewy krążące nad klifami. To właśnie dlatego Razzoli idealnie wpisuje się w trend slow travel i quiet luxury. Największym luksusem pozostają tutaj natura, prywatność i możliwość odpoczynku z dala od najbardziej komercyjnych kierunków wakacyjnych. Coraz więcej osób wybiera dziś właśnie takie miejsca — bardziej autentyczne, spokojne i nastawione na kontakt z naturą zamiast masowej turystyki. Razzoli szczególnie mocno zachwyca o poranku i późnym popołudniem. Wtedy światło odbija się od granitowych skał, a morze przybiera intensywnie błękitny kolor przypominający egzotyczne wyspy Oceanu Indyjskiego. To właśnie o tej porze wyspa wygląda najbardziej spektakularnie i niemal nierealnie. Idealny kierunek dla fanów rejsów i slow life Razzoli najlepiej odkrywać od strony morza, ponieważ wiele najpiękniejszych miejsc wyspy dostępnych jest wyłącznie łodzią. Najpopularniejszą formą zwiedzania są całodniowe rejsy po archipelagu La Maddalena obejmujące także Budelli, Spargi i Santa Marię. Podczas takich wycieczek można zatrzymywać się przy ukrytych zatokach, pływać w turkusowej wodzie i odkrywać fragmenty wybrzeża wyglądające jak egzotyczne plaże. Ogromną popularnością cieszy się snorkeling — przejrzystość morza pozwala obserwować podwodne skały, ryby i morskie dno nawet bez profesjonalnego sprzętu do nurkowania. Wiele łodzi zatrzymuje się przy Cala Lunga — jednej z najbardziej znanych zatok Razzoli. To miejsce zachwyca niemal przezroczystą wodą i spokojną atmosferą. Widoki są tak spektakularne, że wielu turystów porównuje je do Malediwów albo Karaibów. Rejsy wokół archipelagu często trwają cały dzień i obejmują lunch na pokładzie oraz postoje w najbardziej malowniczych miejscach regionu. Ceny takich wycieczek zaczynają się zazwyczaj od około 50–90 euro za osobę — w zależności od rodzaju łodzi i liczby przystanków. Coraz popularniejsze stają się także bardziej kameralne rejsy prywatne wybierane przez osoby szukające spokojniejszych wakacji w stylu quiet luxury. To właśnie podróżowanie łodzią najlepiej oddaje klimat Razzoli i całego archipelagu La Maddalena. Nie chodzi tutaj o intensywne zwiedzanie, ale o spokojne odkrywanie natury, pływanie w krystalicznie czystym morzu i podziwianie krajobrazów z dala od tłumów. Razzoli jest idealnym kierunkiem dla osób marzących o spokojniejszych wakacjach z dala od najbardziej popularnych kurortów Sardynii. Wyspa zachwyca dziką naturą, spektakularnymi widokami i atmosferą włoskiego slow life w najbardziej naturalnym wydaniu. Jak dostać się na Razzoli? Na Razzoli najłatwiej dostać się podczas rejsu organizowanego z La Maddaleny lub Palau na Sardynii. To właśnie wycieczki łodzią są najpopularniejszym sposobem odkrywania wyspy, ponieważ Razzoli praktycznie nie posiada klasycznej infrastruktury turystycznej i najlepiej prezentuje się właśnie od strony morza. Większość całodniowych rejsów obejmuje kilka wysp archipelagu La Maddalena — najczęściej Budelli, Spargi, Santa Marię oraz właśnie Razzoli. Podczas takich wycieczek łodzie zatrzymują się przy najpiękniejszych zatokach, gdzie można pływać w turkusowej wodzie, snorkelingować i odkrywać bardziej dzikie fragmenty wybrzeża. Rejsy z Palau lub La Maddaleny trwają zazwyczaj od rana do późnego popołudnia i kosztują około 50–90 euro za osobę — w zależności od rodzaju łodzi, długości trasy oraz liczby przystanków. Coraz popularniejsze są również bardziej kameralne rejsy prywatne oraz wycieczki katamaranami wybierane przez osoby szukające spokojniejszych wakacji w stylu quiet luxury. Na samą La Maddalenę można dopłynąć promem z Palau położonego na północnym wybrzeżu Sardynii. Rejs trwa około 20 minut, a promy kursują regularnie przez cały dzień — szczególnie w sezonie letnim. Bilet kosztuje zazwyczaj około 8–15 euro w jedną stronę dla pasażera pieszego. Do Palau łatwo dojechać samochodem z lotnisk w Olbii lub Alghero. Najwięcej turystów wybiera właśnie Olbię, ponieważ podróż samochodem do Palau trwa około 45 minut. Dzięki temu Razzoli można połączyć z klasycznymi wakacjami na Sardynii albo road tripem po północnej części wyspy. Ogromnym atutem archipelagu La Maddalena jest także możliwość odkrywania mniej dostępnych miejsc wyłącznie od strony morza. Wiele zatok wokół Razzoli jest praktycznie niedostępnych z lądu, dlatego łódź pozwala zobaczyć najbardziej spektakularne fragmenty wyspy. Podczas rejsów można podziwiać monumentalne granitowe klify, naturalne groty oraz wodę o kolorze przypominającym Malediwy. Wiele osób podkreśla, że już sama podróż wokół archipelagu należy do najpiękniejszych doświadczeń podczas wakacji na Sardynii. Dlaczego warto odwiedzić Razzoli właśnie teraz? Razzoli nadal pozostaje jedną z najmniej znanych wysp archipelagu La Maddalena, choć coraz częściej pojawia się w trendach związanych ze slow travel i quiet luxury. To idealny moment, by odkryć ją zanim stanie się popularnym kierunkiem masowej turystyki i pojawi się w przewodnikach jako kolejny modny punkt Sardynii. Coraz więcej osób podczas wakacji szuka dziś miejsc bardziej naturalnych, spokojnych i autentycznych zamiast zatłoczonych kurortów oraz luksusowych resortów. Razzoli idealnie wpisuje się w ten trend. Największym luksusem pozostają tutaj cisza, kontakt z naturą i możliwość odpoczynku z dala od tłumów. Wyspa zachwyca dziką naturą, spektakularnymi widokami i wodą o kolorze przypominającym Malediwy. W słoneczne dni morze wokół Razzoli ma intensywnie turkusowy kolor, a granitowe skały wyglądają niemal biało. Krajobrazy przypominają bardziej egzotyczne wyspy Oceanu Indyjskiego niż klasyczne europejskie wakacje. Ogromnym atutem Razzoli jest także atmosfera całkowitego spokoju. Nie ma tutaj hałaśliwych promenad, dużych hoteli ani nocnego życia charakterystycznego dla popularnych części Sardynii. Dni płyną wolniej — większość czasu spędza się na łodzi, pływaniu, snorkelingu i podziwianiu krajobrazów archipelagu. Razzoli szczególnie mocno przyciąga osoby marzące o bardziej autentycznych włoskich wakacjach. To miejsce idealne dla fanów slow life, natury i podróżowania w spokojniejszym rytmie. Wyspa pokazuje zupełnie inne oblicze Sardynii — bardziej dzikie, naturalne i dalekie od masowej turystyki.
Zachwyca od pierwszej sekundy choć nie jest tak piękny jak Paryż i czarujący jak Rzym. W czym tkwi jego sekret? Trudno znaleźć drugie takie miasto
Amsterdam zachwyca od pierwszej sekundy, chociaż nie jest tak piękny jak Paryż, nie olśniewa historią jak Rzym. To miasto stworzone przez ludzi, którzy od wieków walczyli z naturą, ale zamiast ją pokonać, nauczyli się z nią żyć. Miasto klimatyczne, wolne, osobliwe.
W Amsterdamie można zakochać się od razu. Jego kameralny klimat, dziesiątki kanałów z pływającymi barkami, zabytki, ogrody i parki z pięknymi, zielonymi papugami sprawiają, że chce się tu wracać. Każdy ma swoje ukochane miejsca i bliskich sercu artystów. Tym najsłynniejszym jest Rembrandt, tym mniej znanym, a fascynującym Cornelis Anthonisz. Malarz, drzeworytnik i kartograf, który w XVI wieku stworzył dokładną mapę Amsterdamu „z lotu ptaka”. Długo się nią posługiwano, a dzisiaj można obejrzeć ją w Rijksmuseum, czyli Muzeum Narodowym. Na liście miejsc do odwiedzenia będzie na pewno Muzeum Vincenta van Gogha czy dom Anny Frank. Ale w Amsterdamie najlepiej poczuć się niebieskim ptakiem. Po prostu spacerować po mieście albo usiąść z kawą na schodkach przy jednym z kanałów i poczuć wyjątkowość chwili. Miasto na palach Trudno uwierzyć, ale Amsterdam właściwie nie powinien istnieć. Powstał przecież na podmokłych terenach, które przez wieki trzeba było wydzierać morzu i rzekom. Sama nazwa miasta pochodzi od tamy – Amstel-dam zbudowanej na rzece Amstel pod koniec XIII wieku. Chyba dlatego Amsterdam od początku był miejscem ludzi upartych, przedsiębiorczych i trochę bezczelnych wobec natury. Miasto znajduje się dwa metry poniżej poziomu morza i jest zbudowane na miękkim, bagnistym gruncie. Tak naprawdę stoi na 11 milionach drewnianych belek, które chronią jego budynki, ulice i parki przed osuwaniem się w miękką ziemię. Kiedy patrzy się na ogromny Pałac Królewski na Placu Dam czy strzelisty kościół Westerkerk, trudno uwierzyć, że mogą trwać dzięki genialnemu inżynieryjnemu pomysłowi z czasów średniowiecza. Mówi się nawet, że Amsterdam jest bardziej „zawieszony” niż zbudowany. Złoty wiek W XVII wieku Amsterdam przeżył swój złoty wiek. Holendrzy opanowali wtedy szlaki morskie z Ameryki, Azji i Afryki, królowali na rynku przypraw. Do portu w Amsterdamie wpływały statki pełne jedwabiu, porcelany i opowieści z końca świata. Amsterdam stał się najbogatszym miastem Europy. To tutaj działała giełda, rozwijały się banki, kwitła sztuka, a mieszczanie zamawiali portrety u największych malarzy epoki. To wtedy powstały słynne kanały wpisane dziś na listę UNESCO. Nie budowano ich jednak wyłącznie dla urody. Miały być funkcjonalne – transportować towary, regulować poziom wody i organizować przestrzeń miasta. Dopiero później okazało się, że przy okazji stworzono jeden z najbardziej romantycznych miejskich pejzaży świata. I chyba właśnie w tym tkwi fenomen Amsterdamu: wszystko, co dzisiaj zachwyca turystów, najpierw było po prostu praktyczne. I jeszcze jedno: do herbu miasta obok trzech krzyży dopisano po II wojnie światowej trzy słowa o jego mieszkańcach: „Odważni. Zdecydowani. Miłosierni”. Kanały zamiast ulic Miasto ma kilometry kanałów. Najbardziej malownicze są Herengracht, Keizersgracht i Prinsengracht, tworzące koncentryczne półkola wokół Starego Miasta. Oglądanie miasta od strony wody to jedna z największych atrakcji. Najlepiej wynająć starą drewnianą barkę, z przekąskami i napojami, które umilą wycieczkę. Można to zrobić zdalnie, jeszcze przed podróżą. Amsterdam z perspektywy wody wydaje się bardziej intymny. Widać wnętrza mieszkań, półki pełne książek, koty śpiące na parapetach i ludzi, którzy nie zasłaniają okien. Holendrzy od wieków powtarzają, że żyją tak, jakby całe miasto było jednym wielkim salonem. Wąskie domy, krzywe fasady Kamienice wydają się tutaj absurdalnie wąskie, lekko krzywe, czasem przechylone do przodu tak mocno, że wyglądają, jakby za chwilę miały runąć do kanału. Ale za tą architektoniczną ekstrawagancją stoi bardzo pragmatyczne wyjaśnienie. W XVII wieku wysokość podatków zależała od szerokości fasady domu. Mieszkańcy zaczęli więc budować kamienice możliwie najwęższe, za to wysokie i głębokie. Najwęższy dom w Amsterdamie ma podobno niewiele ponad metr szerokości. Przechylone fasady też nie są przypadkiem. Domy specjalnie budowano z lekkim pochyleniem do przodu, żeby łatwiej było wciągać towary na wyższe piętra za pomocą haków umieszczonych pod dachami. Dzięki temu fortepiany, skrzynie czy meble nie obijały się o ściany budynku podczas transportu. Klatki schodowe były na nie zbyt wąskie. Jednym z najbardziej niezwykłych obrazków Amsterdamu są houseboaty – barki mieszkalne zacumowane przy kanałach. Dla turystów wyglądają jak romantyczny kaprys, ale dla wielu mieszkańców są normalnym domem. Historia życia na wodzie przyspieszyła po II wojnie światowej, kiedy w mieście brakowało mieszkań. Stare barki towarowe zaczęto przerabiać na lokale mieszkalne. Dziś wiele z nich przypomina luksusowe apartamenty z designerskimi wnętrzami i tarasami pełnymi kwiatów. Są barki z miniogrodami, kotami spacerującymi po dachach i rowerami przypiętymi do relingów. Co ciekawe, adres na wodzie wcale nie oznacza taniego życia. Wręcz przeciwnie, wiele houseboatów kosztuje fortunę, a lista oczekujących na miejsce przy najlepszych kanałach jest bardzo długa. Dzisiaj to synonim prestiżu i unikalnego trybu życia. Amsterdamczycy traktują wodę jak przedłużenie własnego domu. Latem kanały zamieniają się w miejskie plaże, miejsca odpoczynku i spotkań, odbywają się pikniki na wodzie. To miasto nie odwraca się od natury, ale ją kocha. Jest tu dużo zieleni, a na południowym brzegu najstarszego kanału Singel znajduje się jedyny na świecie pływający targ kwiatowy, gdzie można kupić między innymi tulipany we wszystkich odmianach i kolorach. Plac Muzeów Museumplein, słynny Plac Muzeów, wygląda bardziej jak nowoczesny, rodzinny park niż zacna dzielnica kultury. Ludzie siedzą na trawie, dzieci jeżdżą na deskorolkach, ktoś gra na saksofonie, a obok stoją jedne z najważniejszych muzeów świata. To właśnie tu znajduje się monumentalne Rijksmuseum i zawsze oblegane Muzeum Vincenta van Gogha. Dwa miejsca, które opowiadają historię Holandii lepiej niż jakikolwiek podręcznik. Budynek z 1885 roku przypomina gotycko-renesansowy zamek i już sam spacer przez jego korytarze robi wrażenie. Największą gwiazdą muzeum pozostaje oczywiście Rembrandt, najcenniejszym i najsłynniejszym obrazem jego „Straż nocna”. Ale znajdziemy tu także obrazy Johannesa Vermeera, Fransa Halsa, Jana Steena i setki innych dzieł pokazujących codzienność holenderskiego złotego wieku. Muzeum ma też fascynującą kolekcję przedmiotów użytkowych: modeli statków, porcelany z Delft, mebli, biżuterii, a także zrobione z prawdziwych materiałów domki dla lalek z XVII i XVIII wieku. Są jednym z najciekawszych, choć mniej znanych skarbów muzeum. Kilka kroków dalej stoi Muzeum Vincenta van Gogha. Zwiedzanie go jest jak intymna podróż przez historię człowieka, który za życia sprzedał zaledwie kilka obrazów, a dziś jest jednym z najdroższych artystów świata. Muzeum posiada największą na świecie kolekcję prac artysty, zwiedzający stoją w ciszy i skupieniu nie tylko przed „Słonecznikami”. Miasto wolności Amsterdam od dekad fascynuje swoją liberalną reputacją. Coffee shopy, dzielnica czerwonych latarni, swobodne podejście do wielu tematów – wszystko to przyciąga turystów szukających „miasta bez zasad”. Ale prawdziwy sekret Amsterdamu polega na czymś innym. Holendrzy wierzą, że możesz żyć, jak chcesz, dopóki nie przeszkadzasz innym. To filozofia widoczna wszędzie – w otwartości wobec różnych stylów życia, w miejskiej architekturze i w sposobie organizacji przestrzeni. Amsterdam od wieków był schronieniem dla outsiderów, artystów, kupców i buntowników. Przyjeżdżali tu ci, którzy gdzie indziej nie mogli znaleźć miejsca dla siebie. Jak wiele portowych miast – a port w Amsterdamie rozbudził nawet wyobraźnię słynnego barda Jacques’a Brela – ma w sobie gen wolności, otwartości, swobody. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/AdobeStock755999507EditorialUseOnlyKOLOR-fdc2b0c.jpg" width="2000" height="3000" alt="Największe na świecie międzynarodowe muzeum graffiti i street artu w dawnej stoczni w północnej dzielnicy Amsterdamu" title="Największe na świecie międzynarodowe muzeum graffiti i street artu w dawnej stoczni w północnej dzielnicy Amsterdamu" /> Sztuka i zakupy Miasto można zwiedzać pieszo, na rowerze albo łodzią. Każdy sam ułoży sobie ciekawą trasę. Warto jednak zajrzeć na urokliwy Plac Spui, który znajduje się w centrum miasta. Jest tu mnóstwo księgarni, w piątki odbywają się targi książek, a w weekendy targi sztuki. W mieście jest w ogóle wiele targów ulicznych, na których znajdziemy wszystko – od serów po piękne materiały. Warto wspomnieć, że w Amsterdamie pierwsze kawiarnie znajdowały się w prywatnych mieszkaniach usytuowanych na parterze. Najstarsza tutejsza kawiarnia Café Hoppe pochodzi z końca XVII wieku i warto do niej zajrzeć. Można w niej zresztą zjeść bardzo nowoczesne śniadania. I napić się naprawdę dobrej kawy. Przy placu znajduje się wejście na ukryty w centrum miasta cichy dziedziniec Begijnhof. Otaczają go zabytkowe domy, w tym najstarszy w mieście drewniany dom z XVI wieku. Kiedyś w tym miejscu znajdował się beginaż, czyli wspólnota beginek – niezamężnych kobiet, prowadzących właściwie zakonne życie, choć bez żadnych formalnych ślubów. Kościół zawsze patrzył na nie podejrzliwie i uważał za heretyczki. Do centrum miasta, na Plac Dam, dojdziemy słynną ulicą Kalverstraat – najdroższą ulicą handlową w Holandii. Kto lubi zakupy, może zajrzeć do słynnego domu towarowego De Bijenkorf już na samym placu. Warto także zobaczyć dzielnicę Jordaan i De Negen Straatjes, czyli Dziewięć Uliczek, miejsce pełne mostów, alejek i kwiatów. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/GettyImages-166637546KOLOR-bd830d9.jpg" width="2953" height="4429" alt="Widok na Bazylikę Świętego Mikołaja z jej charakterystyczną kopułą i wieżami. Jest jednym z punktów orientacyjnych miasta." title="Widok na Bazylikę Świętego Mikołaja z jej charakterystyczną kopułą i wieżami. Jest jednym z punktów orientacyjnych miasta." /> Amsterdam nie jest miejscem jedynie do zaliczania atrakcji. Owszem, można zrobić zdjęcie przy kanałach, odwiedzić muzeum, a także odhaczyć listę zabytków. Na pewno warto zajrzeć do najstarszego kościoła w Amsterdamie Oude Kerk, z początku XIV wieku, który położony jest w samym sercu dawnej części miasta. Zresztą to tutaj Rembrandt wziął ślub z ukochaną Saskią van Uylenburgh w 1634 roku. Dziś świątynia jest jednym z najważniejszych zabytków miasta i niezwykłym miejscem spotkania historii ze współczesną sztuką. Warto zobaczyć także wspaniałą XVII-wieczną synagogę, zbudowaną przez żyjących w Amsterdamie sefardyjskich Żydów, zwaną portugalską. To jedna z najpiękniejszych i najlepiej zachowanych synagog w Europie, która nadal jest domem modlitwy. Każdy z tych zabytków odpowiada inną historię, tak jest także z domem Anny Frank, gdzie mieszkała, a potem ukrywała się w latach 1942–1944. Bez pośpiechu Ale prawdziwe miasto zaczyna się dopiero wtedy, gdy zwalniasz. Kiedy rano niespiesznie jesz śniadanie w małej kawiarni na Jordaanie. Kiedy przypadkiem trafiasz do księgarni pachnącej starym papierem. Kiedy obserwujesz ludzi siedzących na brzegu kanału z lampką wina i nikomu nie przeszkadza, że jest środek tygodnia. Amsterdam ma w sobie coś uzależniającego. Uwodzi klimatem, malowniczymi zaułkami, mnóstwem kanałów, mostków i mostów, krzywymi kamienicami, które stoją tu od 400 lat. I może właśnie dlatego tak łatwo wyobrazić sobie tutaj inne życie. Wolniejsze. Lżejsze. Bardziej swoje. Tekst Agnieszka Dajbor
Ta włoska wyspa to ukryta perełka Morza Tyrreńskiego. Widoki są spektakularne
Turkusowa woda, monumentalne klify i dzikie zatoki wyglądające jak karaibskie plaże. Palmarola to jedna z najbardziej niezwykłych włoskich wysp, która zachwyca osoby szukające spokojnych wakacji z dala od tłumów.
Choć większość turystów wybiera Capri, Sardynię czy Amalfi, Włochy wciąż skrywają miejsca niemal nietknięte przez masową turystykę. Jednym z nich jest Palmarola — niewielka wyspa położona na Morzu Tyrreńskim niedaleko Ponzy. To właśnie tutaj można zobaczyć jedne z najbardziej spektakularnych krajobrazów we Włoszech. Białe klify wpadające prosto do turkusowej wody, naturalne groty i dzikie zatoki sprawiają, że Palmarola wygląda niemal nierealnie. Wielu podróżników uważa ją za jedną z najpiękniejszych wysp całej Italii. Turkusowa woda i krajobrazy jak z Karaibów Największym skarbem Palmaroli jest natura. Morze wokół wyspy ma niezwykle intensywny turkusowy kolor, a przejrzystość wody sprawia, że nawet z łodzi można dostrzec podwodne skały i morskie dno. To właśnie dlatego Palmarola często porównywana jest do Karaibów albo egzotycznych wysp Morza Śródziemnego. Wyspa zachwyca przede wszystkim monumentalnymi formacjami skalnymi. Strome klify wyrastające prosto z morza tworzą spektakularny krajobraz, który wygląda szczególnie imponująco podczas rejsu wokół wyspy. W wielu miejscach skały mają jasny niemal biały kolor kontrastujący z intensywnie błękitną wodą. Jednym z najbardziej znanych miejsc jest Cala del Porto — zatoka otoczona klifami i grotami wykutymi przez morze przez setki lat. To właśnie tutaj zatrzymuje się większość łodzi przypływających na Palmarolę. Woda w zatoce jest wyjątkowo spokojna i przejrzysta, dlatego miejsce świetnie nadaje się do kąpieli oraz snorkelingu. Ogromne wrażenie robią także naturalne jaskinie rozsiane wokół wybrzeża. Niektóre z nich można podziwiać wyłącznie od strony morza, dlatego rejs łodzią jest najlepszym sposobem odkrywania wyspy. Wiele grot ma niezwykłe kolory i kształty tworzone przez wodę oraz wiatr przez tysiące lat. Palmarola jest także prawdziwym rajem dla fanów nurkowania. Krystalicznie czysta woda i bogaty podwodny świat przyciągają osoby szukające spokojniejszych i bardziej naturalnych miejsc do eksplorowania Morza Tyrreńskiego. Najbardziej dzika wyspa Italii Palmarola zachowała niemal całkowicie naturalny charakter i właśnie dlatego uznawana jest przez wielu podróżników za jedną z najbardziej dzikich oraz najpiękniejszych wysp całych Włoch. Nie ma tutaj wielkich hoteli, luksusowych resortów, beach clubów ani zatłoczonych promenad charakterystycznych dla Capri czy wybrzeża Amalfi. To miejsce wygląda niemal tak samo jak kilkadziesiąt lat temu — surowe, spokojne i niemal odcięte od świata. Największe wrażenie robi krajobraz wyspy. Monumentalne klify wyrastające prosto z morza, naturalne jaskinie i strome skały tworzą widoki przypominające bardziej egzotyczne wyspy niż klasyczne włoskie wakacje. W wielu miejscach wybrzeże pozostaje całkowicie dzikie i niedostępne od strony lądu, dzięki czemu Palmarola zachowała wyjątkowo autentyczny charakter. Na wyspie praktycznie nie ma klasycznej infrastruktury turystycznej. To właśnie brak dużej zabudowy sprawia, że morze wokół Palmaroli pozostaje tak przejrzyste, a krajobrazy wyglądają niemal nietknięte przez człowieka. Zamiast hoteli można zobaczyć pojedyncze domki wykute w skałach oraz niewielkie miejsca dla żeglarzy przypływających tutaj na krótki odpoczynek. Większość osób odwiedza Palmarolę podczas jednodniowych rejsów z Ponzy, ale nawet krótki pobyt pozwala poczuć atmosferę miejsca niemal odciętego od świata. Cisza, ogromne klify i brak tłumów sprawiają, że wyspa idealnie wpisuje się w trend slow travel i quiet luxury. Największym luksusem pozostają tutaj natura, prywatność i możliwość odpoczynku blisko morza bez hałasu oraz tłumów turystów. Wiele osób podkreśla, że Palmarola przypomina bardziej prywatną wyspę niż popularny włoski kierunek wakacyjny. Wyspa zachwyca szczególnie rano i późnym popołudniem, kiedy światło odbija się od białych skał i turkusowej wody. Zachody słońca oglądane z łodzi należą do najbardziej spektakularnych widoków całego Morza Tyrreńskiego. To właśnie dlatego Palmarola przyciąga osoby zmęczone zatłoczonymi kurortami i intensywnym tempem podróżowania. Wyspa pozwala naprawdę zwolnić i odpocząć w otoczeniu natury, której coraz trudniej szukać w najbardziej znanych częściach Italii. Idealny kierunek dla fanów rejsów i slow travel Palmarola najlepiej prezentuje się od strony morza, dlatego ogromną popularnością cieszą się całodniowe rejsy wokół wyspy. To właśnie podczas podróży łodzią można zobaczyć najbardziej spektakularne klify, naturalne groty i ukryte zatoki niedostępne od strony lądu. Łodzie zatrzymują się przy najpiękniejszych miejscach wokół wyspy, gdzie można pływać w turkusowej wodzie, snorkelingować lub odkrywać skalne jaskinie tworzone przez morze przez tysiące lat. Woda wokół Palmaroli należy do najczystszych w regionie, dlatego miejsce szczególnie mocno przyciąga fanów nurkowania i spokojnych wakacji blisko natury. Jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc są naturalne groty wykute w jasnych skałach oraz monumentalne klify wpadające prosto do morza. Widoki podczas rejsu często porównywane są do krajobrazów Grecji albo bardziej egzotycznych wysp Morza Śródziemnego. Wiele osób łączy pobyt na Palmaroli z wakacjami na pobliskiej Ponzy, która oferuje więcej restauracji, hoteli i klimatycznych miasteczek z widokiem na morze. Dzięki temu można połączyć komfortowy pobyt z odkrywaniem jednej z najbardziej dzikich części włoskiego wybrzeża. Ponza i Palmarola tworzą idealne połączenie dla osób szukających slow travel w bardziej luksusowym, ale nadal autentycznym wydaniu. W ciągu dnia można odkrywać dzikie zatoki i pływać w krystalicznie czystym morzu, a wieczorem spacerować po spokojnych uliczkach Ponzy i jeść kolację z widokiem na port. To miejsce idealne dla osób marzących o bardziej autentycznych włoskich wakacjach — z piękną naturą, spokojem i widokami wyglądającymi jak z pocztówki. Palmarola pokazuje zupełnie inne oblicze Italii: bardziej dzikie, naturalne i dalekie od masowej turystyki. Jak dostać się na Palmarolę? Na Palmarolę najłatwiej dostać się łodzią z wyspy Ponza, która stanowi główną bazę wypadową dla turystów odwiedzających ten region Morza Tyrreńskiego. Rejs trwa zazwyczaj około 30–40 minut i już sama podróż jest jedną z największych atrakcji całego wyjazdu. Po drodze można podziwiać turkusową wodę, monumentalne klify oraz charakterystyczne skaliste wybrzeże Palmaroli, które wygląda spektakularnie szczególnie przy dopływaniu do wyspy. Większość osób odwiedza Palmarolę podczas całodniowych rejsów organizowanych właśnie z Ponzy. Łodzie zatrzymują się przy najpiękniejszych zatokach i naturalnych grotach, dzięki czemu można pływać w krystalicznie czystym morzu, snorkelingować oraz podziwiać najbardziej dzikie fragmenty wybrzeża. Tego typu rejsy kosztują zazwyczaj około 40–80 euro za osobę — w zależności od długości wycieczki, rodzaju łodzi oraz liczby przystanków. Bardzo popularne są również prywatne rejsy małymi łodziami, które pozwalają odkrywać mniej dostępne zatoki i spokojniejsze miejsca wokół wyspy. To opcja szczególnie chętnie wybierana przez osoby szukające bardziej kameralnych wakacji w stylu quiet luxury. Na samą Ponzę można dopłynąć promem lub szybkim wodolotem z miejscowości takich jak Terracina, Anzio czy Formia położonych niedaleko Rzymu. Najwięcej połączeń działa w sezonie letnim, kiedy wyspy Pontyjskie stają się popularnym kierunkiem weekendowych wyjazdów mieszkańców Rzymu. Rejs z Terraciny trwa około 1 godziny i 15 minut szybkim wodolotem lub około 2–3 godzin tradycyjnym promem. Ceny biletów zaczynają się zazwyczaj od około 25–40 euro w jedną stronę — w zależności od rodzaju łodzi i sezonu. Z Formii podróż trwa około 1,5 godziny, a połączenia są szczególnie popularne wśród osób planujących dłuższy pobyt na Ponz y. Do portów wypływających na Ponzę można łatwo dojechać z Rzymu samochodem lub pociągiem. Dzięki temu wiele osób łączy wyjazd na Palmarolę z city breakiem w Rzymie albo podróżą po środkowych Włoszech. Ogromnym atutem Palmaroli jest właśnie jej ograniczona dostępność. Ponieważ na wyspę można dostać się wyłącznie łodzią, miejsce zachowało wyjątkowo spokojny i naturalny charakter. Nawet w sezonie nie ma tutaj tłumów typowych dla najbardziej znanych włoskich kurortów. Wiele osób podkreśla, że już sam rejs wokół Palmaroli należy do najpiękniejszych doświadczeń podróżniczych we Włoszech. Turkusowa woda, monumentalne skały i niemal całkowity brak zabudowy sprawiają, że wyspa wygląda bardziej jak egzotyczny raj niż klasyczna europejska destynacja wakacyjna.
