Jeśli ferie w Polsce, to tylko tam. Dzięki alpejskiemu mikroklimatowi śnieg utrzymuje się do wiosny
W ferie musisz szukać śniegu zagranicą. Zieleniec, kurort z alpejskim mikroklimatem, zapewni ci zimowy urlop pełen atrakcji. Ośnieżone stoki, tętniące życiem karczmy i krajobrazy jak z pocztówki, to wszystko czeka cię w tej wyjątkowej części Dolnego Śląska.
Zieleniec, miejsce, w którym śnieg to pewniak Jeśli marzysz o zimie z prawdziwego zdarzenia, Zieleniec cię nie zawiedzie. Położony w sercu Ziemi Kłodzkiej malowniczy górski kurort od lat przyciąga zarówno zapalonych narciarzy, jak i osoby szukające spokojnego wypoczynku w zimowej scenerii. To właśnie tutaj można liczyć na prawdziwie śnieżne ferie, bez konieczności śledzenia prognoz i nerwowego szukania białego puchu. Zieleniec wyróżnia się unikalnym mikroklimatem, który często porównywany jest do warunków panujących w Alpach. Dzięki swojemu położeniu – na wysokości ok. 950 m n.p.m., między Górami Orlickimi a Bystrzyckimi – kurort ma wyjątkowe warunki atmosferyczne. To jedno z nielicznych miejsc w Polsce, gdzie śnieg utrzymuje się naturalnie przez niemal pięć miesięcy w roku – od listopada do końca kwietnia. Co więcej, intensywne opady i stabilne temperatury pozwalają na szybkie przygotowanie tras już na początku sezonu. Nie bez znaczenia są również walory zdrowotne. W Zieleńcu panuje charakterystyczne, obniżone ciśnienie atmosferyczne, które – według ekspertów – działa korzystnie na układ krążenia i ogólne samopoczucie. Powietrze jest tu wyjątkowo czyste, a duża wilgotność i niskie temperatury sprzyjają regeneracji organizmu, co szczególnie docenią osoby szukające nie tylko wrażeń sportowych, ale i relaksu. Zieleniec Sport Arena, czyli 23 km zimowej frajdy Serce zimowego Zieleńca bije na stokach kompleksu Zieleniec Sport Arena, jednego z największych i najlepiej wyposażonych ośrodków narciarskich w Polsce. To właśnie tutaj, na ponad 23 kilometrach tras zjazdowych, miłośnicy nart i snowboardu mogą oddać się swojej pasji bez względu na poziom zaawansowania. Trasy są zróżnicowane, od łagodnych, szerokich „niebieskich” idealnych dla początkujących i dzieci, po bardziej wymagające „czerwone” i „czarne” stoki, które zadowolą bardziej doświadczonych narciarzy. W całym kompleksie funkcjonuje 31 wyciągów i nowoczesnych kolei linowych, co pozwala uniknąć długiego oczekiwania w kolejkach i maksymalnie wykorzystać dzień na stoku. Dodatkowym atutem są systemy sztucznego naśnieżania oraz oświetlenia, dzięki którym można szusować od wczesnego rana aż do późnych godzin wieczornych. Après-ski w polskim wydaniu Zieleniec przyciąga nie tylko jakością stoków, ale też atmosferą po zejściu z nart. Po dniu spędzonym na śniegu warto dać sobie chwilę wytchnienia i skorzystać z bogatej oferty après-ski, czyli tego, co czeka na gości poza trasami zjazdowymi. W Zieleńcu nie brakuje przytulnych karczm i restauracji, w których można rozgrzać się zimową herbatą, wypić aromatyczną gorącą czekoladę lub posmakować regionalnych potraw, od kwaśnicy, przez pierogi, po domowe ciasta. Wieczory spędzone w klimatycznych schroniskach, przy kominku i z widokiem na rozświetlone stoki, mają w sobie coś magicznego. Na tych, którzy po nartach mają ochotę na więcej zimowych atrakcji, organizowane są kuligi z pochodniami, jazda na sankach czy piesze wędrówki z rakietami śnieżnymi. Z kolei osoby szukające relaksu i wyciszenia mogą skorzystać ze stref wellness dostępnych w wielu hotelach – saun, jacuzzi, masaży czy gorących balii z widokiem na góry. Miłośnicy spacerów powinni odwiedzić pobliskie Duszniki-Zdrój, gdzie oprócz urokliwego Parku Zdrojowego można spróbować z leczniczych wód mineralnych lub po prostu odpocząć w jednej z eleganckich kawiarni. Wieczorem Zieleniec ukazuje swoje najbardziej nastrojowe oblicze: cichy, ośnieżony, z niebem pełnym gwiazd i światłami pensjonatów. Duszniki-Zdrój – uzdrowiskowy klimat w sąsiedztwie stoków Planując ferie w Zieleńcu, warto zarezerwować choć jeden dzień na wizytę w pobliskich Dusznikach-Zdroju, uzdrowisku oddalonym zaledwie kilka kilometrów od stacji narciarskiej. To miejsce o ponad 200-letniej tradycji leczniczej, które zachwyca nie tylko architekturą i klimatem, ale też bogatą ofertą dla turystów. Spacer po zabytkowym Parku Zdrojowym, otoczonym stuletnimi drzewami i eleganckimi pensjonatami, to doskonały sposób na relaks po nartach. W jego sercu znajduje się urokliwa Pijalnia Wód Mineralnych, gdzie można skosztować lokalnych źródeł o prozdrowotnych właściwościach. Miłośnicy kultury mogą odwiedzić Dworek Chopina, w którym młody Fryderyk występował podczas pobytu w uzdrowisku. Obecnie odbywają się tam koncerty i wydarzenia artystyczne.
Ten górski kurort jest nazywany "polskim Aspen". Klimatyczna miejscowość zapewnia atrakcje nie tylko narciarzom
Położone u stóp Śnieżki miasteczko Karpacz niektórzy nazywają „polskim Aspen”. Czy to określenie ma odbicie w rzeczywistości, czy jest nadane temu kurortowi górskiemu na wyrost? Warto przekonać się osobiście. Dzięki górskim panoramom, stylowej zabudowie w klimacie chalet, świetnej infrastrukturze oraz niezliczonych propozycjach atrakcji Karpacz potrafi oczarować każdego.
Dlaczego Karpacz bywa nazywany „polskim Aspen” Gdy tylko pojawiają się pierwsze płatki śniegu, a karkonoskie szczyty otula lekka mgła, Karpacz zaczyna przypominać kadry z amerykańskich filmów o narciarskich kurortach klasy premium. I właśnie dlatego coraz częściej mówi się o nim jako o „polskim Aspen”. Położenie Karpacza, u stóp majestatycznej Śnieżki, w połączeniu z rozwiniętą infrastrukturą turystyczną i rosnącą popularnością wśród podróżników sprawia, że coraz częściej porównywany jest do światowej sławy kurortu. Karpacz to miejsce całoroczne: zimą zachwyca stokami i śnieżnymi szlakami, latem zaś trasami trekkingowymi, rowerowymi i klimatycznymi pensjonatami idealnymi na weekendowy reset. Architektura tego miejsca również robi swoje, drewniane domy z rzeźbionymi balkonami, pensjonaty w przedwojennym stylu oraz luksusowe nowoczesne hotele w górskim klimacie tworzą unikalną atmosferę. Architektura Karpacza odgrywa kluczową rolę w budowaniu jego wyjątkowosci, to właśnie wizualna oprawa miasta sprawia, że zyskuje ono porównania do sławnych kurortów. Szczególne wrażenie robią zabudowania inspirowane stylem chalet – architektoniczną tradycją alpejską, pochodzącą ze Szwajcarii i Francji. Styl chalet charakteryzuje się masywną drewnianą zabudową, szerokimi, wystającymi okapami dachów, spadzistymi połaciami oraz bogato zdobionymi, kutymi balkonami. Te budynki nie tylko pięknie komponują się z górskim krajobrazem, ale także wprowadzają poczucie ciepła i przytulności. W Karpaczu można je spotkać zarówno w zabytkowych pensjonatach z historią, jak i w nowoczesnych hotelach, które reinterpretują klasyczne formy, łącząc je z luksusem XXI wieku. Ten architektoniczny miks sprawia, że Karpacz wyróżnia się wśród innych polskich kurortów. Górska elegancja przeplata się tu z przytulnością, a lokalny styl życia z duchem podróżniczego luksusu. Zimowe atrakcje, więcej niż same narty Choć Karpacz od lat przyciąga miłośników nart dobrze przygotowanymi stokami, jego zimowe możliwości wykraczają daleko poza narciarskie trasy. To miejsce sprawia, że nawet osoby, które nigdy nie miały nart na nogach, zakochują się w zimie na nowo. Można oddać się beztroskiej zabawie na sankach, wypróbować snowtubing, czyli zjazdy na dmuchanych oponach, które uwielbiają dzieci, albo po prostu spędzić dzień na specjalnie przygotowanych trasach do ślizgów i spacerów. Zimowa infrastruktura w Karpaczu została stworzona z myślą o całych rodzinach, bez względu na poziom sportowych umiejętności. Dla tych, którzy kochają adrenalinę, dostępne są trasy do skijoeringu, dla poszukiwaczy ciszy i naturalnych widoków, nic nie przebije spokojnego spaceru wzdłuż zaśnieżonych karkonoskich szlaków. Śnieżne czapy na gałęziach, skrzypiący pod butami puch i rozgrzewający termos z herbatą w dłoni… zimowy slow travel w najlepszym wydaniu. Wieczorami Karpacz zamienia się w miejsce pełne górskiego uroku. Po dniu pełnym aktywności można zanurzyć się w atmosferze stylowego relaksu, wypić grzane wino w kameralnej knajpce, spędzić chwilę przy kominku z książką w ręku lub zrelaksować się w hotelowym SPA z widokiem na ośnieżone zbocza. Ta zimowa aura łączy to, co najpiękniejsze: energię aktywności i wyciszenie luksusu. Karpacz nie jest więc typowym miejscem „na narty”, to kurort, który zimą potrafi rozkochać w sobie nawet największych sceptyków chłodu. Kiedy Karpacz tętni życiem Sezon zimowy 2025/26 w Karpaczu zapowiada się nie tylko jako czas śnieżnych szaleństw, ale także prawdziwej celebracji zimowej atmosfery, pełnej muzyki, kultury, smaków i lokalnego stylu. Zima w stylu „polskiego Aspen” to także wieczorne apres‑ski w eleganckim wydaniu. W sezonie zimowym 2025/26 Karpacz będzie tętnił życiem nie tylko na stokach, ale także w przestrzeni kulturalnej. Wieczorami wiele hoteli i klimatycznych restauracji zamienia się w kameralne sceny koncertowe, rozbrzmiewa tu nastrojowy jazz, klasyka w wykonaniu lokalnych muzyków oraz świąteczne aranżacje, które wprowadzają w magiczny nastrój. Odbywają się tu także pokazy filmowe oraz prelekcje podróżnicze. Na uwagę zasługują również liczne wernisaże, od wystaw fotografii górskiej po sztukę inspirowaną karkonoską przyrodą, często prezentowaną w Galerii Sudeckiej czy gościnnych przestrzeniach pensjonatów. A zimowe wieczory dopełniają jarmarki świąteczne i kiermasze, z pachnącym grzanym winem, rękodziełem, lokalnymi wypiekami i wyrobami prosto od karkonoskich rzemieślników. 16 stycznia 2026 w Karpaczu odbędzie się Gala Wiedeńska Johann Strauss, czyli występ Orkiestry Kameralnej i solistów w Hotelu Gołębiewski w Karpaczu. Usłyszeć można największe przeboje operetkowe Johanna Straussa i klasykę muzyki wiedeńskiej w eleganckiej, świąteczno-zimowej oprawie. Doskonała propozycja dla miłośników klasyki i elegancji, szczególnie na romantyczny wieczór w górach.
Wybierz się w Tatry na set jetting i odkryj miejsca, które znasz z kultowych filmów i seriali
Pełen emocji i magii świat kina połączył się z surowym pięknem gór. W sercu polskich Tatr i malowniczym Zakopanem wybrzmiały sceny kultowych filmów i to nie tylko polskich. Przemierzamy Dolinę Chochołowską, Dolinę Kościeliską, Polanę Płazówka i inne miejsca, które stały się tłem ekranowych historii. Przyłącz się do filmowego spaceru po Tatrach i Podhalu!
Coraz więcej osób wybiera kierunki podróży inspirowane filmami i serialami. Ten trend nazywa się set-jetting i polega na odwiedzaniu miejsc znanych z planów zdjęciowych. Fani kultowych produkcji chcą stanąć tam, gdzie ich ulubieni bohaterowie, czy to na tle majestatycznych Tatr, czy w magicznych zakątkach Zakopanego. Set-jetting łączy miłość do kina z pasją odkrywania, to podróż śladami emocji, historii i niezwykłych ujęć, które przenoszą nas z fotela w sali kinowej wprost na górskie szlaki. Tatry i Podhale jako wymarzone plenery filmowe Tatry i Podhale od dziesięcioleci przyciągają twórców filmowych swoim wyjątkowym klimatem i zapierającymi dech krajobrazami. Naturalne światło, majestatyczne szczyty, doliny i sielskie polany sprawiają, że to jeden z najpiękniejszych planów filmowych w Polsce. To właśnie tu powstawały sceny znanych filmów i seriali, które pokazały Tatry z nowej, twórczej perspektywy. Lokalne plenery często były integralną częścią historii i klimatu opowieści filmowych. Jakie miejsca najczęściej pojawiają się na dużym i małym ekranie? Najbardziej znane miejsca z filmowych kadrów Dolina Chochołowska, największa i jedna z najpiękniejszych dolin w polskich Tatrach, była tłem dla wielu produkcji filmowych, jedną z nich był słynny „Potop” z 1974 roku w reżyserii Jerzego Hoffmana. W tej ekranizacji powieści Henryka Sienkiewicza dolina odegrała rolę przestrzeni bitewnej. Jej szerokie, dzikie tereny doskonale oddawały brutalność i bezwzględność XVII-wiecznych potyczek. Dzięki charakterystycznym świerkom, halom i naturalnym przejściom skalnym miejsce to nadawało się idealnie do realizacji widowiskowych scen batalistycznych, w których udział brały dziesiątki statystów, konie i działa pirotechniczne. Dolina Kościeliska znana jest z bardziej romantycznych i dramatycznych ujęć. Jej kręte ścieżki, wapienne turnie i głębokie wąwozy zagrały w filmie „Trędowata” z 1976 roku, adaptacji powieści Heleny Mniszkówny. Dolina stworzyła melancholijne i nastrojowe tło dla historii tragicznej miłości Stefci Rudeckiej i Waldemara Michorowskiego. To właśnie tu rozgrywały się kluczowe sceny, w których przyroda podkreślała emocje bohaterów , od dramatycznych decyzji po subtelne momenty okazywanych uczuć. Nie można też pominąć serialowej wersji „Janosika” z lat 70., gdzie Dolina Kościeliska została wykorzystana jako naturalna sceneria do życia góralskiej bandy. Jej dzikość i trudno dostępne rejony doskonale wpisywały się w opowieść o legendarnym bohaterze ludowym, który przemierzał góry, wymierzając sprawiedliwość według własnego kodeksu. Polana Płazówka to miejsce doskonale znane miłośnikom filmu „Panna z mokrą głową” z 1994 roku, ekranizacji książki Kornela Makuszyńskiego. Jej rozległe łąki i widok na Tatry stworzyły przestrzeń idealną dla przeżycia filmowej przygody. To właśnie tam kręcono sceny, w których główna bohaterka, Irenka, przeżywała pierwsze fascynacje, wzloty i konflikty. Tatrzańskie plenery w polskich serialach Wśród filmowych lokalizacji w Tatrach warto również wymienić Dolinę Strążyską, która pojawiła się w serialu „Szpilki na Giewoncie”. To właśnie tam, u podnóża Giewontu, kręcono sceny ukazujące kontrast między wielkomiejskim stylem życia a lokalną, góralską społecznością. Serialowa bohaterka, warszawianka trafiająca do Zakopanego, przechodziła wewnętrzną przemianę na tle surowych, lecz pięknych tatrzańskich krajobrazów. Dolina Strążyska, porośnięta świerkami i z charakterystycznym widokiem na Giewont, stanowiła idealną scenerię dla tej opowieści. Z kolei w serialu „Śleboda” twórcy sięgnęli po jeszcze inne lokalizacje. Zdjęcia realizowano nie tylko w okolicach Zakopanego, ale również na górskich szlakach po obu stronach granicy polsko-słowackiej. W serialu obecne są ujęcia z Kasprowego Wierchu i tatrzańskich dolin, co wzmacnia klimat tajemnicy i osadzenia historii w realiach podhalańskiej tradycji. Trudny teren i górskie warunki były nie tylko tłem, ale też tworzyły filmowe napięcia. Tatry pojawiły się również w filmie „Biała Odwaga”, gdzie odegrały rolę wręcz pierwszoplanową. Zdjęcia realizowano m.in. przy Morskim Oku, Czarnym Stawie pod Rysami, na Kazalnicy Mięguszowieckiej i Mięguszowieckim Szczycie Wielkim. Filmowy przekaz opierał się na ekstremalnym realizmie. Sceny wspinaczkowe i dramatyczne odbywały się na prawdziwych, wymagających ścianach górskich. Twórcy zrezygnowali z efektów specjalnych, dzięki czemu Tatry nabrały w tej produkcji wymiaru nie tylko wizualnego, ale i emocjonalnego, były niemym, ale silnym bohaterem historii. Zakopane i okolice w polskim kinie Zakopane od lat oczarowuje nie tylko turystów, ale i filmowców, którzy z zachwytem sięgają po jego unikalny klimat. To właśnie tutaj rozgrywały się losy bohaterów popularnego filmu „Nigdy w życiu!” z 2004 roku. Widzowie z pewnością pamiętają sceny, w których główna bohaterka, szukając nowego początku, trafia w góry, gdzie krajobrazy Tatr towarzyszą jej osobistej metamorfozie. W 2016 roku miasto pojawiło się również w filmie „Tancerz”, inspirowanym postacią słynnego baletmistrza Vaslava Nijinsky'ego. Tym razem Zakopane zagrało rolę artystycznej przystani, miejsca pełnego natchnienia, emocji i twórczych napięć, które doskonale oddały dramatyczną naturę bohaterów. Górskie otoczenie, połączone z bohemą artystyczną, stworzyło wyjątkowy klimat jednocześnie nostalgiczny i poruszający. Bollywood i zagraniczne produkcje w Tatrach Jednym z najbardziej nietypowych przypadków wykorzystania Tatr w filmie była produkcja „Fanaa” z 2006 roku. Popularny bollywoodzki melodramat z Kajol i Aamirem Khanem udawał w polskich Tatrach… indyjski Kaszmir. Zdjęcia kręcono w Dolinie Chochołowskiej i okolicach, a krajobraz zimowych Tatr miał imitować zaśnieżone Himalaje. To wydarzenie było głośne również medialnie. Ekipa filmowa wzbudzała ogromne zainteresowanie wśród turystów i mieszkańców.
Zapomnijcie o Florydzie i Bahamach. Te słynne termy rozgrzeją was do białości. Niektóre z nich to prawdziwe dzieła sztuki!
Najsłynniejsze termy Europy Środkowej znajdują się 500 kilometrów od Polski. To Kraina Wulkanów (Vulkanland). Znajdziecie ją w austriackiej Styrii, na południowy wschód od Grazu, w pobliżu granicy ze Słowenią i Węgrami.
