Nie miał domu ani pieniędzy, a znał go cały Kraków. Tego nie wiesz o legendzie "Piwnicy pod Baranami"
29 lat temu zmarł Piotr Skrzynecki – legenda Krakowa, twórca „Piwnicy pod Baranami” i człowiek, który uczynił z życia sztukę. Do dziś pozostaje jedną z najbardziej tajemniczych i fascynujących postaci polskiej kultury.
Przejście kilkudziesięciu metrów przez krakowski Rynek potrafiło zająć mu całe godziny – zaczepiali go wszyscy: kwiaciarki, preclarze, taksówkarze, profesorowie. Piotr Skrzynecki, w kapeluszu z piórkiem, czarnej pelerynie i z dzwonkiem w ręku, był żywą legendą miasta. To nim w „Piwnicy pod Baranami” ogłaszał kolejne punkty programu, witając publiczność swoim charakterystycznym tonem. W 29. rocznicę jego śmierci wraca pamięć o człowieku, którego nazywano magiem i czarodziejem – i który do dziś pozostaje symbolem niepowtarzalnego ducha Krakowa. Piotr Skrzynecki: tajemnice życia Był wolnym duchem, nie przywiązywał wagi do pieniędzy, niczego nie „posiadał”, a był jedną z najbardziej wpływowych postaci Krakowa. Nie miał mieszkania, przyjaciele kupowali mu w prezencie drogie ubrania, które przepalał papierosami, perfumy. Mówił: „nie nadaję się do niczego. W takim razie może do wszystkiego?”. Stworzył legendarny kabaret „Piwnica pod Baranami”, w którym występowali tacy artyści, jak Ewa Demarczyk, Marek Grechuta, Wiesław Dymny, Grzegorz Turnau, Zbigniew Preisner, Anna Szałapak. „Piwnica” nie znoszona przez władze PRL-u ukształtowała artystyczny gust wielu pokoleń. „Jeśli się sami nie zabawimy, to nikt nas nie zabawi”, powtarzał Piotr Skrzynecki za swoim ulubionym myślicielem Michelem Montaignem. Na czym polegał fenomen Skrzyneckiego, dlaczego choć wszyscy go znali, nikt nie wiedział, jak wygląda jego życie osobiste? Zobacz też: Już raz podbiła telewizję. Teraz wróciła i rozbiła bank w TTBZ. Nowa królowa sceny? Przeszła samą siebie! Piotr Skrzynecki: rodzina, dzieciństwo, życie prywatne Piotr Skrzynecki urodził się 12 września 1930 roku w Warszawie. Na chrzcie nadano mu imiona Piotr Cezary. Jego ojciec Marian Skrzynecki był wojskowym, odznaczonym orderem Virtuti Militari za udział w wojnie z bolszewikami w 1920 roku. Był adiutantem marszałka Józefa Piłsudskiego, potem pracował w kancelarii Prezydenta II RP. Mama Adela Endelman pochodziła z zasymilowanej rodziny żydowskiej. Trudno w to dzisiaj uwierzyć, ale Marian Skrzynecki - jako wysoki rangą wojskowy, musiał mieć pozwolenie na takie małżeństwo. Adela zaś musiała przyjąć chrzest – przybrała na nim imię Magdalena i zmienić wyznanie, by wziąć dla męża katolicki ślub. Było to bolesne, bo rodzina zerwała z nią relacje, za to że wyparła się swoich korzeni i tradycji. Pomijając te przeżycia można powiedzieć, że Piotr Skrzynecki pochodził z dobrze sytuowanej i tzw. porządnej rodziny. Spokojne dzieciństwo zabrała wojna. Ojciec zginął w początku października 1939 roku. Magdalena Skrzynecka została sama z dwójką synów. Wiedziała, co grozi jej i całej rodzinie. Postanowiła więc rozdzielić dzieci, oddając Piotra na wychowanie do ciotki, nauczycielki w Makowie Podhalańskim. Mały Piotr był wrażliwym, łagodnym dzieckiem, źle znosił rozłąkę, martwił się o to, co dzieje się z mamą i bratem, tęsknił. Piotr Skrzynecki: skomplikowane relacje z rodziną Po wojnie miał pojechać do mamy do Łodzi, ale termin tego spotkania był stale odwlekany. Piotr tego nie rozumiał i nie akceptował. Do tego jego mama i brat nie przyjechali – mimo obietnicy - na Boże Narodzenie 1945 roku. Jak pisze Monika Wąs w książce „Skrzynecki. Demiurg i wizjoner” „kontakty rodzine stawały się coraz chłodniejsze, a Piotr z grzecznego chłopca przemienił się w niesfornego młodzieńca, który zaczął sprawiać ciotce problemy wychowawcze, do czego