To nie Fez ani Marakesz, tylko ich północny, dwa razy tańszy sąsiad sąsiad. To miasto zachwyca górami, lazurowym wybrzeżem i białymi domami
Tetuan nie należy do najpopularniejszych miast Maroka, ale właśnie to stanowi o jego wyjątkowości. „Biały Gołąb” zachwyca historyczną medyną, białą zabudową i atmosferą, której próżno szukać w zatłoczonych kurortach.
Tetuan, położony między górami Rif a Morzem Śródziemnym, pozostaje jednym z mniej znanych miast Maroka. To właśnie tutaj można odkryć historyczną medynę wpisaną na listę UNESCO, charakterystyczną białą zabudowę oraz ślady andaluzyjskiej i hiszpańskiej historii. Miasto przyciąga spokojem, autentyczną atmosferą i bliskością zarówno gór, jak i wybrzeża. Tetuan – dlaczego nazywany jest „Białym Gołębiem”? Gdy większość turystów planujących podróż do Maroka kieruje swoją uwagę na Marrakesz czy Fez, na północy kraju znajduje się miejsce, które dla wielu pozostaje nieodkrytym skarbem. Tetuan, położony pomiędzy górami Rif a wybrzeżem Morza Śródziemnego, wyróżnia się atmosferą zupełnie inną od tej znanej z najpopularniejszych marokańskich destynacji. Miasto od lat nosi przydomek „Białego Gołębia”. Nazwa nie jest przypadkowa. Nawiązuje do charakterystycznej białej zabudowy dominującej w historycznej części miasta. Z licznych punktów widokowych można dostrzec rozciągające się u podnóża gór Rif skupisko jasnych budynków, które tworzą niemal jednolitą białą panoramę. To właśnie ten wyjątkowy krajobraz sprawił, że Tetuan stał się jednym z najbardziej charakterystycznych miast północnego Maroka. W przeciwieństwie do wielu innych miejsc zachował własny, rozpoznawalny styl i niepowtarzalny klimat. ZOBACZ TEŻ: Ta włoska wyspa to ukryta perełka Laguny Weneckiej. Idealna na spokojny wyjazd dla fanów winnic Medyna UNESCO w Tetuanie. Labirynt uliczek i tradycyjnego rzemiosła Największą atrakcją miasta pozostaje zabytkowa medyna wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. To właśnie tutaj można najlepiej poznać codzienne życie mieszkańców i zobaczyć, jak funkcjonuje historyczne centrum Tetuanu. Spacerując po medynie, odwiedzający trafiają do sieci wąskich uliczek prowadzących między warsztatami rzemieślników, sklepami oferującymi ceramikę, przyprawy oraz wyroby skórzane. Miejsce nadal pełni funkcję centrum życia mieszkańców, dzięki czemu zachowało autentyczny charakter. Do medyny prowadzi 7 historycznych bram. Wewnątrz łatwo stracić orientację, ponieważ uliczki tworzą rozbudowany labirynt. Wśród najciekawszych elementów architektury uwagę przyciągają tradycyjne mozaiki zellij, kolorowe drzwi oraz andaluzyjskie zdobienia widoczne na wielu budynkach. Szczególną wartość tego miejsca podkreślają rodzinne warsztaty, które działają tu od pokoleń. To właśnie one pozwalają zachować tradycyjne rzemiosło i stanowią ważny element lokalnej tożsamości. Plac Feddan i hiszpańskie wpływy widoczne w architekturze miasta Historia Tetuanu miała ogromny wpływ na jego obecny wygląd. Po upadku muzułmańskiej Andaluzji do miasta przybywali mieszkańcy południowej Hiszpanii, którzy przywieźli ze sobą własne tradycje architektoniczne i rzemieślnicze. Dodatkowo w XX wieku Tetuan był stolicą hiszpańskiego protektoratu w północnym Maroku. Ślady tego okresu są widoczne do dziś. W mieście nadal można usłyszeć język hiszpański, a wiele budynków zachowało europejskie inspiracje. Jednym z najbardziej znanych miejsc pozostaje Plac Feddan, położony niedaleko murów medyny. To popularna przestrzeń spotkań mieszkańców i spacerów. Z placu rozciąga się widok na starą część miasta oraz charakterystyczną białą zabudowę. Wieczorami okolica staje się miejscem wypoczynku rodzin oraz osób odwiedzających lokalne kawiarnie. W nowej części miasta uwagę przyciągają szerokie aleje i budynki inspirowane hiszpańską architekturą. Szczególnie wyróżniają się Aleja Mohammeda V oraz okolice Placu Moulay El Mehdi. W pobliżu znajduje się również czynny kościół katolicki przypominający o wielokulturowej historii regionu. Co warto zobaczyć w Tetuanie podczas wizyty? Osoby odwiedzające Tetuan mogą poznać nie tylko zabytki, ale również lokalne tradycje. Jednym z ciekawych miejsc jest Dar Sanaa, szkoła tradycyjnego rzemiosła. To właśnie tam nadal uczy się tworzenia mozaik, tkactwa oraz dekoracyjnej obróbki drewna. Obiekt stanowi ważny element ochrony lokalnego dziedzictwa kulturowego i pokazuje, jak przekazywane są umiejętności kolejnym pokoleniom mieszkańców. Zwiedzanie miasta pozwala zobaczyć zarówno historyczną medynę, jak i nowoczesne części Tetuanu, gdzie widoczne są wpływy różnych kultur i okresów historycznych. ZOBACZ TEŻ: Kosztuje tyle co mieszkanie w Poznaniu, zachwyca lazurową wodą. Ta grecka wyspa może być Twoja, ale jest jeden haczyk Tetuan między górami Rif a Morzem Śródziemnym Położenie miasta sprawia, że Tetuan stanowi dogodną bazę do odkrywania północnego Maroka. W niewielkiej odległości znajdują się nadmorskie miejscowości Martil, M’diq oraz Cabo Negro. Odwiedzający mogą tam odpoczywać na plażach, spacerować promenadami lub korzystać z lokalnej oferty gastronomicznej obejmującej świeże ryby i owoce morza. Niewiele marokańskich miast daje możliwość tak łatwego połączenia zwiedzania historycznej medyny, podziwiania górskich krajobrazów oraz wypoczynku nad Morzem Śródziemnym. To właśnie ta różnorodność sprawia, że Tetuan wyróżnia się na tle bardziej znanych kierunków turystycznych. Za najlepszy okres na odwiedzenie miasta uznawana jest wiosna. Temperatury są wtedy łagodniejsze niż latem, a krajobraz po deszczach staje się bardziej zielony. Dzięki temu można komfortowo zwiedzać zarówno zabytkowe centrum, jak i okoliczne miejscowości położone nad morzem. Tetuan pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych miast północnego Maroka. Biała zabudowa, medyna wpisana na listę UNESCO, andaluzyjskie dziedzictwo oraz bliskość Morza Śródziemnego sprawiają, że miejsce to przyciąga osoby poszukujące spokojniejszego i bardziej autentycznego oblicza kraju. Źródło: Gazeta.pl
Ta włoska wyspa to ukryta perełka Laguny Weneckiej. Idealna na spokojny wyjazd dla fanów winnic
Winnice, zielone pola, spokojne kanały i atmosfera włoskiego slow life z dala od tłumów Wenecji. Sant’Erasmo to jedna z najmniej znanych wysp Laguny Weneckiej, która zachwyca naturą, lokalnym winem i bardziej autentycznym obliczem Italii.
Większość turystów odwiedzających Wenecję skupia się na najbardziej znanych miejscach — placu św. Marka, Burano czy Murano. Tymczasem zaledwie kilkadziesiąt minut od centrum miasta znajduje się Sant’Erasmo — spokojna wyspa nazywana często „ogrodem Wenecji”. To właśnie tutaj od wieków uprawia się warzywa, owoce i winorośle trafiające później do restauracji oraz targów Wenecji. Sant’Erasmo zachwyca zielenią, spokojem i klimatem włoskiej prowincji połączonej z widokami na lagunę. Coraz więcej osób odkrywa wyspę jako alternatywę dla zatłoczonych włoskich kurortów. Winnice i najbardziej zielona wyspa Laguny Weneckiej Sant’Erasmo wygląda zupełnie inaczej niż klasyczne wyspy kojarzone z Wenecją. Zamiast kolorowych kamienic, luksusowych hoteli i tłumów turystów dominują tutaj pola uprawne, winnice, sady oraz spokojne ścieżki prowadzące pomiędzy zielonymi terenami wyspy. Krajobraz bardziej przypomina włoską prowincję niż popularną destynację turystyczną położoną zaledwie kilkadziesiąt minut od centrum Wenecji. To właśnie dlatego Sant’Erasmo od lat nazywane jest „zielonym sercem Laguny Weneckiej”. Wyspa pełni funkcję rolniczego zaplecza Wenecji już od czasów średniowiecza. Do dziś uprawia się tutaj warzywa, owoce i winorośle trafiające później do lokalnych restauracji oraz targów w Wenecji. Dzięki temu Sant’Erasmo zachowało bardziej autentyczny i lokalny charakter niż najbardziej znane wyspy laguny. Najbardziej charakterystycznym produktem wyspy są karczochy violetto di Sant’Erasmo uznawane za jeden z regionalnych przysmaków Veneto. Wiosną organizowane są tutaj lokalne festiwale poświęcone właśnie temu warzywu, a restauracje serwują specjalne sezonowe menu bazujące na lokalnych produktach. Karczochy z Sant’Erasmo trafiają także do najlepszych restauracji Wenecji i od lat stanowią kulinarny symbol wyspy. Coraz większą popularnością cieszą się również lokalne winnice produkujące lekkie białe wina charakterystyczne dla regionu Veneto. Wiele niewielkich rodzinnych gospodarstw organizuje degustacje połączone ze spacerami po winnicach oraz kolacjami z widokiem na lagunę. To właśnie takie bardziej kameralne doświadczenia sprawiają, że Sant’Erasmo przyciąga osoby szukające autentycznych włoskich wakacji zamiast klasycznych atrakcji turystycznych. Wyspa zachwyca szczególnie wiosną i latem, kiedy pola stają się intensywnie zielone, a ścieżki pomiędzy winnicami i sadami wyglądają niemal jak krajobrazy z włoskiego filmu. Wiele osób podkreśla, że Sant’Erasmo pokazuje zupełnie inne oblicze Wenecji — spokojniejsze, bardziej naturalne i znacznie mniej komercyjne. Dużym atutem wyspy są także widoki na lagunę i pobliskie wyspy archipelagu. Spacerując lub jadąc rowerem można obserwować wodę, niewielkie łodzie rybackie i charakterystyczny krajobraz północnych Włoch. To właśnie połączenie natury, lokalnych upraw i spokojnej atmosfery sprawia, że Sant’Erasmo coraz częściej pojawia się w trendach związanych ze slow travel i quiet luxury. Wenecja w spokojniejszym wydaniu Największym luksusem Sant’Erasmo pozostaje cisza i brak tłumów. Nie ma tutaj zatłoczonych uliczek, luksusowych butików ani ogromnych hoteli charakterystycznych dla centrum Wenecji. Życie płynie spokojnie — mieszkańcy poruszają się rowerami, spotykają przy espresso i spędzają czas nad wodą. Atmosfera bardziej przypomina niewielką włoską miejscowość niż jedną z wysp położonych obok jednego z najpopularniejszych miast Europy. To właśnie dlatego Sant’Erasmo świetnie wpisuje się w trend slow travel i quiet luxury. Zamiast intensywnego zwiedzania liczy się tutaj spokojne odkrywanie krajobrazów, lokalnej kuchni i bardziej autentycznego oblicza północnych Włoch. Coraz więcej osób odwiedza wyspę właśnie po to, by odpocząć od tłumów Wenecji i zobaczyć lagunę z zupełnie innej perspektywy. Sant’Erasmo najlepiej odkrywać rowerem lub pieszo. Ścieżki prowadzą pomiędzy winnicami, polami i kanałami, a po drodze można zatrzymywać się przy niewielkich restauracjach serwujących świeże owoce morza, lokalne sery oraz produkty pochodzące bezpośrednio z wyspy. Wiele lokali działa bardzo kameralnie — kilka stolików ustawionych nad wodą i menu oparte na sezonowych składnikach tworzą atmosferę typową dla włoskiego slow life. Ogromnym atutem Sant’Erasmo jest także tempo życia. Nie ma tu pośpiechu charakterystycznego dla popularnych włoskich kurortów. Dni najczęściej spędza się na spokojnych spacerach, degustacjach lokalnych win, obserwowaniu laguny i odpoczynku blisko natury. Wieczorami wyspa staje się niemal całkowicie cicha, a zachody słońca nad wodą należą do najpiękniejszych momentów dnia. To miejsce idealne dla osób marzących o bardziej kameralnym wydaniu włoskiego dolce vita — z lokalnym winem, naturą i spokojem, którego coraz trudniej szukać w najbardziej popularnych częściach Wenecji. Idealny kierunek dla fanów slow life i włoskiego dolce vita Sant’Erasmo szczególnie mocno przyciąga osoby szukające spokojniejszych wakacji z dala od najbardziej popularnych włoskich kierunków. To miejsce idealne na romantyczny wyjazd, weekend slow travel albo jednodniową ucieczkę od tłumów Wenecji. Już po kilku minutach spędzonych na wyspie można poczuć zupełnie inne tempo życia niż w zatłoczonym centrum miasta. Nie ma tutaj pośpiechu, kolejek do atrakcji ani głośnych turystycznych deptaków. Zamiast tego dominują spokojne ścieżki prowadzące pomiędzy polami, winnicami i kanałami oraz niewielkie restauracje, w których mieszkańcy spotykają się na espresso albo lunch z widokiem na lagunę. To właśnie ta prostota sprawia, że Sant’Erasmo coraz częściej uznawane jest za jedno z najlepszych miejsc dla fanów włoskiego slow life. Wyspa świetnie wpisuje się także w trend quiet luxury. Luksus nie oznacza tutaj ogromnych resortów i ekskluzywnych butików, ale ciszę, prywatność i możliwość odpoczynku blisko natury. Coraz więcej osób podczas podróży szuka dziś właśnie takich doświadczeń — bardziej autentycznych i spokojnych, opartych na lokalnej kuchni, pięknych widokach i atmosferze miejsca. Sant’Erasmo najlepiej odkrywać bez planu i bez pośpiechu. Można wypożyczyć rower, spacerować pomiędzy winnicami albo zatrzymać się przy małych gospodarstwach produkujących lokalne wino i warzywa. Dla wielu osób największą atrakcją wyspy jest właśnie codzienność — spokojne życie mieszkańców i krajobrazy przypominające włoską prowincję sprzed ery masowej turystyki. Wieczory na Sant’Erasmo należą do najbardziej klimatycznych momentów dnia. Zachody słońca nad laguną, kolacje przy lokalnym winie i widoki na wodę tworzą atmosferę przypominającą bardziej włoską prowincję niż popularne turystyczne miasto. Światło odbijające się od kanałów i cisza panująca na wyspie sprawiają, że miejsce wygląda niemal filmowo. Ogromnym atutem Sant’Erasmo jest także to, że można połączyć spokojny wypoczynek z odkrywaniem Wenecji. W ciągu dnia łatwo dostać się vaporetto do centrum miasta, a wieczorem wrócić na spokojną wyspę z dala od tłumów. Dzięki temu Sant’Erasmo staje się coraz popularniejszym wyborem dla osób, które chcą zobaczyć Wenecję, ale jednocześnie odpoczywać w bardziej kameralnej atmosferze. To właśnie połączenie natury, lokalnych winnic i spokojnego stylu życia sprawia, że Sant’Erasmo coraz częściej uznawane jest za jedną z najbardziej autentycznych perełek Laguny Weneckiej. Wyspa zachwyca osoby marzące o włoskich wakacjach w bardziej subtelnym, eleganckim i spokojnym wydaniu.
Najbogatsi podróżnicy płacą teraz za coś, co kiedyś było za darmo. I są z tego powodu szczęśliwsi niż kiedykolwiek!
Sleep tourism — podróżowanie po to, żeby się wyspać — to jeden z najszybciej rosnących trendów w luksusowej turystyce. Hotele oferują "sleep concierge," specjalne materace, zaprojektowaną ciemność i ciszę jako główny produkt. I mają pełne obłożenie przez cały rok.
Przez dekady luksusowe wakacje oznaczały jedno: więcej. Więcej atrakcji, więcej restauracji z gwiazdkami, więcej muzeów, więcej widoków do odhaczenia. Urlop mierzono intensywnością — ile się zobaczyło, ile się zrobiło, ile zdjęć wróciło w telefonie. A potem coś się zmieniło. Zamożni podróżnicy zaczęli płacić kilka tysięcy euro za noc — nie za widok z balkonu, nie za gwiazdkę Michelin w hotelowej restauracji, nie za basen na dachu. Za sen. Za ciemność. Za ciszę. Za materac zaprojektowany przez specjalistów od medycyny snu. Za "sleep concierge" — człowieka, którego jedynym zadaniem jest sprawić, żebyś spała jak nigdy w życiu. Brzmi absurdalnie. I właśnie dlatego jest tego tak dużo. Dlaczego sen stał się luksusem Odpowiedź jest prostsza niż się wydaje: bo zdrowy sen przestał być czymś oczywistym. Badania WHO pokazują, że ponad jedna trzecia dorosłych w krajach rozwiniętych regularnie nie śpi wystarczająco długo. Chroniczne niedobory snu są powiązane z depresją, chorobami serca, otyłością i obniżoną odpornością. I — co ważne z perspektywy turystyki — ze spadkiem produktywności i kreatywności, które dla zamożnych profesjonalistów mają wymierną wartość finansową. Kiedy coś, czego potrzebujemy każdej nocy, staje się rzadkością — staje się też luksusem. I właśnie tak sen trafił do oferty pięciogwiazdkowych hoteli. Jak wygląda hotel nastawiony na sen Six Senses na Malediwach oferuje program "Sleep With Six Senses" — konsultację ze specjalistą od snu, spersonalizowany zestaw suplementów, aromaterapię i materac dobrany do wagi i pozycji snu. Cena za noc zaczyna się od 1500 euro. Park Hyatt w Mediolanie stworzył "Suite Sleep Experience" z zasłonami blokującymi 100 procent światła, systemem dźwiękoszczelnym, temperaturą pokoju utrzymywaną na poziomie 18-19 stopni (optymalnym dla snu według badań) i poduszkami o pięciu różnych twardościach do wyboru. Zedwell w Londynie poszedł jeszcze dalej — to hotel zaprojektowany od podstaw wyłącznie wokół snu. Zero restauracji, zero baru, zero concierge do polecania atrakcji. Tylko pokoje bez okien (tak — bez okien, celowo), z wyciszonymi ścianami, systemem cyrkulacji powietrza i pościelą z certyfikatem dla alergików. Obłożenie przez cały rok: powyżej 90 procent. Co sleep tourism mówi o nas Jest w tym trendzie coś więcej niż tylko moda na wellness. Sleep tourism jest symptomem głębszej zmiany w tym, czego szukamy w podróży — i czego nam brakuje w codziennym życiu. Przez lata podróż była ucieczką od rutyny przez intensywność. Teraz, kiedy codzienne życie jest już wystarczająco intensywne — praca zdalna, ciągła dostępność, powiadomienia o każdej porze — podróż zaczyna być ucieczką od intensywności przez spokój. Zamiast "zobaczę jak najwięcej" — "wreszcie odpocznę." Psycholodzy mówią o tym zjawisku "luxury of doing nothing" — i wskazują, że dla osób prowadzących intensywny tryb życia zawodowego, bezczynność stała się formą przywileju. Spanie do dziesiątej rano w hotelu zaprojektowanym pod sen jest teraz bardziej ekskluzywne niż kolacja w restauracji z dwiema gwiazdkami Michelin. Czy można to osiągnąć bez wydawania fortuny Tak — i właśnie to sprawia, że sleep tourism przenika z segmentu ultra-luksusowego do mainstreamu. Kilka zasad, które hotele premium stosują w swoich "sleep experience" i które można zastosować przy każdej podróży: Temperatura pokoju między 18 a 20 stopniami to kluczowy czynnik jakości snu — warto poprosić o pokój od strony północnej lub zaciemnione zasłony zamiast dekoracyjnych. Cisza jest ważniejsza niż widok — pokój na wyższym piętrze, z dala od windy i restauracji, wart jest dopłaty. Brak ekranów przez ostatnią godzinę przed snem w hotelu, gdzie nie masz rutynowych obowiązków, jest łatwiejszy niż w domu — i właśnie dlatego podróż jest idealnym momentem, żeby go wypróbować. I ostatnia rzecz, której żaden hotel nie sprzeda, ale którą każda podróż daje za darmo: zmiana środowiska. Nowe miejsce, nowy rytm, brak poczucia winy za nieodpisane maile — to wystarczy, żeby wielu ludzi spało lepiej na wakacjach niż przez cały rok w domu. Jeden wniosek Kiedy sen stał się produktem luksusowym — to znak, że coś poszło nie tak z tym, jak żyjemy na co dzień. Sleep tourism jest symptomem, nie rozwiązaniem. Ale jest też dowodem na to, że coraz więcej ludzi zaczyna rozumieć, że odpoczynek nie jest nagrodą za produktywność. Jest jej warunkiem. I że czasem najlepsza rzecz, jaką możesz zrobić na wakacjach — to po prostu spać.
Pałac na środku jeziora i spektakularne ogrody. Ta włoska wyspa wygląda nierealnie
Barokowy pałac otoczony wodą, tarasowe ogrody pełne egzotycznych roślin i widoki jak z włoskiego filmu. Isola Bella nad Jeziorem Maggiore to jedno z najbardziej niezwykłych miejsc we Włoszech, które coraz częściej zachwyca turystów szukających spokojniejszych i bardziej eleganckich kierunków.