Chociaż wulkany wygasły, podziemne warstwy ziemi są tu nadal bardzo aktywne geotermalnie. Z głębokości nawet 3000 metrów wciąż wydobywa się gorąca, bogata w minerały woda termalna, która zasila liczne uzdrowiska. Jest w nich wszystko, aby poprawić kondycję. Już starożytni Grecy i Rzymianie twierdzili, że gorące łaźnie oczyszczają ciało i duszę. Przesiadywali w basenach z gorącą wodą, w ciepłych tepidariach i parniach z buchającą parą. A potem brali lodowate prysznice. Rogner Bad Blumau jak dzieło sztuki Ze wszystkich term w Styrii najgłębsze i najcieplejsze są w Rogner Bad Blumau, gdzie temperatura wody osiąga 110 st.C. Niektórzy przyjeżdżają tu tylko po to, aby zobaczyć niezwykłe budowle austriackiego malarza i projektanta Friedensreicha Hundertwassera. Fasady domów niczym u Gaudiego gną się, zadziwiają bajeczną kolorystyką. Każde z ponad dwóch tysięcy okien jest inne. Niektóre apartamenty znajdują się pod ziemią, a na ich dachach, po których można chodzić, wyrastają krzewy i drzewa. Artysta był gorącym zwolennikiem życia w zgodzie z przyrodą. Uważał, że człowiek powinien jej zwrócić wszystko, co zabrał. Termy Hundertwassera w Blumau, położone na 40 hektarach, to największe na świecie mieszkalne dzieło sztuki. Słyną z alternatywnych sposobów leczenia ciała i duszy. W części zwanej Wieżą Zdrowia można lepiej poznać siebie, czemu służą sauny, masaże, akupunktura, wodna medytacja i joga. Najbardziej intrygująca wydaje się terapia dźwiękiem. To niezwykły spektakl. Rozkładamy się wygodnie pod ogromną piramidą, zbudowaną z przeróżnych dzwonków, chińskich gongów, tybetańskich misek, uderzanych delikatnie przez terapeutę. W uszach wiruje muzyka świata. Powoli organizm dostraja się do odpowiednich tonów, uzyskując wewnętrzną harmonię. Wieża Piękności W Blumau jest też Wieża Piękności, odwiedzana zarówno przez kobiety jak i mężczyzn. Można skorzystać w niej z głębokiego oczyszczania skóry, mini-liftingu, okładów z błota. I można opóźnić, jak mówią fachowcy, procesy starzenia. Ale potrzebna jest świadoma zmiana stylu życia, ćwiczenia fizyczne, zdrowa dieta. To ciężka praca, ale ruszamy. Kilometry ścieżek, które boso przemierzamy mogą okazać się wspaniałą kuracją dla bolących stawów i kręgosłupów. Biegi zaś w płytkiej wodzie pozwolą uwolnić się od cellulitu i wzmocnić mięśnie. Właściwie, jak można przeczytać w ulotkach zachęcających do tych prozdrowotnych ćwiczeń, treningi czynią cuda. A źródlane wody leczą niemal wszystko: reumatyzm, astmę, alergie, schorzenia kobiece. Hundertwasser – kolorowe wizje Sercem kompleksu jest woda termalna, odkryta przypadkowo podczas poszukiwań ropy. Hundertwasser włączył to naturalne bogactwo w swoją wizję, tworząc baseny i jeziora o nieregularnych kształtach. Budynki, z ich mozaikami, kolumnami o fantazyjnych "czapkach" i okrągłymi oknami, wyglądają, jakby tańczyły wokół źródeł geotermalnych. To, co uderza najbardziej, to "domy-pagórki" (Hügelhäuser), które wtapiają się w otaczający krajobraz. Ich dachy są tak zaprojektowane, by można było po nich spacerować. A pod stopami tętni życie hotelu i SPA. Hundertwasser często mawiał, że kolumna musi być kolorowa, błyszcząca w deszczu i podczas pełni księżyca, ponieważ "przy kolumnie człowiek czuje się jak pod drzewem". W Bad Blumau każda z kilkudziesięciu kolumn jest inna – pokryta ceramiką, szkłem lub kamieniami. Plotka głosi, że sam artysta, który nie wziął wynagrodzenia za projekt (stwierdził, że wystarczy mu, iż nie powstanie tam nic brzydkiego), osobiście nadzorował malowanie i zdobienie kilku z nich, traktując je jak gigantyczne płótna. Efekt? Żadna kolumna się nie powtarza. Melodia dla …stóp Wewnątrz kompleksu panuje ta sama radosna, organiczna anarchia. Podłogi nie są płaskie – są celowo pofalowane, by symulować spacer po naturalnym terenie, łagodnie masując stopy. Zgodnie z ideą Hundertwassera, w pofalowanej podłodze "ukrywa się melodia" dla stóp. Podobno jeden z pierwszych gości term, przyzwyczajony do austriackiej precyzji, był lekko zaniepokojony "nierównością" podłogi w swoim pokoju. Wezwał obsługę, pytając, czy budynek... nie osiada. Pracownik z uśmiechem odpowiedział: "Panie, tu nic nie osiada, tu wszystko płynie. To jest podłoga Hundertwassera, ona pana masuje." Od tej pory obsługa często używa tego terminu, tłumacząc nowym gościom, że faliste podłogi to element terapii antystresowej. Raz lub dwa razy w tygodniu goście mogą też obejrzeć spektakularny pokaz z udziałem światła i pary wodnej, symulujący prawdziwy wybuch wulkanu. Termy NOVA Köflach i święta woda Bliżej Grazu, około pół godziny jazdy samochodem, znajdziemy Termy NOVA Köflach, nowoczesny kompleks basenów i strefy wellness. Miejsce czerpie swoją moc z długiej historii regionu i lokalnych sekretów. A największym z nich jest "Święta Woda dla Ciała i Duszy", płynąca prosto z… kranów. Woda bije ze źródła św. Barbary, ujęcia położonego niedaleko słynnego zamku Piber (gdzie hodowane są ogiery lipicańskie) i jest pompowana bezpośrednio do term. Ta naturalna woda termalna, bogata w minerały, podobno ma pozytywny wpływ na ciało, umysł i duszę. Niektórzy więc żartują, że za sprawą jej magicznego składu goście opuszczają termy w znacznie lepszym nastroju. Köflach i podziemne skarby Okoliczne tereny mają długą historię związaną z górnictwem węgla brunatnego. Ich budowa w tym regionie była nie tylko otwarciem się na turystykę i wellness, ale też pewnym symbolicznym przeobrażeniem. Przez wieki Köflach czerpał z ciężkiej pracy górniczej, a dziś czerpie z podziemnych skarbów, służących relaksowi i zdrowiu. To fascynujący przeskok: od dymiących kopalń do parujących, relaksujących basenów. Czeka tu na was oaza spokoju, pozwalająca wspaniale odpocząć. Wszędzie dla gości rozstawiono wygodne leżanki. Warto spróbować podwodnych masaży, pobudzających krążenie i przemianę materii, a potem posiedzieć w saunach. Do wyboru są tureckie, rzymskie, fińskie, okrutnie gorące, w których wstydliwe zasłanianie ciała wyraźnie jest nie na miejscu. A nawet szkodzi zdrowiu, jak mówią niektórzy. Po saunach trzeba trochę odpocząć, a potem można przejść do dobrze zaopatrzonych bufetów. Termy i słynne lipicany Będąc w Köflach trudno odmówić sobie przyjemności zobaczenia słynnej Stadniny Ogierów Lipicańskich w Piber. Znajduje się około dwóch kilometrów od term. Często bywa, że goście term łączą relaks w wodzie z wizytą w stadninie, by podziwiać białe, tańczące konie. Piber to „fabryka” jeździeckich gwiazd i wyłączny dostawca białych ogierów do legendarnej Hiszpańskiej Szkoły Jazdy w Wiedniu. Uderza tu jeden widok: wszystkie źrebięta lipicańskie są... ciemne! Czasem czarne, czasem kare lub gniade! Jest to, jak mówią ich opiekunowie, genetyczny fenomen i symbol nadziei. Dopiero z każdą kolejną zmianą sierści, najczęściej między 6. a 10. rokiem życia, osiągają swój ikoniczny, śnieżnobiały kolor. Można zatem powiedzieć, że cała arystokracja wiedeńskiej szkoły jazdy zaczyna życie jako „brzydkie kaczątka”! Tradycja zaś głosi, że kary lipican w stadninie przynosi szczęście, dlatego czasem celowo pozostawia się jednego w rzędzie wspaniałych białych ogierów. Wprawdzie konie w Piber nie kąpią się w basenach termalnych, ale czerpią z tej samej „świętej wody”. I może dzięki niej z każdym rokiem pięknieją…
Tylko nieliczni widzieli to na własne oczy — co ukryto w nowym Wielkim Muzeum Egipskim?
Od 1 listopada 2025 Wielkie Muzeum Egipskie w Gizie jest oficjalnie otwarte dla zwiedzających. Tuż obok legendarnych piramid powstał olbrzymi kompleks, który skrywa ponad 100 000 artefaktów, w tym pełną kolekcję skarbów Tutanchamona. To największe muzeum na świecie poświęcone jednej cywilizacji – Egiptowi faraonów.
Po ponad dwóch dekadach budowy i licznych opóźnieniach Wielkie Muzeum Egipskie (Grand Egyptian Museum, GEM) zostało oficjalnie otwarte dla zwiedzających 1 listopada 2025 roku. Znajduje się ono zaledwie dwa kilometry od słynnych piramid w Gizie i stanowi największy tego typu obiekt na świecie, całkowicie poświęcony jednej cywilizacji – starożytnemu Egiptowi. Budowa muzeum rozpoczęła się w 2002 roku, a całość inwestycji pochłonęła ponad miliard dolarów. Obiekt zaprojektowany przez irlandzkie biuro Heneghan Peng Architects zlokalizowany jest na powierzchni blisko 500 000 metrów kwadratowych. W zamierzeniu miał stać się nowoczesnym centrum światowej archeologii i symbolem współczesnego Egiptu otwartego na turystykę i dziedzictwo kulturowe. Ponad 100 000 skarbów – najbogatsza kolekcja Egiptu w jednym miejscu GEM to nie tylko muzeum – to gigantyczna kapsuła czasu. W jego wnętrzu zgromadzono ponad 100 000 artefaktów, z czego 50 000 zostało już udostępnionych zwiedzającym. Największą atrakcją jest kompletna, po raz pierwszy zaprezentowana w całości kolekcja skarbów Tutanchamona. Obejmuje ona ponad 5 000 przedmiotów – od ceremonialnych rydwanów, przez złotą maskę, aż po codzienne przedmioty młodego faraona. W głównym holu muzeum znajduje się imponująca statua Ramzesa II – mierząca 11 metrów wysokości i ważąca 83 tony. To właśnie ona wita odwiedzających, którzy przekraczają próg tego niezwykłego obiektu. Oprócz niej można zobaczyć m.in. posągi bogów, sarkofagi, papirusy, biżuterię oraz mumie w specjalnie przygotowanych kapsułach ekspozycyjnych. Architektura przyszłości i przeszłości Budynek muzeum sam w sobie stanowi atrakcję – jego trójkątna bryła została zaprojektowana tak, by z każdego punktu zapewniała widok na piramidy w Gizie. Elewacja wykonana z alabastrowych paneli odzwierciedla pustynny krajobraz Egiptu, a liczne przeszklone ściany wpuszczają do środka naturalne światło, tworząc unikalną atmosferę. Wnętrza są przestrzenne, minimalistyczne, ale zarazem monumentalne – ich układ ma symbolizować wędrówkę przez wieki historii Egiptu, prowadząc zwiedzających od najdawniejszych czasów po okres panowania grecko-rzymskiego. Zwiedzanie i praktyczne informacje – co musisz wiedzieć? Od 1 listopada 2025 muzeum jest oficjalnie dostępne dla zwiedzających. Już w pierwszych dniach po otwarciu frekwencja była tak duża, że konieczne było wprowadzenie limitów wejść. Bilety najlepiej rezerwować online z dużym wyprzedzeniem. Wstęp kosztuje ok. 30 dolarów, zniżki przewidziano dla uczniów, studentów i dzieci. Na terenie muzeum znajdują się restauracje, sklepy z pamiątkami oraz strefy relaksu. Zwiedzanie można połączyć z wizytą w pobliskim kompleksie piramid – odległość między nimi to zaledwie kilka minut jazdy. W planach jest również otwarcie centrum badań archeologicznych i przestrzeni do organizacji międzynarodowych wystaw czasowych. GEM jako symbol nowej epoki w turystyce Egiptu Władze Egiptu liczą, że Wielkie Muzeum Egipskie stanie się nowym impulsem dla turystyki, która mocno ucierpiała w wyniku pandemii i niestabilnej sytuacji politycznej. Już teraz przewiduje się, że GEM przyciągnie rocznie ponad 7 milionów odwiedzających, a w dalszej perspektywie ma pomóc w osiągnięciu celu 30 milionów turystów rocznie. Otwarcie muzeum jest również manifestacją narodowej dumy i próbą pokazania światu, że Egipt potrafi nie tylko pielęgnować swoje dziedzictwo, ale i prezentować je z rozmachem na miarę XXI wieku.
Karolina Ferenstein-Kraśko uciekła na „Marsa” – wiemy, gdzie to jest i jak się tam dostać
Karolina Ferenstein-Kraśko zaskoczyła fanów relacją z niezwykłej podróży. Na Instagramie pochwaliła się, że „wylądowała na Marsie”! Okazuje się, że chodzi o jedno z najbardziej niezwykłych miejsc na świecie – Dolinę Wielorybów w Egipcie, wpisaną na listę UNESCO. Sprawdziliśmy, gdzie to dokładnie jest, jak tam dotrzeć i dlaczego to miejsce zapiera dech w piersiach.
„Wylądowaliśmy na ‘Marsie’! Nie było łatwo tu dotrzeć, tym radość jest większa! Dotarliśmy do doliny prehistorycznych wielorybów, które żyły tutaj 40 milionów lat temu!” – napisała Karolina Ferenstein-Kraśko na Instagramie, publikując zdjęcia z surowej, pustynnej krainy przypominającej inną planetę. Mowa o Wadi al-Hitan, czyli Dolinie Wielorybów – miejscu, gdzie wśród piaskowych formacji można zobaczyć skamieniałości pradawnych zwierząt morskich. To jedna z najbardziej niezwykłych atrakcji Egiptu i jednocześnie lekcja historii ewolucji życia na Ziemi. „Trudy podróży, upał i pustynny wiatr tylko wzmogły nasze przeżycie podczas zwiedzania tego niesamowitego ‘żywego’ muzeum”, dodała Karolina. Dolina Wielorybów – cud natury na pustyni Wadi al-Hitan (z arabskiego: Dolina Wielorybów) znajduje się około 150 kilometrów na południowy zachód od Kairu, w rejonie Fajum. Ten pustynny obszar był kiedyś dnem pradawnego morza, a dziś stanowi bezcenne źródło wiedzy o ewolucji. Na odwiedzających czekają setki skamieniałych szkieletów starożytnych wielorybów sprzed około 40 milionów lat. To właśnie tutaj naukowcy potwierdzili, że ssaki morskie wyewoluowały ze zwierząt lądowych. W 2005 roku UNESCO wpisało Dolinę Wielorybów na Listę Światowego Dziedzictwa, a na miejscu powstało Fossil & Climate Change Museum – pierwsze na Bliskim Wschodzie muzeum poświęcone zmianom klimatycznym i ewolucji życia na Ziemi. Jak dotrzeć do „Marsjańskiej” doliny? Wadi al-Hitan leży na terenie Wadi El-Rayan National Park – najczęściej dojeżdża się tam z Kairu lub z miejscowości Fajum. Trasa prowadzi przez pustynię, dlatego najlepiej wybrać się tam samochodem terenowym 4×4 lub w ramach zorganizowanej wycieczki. Dojazd nie jest łatwy – to ponad trzy godziny drogi, z czego ostatni odcinek biegnie przez piasek. Ale widoki wynagradzają każdy trud – ogromne przestrzenie, piaskowce o niesamowitych kształtach i pustynny krajobraz jak z filmu science fiction. Kiedy najlepiej jechać? Najlepszym czasem na wizytę w Dolinie Wielorybów jest zima i wczesna wiosna (listopad–marzec), bo latem temperatury sięgają nawet 45°C. Zimą dni są słoneczne, a powietrze ma przyjemne 20–25°C – idealne do spacerów po pustyni i zwiedzania muzeum. To wiec doskonały kierunek na wyjazd na zbliżające się ferie 2026. Pustynna przygoda Karoliny Po edukacyjnej części wyprawy Karolina i jej bliscy przenieśli się do Oazy Wadi El Rayan, gdzie czekała ich prawdziwa przygoda: „Był snowboard na wydmach utworzonych przez ostatnią burzę piaskową. Trening na wielbłądach wzdłuż ogromnego jeziora na środku pustyni” – relacjonowała. To właśnie tam znajduje się słynny wodospad Fayoum Falls, a okolice są idealne do pustynnych safari, jazdy na wielbłądach i oglądania zachodów słońca nad jeziorem. Dlaczego warto odwiedzić Dolinę Wielorybów Dolina Wielorybów to nie tylko niezwykła lekcja historii, ale też jedno z najbardziej fotogenicznych miejsc na świecie. Surowy krajobraz, cisza pustyni i świadomość, że stąpa się po dnie pradawnego morza, robią ogromne wrażenie. Jak napisała Karolina: „Historia życia na Ziemi i procesów ewolucyjnych – jestem przekonana, że tę lekcję historii zapamiętamy my i nasze dzieci na całe życie.”
Zaskakujące miejsca na jesienny urlop – jeden kierunek kompletnie zmienia zasady gry
Zimno, deszcz i plucha? Jesień nie musi oznaczać ponurej codzienności. Wystarczy tylko jedna podróż, by wszystko się zmieniło! Sprawdź 5 najciekawszych miejsc, które nawet w listopadowej aurze potrafią zachwycić.
Zimne poranki, deszczowa pogoda – to uroki jesiennej aury. Jaka jest recepta na poprawę humoru? Podróże! Te należą nam się szczególnie teraz, kiedy spędziliśmy ponad półtora roku w zamknięciu i domowej izolacji. Dodatkowo ku schyłkowi ma się lato, a za oknem aura jest ewidentnie coraz bardziej jesienna. Przed nami miesiące szarugi, pluchy, spadających liści, deszczy, wiatrów i mrozów. Ta wizja nie wygląda za dobrze, prawda? CZYTAJ TEŻ: VIVA! EKO: Zobacz, jak żyć świadomie i w zgodzie z naturą Mamy jednak lekarstwo na tę smutną i przygnębiającą wizję. Jest nim zmiana otoczenia – choćby na kilka dni, choćby na weekend. Oderwanie się od szarości codzienności potrafi zdziałać cuda. Przenieś się tam, gdzie mimo jesieni słońce wciąż delikatnie muska twarz, gdzie powietrze pachnie wolnością, a krajobrazy przypominają pocztówki. Przygotowaliśmy dla ciebie 5 ciekawych, malowniczych miejsc, które nie tracą uroku nawet wtedy, gdy liście lecą z drzew, a dzień staje się coraz krótszy. To kierunki, które potrafią zaskoczyć, zachwycić i przywrócić uśmiech na twarzy. Koniecznie zobacz nasze zestawienie i zdecyduj, który z nich najbardziej do ciebie przemawia – może to będzie podróż, której nigdy nie zapomnisz? Najlepsze kierunki na jesienną podróż: Południe Francji Jesienne słońce oraz widoki na wspaniałe miasto – czego chcieć więcej? Południe Francji to kierunek, który z pewnością zainteresuje tych, którzy nie do końca przepadają za jesienną szarugą i marznących porankach. Gdy w Polsce liście wirują na wietrze, a dzień kończy się po południu, w Nicei wciąż możesz spacerować w promieniach słońca, podziwiając błękit nieba i śródziemnomorską architekturę. W październiku temperatura sięga tam nawet 21 stopni, a w listopadzie utrzymuje się na przyjemnym poziomie około 16 stopni – idealnie na lekki sweter i kawę w ogródku jednej z klimatycznych kawiarni. Jesień to również doskonały moment, by uniknąć tłumów, które latem zalewają Lazurowe Wybrzeże. Możesz w spokoju odkrywać uroki francuskich miasteczek, smakować lokalnych win i kuchni prowansalskiej, czy po prostu odpocząć z widokiem na morze. Ciepłe światło, spokojniejszy rytm życia i mnóstwo urokliwych zakątków – Południe Francji jesienią ma w sobie coś wyjątkowego. To podróż, która koi zmysły. Bon Voyage! Najlepsze kierunki na jesienną podróż: Reykjavik Z pewnością pozytywnie zaskoczy cię kultura tego miasta – nowoczesna, ale mocno zakorzeniona w tradycji – oraz wspaniała kuchnia, która potrafi być prawdziwą ucztą dla zmysłów. W Reykjaviku możesz spróbować świeżych owoców morza, lokalnych serów i islandzkich specjałów serwowanych w przytulnych restauracjach, które w chłodniejsze dni stają się prawdziwym schronieniem. Już sam krajobraz wokół miasta zapiera dech w piersiach: gejzery tryskające z głębi ziemi, monumentalne lodowce, gorące źródła, wodospady o imponującej sile i potężne wulkany przypominają, że Islandia to kraina, gdzie natura gra pierwsze skrzypce. Jeśli marzy ci się zobaczyć zorzę polarną – ten spektakularny taniec świateł na niebie – Reykjavik i jego okolice to jedno z najlepszych miejsc w Europie. Sezon na zorzę trwa od września do kwietnia, a jesień daje doskonałe warunki, by ją dostrzec. Stolica Islandii to także jedno z najmodniejszych miejsc na podróżniczej mapie Europy, ale mimo rosnącej popularności nie traci na swojej kameralności i wyjątkowym klimacie. Tu wszystko dzieje się w zwolnionym tempie – możesz niespiesznie spacerować po kolorowych uliczkach, zaglądać do galerii i księgarni, a potem zrelaksować się w jednym z miejskich basenów termalnych. Reykjavik jesienią to miejsce, które otula ciszą, światłem i przestrzenią. Trudno o lepszy reset. Najlepsze kierunki na jesienną podróż: Meksyk Brakuje ci wylegiwania się na plaży, promieni słońca na skórze i szumu fal? Meksyk to jeden z najlepszych wyborów, jeśli chcesz uciec od chłodnej jesieni i na nowo poczuć wakacyjny klimat. Średnia temperatura w miesiącach jesiennych oscyluje tu wokół 30 stopni – to jak przenieść się w środek lata, gdy w Polsce już królują płaszcze i parasole. Jesień to również doskonały czas na podróż w te rejony – ceny są znacznie niższe niż w szczycie sezonu, a jednocześnie pogoda nadal rozpieszcza. Można znaleźć w bardzo okazyjnej cenie willę z widokiem na Morze Karaibskie, gdzie poranki zaczynają się od kąpieli w turkusowej wodzie, a kończą drinkiem sączonym pod palmami. Godny polecenia jest słynny Półwysep Jukatan – nie tylko dla plażowiczów. To region pełen różnorodności: od rajskich wybrzeży Playa del Carmen i Tulum, przez mistyczne cenoty ukryte w dżungli, po ruiny starożytnych miast Majów, takich jak Chichén Itzá. Każdy dzień spędzony tutaj może wyglądać inaczej – możesz wygrzewać się na plaży, nurkować w jaskiniach albo odkrywać bogatą kulturę i historię tego regionu. To podróż dla tych, którzy chcą naładować baterie słońcem, ale też dla tych, którzy marzą o przygodzie. Meksyk jesienią to więcej niż odpoczynek – to doświadczenie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgdqs5kO-7c056fc.jpg" width="1200" height="800" alt="Guadalajara, Jalisc, Mexico-20 April, 2018: Central Landmark Cathedral (Cathedral of the Assumption of Our Lady) located on the central plaza of Guadalajara" title="Guadalajara, Jalisc, Mexico-20 April, 2018: Central Landmark Cathedral (Cathedral of the Assumption of Our Lady) located on the central plaza of Guadalajara" /> Najlepsze kierunki na jesienną podróż: Berlin To idealne miejsce dla tych, którzy mogliby obchodzić Boże Narodzenie przez cały rok – i wcale nie przesadzamy. Berlin jesienią zaczyna nabierać świątecznego blasku już od listopada, kiedy ulice powoli rozświetlają się girlandami, a w powietrzu unosi się zapach przypraw korzennych, pieczonych kasztanów i cynamonu. Prawdziwą magię tworzą jarmarki bożonarodzeniowe, które pojawiają się w różnych zakątkach miasta – każdy z nich ma niepowtarzalny klimat i ofertę. Obowiązkowym punktem jest spróbowanie grzanego wina – najlepiej z dodatkiem pomarańczy lub goździków – oraz lokalnych specjałów, jak precle, kiełbaski i słodkie pierniki. To także świetna okazja, by rozpocząć świąteczne zakupy – ręcznie robione ozdoby, biżuteria, ceramika czy tekstylia to tylko część z tego, co można znaleźć na ponad 150 stoiskach rozstawionych w całym Berlinie. Jeśli chcesz poczuć prawdziwą magię tego okresu, koniecznie odwiedź jarmark przy zamku Charlottenburg – jego wyjątkowa sceneria, historyczna architektura i tysiące światełek tworzą niezapomniany klimat. Ale to nie wszystko – Berlin oferuje także jesienne spacery po kolorowych parkach, jak Tiergarten czy Treptower Park, wystawy sztuki, muzea i galerie, które rozgrzewają w chłodniejsze dni. Zatrzymaj się tu na kilka dni i daj się wciągnąć tej wyjątkowej atmosferze – Berlin to miasto, które potrafi zaskoczyć ciepłem nawet w najzimniejszą porę roku. Najlepsze kierunki na jesienną podróż: Tignes Niektórym już brakuje słońca, inni za to nie mogą się doczekać śniegu i zimowego szaleństwa. Dla tych drugich mamy świetną wiadomość – francuski ośrodek Tignes zaprasza na niezapomnianą przygodę nawet zanim oficjalnie rozpocznie się sezon zimowy. To wyjątkowe miejsce położone w sercu Alp oferuje nie tylko znakomite warunki narciarskie, ale też coś znacznie więcej: zapierające dech w piersiach widoki, górskie powietrze i autentyczny klimat górskiej wioski. Jesienią Tignes nabiera szczególnego uroku. Choć na szczytach już pojawia się pierwszy śnieg, niżej wciąż można spacerować po kolorowych szlakach, podziwiać malownicze doliny i chłonąć ciszę, którą zakłóca jedynie szum wiatru i szelest liści. Warto odwiedzić dzielnicę Brevières, położoną na wysokości 1550 metrów nad poziomem morza – miejsce, które zachwyca drewnianą zabudową, tradycyjną atmosferą i niespiesznym rytmem życia. To doskonała destynacja dla tych, którzy pragną oderwać się od miejskiego zgiełku i zaszyć w przytulnym pensjonacie z widokiem na szczyty. Można tu już jesienią rozpocząć sezon narciarski na lodowcu Grande Motte, albo po prostu zrelaksować się w lokalnym spa, przy kominku lub z kieliszkiem francuskiego wina. Nie musisz czekać do zimy, by poczuć magię gór. Tignes jesienią to propozycja dla tych, którzy szukają spokoju, natury i prawdziwego resetu. Nie wierzysz? Spójrz tylko na zdjęcia – to miejsce mówi samo za siebie.