pewnie doszły typowe zachowania dojrzewającego nastolatka”. Gdy w końcu pojechał do Łodzi do mamy i brata, czuł się tam kimś „dodatkowym”, niekoniecznym. Być może z tego doświadczenia utraty domu, rozłączenia z rodziną brała się jego późniejsza samotność. Bo „żył tak, żeby do niczego się nie przywiązywać i niczego nie stracić”. W jednym z wywiadów mówił: „nie mam odwagi, żeby posiadać cokolwiek”. Z rodziną utrzymywał kontakty, ale sporadyczne. Jan Nowicki, przyjaciel Piotra Skrzyneckiego, znał jego mamę i opowiadał, że do końca była piękną kobietą. Zobacz też: Ojciec jurora The Voice of Poland to nie tylko międzynarodowa gwiazda jazzu. Ich prywatna relacja zaskakuje <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgaqduIb-2d83f6d.jpg" width="2096" height="1600" alt="Piwnica pod Baranami, Krakow 1970. Piotr Skrzynecki dostarcza publicznosci materialow budowlanych do budowy lepszej przyszlosci. Sa to rozmaite rupiecie , jak stare deski , fragmenty mebli, itd. Z prawej Jerzy Kopczewski - "Buleczka",Image: 428206984, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jan Morek / Forum" title="Piwnica pod Baranami" /> Piotr Skrzynecki: jak doszło do powstania "Piwnicy pod Baranami" Jako młody chłopak chciał studiować ekonomię, ale szybko zrezygnował. Mama poradziła mu, by poszedł do Szkoły Instruktorów Teatrów Ochotniczych, co potem bardzo mu się przydało. Podobno w Nowej Hucie prowadził nawet ochotniczy teatr zakładów kanalizacyjnych, ale nie wiadomo czy to prawda, czy jedna z wielu anegdot Skrzyneckiego o sobie samym. W początku lat 50. przyjechał do Krakowa studiować historię sztuki pod okiem słynnego profesora Karola Estreichera. Był dobry, znał się na sztuce, przez wiele lat pisał recenzję wystaw w „Echu Krakowa”, oprowadzał ludzi po wystawach. Podobno bardzo ciekawie. Estreicher chciał go zatrzymać na Uniwersytecie Jagiellońskim, ale Skrzynecki odszedł, nie zrobił nawet dyplomu. W 1956 roku stworzył z przyjaciółmi klub artystyczny w pałacu „Pod Baranami”, na Rynku w Krakowie. Na początku „Piwnica” to była totalna improwizacja: każdy śpiewał i wykonywał, co umiał. Skrzynecki przez przypadek zaczął prowadzić któryś z wieczorów i od razu zachwycił publiczność. Bawił, miał charyzmę, smak do literatury i sztuki, oryginalny gust. Gdy pojawiła się Ewa Demarczyk, „piwnica” stała się najsłynniejszą sceną kabaretową w Polsce. „Jesteśmy wysepką w morzu: bestialstwa, szarzyzny, głupoty, łajdactwa, cynizmu i nietolerancji”, mówił Skrzynecki. Zobacz też: Pisarz wizjoner nie przepadał za ludźmi, ale stworzył najczulszy związek. Najpierw zasnął na randce, potem podbił jej serce <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgveTaIm-138f377.jpg" width="1600" height="2358" alt="COTYGODNIOWY ZESTAW ZDJÊÆ REDAKCJI FOTOGRAFICZNEJ PAP/CAF 27.04.1997 zmar³ Piotr Skrzynecki - za³o¿yciel "Piwnicy pod Baranami". Nale¿a³ do najbardziej barwnych osobowoci Krakowa. "Bez niego Kraków by³by pusty i artystycznie niepe³ny" - powiedzia³ o Skrzyneckim fotograf Witold Górka. N/z: Piotr Skrzynecki sk³ada Annie Dymnej ¿yczenia z okazji jej lubu w 1982 roku. PAP/CAF Maciej Sochor k-403901/9" title="Skrzynecki Dymna" /> Piwnica pod Baranami - wyjątkowe miejsce „Piwnica pod Baranami” nigdy nie była publicystyczna i dosłowna. Ale w latach 80. wykonywali m.in. dekret o stanie wojennym, który wyśpiewywany na scenie brzmiał surrealistycznie. „Zakazane zostało/zakazane zostało/zwoływanie i odbywanie/wszelkiego rodzaju spotkań….” Warto to obejrzeć na YouTubie. W czasie jednej z piwnicznych imprez w Niepołomicach odsłonięto pomnik Barana, z napisem „Baranowi naród", co było aluzją do oddanego wcześniej w Nowej Hucie monumentu Lenina. Słynne „Dezyderata” to było wielkie piwniczne