Choć większość osób planujących podróż do Włoch wybiera jezioro Como albo wybrzeże Amalfi, północna część kraju skrywa miejsca wyglądające niemal nierealnie. Jednym z nich jest Isola Bella — niewielka wyspa położona na Jeziorze Maggiore, uznawana za jedną z najpiękniejszych perełek włoskiej arystokracji. Wyspa zachwyca monumentalnym pałacem rodziny Borromeo, tarasowymi ogrodami i widokami przypominającymi scenografię historycznego filmu. To miejsce, które łączy włoskie dolce vita, historię i atmosferę quiet luxury w wyjątkowo eleganckim wydaniu. Pałac i ogrody, które wyglądają jak z bajki Największą atrakcją Isola Bella jest imponujący Palazzo Borromeo — barokowa rezydencja budowana od XVII wieku przez rodzinę Borromeo, jedną z najważniejszych arystokratycznych rodzin północnych Włoch. Pałac miał być nie tylko letnią rezydencją, ale także symbolem prestiżu i potęgi rodu. Już z daleka wygląda spektakularnie: monumentalna bryła pałacu wyrasta niemal prosto z wody, a cała wyspa sprawia wrażenie luksusowego statku unoszącego się na Jeziorze Maggiore. Wnętrza Palazzo Borromeo zachwycają przepychem typowym dla baroku. Zwiedzający mogą zobaczyć bogato zdobione sale reprezentacyjne, marmurowe kominki, kryształowe żyrandole, freski, zabytkowe meble i kolekcję dzieł sztuki należących do rodziny Borromeo. Szczególne wrażenie robią sale z widokiem na jezioro, z których rozciąga się panorama na wodę, góry i pobliskie Wyspy Boromejskie. Jednym z najbardziej niezwykłych miejsc w pałacu są podziemne groty. Ich ściany zostały wyłożone kamieniami, muszlami i jasnymi dekoracjami, które tworzą niemal teatralny efekt. Groty pełniły praktyczną funkcję — dawały chłód podczas upalnych letnich dni — ale jednocześnie były miejscem spotkań i odpoczynku arystokracji. Dziś należą do najbardziej charakterystycznych części Palazzo Borromeo. Prawdziwym symbolem Isola Bella pozostają jednak spektakularne ogrody tarasowe. Zostały zaprojektowane na kilku poziomach i wyglądają jak ogromna zielona scenografia zawieszona nad jeziorem. Najbardziej rozpoznawalnym punktem jest Teatro Massimo — dekoracyjna konstrukcja z rzeźbami, fontannami i tarasami, która dominuje nad ogrodami i nadaje im niemal bajkowy charakter. W ogrodach rosną cyprysy, kamelie, magnolie, oleandry, cytrusy i wiele egzotycznych gatunków sprowadzanych przez lata z różnych części świata. Spacer prowadzi przez symetryczne alejki, zielone tarasy i punkty widokowe, z których można podziwiać Jezioro Maggiore oraz Alpy. W pogodny dzień widoki są wyjątkowo spektakularne — tafla jeziora odbija pałac, ogrody i otaczające góry. Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów Isola Bella są białe pawie spacerujące swobodnie po ogrodach. Ich obecność dodaje temu miejscu jeszcze bardziej nierealnego, filmowego klimatu. To właśnie pawie, barokowe rzeźby, egzotyczne rośliny i widok na jezioro sprawiają, że Isola Bella wygląda jak królewska scenografia przeniesiona do północnych Włoch. Włoskie dolce vita nad Jeziorem Maggiore Isola Bella zachwyca nie tylko architekturą, ale także atmosferą spokojnego włoskiego luksusu, który mocno różni się od najbardziej popularnych i zatłoczonych kurortów Italii. Rejs po Jeziorze Maggiore, widok na góry oraz eleganckie wille położone nad wodą sprawiają, że miejsce często porównywane jest do bardziej znanego jeziora Como. Wiele osób podkreśla jednak, że Jezioro Maggiore pozostaje spokojniejsze i bardziej autentyczne. Już sama podróż na Isola Bella jest częścią całego doświadczenia. Niewielkie łodzie kursujące pomiędzy wyspami pozwalają podziwiać alpejskie krajobrazy, luksusowe historyczne wille oraz zielone ogrody schodzące niemal bezpośrednio do jeziora. Szczególnie spektakularnie wygląda to rano, kiedy tafla Jeziora Maggiore jest niemal całkowicie spokojna i odbija góry oraz pałace niczym lustro. Wyspa jest niewielka, dlatego najlepiej odkrywać ją bez pośpiechu — spacerując po tarasowych ogrodach, zatrzymując się na espresso z widokiem na jezioro i podziwiając historyczne wnętrza Palazzo Borromeo. Atmosfera przypomina bardziej elegancki włoski retreat niż klasyczny kierunek turystyczny. Nie chodzi tutaj o intensywne zwiedzanie, ale o celebrowanie widoków, spokojnych spacerów i włoskiego stylu życia. To właśnie dlatego Isola Bella stała się popularna wśród osób szukających romantycznych wyjazdów oraz spokojniejszych wakacji w stylu quiet luxury. Luksus nie oznacza tutaj ogromnych resortów czy głośnych beach clubów, ale piękne krajobrazy, kameralne hotele i możliwość odpoczynku w wyjątkowym otoczeniu. W okolicy Jeziora Maggiore nie brakuje także eleganckich hoteli i historycznych willi przerobionych na butikowe obiekty noclegowe. Wiele z nich oferuje widoki na jezioro i prywatne ogrody, dzięki czemu pobyt przypomina sceny z włoskiego filmu. Szczególnie dużą popularnością cieszy się Stresa — elegancki kurort położony naprzeciwko Isola Bella. Stresa od lat uznawana jest za jedno z najbardziej luksusowych i klimatycznych miejsc północnych Włoch. Spacer promenadą nad Jeziorem Maggiore, kolacja w restauracji z widokiem na Alpy czy poranna kawa na tarasie hotelu należą do największych atrakcji pobytu w tym regionie. To właśnie tutaj zatrzymywała się europejska arystokracja i gwiazdy podróżujące po północnych Włoszech. Ogromnym atutem regionu jest także kuchnia. Restauracje wokół Jeziora Maggiore serwują świeże ryby z jeziora, risotto, lokalne sery i wina pochodzące z północnych Włoch. Wiele restauracji znajduje się tuż przy wodzie, dlatego wieczorne kolacje przy zachodzie słońca są jedną z najpiękniejszych części pobytu. Idealny kierunek dla fanów slow travel i eleganckich podróży Isola Bella świetnie wpisuje się w trend slow travel i bardziej eleganckiego podróżowania. Nie chodzi tutaj o szybkie zaliczanie atrakcji, ale o spokojne odkrywanie miejsca i cieszenie się atmosferą północnych Włoch. Największym luksusem pozostają widoki, cisza i możliwość odpoczynku z dala od najbardziej zatłoczonych włoskich kierunków. Jezioro Maggiore zachwyca szczególnie rano i wieczorem, kiedy światło odbija się od tafli jeziora, a góry tworzą niemal filmowy krajobraz. Wiele osób odwiedzających Isola Bella podkreśla, że region pozwala naprawdę zwolnić tempo. Dni najczęściej spędza się tutaj na spokojnych spacerach, rejsach pomiędzy wyspami, lunchach z widokiem na jezioro i odkrywaniu klimatycznych miasteczek położonych nad wodą. To miejsce idealne dla osób marzących o bardziej eleganckim wydaniu włoskiego dolce vita — z piękną architekturą, spokojem, świetną kuchnią i widokami wyglądającymi jak z pocztówki. Isola Bella pokazuje Włochy w bardziej romantycznym i subtelnym wydaniu, z dala od masowej turystyki i najbardziej oczywistych kierunków. Jak dostać się na Isola Bella? Na Isola Bella najłatwiej dostać się łodzią z miejscowości Stresa położonej nad Jeziorem Maggiore. To właśnie Stresa jest najpopularniejszą bazą wypadową na Wyspy Boromejskie i jednym z najbardziej eleganckich kurortów północnych Włoch. Rejs na wyspę trwa zaledwie kilka minut, ale dla wielu turystów sama podróż jest jedną z największych atrakcji całego wyjazdu. Łodzie kursują regularnie przez cały dzień — szczególnie w sezonie wiosennym i letnim, kiedy Isola Bella odwiedza najwięcej turystów. Podczas krótkiego rejsu można podziwiać panoramę Jeziora Maggiore, otaczające góry oraz eleganckie wille i hotele położone nad wodą. Widok zbliżającej się Isola Bella robi ogromne wrażenie — pałac i tarasowe ogrody wyglądają jak monumentalna rezydencja unosząca się na jeziorze. Bilety na łodzie kosztują zazwyczaj od około 15 do 20 euro w zależności od rodzaju połączenia i tego, czy obejmują również inne Wyspy Boromejskie, takie jak Isola Madre i Isola dei Pescatori. Wiele osób decyduje się właśnie na taki całodniowy rejs pomiędzy wyspami, ponieważ pozwala zobaczyć różne oblicza Jeziora Maggiore. Do samej Stresy bardzo łatwo dotrzeć z Mediolanu. Bezpośredni pociąg z Milano Centrale jedzie około godziny, dlatego Isola Bella świetnie sprawdza się nawet jako jednodniowa wycieczka podczas pobytu w północnych Włoszech. Wiele osób łączy wizytę na wyspie z weekendem w Mediolanie lub podróżą po regionie Piemontu i Lombardii. Do Stresy można również wygodnie dojechać samochodem. Podróż z Mediolanu trwa około 90 minut i prowadzi przez malownicze okolice północnych Włoch. Coraz więcej turystów wybiera także road trip po jeziorach północnej Italii, łącząc Jezioro Maggiore z Como i Lago di Garda. Ogromnym atutem Isola Bella jest to, że można ją odwiedzać niemal przez cały dzień, ale najpiękniej wygląda rano lub późnym popołudniem. Wtedy światło nad jeziorem jest najbardziej spektakularne, a liczba turystów nieco mniejsza. Szczególnie magicznie prezentują się wtedy tarasowe ogrody i widok na Alpy odbijające się w tafli jeziora. Wiele osób podkreśla także, że podróż na Isola Bella jest znacznie spokojniejsza niż odwiedzanie najbardziej popularnych włoskich kurortów. Już sam rejs po Jeziorze Maggiore pozwala poczuć atmosferę włoskiego slow life i bardziej eleganckiego podróżowania.
Najpierw Netflix, potem walizka. Miliony ludzi odkryły nowy sposób na wymarzone wakacje i już nie wracają do starych metod!
Set-jetting to podróżowanie śladami ulubionych seriali i filmów. Sycylia z "Białego Lotosu", Londyn z "Baby Reindeer", Szkocja z "Outlandera", Nowy Jork z "Emily in Paris." Brzmi banalnie — dopóki nie spróbujesz. Potem rozumiesz, dlaczego ten trend zmienił branżę turystyczną na zawsze.
Jest taki moment w serialu, kiedy widzisz krajobraz i myślisz: chcę tam być. Nie za rok, nie "kiedyś" — teraz. Taormina w promieniach zachodzącego słońca w "Białym Lotosie." Londyńskie uliczki o świcie w "Baby Reindeer." Kamienne zamki Szkocji we mgle w "Outlanderze." Kamera robi coś, czego nie potrafi żaden przewodnik: sprawia, że miejsce zaczyna istnieć emocjonalnie, zanim jeszcze tam dotrzesz. I właśnie to jest istota set-jettingu — podróżowania śladami seriali i filmów. Hasztag #setjetting przekroczył na TikToku 2 miliardy wyświetleń. Badania branżowe pokazują, że ponad 40 procent podróżników z pokolenia Milenialsów i Z planowało w ostatnim roku wakacje na podstawie treści, które oglądali. Biura podróży tworzą dedykowane pakiety. Hotele z serialowych lokacji są rezerwowane na miesiące do przodu. To nie jest chwilowy trend. To zmiana w tym, jak myślimy o wakacjach. Dlaczego seriale sprzedają miejsca lepiej niż jakikolwiek marketing Tradycyjna reklama turystyczna mówi: "przyjedź, jest pięknie." Serial mówi coś zupełnie innego — pokazuje miejsce przez pryzmat emocji, historii i bohaterów, z którymi się identyfikujesz. Kiedy oglądasz "Biały Lotos" i widzisz Sycylię oczami postaci, które cię wciągają — Sycylia przestaje być abstrakcyjnym kierunkiem wakacyjnym. Staje się miejscem, z którym masz relację. To jest mechanizm, którego żadna kampania reklamowa nie może kupić. I właśnie dlatego "Biały Lotos" zwiększył ruch turystyczny na Sycylii o 30 procent w roku emisji pierwszego sezonu. "Emily in Paris" sprawił, że Paryż notuje rekordowe wizyty w miejscach z serialu. "The Crown" wypełnił kolejkami zamki i pałace w całej Wielkiej Brytanii. Pięć kierunków, które zawładnęły wyobraźnią podróżników Sycylia — "Biały Lotos" Taormina, San Domenico Palace Hotel, widok na Etnę i Morze Jońskie — to jest Sycylia, którą miliony widzów pokochały przez serial HBO. Rezerwacje w filmowych lokacjach wzrosły o setki procent po premierze. Ale Sycylia jest dużo większa niż Taormina — i właśnie dlatego set-jetterzy odkrywają Syrakuzy, Palermo i Noto, które w serialu pojawiają się na chwilę, a w rzeczywistości są pełnoprawnymi destynacjami. Szkocja — "Outlander" Zamek Doune jako Castle Leoch, Lallybroch, wyżyny Highlands — "Outlander" dosłownie stworzył nową gałąź szkockiej turystyki. Dedykowane trasy "Outlander tours" działają z Edinburgh i Inverness. Szkocja, która przez lata była kierunkiem niszowym, stała się jednym z najgorętszych celów podróży w Europie Północnej. Londyn — "Baby Reindeer" Puby Islington, uliczki Camden, metro Northern Line — serial Netfliksa z 2024 roku sprawił, że turyści przyjeżdżają do Londynu z listą konkretnych adresów z produkcji. The Hawley Arms, pub gdzie kręcono kluczowe sceny, notuje kolejki od rana. Norwegia — "Succession" Fiord Hardanger, plaże Lofotów, norweskie plenery w finale serialu HBO — "Succession" pokazał Norwegię jako kraj o krajobrazie, który przekracza wyobraźnię. Efekt: wzrost zapytań o Norwegię w wyszukiwarkach o 180 procent po emisji ostatniego sezonu. Japonia — "Shogun" Serial FX z 2024 roku przypomniał światu o feudalnej Japonii — i wywołał falę zainteresowania Kioto, Osaką i regionami, które do tej pory nie były pierwszym wyborem turystów. Japonia odnotowała rekordowy ruch turystyczny w 2025 roku — i "Shogun" jest jednym z powodów. Jak planować wakacje metodą set-jetting Sekret set-jettingu nie polega na znalezieniu dokładnych lokacji z serialu i zrobieniu identycznych zdjęć. Polega na tym, żeby pozwolić serialowi otworzyć kierunek, który inaczej by cię nie zainteresował — i potem odkryć go na własnych warunkach. Praktycznie: zanim zarezerwujesz, sprawdź w co oglądasz. Platformy takie jak "Filming in Scotland" czy "Atlas of Wonders" katalogują lokacje filmowe na całym świecie. TikTok pełen jest filmów "filming locations" dla każdego popularnego serialu. A hotele i lokale z serialowych lokacji — szczególnie te niszowe — często mają własne Instagram konta, które pokazują dokładnie jak wyglądają "na żywo." I pamiętaj: najpiękniejszy kadr z serialu zwykle nie jest tym, gdzie stoją tłumy. Jest gdzieś obok. Jeden serial, który warto obejrzeć przed wakacjami w Polsce "1670" na Netfliksie to serial, który pokazał polską wieś, szlachtę i XVII-wieczne realia w sposób, którego polskie kino nigdy wcześniej nie próbowało. I choć lokacje są fikcyjne — po emisji wzrosło zainteresowanie polskim dziedzictwem szlacheckim, dworkami i podróżami po regionach Polski, które na co dzień omijają turyści. Set-jetting działa też w Polsce. I to nieoczekiwanie dobrze.
Polacy coraz częściej wybierają ten rejon Chorwacji. Jest dwa razy taniej, a plaże wciąż pozostają nieodkryte
Rajskie plaże, romantyczne miasteczka i turkusowe zatoki zaledwie 10 godzin autem z Polski. Istria stała się jednym z największych hitów wakacyjnych 2025 roku, a tygodniowy pobyt można znaleźć już od 600 zł za osobę.
Turkusowe zatoki, historyczne miasta, śródziemnomorski klimat i ceny, które przyciągają coraz więcej Polaków. Istria stała się jednym z największych wakacyjnych hitów 2025 roku. Z Katowic i Krakowa można dotrzeć tam autem w mniej niż 10 godzin, a tygodniowy pobyt kosztuje już od 600 zł za osobę. Region zachwyca nie tylko plażami, ale też romantycznymi miasteczkami i niezwykłą atmosferą Adriatyku. Istria najbliżej Polski. Dojazd autem zajmuje mniej niż 10 godzin Istria to najbardziej na północ wysunięta nadmorska część Chorwacji. To właśnie dzięki temu półwysep od lat przyciąga turystów z Polski, którzy wolą podróżować własnym samochodem. Z Katowic czy Krakowa można dotrzeć tam w mniej niż 10 godzin, co sprawia, że wyjazd nie wymaga wielodniowej podróży ani kosztownych przelotów. Jak podkreśla Marzena German z Wakacje.pl, popularność regionu mocno wzrosła podczas pandemii, gdy Polacy zaczęli częściej wybierać podróże autem. Ekspertka zaznacza również, że Chorwacja nadal jest kierunkiem, do którego wielu turystów wybiera dojazd własny zamiast lotów samolotem. Jednocześnie rośnie także zainteresowanie lotniczymi wakacjami na Istrii. Na półwysep można polecieć z Warszawy, Katowic, Krakowa i Poznania. ZOBACZ TEŻ: Ta włoska wyspa to ukryta perełka Toskanii. Idealna na spokojne wakacje Plaże, zatoki i aquaparki. Dlaczego rodziny wybierają Istrię? Istria od lat uchodzi za świetny kierunek dla rodzin z dziećmi. Region oferuje plaże z łagodnym zejściem do morza oraz rozbudowaną infrastrukturę turystyczną. W kurortach takich jak Rabac, Poreč czy Umag turyści znajdą place zabaw, dmuchane zjeżdżalnie wodne i wypożyczalnie sprzętu. Półwysep może pochwalić się także ponad 50 plażami oznaczonymi Błękitną Flagą. Oprócz dużych i popularnych miejsc wypoczynku na turystów czekają również spokojniejsze zatoki idealne do kąpieli i odpoczynku z dala od tłumów. Ogromną atrakcją są również aquaparki. Istralandia w Novigradzie, Aquacolors w Poreč oraz aquapark w Puli przyciągają zarówno dzieci, jak i dorosłych. To miejsca stworzone do całodniowej zabawy i wodnego szaleństwa. Rovinj, Pula i Opatija zachwycają turystów z całej Europy Istria przyciąga nie tylko plażami. Region słynie również z historycznych miast i niezwykłego śródziemnomorskiego klimatu. Jednym z najważniejszych punktów na mapie półwyspu jest Pula ze słynnym amfiteatrem rzymskim, uznawanym za drugi najlepiej zachowany tego typu obiekt. Ogromną popularnością cieszy się także Rovinj, często nazywane małym Saint-Tropez. Miasto zachwyca wąskimi uliczkami wyłożonymi kamieniem, dachami w kolorze ochry oraz wyjątkową atmosferą nad Adriatykiem. To właśnie Rovinj jest uznawane za jedno z najpiękniejszych miasteczek w Chorwacji. Na tle innych miejsc wyróżnia się także Opatija. Kurort był dawniej jednym z najbardziej znanych i modnych miejsc Austro-Węgier. Do dziś można tam zobaczyć luksusowe rezydencje, eleganckie hotele i restauracje przypominające bardziej francuską Riwierę lub włoskie Lago di Como niż typowe chorwackie miasta. CZYTAJ TEŻ: Nowy ranking zaskoczył! Ta grecka wyspa to numer jeden wśród najlepszych kulinarnych kierunków świata Wakacje na Istrii od 600 zł. Tyle kosztuje tygodniowy pobyt Jednym z największych zaskoczeń dla turystów pozostają ceny. Tygodniowe wakacje na Istrii można znaleźć już od 600 zł za osobę, jeśli wybierzemy trzygwiazdkowe apartamenty z kompleksem basenów i dojazd własny. Najtańsze oferty pojawiają się poza sezonem, szczególnie w maju i wrześniu. Droższą opcją są pobyty z wyżywieniem. Nocleg z dwoma posiłkami przy dojeździe własnym kosztuje od 900 zł. Z kolei tygodniowe wakacje z przelotem samolotem i bez wyżywienia zaczynają się od 1200 zł. Osoby wybierające pakiet z hotelem i dwoma posiłkami dziennie muszą zapłacić minimum 1600 zł. Popularna wśród Polaków opcja all inclusive kosztuje na Istrii minimum 2,5 tys. zł poza sezonem i około 4 tys. zł podczas wakacji szkolnych. Istria to nie tylko plaże. Winnice i historyczne miasta przyciągają tłumy Coraz więcej turystów odkrywa także mniej znane oblicze Istrii. W głębi półwyspu znajdują się spokojne miasteczka położone na wzgórzach, gdzie można odpocząć od tłumów i zobaczyć bardziej lokalną stronę Chorwacji. Region słynie również z rozwijających się winnic, które z roku na rok przyciągają coraz większe zainteresowanie odwiedzających. To właśnie połączenie pięknych krajobrazów, zabytków, plaż i śródziemnomorskiego klimatu sprawia, że Istria jest dziś jednym z najmocniejszych wakacyjnych trendów wśród Polaków. Marzena German z Wakacje.pl podkreśla, że region przyciąga nie tylko bliskością względem Polski, ale również swoim wyjątkowym charakterem. Urokliwe zatoczki, historyczne miasta i atmosfera Adriatyku sprawiają, że wielu turystów wraca tam regularnie. Źródło: WP Turystyka
Ta włoska wyspa to ukryta perełka Toskanii. Idealna na spokojne wakacje
Turkusowa woda, pastelowy port, spokojne zatoki i atmosfera włoskiego slow life bez tłumów turystów. Giglio to jedna z najbardziej niedocenianych włoskich wysp, która zachwyca osoby marzące o bardziej autentycznych wakacjach we Włoszech.