Dlaczego mężczyźni wracają z Lofotów odmienieni? Odpowiedź zaskakuje!
Męski wyjazd za koło podbiegunowe — na archipelag Lofoty w Norwegii — to coś więcej niż trekking. To doświadczenie, które zmienia perspektywę: od surowej natury, przez samotność w górach, po momenty, w których mężczyzna odnajduje inny sens podróży. Co sprawia, że wracają stamtąd inni? Oto sedno tej przemiany.
Kto tu przyjedzie, na pewno wróci. Lofoty – norweski archipelag za kołem podbiegunowym – to widoki tak piękne, że na zawsze zostają w pamięci. Wyspy są idealne do trekkingu i choć wymaga on niezłej kondycji, nagradza cudami natury. To jedno z najpiękniejszych miejsc w Norwegii. Archipelag słynie z malowniczych krajobrazów, fiordów, zatoczek, ma swoje długie rybackie tradycje. Pierwsze ślady osadnictwa pochodzą sprzed ośmiu tysięcy lat! Pozwalała na to zasobność zwierząt łownych i ryb. W średniowieczu było to królestwo wikingów, potem Lofoty zaczęły popadać z zależność od Norwegii. Dla wielu ludzi ten archipelag to przede wszystkim przyroda. Zaskoczenie, że widoki są tak niesamowite. Głównie dzięki temu, że cały region jest poprzecinany spektakularnymi masywami skalnymi o stromych ścianach. Położone na północy Norwegii Lofoty nie są duże – ciągną się na przestrzeni 112 kilometrów, ale każdy, kto je odwiedził, chce tu wracać. Krajobraz jest surowy, skalisty, powietrze bajecznie czyste. Wiele wysp to szkiery, małe skaliste formacje. Największe wyspy archipelagu mają obco brzmiące dla nas nazwy – Austvågøy i Vestvågøy. Leżą za kołem podbiegunowym, co jednak nie oznacza, że jest na nich bardzo zimno. Klimat jest łagodniejszy niż w podobnych szerokościach geograficznych, co stanowi pewnego rodzaju anomalię klimatyczną. Lofoty ogrzewa bowiem ciepły Prąd Zatokowy. Przynosi gorące prądy oceaniczne z południa aż na północne wybrzeże Norwegii, powodując, że zimą morze wokół archipelagu nie zamarza. Klimat jest dosyć łagodny, szczególnie latem. Archipelag pozwala na wiele aktywności, ale zanim o tym, trzeba jeszcze napisać o samych wyspach. Lofoty: moda z Hollywood Lofoty stały się modne dzięki filmom. Tę popularność rozpoczęła w 2013 roku „Kraina lodu” Disneya. W animowanym filmie pejzaże były wzorowane na tutejszej przyrodzie. Powodzenie filmu rozsławiło ten region i niezwykle zwiększyło liczbę odwiedzających go turystów. Aż o 20 proc.! W tym samym roku Lofoty trafiły na okładkę magazynu „National Geographic”. Słynny magazyn podróżniczy prezentował je jako wyspy „nie z tego świata”. W 2017 roku nakręcono tam jeszcze „Pomniejszenie” z Mattem Damonem. Film może mniej popularny, ale wystarczająco głośny, by na Lofoty po raz pierwszy przypłynął wielki turystyczny statek (to na potrzeby filmu) i nastąpił coraz większy napływ turystów. Potem była seria filmów i seriali o wikingach, więc to miejsce znowu stało się modne. Lofoty przestały być wyspami „gdzieś daleko, za kołem podbiegunowym”, a stały się turystyczną atrakcją. Tym bardziej gdy coraz powszechniejszy robi się trend coolcation, czyli poszukiwanie na urlop chłodnych miejsc. Wyspy nie były na to do końca przygotowane, a ich mieszkańcy przeżyli szok. Jak pisał dziennikarz „The Guardian”, wąskie drogi i mosty nie były w stanie sprostać ogromnemu napływowi wypożyczanych samochodów i kamperów, a górskie ścieżki i szlaki prowadzące do bardziej popularnych plaż ucierpiały z powodu silnej erozji. Niewielki lasek znajdujący się w pobliżu znanego górskiego szlaku został nazwany przez lokalnych mieszkańców „lasem gówna”, tak został zaśmiecony. Podniosły się głosy, że archipelag nie zasługuje na to, żeby stać się kolejną turystyczną zachcianką. Zrobiło się hałaśliwie i brudno, a turyści zachowywali się tak, jakby wyspy należały do nich. „Natura jest podatna na zranienie i wymaga, byśmy byli znacznie lepiej przygotowani”, podkreślały władze Norwegii. I tak się stało, choć trzeba przyznać, że baza turystyczna na Lofotach zawsze była dość dobra. Wyspy mają jednak tylko 24 tysiące mieszkańców, a przyjeżdża na nie nawet do miliona turystów rocznie. Dlatego w najbliższych miesiącach ma być wprowadzona opłata za pobyt. Pieniądze będą służyć lokalnej społeczności i ochronie tutejszej przyrody. Warto przy tej okazji wspomnieć, że w Norwegii obowiązuje prawo Allesmannsretten – prawo każdego. Oznacza, że każdy człowiek ma prawo korzystać z lasów, jezior i łąk niezależnie od tego, kto jest ich właścicielem, można nawet na czyjejś ziemi biwakować. Ale powstało ono w końcu lat 50. ubiegłego wieku w uznaniu dla wielkiej pasji Norwegów, którą jest przyroda. Średnio jednak wytrzymuje zderzenie z dzisiejszymi warunkami. Turystyka nieco zmieniła Lofoty. Stare wioski rybackie z typowymi dla północy domkami zwanymi rorbu są chętnie wynajmowane przez przyjezdnych. Lofoty słyną z tych rybackich chatek, częściowo osadzonych na palach na wodzie. Rorbu mają niezwykłe powodzenie, trzeba je rezerwować nawet na rok wcześniej. Baza turystyczna się rozrasta, ale na Lofotach nie da się budować wielu hoteli i pensjonatów. Po prostu nie ma na to miejsca. Jest stromo, z gór często schodzą lawiny, drogi są kręte. Na pastwiskach królują owce. Co jeść na Lofotach Svolvær na wyspie Austvågøy to stolica Lofotów i duży węzeł komunikacyjny. Nad niskimi czerwonymi domkami rybaków wznoszą się potężne góry. Galerie, sklepy, knajpki i kawiarnie mają tutaj swój niesamowity urok. Do wyboru są hotele, pensjonaty, można wynająć stary rybacki dom. Co zjeść? Oczywiście ryby. Jak ktoś napisał, Norwegię zbudowały połowy dorsza, a rozpoczęły się one na Lofotach. Największe na świecie połowy tej ryby odbywają się tutaj każdej wiosny, kiedy dorsze przybywają na tarło. Wikingowie z powodu braku soli do konserwacji ryb suszyli je wypatroszone na drewnianych, trójkątnych stojakach, zbudowanych na brzegu oceanu. Ryby leżakowały trzy miesiące na świeżym powietrzu, a potem jeszcze kolejne tygodnie w domach. Sztokfisz, czyli suszony dorsz, jest do dzisiaj kulinarną specjalnością Lofotów. Tradycyjnie Norwegowie jedzą sztokfisze raz do roku w Boże Narodzenie. Wśród specjałów Lofotów są jeszcze babeczki cynamonowe, krewetki z majonezem, burgery i kawa. Na pewno znajdą się chętni na utopiony w śmietanowym sosie stek z renifera albo plaster dziwnego mięsa z wieloryba, chociaż najlepiej byłoby, gdyby takie „specjalności” zniknęły z kart dań. Svolvær to także baza wypadowa na różne wycieczki. Można popłynąć łodzią na Trollfjord. Wycieczka jest nazywana eagle safari, bowiem żyje tu jedna z największych populacji orła bielika. Spotkamy tu także orły morskie. Płynąc łodzią RIB, czyli hybrydą motorówki i pontonu, będziemy podziwiać wyrastające wprost z morza wysokie góry. Dla wielbicieli wędkowania również są przygotowane specjalne wyprawy. Wielu turystów przyjeżdża tutaj właśnie dla wędkarskich przygód i zwiedzania rybackich wiosek. Nad miastem górują szczyty Fløya i Svolværgeita. Od przewodników dowiemy się, że Lofoty oznaczają w języku wikingów stopę rysia. I że nie warto martwić się tu pogodą. Styk oceanu i gór sprawia, że jest ona dosyć zmienna. Prognozy dłuższe niż na 24 godziny do przodu nie mają sensu. Latem temperatura sięga kilkunastu stopni. Zimą pada śnieg i zdarzają się potężne sztormy. Jeśli chcemy popływać wokół wysp kajakiem, możemy liczyć na spotkanie z fokami, wydrami oraz na latające nad głową orły morskie. Plaże na Lofotach Lofoty kojarzą się najbardziej z fiordami. Tymczasem jest tutaj sporo plaż. Jedną z najbardziej znanych jest Bunes. Żeby się do niej dostać, trzeba popłynąć promem, co sprawia, że wydaje się jeszcze dziksza. Z kolei plaża Yttersand jest uważana za jedną z najpiękniejszych na Lofotach. Urzeka jej biały piasek, można tu spacerować albo wejść na punkt widokowy Roren, czyli wzgórze o wysokości około 300 metrów n.p.m. Na plaży Haukland, która jest bardzo lubiana, niektórzy decydują się na kąpiel, ale to atrakcja tylko dla odważnych, którzy nie boją się wskoczyć do zimnej wody Morza Norweskiego. Ma turkusową albo zieloną wodę i biały piasek, na które można patrzeć z miejscowej kawiarni. Wielu ludzi wyrusza z niej na trekking wokół gór Uttakleiv. Z kolei plaża Skagsanden jest rajem dla surferów.
To nie plan filmowy, to prawdziwa magia! Najpiękniejsze miejsca w Szkocji, które musisz odwiedzić, nawet jeśli nie oglądałeś serialu "Outlander"
Szkocja zawsze fascynowała. Jednak serial „Outlander” sprawił, że stała się niemal miejscem pielgrzymek dla wielbicieli romansów, przygód i szkockich krajobrazów. Jest tu rzeczywiście pięknie, tajemniczo i magicznie.
Na początku przyszłego roku zobaczymy ostatnią cześć serialu „Outlander” (Obca). Pewnie trudno się z nim będzie rozstać. Serial nie tylko zdobył serca widzów na całym świecie, lecz także sprawił, że Szkocja stała się jeszcze bardziej modnym i pożądanym kierunkiem turystycznym. Mówi się nawet o efekcie „Outlandera”. Do popularności tego północnego, pięknego kraju przyczyniła się nawet serialowa ballada „The Skye Boat Song”, która zaczyna się od słów: „Zaśpiewaj mi o dziewczynie, która przeminęła. Powiedz, czy mogłabym być nią ja”. Śpiewa ją m.in. Sinéad O’Connor. Wielbiciele serialu pragną zobaczyć magiczny krąg kamieni w Craigh na Dun, gdzie bohaterka serii, Claire Randall (Caitriona Balfe), przeniosła się w czasie. Albo miejsce, gdzie Jamie Fraser (Sam Heughan) szepcze do Claire: „Kiedy jestem w tobie, czuje się jak Bóg”. Ta podróż jest nie tylko spełnieniem marzeń, lecz także fascynującym odkrywaniem szkockiej historii, kultury i krajobrazów. W niektórych miejscach Szkocji turystyka po tym serialu wzrosła aż o 200 proc. Tak stało się choćby w przypadku Doune, zamku, który w serialu był siedzibą klanu MacKenzie – należy do niego ukochany Claire. Boli, gdy turyści zabierają artefakty z historycznych miejsc, np. kamienie z pola bitwy pod Culloden. Choć trzeba przyznać, że wielu z nich odsyła albo oddaje zabrane nielegalnie pamiątki. Trzeba też pamiętać, że oglądamy nie plany filmowe, lecz autentyczne plenery i zabytki. Powodzenie wśród turystów działa tu jak miecz obosieczny. Daje splendor, ale i zagrożenia. Szkoci przyjmują turystów z otwartymi ramionami, chociaż czasami zauważają ze śmiechem, że przybysze chcą w nich widzieć bohaterów serialu z XVIII wieku, ubranych obowiązkowo w kilty – spódnice ze słynnej szkockiej kratki, czyli tartanu. Fenomen serialu „Outlander” Kiedy w 2014 roku „Outlander” debiutował, nikt nie sądził, że stanie się globalnym fenomenem. A jednak historia wojennej pielęgniarki Claire Randall, która przenosi się z 1945 roku do XVIII-wiecznej Szkocji, porwała miliony widzów. „Outlander” to przede wszystkim niezwykła historia miłosna między współczesną kobietą, którą jest Claire, a szkockim buntownikiem z czasów powstania jakobickiego, Jamiem Fraserem. To miłość pełna namiętności, seksu (Claire go lubi i nie jest w tym pruderyjna), poświęcenia i trudnych wyborów. Bohaterka przenosi się bowiem do przeszłości jako mężatka, ukochana przystojnego i łagodnego Franka Randalla (Tobias Menzies). Rzecz dzieje się więc w trójkącie i w gruncie rzeczy opowiada o miłości i przeznaczeniu. „Kim jestem?”, pyta siebie Claire. „Kim jestem, Claire Randall, Claire Fraser, czy po prostu Claire Beauchamp. W którym wcieleniu czuję się najlepiej?”. Serial powstał na podstawie powieściowej sagi amerykańskiej pisarki Diany Gabaldon, która – co ciekawe – nigdy nie była w Szkocji. Jest naukowcem, biologiem morskim, doktorem ekologii. Można sądzić, że choć inspiracje czerpała od szkockich pisarzy w rodzaju Waltera Scotta, autora „Rob Roya”. Ale nie, okazało się, że zainspirował ją angielski serial „Doktor Who”, którego bohater podróżuje przez czas i przestrzeń. Wrota miłości „Czasem życie skręca w nieoczekiwanym kierunku – i to właśnie te zakręty kształtują nas takimi, jakimi jesteśmy”, mówi Claire Randall. Od czego zacząć zwiedzanie Szkocji, by poczuć atmosferę serialu… Wielu widzów szuka na mapie Szkocji Craigh na Dun, kręgu kamieni, dzięki którym Claire cofa się w czasie albo wraca do współczesności. Nigdy go nie odnajdziemy, bo kamienie zostały zrobione ze styropianu. Ale miejsce, w którym kręcono te sceny, jest urocze i warte odwiedzenia. To Kinloch Rannoch w Perth, niedaleko wschodniego krańca jeziora Loch Rannoch. Znajduje się tu niewielkie wzgórze z zagajnikiem, malownicze i spokojne. Z Kinloch Rannoch prowadzi 18-kilometrowy szlak do Bridge of Gaur – mostu nad rzeką Gaur. Na trasie trafimy na miejsca idealne do biwakowania, wędkowania, a przede wszystkim obserwowania ptaków. Biegnie wzdłuż zachwycającego jeziora Loch Rannoch. Jeżeli zaś chodzi o krąg kamieni pokazywany w czołówce serialu, to prawdziwa magia. Te kamienie istnieją naprawdę w Callanish, na szkockiej wyspie Lewis. Zostały wzniesione w epoce późnego brązu i miały znaczenie rytualne. Ten starożytny krąg zawsze przyciągał i fascynował przybyszów, samo zobaczenie go jest jak podróż w czasie. Piękne Highlands Serial kręcono z rozmachem i wielką dbałością o scenografię, kostiumy (podobno nikt nie robi tak kostiumów historycznych jak Anglicy, choć sam serial jest produkcją amerykańską). Konkretne miejsca robią wrażenie. Nie ma jednak nic piękniejszego niż po prostu Highlands – szkockie wyżyny, na których toczy się akcja serialu. Highlands to niesamowite pejzaże, dzika przyroda, góry, jeziora, bezkresne niebo. To wciąż jeden z najrzadziej zaludnionych regionów w Europie. W serialu oglądamy m.in. ogromną i zjawiskową dolinę Glencoe, która sama w sobie ma sporo tras wycieczkowych o różnym stopniu trudności. Jest tutaj aż osiem szkockich Munro, czyli najwyższych szkockich szczytów, oraz tzw. Ukryta Dolina (Lost Valley). Przed wiekami w Glencoe ludzie jednego z klanów, przyjęci do domu, dokonali rzezi swoich gospodarzy, co było zbrodnią i pogwałceniem wszelkich góralskich kodeksów. Ta czarna legenda jest żywa do dzisiaj. Gdzie ci górale Przez wieki Highlands były miejscem zagorzałego oporu Szkotów przeciwko angielskiej dominacji. Do tej niepodległościowej historii należy powstanie jakobickie i tragiczna, przegrana bitwa pod Culloden. Była to ostatnia bitwa na brytyjskiej ziemi, a stoczono ją w 1746 roku. „Kto wygrał bitwę pod Culloden?”, dopytuje rozpaczliwie Claire przeniesiona niemal z pola walki do 1948 roku. I gdy dowiaduje się, że „My, Anglicy, pod wodzą Cumberlanda”, rozpacza. Myśli, że nigdy już nie odnajdzie Jamiego Frasera. Anglicy nie mieli litości – przymusowo wysiedlali szkockich górali, likwidowali szkockie klany, zabronili używania języka gaelickiego. Właściwie zniszczyli tutejszą góralską kulturę. Pole bitwy, zwane też wrzosowiskiem Culloden, jest dzisiaj chętnie odwiedzane, znajduje się tu kopiec z grobami 1500 zabitych jakobitów, centrum turystyczne. Culloden leży niedaleko miasta Inverness – stolicy Highlands. Warto tu spędzić trochę czasu, w końcu to w Inverness zaczyna się akcja „Outlandera”. Prowadzi stąd znany szlak pieszy, rowerowy albo wodny – zwany Great Glen Way. To jeden z Wielkich Szlaków Szkocji, biegnie m.in. wzdłuż historycznego Kanału Kaledońskiego, który łączy Morze Północne na wschodzie kraju z Oceanem Atlantyckim na zachodzie. Korzysta m.in. z wód jeziora Loch Ness. Trzeba dodać na koniec, że w serialu nie było prawdziwego Inverness. Zastępowało go urokliwe miasteczko Falkland. Claire i jej mąż Frank zatrzymali się w pensjonacie pani Baird. Dzisiaj znajduje się w tym miejscu hotel Covenanter, bardzo chwalony przez fanów serialu jako wygodne i klimatyczne miejsce. Falkland leży w hrabstwie Kingdom of Fife, u podnóża gór Lomond Hills. To tutaj powstał jeden z najpiękniejszych w Szkocji renesansowych pałaców – Falkland. Mieszkała w nim i uwielbiała go królowa Szkotów Maria Stuart. Na terenie rezydencji znajduje się najstarszy na świecie kort tenisowy Royal Tennis Court. Warto odwiedzić pałac, pochodzić po urokliwych uliczkach Falkland. Kraina zamków Szkocja to zamki, opactwa, ruiny pełne magii i tajemnic. Na pewno warto wybrać się do wspomnianego już zamku Doune lub – jak nazywają go w „Outlanderze” – Leoch. W serialu był on siedzibą klanu MacKenzie, do którego należał ukochany Claire. Niby w Szkocji takich obiektów jest wiele, ale to właśnie Doune zachwyca producentów filmowych. Pochodzącą z XIV wieku budowlę można było zobaczyć w filmie „Monty Python i Święty Graal” i w „Grze o tron”. Zamek był przede wszystkim twierdzą obronną, z 12-metrowymi murami. Do dzisiaj robi wrażenie. Warto także zobaczyć Blackness – zamek, który w serialu udawał Fort William. Blackness to pełna tajemnic forteca położona na brzegu zatoki Forth. Roztaczają się z niego niesamowite widoki, nawet na Edynburg. Często nazywa się go „statkiem, który nigdy nie wypłynął”. Architekt bajecznie bogatego sir George’a Crichtona obiecał mu, że wybuduje dla niego statek, w którym nigdy nie zazna choroby morskiej i którego nie zatopią Anglicy. Tak powstał Blackness, który rzeczywiście przypomina statek. To na dziedzińcu tego zamku Jamie jest biczowany przez Jacka Randalla, okrutnego przodka łagodnego męża Claire. We wschodniej części Highlands, ale nieco bliżej Edynburga, znajduje się jeden z najstarszych szkockich zamków – Aberdour, zbudowany w XII wieku. Warto go obejrzeć i przy okazji zajrzeć do położonego niedaleko jednego z najstarszych szkockich kościołów św. Fallona. Są jeszcze dziesiątki miejsc, które można zwiedzać, wspominając różne wątki i sceny z serialu „Outlander”. Choćby zamek Drummond z jego niesamowitymi ogrodami czy malowniczą wioskę Culross, która stała się znana właśnie dzięki serialowi. Jego historia sięga podobno VI wieku, kiedy żył tu jeszcze szkocki święty Serf. Wioska regularnie pojawiała się w „Outlanderze” jako Cranesmuir. Które miejsca będą popularne w nowej, ósmej części serialu, dopiero się przekonamy.