przesłanie: „przechodź spokojnie przez hałas i pośpiech/I pamiętaj, jaki spokój można znaleźć w ciszy/O ile to możliwe/bez wyrzekania się siebie/Bądź na dobrej stopie ze wszystkimi….” Krystyna Zachwatowicz, wspaniała scenografka, żona Andrzeja Wajdy śpiewała przezabawną piosenkę. „Bo taka głupia to ja już nie jestem/może głupia, ale taka to już nie”. Hanna Wyrodek mówiła afektowany monolog o obrazie „Szał” Podkowińskiego. A Wiesław Dymny słynny tekst „Na przykład Majewski”, który i dzisiaj byłby świetną parodią partyjnych przemówień. Tych hitów było bez liku. Nie starczyłoby miejsca, by wymienić wspaniałe piosenki Leszka Długosza, Grzegorza Turnaua, Anny Szałapak i Zbigniewa Preisnera m.in. w piosence o „Mrówce i słoniu”. A wszystko to spajał i animował Piotr Skrzynecki. Czytaj także: Dziś jest na szczycie, lecz kilka lat temu szurał po dnie. Tylko nieliczni wiedzieli, co działo się za zamkniętymi drzwiami Piotr Skrzynecki i Janina Garycka: historia ich relacji Wielki scenograf Kazimierz Wiśniak opowiadał, że Skrzynecki jako młody chłopak bardzo podobał się dziewczynom. Był brunetem z kręconymi włosami, wysokim, szczupłym, miał ujmujący uśmiech. Nigdy jednak nie łączono go wprost z żadną kobietą. Gdy miał pieniądze, kupował naręcza kwiatów na rynku i rozdawał różnym znajomym i nieznajomym damom. Kim byli dla siebie z Janiną Garycką? Na pewno parą przyjaciół, choć Garycka podobno kochała Piotra absolutnie. Przez wiele lat mieszkał z nią i jej dwoma ciotkami w słynnym mieszkaniu Na Groblach 12. Słynnym, bo po występie schodziła się tam cała „Piwnica” i jej przyjaciele. Wsród nich był także… Karol Wojtyła, przyjaciel Janiny Garyckiej z Wydziału Polonistyki, w latach 60. metropolita krakowski. Skrzynecki mówił o ciotkach Janiny Garyckiej „moje lokatorki” , choć to one były właścicielkami mieszkania. Groble to legenda. Jedyny w swoim rodzaju krakowski salon. W dymie papierosów, przy wódce, toczyły się tam długie rozmowy, rodziły niezwykłe pomysły. Wchodziło się tam przez okno. Zabawy były huczne. Janina Garycka wspominała: „Nocny szał od 11 do szóstej. Tłumy znane i nieznane, jemy sery, kiełbasę wiejską, filety śledziowe, ciastka, pijemy herbatę – wszystkiego w sumie zbyt mało – morze wódki! Jeden facet śpi na krześle, dwaj leżą w poprzek łóżka. Edzio Wrona erotyzuje, ja politykuję z Zygmuntem i Warchałem” (cytuję za Onet.pl). Kim była ona sama? Kierownikiem literackim Piwnicy, scenografem, „Piotrem w spódnicy”, jak mówił Jan Nowicki. Jak opowiadał artysta piwnicy, Mirosław Obłoński: „najprościej byłoby powiedzieć, że ze strony Janiny to była miłość. To nie takie proste. Ona dużo wcześniej niż my wszyscy dostrzegła, że Piotr jest człowiekiem niezwykłym. I tę niezwykłość postanowiła chronić. To była służba w najlepszym tego słowa znaczeniu”. Nigdy nie ożenił się z Janiną Garycką, choć błagała go o to matka. Ale przez wiele lat był niezbywalnym elementem tej dziwnej rodziny, wyprowadził się dopiero w połowie lat 80., gdy miasto przyznało mu kawalerkę przy ulicy Worcella. Czytaj także: Wylansowała hit dekady, zna go każdy Polak. Dziś jego autorka pisze piosenki dla Sanah Piotr Skrzynecki: zakochał się tylko raz O miłości mówił w jednej z rozmów „raz się zakochałem i to było nieprzyjemne. Miłość to jest zły sen, który spotyka się tylko w bajkach, dopóki czar nie pryśnie. To męcząca choroba psychiczna, więc nie bardzo mi odpowiada, żeby chorować, zazdrościć, tęsknić”. Nawet przyjaciele nie wiedzieli, czy jest człowiekiem rozwiedzionym czy kawalerem. Pojawiały się opowieści o jakiejś kobiecie, która kiedyś była dla niego ważna. Jest taka opowieść, jak po przedstawieniu „Biesów” w Londynie do Jana Nowickiego i Zygmunta Koniecznego podeszła kobieta z podwójnymi oczami - miała swoje i parę doklejonych. Ekscentryczka, Polka, ale i Hiszpanka. Zapytała: „Czy Panowie są z z Krakowa?”