Choć większość turystów wybiera Capri, Sardynię czy Sycylię, coraz więcej osób odkrywa mniej oczywiste miejsca idealne na spokojniejsze wakacje. Jednym z nich jest Giglio — niewielka wyspa położona u wybrzeży Toskanii, która zachwyca naturą, klimatem dolce vita i wodą przypominającą Karaiby. Wyspa pozostaje znacznie spokojniejsza niż najbardziej popularne włoskie kurorty. Nie ma tu wielkich resortów, tłocznych promenad ani głośnych beach clubów. Zamiast tego Giglio oferuje kameralną atmosferę, piękne krajobrazy i włoski slow life bez pośpiechu. Turkusowa woda i jedne z najpiękniejszych plaż Toskanii Największym skarbem Giglio jest niezwykle przejrzyste morze i dzikie zatoki ukryte pomiędzy skałami. Woda wokół wyspy ma intensywnie turkusowy kolor, dlatego wiele osób porównuje Giglio do bardziej egzotycznych kierunków, takich jak Grecja czy Karaiby. Dzięki temu wyspa uchodzi za jedno z najpiękniejszych miejsc na wybrzeżu Toskanii dla osób marzących o spokojnych wakacjach blisko natury. Ogromnym atutem Giglio jest także to, że wiele plaż zachowało bardziej naturalny i kameralny charakter. Nie ma tu szerokich promenad i ogromnych resortów typowych dla najbardziej popularnych kurortów. Zamiast tego wyspa oferuje niewielkie zatoki otoczone skałami, pachnącą śródziemnomorską roślinnością i wodę o wyjątkowej przejrzystości. Jednym z najbardziej znanych miejsc na wyspie jest Giglio Campese — największa plaża Giglio i jedno z najpopularniejszych miejsc do wypoczynku. Szeroka zatoka otoczona jest klifami oraz charakterystyczną średniowieczną wieżą Torre del Campese, która stała się jednym z symboli wyspy. Plaża słynie z drobnego piasku i pięknych zachodów słońca, które przyciągają zarówno turystów, jak i mieszkańców. Dzięki spokojniejszej wodzie miejsce świetnie sprawdza się także dla rodzin z dziećmi. Dużą popularnością cieszy się również Cala delle Cannelle — niewielka zatoka z jasnym piaskiem i wodą o niemal karaibskim kolorze. To jedno z najlepszych miejsc na wyspie do snorkelingu, ponieważ już kilka metrów od brzegu można obserwować kolorowe ryby i skaliste dno Morza Tyrreńskiego. Cala delle Cannelle zachwyca szczególnie rano, kiedy zatoka jest niemal całkowicie spokojna i pozbawiona tłumów. Osoby szukające bardziej dzikich miejsc często wybierają Cala dell’Arenella oraz Cala delle Caldane. Te mniejsze zatoki otoczone są skałami i śródziemnomorską roślinnością, dlatego pozwalają poczuć bardziej naturalny charakter wyspy. Wiele z nich najlepiej odkrywać pieszo lub od strony morza podczas rejsów łodzią wokół Giglio. Wyspa jest prawdziwym rajem dla osób kochających pływanie, nurkowanie i rejsy łodzią. Krystalicznie czysta woda sprawia, że Giglio należy do najlepszych miejsc do snorkelingu i nurkowania w Toskanii. Pod powierzchnią można zobaczyć kolorowe ryby, skały oraz podwodne formacje charakterystyczne dla Morza Tyrreńskiego. Bardzo popularne są także całodniowe rejsy wokół wyspy. Wiele ukrytych zatok dostępnych jest wyłącznie od strony morza, dlatego łódź to najlepszy sposób, by odkrywać bardziej dzikie fragmenty Giglio. Podczas takich wycieczek można zatrzymywać się na kąpiele w turkusowej wodzie i podziwiać wyspę z zupełnie innej perspektywy. To właśnie połączenie spokojnych plaż, przejrzystej wody i bardziej autentycznej atmosfery sprawia, że Giglio coraz częściej określane jest jako jedna z najpiękniejszych ukrytych perełek Toskanii. Włoskie dolce vita bez tłumów Giglio zachwyca spokojnym rytmem życia i znacznie bardziej autentyczną atmosferą niż najbardziej znane włoskie wyspy. Nie ma tu pośpiechu charakterystycznego dla popularnych kurortów ani tłocznych promenad pełnych turystów. Dni płyną wolniej — mieszkańcy spotykają się rano przy espresso w niewielkich kawiarniach, rybacy wracają do portu z połowów, a życie koncentruje się wokół morza i lokalnych restauracji. To właśnie ten spokojny klimat sprawia, że Giglio coraz częściej wybierają osoby szukające włoskiego slow life i bardziej kameralnych wakacji. Wyspa pozwala naprawdę odpocząć — bez presji intensywnego zwiedzania i tłumów charakterystycznych dla Capri czy najbardziej popularnych części Sardynii. Najbardziej klimatycznym miejscem na wyspie jest Giglio Porto — niewielki kolorowy port z pastelową zabudową, restauracjami i łodziami rybackimi. To właśnie tutaj najlepiej poczuć atmosferę włoskiego dolce vita. W ciągu dnia mieszkańcy spotykają się przy kawie i rozmowach w małych barach, a wieczorami port zamienia się w spokojne miejsce pełne stolików ustawionych tuż przy wodzie. Spacer po Giglio Porto przypomina sceny z włoskiego filmu. Wąskie uliczki prowadzą pomiędzy pastelowymi domami ozdobionymi kwiatami, małymi sklepikami i rodzinnymi trattoriami. W porcie cumują niewielkie łodzie rybackie i jachty, a atmosfera pozostaje spokojna nawet w sezonie letnim. Na wyspie nie brakuje także klimatycznych restauracji serwujących świeże owoce morza, lokalne sery i toskańskie wina. Jednym z najbardziej charakterystycznych dań są makarony z owocami morza oraz świeżo grillowane ryby przygotowywane według lokalnych receptur. Wieczorne kolacje przy zachodzie słońca należą do największych przyjemności podczas pobytu na Giglio. Dużym atutem wyspy jest również jej bardziej lokalny charakter. Wiele restauracji i pensjonatów prowadzonych jest przez rodziny mieszkające tutaj od pokoleń, dzięki czemu atmosfera pozostaje autentyczna i znacznie mniej komercyjna niż w najbardziej znanych włoskich kurortach. Giglio zachwyca także poza portem. Na wyspie znajdują się niewielkie miasteczka położone wyżej wśród wzgórz, takie jak Giglio Castello — średniowieczna miejscowość otoczona murami z kamiennymi uliczkami i widokami na morze. To właśnie tam najlepiej widać bardziej historyczne i spokojniejsze oblicze wyspy. Wieczory na Giglio są wyjątkowo spokojne. Zamiast głośnych klubów dominują restauracje, niewielkie bary i spacery nad morzem. To idealne miejsce dla osób, które podczas wakacji chcą naprawdę zwolnić tempo i poczuć atmosferę prawdziwej włoskiej wyspy. Idealny kierunek dla fanów slow travel i quiet luxury Giglio coraz częściej przyciąga osoby szukające luksusu w bardziej subtelnym wydaniu. Nie ma tu ogromnych resortów, imprezowych beach clubów ani tłocznych promenad pełnych turystów. Największym luksusem pozostają cisza, natura i możliwość odpoczynku blisko morza w spokojnym tempie. To właśnie dlatego wyspa zaczyna pojawiać się w trendach związanych z quiet luxury i slow travel. Coraz więcej osób podczas wakacji szuka dziś nie ostentacyjnego luksusu, ale miejsc oferujących prywatność, piękne krajobrazy i bardziej autentyczne doświadczenia. Giglio idealnie wpisuje się w ten styl podróżowania. Na wyspie dominują niewielkie pensjonaty, butikowe hotele i rodzinne apartamenty z widokiem na Morze Tyrreńskie. Wiele z nich położonych jest w spokojnych częściach wyspy, dzięki czemu nawet w sezonie można poczuć prawdziwy relaks z dala od tłumów. Poranki najczęściej zaczynają się tutaj od kawy na tarasie z widokiem na morze, a wieczory od spokojnych kolacji przy zachodzie słońca. Giglio świetnie sprawdza się dla fanów slow travel, ponieważ wyspę najlepiej odkrywać bez pośpiechu. Można spacerować pomiędzy punktami widokowymi, niewielkimi zatokami i klimatycznymi miasteczkami rozsianymi po wzgórzach. Jednym z najbardziej niezwykłych miejsc jest Giglio Castello — średniowieczna miejscowość otoczona murami obronnymi, z kamiennymi uliczkami i widokami na morze oraz wybrzeże Toskanii. Dużą część wyspy można odkrywać pieszo. Szlaki prowadzą przez pachnące śródziemnomorskie wzgórza, skaliste klify i bardziej dzikie fragmenty wybrzeża. Dzięki niewielkim rozmiarom Giglio nawet krótkie spacery pozwalają dotrzeć do ukrytych zatok i spokojnych punktów widokowych. Wyspa zachwyca szczególnie rano i wieczorem. O poranku port Giglio Porto jest niemal całkowicie cichy, a jedynymi dźwiękami pozostają fale i łodzie rybackie wypływające w morze. Wieczorem życie przenosi się do niewielkich restauracji i kawiarni, gdzie mieszkańcy oraz turyści spotykają się przy winie i lokalnych potrawach. Atmosfera pozostaje spokojna i znacznie bardziej autentyczna niż na najbardziej popularnych włoskich wyspach. Ogromnym atutem Giglio jest także kontakt z naturą. Wyspa nie została zdominowana przez masową turystykę, dlatego nadal można znaleźć miejsca niemal całkowicie pozbawione ludzi. To idealny kierunek dla osób marzących o odpoczynku od miasta, hałasu i intensywnego tempa codzienności. Coraz więcej turystów wybiera dziś Giglio właśnie dlatego, że pozwala zobaczyć bardziej autentyczne i spokojniejsze oblicze Włoch. To miejsce idealne dla osób szukających włoskiego dolce vita w bardziej kameralnym wydaniu — z piękną naturą, lokalną kuchnią i atmosferą prawdziwego slow life. Jak dostać się na Giglio? Na wyspę Giglio najłatwiej dostać się promem z Porto Santo Stefano — niewielkiego portowego miasteczka położonego na wybrzeżu Toskanii. To właśnie stamtąd codziennie kursują promy i szybkie jednostki łączące ląd z wyspą. Rejs trwa około godziny i już sama podróż jest jedną z największych atrakcji wyjazdu. Podczas przeprawy można podziwiać Morze Tyrreńskie, wybrzeże Toskanii oraz charakterystyczny skalisty krajobraz wyspy, który robi ogromne wrażenie szczególnie przy wpływaniu do portu Giglio Porto. Turkusowa woda i kolorowa zabudowa widoczna z promu sprawiają, że wiele osób już na początku pobytu ma poczucie, że trafiło do znacznie bardziej egzotycznego miejsca niż klasyczna włoska destynacja. Najwięcej połączeń działa w sezonie letnim, kiedy promy kursują regularnie przez cały dzień. Bilet dla osoby dorosłej kosztuje zazwyczaj około 15–25 euro w jedną stronę — w zależności od sezonu, godziny rejsu i przewoźnika. Na prom można zabrać także samochód, jednak wiele osób rezygnuje z auta i odkrywa Giglio pieszo lub lokalnymi busami kursującymi pomiędzy najważniejszymi miejscowościami wyspy. Do Porto Santo Stefano łatwo dojechać samochodem z większych miast Toskanii. Z Rzymu podróż trwa około 2 godzin, a z Florencji około 3 godzin. Wiele osób łączy pobyt na Giglio z road tripem po Toskanii, odwiedzając po drodze winnice, nadmorskie miasteczka i klimatyczne miejscowości regionu Maremma. Coraz popularniejsze staje się także łączenie Giglio z bardziej spokojnymi wakacjami nastawionymi na slow travel. Wyspa świetnie sprawdza się jako alternatywa dla zatłoczonych włoskich kurortów i pozwala odpocząć w znacznie bardziej kameralnej atmosferze. Dużym plusem Giglio jest również to, że wyspa nie została zdominowana przez masową turystykę. Nawet latem można znaleźć spokojniejsze plaże, mniej zatłoczone restauracje i miejsca z widokiem na morze bez tłumów charakterystycznych dla Capri czy Sardynii. Dzięki temu wiele osób decyduje się spędzić na wyspie kilka dni zamiast jednodniowej wycieczki. Dlaczego warto odwiedzić Giglio właśnie teraz? Choć Giglio z roku na rok zyskuje popularność, nadal pozostaje znacznie spokojniejsze niż Capri, Sardynia czy najbardziej znane części Sycylii. To właśnie teraz jest idealny moment, by odkryć wyspę zanim stanie się jednym z najmodniejszych kierunków włoskiego slow travel. Coraz więcej osób szuka dziś miejsc oferujących bardziej autentyczne doświadczenia zamiast masowej turystyki i przepełnionych resortów. Giglio idealnie wpisuje się w ten trend. Wyspa zachwyca naturą, spokojem i wodą o kolorze przypominającym Karaiby, a jednocześnie zachowała swój lokalny i bardziej kameralny charakter. Największym atutem Giglio pozostaje atmosfera. Nie ma tu pośpiechu, ogromnych beach clubów ani tłumów na ulicach. Dni płyną spokojnie — można spacerować po średniowiecznych miasteczkach, odkrywać ukryte zatoki, pływać w krystalicznie czystej wodzie i kończyć wieczory kolacją przy zachodzie słońca. Wyspa szczególnie mocno przyciąga osoby szukające włoskiego dolce vita w bardziej subtelnym wydaniu. Giglio świetnie sprawdza się dla fanów quiet luxury, slow life i spokojnych wakacji nastawionych bardziej na odpoczynek niż intensywne zwiedzanie. Coraz częściej mówi się także o tym, że mniej znane włoskie wyspy będą w najbliższych latach jednym z największych trendów podróżniczych. Giglio nadal pozostaje jednak miejscem bardziej autentycznym i spokojnym niż najbardziej popularne kurorty Italii. To idealny kierunek dla osób marzących o pięknych widokach, włoskiej kuchni i wakacjach bez tłumów turystów.
Nowy ranking zaskoczył! Ta grecka wyspa to numer jeden wśród najlepszych kulinarnych kierunków świata
Kreta została wyróżniona przez National Geographic jako jeden z najlepszych kulinarnych kierunków świata 2026. Wyspa zachwyca lokalnymi smakami, oliwą z oliwek i tradycyjną kuchnią opartą na diecie śródziemnomorskiej.
Kreta znalazła się na prestiżowej liście National Geographic „Best of the World 2026” w kategorii kulinarnej. Największa grecka wyspa została doceniona za autentyczną kuchnię, lokalne produkty i związek z naukowo potwierdzoną dietą śródziemnomorską. To właśnie tutaj tradycje kulinarne od pokoleń budują wyjątkową kulturę jedzenia, która przyciąga smakoszy z całego świata. National Geographic umieścił Kretę wśród najlepszych kierunków kulinarnych świata National Geographic przygotował listę „Best of the World 2026”, wskazując piętnaście najciekawszych miejsc dla miłośników jedzenia. Wśród wyróżnionych kierunków znalazła się Kreta – pierwsza europejska destynacja wymieniona w kulinarnym rankingu magazynu. Redakcja podkreśla, że wyróżnione miejsca oferują coś więcej niż tylko popularne atrakcje turystyczne. Według National Geographic to właśnie tam można odkrywać nowe smaki, lokalne tradycje oraz historie związane z jedzeniem. Kreta została również uznana za European Region of Gastronomy 2026 przez International Institute of Gastronomy, Culture, Arts and Tourism. To kolejne wyróżnienie, które zwraca uwagę świata na kulinarną tożsamość wyspy. ZOBACZ TEŻ: W Polsce jest miejsce, które wygląda dokładnie jak Sahara. Leży nad Bałtykiem i większość Polaków nigdy tam nie stanęła! Dlaczego kuchnia Krety zachwyca smakoszy i ekspertów od diety śródziemnomorskiej Kuchnia Krety opiera się przede wszystkim na świeżych produktach i sezonowych składnikach. Na wyspie rośnie nawet 40 mln drzew oliwnych, a miejscowa oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia uznawana jest za jedną z najlepszych na świecie. Warunki naturalne – góry, morze i intensywne słońce – sprawiają, że Kreta obfituje w owoce i warzywa przez cały rok. Wiosną zbierane są groszek i szparagi, od maja fasola, ogórki oraz bakłażany, latem dominują pomidory, ziemniaki i dynie, a zimą marchew, buraki i awokado. Wyspie przypisuje się także stworzenie wzorca naukowo potwierdzonej diety śródziemnomorskiej. Model żywienia oparty na produktach roślinnych oraz ograniczeniu wysoko przetworzonej żywności od lat jest wskazywany jako korzystny dla zdrowia. National Geographic zwraca uwagę, że im dalej turyści zapuszczają się w głąb wyspy, tym bardziej autentyczna staje się lokalna kuchnia. To właśnie w mniejszych miejscowościach i oddalonych zakątkach Krety można znaleźć najbardziej tradycyjne smaki. Najbardziej znane dania Krety. Ślimaki, sery i jagnięcina w roli głównej Kuchnia kreteńska słynie z lokalnych serów oraz tradycyjnych receptur przekazywanych z pokolenia na pokolenie. W sklepach i delikatesach można znaleźć takie specjały jak myzithra, pichtogalo czy xigalo. Jednym z najbardziej charakterystycznych dań jest boureki – zapiekanka pochodząca z Chanii. Przygotowuje się ją z warstw ziemniaków, cukinii lub dyni, przekładanych serem myzithra i miętą. Popularnym daniem pozostaje także kreatotourta, czyli mięsny placek z gotowanej koźliny lub jagnięciny. W recepturze wykorzystuje się miętę, przyprawy, sery oraz stakę – klarowane masło przygotowywane ze śmietanki z mleka owczego lub koziego. Na Krecie ogromną popularnością cieszą się również ślimaki. Chochlioi boubouristi to jedno z najbardziej znanych dań wyspy. Ślimaki podsmażane są na oliwie z rozmarynem i octem, a następnie podawane z gotowanymi dzikimi ziołami. Według źródła mięczaki spożywane są na Krecie od około 3000 roku p.n.e. Nie brakuje też słodkich propozycji. Kalitsounia lichnarakia to ciasteczka nadziewane serem myzithra, doprawione cynamonem i miodem. Deser uznawany jest za przykład połączenia lokalnych produktów z tradycyjną kuchnią wyspy. CZYTAJ TEŻ: Nie Capri i nie Sardynia. Ta włoska wyspa to ukryta perełka Italii Gdzie zjeść na Krecie? Restauracje polecane przez The Telegraph i National Geographic Brytyjski dziennik „The Telegraph” przygotował zestawienie 21 najlepszych restauracji na Krecie. W rankingu znalazły się zarówno lokale fine dining, jak i bardziej przystępne miejsca. W Agios Nikolaos restauracja La Bouillabaisse oferuje menu zmieniające się wraz z porami roku oraz widok na zatokę Mirabello. Lokal poleca jagnięcinę kleftiko marynowaną w czosnku, soku z cytryny i oliwie. W Chanii uwagę przyciąga restauracja To Pigadi tou Tourkou. Menu łączy smaki Maroka, Egiptu, Libanu i Turcji. Goście mogą spróbować między innymi tureckiej pizzy oraz dań z jagnięciny. The Telegraph wyróżnił również restaurację Thigaterra w Heraklionie. Lokal promuje filozofię „siga siga”, czyli „powoli, powoli”, i stawia na ekogastronomię oraz składniki pochodzące z upraw ekologicznych. National Geographic wskazuje natomiast tawernę Chrisostomos w Chanii jako miejsce słynące z jagnięciny tsigariasto – długo duszonej w oliwie i przyprawionej jedynie solą. Kreta jako European Region of Gastronomy 2026 Rok 2026 może okazać się przełomowy dla turystyki kulinarnej na Krecie. Wyróżnienie przyznane przez National Geographic oraz tytuł European Region of Gastronomy 2026 jeszcze mocniej kierują uwagę podróżnych na grecką wyspę. Kreta została przedstawiona jako miejsce, w którym jedzenie nie jest wyłącznie codziennym obowiązkiem, lecz częścią lokalnej kultury i stylu życia. Tradycyjne produkty, autentyczne przepisy i sezonowe składniki sprawiają, że wyspa coraz częściej pojawia się wśród najważniejszych kulinarnych kierunków świata. Źródło: Euronews
Nie Capri i nie Sardynia. Ta włoska wyspa to ukryta perełka Italii
Turkusowa woda, niewielki port pełen łodzi rybackich i atmosfera włoskiego slow life bez tłumów turystów. Levanzo to jedna z najmniej znanych włoskich wysp, która zachwyca spokojem i krajobrazami przypominającymi Karaiby.
Choć większość turystów planujących wakacje we Włoszech wybiera Capri, Sardynię czy Sycylię, coraz więcej osób odkrywa mniej oczywiste miejsca z dala od popularnych kurortów. Jednym z nich jest Levanzo — najmniejsza z Wysp Egadzkich położonych u wybrzeży Sycylii. Wyspa zachwyca prostotą, naturą i spokojem, którego coraz trudniej szukać w najbardziej znanych włoskich destynacjach. Nie ma tu wielkich hoteli, luksusowych resortów ani tłocznych promenad. Zamiast tego Levanzo oferuje krystalicznie czystą wodę, kameralną atmosferę i autentyczne włoskie dolce vita. Turkusowa woda i krajobrazy jak z pocztówki Największym skarbem Levanzo jest natura i niezwykle spokojny krajobraz, który mocno różni się od najbardziej popularnych włoskich kurortów. Wyspa słynie z krystalicznie czystej, turkusowej wody i skalistych zatok wyglądających niemal jak karaibskie plaże. Morze wokół Levanzo ma intensywnie błękitny kolor, a dzięki wyjątkowej przejrzystości można dostrzec dno nawet kilka metrów pod powierzchnią. To właśnie dlatego wyspa coraz częściej pojawia się w rankingach najpiękniejszych miejsc dla fanów slow travel i snorkelingu. Levanzo zachowało bardziej dziki i naturalny charakter niż Capri czy Sardynia. Nie ma tu ogromnych plażowych resortów ani zatłoczonych promenad. Zamiast tego wyspa oferuje niewielkie zatoki ukryte pomiędzy skałami i spokojne miejsca idealne do odpoczynku z dala od tłumów. Nawet w sezonie można znaleźć fragmenty wybrzeża, gdzie słychać jedynie szum morza i niewielkie łodzie rybackie wpływające do portu. Najbardziej znanym miejscem na Levanzo jest Cala Dogana — niewielki port będący sercem wyspy i jednocześnie jednym z najbardziej fotogenicznych miejsc całych Wysp Egadzkich. Kolorowe łodzie rybackie, pastelowe domy i małe restauracje z widokiem na wodę tworzą atmosferę przypominającą scenografię włoskiego filmu. To właśnie tutaj skupia się codzienne życie mieszkańców oraz większość niewielkich pensjonatów i kawiarni. Cala Dogana zachwyca szczególnie rano i wieczorem. O poranku port jest niemal całkowicie cichy, a rybacy wracają z połowów. Wieczorem życie przenosi się do niewielkich restauracji ustawionych tuż przy wodzie, gdzie można zjeść świeże owoce morza i obserwować zachód słońca nad Morzem Tyrreńskim. Atmosfera jest znacznie spokojniejsza i bardziej autentyczna niż w najbardziej znanych włoskich kurortach. Ogromną popularnością cieszą się także rejsy wokół wyspy. Wiele zatok i naturalnych basenów dostępnych jest wyłącznie od strony morza, dlatego łódź to najlepszy sposób na odkrywanie bardziej dzikich fragmentów Levanzo. Podczas takich wycieczek można zobaczyć ukryte jaskinie, skalne klify i miejsca idealne do kąpieli w wodzie o niemal karaibskim kolorze. Krystalicznie czysta woda sprawia również, że Levanzo stało się świetnym kierunkiem dla fanów snorkelingu i nurkowania. Pod powierzchnią morza można obserwować kolorowe ryby, skały oraz podwodne formacje charakterystyczne dla Wysp Egadzkich. Wiele osób podkreśla, że właśnie tutaj można zobaczyć jedną z najczystszych wód we Włoszech. Wyspa zachwyca także prostotą i naturalnym pięknem. Nie ma tu wielkich beach clubów ani głośnych atrakcji. Największym luksusem pozostają cisza, spokojne zatoki i możliwość odpoczynku blisko natury. To właśnie dlatego Levanzo coraz częściej przyciąga osoby szukające bardziej autentycznych włoskich wakacji w stylu quiet luxury i slow life. Idealny kierunek dla fanów slow travel Levanzo to miejsce stworzone dla osób, które podczas podróży chcą naprawdę zwolnić tempo i odpocząć od codziennego pośpiechu. Wyspa jest niewielka, spokojna i pozbawiona atmosfery charakterystycznej dla dużych włoskich kurortów. Nie ma tu szerokich promenad pełnych sklepów, luksusowych resortów ani intensywnego ruchu samochodowego. Zamiast tego życie płynie spokojnie i zgodnie z rytmem morza. Dni na Levanzo najczęściej wyglądają bardzo prosto — poranna kawa z widokiem na port, spacer pomiędzy białymi domami, kąpiel w turkusowej wodzie i długi lunch w niewielkiej restauracji serwującej świeże owoce morza. To właśnie ten brak pośpiechu sprawia, że wyspa stała się jednym z ulubionych kierunków osób szukających autentycznego włoskiego slow life. Levanzo szczególnie mocno przyciąga fanów slow travel i quiet luxury. Luksus na wyspie nie oznacza wielkich hoteli czy ekskluzywnych butików, ale ciszę, prywatność i kontakt z naturą. To miejsce dla osób, które zamiast imprezowych kurortów wybierają spokojne zatoki, niewielkie pensjonaty i wieczory spędzane przy kolacji z widokiem na morze. Na wyspie niemal nie ma samochodów, dlatego większość miejsc odkrywa się pieszo. Spacerowe ścieżki prowadzą pomiędzy skałami, punktami widokowymi i niewielkimi zatokami ukrytymi pomiędzy klifami. Jednym z najpopularniejszych szlaków jest trasa prowadząca do Grotta del Genovese oraz bardziej dzikich fragmentów wybrzeża. Widoki na Morze Tyrreńskie i okoliczne Wyspy Egadzkie robią ogromne wrażenie szczególnie o zachodzie słońca. Levanzo zachwyca najbardziej rano i wieczorem. O poranku wyspa jest niemal całkowicie cicha — słychać jedynie łodzie rybackie i fale uderzające o skały. Wieczorami życie koncentruje się wokół niewielkiego portu Cala Dogana, gdzie mieszkańcy i turyści spotykają się przy stolikach ustawionych tuż nad wodą. Atmosfera jest spokojna, kameralna i znacznie bardziej autentyczna niż w najbardziej popularnych włoskich destynacjach. To właśnie dlatego Levanzo coraz częściej wybierają osoby zmęczone tłumami i intensywnym tempem podróżowania. Wyspa pozwala naprawdę odpocząć — bez presji zwiedzania, pośpiechu i nadmiaru atrakcji. Wiele osób podkreśla, że kilka dni na Levanzo daje większy reset niż długie wakacje w zatłoczonych kurortach. Mała wyspa z wielką historią Choć dziś Levanzo kojarzy się głównie z naturą i spokojem, wyspa ma również niezwykle ciekawą historię. Najważniejszym zabytkiem jest Grotta del Genovese — jedna z najważniejszych prehistorycznych jaskiń we Włoszech i całym regionie Morza Śródziemnego. W jaskini znajdują się dawne malowidła oraz rytiny skalne liczące kilka tysięcy lat. Można zobaczyć przedstawienia ludzi, zwierząt i scen związanych z codziennym życiem dawnych mieszkańców regionu. To właśnie dzięki tym odkryciom Levanzo stało się ważnym miejscem dla archeologów i miłośników historii. Sama droga do Grotta del Genovese jest jedną z atrakcji wyspy. Do jaskini można dotrzeć pieszo lub specjalnym jeepem, a trasa prowadzi przez bardziej dzikie i naturalne fragmenty Levanzo. Widoki na morze i skaliste wybrzeże sprawiają, że wycieczka przypomina podróż do zupełnie innego świata. To właśnie połączenie historii, natury i autentycznej atmosfery sprawia, że Levanzo coraz częściej pojawia się w rankingach najpiękniejszych ukrytych wysp Italii. Wyspa zachwyca osoby szukające spokojnych wakacji, pięknych krajobrazów i miejsc, które nadal zachowały swój prawdziwy charakter. Jak dostać się na Levanzo? Na Levanzo najłatwiej dostać się promem lub szybkim wodolotem z Trapani na zachodnim wybrzeżu Sycylii. To właśnie Trapani jest główną bazą wypadową na Wyspy Egadzkie i miejscem, z którego codziennie kursują połączenia na Levanzo, Favignanę i Marettimo. Sama podróż jest bardzo krótka i trwa zazwyczaj około 20–30 minut, dlatego wyspa świetnie sprawdza się zarówno na jednodniową wycieczkę, jak i spokojniejszy kilkudniowy pobyt. Już podczas rejsu można podziwiać turkusową wodę Morza Tyrreńskiego i charakterystyczne skaliste wybrzeże Wysp Egadzkich. Najwięcej połączeń działa w sezonie letnim, kiedy promy i wodoloty kursują nawet kilka razy dziennie. Bilety na szybkie wodoloty kosztują zazwyczaj około 10–20 euro w jedną stronę — w zależności od sezonu i przewoźnika. Wiele osób wybiera właśnie tę opcję, ponieważ pozwala szybko dostać się na wyspę bez konieczności wynajmowania samochodu. Do samego Trapani łatwo dotrzeć z większych miast Sycylii. Najbliższym lotniskiem jest Trapani-Birgi, ale wiele osób przylatuje również do Palermo i stamtąd jedzie około 1,5 godziny samochodem lub autobusem do portu. Dzięki temu Levanzo można łatwo połączyć z podróżą po zachodniej Sycylii. Coraz popularniejsze staje się także island hopping, czyli podróżowanie pomiędzy Wyspami Egadzkimi. Wiele osób odwiedza podczas jednego wyjazdu również Favignanę i Marettimo. Favignana przyciąga bardziej rozwiniętą infrastrukturą i pięknymi plażami, natomiast Marettimo zachwyca dziką naturą oraz trekkingami. Levanzo pozostaje z kolei najbardziej spokojną i kameralną z całego archipelagu. Dużym plusem wyspy jest to, że można odkrywać ją bez samochodu. Po przypłynięciu większość osób porusza się pieszo lub korzysta z niewielkich łodzi organizujących rejsy wokół wyspy. Dzięki temu Levanzo zachowało autentyczny i spokojny charakter, którego coraz trudniej szukać w bardziej popularnych włoskich kierunkach. Dlaczego warto odwiedzić Levanzo właśnie teraz? Levanzo nadal pozostaje jedną z najmniej znanych włoskich wysp, choć coraz częściej pojawia się w mediach społecznościowych, przewodnikach podróżniczych i trendach związanych ze slow travel. To właśnie teraz jest idealny moment, by odkryć wyspę zanim stanie się popularnym kierunkiem masowej turystyki. Coraz więcej osób szuka dziś spokojniejszych wakacji opartych na naturze, ciszy i bardziej autentycznych doświadczeniach zamiast zatłoczonych kurortów. Levanzo idealnie wpisuje się w ten trend. Wyspa zachwyca spokojem, prostotą i wodą o kolorze przypominającym Karaiby. Największą zaletą Levanzo pozostaje atmosfera. Nie ma tu tłocznych promenad, luksusowych resortów ani imprezowych beach clubów. Dni płyną spokojnie — można spacerować po wyspie, odkrywać ukryte zatoki, pływać w krystalicznie czystym morzu i spędzać wieczory przy kolacji z widokiem na port Cala Dogana. Levanzo szczególnie spodoba się osobom szukającym włoskich wakacji w bardziej kameralnym i autentycznym wydaniu. To miejsce idealne dla fanów slow life, quiet luxury i podróży nastawionych bardziej na atmosferę niż intensywne zwiedzanie. Wiele osób podkreśla również, że Levanzo pozwala zobaczyć Włochy sprzed ery masowej turystyki — spokojniejsze, bardziej lokalne i bliskie naturze. To właśnie dlatego wyspa coraz częściej uznawana jest za jedną z najpiękniejszych ukrytych perełek Italii.