Zobacz bajkowe zamki Polski, które stały się planem filmowym. Jeden kryje mroczny sekret!
W Polsce kryje się kilka zamków, które górują nad krajobrazem — wyglądają jak żywcem wyjęte z klisz filmowych i w rzeczywistości pełniły role planu zdjęciowego. Od baśniowej Pałac w Mosznej, przez renesansowy Zamek w Gołuchowie, aż po monumentalny Zamek Książ, który kryje mroczną legendę…
Czy wiesz, że niektóre z najpiękniejszych polskich zamków stały się tłem filmowych historii, które poruszały wyobraźnię widzów na całym świecie? Bajkowy Pałac w Mosznej przypomina zamek Disneya, Zamek w Gołuchowie przenosi nas do świata „Akademii Pana Kleksa”, a monumentalny Książ w Wałbrzychu skrywa mroczne sekrety II wojny światowej i... legendę o złotym pociągu. Każdy z tych obiektów to nie tylko majstersztyk architektury, ale i żywa sceneria kina. Odkryj, gdzie kręcono kultowe filmy i seriale, jakie tajemnice skrywają ich mury i dlaczego warto odwiedzić je choć raz w życiu. Pałac w Mosznej – polski zamek Disneya Położony w województwie opolskim pałac w Mosznej wygląda jak przeniesiony z bajki Disneya. Ma aż 99 wież i wieżyczek oraz 365 pomieszczeń, co sprawia, że jego architektura budzi skojarzenia z animowanymi zamkami znanymi z dzieciństwa. Budowla ta zyskała ogromną popularność w mediach społecznościowych jako jedno z najbardziej fotogenicznych miejsc w Polsce. Wokół pałacu rozciągają się malownicze parki, które dodają miejscu magicznej atmosfery, idealnej do spacerów i sesji zdjęciowych. Zamek w Mosznej niejednokrotnie stawał się tłem dla filmów fabularnych oraz fabularyzowanych. Obiekt, kojarzony z baśniową architekturą i atmosferą tajemnicy, przyciągał twórców z różnych gatunków – od science-fiction po kino kostiumowe i komedie. Najstarszym znanym filmem z udziałem zamku jest polsko-rosyjska produkcja science-fiction „Test pilota Pirxa”, oparta luźno na opowiadaniu Stanisława Lema pt. „Rozprawa”. W 1985 roku powstał horror-komedia „Lubię nietoperze”, a w roku 1990 „Piggate” – komedia z udziałem Katarzyny Figury, Henryka Talara i Ewy Skibińskiej. Kolejne produkcje to film „Daas” (2011), filozoficzny dramat kostiumowy z Andrzejem Chyrą i Mariuszem Bonaszewskim oraz „Brigitte Bardot cudowna” w reżyserii Lecha Majewskiego z Andrzejem Grabowskim, Magdaleną Różdżką i Tomaszem Saprykiem. Jedna z najstarszych legend dotyczących pałacu w Mosznej mówi o tunelu, który miał prowadzić spod zamku aż do odległej wsi – używany rzekomo przez zakonników lub alchemików. Zamek w Gołuchowie – filmowa „Akademia Pana Kleksa” W województwie wielkopolskim znajduje się kolejna perełka architektoniczna – zamek w Gołuchowie. To właśnie tutaj powstały ujęcia do znanej produkcji „Akademia Pana Kleksa”. Zamek wystąpił również w filmie „Królowa Bona”. Jego zabytkowe mury i malownicze otoczenie sprawiają, że idealnie nadaje się na tło opowieści filmowych. Zamek w Gołuchowie został przebudowany w stylu francuskiego renesansu na wzór zamków znad Loary. Charakterystyczne wysokie, kryte łupkiem dachy, smukłe kominy i bogaty wystrój rzeźbiarski nadają mu unikalny charakter. Wnętrza zamku zdobią oryginalne, zabytkowe elementy architektury, nabyte przez ówczesną właścicielkę Izabellę Czartoryską w antykwariatach z całej Europy, m.in. późnogotyckie i renesansowe kominki, portale czy okiennice. Tajemnice zamku w Goluchowie Jedną z najbardziej znanych legend związanych z zamkiem jest opowieść o Czarnej Damie. Według przekazów, duch Izabelli Czartoryskiej pojawia się nocą w zamkowych korytarzach, dba o porządek i organizuje tajemnicze przyjęcia. Mieszkańcy okolicznych miejscowości twierdzą, że widzieli ją w oknach zamku, zwłaszcza podczas mglistych nocy. Inna fascynująca legenda mówi o Królu Kruków, który rzekomo władał tymi terenami wieki temu. Miał czarne pióra zamiast włosów i potrafił rozkazywać ptakom, które przynosiły mu wiadomości z najdalszych zakątków królestwa. Uważany był za potężnego czarodzieja, otaczającego swój zamek mistyczną aurą. Zamek Książ w Wałbrzychu – kulisy oscarowego filmu Zamek Książ, położony w województwie dolnośląskim, pojawił się na ekranie w głośnym filmie „Strefa interesów”, który zdobył uznanie międzynarodowej publiczności i był nominowany do Oscara w kategoriach „najlepszy film międzynarodowy” oraz „najlepszy dźwięk”. Monumentalna budowla oraz jej dramatyczna historia stanowiły doskonałe tło do filmu o tematyce wojennej. Zdjęcia do produkcji rozpoczęły się latem 2021 roku, a ostatnie sceny, przedstawiające elegancki bal, zrealizowano w styczniu 2022 roku w Sali Maksymiliana oraz sąsiednich salonach zamku. Książ, ze względu na swoją architekturę i atmosferę, jest popularnym miejscem dla filmowców i w przeszłości był wykorzystywany jako plan zdjęciowy dla wielu produkcji. Oprócz „Strefy interesów”, kręcono tam m.in. filmy: „Tortura nadziei”, dramat kostiumowy w reżyserii Ewy i Czesława Petelskich, „Hrabina Cosel”, film Jerzego Antczaka, „Diabeł”, horror kostiumowy Andrzeja Żuławskiego oraz. „Trędowata”, melodramat Jerzego Hoffmana, z scenami kręconymi na Tarasie Wodnym i Tarasie Zachodnim zamku. W Książu powstawały także seriale takie jak „Tajemnica twierdzy szyfrów”, „1983” i „Czarne Stokrotki”. Wojenne sekrety Zamku Książ Zamek Książ w Wałbrzychu skrywa wiele tajemnic, które od lat fascynują historyków, badaczy i turystów. Jego historia sięga XIII wieku, jednak to wydarzenia z czasów II wojny światowej budzą największe emocje. Jedną z najbardziej znanych legend związanych z zamkiem Książ jest opowieść o złotym pociągu. Według niej, w podziemiach zamku ukryto pociąg wypełniony złotem i kosztownościami zrabowanymi przez nazistów. Mimo licznych poszukiwań, pociągu nigdy nie odnaleziono, co tylko podsyca zainteresowanie i tajemniczość tego miejsca. Zamek Książ owiany jest również licznymi legendami o duchach. Najbardziej znana jest opowieść o Białej Damie, która rzekomo pojawia się w zamkowych korytarzach. Niektórzy wierzą, że to duch księżnej Daisy, ostatniej właścicielki zamku przed II wojną światową. Polska jak z bajki – zwiedzanie zamków filmowych Zwiedzanie zamków filmowych w Polsce to nie tylko gratka dla kinomanów, ale też fascynująca podróż przez historię, architekturę i sztukę. Zarówno pałac w Mosznej, zamek w Gołuchowie, jak i Zamek Książ przyciągają tłumy turystów z kraju i zagranicy. Każdy z tych obiektów ma swoją unikalną atmosferę i charakter. Od bajkowego stylu secesyjnego w Mosznej, przez renesansowy klimat Gołuchowa, po monumentalny Książ – Polska oferuje szeroką gamę doświadczeń dla każdego miłośnika niezwykłych miejsc. Filmowe szlaki – inspiracje dla miłośników kina i historii Zamki filmowe w Polsce stają się coraz popularniejszym kierunkiem podróży tematycznych. Dzięki produkcjom takim jak „Akademia Pana Kleksa” czy „Strefa interesów” widzowie mogą przenieść się wprost do miejsc znanych z dużego ekranu. Jeśli szukasz pomysłu na wyjątkowy weekend, odwiedzenie tych miejsc to świetna okazja, by na własne oczy zobaczyć scenerie filmowe, poczuć magię opowieści i dotknąć historii. Polska, dzięki swoim zabytkom, potrafi oczarować jak żadna inna.
Influencerzy je ukrywają, bo są zbyt piękne! Tych 10 miejsc w Europie nie znajdziesz na Instagramie!
Europejskie zakątki skrywają prawdziwe perły, które zachwycają swoją urodą, ale nie znajdziesz ich na popularnych profilach influencerów. Niektóre z tych miejsc pozostają ukryte przed masową turystyką, zachowując swoją unikalność i naturalne piękno. Przekonaj się, gdzie warto się udać, by odkryć te zjawiskowe, lecz mniej znane w Europie lokalizacje.
Europa to kontynent pełen ukrytych skarbów, które zachwycają nie tylko swoją historią, ale przede wszystkim niepowtarzalnym pięknem. Choć popularne destynacje, takie jak Positano, Ronda czy Kirkjufell, przyciągają tłumy turystów, to istnieje również wiele miejsc, które wciąż pozostają w cieniu. Część z nich to lokalizacje, które nie zdobyły jeszcze szerokiego rozgłosu, a inne ukrywają swoje piękno przed masową turystyką. Co łączy te zakątki? To, że uznaje się je za jedne z najpiękniejszych nie tylko w Europie, ale i na całym świecie. Jeżeli pragniesz odkryć miejsca, które wciąż pozostają w cieniu popularnych tras turystycznych, a jednocześnie urzekają swoim wyjątkowym urokiem, koniecznie zapoznaj się z naszym zestawieniem. Te ukryte perły Europy to idealna propozycja dla każdego, kto szuka nowych, niezapomnianych miejsc na podróż życia. Oto lista 10 takich destynacji, które zaskoczą Cię swoim pięknem i atmosferą. Kirkjufell, Islandia Kirkjufell, to najpiękniejszy szczyt islandzkiego półwyspu Snæfellsnes. Znalazł się nawet w pierwszej 10 najpiękniejszych gór świata. 463-metrowa góra najbardziej znana jest ze swojej stożkowatej formy. Z powodu dużej stromości wspinaczka na nią dozwolona jest jedynie doświadczonym wspinaczom. Kirkjufell jest Jest tak charakterystycznym i pięknym miejscem, że bardzo często pojawia się na kartkach pocztowych z Islandii. Jest także najczęściej fotografowaną górą tego państwa. Najciekawsze w niej jest to, że z każdej strony wygląda inaczej. Mówi się, że z jednej przypomina kapelusz czarownicy, a z drugiej kościelne wieże - z tego powodu nazywa się ją czasami Górą Kościelną. Ronda, Hiszpania Ronda jest jednym z najpiękniejszych i najczęściej odwiedzanych miejsc w Hiszpanii. Znajduje się po obu stronach wąwozu rzeki Guadalevin. Sam Ernest Hemingway tak opisał Rondę „Całe miasto jak okiem sięgnąć jest niczym innym, jak romantyczną kulisą teatralną”. W mieście znajdziemy wpływy chrześcijańskie, jak i muzułmańskie. Co roku, w pierwszej połowie września, ma tu miejsce Feria de Pedro Romero, czyli ogromny festyn, na którym odbywają się liczne konkursy i pokazy walk. Park Narodowy Jezior Plitwickich, Chorwacja Tak prawdopodobnie wygląda raj. Park Narodowy Jezior Plitwickich to najpopularniejsza atrakcja turystyczna Chorwacji, która została wpisała na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Rozciąga się na powierzchnię 300 kilometrów kwadratowych. W skład Jezior Plitwickich wchodzi aż 16 zbiorników wodnych, o niezwykłej turkusowej barwie i 90 wodospadów. Uważa się go za najpiękniejszy park narodowy w Europie. Choć woda, we wszystkich odcieniach zieleni i niebieskiego, wygląda niezwykle zachęcająco, kąpanie w jeziorach na terenie parku jest zabronione. The Cliffs of Moher, Irlandia Klify Moheru, to jedna z głównych atrakcji Irlandii, którą koniecznie trzeba zobaczyć. Dzięki bardzo rozbudowanemu systemowi ścieżek i atrakcji turystycznych w tej okolicy, można tam spędzić cały dzień niespiesznie spacerując. Klify to najczęściej odwiedzana atrakcja przyrodnicza w tym kraju, dlatego trzeba liczyć się z tym, że jadąc tam natkniemy się na tłum ludzi. Dla bezpieczeństwa warto celować w godziny poranne lub wieczorne. Jest szansa, że ludzi będzie mniej, a do tego widok stamtąd o zachodzie słońca jest naprawdę zachwycający. Reine, Norwegia Wiele osób mówi, że jest to nie tyle najpiękniejsze miejsce w Europie, co na świecie! A norweski tygodnik Allers ogłosił Reine jako najpiękniejsze miasteczko w państwie. Znajduje się na północy Norwegii. Reine jest najlepszym miejscem do obserwowania zorzy polarnej. To jeden z głównym powodów, dlaczego przyciąga ono zimą tak wielu turystów. Positano, Włochy Positano to jedno z najbardziej romantycznych miejsc na świecie. Wszystko dzięki kolorowym domkom i dzikim kwiatom opadającym na ich dachy. Miasto w 1997 roku znalazło się na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Nie ma w nim dużo miejsc do zwiedzania. Najlepszym pomysłem na spędzenie czasu w Positano, to beztroskie, niespieszne spacery i napawanie się tym klimatem włoskiego miasta. Można zatrzymać się w kawiarni, z której rozpościera się niesamowity widok na morze. I oczywiście to czego tu nie brakuje to… restauracje z pyszną włoską kuchnią! Trolltunga, Norwegia Trolltunga, czyli język trolla, jest główną atrakcją w Norwegii. A jednocześnie najtrudniej dostępną. Ten kilkunastometrowy głaz, wiszący nad przepaścią, przyciąga niesamowitą liczbę turystów. Samo dojście do niego, to kilka godzin wspinaczki. A potem najczęściej kolejna godzina czekania w kolejce do samej Trolltungi. Jednak wcale nas to nie dziwi - to w końcu jedno z najpiękniejszych miejsc w Europie. Dla takich widoków warto czekać. Prowansja, Francja Prowansja i lawenda to już niemalże synonimy. Pola lawendowe są już tak popularne, że stały się symbolem tego regionu Francji. Jeśli poza samym podziwianiem tych urokliwych terenów, interesuje Was również ich historia, wybierzcie się do Muzeum Lawendy w miasteczku Cabrieres d’Avignon. Znajdziecie w nim również informacje na temat sadzenia czy zbierania lawendy. Można tam także kupić wiele produktów na bazie lawendy, jak kremy czy olejki. Landmannalaugar, Islandia Landmannalaugar znajduje się w islandzkim rezerwacie przyrody, Fjallabak i znany jest głównie ze swojego niezwykłego wyglądu. Pod koniec XV wieku doszło tam do erupcji wulkanu. Lawa pokryła pobliski teren i w rezultacie dziś możemy nacieszyć oczy niepowtarzalnym pięknem tego miejsca. Najpopularniejszym wzgórzem na tym terenie jest Bláhnjúkur. Jego nazwę tłumaczy się po angielsku na Blue Peak. Wszystko przez niebiesko-czarną poświatę, która widoczna jest na jego zboczach. Muralla Roja, Alicante, Hiszpania Zastanawialiście się kiedykolwiek, gdzie znajduje się najbardziej kolorowe miejsce w Europie? To właśnie budowla Muralla Roja w Hiszpanii. Zbudowana w 1973 roku, znajduje się na wzgórzu, skąd rozpościera się niesamowity widok na Costa Blanca. Budynek składa się z kilku mieszkań, połączonych ze sobą siecią korytarzy. Muralla Roja jest kolorowym labiryntem, którego kolory nawiązują do barw zachodzącego słońca i nieba.
Tylko nieliczni wiedzą, gdzie zobaczyć to zjawisko — w 2026 te miejsca zachwycą cały świat!
Kiedy noc zapada wcześniej, a światło dnia staje się coraz bardziej ulotne, pojawia się coś naprawdę magicznego: zorza polarna. W 2026 roku wybrane miejsca na Ziemi zamieniają się w sceny światła i cienia — oto gdzie warto wyruszyć, by doświadczyć tego spektaklu na własne oczy.
Zjawisko zorzy polarnej pozostaje jednym z najbardziej fascynujących spektakli natury — światła tańczące nad horyzontem, kolory w ciemnym niebie, moment, który zapada w pamięć. Ale nie każdy może je zobaczyć — trzeba wiedzieć gdzie, kiedy i jak. Coraz więcej miejsc przygotowuje się na przybycie łowców zorzy: ciemne noce, minimalne zanieczyszczenie światłem, idealna lokalizacja. W tym artykule zajmiemy się tymi zakątkami świata, które w tym roku mogą zaoferować niezapomniane widowisko — od północnej Skandynawii po dzikie obszary Grenlandii. Bo choć zorza polarna bywa ulotna, dobrze zaplanowana wyprawa może zmienić zwykłą noc w magiczny moment. View Ediplayer on the source website
Oto ukryta perełka na listopadowy długi weekend. Polski kurort jak z bajki, ale bez tłumów
Nałęczów to wyjątkowe miejsce na mapie Polski, które doskonale oddaje urok polskiego kurortu, ale jednocześnie można w nim uniknąć zgiełku i tłumów obecnych w bardziej popularnych miejscowościach. Urokliwe, malownicze miasteczko w województwie lubelskim jest znane z uzdrowiskowego klimatu i pięknych, zadbanych parków. Warto, byś je odwiedził w zbliżający się, długi listopadowy weekend, jeśli marzysz o spokojnym wypoczynku w otoczeniu natury i zabytkowej architektury.