Podróż śladami autora „Stu lat samotności”. Oto najbardziej magiczne miejsca w Kolumbii
Gabriel García Márquez, autor wybitnej powieści „Sto lat samotności”, według której powstał jakiś czas temu serial Netflixa, mówił o sobie, że jest uniwersalnym Latynosem. Przez lata mieszkał w Meksyku, ale nigdy nie wyzbył się tęsknoty za Kolumbią, w której się urodził i dorastał. Specjalnie dla magazynu VIVA! o Kolumbii Márqueza napisał w 2025 roku podróżnik, redaktor prowadzący „Travelera” Maciej Wesołowski.
Hola! Cómo estás?! (Hej! Jak się masz?!)”, krzyczy do mnie szeroko uśmiechnięty starszy mężczyzna z solidnym wąsem. Ubrany jest w stalowy mundur z pagonami, białe lniane spodnie, sznurowane podkolanówki i solidne czarne buty. Na głowie ma wojskową czapkę rogatywkę, a na brzuchu skórzany pasek, do którego przypięte są kabury na pistolety. Jesteśmy przed wejściem do domu muzeum Gabriela Garcíi Márqueza w miejscowości Aracataca na kolumbijskich Karaibach. A mój nowy kolega to ucieleśnienie postaci pułkownika Aureliano Buendía, stworzonej przez pisarza w „Stu latach samotności”. Dom jest nieduży, bielony. To tu początek miało Márquezowskie Macondo, fikcyjne miasto, które po dwóch latach wędrówki wybudowali bohaterowie kultowej powieści. Przechodzę przez furtkę i zanurzam się w świecie Gabo – jak Márquez nazywany jest w Kolumbii. Na ścianie budynku napis po hiszpańsku: „Dla nas liczyła się tylko jedna rzecz na świecie: stary dom dziadków w Aracatace, w którym miałem szczęście się urodzić”. To cytat z autobiografii pisarza „Życie jest opowieścią”. Budynek nie jest oryginalnym domem, w którym w 1927 roku urodził się Márquez, ale jego kopią. Ten pierwszy został zburzony po pożarze. Ale miejsce się zgadza. To tu mały Gabo spędził pierwsze osiem lat życia. I to tu znajdziemy mnóstwo tropów, przenoszących nas na karty jego powieści. 72 nocniki Melquíadesa Na patio zobaczyć można słynne wielkie drzewo z poplątanymi gałęziami i korzeniami – to do niego przywiązany był założyciel Macondo, José Arcadio Buendía. A później to je nawiedzał jego duch. Tutaj też zmarł jego syn.Nieco dalej zadaszona jadalnia na świeżym powietrzu, drewniany stół, kilka krzeseł, obok pełen kwiatów ogród. Wewnątrz nanizane na oś korytarza niewielkie pokoje. Sypialnia dziadków Gabito: pułkownika Nicolása Márqueza i jego żony Tranquiliny Iguarán. Pokój dzienny, kuchnia, spiżarnia i wreszcie pokój Gabo. Nad wykonaną z metalowych prętów kołyską kolejny cytat z jego autobiografii: „Pokoje były proste i niczym się od siebie nie różniły, ale wystarczyło jedno spojrzenie, aby uświadomić sobie, że w każdym z niezliczonych szczegółów kryje się kluczowy moment mojego życia”. Nieopodal dostrzec można też niepozorny budynek, który był wzorem powieściowego warsztatu Melquíadesa, a więc Cygana wagabundy („z krzaczastą brodą i rękami jak łapki wróbla”), w którym przetrzymywano jego 72 nocniki. Ściany budynków, tak jak blisko sto lat temu, są białe. Nicolás Márquez celowo kazał je pobielić, by ukochany wnuk miał po czym rysować – co uwielbiał. W tym czasie on sam zamykał się w kantorku i tworzył misterne figurki złotych rybek ze szmaragdowymi oczami – podobne sceny również bez trudu znajdziemy na stronach sagi o rodzinie Buendía, którą słynny chilijski poeta Pablo Neruda nazwał „najważniejszym dziełem literatury hiszpańskojęzycznej od czasów »Don Kichota«”. Pułkownik Márquez, uczestnik kolumbijskiej wojny domowej, był tym, który wywarł największy wpływ na światopogląd przyszłego noblisty. To po nim odziedziczył on zainteresowanie polityką, historią i stosunkami społecznymi. Jednak to jego babcię Tranquilinę Iguarán Cotes uważa się za osobę, dzięki której Gabo został pisarzem. To jej opowieści z pogranicza świata rzeczywistego i fantazji, jej osobliwe sny, przesądy i obsesje (zwłaszcza ta dotycząca śmierci) obudziły w nim czołowego przedstawiciela literackiego gatunku nazwanego realizmem magicznym. W powieściowym Macondo mieszają się wątki abstrakcyjne z tymi, które nawiązują do burzliwej kolumbijskiej historii i codzienności. Ona też miała ogromny wpływ na kształtowanie się oryginalnego stylu literackiego i języka pisarza. „Opowiadała rzeczy nadprzyrodzone i fantastyczne, ale mówiła o nich z całkowitą naturalnością. Gdy w końcu uchwyciłem ton, którego musiałem użyć, usiadłem do biurka na 18 miesięcy i pracowałem każdego dnia”, tłumaczył po latach Márquez, wspominając pracę nad książką, która uczyniła go sławnym na całym świecie. Innym razem dodawał: „Chciałem utrwalić środkami poetyckimi świat mojego dzieciństwa, które spędziłem w wielkim, bardzo smutnym domu, z siostrą jedzącą ziemię, babką odgadującą przyszłość i licznymi krewniakami; nosili oni te same imiona i szczęście było dla nich równoznaczne z szaleństwem”. Wydaje się znajome? Miłośnicy powieści (ale też serialu Netflixa) błyskawicznie znajdą tu odniesienie do postaci Rebeki, która nocami wymykała się do ogrodu, by żywić się czarnoziemem, a także jej krewnych noszących imiona José Arcadio, Arcadio, Aureliano Drugi, Aureliano Smutny i tak dalej. Nie przypadkiem niektóre wydania „Stu lat samotności” opatrzone były skomplikowanym drzewem genealogicznym, by połapać się w tym niezwykłym uniwersum. Owoc mezaliansu „Kiedy jestem pytany o swoją tożsamość, odpowiadam, że czuję się Latynosem z dowolnego kraju. Co nie zmienia faktu, że zawsze tęskniłem za swoją ojczyzną. Kiedy któregoś dnia wróciłem do Aracataki, zdałem sobie sprawę, że materiałem, z którego tworzyłem, było to wszystko, co znajdowało się pomiędzy rzeczywistością a nostalgią. Aracataca dała mi tę świadomość”, mówił Márquez. „W gruncie rzeczy nie jestem ani nie będę nikim więcej niż jednym z 16 dzieci telegrafisty z Aracataki”, dodawał, przyznając, że był owocem namiętnej miłości, ale też mezaliansu, który zresztą opisał w powieści „Miłość w czasach zarazy”. Dom telegrafisty Narodowej Administracji Pocztowej, w którym pracował ojciec Márqueza, stoi przy ulicy Dziewiątej pod numerem 5–30. To tu potajemnie spotykali się skromny telegrafista Gabriel Eligio García i Luisa Santiaga Márquez Iguarán, córka pułkownika, a więc osoby cieszącej się w okolicy wielkim prestiżem. I to jej rodzice zajęli się wychowaniem Gabito w początkowych latach. Sam Gabriel przyszłą żonę Mercedes Barchę poznał jako nastolatek, gdy ta miała zaledwie dziewięć lat. Już wtedy postanowili, że będą małżeństwem. Czy historia nie wydaje się państwu znajoma? W „Stu latach samotności” poznajemy tragiczną historię Pięknej Remedios, w której jako dziewięciolatce zakochuje się dorosły Aureliano Buendía. I która jako dziecko zostaje jego żoną, a potem szybko i gwałtownie umiera. Na szczęście w prawdziwym życiu zarówno Gabriel, jak i Mercedes dożywają sędziwego wieku. Oczywiście jako małżeństwo. Dom telegrafisty to dziś muzeum. Nadal wygląda tak, jak w latach 20. i 30. XX wieku, a więc w czasach wczesnego dzieciństwa pisarza. Wewnątrz sporo portretów przyszłego noblisty, a także jego siedzący pomnik z brązu, u którego stóp zobaczyć można maszynę do pisania. Również z brązu. Ulica Turków Będąc w Aracatace, trzeba odwiedzić plac Simóna Bolívara, największego bohatera Kolumbii i świata latynoskiego, nie przypadkiem nazywanego El Libertador (Wyzwoliciel). Podobnie jak miejski plac w fikcyjnym Macondo to centrum lokalnego życia. To tu odbywają się wiece i spotkania przedwyborcze, koncerty, spektakle, a także głośne karaibskie festyny, jak Fiesta Del Río (Święto Rzeki). W „Stu latach samotności” Arcadio Drugi organizował na placu przyjęcia i walki byków. W prawdziwym życiu tym samym przed II wojną światową zajmował się jeden z wujków młodego Gabo. Na środku placu poza pomnikiem Bolívara (a więc powieściowego przywódcy Liberałów) stoi pomnik czytającego książkę Márqueza. Przy okazji warto zajrzeć do kościoła San José. Ten przybytek to miejsce, którego odpowiednik nieraz pojawia się na kartach „Stu lat samotności”. W rzeczywistości fikcyjnej królował tu ojciec Nikanor, w rzeczywistości – ochrzczono tu zarówno Gabriela Garcíę Márqueza, jak i wielu członków jego rodziny. Podobnie jak w powieści, gdzie ksiądz z ambony zatwierdza do wyświetlania (lub potępia) filmy, tak w dzieciństwie Gabo podczas kazań dowiadywał się, które z cudów – niemej jeszcze – kinematografii będzie mógł zobaczyć w niedalekim Teatro Olimpia, pierwszym w mieście kinie. Warto też zajrzeć na ulicę Turków. Garcia Márquez również pisał o niej w powieściach. Nie przypadkiem. Duże grupy imigrantów z Bliskiego Wschodu przybywały do Kolumbii na początku XX wieku, ale też później. Sklepy zakładali w okolicach obecnego skrzyżowania ulic Ósmej i Drugiej, tworząc duże centrum handlowe. Dziś te rewiry nie różnią się zbytnio od reszty miejskiej tkanki. Ciekawostką jest, że libańskim imigrantem był dziadek – od strony ojca – gwiazdy muzyki pop, Shakiry. Ona sama urodziła się już w Barranquilli, jednym z największych kolumbijskich miast. Ale i García Márquez miał z Barranquilli dobre wspomnienia. To tutaj jako nastolatek zadebiutował jako dziennikarz; jego reportaże ukazywały się w lokalnej gazecie „El Heraldo”. Z czasem także w ukazującym się w Cartagenie dzienniku „El Universal”. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/2K552W6-44dd372.jpg" width="5616" height="3744" alt="To w miejscowości Aracataca na kolumbijskich Karaibach miało swój początek Marquézowskie Macondo, fikcyjne miasto stworzone przez pisarza w kultowych „Stu latach samotności”.Dom muzeum Garcíi Márqueza w Aracatace co roku odwiedzają tysiące turystów." title="Colombia,Aracataca is the place where writer and Nobel price winner Gabiel Garcia Marquez was born and it illustrates the imagenary place Macondo in h" /> Karaibska dusza Północna Kolumbia była w sercu Márqueza do śmierci. Nie przypadkiem, gdy w roku 1982 odbierał w Sztokholmie literacką Nagrodę Nobla, jako jedyny nie przywdział fraka, a karaibską koszulę guayabera. Pisząc o stworzonym przez Márqueza uniwersum Macondo, jego biografowie wskazują też niedaleką miejscowość Ciénaga. A także okolice miasta Santa Marta i gór Sierra Nevada de Santa Marta. To one miały stanowić inspirację dla miejsc, przez które – niczym biblijni Żydzi szukający ziemi obiecanej – przez długie dwa lata idą przyszli jego mieszkańcy. W tych okolicach dochodziło do licznych krwawych potyczek pomiędzy konserwatystami a liberałami. A przecież oddziałami tych ostatnich dowodzi charyzmatyczny pułkownik Aureliano Buendía (w rzeczywistości: dziadek Nicolás Márquez). Kronika zapowiedzianej śmierci Od 11. roku życia Gabo z rodzicami mieszkał już w gminie Sucre. I ona również znajduje się na literackiej mapie noblisty. Tu miały miejsce zdarzenia opisane w „Kronice zapowiedzianej śmierci”. W dużym skrócie: w czasie nocy poślubnej pan młody stwierdza, że jego żona nie jest dziewicą, zwraca ją rodzicom i próbuje unieważnić ślub. Dziewczyna wyznaje, kto jest sprawcą jej hańby, a jej bracia – zgodnie z kodeksem honorowym – muszą dokonać zemsty, zabijając uwodziciela. Po cichu liczą, że ktoś jednak ich powstrzyma. Na skutek przedziwnego splotu okoliczności do zabójstwa dochodzi. Również Sucre postanowiło zdyskontować światowy sukces noblisty, tworząc „Drogę magiczną jego śladami”, nazywaną też „Drugą stroną Macondo”. Spacer po tym szlaku turystyki kulturowej warto rozpocząć na promenadzie Macondo. Następnie można przejść pod dom, w którym mieszkał Cayetano Gentile Chimento, który był jakoby pierwowzorem Santiago Nasara z „Kroniki zapowiedzianej śmierci”. Gentile został tu brutalnie zamordowany w 1951 roku przez dwóch braci. I było to tak zwane zabójstwo honorowe, bracia zeznali później, że ich siostra oddała się seniorowi Gentile przed ślubem z innym mężczyzną. Kolejny punktem jest dom, w którym mieszkała rodzina Mercedes Barchy, żony Gabo. Z kolei w „Alei śmierci” stoi dziś popiersie Márqueza, a także znanej z „Kroniki…” Mamy Grande. Zdaniem niektórych „gabologów” tu również mieszkała pracownica seksualna Pilar Ternera, która rozprawiczyła przyszłego noblistę w wieku lat 15. Co ciekawe, postać o nazwisku Pilar Ternera występuje również w „Stu latach samotności”. To w niej zakochuje się młody José Arcadio Buendía; z tego romansu rodzi się kolejny José Arcadio, zwany po prostu Arcadio. Pilar sypia również z bratem starszego José Arciadia, Aurelianem – późniejszym pułkownikiem – i jemu również rodzi syna, Aureliano José. El Bogotazo Czas dojrzewania w życiu Márqueza ukształtował jego dalszą drogę. Jak po latach przyznawał, zdał sobie wówczas sprawę z tego, co najbardziej w życiu lubi: czytanie książek i seks. Z tego brało się wiele jego późniejszych decyzji życiowych. Przełomem w życiu Gabo było rozpoczęcie nauki na Uniwersytecie Narodowym w Bogocie. Studiował prawo, a jednocześnie zaczął publikować w prestiżowej gazecie „El Espectador”. Na tych łamach ukazywały się jego korespondencje między innymi z Paryża, Barcelony, Meksyku, Caracas czy Nowego Jorku. Tu powstawała jego pierwsza powieść „Szarańcza”. W kolumbijskiej stolicy do dziś zachowało się sporo miejsc, które są z nim kojarzone. Zaczynam od Parque de los Periodistas (parku Dziennikarzy) imienia Gabriela Garcíi Márqueza w dzielnicy La Candelaria. Márquez lubił tu przesiadywać z książką. Parę kroków stąd wciąż istnieje Café Pasaje, kawiarnia w starym stylu. Niewiele się tu zmieniło od lat 40. i 50. XX wieku, kiedy nad filiżanką kawy czy kieliszkiem koniaku przesiadywał tu Gabo Márquez. Do dziś przy małych okrągłych stolikach, na czerwonych krzesłach rezydują tu wiekowi panowie, grający w szachy czy warcaby i sączący znakomitą kolumbijską kawę. Tak jakby czas się tu zatrzymał… W tym roku Café Pasaje obchodzi 88. urodziny i przyznać trzeba, że – poza odwiedzinami Gabo – było miejscem znaczącym dla historii Kolumbii także z całkiem innego powodu. 9 kwietnia 1948 roku niedaleko tej kafejki śmiertelnie postrzelono uwielbianego przez liberalną część społeczeństwa kandydata na prezydenta Kolumbii Jorge Eliécera Gaitána. To wydarzenie zapisało się w dziejach tego kraju jako El Bogotazo i, jak przyznają historycy, odwróciło jego historię. Wtedy zaczęła się kolejna wojna domowa pomiędzy konserwatystami a liberałami. Podobno to właśnie w Pasaje krwawiący Gaitán wypił ostatnią w swoim życiu szklankę wody. Młody Gabo miał szansę obserwować te historyczne wydarzenia z bliska. I nie pozostały one bez wpływu na jego twórczość. Wyrazem uwielbienia dla noblisty jest też usytuowane w La Candelarii przy ulicy Jedenastej Centrum Kultury Gabriela Garcíi Márqueza. Są tu zbiór pamiątek po pisarzu i wielka księgarnia, gdzie poza bodaj wszystkimi wydaniami dzieł Gabo znajdziemy też hiszpańskojęzyczne przekłady książek Wisławy Szymborskiej, Zygmunta Baumana czy Ryszarda Kapuścińskiego. Márquez miał okazję poznać tego ostatniego – spotkali się w ukochanej przez Kolumbijczyka Cartagenie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/ATYM5C-88f2bee.jpg" width="5270" height="3535" alt="Márquez, który Cartagenę ukochał ponad wszystko, pisał o niej, że uwodzi jak żadne inne miasto. To tu rozgrywa się akcja powieści „Miłość w czasach zarazy”.W Cartagena de Indias do dziś, nieopodal nadmorskiej promenady, stoi dom Márqueza. Przypomina nieco… duży bunkier." title="Home of writer Gabriel Garcia Marquez in Old Town Catragena Colombia" /> Miłość w czasach zarazy Cartagena de Indias jest moim ostatnim przystankiem w podróży śladami Márqueza. Zabytkowymi ulicami idą czarnoskóre kobiety w sukniach w kolorach kolumbijskiej flagi i krwawoczerwonych chustach, na głowach niosą metalowe tace z owocami. Obok pokrzykują sprzedawcy hormigas culonas, czyli kolumbijskie „mrówki wielkodupczaste”, miejscowy rarytas. Cartagena do dziś zachowała kolonialny wdzięk. Nie wszyscy turyści chcą wiedzieć, że ma ona też swoją mroczną historię, a architektoniczne (i wszelkie inne) bogactwo zawdzięcza handlowi niewolnikami. W XVIII wieku był to największy w obu Amerykach port przeładunkowy dla ludzi zniewolonych w Afryce i wysyłanych stąd w głąb kontynentu. Echa tego słychać również w twórczości Márqueza, który Cartagenę ukochał ponad wszystko. Pisał o niej, że położona jest „na obrzeżu czasu” i że uwodzi jak żadne inne miasto. To tutaj, obok nadatlantyckiej promenady, stoi jego dom. Brązowa elewacja, niewiele okien, przypomina duży bunkier. Żadnych oznaczeń, że to dom laureta Nagrody Nobla. W Cartagenie rozgrywa się akcja Márquezowskiej „Miłości w czasach zarazy”. Florentino Ariza do szaleństwa zakochuje się w 18-letniej Ferminie Dazie. Ona jednak go odrzuca jako przeciętniaka. Florentino wybiera życie samotnika. Wszystko zmienia się, gdy są już blisko kresu życiowej drogi. Miłość wybucha mimo wieku obojga i wszelkich przeciwności. I jest to już miłość inna, mądra i dojrzała. „Życie jest mądrzejsze od nas wszystkich”, puentuje w tej powieści Márquez. I chyba trzeba mu uwierzyć, myślę, stojąc przed jego popiersiem na dziedzińcu cartageńskiej katedry La Merced, gdzie złożono połowę prochów pisarza. Druga część została w Meksyku, gdzie zmarł.
Ta włoska wyspa przyciąga nurków z całego świata podwodnymi grotami i przejrzystą wodą
Krystalicznie czysta woda, podwodne groty, spokojna atmosfera i brak tłumów. Ventotene to jedna z najbardziej niedocenianych włoskich wysp, która zachwyca fanów nurkowania, slow travel i autentycznego włoskiego klimatu.
Choć większość turystów wybiera Capri, Sardynię czy Sycylię, coraz więcej osób odkrywa mniej oczywiste włoskie wyspy. Jedną z nich jest Ventotene — niewielka wyspa położona na Morzu Tyrreńskim pomiędzy Rzymem a Neapolem. To miejsce zachwyca spokojem, piękną naturą i wyjątkowo przejrzystą wodą, która przyciąga nurków z całej Europy. Ventotene pozostaje znacznie mniej komercyjne niż najbardziej znane włoskie kurorty. Dzięki temu wyspa zachowała bardziej autentyczny charakter i atmosferę slow life, której coraz więcej osób szuka podczas wakacji. Raj dla nurków i miłośników podwodnego świata Ventotene uznawane jest za jedno z najlepszych miejsc do nurkowania we Włoszech. Wokół wyspy znajdują się liczne podwodne groty, jaskinie, skalne tunele i rafy, które zachwycają przejrzystością wody oraz bogactwem morskiego życia. Widoczność pod wodą bywa tu wyjątkowo dobra, dlatego miejsce przyciąga zarówno początkujących nurków, jak i bardziej doświadczone osoby. Duża część okolicznych wód objęta jest ochroną w ramach morskiego rezerwatu przyrody. Dzięki temu podwodny świat Ventotene zachował niezwykle naturalny charakter. Podczas nurkowania można zobaczyć kolorowe ryby, ośmiornice, morskie rośliny, a nawet fragmenty starożytnych wraków i pozostałości dawnych rzymskich konstrukcji. Jednym z najbardziej znanych miejsc jest Punta Pascone — popularny punkt nurkowy z podwodnymi grotami i skalnymi formacjami. Dużym zainteresowaniem cieszą się także okolice Cala Nave oraz wyspa Santo Stefano położona niedaleko Ventotene. To właśnie tam znajdują się jedne z najbardziej spektakularnych miejsc do snorkelingu i nurkowania na Morzu Tyrreńskim. Ventotene świetnie sprawdza się również dla osób, które wolą spokojniejszy wypoczynek nad wodą. Wyspa zachwyca niewielkimi plażami, skalistymi zatokami i wodą o intensywnie turkusowym kolorze. Dzięki kameralnej atmosferze nawet latem można znaleźć spokojniejsze miejsca do relaksu z dala od tłumów. Włoskie dolce vita bez tłumów Ventotene zachwyca spokojnym rytmem życia i autentycznym włoskim klimatem. Kolorowy port, niewielkie restauracje serwujące świeże owoce morza i kameralna atmosfera sprawiają, że wyspa idealnie wpisuje się w trend slow travel. Największe życie toczy się wokół portu, gdzie wieczorami mieszkańcy i turyści spotykają się w restauracjach oraz niewielkich barach z widokiem na morze. To właśnie tutaj najlepiej poczuć klimat włoskiego dolce vita — bez pośpiechu i masowej turystyki. Ventotene szczególnie spodoba się osobom szukającym bardziej autentycznych doświadczeń. Nie ma tu luksusowych resortów ani głośnych beach clubów. Zamiast tego wyspa oferuje ciszę, piękne widoki i możliwość prawdziwego odpoczynku blisko natury. Jak dostać się na Ventotene? Choć Ventotene pozostaje jedną z mniej znanych włoskich wysp, dotarcie tam jest prostsze, niż mogłoby się wydawać. Wyspa położona jest na Morzu Tyrreńskim pomiędzy Rzymem a Neapolem i można dostać się na nią promem lub szybkim wodolotem z kilku portów włoskiego wybrzeża. Najpopularniejsze połączenia kursują z Formii niedaleko Rzymu, a sezonowo także z Neapolu, Ponzy czy Ischii. Najwygodniejszą opcją dla większości turystów jest podróż przez Formię. Do miasta łatwo dojechać pociągiem zarówno z Rzymu, jak i Neapolu. Podróż z Rzymu trwa około godziny, a z Neapolu mniej więcej 40–50 minut. Port znajduje się blisko stacji kolejowej, dlatego przesiadka jest bardzo wygodna i często wybierana przez osoby podróżujące bez samochodu. Z Formii regularnie kursują zarówno klasyczne promy, jak i szybsze wodoloty. Rejs trwa od około godziny do dwóch godzin — w zależności od rodzaju jednostki i warunków pogodowych. Najszybsze wodoloty docierają na Ventotene w około 60 minut, natomiast tradycyjne promy płyną dłużej, ale pozwalają zabrać większy bagaż lub samochód. Ceny biletów zależą od sezonu i rodzaju łodzi. Bilet na szybki wodolot z Formii kosztuje zazwyczaj około 20–30 euro w jedną stronę dla osoby dorosłej. Klasyczne promy bywają nieco tańsze, szczególnie poza sezonem. Warto pamiętać, że w okresie letnim ceny mogą być wyższe, a miejsca szybko się wyprzedają — szczególnie w weekendy. Na miejscu pobierana jest również niewielka opłata za wejście na wyspę, wynosząca zazwyczaj kilka euro. W sezonie letnim dostępne są także połączenia z Neapolu, szczególnie z portu Mergellina. Rejsy są jednak mniej regularne niż z Formii i najczęściej odbywają się w wakacyjne weekendy. Coraz popularniejsze staje się również island hopping, czyli podróżowanie pomiędzy włoskimi wyspami — wiele osób łączy Ventotene z pobytem na Ischii, Ponzy lub w Kampanii. Sama podróż na Ventotene jest jedną z największych atrakcji wyjazdu. Rejs przez Morze Tyrreńskie pozwala podziwiać turkusową wodę, skaliste wybrzeże i charakterystyczny wulkaniczny krajobraz wyspy. Szczególnie efektownie wygląda moment wpływania do niewielkiego portu Ventotene, otoczonego kolorowymi budynkami i łodziami rybackimi. Wielu turystów łączy pobyt na Ventotene z podróżą po Kampanii, city breakiem w Rzymie lub wakacjami w Neapolu. Dzięki niewielkim rozmiarom wyspa świetnie sprawdza się zarówno na weekendowy reset, jak i dłuższy slow travel z dala od tłumów najbardziej popularnych włoskich kurortów.
Ta włoska wyspa nazywana wyspą kotów wygląda jak zatrzymana w czasie. Mało kto ją odwiedza
Cisza, stare kamienne uliczki, zabytkowa bazylika i atmosfera zupełnie inna niż w zatłoczonej Wenecji. Torcello to jedna z najbardziej niezwykłych wysp Laguny Weneckiej — idealna dla osób szukających spokojnego slow travel i autentycznych Włoch.