Nałęczów jest jednym z najstarszych uzdrowisk w Polsce, słynącym z czystego powietrza, wód mineralnych oraz malowniczych krajobrazów. Od XIX wieku stał się popularnym miejscem wypoczynku wśród elit towarzyskich i artystycznych. W mieście znajduje się wiele sanatoriów i uzdrowisk w zabytkowych budynkach, w których można podreperować zdrowie i się zrelaksować. Dużą zaletą tego miejsca jest również to, że ma w sobie kameralny urok retro, za którym wiele osób tęskni. Przechadzka w czasie i przestrzeni Nałęczów zachwyca zarówno miłośników historii, jak i tych, którzy pragną wypocząć wśród natury. Centralnym punktem uzdrowiska jest Park Zdrojowy, który rozciąga się na powierzchni 23 hektarów. To idealne miejsce na spokojne spacery, szczególnie w listopadzie, gdy liście tworzą malownicze kolorowe dywany. W parku znajdują się urokliwe alejki spacerowe, stawy oraz zabytkowe pawilony. Warto zatrzymać się przy fontannie czy pospacerować wśród drzew, które o tej porze roku zamieniają się w całą paletę jesiennych barw. Pałac Małachowskich to kolejny punkt, który przyciąga podróżników. Zbudowany w XVIII wieku pałac jest otoczony pięknym ogrodem i stanowi jeden z najważniejszych zabytków miasta. Dziś pałac pełni funkcję muzeum, a jego wnętrza zachwycają elegancją i historycznym klimatem. Odwiedzając go, można poczuć się jak w bajce, bo przenosi do czasów dawnej świetności miasteczka. Nałęczów to także miejsce związane z jednym z najwybitniejszych polskich pisarzy, Bolesławem Prusem. Muzeum poświęcone jego życiu i twórczości znajduje się w willi, w której autor spędził ostatnie lata życia. To doskonałe miejsce na zakończenie dnia pełnego wrażeń – dla każdego, kto fascynuje się literaturą i historią. Od grodu Bochotnica do miasta uzdrowiskowego Niewiele osób wie, że historia Nałęczowa sięga aż VIII wieku, gdy istniał tu gród o nazwie Bochotnica. To właśnie ten fakt czyni z Nałęczowa jedno z najstarszych uzdrowisk w Polsce. W XIV wieku powstała tu parafia, a następnie wieś. Przełomowym momentem okazał się zakup tych ziem przez Stanisława Małachowskiego. To od jego herbu – Nałęcz – nazwano nowo powstające miasto. Piękny listopad? Tak! Miasteczko zachwyca o każdej porze roku, ale w listopadzie nabiera szczególnego uroku. Spadające liście, mgła o poranku i długie, spokojne wieczory tworzą wyjątkowy nastrój, który doskonale pasuje do odpoczynku i regeneracji. Listopad w Nałęczowie to czas, gdy miasto wita swoich gości ciszą i spokojem. Warto wykorzystać ten okres na długie spacery po parku, czy relaks w jednym z lokalnych sanatoriów albo w słynnej Pijalni Wód Mineralnych. T prawdziwa gratka, bo Nałęczów od dawna jest znany z leczniczych właściwości tutejszych wód, i to one przyciągały kuracjuszy już w XIX wieku. Warto więc ich spróbować w tym klimatycznym miejscu. Wille opowiadają o przeszłości Nałęczowskie zabytkowe wille skrywają fascynujące historie, odzwierciedlające nie tylko dawne czasy, ale także ducha tego wyjątkowego uzdrowiska. Te eleganckie budynki, otoczone pięknymi ogrodami, stanowią nieodłączną część lokalnego dziedzictwa kulturowego. Oto kilka tych, które stanowią serce tego malowniczego miasteczka: Willa Czekoladka to jeden z najbardziej urokliwych obiektów Nałęczowa, który zachwyca swoją kameralną atmosferą i elegancką architekturą. Zbudowana w początkach XX wieku w stylu zakopiańskim wyróżnia się subtelnymi detalami, które przyciągają wzrok. Jej nazwa pochodzi od ciepłej, przyjaznej kolorystyki elewacji, która przypomina odcienie czekolady i nadaje willi romantyczny charakter. Willa Tolin powstała pod koniec XIX wieku. Została zaprojektowana w stylu neorenesansowym, ma elegancką, klasyczną formę oraz przestronne wnętrza, które przez lata gościły zamożnych kuracjuszy i artystów. Nazwa „Tolin”, pochodzi od słowa, które symbolizuje spokój i harmonię – cechy, które odzwierciedlają zarówno jej architekturę, jak i otaczający ją ogród. Willa Tolin była niegdyś miejscem spotkań intelektualistów i literatów, którzy przyjeżdżali tu, by szukać inspiracji i odpoczynku. Dziś wciąż zachowuje elegancki charakter. Willa Lucyna to piękny przykład architektury uzdrowiskowej (tzw. styl szwajcarski) z okresu międzywojennego. Zbudowana pod koniec XIX wieku, przyciąga uwagę swoją prostą fasadą, która doskonale wkomponowuje się w nałęczowską przestrzeń. Jej nazwa „Lucyna” jest związana z jednym z popularniejszych imion tamtej epoki. Willa Ukraina to jedna z bardziej charakterystycznych budowli w Nałęczowie. Została zbudowana w stylu neoklasycznym, wyróżnia się przestronnymi tarasami, które wychodzą na otaczający ją ogród. Willa była niegdyś miejscem odpoczynku dla kuracjuszy, którzy przyjeżdżali do Nałęczowa z różnych zakątków Polski i Europy, a jej nazwa nawiązuje do kultury i tradycji wschodniej Europy. Architektura Nałęczowa – śladami historii Każda z tych willi (a jest ich w Nałęczowie o wiele więcej) to nie tylko przykład pięknej architektury, ale także świadek historii, który opowiada o Nałęczowie jako o miejscu pełnym artystycznej atmosfery. Dziś te budynki nie tylko stanowią atrakcję turystyczną, ale także są miejscami, w których odbywają się wydarzenia kulturalne, wystawy i spotkania. Ogrody, które otaczają te architektoniczne perełki, dodatkowo podbijają wrażenie, że Nałęczów to miejsce, w którym czas płynie wolniej. Magiczne wąwozy Sam Nałęczów jest niezwykle klimatyczny, ale równie przyjemne mogą być wycieczki po jego okolicy. Blisko stąd do Krainy Lessowych Wąwozów, malowniczego terenu, który obfituje w spektakularne formacje skalne. To doskonałe miejsce na piesze wędrówki i podziwianie przyrody, szczególnie jesienią, kiedy wszystko nabiera ciepłych, złotych barw. Jeśli chcesz poczuć się jak w bajce, warto wybrać się na spacer wśród tych widowiskowych wąwozów. Niezależnie od tego, czy spędzasz weekend solo, z rodziną, przyjaciółmi, czy romantycznie we dwoje, Nałęczów z pewnością cię zachwyci.
Miasto, w którym czas przestał płynąć — Bodie, Kalifornia, i zagadka jego „pustych domów”!
Porzucone miasteczko w głuszy Kalifornii, gdzie kurz na meblach zastygł w bezruchu, a każdy krok odbija się echem dawnych dni. Oto Bodie – „miasto duchów”, które zdaje się mówić: czas tu naprawdę stanął.
Porzucone miasto, w którym czas się zatrzymał… Czy to jeszcze możliwe we współczesnym świecie? Jak najbardziej! Wystarczy wybrać się w podróż w głąb amerykańskiego stanu Kalifornia. Długa podróż po bezdrożach zaprowadzi do Bodie - prawdziwego miasta duchów! Dziś Bodie przeraża i… zachwyca! Miasto wygląda jak plan filmowy horroru - rozrzucone pozostałości maszyn i nieczynne samochody są dosłownie wszędzie, opuszczone domy straszą wnętrzami, w których ciągle stoją pokryte grubą warstwą kurzu meble i sprzęty. ZOBACZ TAKŻE: 7 czarujących wysp w Europie, o których możesz nie wiedzieć! Bodie - miasto duchów w USA Miasto założono w 1876 roku. Jak wiele innych miejscowości na terenach zachodnich stanów USA, Bodie powstało w czasie gorączki złota. W 1859 roku odkryto złoża w jego okolicach i poszukiwacze tego cennego kruszcu zaczęli się tu osiedlać. Niestety już w 1880 roku okazało się, że dużo większe złoża złota znajdowały się na innych terenach - osadnicy z Bodie opuszczali więc miasto i tam podążali. Pomimo przeciwności Bodie nadal tętniło życiem, a liczba jego mieszkańców wynosiła w 1880 roku około 7000 osób, które ciągle rozbudowywały miasto… Bodie przez lata tętniło życiem! Dla pracujących przy wydobyciu złota mężczyzn odpoczynek w saloonie to podstawa. W „najlepszych czasach” w Bodie było ich podobno ponad 50, a część z tych przybytków pełniła też rolę domów publicznych! Dziś spacerując po Bodie, można przyjrzeć się jednym z barów. Kto skusi się na drinka przy barze? Bodie miasto duchów - jak teraz wygląda porzucona miejscowość? W Bodie można zajrzeć nawet do porzuconego sklepu wielobranżowego - to miejsce, w którym mieszkańcy zaopatrywali się we wszystkie potrzebne produkty. Jak to możliwe, że wnętrza nie zostały rozkradzione teraz, kiedy miasteczko stoi opustoszałe? Ilość turystów w Bodie nie jest duża - miasto znajduje się przecież na pustkowiu. Poza tym chyba żaden turysta nie miałby odwagi zabrać z Bodie czegokolwiek! Powód? Dotknie go klątwa Bodie! Kto zabierze z miasteczka choćby kamień, będzie prześladowany przez duchy zmarłych mieszkańców miasteczka! Budzące przerażenie wnętrza domów mieszkalnych wyglądają jakby czas się w nich zatrzymał. Mieszkańcy Bodie nie otaczali się luksusem - żyli prosto i korzystali z najbardziej podstawowych sprzętów. W Bodie wszystko wygląda tak, jak zostawili to mieszkańcy, który nie zabierali ze sobą zbędnego dobytku. Niektóre elementy wnętrz zostały zaaranżowane (przyjrzyj się książkom na szkolnych ławach!), ale zostało to zrobione w umiejętny sposób. W 1910 w Bodie mieszkało zaledwie 698 osób! Wydobycie złota zmalało, w 1917 roku zamknięto nawet linię kolejową Bodie Railway. Co ciekawe, w tym samym czasie Bodie zyskało w prasie miano „ghost town”/„miasta duchów”. Jako że w latach 20. coraz popularniejsze stały się podróże samochodem, wielu ciekawskich Amerykanów zaczęło odwiedzać Bodie! W 1942 roku ostatnia kopalnia i punkt pocztowy zostały zamknięte. Tak skończyła się kilkudziesięcioletnia historia miasteczka. W latach 40. XX wieku Bodie zagroziła fala kradzieży. Opustoszałe miasto było łatwym łupem dla złodziei. W mieście mieszkały wtedy zaledwie 3 osoby! Na szczęście w latach 60. Bodie zyskało status parku historycznego. W mieście przetrwało 170 zabudowań. Dziś ta liczba zmalała do 110, ale Bodie wciąż prezentuje się fascynująco. Masz odwagę wybrać się na spacer po Bodie? Zapraszamy do galerii! Zobacz, jak żyli mieszkańcy i dowiedz się, jaki sekret skrywa Bodie!
To miejsce nie bez powodu jest nazywane "polską Szwajcarią". Tak pięknych krajobrazów dawno nie widziałeś
Zaledwie 16 kilometrów od Krakowa kryją się krajobrazy jak z baśni – kraina strzelistych skał, wąwozów drążonych przez wieki i jaskiń pełnych tajemnic. Ojcowski Park Narodowy, często nazywany „Polską Szwajcarią”, łączy w sobie niezwykłą urodę przyrody z legendami i historią. To najmniejszy park narodowy w Polsce, ale bez wątpienia jeden z najbardziej spektakularnych. Co warto tam zobaczyć?
Przydomek „Polska Szwajcaria” nie jest przypadkowy Ojcowski Park Narodowy, położony na terenie malowniczej Jury Krakowsko-Częstochowskiej, często określany jest mianem „Polskiej Szwajcarii”. Ten poetycki przydomek nie jest przypadkowy. Park zachwyca różnorodnością form krajobrazowych – od głębokich wąwozów po monumentalne, wapienne ostańce, które wyrastają pionowo z dna dolin i przypominają krajobrazy znane z alpejskich pocztówek. Tutejsze doliny rzek, w tym słynna Dolina Prądnika, tworzą wąskie, kręte korytarze otoczone białymi skałami i bujną zielenią, wyglądają niczym wyjęte z bajki. W krajobrazie dominują formacje skalne powstałe w wyniku milionów lat działania zjawisk krasowych. Woda, powoli drążąc wapienne skały, stworzyła nie tylko jaskinie i tunele, ale też majestatyczne iglice, baszty i skalne bramy, jak Brama Krakowska czy Rękawica. Te niezwykłe formy geologiczne porównywane są do górskich pejzaży Szwajcarii, choć powstały w całkowicie odmiennym procesie. Jesienią park zyskuje dodatkowy atut, kolorowe korony drzew, od żółci przez pomarańcze aż po głęboką czerwień. Kontrastują z jasnymi wapieniami i tworzą zapierające dech w piersiach widoki. To właśnie wtedy najłatwiej zrozumieć, dlaczego to niezwykle malownicze miejsce zyskało miano jednej z najpiękniejszych „górskich” krain w Polsce. Formacje skalne, jaskinie i zamki Jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Ojcowskiego Parku Narodowego jest Maczuga Herkulesa – samotna, wapienna skała o wysokości około 25 metrów, której charakterystyczny kształt przypomina odwrócony kij baseballowy lub buławę. Wyrasta bezpośrednio z dna Doliny Prądnika, tuż obok drogi i potoku, stając się obowiązkowym punktem każdej wycieczki. Legenda głosi, że skała została postawiona przez samego diabła na zlecenie czarnoksiężnika Twardowskiego, co tylko dodaje jej tajemniczości. Tuż obok znajduje się monumentalny Zamek w Pieskowej Skale – perła architektury renesansowej, której początki sięgają XIV wieku. Przebudowany w XVI wieku w stylu renesansu włoskiego, do dziś zachwyca malowniczym położeniem na wapiennym klifie i stanowi część Szlaku Orlich Gniazd – historycznej trasy zamków rozciągającej się między Krakowem a Częstochową. Zamek oferuje nie tylko bogatą ekspozycję muzealną, ale także zapierające dech w piersiach widoki na Dolinę Prądnika. Jednak Ojcowski Park Narodowy to nie tylko zamki i skały – to również królestwo jaskiń. Na jego terenie znajduje się ponad 400 jaskiń, co czyni go jednym z najważniejszych obszarów krasowych w Polsce. Dwie największe i najbardziej znane to Jaskinia Łokietka oraz Jaskinia Ciemna. Jaskinia Łokietka, według legend, miała być schronieniem dla króla Władysława Łokietka podczas ucieczki przed wojskami czeskimi. Składa się z kilku komór połączonych wąskimi korytarzami, a zwiedzający mogą podziwiać tam m.in. charakterystyczne nacieki wapienne. Z kolei Jaskinia Ciemna, położona wysoko na zboczu Doliny Prądnika, to jedna z największych jaskiń w Polsce pod względem kubatury udostępnionych turystycznie. Jej wnętrze jest ciemne i surowe, ale to właśnie tam odkryto ślady bytności człowieka neandertalskiego sprzed tysięcy lat. Jaskinie te stanowią schronienie dla 17 gatunków nietoperzy – park jest jednym z najważniejszych ośrodków ich ochrony w Polsce. Wizyta w tych jaskiniach to nie tylko atrakcja turystyczna, ale i niezwykła podróż w głąb historii geologicznej i prehistorycznej tego regionu. Tajemnice natury Ojcowskiego Parku Narodowego Ten region to również raj dla miłośników przyrody. W jego granicach występuje około 950 gatunków roślin oraz około 550 gatunków grzybów. Spotkać tu można m.in. rzadką lilię złotogłów, języczkę gajową czy paprotnik kolczysty. Ojcowski Park Narodowy stanowi siedlisko dla licznych zwierząt, w tym nietoperzy, sów, dzięciołów, a także rzadkich motyli. Szlaki, widoki i jesienna magia parku Ojcowski Park Narodowy jest opleciony gęstą i dobrze zorganizowaną siecią szlaków turystycznych, zarówno pieszych, jak i rowerowych oraz ścieżek dydaktycznych. Teren parku przecina aż 35 km oznakowanych tras pieszych, które umożliwiają zwiedzanie najważniejszych atrakcji bez konieczności korzystania z przewodnika. Jedną z najpopularniejszych tras jest szlak przez Dolinę Prądnika, uznawaną za serce parku – prowadzi on wzdłuż potoku, w otoczeniu wysokich wapiennych ścian, mijając po drodze takie atrakcje jak Maczuga Herkulesa, Brama Krakowska, Źródło Miłości, a także ruiny zamku w Ojcowie. Dla bardziej ambitnych piechurów przygotowano szlak niebieski (Szlak Warowni Jurajskich) oraz szlak czerwony (fragment Szlaku Orlich Gniazd), które prowadzą przez najciekawsze punkty Jury Krakowsko-Częstochowskiej i pozwalają lepiej poznać przyrodę i tło historyczne regionu. Miłośnicy jazdy na rowerze również znajdą tu coś dla siebie – zielony szlak rowerowy „Dolina Prądnika” czy żółty szlak rowerowy „Rowerem po Ojcowskim”, które prowadzą przez mniej uczęszczane zakątki parku i zapewniają piękne krajobrazy oraz… błogą ciszę. Jesień to bez wątpienia najbardziej magiczny czas na wizytę w tym miejscu. Złoto-czerwone korony drzew kontrastują z białymi skałami i tworzą bajeczne pejzaże, które przyciągają fotografów z całej Polski. Szczególnie widowiskowe widoki roztaczają się z punktów widokowych przy Jaskini Ciemnej, Górze Koronnej czy Skale Jonaszówka. Dla osób szukających dodatkowych emocji przygotowano także trasy wspinaczkowe, zwłaszcza w rejonie Skały Rękawica i Skały Wernyhory – są to miejsca udostępnione do wspinaczki zgodnie z zasadami ochrony przyrody. Wiele jaskiń, w tym Jaskinię Ciemną czy Jaskinię Łokietka, można zwiedzać wyłącznie z przewodnikiem, co pozwala lepiej zrozumieć unikalny świat podziemnych form krasowych. Bliskość Krakowa sprawia, że park stanowi idealny cel weekendowej wycieczki, ale jego różnorodność zachęca również do zaplanowania tu dłuższego urlopu – szczególnie jesienią, gdy natura pokazuje tu swoje najbardziej malownicze oblicze.
Romantyczna jesień na niezwykłym szlaku Europy: zamki jak z bajki, perły architektury i cuda przyrody. 460 kilometrów wrażeń!
Niepowtarzalna trasa, która łączy średniowieczne zamki, barokowe pałace i urokliwe miasteczka w jeden niesamowity szlak. Romantische Straße to 460 kilometrów podróży przez serce Niemiec, gdzie historia, architektura i natura przeplatają się w harmonijną opowieść. Ta jesień może być naprawdę magiczna.
Niektóre podróże są szybkie i celowe. Ta będzie inna. Szlak Romantyczny to podróż w czasie. To ponad 460 kilometrów niezapomnianych wrażeń, trasa dla tych, którzy kochają piękno średniowiecznych murów, barokowy przepych i szepczącą zza fasad domów historię. Szlak Romantyczny jest dziś jedną z najpopularniejszych i najpiękniejszych tras turystycznych w Niemczech, a może w całej Europie. Wiedzie z północy na południe przez serce Frankonii i Bawarii, aż po Alpy Bawarskie. Prowadzi przez urocze średniowieczne miasta, zabytkowe rezydencje i zachwycające krajobrazy. Na południowym krańcu, w okolicach Augsburga i Füssen, częściowo biegnie wzdłuż korytarza starożytnej rzymskiej drogi zwanej Via Claudia Augusta. Co czyni go romantycznym? Nazwa szlaku -Romantische Straße, jak tłumaczą przewodniki, nawiązuje do uczucia romantyzmu w sensie estetycznym – zachwytu nad naturą, historią i pięknem starych miast. Szlak powstał niemal sto lat temu głównie ze względów sentymentalnych. Coraz mniej bowiem jest miejsc, nieskażonych cywilizacją. Te zaś, które się jej oparły to prawdziwe perły. Ruszamy im na spotkanie z miejsca, gdzie rzeka Tauber łączy się z Menem, a historia zatrzymała się w XVI wieku. Wertheim – złote wrota szlaku Niewielkie Wertheim, zaledwie kilka tysięcy mieszkańców, powitało nas porannym słońcem i zapachem kawy. W przeszłości doświadczało licznych powodzi. To urocze miasteczko, z górującymi nad nim ruinami potężnego zamku. Jednak prawdziwą magię kryje rynek. Fasady domów z pruskiego muru mają tak intensywne kolory, że aż wydają się nierealne. Stoją tu od stuleci, tworząc pocztówkowy krajobraz. Urocze knajpki zapraszają do środka i zapełniają się po brzegi w porze lunchu. Jak można się domyślić, ich klientami w większości są turyści. Niegdyś byli to Amerykanie, potem Rosjanie, dziś często to Azjaci, ciekawi Europy. Trudno nie wspomnieć o Werheim Village, bajkowej wiosce z unikalną architekturą, 20 minut jazdy za miastem, która leży na Szlaku Romantycznym. W Niemczech działają tylko dwie takie wioski. Na miejscu jest ponad sto butików międzynarodowych marek designerskich oferujących produkty w obniżonych cenach. Można kupić tu dosłownie wszystko, a nawet mieć osobistego doradcę, który pomoże w zakupach pod warunkiem, że jest się członkiem tej społeczności (członkostwo bezpłatne). Aby jednak rozeznać się w terenie, warto wybrać się z przewodnikiem na wędrówkę przez winnice wokół Wertheim połączoną z degustacją wybornych lokalnych win. Szlak wiedzie przez bujne tarasy winnic i pofalowane wzgórza aż do historycznego klasztoru Bronnbach, skąd rozpościera się oszałamiająca panorama na Dolinę Tauber. Wieczorem zaś obowiązkowa wizyta na zamku Wertheim. Jego ruiny świadczą o dawnej potędze, a widok wijących się w dole rzeki i rozległych winnic zachwyca. Niestety, trzeba pokonać setki schodków, windy nie ma. Za to bez trudu można poczuć średniowieczny klimat, a nawet wyobrazić sobie zacięte walki o zamek. Na górze działa restauracja z niezłą kuchnią. Najlepiej przyjść o zachodzie słońca, żeby poczuć magię miejsca. Wertheim to idealna uwertura do dalszej podróży, która delikatnie przenosi w klimat dawnej epoki. Pałac Weikersheim – rokokowy sen Jadąc dalej na południe, szlak prowadzi do prawdziwego klejnotu, Pałacu Weikersheim. To miejsce jest esencją baroku i rokoka. Z zewnątrz pałac jest dostojny, ale to jego wnętrza i ogrody zapierają dech. W Sali Rycerskiej, z jej niesamowitymi freskami i rzeźbami, czujemy ciężar historii arystokratycznej rodziny Hohenlohe. Obok przepiękny salon myśliwski z bajecznym sufitem przedstawiającym sceny z życia, zwierzęta, krajobrazy, na ścianach portrety możnych i trofea myśliwskie. Są nawet toalety, łącznie sztuk osiem, co w tamtych czasach było ewenementem. Jednak na kolana rzuca wspaniały Pałacowy Ogród. Zaprojektowany symetrycznie, z precyzyjnie przyciętymi żywopłotami, fontannami i posągiem Herkulesa. Jest kwintesencją barokowej sztuki ogrodowej. Szczególnie urokliwe wydają się figurki karłów i mitycznych stworzeń ukrytych wśród zieleni, co nadaje ogrodowi lekkości i rokokowego humoru. Zwalniamy tempo, by oddać się kontemplacji dawnego przepychu… Dinkelsbühl – średniowieczna bajka Dinkelsbühl, obok Rothenburga, jest jedną z ikon Szlaku Romantycznego. Miasto miało szczęście, bo w przeciwieństwie do wielu niemieckich miast, zostało niemal nienaruszone przez wojny. W rezultacie dziś jest jednym z najlepiej zachowanych średniowiecznych zespołów miejskich w kraju. Wjeżdżając do Dinkelsbühla ma się wrażenie, że wjechało się do baśni. Kompletne mury miejskie z wieżami i bramami otaczają kolorową starówkę. Domy z muru pruskiego, pomalowane na odcienie pastelowe i ceglaste, tworzą harmonijną mozaikę. Centrum miasta z dominującym Kościołem św. Jerzego jest żywe, ale spokojne. Nie ma tu zgiełku i tłumów, co pozwala na intymne doświadczanie historii. Spacerując jego cichymi, brukowanymi uliczkami, łatwo jest wyobrazić sobie kupców i rzemieślników sprzed wieków… Augsburg – spotkanie z cesarstwem Ostatni etap naszej podróży prowadzi do Augsburga, historycznego giganta. To jedno z najstarszych miast Niemiec, założone przez Rzymian jako Augusta Vindelicorum (stąd powiązanie z dawną Via Claudia Augusta). Bogactwo renesansu i potęga rzymskiego imperium zderzają się z nowoczesnością. Sercem miasta jest majestatyczny Ratusz z jego Złotą Salą, będącą symbolem dawnej siły kupieckiej. Niestety, z powodu remontu nie można jej zwiedzać. Jednak to, co czyni Augsburg wyjątkowym, jest Fuggerei. Najstarsze na świecie osiedle socjalne, założone w 1516 roku przez bogatego bankiera Jakoba Fuggera. To miasto w mieście, z własnym kościołem i bramami, zamieszkane do dziś, gdzie opłaty czynszowe są symboliczne. Spacer po Fuggerei to lekcja historii społecznej, pokazująca, jak działała dawna filantropia. Ciche domki i wąskie uliczki stanowią fascynujący kontrast dla ratuszowego splendoru. A jednocześnie dają nadzieję, że idea pomocy przetrwa kolejne stulecia. Jak każda romantyczna historia, tak i ta ma swój koniec. Szczęśliwy, bo pełen wrażeń i wspomnień. Tekst: Elżbieta Pawełek
Zakosztuj karaibskiej egzotyki w luksusowym wydaniu. Oto Dominikana, jej białe plaże i urlop w rytmie bachaty
Dominikana to prawdziwa perła Karaibów. Wakacje na tej wyspie to niezapomniana przygoda. Są połączeniem komfortu, jaki dają luksusowe hotele, oraz wspaniałych doświadczeń, które można przeżyć, zwiedzając wyspę i poznając jej prawdziwą duszę rozkołysaną rytmami zmysłowego tańca bachata.
Dominikana od pierwszej chwili zachwyca podróżników krajobrazami gór i żyznych dolin, w których kilometrami ciągną się zielone pola bananowców, tytoniu, kawy i trzciny cukrowej. Kraj ten to prawdziwa karaibska oaza. Jego urok tkwi w niekończących się białych plażach i zielonych zagajnikach palmowych, okalających wspaniałe resorty. To miejsce, gdzie marzenia o egzotycznych wakacjach stają się rzeczywistością, a rytmy merengue i bachaty nieustannie rozbrzmiewają w powietrzu. To także kraj o niezwykle bogatej kulturze, w której wyraźny ślad pozostawiły czasy kolonialne. Dominikana, czyli oficjalnie Republika Dominikany, jest usytuowana na wyspie Hispaniola, łączącej dwa kraje: Dominikanę na wschodzie i Haiti na zachodzie. Dominikana przyciąga turystów swoim łagodnym klimatem tropikalnym, gdzie średnie roczne temperatury utrzymują się na poziomie przyjemnych 25°C. Mimo swojego położenia w strefie zwrotnikowej różnice temperatur między regionami nie są zbyt duże. Rajskie spotkanie w Punta Cana Jednym z najczęściej wybieranych przez turystów miejsc na Dominikanie jest Punta Cana, region leżący na wschodnim krańcu wyspy. To kraina, w której natura w swojej najbardziej surowej i urzekającej formie otacza nas z wszystkich stron. Są tam piękne plaże, np. Bavaro, Blanca, Macao czy Juanillo, a także rafy koralowe, które stanowią naturalną barierę ochronną przed falami Atlantyku, dlatego warunki do pływania i snurkowania są tu niemal doskonałe, a temperatura wody osiąga 25°C. Tym, którzy pragną czegoś więcej niż tylko relaksu, Punta Cana daje mnóstwo możliwości. Można wypożyczyć łódkę i popłynąć na wyspę Saona, gdzie kameralne zatoczki i dzika przyroda wciąż zachowują swój dziki urok. Warto też odwiedzić malowniczą wioskę Altos de Chavón i poznać karaibskie tradycje albo zagrać w golfa na jednym z tutejszych pól wtopionych w tropikalny pejzaż. Fascynujące Puerto Plata Z kolei na północnym wybrzeżu Dominikany leży niezwykle ciekawa miejscowość Puerto Plata. To stolica regionu, który zadowoli zarówno miłośników natury, historii, jak i poszukiwaczy przygód. Na szczególną uwagę zasługuje 27 Charcos de Damajagua – park pełny kaskadowych wodospadów, które można przemierzać, skacząc lub zjeżdżając do lazurowych basenów. To niezwykłe przeżycie, podczas którego adrenalina miesza się z podziwem dla piękna dziewiczej przyrody. Nie mniej emocji daje przejazd kolejką linową na górę Isabel de Torres, która wznosi się na 793 m n.p.m. Na szczycie czeka na zwiedzających nie tylko spektakularny widok, lecz także replika słynnej figury Chrystusa Zbawiciela, podobna do tej z Rio de Janeiro. Puerto Plata słynie również z cudownych plaż. Jedną z najpiękniejszych jest Playa Dorada ze złocistym piaskiem muskanym ciepłymi falami Atlantyku. Można na niej relaksować się i uprawiać sporty wodne, takie jak windsurfing, kitesurfing i nurkowanie. Karaibska architektura w stylu wiktoriańskim Historia Puerto Plata sięga czasów kolonialnych. W założonym w 1496 roku mieście do dziś można podziwiać ślady przeszłości. Warto zwiedzić Fortaleza San Felipe, jeden z najlepiej zachowanych zabytków hiszpańskiej architektury obronnej na Karaibach. Dziś w forcie mieści się muzeum, w którym można poznać burzliwą historię piratów i kolonialnych wojen. Wiele przyjemności daje wędrówka urokliwymi zabytkowymi uliczkami Puerto Plata. Ich architektura w stylu wiktoriańskim odróżnia to miasto od innych dominikańskich miejscowości. Drewniane domy, ozdobione misternymi detalami, budzą zachwyt. Można się im dokładniej przyjrzeć, siadając w jednej z lokalnych knajpek na aromatyczną kawę i wszystkimi zmysłami chłonąć karaibską atmosferę wyspy. Tekst: Agata Olejniczak Więcej propozycji wyjazdów w ciekawe zakątki świata znajdziesz w najnowszym wydaniu VIVA! x ITAKA Zima 25/26
Ilona Ostrowska przejechała Wyspy Kanaryjskie wzdłuż i wszerz. Zdradziła nam, które miejsca zachwyciły ją najbardziej
Podróże zaszczepił jej tata marynarz, ale najbardziej ceni te, podczas których czuje się prawdziwie wolna. Na Teneryfie zachwyciła ją bujna zieleń i księżycowy krajobraz, na Fuerteventurze złote niekończące się plaże. Ilona Ostrowska znów leci tam z radością...
Elżbieta Pawełek: Święty Augustyn napisał, że „świat jest książką i ci, którzy nie podróżują, czytają tylko jej jedną stronę”. Ilona Ostrowska: Moja książka w takim razie jest bardzo gruba. Arabskie przysłowie mówi, że „ten, kto żyje, widzi dużo, ten, kto podróżuje, widzi więcej”. Dzisiaj podróże stały się łatwiejsze. Ale to jedyna rzecz, na którą wydajemy pieniądze i stajemy się przez to bogatsi, mądrzejsi i bardziej empatyczni. Liczyłaś kiedyś wszystkie swoje podróże? Nie, choć może to dobry pomysł, żeby je policzyć. Mogłabym zrobić sobie drzewo geograficzne i zobaczyć, gdzie jeszcze powinnam pojechać lub gdzie jeszcze nie dotarłam. Jeśli chodzi o Europę, to nie ma sensu wymieniać miejsc, które odwiedziłam. Chyba że masz czas do jutra... Nie, porozmawiajmy więc o Wyspach Kanaryjskich. W moim sercu zajmują szczególne miejsce. Jest ich kilka, a wliczając w to wszystkie maleńkie wyspy, uzbiera się ich kilkanaście i każda wydaje się inna. Mówi się, że najbardziej różnorodna jest największa z nich Teneryfa, najbardziej niezwykła jest Lanzarote, nazywana wyspą ognia, a najpiękniejsze plaże ma Fuerteventura, wyspa wiatru, o którego sile mogłam się już przekonać. Gdzie czułaś się najlepiej? Na Teneryfie, na którą znowu mam wykupiony bilet lotniczy. Bardzo się cieszę na ten wyjazd, bo tym razem zatrzymam się w hoteliku na plantacji bananowców i awokado. To mnie tak kręci, że zerwę sobie awokado z drzewa albo przynajmniej na nie popatrzę, że będę się budziła wśród bananowców. Zależało mi na tym, żeby mieć intymność i przestrzeń tylko dla siebie. Czyli poznałaś już Teneryfę? Tak. W Santa Cruz na Teneryfie odbywa się drugi co do wielkości na świecie karnawał pełen barwnych parad i widowisk. Jest tu Playa de las Teresitas, złocista plaża z piaskiem sprowadzonym z Sahary, idealna na relaks. Wyruszając z portu, można przenieść się na sąsiednie wyspy, choćby na najbliższą Gomerę. Santa Cruz jest dziś stolicą Teneryfy, ale kilkaset lat temu jej funkcję pełniła La Laguna, miasteczko z uroczą starówką w kolonialnym stylu, wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Wspaniałe jest to, że całą wyspę można objechać samochodem w ciągu trzech, czterech godzin. Północno-zachodnia część jest zielona dzięki górom, dającym osłonę przed wiatrem. Południowo-wschodnia zaś jest bardziej surowa i uboga w roślinność. Niesamowite jest to, że jedzie się w górę wśród lasów piniowych do Parku Narodowego Teide i nagle wpada się w wulkaniczną scenerię. Pamiętam, że dostałam aż gęsiej skórki. Też tak miałaś? Miałam wrażenie, jakbym żywcem została przeniesiona na Księżyc. Wokół rozciągał się znany z filmów science-fiction, kosmiczny krajobraz z górującym nad nim zastygłym wulkanem Teide. Jest to trzeci największy wulkan świata, jeśli zmierzyć go od podstawy w głębinie oceanu i zarazem najwyższy szczyt Hiszpanii, ma ponad 3700 m n.p.m. Trochę przez śnieg zalegający na jego stożku przypominał mi górę Kilimandżaro, którą miałam okazję zobaczyć z bliska. A miałaś okazję zajrzeć w czeluść wulkanu Teide, gdzie według dawnych mieszkańców wyspy Guanczów siedzi duch zła i diabły? Nie, bo się boję diabłów. Jeszcze by mnie tam wciągnęły (śmiech). Góra robi naprawdę niesamowite wrażenie. Rzuca na Atlantyk spektakularny trójkątny cień — długi na 60 kilometrów. Z tego, co wiem, prowadzą tam liczne szlaki piesze, można też dostać się na nią kolejką linową. Co jeszcze byś poleciła na Teneryfie? Mascę. Odrobiny egzotyki i atmosfery dżungli wcale nie trzeba szukać w dalekiej Amazonii. Znajdziemy ją w tym maleńkim miasteczku zamieszkanym przez sto osób, położonym w samym sercu wąwozu o tej samej nazwie. To urocze miejsce jakby zawieszone wśród surowych skał. Otulone bujną zielenią, ozdobione palmami, kontrastującymi z błękitem nieba. Byłam tam kilka razy, zapiera dech. Miejsce leży w cudownej głuszy, której można doświadczyć, gdy nie ma tu wycieczek, bo Masca po Teide to druga największa atrakcja na Teneryfie. Z kolei Fuerteventura jest kompletnie inna. Bardziej surowa. Przez to, że jest taka wietrzna, wydaje się bardzo romantyczna. Zaimponowały mi jej bezkresne plaże, ta przestrzeń jest ujmująca. Tam się naprawdę odpoczywa. A inny plus tej wyspy jest taki, że dosłownie wszędzie rośnie tam aloes. Ciągle ktoś dawał mi krem z aloesu, który jest cudownym środkiem na wszystko, nie mówiąc o tym, że sama zrobiłam sobie jego spory zapas przed wyjazdem do domu. Dlatego tak dobrze wyglądasz... Najwyraźniej, choć było to pięć lat temu, ale krem ciągle trzyma. Jak na wyspie rośnie aloes, to znaczy, że jest dobrze nawodniona. Fuerteventura od lat przyciąga miłośników sportów wodnych. Surfowałaś? Nie. Wielu moich znajomych zaczęło surfować, bo daje im to odskocznię od codzienności, ale ja boję się głębokiej wody. Może kiedyś opanuję lęk, jednak na razie żywioł wody mnie paraliżuje... Gran Canarię też bardzo dobrze wspominam, wybrałam się tam kiedyś z mamą i córeczką. To był nasz babski wypad. Mama ćwiczyła thai chi, kilkuletnia córka dokazywała z jakimś stworem w kostiumie zabawiającym dzieci, a ja zachwycałam się zielenią, w której dosłownie tonął nasz hotel. Dużo czytałam, pływałam, byłam szczęśliwa. Im częściej jestem na Kanarach, tym chętniej tam wracam. Rozmawiała Elżbieta Pawełek
7 wyjątkowych rzeczy, które warto przeżyć na Malediwach - poleca Katarzyna Zielińska
Malediwy to synonim wakacyjnej bajki. Nigdzie woda nie jest tak turkusowa, palmy tak idealne, a piasek tak biały i miękki. Atole małych i większych wysp otoczone rafą koralową już z okien samolotu oszałamiają „instagramowymi” widokami. Jak w tym rajskim świecie odnalazła się Katarzyna Zielińska i czym ją oczarował?
Dla Katarzyny Zielińskiej wyjazd na Malediwy był okazją do nieustannego relaksu. Oto jej 7 malediwskich doświadczeń, które sprawiły, że Malediwy wspomina jako raj na ziemi: 1. cudowne widoki, 2. rafa obok hotelu, na której można snurkować do woli, 3. lokalna kuchnia oparta na świeżych warzywach, owocach i rybach, 4. oszałamiające zjawisko bioluminiscencji, 5. doskonałe warunki do cyfrowego detoksu, 6. kąpiele w ciepłych turkusowych falach oceanu, 7. Otwartość i serdeczność Malediwczyków. Jesteście ciekawi szczegółów? Zapraszam do przeczytania wywiadu z aktorką. Radość z tego, co na Malediwach jest niezmienne Iwona Kwiecień: Malediwy to prawie 1200 wysp, w większości bezludnych, ale te, które są zamieszkane, stały się synonimem raju na ziemi. Czy Pani również odnalazła tam swój prywatny raj? Katarzyna Zielińska: Tak, zanurzyłam się w tym bajkowym świecie z wielką przyjemnością. Tylko trzeba pamiętać, że to jest miejsce, w którym człowiek musi czerpać radość z tego, co tam jest niezmienne. To znaczy wszędzie jest podobny widok, nie ma większych wyzwań, są za to idealne warunki do relaksu totalnego. Dla osób, które lubią dzikość natury, np. dżunglę, rwące potoki czy góry, to nie będą wyspy marzeń (śmiech). Jednym z mocnych trendów podróżniczych na ten rok, zresztą nie tylko na ten, jest „slow travel”, czyli podróżowanie po to, żeby zwolnić, czerpać przyjemność z bycia tu i teraz. Żeby zrobić sobie cyfrowy detoks. Pani urlop na Malediwach taki właśnie był? Tak, pojechałam tam po to, by całkowicie „wylogować się z systemu”. Chciałam mieć przestrzeń dla siebie bez przepełnionego kalendarza, pośpiechu, z czasem na czytanie książek, spacery, pływanie, jogę, na reset dla głowy. Wszystko na Malediwach było bardzo „slow” i komfortowe, jedzenie pyszne, zdrowe, nic nie zakłócało nam odpoczynku. W takich warunkach ciało i umysł może się szybko zregenerować i powrócić do dobrostanu. Wspomniała Pani o dobrym jedzeniu, czy smakowały Pani lokalne dania kuchni malediwskiej? W moim hotelu menu opierało się na kuchni roślinnej i owocach morza. Tradycyjną potrawą Malediwczyków na śniadanie jest mas huni, czyli połączenie tuńczyka, kokosa, cebuli, limonki, chili. To danie ma niesamowity smak, jest bardzo wyraziste i pyszne. Co więcej, po takim śniadaniu człowiek po prostu dobrze się czuje. Kolejny mój kulinarny zachwyt to garudhiya, czyli tradycyjny malediwski bulion ugotowany na bazie ryb z aromatycznymi przyprawami, takimi jak liście curry czy papryczki chilli. Podaje się go z bardzo różnymi dodatkami. Wspaniałe danie, rozpieszczające kubki smakowe egzotycznym zestawieniem smaków. Raj dla ciała i ducha Jakie jeszcze przyjemności dla ciała i ducha czekają na podróżników odwiedzających Malediwy? Ocean i plaża oczywiście. Woda jest ciepła jak zupa i ma niesamowity kolor... Wszystko razem wygląda lepiej niż w jakimkolwiek filtrze w telefonie. Po prostu wspaniale. Malediwy to mekka nurków. Sporo tam raf koralowych, a podwodny świat jest naprawdę fascynujący. Miała Pani okazję zobaczyć go na własne oczy? Ja nie nurkuję głęboko, ale bardzo lubię snurkować. Na Malediwach to jest fajna przygoda również dla rodzin z dziećmi, które w sposób bezpieczny mogą zobaczyć kawałek pięknego podwodnego świata. Niczym nie zakłóconego, bo woda ma wyjątkowo dużą przejrzystość, a rafa zaczyna się tuż przy hotelu, na niezbyt głębokiej wodzie. Wystarczy maska, rurka i zejście z plaży, żeby zobaczyć piękne ryby, barwne koralowce i inne stworzenia. Zachwycająca natura na wyciągnięcie ręki... Tak, jej wyjątkowość na Malediwach tworzy także bioluminescencja, czyli zjawisko, w którym po zmroku morze świeci niesamowitym błękitnym światłem. Fale i plażę rozświetlają miliony punkcików, co przypomina rozgwieżdżone niebo. Kryje się za tym gatunek świecącego planktonu, a oglądanie tego naturalnego, świetlnego spektaklu robi na wszystkich ogromne wrażenie. Malediwy pełne kontrastów Miała Pani okazję poznać ludzi, którzy urodzili się i mieszkają w tym raju na stałe? Malediwczycy są wspaniali. Niesamowicie uczynni, mili, mają w sobie ogromną otwartość na drugiego człowieka i taki, ja to mówię, uśmiech w oczach. Widać, że trzymają się swojej filozofii życia. Doceniają świat, jego dobro i piękno, mają duży szacunek do natury, jedzenia. Choć ich życie wypełniają kontrasty. Stolica Malediwów Male to jedno z najbardziej zatłoczonych miast na świecie. Panuje w nim spory zgiełk i nie ma co liczyć na spokojny odpoczynek, jaki dominuje na pozostałych wyspach. I nie ma się co temu dziwić, bo w Male mieszka bodajże jedna czwarta mieszkańców tego kraju. Kolejny kontrast to bardzo tradycyjne, proste życie, które w zgodzie ze swoją wiarą wiodą Malediwczycy, i luksus oraz nowoczesność, jakimi są przesycone resorty. Jednak te światy jakoś się uzupełniają i ze sobą współgrają. A tym, którzy są ciekawi miejscowej kultury, polecam udział w koncertach, w czasie których można posłuchać granej na bębnach muzyki Bodu Beru albo zobaczenie Langiri, pokazu tradycyjnego tańca wykonywanego przez mężczyzn. Wróciłaby Pani na Malediwy, by znowu poczuć ten totalny reset? Na pewno, choć na liście miejsc do zobaczenia mam jeszcze mnóstwo innych, w których nie byłam, a bardzo chciałabym zobaczyć. Bo podróżowanie jest dla mnie jak czytanie nowego rozdziału książki. Za każdym razem czuję, jakbym zaczynała nową opowieść. Dla mnie to jest życiowy luksus, który bardzo doceniam i lubię na niego odkładać. Jeśli mam do wyboru jakąś materialną rzecz, nie wiem, buty, torebki, ubrania, to wolę jednak odłożyć na kolejną podróż, bo to ona zostaje mi w głowie, sercu, na zdjęciach. Często, kiedy czekam na swoje wejście na plan, mogę popatrzeć w telefonie na cudowne widoki i zresetować umysł tymi zdjęciami. W obecnych czasach podróżowanie stało się lekarstwem dla ciała i dla duszy. Rozmawiała Iwona Kwiecień
Jesienią Europa zachwyca! Sprawdź, które miejsca wyglądają bajkowo w tym sezonie
Planujesz wyjazd jesienią? To idealna pora na podróż – mniej turystów, tańsze bilety i magiczna sceneria. Oto najciekawsze kierunki na jesienny wypad za granicę. Te europejskie miasta wyglądają teraz jak z pocztówki – sprawdź, dokąd warto pojechać i zobacz zdjęcia!