Choć większość turystów odwiedzających Wenecję skupia się na najbardziej znanych atrakcjach miasta, coraz więcej osób odkrywa także mniej oczywiste wyspy rozsiane po lagunie. Jedną z najbardziej klimatycznych jest Torcello — niewielka wyspa położona niedaleko Burano, która zachwyca spokojem, historią i niemal filmową atmosferą. Torcello wygląda jak miejsce zatrzymane w czasie. Nie ma tu tłumów, luksusowych butików ani głośnych atrakcji turystycznych. Zamiast tego wyspa oferuje ciszę, naturę i wyjątkowy klimat dawnej Wenecji. To idealny kierunek dla osób szukających bardziej autentycznych doświadczeń podczas podróży po Włoszech. Wyspa z niezwykłą historią Choć dziś Torcello jest niewielką, spokojną i niemal senną wyspą, kiedyś należała do najważniejszych miejsc całej Laguny Weneckiej. Co ciekawe, jej historia zaczęła się jeszcze zanim Wenecja stała się potężnym miastem handlowym. Już w VII wieku Torcello było jednym z głównych centrów regionu i schronieniem dla mieszkańców uciekających przed najazdami barbarzyńców na północy Italii. W okresie największego rozkwitu na wyspie mieszkało prawdopodobnie nawet 20–30 tysięcy osób. Działały tu porty, warsztaty rzemieślnicze, targi i kościoły, a Torcello było ważnym centrum handlu pomiędzy Europą a Wschodem. To właśnie tutaj rozwijały się pierwsze wpływy kultury bizantyjskiej, które później tak mocno wpłynęły również na samą Wenecję. Z czasem jednak znaczenie wyspy zaczęło maleć. Lagunę coraz mocniej dotykały problemy związane z bagnami i malarią, a handel stopniowo przenosił się do rozwijającej się Wenecji. Mieszkańcy opuszczali Torcello, zabierając ze sobą elementy dawnych budynków i przenosząc je do miasta. Wiele materiałów z opuszczonych domów i kościołów wykorzystano później przy budowie Wenecji. Dziś właśnie ta atmosfera dawnej świetności sprawia, że Torcello zachwyca osoby szukające mniej oczywistych miejsc we Włoszech. Wyspa wygląda niemal jak zatrzymana w czasie. Nie ma tu tłumów, hałaśliwych atrakcji ani wielkich hoteli. Zamiast tego można spacerować po cichych ścieżkach prowadzących wzdłuż kanałów, mostków i starych kamiennych zabudowań. Spacer po Torcello daje zupełnie inne doświadczenie niż zwiedzanie Wenecji. Atmosfera jest bardziej nostalgiczna, spokojna i autentyczna. Zieleń, cisza i niewielka liczba mieszkańców sprawiają, że wyspa przypomina bardziej opuszczony ogród niż popularną turystyczną destynację. To właśnie dlatego Torcello coraz częściej zachwyca fanów slow travel i osób szukających miejsc z duszą oraz historią. Wielu podróżników podkreśla, że Torcello pozwala zobaczyć, jak mogła wyglądać Laguna Wenecka przed erą masowej turystyki. Wyspa zachowała bardziej naturalny i kameralny charakter, dzięki czemu można tu naprawdę odpocząć od tłumów Wenecji i poczuć klimat dawnych Włoch. Bazylika Santa Maria Assunta i najpiękniejsze widoki Najważniejszym zabytkiem Torcello jest bazylika Santa Maria Assunta, uznawana za jeden z najstarszych i najcenniejszych kościołów całej Laguny Weneckiej. Świątynia została założona już w VII wieku, a jej obecny wygląd pochodzi głównie z XI wieku. To właśnie tutaj można zobaczyć jedne z najpiękniejszych bizantyjskich mozaik we Włoszech, które do dziś zachwycają detalami i skalą wykonania. Największe wrażenie robi monumentalna mozaika przedstawiająca Sąd Ostateczny, zajmująca niemal całą ścianę wewnątrz bazyliki. Złote tło, precyzyjne detale i intensywne kolory sprawiają, że wnętrze wygląda niezwykle majestatycznie mimo surowej, historycznej architektury świątyni. W bazylice można podziwiać także mozaikę Matki Boskiej z Dzieciątkiem oraz wiele elementów inspirowanych sztuką bizantyjską, która miała ogromny wpływ na rozwój Wenecji. To miejsce szczególnie docenią miłośnicy historii, sztuki i architektury. Bazylika Santa Maria Assunta różni się od bogato zdobionych kościołów Wenecji — panuje tu cisza, spokój i atmosfera dawnej świetności laguny. Wielu turystów podkreśla, że właśnie tutaj można najlepiej poczuć historyczny charakter Torcello i zobaczyć, jak wyglądały początki regionu przed rozwojem Wenecji. Warto wejść również na dzwonnicę bazyliki, która należy do najpiękniejszych punktów widokowych całej Laguny Weneckiej. Ze szczytu rozciąga się panorama na Torcello, kolorowe Burano, lagunę oraz oddaloną Wenecję. Widoki są szczególnie spektakularne o poranku, kiedy lagunę spowija lekka mgła, oraz podczas zachodu słońca, gdy woda nabiera złotych i pomarańczowych odcieni. Torcello zachwyca także otoczeniem bazyliki. Wokół znajdują się zielone alejki, niewielkie kanały i stare kamienne ścieżki, które nadają wyspie niemal filmowy klimat. Spacer po tej części wyspy przypomina podróż do dawnych Włoch — spokojnych, pełnych historii i pozbawionych tłumów. Jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc na Torcello jest również słynny Kamienny Tron Attyli. To stara kamienna ława stojąca niedaleko bazyliki, wokół której przez lata narosło wiele legend. Według jednej z nich miał na niej zasiadać sam Attyla podczas swoich podróży przez region, choć historycy podchodzą do tej historii z dystansem. Dziś tron jest jedną z największych atrakcji wyspy i popularnym miejscem do robienia zdjęć. Wizyta na Torcello to nie tylko zwiedzanie zabytków, ale także doświadczenie wyjątkowej atmosfery miejsca, które wygląda jak zatrzymane w czasie. Bazylika, widoki na lagunę i spokojny klimat sprawiają, że wyspa coraz częściej zachwyca osoby szukające bardziej autentycznych i mniej oczywistych kierunków we Włoszech. Idealny kierunek dla fanów slow travel Torcello zachwyca przede wszystkim spokojem, którego coraz trudniej doświadczyć w najbardziej popularnych miejscach we Włoszech. Wyspa jest niewielka, niemal pozbawiona ruchu samochodowego i zdecydowanie mniej zatłoczona niż centrum Wenecji czy pobliskie Burano. To właśnie dlatego Torcello stało się idealnym kierunkiem dla fanów slow travel — podróżowania bez pośpiechu, skupionego na atmosferze miejsca i autentycznych doświadczeniach. Już po zejściu z vaporetto można poczuć zupełnie inny klimat niż w Wenecji. Zamiast tłumów turystów, hałasu i kolejek do atrakcji, na Torcello czekają spokojne ścieżki prowadzące wzdłuż kanałów, zielone tereny i niewielkie zabudowania otoczone naturą. Spacerując po wyspie, łatwo zapomnieć o miejskim tempie życia i po prostu celebrować chwilę. Torcello najlepiej odkrywać pieszo. Wąskie alejki prowadzą pomiędzy kanałami, starymi kamiennymi budynkami i ogrodami pełnymi zieleni. Atmosfera przypomina bardziej spokojną włoską prowincję niż jedną z wysp Laguny Weneckiej. Wyspa jest niewielka, dlatego nie trzeba planować intensywnego zwiedzania — największą przyjemnością jest właśnie powolne odkrywanie kolejnych zakątków i zatrzymywanie się w miejscach, które przyciągają uwagę. To idealne miejsce dla osób zmęczonych szybkim tempem podróżowania i przeładowanymi planami zwiedzania. Na Torcello można naprawdę zwolnić. Dzień najczęściej wygląda tu bardzo prosto: spacer nad wodą, espresso w niewielkiej kawiarni, spokojny lunch w restauracji otoczonej zielenią i obserwowanie łodzi przepływających przez lagunę. Właśnie ten rytm sprawia, że wyspa coraz częściej zachwyca osoby szukające bardziej świadomych i spokojnych podróży. Torcello szczególnie spodoba się fanom quiet luxury — luksusu rozumianego nie jako ostentacja, ale cisza, przestrzeń i możliwość prawdziwego odpoczynku. Na wyspie nie ma wielkich hoteli, luksusowych butików ani głośnych beach clubów. Największą wartością pozostają natura, historia i wyjątkowa atmosfera miejsca, które wygląda jak zatrzymane w czasie. Dużą część wyspy zajmują zielone tereny i otwarte przestrzenie z widokiem na lagunę. Dzięki temu Torcello daje możliwość odpoczynku blisko natury, co jest coraz rzadsze w popularnych włoskich destynacjach. Spacerując po wyspie, można obserwować ptaki, niewielkie łodzie rybackie i spokojne kanały otoczone roślinnością. To właśnie ten kontakt z naturą sprawia, że Torcello ma niemal medytacyjny klimat. Wyspa szczególnie zachwyca rano i późnym popołudniem, kiedy większość jednodniowych turystów opuszcza lagunę. Wtedy Torcello staje się niemal całkowicie ciche, a atmosfera przypomina dawne Włochy sprzed ery masowej turystyki. Wiele osób podkreśla, że właśnie wtedy można najlepiej poczuć autentyczny charakter wyspy. Torcello pokazuje zupełnie inne oblicze Wenecji — bardziej nostalgiczne, spokojne i bliskie naturze. To miejsce idealne dla osób, które podczas podróży szukają nie tylko pięknych widoków, ale także emocji, atmosfery i chwili oddechu od codziennego pośpiechu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/AdobeStock135095770-d156c4f.jpeg" width="5434" height="3623" alt="Most diabła, Ponte Del Diabolo. Z mostem związanych jest kilka lokalnych legend. Najpopularniejsza mówi o kobiecie, która chciała odzyskać ukochanego i zawarła pakt z diabłem. Według opowieści diabeł miał pojawić się właśnie na moście, a dusza pierwszej osoby przechodzącej przez Ponte del Diavolo miała należeć do niego. O" title="Most diabła" /> Jak dostać się na Torcello? Na Torcello najłatwiej dostać się vaporetto, czyli wodnym autobusem kursującym regularnie z Wenecji oraz pobliskich wysp laguny. Najpopularniejsza trasa prowadzi z przystanku Fondamente Nove w Wenecji i trwa około godziny. Wiele osób wybiera także połączenie przez Burano — rejs pomiędzy wyspami zajmuje wtedy zaledwie kilka minut. Sama podróż vaporetto jest jedną z największych atrakcji wycieczki. Po drodze można podziwiać Lagunę Wenecką, niewielkie wyspy archipelagu oraz charakterystyczny krajobraz pełen kanałów, łodzi i spokojnej tafli wody. Rejs pozwala zobaczyć Wenecję z zupełnie innej perspektywy i poczuć bardziej lokalny klimat regionu. Wiele osób łączy wizytę na Torcello z wycieczką na Burano i Murano. To idealny sposób, by odkryć trzy zupełnie różne oblicza laguny. Murano zachwyca tradycją produkcji szkła, Burano kolorowymi domami i klimatycznymi kanałami, a Torcello spokojem oraz historyczną atmosferą. Choć większość turystów odwiedza Torcello podczas jednodniowej wycieczki, coraz więcej osób decyduje się spędzić na wyspie więcej czasu. Dzięki temu można zobaczyć Torcello poza godzinami największego ruchu turystycznego i naprawdę poczuć jego wyjątkowy klimat. Dlaczego warto odwiedzić Torcello? Torcello nadal pozostaje jedną z mniej znanych wysp Laguny Weneckiej, choć coraz częściej pojawia się w przewodnikach podróżniczych, na Instagramie i w trendach związanych ze slow travel. To właśnie teraz jest idealny moment, by odkryć wyspę zanim stanie się popularnym kierunkiem masowej turystyki. Coraz więcej podróżników szuka dziś miejsc spokojniejszych, bardziej autentycznych i nastawionych na doświadczenia zamiast szybkiego zwiedzania. Torcello idealnie wpisuje się w ten trend. Wyspa zachwyca ciszą, historią i atmosferą, której coraz trudniej szukać w najbardziej znanych częściach Wenecji. To miejsce szczególnie spodoba się osobom zmęczonym tłumami i intensywnym tempem podróżowania. Na Torcello można naprawdę odpocząć — usiąść nad laguną, spacerować bez planu i po prostu chłonąć klimat miejsca. Wyspa oferuje zupełnie inne doświadczenie niż klasyczna Wenecja: bardziej spokojne, nostalgiczne i bliskie naturze. Torcello świetnie sprawdzi się jako jednodniowa wycieczka z Wenecji, ale również jako część podróży nastawionej na slow travel i odkrywanie mniej oczywistych zakątków Italii. To idealny kierunek dla osób, które podczas podróży szukają pięknych widoków, historii i autentycznej atmosfery włoskiego życia.
Ta kolorowa włoska wyspa wygląda jak z filmu. Coraz więcej turystów chce ją zobaczyć
Kolorowe domy odbijające się w wodzie, klimatyczne kanały i atmosfera włoskiego slow life. Burano to jedna z najbardziej fotogenicznych wysp we Włoszech, która zachwyca bajkowym klimatem i spokojniejszą atmosferą niż zatłoczona Wenecja.
Choć większość turystów odwiedzających Wenecję skupia się na placu św. Marka i gondolach, coraz więcej osób odkrywa także pobliskie wyspy rozsiane po Lagunie Weneckiej. Jedną z najbardziej wyjątkowych jest Burano — niewielka kolorowa wyspa, która wygląda jak żywa pocztówka z Italii. Pastelowe domy, kanały, rodzinne restauracje i spokojniejszy rytm życia sprawiają, że Burano stało się jednym z najmodniejszych miejsc dla fanów slow travel i włoskiego dolce vita. Kolorowe domy, które stały się symbolem Burano Największą atrakcją Burano są bez wątpienia kolorowe domy ustawione wzdłuż kanałów. Intensywne odcienie różu, żółci, błękitu, zieleni czy pomarańczu sprawiają, że wyspa wygląda niemal nierealnie. To właśnie dzięki nim Burano zyskało popularność na Instagramie i w mediach podróżniczych. Według lokalnej legendy mieszkańcy zaczęli malować domy na jaskrawe kolory już wiele lat temu, aby rybacy wracający z połowów mogli łatwiej odnaleźć swoje domy podczas mgły unoszącej się nad laguną. Dziś kolory budynków są objęte specjalnymi zasadami — mieszkańcy nie mogą dowolnie zmieniać kolorystyki domów bez zgody lokalnych władz. Dzięki temu Burano zachowało swój charakterystyczny wygląd. Spacer po wyspie przypomina przechadzanie się po filmowej scenografii. Wąskie uliczki, niewielkie mostki i odbijające się w wodzie kolorowe fasady tworzą jeden z najbardziej fotogenicznych krajobrazów we Włoszech. Burano szczególnie zachwyca rano i późnym popołudniem, gdy na wyspie jest mniej turystów, a światło nadaje kanałom wyjątkowy klimat. Burano to nie tylko Instagramowe zdjęcia Choć Burano kojarzy się przede wszystkim z kolorowymi domami, wyspa ma znacznie więcej do zaoferowania. Od lat słynie z tradycji koronkarstwa i ręcznie robionych koronek, które były eksportowane do wielu europejskich krajów. Do dziś można odwiedzić niewielkie sklepy oraz muzeum koronek pokazujące historię lokalnego rzemiosła. Burano zachwyca także spokojniejszą atmosferą niż centrum Wenecji. Nie ma tu tłumów charakterystycznych dla najpopularniejszych atrakcji miasta, dlatego wyspa świetnie sprawdza się dla osób szukających bardziej autentycznego klimatu Italii. Dni płyną tu wolniej — mieszkańcy rozmawiają przed domami, łodzie spokojnie przepływają przez kanały, a turyści celebrują długie lunche w niewielkich trattoriach. Wyspa słynie również z lokalnej kuchni. W restauracjach można spróbować świeżych owoców morza, risotto z rybami oraz słynnych ciastek bussolà — maślanych wypieków typowych dla Burano. Wiele lokali położonych jest tuż przy kanałach, dzięki czemu kolacje odbywają się w wyjątkowej atmosferze z widokiem na kolorowe domy i wodę. Idealny kierunek na slow travel we Włoszech Burano doskonale wpisuje się w trend slow travel i quiet luxury, który coraz mocniej wpływa na sposób podróżowania. Zamiast intensywnego zwiedzania i odhaczania kolejnych atrakcji coraz więcej osób szuka miejsc pozwalających naprawdę zwolnić tempo i poczuć lokalny klimat. Burano oferuje właśnie taki rodzaj podróży — spokojny, autentyczny i skupiony na codziennych przyjemnościach. Na wyspie życie toczy się zupełnie inaczej niż w zatłoczonej Wenecji. Nie ma tu pośpiechu, hałasu ani tłumów charakterystycznych dla największych turystycznych atrakcji Italii. Zamiast tego Burano zachwyca spokojnymi kanałami, niewielkimi mostkami i mieszkańcami siedzącymi przed kolorowymi domami. Spacerując po wyspie, łatwo poczuć atmosferę prawdziwego włoskiego slow life. Burano najlepiej odkrywać bez planu i pośpiechu. Wąskie uliczki zachęcają do długich spacerów, podczas których można zatrzymywać się na espresso, zaglądać do małych butików z rękodziełem albo po prostu obserwować codzienne życie mieszkańców. Wyspa jest niewielka, dlatego można przemierzać ją pieszo i odkrywać kolejne kolorowe zakątki we własnym tempie. To właśnie ten spokojny rytm sprawia, że Burano przyciąga osoby zmęczone intensywnym tempem podróżowania. Wyspa świetnie sprawdzi się dla fanów bardziej kameralnych wyjazdów, romantycznych spacerów i podróży nastawionych na atmosferę, a nie wyłącznie na zwiedzanie największych atrakcji. Burano szczególnie pokochają osoby ceniące estetyczne miejsca, dobrą kuchnię i bardziej autentyczne doświadczenia. Na wyspie łatwo również poczuć klimat quiet luxury. Luksus na Burano nie oznacza ekskluzywnych butików czy wielkich hoteli, ale piękne widoki, spokój, świetną lokalną kuchnię i możliwość celebrowania prostych chwil. Kolacja przy kanale, poranne cappuccino z widokiem na kolorowe fasady domów czy wieczorny spacer po niemal pustych uliczkach stają się tu najważniejszymi elementami podróży. Burano to także idealne miejsce dla osób, które chcą odpocząć od social mediów i szybkiego tempa codzienności. Choć wyspa jest niezwykle fotogeniczna i często pojawia się na Instagramie, jej największą zaletą pozostaje atmosfera spokoju i autentyczności, której coraz trudniej szukać w najbardziej popularnych włoskich kierunkach. Jak dostać się na Burano? Burano znajduje się na Lagunie Weneckiej, około 40 minut rejsu od Wenecji. Najłatwiej dostać się tam vaporetto, czyli wodnym autobusem kursującym regularnie z centrum miasta. Najpopularniejsze połączenia odpływają z okolic Fondamente Nove w Wenecji, skąd można bezpośrednio dopłynąć na wyspę. Sam rejs jest jedną z największych atrakcji podróży. Po drodze można podziwiać lagunę oraz inne wyspy archipelagu, m.in. Murano słynące z produkcji szkła czy spokojne Torcello. Widoki na wodę, kolorowe łodzie i niewielkie wyspy tworzą wyjątkowy klimat już od pierwszych minut podróży. Wiele osób odwiedza Burano podczas jednodniowej wycieczki z Wenecji, jednak coraz częściej turyści decydują się spędzić tam więcej czasu. Największy urok wyspa pokazuje rano i wieczorem, kiedy jednodniowe grupy opuszczają lagunę, a uliczki stają się spokojniejsze. To właśnie wtedy można najlepiej poczuć prawdziwą atmosferę Burano i zobaczyć, jak wygląda codzienne życie mieszkańców. Coraz popularniejsze stają się także noclegi na samej wyspie. Kameralne pensjonaty i niewielkie butikowe apartamenty pozwalają przeżyć Burano w bardziej autentyczny sposób i odkrywać wyspę poza godzinami największego ruchu turystycznego. Dlaczego warto odwiedzić Burano właśnie teraz? Burano z roku na rok staje się coraz popularniejsze w mediach społecznościowych i travel trendach, ale nadal pozostaje znacznie spokojniejsze niż centrum Wenecji. To właśnie teraz jest idealny moment, by odwiedzić wyspę zanim stanie się jednym z najbardziej zatłoczonych miejsc we Włoszech. Coraz więcej podróżników szuka dziś kierunków bardziej kameralnych, estetycznych i nastawionych na slow life. Burano idealnie odpowiada na te potrzeby. Wyspa oferuje wszystko, czego wiele osób oczekuje od włoskich wakacji — piękne widoki, świetną kuchnię, autentyczny klimat i atmosferę pozwalającą naprawdę odpocząć. Burano zachwyca o każdej porze roku. Latem przyciąga kolorami i wakacyjną atmosferą, wiosną i jesienią oferuje spokojniejsze uliczki oraz bardziej lokalny klimat. Nawet poza sezonem wyspa wygląda wyjątkowo malowniczo dzięki pastelowym fasadom odbijającym się w wodzie kanałów. To idealny kierunek zarówno na romantyczny wyjazd, city break we Włoszech, jak i spokojny dzień z dala od tłumów Wenecji. Burano szczególnie spodoba się osobom zakochanym w estetycznych miejscach, włoskim stylu życia i podróżach, które pozwalają naprawdę zwolnić tempo.
Norwegowie nazywają je stolicą fiordów. Wygląda jak z bajki i jest bramą do krajobrazów, o których śnią wszyscy podróżnicy!
Bergen to norweskie miasto u podnóża siedmiu gór, z kolorowymi drewnianymi domkami przy nabrzeżu, tramwajem na szczyt i fiordami zaczynającymi się dosłownie za miastem. Lot z Warszawy zajmuje dwie i pół godziny. I jest jednym z tych miejsc, z których nie chce się wracać.
Jest takie zdjęcie, które pojawia się pod każdym artykułem o Norwegii. Rząd kolorowych drewnianych domków — żółtych, czerwonych, pomarańczowych — odbitych w spokojnej wodzie fiordu, a za nimi zielone wzgórza schodzące do morza. Większość ludzi myśli, że to gdzieś głęboko w norweskich fiordach, daleko od cywilizacji. Tymczasem to Bryggen — historyczne nabrzeże Bergen, wpisane na listę UNESCO — i stoi tak od XIV wieku, w samym centrum drugiego co do wielkości miasta Norwegii. Bergen jest bramą do świata, który na żywo wygląda dokładnie tak jak na zdjęciach — i to jest rzadkość. Fiordy Norwegii to jeden z tych krajobrazów, które nie rozczarowują. Miasto, które Norwegowie kochają inaczej niż Oslo Bergen i Oslo to dwa różne charaktery tego samego kraju. Oslo jest nowoczesne, kosmopolityczne, z muzeum Muncha i operą przy wodzie. Bergen jest inne — bardziej lokalne, bardziej historyczne, z silną własną tożsamością, której Bergensczycy bronią z dumą. Miasto leży w naturalnej kotlinie otoczonej przez siedem gór — i ta geografia definiuje je dosłownie. Z każdego punktu centrum widać wzgórza. Z każdego wzgórza widać fiordy. I właśnie dlatego Bergen ma to poczucie miejsca — konkretnego, zakorzenionego, osadzonego w krajobrazie — które w wielu europejskich miastach gdzieś zaginęło. Bergen jest też jednym z najbardziej deszczowych miast Europy — pada tu przez około 240 dni w roku. Ale Bergensczycy mają na to odpowiedź: "nie ma złej pogody, jest tylko zła odzież." I mają rację. Bergen w deszczu wygląda inaczej niż w słońcu — i jest piękne w obu wersjach. Bryggen, Fløyen i rynek rybny — trzy obowiązki Bryggen — szereg kolorowych drewnianych domków przy nabrzeżu, zbudowanych pierwotnie przez hanzeatyckich kupców w XIV wieku — to punkt startowy każdej wizyty w Bergen. Wpisany na listę UNESCO w 1979 roku, jest jednym z najlepiej zachowanych przykładów hanzeatyckiej architektury w Europie. Można wejść do środka, gdzie mieści się kilkanaście małych galerii, sklepów z norweskim rękodziełem i kawiarni. Wnętrza są ciasne, niskie i drewniane — i dokładnie takie, jak powinny być po siedmiu wiekach historii. Fløibanen to funicular — tramwaj górski — który w osiem minut wjeżdża na szczyt góry Fløyen, 320 metrów nad Bergen. Widok stamtąd na miasto, fiordy i otaczające wyspy to jeden z tych widoków, przy których milknie się i stoi dłużej niż planowało. I wchodzi się tam za mniej niż 20 euro. Torget — rynek rybny przy nabrzeżu — działa od średniowiecza i do dziś jest miejscem, gdzie kupuje się świeżego łososia, krewetki i lokalne przysmaki. Zjedz tu talerz krewetek z chlebem i masłem — to jest Bergen w jednym kęsie. Bergen jako brama do fiordów To, co czyni Bergen wyjątkowym punktem na mapie podróżnika, to jego położenie. Miasto leży przy Hardangerfjordzie i Sognefjordzie — tym ostatnim, który jest najdłuższym i najgłębszym fiordem Norwegii, sięgającym 204 kilometry w głąb lądu. Wycieczki jednodniowe z Bergen do Sognefjordu i słynnego Flåm — wioski na końcu fiordu, do której dojeżdża się jedną z najpiękniejszych linii kolejowych świata — to doświadczenie, które warto zaplanować już przy rezerwacji lotu. Pociąg Flåmsbana, zjeżdżający ze szczytu gór do wioski przy fjordzie przez wodospady i tunele, jest sam w sobie jedną z najpiękniejszych tras kolejowych w Europie. Hardangerfjord, słynący z kwitnących sadów jabłoniowych i wiśniowych w maju i czerwcu, to z kolei jeden z tych widoków, które rozumie się tylko na żywo: biały dywan kwiatów przy turkusowej wodzie fiordu, a w tle śnieg na szczytach. Jak dojechać i ile to kosztuje Z Warszawy loty bezpośrednie do Bergen — około 2,5 godziny, ceny w dwie strony od 400 złotych przy wcześniejszej rezerwacji. Norwegia jest droga — to fakt, z którym trzeba się pogodzić. Ale Bergen, jako miasto turystyczne, ma szeroką gamę opcji noclegowych: od hosteli i małych pensjonatów za 200–300 złotych za noc, przez butikowe hotele w centrum za 400–600 złotych, po luksusowe opcje przy nabrzeżu. Jedzenie: drogo, jeśli siedzisz w turystycznych restauracjach przy Bryggen. Tanio, jeśli robisz zakupy w supermarkecie i gotujesz sam — albo jesz na rynku rybnym, gdzie za 80–100 złotych dostaniesz jeden z najlepszych talerzy owoców morza w życiu. Najlepszy czas: czerwiec, lipiec i sierpień. Długie, jasne dni — słońce zachodzi po 23:00 — i pełna dostępność wycieczek fiordowych. Dlaczego właśnie Bergen Norwegia jest na liście marzeń wielu podróżniczek — i często pozostaje na tej liście latami, bo wydaje się daleka i droga. Bergen jest odpowiedzią na oba te zarzuty: dwie i pół godziny od Warszawy i wystarczy pięć dni, żeby zobaczyć miasto i jeden fiord. I wrócić z tym rodzajem wspomnień, który nie blaknie.