Jesień to idealna pora, by ruszyć w podróż – bez tłumów, w magicznej scenerii i przy niższych cenach. Ale dokąd jechać?Jeśli szukasz miejsca na jesienny wyjazd za granicę, które urzeknie Cię kolorami natury, klimatem starych miast i spokojem poza sezonem, te europejskie lokalizacje będą strzałem w dziesiątkę. Zobacz, które kierunki wyglądają bajkowo właśnie o tej porze roku i planuj swoją podróż już teraz! View Ediplayer on the source website Najlepsze kierunki na jesienną podróż po Europie CZYTAJ WIĘCEJ: Oto najpiękniejsze trasy kolejowe na świecie! Złota jesień w Perthshire – najpiękniejszy region Szkocji poza sezonem Miasto często nazywane Krainą Wielkich Drzew, to jedno z najbardziej malowniczych miejsc nie tylko w Szkocji, ale i w całej Europie. Jesienią region ten zamienia się w krajobraz niczym z bajki – złoto-czerwone liście tworzą na wzgórzach intensywny, barwny kobierzec, a poranne mgły snujące się nad jeziorami dodają mu tajemniczości i uroku. To idealny czas na spacer po lesie The Hermitage, gdzie ogromne, wielowiekowe drzewa zdają się sięgać nieba, a szum wodospadu Black Linn Falls tworzy niezapomnianą atmosferę. W okolicy Perthshire znajdziesz także wyjątkowe punkty widokowe, takie jak Queen’s View nad jeziorem Loch Tummel – miejsce, które królowa Wiktoria uznała za jedno z najpiękniejszych w całej Wielkiej Brytanii. Na aktywnych czekają szlaki trekkingowe w Przełęczy Killecrankie, a dla miłośników historii – ruiny zamków i zabytkowe wioski, jak Dunkeld. To kierunek, który łączy w sobie wszystko, czego szukasz jesienią: spokój, przyrodę, historię i krajobrazy, które na długo zostają w pamięci. Jeśli szukasz miejsca na romantyczny wypad lub spokojną, kontemplacyjną podróż – Perthshire nie zawiedzie. Brugia jesienią – średniowieczne miasto, które wygląda jak z bajki Średniowieczna Brugia jesienią staje się jednym z najpiękniejszych i najbardziej klimatycznych miast Europy. Miasto, którego starówka została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO, nabiera jeszcze więcej uroku, gdy liście na drzewach przybierają złote i czerwone odcienie, a brukowane uliczki skąpane są w miękkim, jesiennym świetle. To idealne miejsce, jeśli kochasz zwiedzanie i spacerowanie bez pośpiechu. Brugia oferuje zachwycającą architekturę gotycką, romantyczne kanały, liczne mostki i klimatyczne zaułki, które jesienią wyglądają jak kadr z filmu. To także mekka dla smakoszy – na każdym kroku znajdziesz lokalne kawiarnie, targi z belgijskimi przysmakami oraz cukiernie serwujące ręcznie robione praliny. Jeśli zdecydujesz się odwiedzić to miasteczko, koniecznie wybierz się na filiżankę słynnej gorącej czekolady w De Proeverie – to jedno z miejsc, które turyści wspominają jeszcze długo po powrocie. Jesień w Brugii to idealny czas na city break – nieprzesadnie zimno, mniej turystów, a klimat wręcz magiczny. Jesień w południowych Niemczech – bajkowe krajobrazy i zamki jak z filmów Południowe Niemcy jesienią to prawdziwa uczta dla zmysłów – region, który łączy w sobie malownicze krajobrazy, bogatą kulturę i sezonowe atrakcje. To tutaj, wśród niekończących się alpejskich lasów i dolin, natura pokazuje swoje najpiękniejsze oblicze – czerwienie, złoto i pomarańcze mieszkają się z mgłami i porannym chłodem, tworząc klimat, który przypomina kadry z romantycznego filmu. To również świetny moment, by doświadczyć autentycznych, lokalnych tradycji – jesień to czas festiwali wina, dożynek i oczywiście słynnego Oktoberfestu. Małe bawarskie miasteczka tętnią wtedy życiem, a wino leje się strumieniami. Można przy tym spróbować lokalnych specjałów i poczuć prawdziwy niemiecki folklor. Dla miłośników historii i architektury południowe Niemcy oferują coś naprawdę wyjątkowego – zapierające dech w piersiach zamki. Zamek Neuschwanstein, znany jako pierwowzór dla bajkowego zamku Disneya, to obowiązkowy punkt wycieczki. Pałac Linderhof, zamek w Norymberdze oraz majestatyczny Burghausen również robią ogromne wrażenie – szczególnie w otoczeniu jesiennej aury. To idealna propozycja na krótki jesienny wypad lub dłuższą objazdówkę – region oferuje piękne widoki, dobrą kuchnię, ciekawe wydarzenia i wiele miejsc wartych odkrycia. Jesień to zdecydowanie najlepszy czas, by się tu wybrać. Jesienna Praga – złote miasto, które zachwyca o zmierzchu Praga jesienią to jedno z tych miejsc, które dosłownie lśnią w ciepłym, złotym świetle. Stolica Czech w tym czasie zmienia się w romantyczną, spokojniejszą wersję samej siebie. Kolorowe korony drzew wokół Wełtawy i w parkach nadają miastu niepowtarzalnego uroku, a historyczne budynki i wąskie uliczki tworzą scenerię idealną na długie spacery i kontemplacyjne zwiedzanie. Jesień to idealny moment, by odkrywać Pragę bez tłumów, z kubkiem gorącego kakao lub grzanego wina w dłoni. Wybierz się na spacer tuż przed zmierzchem na Wzgórze Zamkowe – z tego punktu rozciąga się niezapomniany widok na charakterystyczne dachy Pragi i wijącą się przez miasto rzekę. Panoramiczny pejzaż miasta o tej porze dnia wygląda jak żywa pocztówka. Nie zapomnij odwiedzić Mostu Karola, który jesienią wygląda jeszcze bardziej malowniczo niż zwykle, oraz skrytych kawiarni na Starym Mieście, gdzie można ogrzać się i podziwiać architekturę sięgającą setek lat wstecz. Jesienna Praga to idealna propozycja na romantyczny city break – blisko, klimatycznie i z nutą historii, która otula każde ulice miasta. Warto ją zobaczyć właśnie teraz – zanim spadnie pierwszy śnieg.
Nigdzie w Polsce jesień nie jest tak piękna jak tu. Zobacz spektakularne widoki i tajemniczy "ruchomy las"
Jesień w Bieszczadach to spektakl barw, ciszy i magii dzikiej przyrody. Połonina Caryńska zachwyca złotymi panoramami, naukowcy odkrywają tam „ruchomy las”, a turyści wędrują szlakami, które zachwycają bardziej niż kiedykolwiek. Oto powody, dla których warto rzucić wszystko i ruszyć w Bieszczady właśnie teraz.
Połonina Caryńska – serce jesiennych Bieszczad Jeden z najpiękniejszych i najbardziej rozpoznawalnych szlaków w Bieszczadach to Połonina Caryńska. Jesienią zmienia się w złoto-czerwony dywan, przyciągając wędrowców i… artystów. To właśnie to miejsce zainspirowało muzyków do stworzenia piosenek o Połoninie Caryńskiej, które stały się hymnem zakochanych w Bieszczadach. Szlak biegnący przez Połoninę rozciąga się na wysokości od 1100 do 1297 m n.p.m. i zapewnia niepowtarzalne widoki zwłaszcza jesienią, kiedy lasy „płoną” odcieniami bursztynu, czerwieni i złota. Panorama sięgająca aż po ukraińską stronę Karpat to tło, które zostaje w pamięci na zawsze. „Ruchomy las” – unikalne zjawisko w skali Europy Naukowcy zaobserwowali w Bieszczadach zjawisko, które natychmiast zyskało miano „ruchomego lasu”. W jednym z trudno dostępnych rejonów bieszczadzkich wzgórz korzenie drzew zaczęły poruszać się synchronicznie z przemieszczającym się podłożem, co tworzy niesamowity widok przypominający falującą powierzchnię – wyglądającą niczym żywy, oddychający organizm. To zjawisko nie jest wynikiem złudzenia optycznego – jego istnienie potwierdziły badania terenowe. Drzewa dosłownie „pływają” na miękkim, nasiąkniętym gruncie, który przemieszcza się na skutek podziemnych przepływów wodnych lub drobnych osuwisk. To sprawia, że fragment lasu zachowuje się tak, jakby unosił się na wodzie, bujając się rytmicznie z każdym ruchem ziemi. Choć podobne zjawiska notowano wcześniej w mikroskali w innych częściach Europy, to skala i widoczność „ruchomego lasu” w Bieszczadach czyni go prawdziwym ewenementem. Zjawisko to występuje w odległym i trudno dostępnym terenie, co tylko wzmacnia jego mistyczny charakter. Dla przyrodników jest dowodem na to, że Bieszczady skrywają jeszcze wiele nieodkrytych tajemnic. Dla podróżników to kolejny powód, by spojrzeć na to pasmo górskie z nowej perspektywy. Siła i dynamika przyrody, której nie da się przewidzieć ani kontrolować, staje się tu namacalna. „Ruchomy las” sprawia, że Bieszczady wciąż potrafią zadziwiać – nawet tych, którzy znają je od lat. Najpiękniejsze miejsca w Bieszczadach jesienią Połonina Caryńska to dopiero początek bieszczadzkiej przygody. Jesień odkrywa przed turystami prawdziwe skarby regionu – ukryte doliny, panoramiczne szczyty i ciche miejsca, gdzie natura gra główną rolę. Bieszczady to idealne miejsce dla tych, którzy szukają kontaktu z przyrodą. Oto najpiękniejsze miejsca, które warto odwiedzić jesienią: Tarnica – najwyższy szczyt polskich Bieszczad (1346 m n.p.m.), dumnie góruje nad okolicą i stanowi obowiązkowy punkt na mapie każdego wędrowca. Jesienią panorama ze szczytu zapiera dech. Widok obejmuje morze drzew w odcieniach złota, pomarańczu i czerwieni. Na szczycie stoi metalowy krzyż upamiętniający pielgrzymki Jana Pawła II. Bukowe Berdo – to jeden z najbardziej malowniczych szlaków w Bieszczadach, mniej zatłoczony niż Tarnica czy Połonina Wetlińska. Ścieżka prowadzi przez rozległe połoniny i skaliste grzbiety, Wszędzie panuje cisza,można bez końca podziwiać spektakularne widoki. Jesień tylko podkreśla urok tego miejsca. Pagórki przypominają wzburzone morze złotych fal, a zachody słońca nabierają magicznego wymiaru. Smerek – jest propozycją dla tych szukających umiarkowanego wysiłku i wyjątkowych wrażeń. Szlak prowadzi przez las, który jesienią mieni się tysiącem barw, a sam szczyt Smereka (1222 m n.p.m.) umożliwia podziwianie panoramy Połoniny Wetlińskiej i dolinę Wetliny. To również świetne miejsce na jesienny piknik z widokiem. Jezioro Solińskie – choć kojarzone jest głównie z letnim wypoczynkiem, jesienią przyciąga zupełnie innym klimatem. Brzegi jeziora spowite są mgłą, a liście drzew odbijające się w tafli wody tworzą niemal bajkową scenerię. Spacer wokół zapory w Solinie czy rejs po jeziorze w październiku to spokojne, relaksujące doświadczenie, które pozwala docenić piękno bieszczadzkiego krajobrazu w jego najbardziej romantycznej formie. Cisna, Wetlina i Ustrzyki Górne – bieszczadzkie miejscowości są nie tylko bazami wypadowymi, mają też wyjątkowy urok. W Cisnej warto zatrzymać się w jednej z lokalnych kawiarni z widokiem na góry, Wetlina przyciąga amatorów fotografii, a Ustrzyki Górne zaskakują atmosferą mikro świata. Jesienią prezentują się jak z pocztówki, spokojne, kolorowe i pełne nostalgii. Ci, którzy szukają mniej oczywistych tras, powinni wybrać się do Doliny Sanu, rezerwatu Sine Wiry czy na ścieżkę historyczno-przyrodniczą na Przełęczy Wyżnej. Jesień w Bieszczadach to czas, kiedy każdy krok na szlaku odkrywa kolejne warstwy urody tych dzikich gór. Bieszczady dla wrażliwych dusz Nie bez powodu Bieszczady nazywane są „górami dla ludzi o wrażliwych sercach”. Szlaki, które prowadzą przez złote połoniny, cieszą oczy i budzą mnóstwo emocji. Może właśnie dlatego warto rzucić wszystko i ruszyć w Bieszczady. Szczególnie jesienią.
Polskie Orlando: w tym miejscu w Polsce nie można się nudzić! Znajdziesz tu 4 świetne parki rozrywki
Małopolska to region, w którym zabawa nigdy się nie kończy. Nazywana „polskim Orlando”, oferuje aż cztery niezwykłe parki rozrywki z setkami atrakcji – od bajkowych krain po miejsca, gdzie poziom adrenaliny sięga zenitu. Energylandia w Zatorze, Inwałd Park, Zatorland czy Rabkoland to tylko początek długiej listy atrakcji, które przyciągają miliony turystów z całej Polski i Europy.
W ostatnich latach Małopolska stała się prawdziwym centrum rodzinnej rozrywki. W promieniu zaledwie kilkudziesięciu kilometrów znajdziesz cztery parki tematyczne, które zachwycają rozmachem, różnorodnością i dbałością o szczegóły. To właśnie tutaj, w samym sercu Polski, można poczuć się jak w słynnym Orlando na Florydzie – stolicy światowej rozrywki. W Małopolsce nie brakuje emocji, nowoczesnych atrakcji i miejsc, które zadowolą zarówno najmłodszych, jak i dorosłych poszukiwaczy wrażeń. Małopolska – polskie Orlando pełne emocji W Małopolsce każdy znajdzie coś dla siebie – od ekstremalnych rollercoasterów po spokojne, edukacyjne atrakcje. To region, który łączy energię, rodzinną atmosferę i wyjątkowe krajobrazy. Dla jednych będzie to miejsce, gdzie można przełamać własne granice, dla innych – przestrzeń do wspólnej zabawy i relaksu. Energylandia to bezsprzecznie raj dla miłośników mocnych wrażeń. To tutaj dorosłych i nastolatków przyciągają rekordowe rollercoastery, strefy ekstremalne i widowiskowe pokazy. Wystarczy jeden przejazd Hyperionem lub Zadry, aby poczuć prawdziwy przypływ adrenaliny. Dla wielu to niezapomniane doświadczenie – lot w chmurach, prędkość ponad 120 km/h i widok na malownicze okolice Zatora, które z tej perspektywy wyglądają jak bajka. Ale Małopolska to nie tylko emocje dla odważnych. Zatorland, położony tuż obok Energylandii, to edukacyjna przygoda dla najmłodszych. Dzieci mogą tu zobaczyć ruchome dinozaury w naturalnej skali, odwiedzić park owadów i mitologiczne krainy z posągami greckich bogów. To nie tylko zabawa, ale też nauka poprzez doświadczenie – idealna forma rodzinnego spędzania czasu. W Rabkolandzie czeka świat bajek i uśmiechu – karuzele, kolorowe place zabaw, teatrzyki i maskotki, które bawią najmłodszych od rana do wieczora. Właśnie tu odbywa się słynny Festiwal Dmuchańców oraz Mistrzostwa Polski w Dmuchaniu Balona z Gumy do Żucia – wydarzenia, które stały się kultowe wśród rodzin odwiedzających Rabkę-Zdrój. Z kolei Inwałd Park zachwyca różnorodnością. To kompleks, który można odkrywać przez cały dzień – od Parku Miniatur z replikami najsłynniejszych budowli świata, przez Warownię Inwałd przenoszącą w średniowieczne czasy, aż po Ogród Jana Pawła II, który zachwyca kompozycją roślin i widokiem z lotu ptaka. Małopolska dba też o wygodę odwiedzających. W pobliżu parków znajdują się komfortowe hotele, pensjonaty, restauracje z regionalną kuchnią i dobrze oznakowane parkingi. Wiele miejsc oferuje bilety łączone, dzięki czemu można w jednym weekendzie odwiedzić kilka parków w atrakcyjnej cenie. Region inwestuje również w infrastrukturę drogową, co sprawia, że dojazd z Krakowa, Katowic czy Zakopanego jest szybki i bezproblemowy. To wszystko sprawia, że Małopolska to wymarzony kierunek dla rodzin, par i grup przyjaciół. Można tu spędzić aktywny weekend, dłuższy urlop lub po prostu jednodniowy wypad pełen emocji. To miejsce, gdzie radość, nauka i zabawa tworzą idealną harmonię. 4 miejsca, które musicie odwiedzić w Małopolsce (z dziećmi i bez) Region kryje aż 10 fantastycznych parków rozrywki, które razem tworzą wyjątkowy szlak rodzinnej zabawy. Energylandia (Zator) – największy park rozrywki w Polsce, centrum adrenaliny i rodzinnych atrakcji. 2. Zatorland (Zator) – słynie z ruchomych dinozaurów, parku mitologicznego i lunaparku. 3. Rabkoland (Rabka-Zdrój) – bajkowy park dla najmłodszych, pełen kolorowych karuzel i teatralnych postaci. 4. Inwałd Park (Inwałd) – kompleks pięciu parków: Park Miniatur, Dinolandia, Warownia, Ogród Jana Pawła II i Mini Zoo Kucyk. Park Ruchomych Dinozaurów (Zator) – ogromne, poruszające się figury dinozaurów i edukacyjne ścieżki tematyczne. Energylandia – serce polskiego Orlando Nie ma polskiego parku, który dorównywałby rozmachem Energylandii. Ten gigant w Zatorze to największy park rozrywki w Polsce i w całej Europie Środkowo-Wschodniej. Zajmuje ponad 70 hektarów i oferuje ponad 120 atrakcji dla wszystkich grup wiekowych – od spokojnych karuzel po najbardziej ekstremalne rollercoastery. Niemal co roku dostaje też prestiżowe nagrody. I rzeczywiście nas to nie dziwi, bo już po przekroczeniu głównej bramy widać, że niczym nie ustępuje największym gigantom światowej rozrywki. Wszystko jest tu na najwyższym poziomie. Od samych atrakcji, przez dekoracje, obsługę i nieskazitelną czystość. Nawet jeśli w parku jest w tym samym momencie kilkadziesiąt tysięcy osób, wszystko działa jak w zegarku. Jednak planując tu przyjazd w miesiące letnie lub ciepłe i słoneczne weekendy wiosny i jesieni, musicie liczyć się ze sporymi kolejkami. Wtedy najlepiej wykupić bilet dwudniowy albo Energy Pass, czyli dokument gwarantujący wejście poza kolejnością na aż 13 największych atrakcji parku. Największe atrakcje Energylandii Hyperion – to prawdziwy gigant wśród europejskich rollercoasterów. Ma 77 metrów wysokości i rozwija prędkość do 142 km/h. Zjazdy, zakręty i efekt nieważkości sprawiają, że to przeżycie zapiera dech w piersiach. Zadra – drewniano-stalowy rollercoaster, który jest jednym z najwyższych na świecie. Osiąga 61 metrów wysokości i prędkość 121 km/h. To połączenie siły natury z technologią, które daje niezapomniane wrażenia. Abyssus – nowoczesna kolejka z serii „multi-launch coaster”, która rozpędza się aż dwukrotnie w trakcie jazdy. Efekty wodne, mgła i nieprzewidywalne manewry tworzą klimat tajemniczej podwodnej przygody. Formula Coaster – idealna dla fanów prędkości i adrenaliny. Przyspiesza do 100 km/h w zaledwie 2 sekundy, zapewniając doświadczenie podobne do startu bolidu Formuły 1. Speed Water Coaster – rekordowy rollercoaster wodny, który łączy emocje jazdy z orzeźwiającym zjazdem wprost do wody. Latem to absolutny hit Energylandii. Dla rodzin z dziećmi przygotowano spokojniejsze strefy, takie jak Bajkolandia czy Strefa Familijna, w których najmłodsi mogą przeżyć swoją pierwszą przygodę w świecie karuzel, kolejek i kolorowych postaci. Nie można zapomnieć o Water Parku, który w upalne dni przyciąga tysiące odwiedzających. Zjeżdżalnie, baseny z falami, leżaki i egzotyczne palmy sprawiają, że można poczuć się jak na tropikalnych wakacjach. Energylandia to również miejsce, w którym odbywają się spektakularne pokazy kaskaderskie, musicalowe i świetlne, a sezonowe wydarzenia, takie jak „Halloween Time” czy „Winter Kingdom”, przyciągają tłumy. Każdy, kto odwiedzi to miejsce choć raz, wie, że hasło „tu nie można się nudzić” nie jest przesadą. Dla rodzin, dzieci i miłośników adrenaliny Nie bez powodu o Małopolsce mówi się „polskie Orlando”. Podobnie jak amerykańskie miasto parków rozrywki, region ten tętni energią i pomysłami na spędzanie czasu. W jednym miejscu znajdziesz emocje, przyrodę, kulturę i nowoczesną infrastrukturę turystyczną. Energylandia to serce tego fenomenu – park, który co roku odwiedzają miliony turystów z Polski i Europy. Z każdym sezonem pojawiają się nowe atrakcje, rekordowe rollercoastery i widowiska, które mogłyby konkurować z tymi znanymi z Disneylandu czy Universal Studios. Wokół parku rozwija się cała turystyczna strefa – hotele, restauracje tematyczne i sklepy z pamiątkami, tworząc kompleks, który przyciąga rodziny, pary i grupy przyjaciół. Jednocześnie bliskość innych parków – Zatorlandu, Inwałdu czy Rabkolandu – sprawia, że w promieniu kilkudziesięciu kilometrów można codziennie przeżywać zupełnie inną przygodę. Jednego dnia lot Hyperionem, następnego – spacer wśród dinozaurów, a potem podróż po świecie miniatur. To właśnie ten różnorodny charakter sprawia, że Małopolska zyskała miano najbardziej rozrywkowego regionu Polski. Nie chodzi jednak tylko o zabawę. To także przestrzeń, w której można oderwać się od codzienności, spędzić czas z rodziną, odpocząć i poczuć beztroskę. Tutejsze parki są projektowane z myślą o wszystkich pokoleniach – dzieci, rodzice i dziadkowie znajdą tu coś dla siebie. Jeśli szukasz miejsca, gdzie każdy dzień wygląda jak mała przygoda, Małopolska jest odpowiedzią. Tutaj emocje idą w parze z naturą, śmiech miesza się z zachwytem, a każda chwila może stać się wspomnieniem na całe życie. To kierunek, który udowadnia, że Polska potrafi bawić się na światowym poziomie – kolorowo, nowocześnie i z sercem.