Ta włoska wyspa wygląda jak Karaiby. Coraz więcej turystów ją odkrywa
Turkusowa woda, ukryte zatoczki, kolorowe miasteczka i spokojna atmosfera z dala od tłumów. Elba coraz częściej pojawia się na liście najpiękniejszych włoskich wysp i zachwyca osoby szukające slow travel, natury oraz włoskiego dolce vita w bardziej autentycznym wydaniu.
Choć większość turystów wybiera Sardynię, Sycylię czy Capri, coraz więcej osób odkrywa mniej oczywiste kierunki we Włoszech. Jednym z nich jest Elba — wyspa położona na Morzu Tyrreńskim, która zachwyca rajskimi plażami, krystalicznie czystą wodą i spokojniejszą atmosferą. To miejsce idealne dla tych, którzy marzą o włoskich wakacjach bez pośpiechu, ale z pięknymi widokami i klimatem śródziemnomorskiego slow life. Rajskie plaże i turkusowa woda jak na Karaibach Elba słynie przede wszystkim z niezwykle czystej, turkusowej wody i malowniczych plaż, które często porównywane są do karaibskich krajobrazów. To właśnie wybrzeże sprawia, że coraz więcej osób odkrywa wyspę jako alternatywę dla bardziej zatłoczonych kierunków we Włoszech. Elba oferuje ponad 150 plaż i zatok — od szerokich piaszczystych plaż po niewielkie, ukryte miejsca dostępne jedynie łodzią lub pieszym szlakiem. Jednym z najbardziej znanych miejsc na Elbie jest plaża Sansone, uznawana za jedną z najpiękniejszych plaż całej Toskanii. Zachwyca jasnymi, niemal białymi kamieniami i wodą o intensywnie turkusowym kolorze. Dzięki przejrzystości morza Sansone jest również świetnym miejscem do snorkelingu — już kilka metrów od brzegu można obserwować kolorowe ryby i podwodne skały. Dużą popularnością cieszy się także Fetovaia, położona w jednej z najbardziej malowniczych zatok Elby. Plaża otoczona jest zielonymi wzgórzami i śródziemnomorską roślinnością, a spokojna, płytka woda sprawia, że miejsce idealnie nadaje się zarówno do relaksu, jak i pływania. Fetovaia często pojawia się w rankingach najpiękniejszych plaż we Włoszech właśnie ze względu na karaibski kolor morza i wyjątkowy krajobraz. Na Elbie warto odwiedzić również Spiaggia delle Ghiaie w Portoferraio, znaną z białych kamieni i krystalicznie czystej wody, oraz Cavoli — plażę uwielbianą przez osoby szukające bardziej wakacyjnej atmosfery i pięknych widoków. Miłośnicy spokojniejszych miejsc często wybierają z kolei plażę Biodola lub niewielkie zatoki rozsiane po zachodniej części wyspy. Elba to prawdziwy raj dla osób kochających kontakt z naturą i aktywny wypoczynek nad wodą. Dzięki przejrzystemu morzu wyspa jest doskonałym miejscem do snorkelingu, nurkowania i rejsów łodzią wzdłuż wybrzeża. Wiele zatoczek można odkrywać właśnie od strony morza, co pozwala zobaczyć bardziej dzikie i niedostępne fragmenty wyspy. Popularne są także wycieczki kajakowe oraz wypożyczanie skuterów wodnych i małych łodzi. Dużym atutem Elby jest także różnorodność krajobrazów. Niektóre plaże otoczone są wysokimi klifami, inne zielonymi wzgórzami lub lasami piniowymi, które zapewniają naturalny cień nawet w upalne dni. Dzięki temu wyspa zachowała bardziej naturalny i autentyczny charakter niż wiele popularnych włoskich kurortów. Nawet w sezonie można znaleźć na Elbie spokojniejsze miejsca z dala od tłumów. Wystarczy oddalić się od najbardziej znanych plaż, by odkryć kameralne zatoki i mniej uczęszczane fragmenty wybrzeża. To właśnie połączenie rajskich widoków, natury i spokojniejszej atmosfery sprawia, że Elba coraz częściej nazywana jest jedną z najpiękniejszych włoskich wysp dla fanów slow travel i quiet luxury. Dolce vita w spokojniejszym wydaniu Elba zachwyca włoskim klimatem, ale w znacznie spokojniejszej i bardziej autentycznej odsłonie niż najbardziej popularne kurorty Italii. Na wyspie życie toczy się wolniej, a codzienność opiera się na prostych przyjemnościach — porannej kawie z widokiem na morze, spacerach po kolorowych uliczkach i długich kolacjach przeciągających się do późnego wieczora. To właśnie ten rytm sprawia, że Elba stała się jednym z ulubionych kierunków osób szukających prawdziwego dolce vita bez tłumów i pośpiechu. Największe miasteczko wyspy, Portoferraio, zachwyca pastelową zabudową, klimatycznym portem i historyczną atmosferą. Już sam spacer po nadmorskiej promenadzie pozwala poczuć śródziemnomorski klimat — niewielkie łodzie kołyszące się w marinie, restauracje z tarasami nad wodą i lokalni mieszkańcy spotykający się wieczorem przy espresso lub kieliszku wina. Portoferraio ma również wyjątkową historię. To właśnie tutaj przez pewien czas mieszkał Napoleon Bonaparte podczas swojego wygnania na Elbie. Do dziś można zwiedzać jego dawną rezydencję Villa dei Mulini oraz ogrody z widokiem na morze. Elba zachwyca także mniejszymi miasteczkami rozsianymi po całej wyspie. Capoliveri przyciąga klimatycznymi uliczkami pełnymi butików, małych galerii i rodzinnych restauracji. Wieczorami place wypełniają się muzyką, a mieszkańcy i turyści spotykają się przy stolikach ustawionych pod gołym niebem. Z kolei Marciana Marina zachwyca spokojnym portem i bardziej elegancką atmosferą, idealną dla osób szukających relaksu w stylu quiet luxury. Na Elbie ogromną rolę odgrywa lokalna kuchnia. W kameralnych trattoriach można spróbować świeżych owoców morza, grillowanych ryb, domowego makaronu i lokalnych win produkowanych na wulkanicznej ziemi wyspy. Popularnością cieszą się także dania z ośmiornicy, mule, ravioli oraz tradycyjne toskańskie sery i oliwa. Wiele restauracji położonych jest tuż przy plaży lub porcie, dlatego kolacje często odbywają się przy zachodzie słońca z widokiem na morze i wpływające do mariny łodzie. Jednym z największych atutów Elby jest jednak atmosfera spokoju. Nawet w szczycie sezonu wyspa pozostaje bardziej kameralna niż Capri czy Amalfi. Nie ma tu wielkomiejskiego pośpiechu ani przesadnego luksusu. Zamiast tego Elba oferuje bardziej naturalne i autentyczne doświadczenie włoskiego stylu życia. Dni płyną spokojnie — można spędzać godziny na plaży, odkrywać małe rodzinne restauracje, spacerować po portach lub po prostu celebrować włoskie dolce vita bez planu i presji. To właśnie dlatego Elba coraz częściej przyciąga osoby zakochane w slow travel i quiet luxury. Wyspa pozwala zwolnić tempo, odpocząć od codzienności i poczuć prawdziwy klimat śródziemnomorskiej Italii w bardziej subtelnym wydaniu. Idealny kierunek dla fanów slow travel i natury Elba jest świetnym wyborem dla osób szukających spokojniejszych wakacji i kontaktu z naturą. Choć wyspa kojarzy się przede wszystkim z rajskimi plażami i turkusową wodą, zachwyca również zielonym krajobrazem, górskimi trasami i bardziej autentyczną atmosferą niż wiele popularnych włoskich kurortów. To miejsce stworzone dla fanów slow travel — bez pośpiechu, napiętego planu i tłumów turystów. Duża część Elby objęta jest ochroną w ramach Parku Narodowego Archipelagu Toskańskiego, dzięki czemu wyspa zachowała naturalny charakter i niezwykłą różnorodność krajobrazów. Można tu w ciągu jednego dnia odpoczywać na plaży, spacerować po górskich szlakach i odkrywać ukryte zatoki dostępne jedynie pieszo lub łodzią. Elba zachwyca połączeniem morza, wzgórz, lasów piniowych i śródziemnomorskiej roślinności, która sprawia, że wyspa wygląda wyjątkowo zielono nawet latem. Jedną z największych atrakcji dla miłośników aktywnego wypoczynku są trekkingi i punkty widokowe. Popularna jest trasa prowadząca na Monte Capanne — najwyższy szczyt Elby, z którego rozciąga się panorama na Morze Tyrreńskie i okoliczne wyspy archipelagu. Na szczyt można wejść pieszo lub wjechać niewielką kolejką linową. Widoki szczególnie o zachodzie słońca robią ogromne wrażenie. Elba świetnie sprawdza się także dla osób lubiących odkrywać mniej oczywiste miejsca. Wiele zatoczek i plaż pozostaje ukrytych pomiędzy skałami i można dotrzeć do nich wyłącznie pieszym szlakiem albo łodzią. Dzięki temu wyspa nadal zachowuje bardziej kameralny charakter. Popularnym sposobem zwiedzania Elby jest wypożyczenie skutera lub niewielkiego auta i podróżowanie pomiędzy miasteczkami oraz plażami we własnym tempie. Kręte drogi prowadzą przez zielone wzgórza, punkty widokowe i małe miejscowości z lokalnymi restauracjami oraz butikami. Elba przyciąga również osoby kochające sporty wodne. Krystalicznie czysta woda sprawia, że wyspa jest idealnym miejscem do snorkelingu, nurkowania i żeglowania. W wielu miejscach można wypożyczyć kajaki, łodzie lub wybrać się w rejs wokół wyspy, odkrywając bardziej dzikie fragmenty wybrzeża. To właśnie połączenie natury, spokojnej atmosfery i włoskiego stylu życia sprawia, że Elba coraz częściej określana jest jako jedna z najpiękniejszych włoskich wysp dla fanów slow life i quiet luxury. Wyspa daje możliwość prawdziwego odpoczynku — bez presji, hałasu i tłumów charakterystycznych dla najbardziej popularnych kierunków. Jak dojechać na Elbę? Podróż na Elbę jest prostsza, niż mogłoby się wydawać. Najpopularniejszą opcją jest lot do Pizy, Florencji lub Rzymu, a następnie przejazd do portowego miasta Piombino w Toskanii. To właśnie stamtąd regularnie kursują promy na Elbę. Rejs trwa zazwyczaj od 40 minut do około godziny — w zależności od wybranego portu na wyspie i rodzaju promu. Najwięcej połączeń prowadzi do Portoferraio, czyli największego miasta Elby. Promy kursują kilka razy dziennie, szczególnie w sezonie letnim, dlatego dotarcie na wyspę jest bardzo wygodne. Wiele osób decyduje się również zabrać na prom samochód lub skuter, co znacznie ułatwia późniejsze zwiedzanie wyspy. Coraz popularniejsze są także road tripy po Toskanii połączone z pobytem na Elbie. Wyspa świetnie sprawdza się jako spokojniejszy etap włoskich wakacji po zwiedzaniu Florencji, Pizy czy regionu Chianti. Dlaczego warto odwiedzić Elbę właśnie teraz? Choć Elba z roku na rok zyskuje na popularności, nadal pozostaje znacznie spokojniejsza niż Capri, Amalfi czy najbardziej znane plażowe kierunki Italii. To właśnie teraz jest idealny moment, by odkryć wyspę zanim stanie się jednym z najmodniejszych miejsc we Włoszech. Coraz więcej osób szuka dziś wakacji opartych na slow life, naturze i autentycznych doświadczeniach zamiast zatłoczonych kurortów. Elba idealnie wpisuje się w ten trend. Wyspa oferuje piękne plaże, włoską kuchnię, świetny klimat i bardziej kameralną atmosferę, która pozwala naprawdę odpocząć. Elba świetnie sprawdza się zarówno na romantyczny wyjazd, rodzinne wakacje, jak i solo trip nastawiony na regenerację. Można spędzać dni na plaży, odkrywać ukryte zatoki, spacerować po klimatycznych miasteczkach lub po prostu celebrować włoskie dolce vita przy kolacji z widokiem na morze. To kierunek idealny dla osób, które chcą połączyć naturę, relaks i włoski styl życia w bardziej spokojnym wydaniu.
Co mówi o tobie kierunek, który wybierasz na wakacje? Odpowiedź jest niepokojąco trafna!
Góry czy morze, all-inclusive czy plecak, Paryż czy Bali — te wybory nie są przypadkowe. Psychologowie od lat badają związek między osobowością a stylem podróżowania. Sprawdź, co twój wymarzony kierunek mówi o tym, kim naprawdę jesteś.
Zanim zarezerwujesz kolejne wakacje, zadaj sobie jedno pytanie: dlaczego właśnie tam? Nie "bo tanie bilety" i nie "bo znajomi polecali." Ale naprawdę — dlaczego właśnie ten kierunek, ten krajobraz, ten rodzaj wyjazdu wraca do ciebie rok po roku jak jedyna właściwa odpowiedź na pytanie "gdzie chcesz pojechać?" Psycholodzy zajmujący się osobowością i stylem życia od lat badają wzorce wakacyjnych wyborów — i ich wnioski są zaskakująco spójne. To, dokąd jedziemy na urlop, mówi o nas więcej niż większość testów osobowości. Bo wakacje to jedyny moment, kiedy wybieramy bez presji społecznej, bez obowiązków i bez kompromisów z codziennością. To czysty wybór — i właśnie dlatego jest tak wymowny. Jeśli marzysz o morzu i słońcu — jesteś typem, który szuka regeneracji przez zmysły Plaża, ciepło, błękitna woda, bezruch — to nie jest lenistwo. To bardzo konkretna potrzeba psychologiczna: regeneracja przez środowisko sensoryczne. Osoby, które rok po roku wracają nad morze, mają zwykle wysoko pobudzony układ nerwowy w codziennym życiu — dużo bodźców, dużo decyzji, dużo kontaktów z ludźmi. Morze daje coś, czego miasto nie może dać: monotonię w dobrym sensie. Dźwięk fal jest rytmiczny i przewidywalny. Horyzont jest stały. Ciepło jest otulające. Dla mózgu przeciążonego zmiennością to nie jest nuda — to głęboki odpoczynek. Psychologowie nazywają ten typ "regeneratorem sensorycznym." Silny, empatyczny, często pracujący w zawodach wymagających kontaktu z ludźmi. I absolutnie potrzebujący tych dwóch tygodni nad morzem jak powietrza. Jeśli marzysz o górach — jesteś typem, który szuka perspektywy Góry to pionowe wyzwanie i rozległy widok — i właśnie te dwa elementy przyciągają bardzo konkretny typ osobowości. Badania psychologiczne pokazują, że osoby wybierające góry mają wyższy poziom otwartości na doświadczenia i silną potrzebę osiągnięć — ale też potrzebę dosłownego "spojrzenia z góry" na swoje życie. Wejście na szczyt to metafora, która działa głębiej niż myślisz. Wysiłek, który przynosi nagrodę. Perspektywa, która zmienia proporcje. To, co z dołu wydawało się ogromne, z góry wygląda małe. Górskie typy to często osoby, które w codziennym życiu zmagają się z nadmiarem zobowiązań i tracą poczucie kontroli. Góry dają im z powrotem poczucie sprawczości: weszłam, dałam radę, widzę daleko. I to wystarczy. Jeśli marzysz o wielkim mieście — jesteś typem, który się inspiruje przez stymulację Paryż, Tokio, Nowy Jork, Lizbona — są osoby, dla których idealne wakacje to kolejne miasto do odkrycia. Muzea, restauracje, architektura, ludzie na ulicach. Intensywność, nie relaks. Ten typ osobowości ma bardzo niski próg nudy i wysoką potrzebę nowych bodźców intelektualnych i estetycznych. Odpoczynek przez bezczynność jest dla nich stresujący, nie regenerujący. Odpoczywają przez zmianę środowiska i intensywność innego rodzaju niż codzienna. Psychologowie wiążą ten typ z wysoką otwartością i niskim neurotyzmem — i z silną tożsamością kulturową. Osoby, które jeżdżą do miast, często wracają z konkretnym doświadczeniem, które zmienia sposób ich myślenia o własnym życiu. Jeśli marzysz o dzikich, nieznanych miejscach — jesteś typem, który szuka autentyczności Nie Ibiza, nie Santorini, nie żadne miejsce z listy "must-see." Mała wioska w Albanii, wyspa bez hoteli, las w Finlandii. Ten typ wakacyjny jest najrzadszy — i najbardziej wymowny. Osoby, które aktywnie unikają popularnych kierunków, mają silną potrzebę autentyczności i wyraźne poczucie tożsamości odrębnej od głównego nurtu. Niekoniecznie hipsterstwo — raczej głęboka, wewnętrzna pewność co do tego, co ma dla nich wartość. Badania pokazują, że ten typ jest często związany z wysoką sumiennością i niską podatnością na wpływ społeczny. Nie jedzie tam, gdzie wszyscy — nie dlatego, że chce być inny. Dlatego, że naprawdę chce być tam, gdzie jest. Jeśli nie możesz się zdecydować — i to mówi wszystko Jest jeszcze jeden typ: osoba, która co roku jedzie gdzieś zupełnie innego i nigdy nie może wybrać jednego ulubionego kierunku. Morze i góry, miasto i dzicz, Europa i Azja — wszystko po trochu, nigdy to samo. To typ o bardzo wysokiej ciekawości poznawczej i niskiej potrzebie bezpieczeństwa przez rutynę. Zmienność nie jest dla nich problemem — jest paliwem. I właśnie dlatego każde wakacje muszą być inne: bo powtórzenie czegoś, co już było, wydaje im się stratą czasu. Trudno im zrozumieć, jak ktoś może jeździć w to samo miejsce rok po roku. A tamtym trudno zrozumieć, jak można nie mieć swojego miejsca na ziemi. Oba typy mają rację. I oba potrzebują tych wakacji tak samo bardzo.
Ta włoska wyspa to idealny kierunek dla fanek dolce vita i relaksu w termach
Malownicze widoki, naturalne termy, spokojna atmosfera i włoski styl życia, który zachwyca od pierwszego dnia. Ta włoska wyspa od lat pozostaje ulubionym kierunkiem osób szukających luksusu bez ostentacji, relaksu blisko natury i prawdziwego dolce vita.
Choć większość turystów wybiera zatłoczone Capri czy popularne wybrzeże Amalfi, coraz więcej osób odkrywa bardziej kameralne miejsca, w których można naprawdę odpocząć. Ta włoska wyspa przyciąga przede wszystkim miłośniczki slow travel, wellness i pięknych widoków. Znajdziemy tu gorące źródła termalne, klimatyczne hotele, lokalną kuchnię i atmosferę, która pozwala zwolnić tempo. Naturalne termy i relaks z widokiem na morze Największym skarbem Ischii są naturalne źródła termalne, dzięki którym wyspa od lat uchodzi za jeden z najbardziej relaksujących kierunków we Włoszech. Ischia położona jest na obszarze wulkanicznym, dlatego gorące źródła znajdują się tu niemal na całej wyspie — od luksusowych parków termalnych po naturalne baseny ukryte wśród skał tuż przy morzu. To właśnie termy sprawiają, że Ischia przyciąga osoby marzące o regeneracji, slow life i odpoczynku w stylu dolce vita. Na Ischii można korzystać zarówno z ekskluzywnych kompleksów wellness, jak i bardziej kameralnych miejsc zanurzonych w naturze. Jednym z najbardziej znanych jest Poseidon Gardens — ogromny park termalny z wieloma basenami o różnych temperaturach, strefami relaksu i widokiem na Morze Tyrreńskie. Popularnością cieszą się także Negombo Thermal Gardens, gdzie termalne baseny otoczone są egzotyczną roślinnością i tarasami schodzącymi w stronę morza. Ischia słynie również z naturalnych term dostępnych bezpośrednio przy plażach. Jednym z najbardziej klimatycznych miejsc jest Zatoka Sorgeto, gdzie gorąca woda wypływa prosto ze skał do morza. Można kąpać się tam nawet wieczorem, obserwując zachód słońca i światła pobliskich miasteczek. To właśnie takie miejsca budują wyjątkowy klimat Ischii i sprawiają, że wyspa stała się symbolem spokojnego włoskiego luksusu. Relaks na Ischii nie kończy się jednak na termach. Wyspa zachwyca spokojniejszym tempem życia, zielonym krajobrazem i autentyczną włoską atmosferą. Dzień można rozpocząć od espresso z widokiem na morze, później spędzić kilka godzin w termach, a wieczorem zjeść kolację w rodzinnej trattorii serwującej świeże owoce morza i lokalne wino. W porównaniu z bardziej zatłoczonym Capri, Ischia oferuje bardziej kameralne i autentyczne doświadczenie Italii. To właśnie połączenie wellness, natury i włoskiego dolce vita sprawia, że Ischia coraz częściej wybierana jest przez osoby szukające luksusu w bardziej subtelnym wydaniu. Wyspa przyciąga fanów quiet luxury, którzy zamiast tłumów i głośnych kurortów wolą spokojne plaże, termalne spa i prawdziwy relaks blisko natury. Dolce vita w spokojniejszym wydaniu Ischia zachwyca włoskim klimatem, ale w znacznie spokojniejszej i bardziej autentycznej odsłonie niż popularne Capri czy zatłoczone Amalfi. Życie toczy się tu wolniej, a codzienność opiera się na prostych przyjemnościach: porannym espresso w lokalnym barze, spacerach wąskimi uliczkami i długich kolacjach z widokiem na morze. To właśnie ten rytm sprawia, że Ischia stała się symbolem włoskiego dolce vita w bardziej kameralnym wydaniu. Na wyspie nie brakuje klimatycznych miasteczek, które zachwycają kolorową architekturą i śródziemnomorską atmosferą. Ischia Porto przyciąga eleganckimi restauracjami i nadmorską promenadą pełną kawiarni, z kolei Forio zachwyca spokojniejszym klimatem, białymi domami i romantycznymi zachodami słońca. Wąskie uliczki pełne są butików, rodzinnych piekarni i niewielkich sklepów z lokalnymi produktami. Jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc na Ischii jest Castello Aragonese — średniowieczny zamek położony na skalistej wysepce połączonej z lądem mostem. Widok na morze i pastelowe domy sprawia, że miejsce wygląda jak scenografia włoskiego filmu. Spacer po zamku i jego ogrodach to jeden z obowiązkowych punktów podczas pobytu na wyspie. Ischia słynie także z doskonałej kuchni. W rodzinnych trattoriach można spróbować świeżych owoców morza, domowego makaronu i lokalnych win produkowanych na wulkanicznych zboczach wyspy. Wieczory często spędza się przy stolikach ustawionych tuż przy morzu, gdzie kolacja przeciąga się do późnych godzin przy kieliszku schłodzonego białego wina. Atmosfera jest bardziej swobodna i autentyczna niż w najbardziej ekskluzywnych włoskich kurortach. Dużą zaletą Ischii są także mniej zatłoczone plaże i spokojniejsze tempo życia. Nawet w sezonie można znaleźć kameralne zatoczki i miejsca z dala od tłumów. Wyspa przyciąga przede wszystkim osoby szukające odpoczynku, wellness i kontaktu z naturą, dlatego dominuje tu atmosfera relaksu zamiast imprezowego zgiełku. To właśnie dlatego Ischia coraz częściej wybierana jest przez fanów quiet luxury i slow travel. Wyspa oferuje luksus w subtelnym wydaniu — bez ostentacji, ale z pięknymi widokami, świetną kuchnią i prawdziwie włoskim stylem życia. Kierunek idealny dla fanek quiet luxury Coraz częściej mówi się o trendzie quiet luxury nie tylko w modzie, ale także w podróżach. Zamiast ostentacyjnego luksusu liczy się dziś jakość, prywatność, komfort i autentyczne doświadczenia. Ischia idealnie wpisuje się w ten styl. Nie znajdziemy tu przesadnego blichtru ani tłumów influencerów fotografujących każdy zakątek wyspy. Zamiast tego Ischia oferuje spokojniejsze tempo życia, eleganckie butikowe hotele, termalne wellness i atmosferę włoskiego luksusu w bardziej subtelnym wydaniu. To właśnie dlatego Ischia od lat przyciąga osoby szukające odpoczynku premium, ale bez hałasu charakterystycznego dla najbardziej popularnych kurortów Italii. Na wyspie można zatrzymać się w kameralnych hotelach położonych na wzgórzach z widokiem na morze, korzystać z prywatnych basenów termalnych i spędzać wieczory w restauracjach serwujących lokalne produkty oraz świeże owoce morza. Wiele miejsc stawia na naturalność i kontakt z przyrodą — zamiast wielkich resortów dominują eleganckie obiekty wellness otoczone śródziemnomorską roślinnością. Ischia jest także idealnym kierunkiem dla osób ceniących slow travel. Dni płyną tu spokojnie: poranna kawa na tarasie, kilka godzin spędzonych w termach, lunch w rodzinnej trattorii i wieczorny spacer nad morzem. Wyspa zachęca do zwolnienia tempa i odpoczynku od codziennego pośpiechu. Właśnie ten styl życia sprawia, że Ischia coraz częściej pojawia się na liście ulubionych kierunków fanów wellness i quiet luxury. Na Ischii luksus nie oznacza przesady. To raczej piękne widoki, wysoka jakość usług, cisza, prywatność i możliwość prawdziwego relaksu. Wyspa szczególnie spodoba się osobom, które zamiast głośnych beach clubów wolą spokojne plaże, butikowe spa i autentyczny włoski klimat. Coraz częściej Ischię wybierają także osoby zmęczone zatłoczonym Capri, szukające bardziej naturalnego i mniej komercyjnego doświadczenia Italii. Dlaczego warto odwiedzić Ischię właśnie teraz? Ischia pozostaje jednym z tych włoskich kierunków, które mimo rosnącej popularności wciąż zachowały swój autentyczny charakter. To właśnie teraz jest najlepszy moment, by odkryć wyspę zanim stanie się równie zatłoczona jak najbardziej modne miejsca we Włoszech. Coraz więcej podróżników szuka dziś spokojniejszych destynacji nastawionych na wellness, naturę i slow life — a Ischia idealnie odpowiada na te potrzeby. Ogromnym atutem Ischii jest także klimat. Sezon trwa tu bardzo długo — od wiosny aż do późnej jesieni można cieszyć się słońcem, ciepłym morzem i termami. Nawet poza szczytem sezonu wyspa zachwyca zielenią, spokojną atmosferą i przyjemnymi temperaturami, dzięki czemu świetnie sprawdza się zarówno na wakacje latem, jak i jesienny reset. Ischia jest również doskonałym kierunkiem dla osób, które chcą połączyć wypoczynek z wellness. Termalne spa, naturalne gorące źródła, masaże i zabiegi regeneracyjne sprawiają, że wyjazd na wyspę staje się czymś więcej niż zwykłymi wakacjami. To miejsce stworzone do odpoczynku i odzyskania równowagi. Wyspa sprawdzi się zarówno na romantyczny wyjazd we dwoje, jak i solo trip nastawiony na regenerację. Można spędzać dni na plaży, odkrywać malownicze miasteczka, korzystać z term lub po prostu celebrować włoskie dolce vita przy kieliszku lokalnego wina. To właśnie połączenie natury, wellness i spokojnego luksusu sprawia, że Ischia staje się jednym z najbardziej pożądanych kierunków dla osób szukających odpoczynku w stylu premium.