Lepsze niż niemieckie Baden-Baden i francuskie Vichy. Polskie uzdrowisko robi furorę na świecie
Gdyby ściany Starego Domu Zdrojowego mogły mówić, opowiedziałyby o czasach, gdy po deptaku przechadzali się artyści, politycy i arystokraci. Krynica-Zdrój wciąż zachwyca – dziś nie tylko uzdrowiskowym charakterem, ale i atmosferą, której próżno szukać gdzie indziej. Stylowy weekend w górach? Tylko tutaj.
Krynica – uzdrowisko z historią, którą czuć w powietrzu Krynica-Zdrój to nie kolejna górska miejscowość na mapie Polski. To adres z wyjątkową kartą przeszłości i aurą przyciągającą tych, którzy pragną czegoś więcej niż tylko krajobrazów. Od ponad dwóch stuleci Krynica jest synonimem wypoczynku z klasą, miejscem, gdzie historia i kultura przenikają każdy zaułek miasteczka. To właśnie tutaj odpoczywali Józef Piłsudski, Władysław Reymont, Jan Kiepura. Bywali tu malarze, kompozytorzy, pisarze i politycy, którzy szukali nie tylko leczenia, ale i inspiracji. Krynica dawała im przestrzeń — do pisania, tworzenia. Dziś, mimo upływu czasu, główny deptak wciąż tętni historią, a zabytkowe wille szepczą opowieści o dawnych rezydentach i gościach, którzy nadali temu miejscu wyjątkowy charakter. Spacer po bulwarach Dietla, kubek leczniczej wody z pijalni Jana, koncert w muszli zdrojowej przy dźwiękach kwartetu smyczkowego — to nie tylko atrakcje, to rytuały. Elementy codzienności wpisanej w uzdrowiskowy styl życia, który łączy odpoczynek z kulturą. To właśnie dzięki tej harmonii Krynica przyciąga podróżników (bo przecież nie tylko kuracjuszy) z Polski i z całego świata. Krynica-Zdrój – uzdrowisko z duszą i właściwościami leczniczymi Choć Krynica urzeka architekturą i górskimi pejzażami, jej sercem są bez wątpienia wody mineralne. To one od ponad 200 lat przyciągają kuracjuszy z całej Polski i Europy. Źródła takie jak Zuber, Jan, Słotwinka czy Mieczysław to nie tylko element tradycji, ale przede wszystkim naturalne skarby, które wspomagają leczenie dolegliwości układu krążenia czy metabolicznych. W centrum miasta działają pijalnie wód, w których można delektować się każdą z nich w eleganckim otoczeniu – czy to w nowoczesnej Pijalni Głównej, czy w kameralnych wnętrzach Starego Domu Zdrojowego. Niektóre z nich serwują wodę w kryształowych kieliszkach, co sprawia, żę rytuał picia wody staje się celebracją. Luksus w stylu slow Choć Krynica-Zdrój słynie ze swoich źródeł mineralnych, to nie tylko woda sprawia, że jest to miejsce wyjątkowe. To klimat – ten rozumiany dosłownie, jako górskie czyste powietrze, jak i ten emocjonalny: przesycony spokojem i harmonią. Tężnie solankowe unoszą w powietrze cząsteczki, które oczyszczają drogi oddechowe. A jaskinie solne, masaże i baseny z widokiem na góry dają kuracjuszom cudowne doświadczenia wellness. A co poza uzdrowiskowymi ośrodkami i hotelami? Top 10 miejsc, które warto zobaczyć Nieprzypadkowo mówi się, że Krynica-Zdrój jest kurortem o wielu twarzach – elegancka, historyczna, bliska naturze, a przy tym pełna atrakcji i zabytków. Oto zestawienie dziesięciu miejsc, które w pełni oddają jej unikalny charakter: Deptak i Bulwary Dietla To serce miasta i jego wizytówka. Spacer wśród zabytkowych willi, stylowych kawiarenek i historycznych pijalni to mentalna podróż do czasów, gdy uzdrowiska były centrum towarzyskiego życia. Elegancka architektura i subtelne detale sprawiają, że deptak wciąż ma przedwojenną klasę, a jednocześnie tętni teraźniejszością. Pijalnia Główna Nowoczesne wnętrze i klasyczna funkcja. Tutaj można rozpocząć dzień w iście królewskim stylu – łyk intensywnego Zubera czy delikatnej Słotwinki potrafi pobudzić lepiej niż najmocniejsze espresso. Woda podawana w eleganckich naczyniach, często przy muzyce na żywo. Willa Romanówka – Muzeum Nikifora Z zewnątrz klasyczna, drewniana willa. W środku świat jednego z najbardziej oryginalnych artystów XX wieku. Nikifor, samouk i outsider, uchwycił „duszę” Krynicy w setkach akwareli Stary Dom Zdrojowy To tu skupiało się życie elity II RP. Złocenia, kryształowe żyrandole, drewniane balustrady, architektura tego miejsca wciąż zachwyca. Ale Stary Dom Zdrojowy to nie tylko historia , to także przestrzeń spotkań, koncertów i chwil relaksu, które można spędzić w eleganckim foyer. Wieża widokowa w Słotwinach Ścieżka w koronach drzew o długości 1030 metrów, zakończona wieżą o wysokości 49,5 metra, to jedna z najbardziej spektakularnych atrakcji Krynicy. Spacerując wśród szumu liści i śpiewu ptaków,można poczuć się częścią beskidzkiego pejzażu. Idealne miejsce na zdjęcia, medytację i oddech od codzienności. Jaworzyna Krynicka i kolej gondolowa Wjazd na wysokość 1114 m n.p.m. to atrakcja sama w sobie – przeszklone wagoniki suną nad dolinami i umożliwiają podziwianie panoramicznych widoków. Na szczycie znajduje się muzeum turystyki górskiej, schronisko i szlaki prowadzące w głąb Beskidu Sądeckiego. Park Zdrojowy i Góra Parkowa Zacienione aleje, romantyczne altanki i widokowe polany – Park Zdrojowy to kwintesencja slow life. Na szczyt Góry Parkowej (741 m n.p.m.) można dostać się zabytkową kolejką linowo-terenową, by następnie spędzić czas wśród zieleni i z widokiem na panoramę Tatr. Fontanny multimedialne Wieczorem Krynica rozbłyska w rytmie światła i muzyki. Pokazy fontann multimedialnych to połączenie technologii i sztuki, które przyciąga spacerowiczów. To także piękne tło do wieczornych fotografii, romantycznych, nastrojowych, wyjątkowych. Szlak cerkwi łemkowskich Ukryte wśród zieleni drewniane cerkwie zachwycają kunsztem wykonania. Szlak łemkowski to wyprawa w świat duchowości, kultury pogranicza oraz historii, która jest obecna w tych niezwykłych świątyniach. Muzeum Zabawek Z pozoru miejsce dla dzieci – w rzeczywistości podróż sentymentalna, którą doceni każdy dorosły. Ponad 6 000 eksponatów z różnych epok pozwala spojrzeć na dzieciństwo przez pryzmat estetyki, historii i designu. Idealne na popołudnie pełne uśmiechu i wzruszeń. Spokój, który nie przemija W świecie, który dostarcza nam każdego dnia tysiące informacji i bodźców, Krynica-Zdrój pozostaje enklawą spokoju. Tu nie trzeba niczego udowadniać, a ni się nigdzie spieszyć, można po prostu być. W pięknym otoczeniu, w dobrym stylu. Wyjazd do Krynicy to nie tylko podróż w góry. To podróż do siebie.
"Polski Paryż" to prawdziwa perełka. Zanurzone w zieleni, zabytkowe miasto urzeka niezwykłym klimatem
Szczecin od lat bywa nazywany „polskim Paryżem”. To miasto, w którym szerokie aleje przecinają się na charakterystycznych gwiaździstych placach, zabytkowe pałace kontrastują z nowoczesną architekturą, a nadodrzańskie bulwary zachwycają atmosferą europejskiej metropolii.
Dlaczego Szczecin nazywany jest polskim Paryżem? Miano „polskiego Paryża” nie jest przypadkowe – Szczecin zawdzięcza je swojemu unikatowemu układowi urbanistycznemu, który nie ma odpowiednika w innych polskich miastach. Już w XIX wieku powstawały tu plany modernizacji miasta, inspirowane europejskimi metropoliami. Szczególnie widoczny wpływ miał układ urbanistyczny Paryża, zaprojektowany przez barona Georgesa Haussmanna. Właśnie wtedy w Szczecinie zaczęto wytyczać szerokie aleje i gwiaździste place, które do dziś są wizytówką miasta. Najbardziej charakterystycznym przykładem jest plac Grunwaldzki, z którego promieniście odchodzi aż dziewięć ulic – niemal dokładnie tak, jak w przypadku słynnego paryskiego Placu Gwiazdy, dziś Placu Charles’a de Gaulle’a, z Łukiem Triumfalnym w centrum. Podobny układ spotkać można również na placu Szarych Szeregów i placu Sprzymierzonych. Te geometryczne, monumentalne rozwiązania urbanistyczne nadają Szczecinowi wyjątkową przestrzenność i sprawiają, że łatwo dostrzec w nim francuskie inspiracje. Ale nie tylko place przypominają stolicę Francji. Układ szerokich ulic i bulwarów, które rozchodzą się promieniście, buduje wrażenie otwartego, europejskiego miasta o dużym rozmachu. Spacerując po Szczecinie, można poczuć klimat zachodnioeuropejskiej metropolii – i to właśnie ta atmosfera sprawiła, że mieszkańcy oraz turyści zaczęli nazywać miasto „polskim Paryżem”. To porównanie nie jest jedynie turystycznym hasłem – podkreśla ono tożsamość Szczecina jako miasta wyjątkowego, łączącego historię, kulturę i architekturę w sposób, który w Polsce pozostaje absolutnie unikatowy. Najpiękniejsze zabytki i atrakcje Szczecina Stolica Pomorza Zachodniego zachwyca nie tylko swoim unikatowym układem urbanistycznym, ale także bogactwem zabytków i nowoczesnych atrakcji, które tworzą niepowtarzalny klimat miasta. Szczecin to miejsce, w którym historia przeplata się z nowoczesnością, a architektura sprzed wieków współgra z futurystycznymi realizacjami. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów miasta są Wały Chrobrego – monumentalna, ponad półkilometrowa promenada usytuowana wysoko nad brzegiem Odry. To tutaj mieszkańcy i turyści spacerują, podziwiają widoki na rzekę i port, a także podziwiają imponujące budowle, takie jak gmach Muzeum Narodowego czy Urząd Wojewódzki. To wizytówka miasta i miejsce, które obowiązkowo trzeba zobaczyć. Kolejną ikoną Szczecina jest Zamek Książąt Pomorskich – dawna siedziba rodu Gryfitów. Ten renesansowy obiekt to nie tylko zabytek, ale także tętniące życiem centrum kultury. Odbywają się tu koncerty, spektakle, wystawy oraz liczne wydarzenia plenerowe. Zamek skrywa również ciekawe historie i legendy związane z książętami pomorskimi, a z jego wieży można podziwiać wspaniałą panoramę miasta. Nie sposób pominąć Filharmonii im. Mieczysława Karłowicza, która swoim wyglądem nawiązuje do kształtu lodowej bryły. Biały, strzelisty budynek stał się współczesnym symbolem Szczecina i zyskał międzynarodowe uznanie, zdobywając prestiżowe nagrody architektoniczne, m.in. tytuł najlepszego budynku Europy w konkursie Mies van der Rohe Award. To miejsce, które łączy nowoczesną estetykę z doskonałą akustyką i bogatą ofertą koncertową. Dla miłośników spacerów i zieleni idealnym miejscem są Jasne Błonia – ogromna, otwarta przestrzeń parkowa w sercu miasta. To ulubione miejsce mieszkańców na wypoczynek i rekreację. Jasne Błonia zapisały się także w historii jako miejsce spotkania papieża Jana Pawła II z wiernymi w 1987 roku. Dziś teren ten przyciąga nie tylko lokalnych spacerowiczów, ale także turystów zachwyconych jego rozległą przestrzenią i sąsiedztwem Ogrodu Różanego. W panoramie miasta dominuje strzelista wieża Bazyliki Archikatedralnej św. Jakuba. Ta gotycka świątynia, sięgająca swoją historią XIII wieku, jest jednym z najważniejszych symboli Szczecina. Z jej wieży widokowej rozciąga się niezwykła panorama na całe miasto i okoliczne tereny. Wnętrze bazyliki zachwyca monumentalnością i sakralnym pięknem, czyniąc ją obowiązkowym punktem każdej wizyty. Szczecin to także miasto kontrastów – obok urokliwych, zabytkowych kamienic i historycznych budowli wyrastają nowoczesne obiekty, które nadają mu świeżości i energii. To właśnie ta mieszanka sprawia, że stolica Pomorza Zachodniego zaskakuje odwiedzających i zapada w pamięć jako miasto o wyjątkowym charakterze. Szczecin w obiektywie filmowców Szczecin od lat inspiruje twórców filmowych i telewizyjnych, stając się naturalnym planem zdjęciowym dla wielu produkcji. Reżyserów przyciąga tu unikalne połączenie architektury – od monumentalnych budowli z czasów pruskich, przez modernistyczne kamienice, aż po nowoczesne obiekty architektoniczne, które zdobywają światowe nagrody. Dzięki tej różnorodności Szczecin potrafi udawać w filmach inne europejskie miasta, takie jak Berlin, Paryż czy Warszawa, a jednocześnie ukazywać własny, niepowtarzalny charakter. Stolica Pomorza Zachodniego wielokrotnie pojawiała się w kinie i telewizji. Na ulicach Szczecina kręcono zarówno polskie seriale, jak i zagraniczne produkcje. Szerokie aleje, gwiaździste place i rozległe panoramy miasta idealnie wpisują się w potrzeby filmowców, którzy szukają przestrzeni z dużym rozmachem. Dodatkowym atutem jest obecność rzeki Odry i terenów portowych – scenerii nie do podrobienia, która wprowadza filmowy klimat i podkreśla industrialny charakter regionu. Szczególnym zainteresowaniem cieszą się także miejsca symboliczne, jak Wały Chrobrego, Filharmonia im. Mieczysława Karłowicza czy Zamek Książąt Pomorskich. Ich wyjątkowa estetyka i fotogeniczność sprawiają, że często stają się tłem ważnych scen. Co ciekawe, filmowcy chętnie korzystają również z mniej oczywistych zakątków miasta – stoczni, podwórek starych kamienic czy klimatycznych zaułków, które nadają obrazom autentyczności. Dzięki temu Szczecin zyskuje status miasta filmowego, które nie tylko inspiruje, ale także aktywnie wspiera rozwój sztuki audiowizualnej. Coraz częściej mówi się o nim jako o przestrzeni otwartej na kulturę, gdzie sztuka filmowa znajduje swój wyjątkowy kontekst i niepowtarzalne tło. Spacer po mieście Spacerując ulicami miasta, można podziwiać układ urbanistyczny inspirowany Paryżem, monumentalne place, a także liczne parki i tereny zielone. Szczecin jest jednym z najbardziej zielonych miast w Polsce. Niemal połowę jego powierzchni zajmują lasy i parki, co czyni go idealnym miejscem do odpoczynku. To także miasto o bogatej historii, kulturze i wyjątkowym klimacie. Jego położenie nad Odrą i bliskość Morza Bałtyckiego sprawiają, że to miasto ma niezwykły charakter.
„Polska Wenecja” urzeka klimatem i kryje wiele niezwykłych tajemnic. To idealny kierunek na jesienny weekend
W sercu Warmii, zaledwie 50 km od Olsztyna, znajduje się miasto, które bywa nazywane Polską Wenecją. W Lidzbarku Warmińskim każda wizyta staje się powrotem do przeszłości, ale z nutą luksusowego relaksu. Zanurz się w tej podróży pełnej historii, cudów natury i przywracającej dobrostan energii.
Lidzbark Warmiński to jedno z tych miejsc, które nie tylko zachwycają widokami, ale także fascynują historią, klimatem i wyjątkową atmosferą. Dlatego właśnie bywa nazywany Polską Wenecją albo Perłą Warmii. Przyciąga nie miłośników gotyckiej architektury, ale też osoby szukające relaksu i odpoczynku w otoczeniu natury. Położony malowniczo na przecięciu rzek Łyny i Symsarny, Lidzbark daje przyjezdnym coś więcej niż typowe atrakcje turystyczne – to kierunek, który koi zmysły i... budzi emocje. W 2024 roku miasto oficjalnie otrzymało status uzdrowiska, a turyści mogą dziś korzystać z Term Warmińskich, tężni, sanatoriów oraz tras spacerowych i rowerowych prowadzących przez najpiękniejsze zakątki regionu. Lidzbark Warmiński staje się idealnym miejscem na weekendowy wypad, romantyczną podróż lub pełen regeneracji urlop – niezależnie od pory roku. Z historią w tle – Zamek Biskupów Warmińskich Najcenniejszym zabytkiem miasta jest Zamek Biskupów Warmińskich, prawdziwa perła architektury gotyckiej i jedno z najlepiej zachowanych świadectw średniowiecznego dziedzictwa Polski. Przez wieki stanowił centrum religijne, polityczne i intelektualne Warmii. Budowany etapami od około 1350 roku, ukończony w 1401, przez ponad cztery stulecia pełnił funkcję rezydencji biskupów warmińskich – a ci nie zaliczali się do postaci przypadkowych. Mury zamku były świadkami decyzji, które wpływały na losy regionu. Właśnie tu rezydowali m.in. Mikołaj Kopernik, który jako kanonik warmiński przebywał w Lidzbarku w latach 1503–1510, oraz biskup Ignacy Krasicki – wybitny poeta, publicysta i jeden z najważniejszych intelektualistów epoki oświecenia. Ich dawna obecność nadaje miejscu wyjątkowej atmosfery – wędrując po krużgankach można niemal poczuć historyczną wagę przeszłości. Architektura zamku zachwyca monumentalnością, ale też detalami. Ceglany dziedziniec z krużgankami otaczającymi go z czterech stron, zdobione sklepienia, gotyckie łuki i ukryte przejścia tworzą klimat tajemnicy i zadumy. Zwiedzanie obiektu to podróż w czasie – każda sala, korytarz i komnata opowiada swoją historię. Szczególnie warte uwagi są: reprezentacyjna kaplica św. Katarzyny z pięknym sklepieniem gwiaździstym, refektarz, w którym kiedyś spożywano posiłki w milczeniu, zbrojownia z kolekcją broni i zbroi, a także biblioteka, która przez wieki była centrum nauki. Piwnice zamkowe, obecnie udostępnione turystom, przenoszą w chłodne, kamienne przestrzenie dawnych magazynów i lochów. Z kolei sala obrad biskupich emanuje dostojeństwem i atmosferą władzy. Zamek nie jest tylko martwym pomnikiem przeszłości – dziś tętni życiem jako muzeum, przestrzeń wydarzeń kulturalnych, koncertów, wystaw i inscenizacji historycznych. Dzięki staraniom konserwatorskim obiekt zachował swoją autentyczność, ale zyskał też nowoczesną infrastrukturę dla zwiedzających. Polska Wenecja – klimat, rzeki, mostki Określenie "Polska Wenecja" nie jest przypadkowe. Lidzbark Warmiński leży w malowniczym punkcie, nad rzekami Łyną i Symsarną, które wiją się przez miasto, przecinają ulice, tworzą kanały – i to właśnie ten układ wodny oraz architektura sprawiają, że można poczuć się jak we włoskiej Wenecji. Spacer wzdłuż rzek, mostki odbijające się w wodzie, historyczne kamienice, stara stolica Warmii – to wszystko współtworzy niezwykły klimat romantyczny, idealny na weekendowe wypady, sesje fotograficzne lub po prostu – refleksję i spokój. Uzdrowiskowa odnowa Lidzbark Warmiński to dziś coraz bardziej rozwijające się uzdrowisko. Miasto uzyskało status uzdrowiskowy dla części obszaru – Osiedla Uzdrowiskowego, sołectw Medyny i Łabno – wraz z rozbudowaną infrastrukturą: zakładami przyrodoleczniczymi, sanatoriami, Termami Warmińskimi, tężniami solankowymi, wodami leczniczymi o podwyższonym stężeniu jonów chlorkowych, sodowych oraz jodowych. Romantyczne zachody słońca nad rzeką, poranki z mgłą unoszącą się nad brzegami, mosty i zabytkowe budynki, które odbijają się w tafli wody – to chwile, które na pewno na długo pozostaną w pamięci. Jeśli szukasz miejsca, które łączy historię, naturę, uzdrowiskowy odpoczynek i romantyczny klimat – Polska Wenecja spełnia wszystkie te oczekiwania. To idealny kierunek na przedłużony weekend, długi urlop albo spontaniczny wyjazd. Wrażeń nikomu nie zabraknie.