Nie Jurata i Kołobrzeg. Wśród Polaków to właśnie ta miejscowość jest hitem podczas nadmorskich wakacji
Dębki przyciągają turystów, którzy marzą o spokojnym wypoczynku nad Bałtykiem. Szeroka plaża, sosnowe lasy i kameralna atmosfera sprawiają, że miejscowość szczególnie upodobali sobie Polacy oraz rodziny szukające ciszy z dala od tłumów.
Dębki kuszą spokojem, szeroką plażą i sosnowymi lasami. Polacy coraz częściej wybierają tę nadmorską osadę, by odpocząć z dala od tłumów i hałaśliwych kurortów. Dębki — od kaszubskiej osady do spokojnego letniska Dębki to miejscowość, która od lat pozostaje symbolem spokojnych wakacji nad Bałtykiem. Dawniej była niewielką kaszubską osadą, w której codzienne życie koncentrowało się wokół morza, wydm i lasów. Przez długi czas mieszkali tu głównie rybacy, a miejscowość pozostawała z dala od głośnych i zatłoczonych kurortów. Z biegiem lat Dębki zaczęły przyciągać letników szukających ciszy i kontaktu z naturą. Szczególną popularność osada zdobyła w latach 80. XX wieku. Właśnie wtedy zaczęli pojawiać się tutaj aktorzy, dziennikarze i artyści, którzy wybierali spokojny wypoczynek zamiast wielkich nadmorskich kurortów. Mimo rosnącej popularności miejscowość zachowała swój kameralny charakter. Dla wielu turystów to właśnie największy atut Dębek. Wciąż można tu spacerować po sosnowych lasach, odpoczywać z dala od tłumów i słuchać szumu fal zamiast głośnej muzyki. ZOBACZ TEŻ: Ta włoska wyspa wygląda jak z innej planety. Czarna ziemia, dymiące kratery i kąpiele w błocie Szeroka plaża w Dębkach przyciąga turystów bez tłumów Największą wizytówką Dębek pozostaje szeroka, jasna i zadbana plaża, uznawana za jedną z najpiękniejszych nad polskim morzem. Miękki piasek i naturalny krajobraz sprawiają, że wielu turystów wraca tutaj każdego lata. Dębki wyróżniają się również spokojną atmosferą nawet w szczycie sezonu. W lipcu i sierpniu można znaleźć miejsce z dala od tłumów, co dla wielu osób jest ogromnym komfortem. Brak atmosfery charakterystycznej dla dużych i drogich kurortów sprawia, że miejscowość szczególnie upodobali sobie Polacy oraz osoby szukające prawdziwego wypoczynku. Plaża zachęca nie tylko do opalania. Turyści chętnie wybierają długie spacery brzegiem morza, odpoczynek na leżakach i spokojne obserwowanie fal Bałtyku. Dla wielu odwiedzających właśnie prostota i cisza okazują się największym luksusem. Polacy cenią Dębki za ciszę i wygodny dostęp do morza Dębki są często wybierane przez Polaków, którzy szukają wygodnych i spokojnych miejsc na urlop. Jednym z największych atutów miejscowości jest jej kameralny układ. Centrum, gdzie znajdują się restauracje i sklepy, oddalone jest od plaży zaledwie o kilka minut spaceru. Dojście nad morze nie wymaga pokonywania długich tras ani stromych schodów. Dzięki temu spacery pozostają komfortowe także dla osób o ograniczonej sprawności ruchowej. Turyści doceniają również spokojne wieczory. W Dębkach zamiast głośnych dyskotek dominują dźwięki morza i śpiew ptaków. To właśnie taka atmosfera sprawia, że miejscowość wyróżnia się na tle wielu popularnych kurortów nad Bałtykiem. CZYTAJ TEŻ: Przez lata miejsce tylko dla elit, teraz otwarte dla wszystkich turystów. Perła Czarnogóry to luksus jakiego nie znacie Ujście Piaśnicy i sosnowe lasy zachwycają odwiedzających Wypoczynek w Dębkach nie ogranicza się wyłącznie do plażowania. Jednym z najbardziej malowniczych miejsc pozostaje ujście Piaśnicy do morza. To wyjątkowe połączenie rzeki i Bałtyku przyciąga turystów chcących podziwiać naturalny krajobraz. Miłośnicy spokojnej aktywności chętnie wybierają się również na spływy kajakowe Piaśnicą. Trasa pozwala oglądać okoliczną przyrodę z zupełnie innej perspektywy, a jednocześnie nie należy do ekstremalnych. Ogromnym atutem miejscowości są także otaczające ją sosnowe lasy. Sprzyjają spacerom i wycieczkom rowerowym, a powietrze bogate w jod wpływa na poprawę samopoczucia. To szczególnie ważne dla osób po 50. roku życia, ponieważ jod odpowiada za prawidłową pracę tarczycy, metabolizmu, koncentracji i pamięci. Noclegi w Dębkach dostępne na każdą kieszeń Dębki oferują szeroką bazę noclegową, dzięki której turyści mogą znaleźć miejsca dopasowane do swoich potrzeb oraz budżetu. Na odwiedzających czekają kameralne pensjonaty, prywatne kwatery, wygodne domki i pola campingowe położone blisko morza oraz lasów. To rozwiązanie szczególnie doceniają Polacy i rodziny, które chcą wypocząć nad Bałtykiem bez konieczności wydawania fortuny. Właśnie połączenie spokojnej atmosfery, szerokiej plaży i wygodnych noclegów sprawia, że Dębki od lat pozostają jednym z najbardziej cenionych miejsc na wakacyjnej mapie polskiego wybrzeża. Źródło: Interia Kobieta
Ta włoska wyspa wygląda jak z innej planety. Czarna ziemia, dymiące kratery i kąpiele w błocie
To nie jest kolejna pocztówkowa wyspa z białym piaskiem i luksusowymi butikami. Vulcano pachnie siarką, ma czarne plaże, gorące źródła i krater, z którego unoszą się opary. To jedno z najbardziej nietypowych miejsc we Włoszech.
Włochy kojarzą się z romantycznymi miasteczkami, lazurową wodą i wakacjami w stylu dolce vita. Ale Vulcano pokazuje zupełnie inne oblicze tego kraju. Wyspa należy do archipelagu Wysp Liparyjskich, leży na północ od Sycylii i jest jedną z najbardziej niezwykłych włoskich wysp. Słynie z wulkanicznych krajobrazów, czarnego piasku, fumaroli, gorących źródeł i błotnych kąpieli. Już po zejściu z promu wiadomo, że to nie będzie zwykła podróż. Vulcano. Włoska wyspa, na której ziemia dosłownie oddycha Vulcano jest najbliższą Sycylii wyspą w archipelagu Wysp Liparyjskich i jednocześnie jedną z najbardziej niezwykłych części całych Włoch. Już sama podróż promem robi ogromne wrażenie — z oddali widać ciemne wzgórza, surowe skały i charakterystyczne opary unoszące się nad wyspą. To właśnie one przypominają turystom, że Vulcano jest wyspą pochodzenia wulkanicznego i wciąż pozostaje aktywna geologicznie. Największą atrakcją jest Gran Cratere, czyli Wielki Krater. Na jego szczyt prowadzi popularny szlak pieszy, który zajmuje zwykle około godziny. Trasa momentami bywa wymagająca — szczególnie latem, gdy temperatury przekraczają 30 stopni — ale widoki wynagradzają cały wysiłek. Im wyżej, tym bardziej czuć charakterystyczny zapach siarki wydobywający się ze szczelin w ziemi. Na szczycie krajobraz wygląda niemal nierealnie. Ogromny krater ma średnicę około 500 metrów, a jego wnętrze pokrywają żółte osady siarki i ciemne, wulkaniczne skały. Z licznych fumaroli unoszą się gorące opary, które sprawiają wrażenie, jakby ziemia naprawdę oddychała. W niektórych miejscach grunt jest ciepły, a powietrze gęste od mineralnych zapachów. To właśnie tutaj krajobraz robi największe wrażenie. Ziemia ma odcienie czerni, rdzy, pomarańczu i intensywnej żółci, a całość przypomina scenografię z filmu science fiction. Niektórzy turyści porównują spacer po Vulcano do spaceru po Marsie albo Księżycu. Trudno uwierzyć, że to wciąż Europa i popularny wakacyjny kierunek. Ze szczytu Gran Cratere można zobaczyć nie tylko sam krater, ale też pozostałe Wyspy Liparyjskie, błękitne Morze Tyrreńskie, wybrzeże Sycylii, a przy dobrej widoczności również majestatyczną Etnę. Szczególnie spektakularnie wygląda to o zachodzie słońca, gdy ciemne skały kontrastują z pomarańczowym niebem. Co ciekawe, to właśnie od nazwy tej wyspy pochodzi słowo „wulkan”, używane dziś niemal na całym świecie. Już starożytni Rzymianie wierzyli, że Vulcano jest siedzibą boga ognia — Wulkana — który miał mieć tutaj swoją kuźnię. Patrząc na dymiące skały i gorącą ziemię, łatwo zrozumieć, dlaczego narodziły się takie legendy. Czarna plaża zamiast białego piasku Na Vulcano trudno szukać klasycznych rajskich plaż znanych z folderów biur podróży. Nie ma tu miękkiego, jasnego piasku ani eleganckich promenad pełnych luksusowych hoteli. Zamiast tego są plaże wulkaniczne — ciemne, surowe i niezwykle charakterystyczne. To właśnie one sprawiają, że wyspa ma tak wyjątkowy klimat. Najbardziej znaną plażą jest Porto di Ponente, położona zaledwie kilka minut spacerem od portu. Już z daleka przyciąga uwagę niemal czarnym piaskiem, który w pełnym słońcu mocno się nagrzewa. Woda jest tutaj niezwykle przejrzysta i ma intensywnie turkusowy kolor, co tworzy niesamowity kontrast z ciemnym wybrzeżem. Wiele osób przyznaje, że pierwszy widok tej plaży wygląda bardziej jak kadr z filmu niż prawdziwe miejsce. Charakterystyczny piasek to efekt aktywności wulkanicznej wyspy. Powstał z rozdrobnionych skał lawowych i minerałów wyrzucanych przez wulkan podczas dawnych erupcji. Dzięki temu spacer po plaży wygląda zupełnie inaczej niż na popularnych śródziemnomorskich kurortach. Plaże na Vulcano mają też bardziej dziki i naturalny charakter. Nie znajdziemy tutaj tłumów luksusowych klubów plażowych czy głośnych imprez. Zamiast tego są niewielkie bary, łodzie rybaków i spokojniejsza atmosfera. To miejsce dla osób, które wolą naturę niż typowy wakacyjny blichtr. Dużym zaskoczeniem dla turystów bywają także podwodne gorące źródła. W niektórych miejscach podczas kąpieli można poczuć ciepłą wodę wydobywającą się spod dna morskiego. To kolejny dowód na to, że Vulcano wciąż pozostaje wyspą żyjącą własnym, geologicznym rytmem. Wieczorami czarne plaże wyglądają jeszcze bardziej spektakularnie. Zachodzące słońce odbija się od ciemnego piasku i skał, a cały krajobraz nabiera niemal księżycowego klimatu. Nic dziwnego, że wielu podróżników uważa Vulcano za jedną z najbardziej niezwykłych wysp we Włoszech. Kąpiele w błocie i gorące źródła Jedną z największych osobliwości Vulcano są naturalne kąpiele błotne i gorące źródła, które od lat przyciągają turystów z całego świata. To właśnie one sprawiają, że wyspa przypomina ogromne naturalne spa stworzone przez samą naturę. Najbardziej znane znajdują się w okolicach Levante Bay, niedaleko portu, gdzie ziemia dosłownie bulgocze od geotermalnej aktywności. To miejsce wygląda niezwykle. Woda ma miejscami mleczny lub zielonkawy odcień, a wokół unoszą się gęste opary siarki. Z dna wydobywają się gorące bąbelki gazu, a temperatura w niektórych fragmentach morza jest wyraźnie wyższa niż w innych częściach wybrzeża. Dla wielu turystów już samo wejście do takiej wody jest ogromnym przeżyciem. Największą popularnością cieszą się błotne kąpiele, które od dziesięcioleci uznawane są za naturalny zabieg pielęgnacyjny. Turyści pokrywają ciało gęstym, mineralnym błotem i czekają, aż wyschnie na skórze. Dopiero później zmywają je w gorącej wodzie lub w morzu. Według lokalnych przekonań takie kąpiele mają poprawiać kondycję skóry, działać odprężająco i wspierać regenerację organizmu. Niektórzy przyjeżdżają na Vulcano właśnie po to, by korzystać z tych naturalnych zabiegów. Atmosfera jest jednak daleka od luksusowych salonów SPA. Tutaj wszystko wydaje się bardziej dzikie, surowe i autentyczne. W tle widać wulkaniczne skały, unoszące się opary i ciemne wzgórza, które przypominają, że wyspa cały czas żyje. Trzeba jednak wiedzieć jedno — zapach siarki jest bardzo intensywny. Dla części osób bywa trudny do zniesienia już po kilku minutach. Inni twierdzą jednak, że właśnie to tworzy niezwykły klimat tego miejsca. Ubrania, ręczniki, a nawet włosy potrafią pachnieć siarką jeszcze długo po kąpieli. Na Vulcano trudno zapomnieć, że wyspa ma wulkaniczne serce. Nawet podczas zwykłego spaceru można zobaczyć fumarole, czyli szczeliny w ziemi wydzielające gorące gazy. W niektórych miejscach skały są ciepłe, a ziemia wydaje się niemal pulsować pod stopami. To właśnie połączenie piękna natury, surowego krajobrazu i geotermalnych atrakcji sprawia, że Vulcano jest jedną z najbardziej niezwykłych wysp we Włoszech. Dla wielu osób kąpiel w błotach i gorących źródłach staje się jednym z najbardziej niezapomnianych doświadczeń całej podróży. Według legendy to tu mieszkał bóg ognia Nazwa wyspy nie jest przypadkowa. W starożytności wierzono, że Vulcano było siedzibą rzymskiego boga ognia — Wulkana, odpowiednika greckiego Hefajstosa. To właśnie tutaj miał znajdować się jego mityczny warsztat i kuźnia, w której razem z cyklopami wykuwał broń dla bogów. Dym unoszący się nad wyspą, gorące opary i odgłosy dochodzące z wnętrza ziemi sprawiały, że dawni mieszkańcy byli przekonani, iż pod powierzchnią naprawdę pracują boscy kowale. Trudno się dziwić, że właśnie tutaj narodziły się takie legendy. Vulcano od wieków budziło respekt. Wyspa wyglądała inaczej niż wszystkie — ziemia była ciemna, skały gorące, a powietrze przesycone zapachem siarki. Dla starożytnych ludzi musiało to być miejsce niemal magiczne i niepokojące zarazem. Co ciekawe, to właśnie od nazwy tej wyspy powstało słowo „wulkan”, które później zaczęto używać na całym świecie do określania gór ziejących ogniem i lawą. Vulcano na zawsze zapisało się więc nie tylko w mitologii, ale także w historii języka i geografii. Do dziś można odnieść wrażenie, że legenda o bogu ognia wcale nie jest tak odległa od rzeczywistości. Spacerując po wyspie, łatwo zauważyć szczeliny, z których wydobywają się gorące gazy. W okolicach krateru ziemia miejscami jest ciepła, a unoszące się opary tworzą tajemniczą atmosferę. Szczególnie wieczorem Vulcano wygląda niemal nierealnie — ciemne skały, dymiące zbocza i zachodzące słońce sprawiają, że krajobraz przypomina scenografię do filmu fantasy. Ta legenda idealnie pasuje do charakteru miejsca. Vulcano nie jest wyspą grzeczną ani wygładzoną pod turystów. Nie ma tu przesadnego luksusu, eleganckich deptaków i pocztówkowej perfekcji znanej z najbardziej ekskluzywnych włoskich kurortów. Zamiast tego jest natura w najdzikszym wydaniu — surowa, intensywna i momentami trochę niepokojąca. To właśnie ten klimat przyciąga podróżników szukających miejsc z charakterem. Vulcano zachwyca nie idealnością, ale autentycznością. Tutaj człowiek cały czas czuje, że natura wciąż ma przewagę i w każdej chwili może przypomnieć o swojej sile. Jak dostać się na Vulcano? Choć Vulcano wygląda jak miejsce z innego świata, dotarcie tam jest zaskakująco proste. Najłatwiej dostać się na wyspę z Sycylii, a dokładniej z portowego miasta Milazzo, które jest główną bazą wypadową na Wyspy Liparyjskie. To właśnie stamtąd codziennie odpływają promy i szybkie wodoloty kursujące między wyspami archipelagu. Rejs na Vulcano sam w sobie jest już częścią atrakcji. Podczas podróży można podziwiać błękitne Morze Tyrreńskie oraz charakterystyczne sylwetki wulkanicznych wysp wyrastających z wody. Wodolot z Milazzo dociera na Vulcano zwykle w około 45 minut, choć czas podróży zależy od pogody i rodzaju połączenia. Tradycyjne promy płyną nieco dłużej, ale pozwalają zabrać samochód lub skuter. Wiele osób decyduje się także na połączenie zwiedzania Vulcano z wizytą na sąsiedniej Lipari — największej i najbardziej tętniącej życiem wyspie archipelagu. Obie wyspy dzieli zaledwie krótki rejs, dlatego turyści często organizują sobie jednodniowe wypady między nimi. Lipari zachwyca klimatycznymi uliczkami i restauracjami, a Vulcano przyciąga surową naturą i wulkanicznym krajobrazem. Na samym Vulcano życie toczy się spokojniej niż w popularnych włoskich kurortach. Po zejściu z promu większość atrakcji znajduje się stosunkowo blisko portu, dlatego wiele osób porusza się pieszo. Można też wypożyczyć skuter lub rower, by odkrywać bardziej oddalone zakątki wyspy. Najlepszy czas na wizytę to wiosna, początek lata oraz wrzesień. Temperatury są wtedy przyjemniejsze, a wyspa mniej zatłoczona niż w szczycie sezonu wakacyjnego. Latem bywa tu bardzo gorąco — szczególnie podczas wejścia na Gran Cratere. Wulkaniczne skały mocno się nagrzewają, a na trasie praktycznie nie ma cienia, dlatego turyści powinni zabrać ze sobą dużo wody, nakrycie głowy i wygodne buty. Warto też pamiętać, że pogoda na Vulcano potrafi szybko się zmieniać. Silny wiatr lub aktywność geotermalna czasami wpływają na możliwość wejścia na krater. Mimo to większość osób podkreśla, że sama podróż na wyspę jest jednym z najbardziej niezwykłych doświadczeń podczas pobytu we Włoszech. To miejsce zdecydowanie nie przypomina klasycznych wakacyjnych kurortów. Vulcano bardziej niż luksusem zachwyca dziką naturą, niezwykłym krajobrazem i poczuciem, że trafiło się do świata, w którym ziemia wciąż żyje własnym rytmem.
Przez lata miejsce tylko dla elit, teraz otwarte dla wszystkich turystów. Perła Czarnogóry to luksus jakiego nie znacie
Sveti Stefan znów otwiera się dla turystów. Luksusowa wyspa w Czarnogórze, przez lata dostępna wyłącznie dla najbogatszych gości świata, po pięciu latach zamknięcia ponownie będzie przyjmować odwiedzających już tego lata.
Jedno z najbardziej luksusowych miejsc nad Adriatykiem ponownie przyjmie turystów. Sveti Stefan w Czarnogórze, ekskluzywna wyspa-hotel zamknięta od 2021 roku po konflikcie o dostęp do plaż, wraca do życia już tego lata. Turyści znów zobaczą słynny resort Aman Sveti Stefan i część prywatnych plaż dostępnych dotąd wyłącznie dla najbogatszych gości świata. Dlaczego Sveti Stefan został zamknięty na pięć lat? Sveti Stefan od dekad pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Czarnogóry. Niewielka wyspa położona na Riwierze Budwańskiej przez lata uchodziła za synonim luksusu, prywatności i wakacji dla światowych elit. Jednak od 2021 roku kompleks pozostawał całkowicie zamknięty dla turystów. Powodem był wieloletni konflikt pomiędzy mieszkańcami okolicy a operatorami resortu. Spór dotyczył przede wszystkim dostępu do plaż otaczających wyspę. Lokalna społeczność protestowała przeciwko ograniczeniom, ponieważ przez lata plaże były dostępne wyłącznie dla hotelowych gości. Konflikt doprowadził do zawieszenia działalności luksusowego kompleksu Aman Sveti Stefan i przeciągających się negocjacji między dzierżawcami obiektu a rządem Czarnogóry. Jak informował „The Independent”, strony ostatecznie osiągnęły porozumienie, które pozwoli na ponowne uruchomienie resortu jeszcze latem 2026 roku. ZOBACZ TEZ: To francuskie miasteczko jest dosłownie przyklejone do skały nad przepaścią. Wygląda jak z baśni i jest jednym z najbardziej niezwykłych miejsc w Europie! Które plaże Sveti Stefan będą dostępne dla turystów od 1 lipca 2026? Największą zmianą dla odwiedzających będzie ponowne otwarcie części plaż wokół słynnej wyspy. Zgodnie z nowymi ustaleniami od 1 lipca 2026 roku mieszkańcy oraz turyści będą mogli korzystać ze Sveti Stefan Beach oraz King’s Beach. Przez wiele lat miejsca te pozostawały praktycznie niedostępne dla zwykłych odwiedzających, ponieważ korzystali z nich wyłącznie goście luksusowego hotelu. Teraz sytuacja ma się zmienić, co dla wielu podróżnych będzie pierwszą okazją do zobaczenia z bliska jednej z najbardziej ekskluzywnych lokalizacji nad Adriatykiem. Wyłącznie dla gości hotelowych pozostanie natomiast Queen’s Beach. Kameralna plaża położona w niewielkiej zatoce obok kompleksu nadal będzie częścią prywatnej strefy resortu. Premier Czarnogóry Milojko Spajić przekazał również, że państwo będzie otrzymywać 10 proc. zysków z działalności kompleksu. Dodatkowo władze zagwarantowały brak nowych inwestycji budowlanych w okolicy parku Milocer. – Miasto-hotel Sveti Stefan ponownie otwiera swoje drzwi tego lata! Udało nam się ochronić interes państwa i zrobić ważny krok naprzód dla czarnogórskiej turystyki – napisał premier na platformie X. Aman Sveti Stefan — luksusowy resort gwiazd nad Adriatykiem Historia Sveti Stefan sięga XV wieku. Początkowo była to niewielka rybacka osada połączona z lądem wąskim piaszczystym przesmykiem. W latach 50. jugosłowiańskie władze przekształciły wyspę w luksusowy kompleks hotelowy. Na przestrzeni kolejnych dekad miejsce przyciągało największe światowe gwiazdy. Wśród gości pojawiali się między innymi Marilyn Monroe, Elizabeth Taylor oraz rodzina Beckhamów. Nowy rozdział w historii wyspy rozpoczął się w 2009 roku, kiedy resort przejęła luksusowa sieć Aman Resorts. Wówczas powstał prestiżowy Aman Sveti Stefan. Kompleks obejmuje 33 domki wykonane z XV-wiecznego kamienia. Część z nich oferuje prywatne baseny, tarasy oraz widok na Adriatyk. Goście mogą korzystać także z Aman Spa wyposażonego w kryty basen, strefy hydroterapii, sauny oraz studio jogi. Na miejscu działają również restauracje serwujące kuchnię śródziemnomorską i włoską, co dodatkowo podkreśla ekskluzywny charakter całego resortu. CZYTAJ TEŻ: TikTok zmienił sposób, w jaki planujemy wakacje. "Dupe destinations" to trend, który oszczędza tysiące złotych! Villa Milocer i nowe zasady funkcjonowania kompleksu w Czarnogórze W skład luksusowego kompleksu wchodzi także Villa Milocer znajdująca się na lądzie. Obiekt był dawną letnią rezydencją królowej Marii Rumuńskiej i pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych części całego resortu. Jak informował „Time Out”, Villa Milocer ma przyjmować gości od 22 maja 2026 roku przez cały rok. Sama wyspa Sveti Stefan będzie natomiast funkcjonować sezonowo. Władze Czarnogóry podkreślają, że nowe porozumienie ma pozwolić na rozwój turystyki bez dalszej rozbudowy okolicy parku Milocer. To właśnie brak nowych inwestycji budowlanych był jednym z elementów negocjacji dotyczących ponownego otwarcia obiektu. Czarnogóra liczy na turystyczny boom po otwarciu Sveti Stefan Ponowne otwarcie Sveti Stefan może stać się jednym z najważniejszych wydarzeń dla czarnogórskiej turystyki w 2026 roku. Wyspa regularnie pojawia się w rankingach najbardziej luksusowych resortów Europy i dla wielu podróżnych pozostaje symbolem Adriatyku. Miejsce od lat zachwyca połączeniem historycznej architektury, prywatności oraz spektakularnych widoków na wybrzeże Czarnogóry. Powrót turystów na Sveti Stefan może również zwiększyć zainteresowanie całą Riwierą Budwańską. Po pięciu latach zamknięcia jedna z najbardziej ekskluzywnych lokalizacji nad Adriatykiem ponownie otworzy swoje bramy. Tym razem część miejsc, które przez lata były dostępne wyłącznie dla najbogatszych gości świata, zobaczą również zwykli turyści. Źródło: Well.pl