. „Tak”, powiedział Nowicki, zdziwiony, dlaczego pyta. „Bo ja tam mam męża. Zna Pan może mojego męża, nazywa się Piotr Skrzynecki”. Potem mówiła, że teraz jest żoną innego mężczyzny i razem hodują żaby. Po przyjeździe Jan Nowicki poleciał od razu do Skrzyneckiego, zaniósł mu w prezencie od byłej żony orchideę i zagadnął: „nic mi pan nie powiedział, pan mój przyjaciel, że przecież miał pan żonę”. Na co Skrzynecki żachnął się: „a tak, tak. Chodzi jakaś wariatka po Europie i tak opowiada. Niech jej Pan nie słucha”. Z kolei Zygmuntowi Koniecznemu wyjaśnił: „a nie, to Alina, to mitomanka jest. Janinka (Garycka) też ją znała” (cytuję za książką „Piotr Skrzynecki. Demiurg i wizjoner”). Niejasna jest też sprawa syna Piotra Skrzyneckiego, który jakoby ma mieszkać w Kanadzie, ale Józef Skrzynecki, brat Piotra, nigdy o nim nie słyszał. Czytaj także: Była miłością jego życia, chciał być z nią do końca. Okrutnie złamała mu serce Piotr Skrzynecki: choroba, ostatnie lata W latach 90. Skrzynecki zachorował na raka wątroby, pomagał mu wtedy, kto mógł. Nikt sobie nie wyobrażał pejzażu Krakowa bez Piotra. W jednej z rozmów mówił: „ja wolę nie myśleć, co będzie potem. Takie rozmyślania to bardzo niebezpieczna namiętność. No bo co tam jest? Obym tylko nie polazł do piekła. Piekło najbardziej mnie martwi, ale… tak się przecież staram. Czy jednak wyjdę z tego cało? Co tam w ogóle może być? Wolę marzyć o życiu tutaj. Nasze życie składa się głównie z marzeń”. Nie był łatwym pacjentem. Trzeba go było pilnować, żeby brał leki, jadł. Opiekowali się nim najbliżej Agnieszka Chrzanowska, Piotr Ferster i Jan Trybulski, który w „piwnicy” czuwał nad dźwiękiem i światłem. Kiedy choroba zaczęła na dobre postępować, coraz więcej czasu spędzał w klinice, ale lekarze wozili go z duszą na ramieniu na sobotnie spektakle kabaretu, wiedząc, że to dla niego najlepsza terapia. Mówił: „jakie ja mogę mieć życiowe przesłanie? Nie mieć mieszkania, nie mieć dzieci, nie mieć samochodu, nie mieć pieniędzy – wtedy człowiek czuje się zupełnie wyswobodzony, bierze torebeczkę i idzie, gdzie chce”. Zmarł w kwietniu 1997 roku, kilka miesięcy po nim zmarła Janina Garycka. Był człowiekiem nie do podrobienia, stworzonym w jednym egzemplarzu. Wybór wolności, życie bez zobowiązań rodzinnych, bez własności, pieniędzy na pewno miało swoją cenę. Samotność także ją miała. Skrzynecki był outsiderem zaprzyjaźnionym z tłumem ludzi. Podobno wszyscy znajomi mają o nim swoją opowieść. „Piotr był i znikał, i każdy miał wrażenie, że akurat jemu poświęcił dużo czasu i uwagi. To był błyskotliwy erudyta, który mógł zostać, kim chciał, a został Piotrem Skrzyneckim”, mówił o nim Grzegorz Turnau. Po jego śmierci w „Piwnicy pod Baranami” śpiewano: Dziś, Piotr, gdy Ciebie nie ma, Pieśń tę wznosimy do nieba, Trwaj tam i czuwaj nad nami, Noc w noc, usłaną gwiazdami… Pisząc tekst korzystałam z książki Moniki Wąs „Skrzynecki. Demiurg i wizjoner”, wyd. WAM, 2018 Czytaj także: O tym skandalu milczano przez długi czas. Po 25 latach książę Belgii uznał syna ze związku z piosenkarką
Zagrał sierżanta Walczaka w „Przygodach psa Cywila”, wielu nie dawało mu szans na karierę. Nazywano go aktorem nieobliczalnym
Był artystą przez duże A. Z wykształcenia grafik, zasłynął głównie jako malarz akwareli, pasjonował się także muzyką. Zawodowo odnalazł się jako aktor, chociaż nie umiał zapamiętać nawet dwóch linijek tekstu. Potrafił za to świetnie improwizować, publiczność kabaretowa go kochała. Rozśmieszał do łez, nie wygłaszając nawet jednego słowa. W życiu prywatnym Krzysztof Litwin zmagał się z uzależnieniem od alkoholu, co doprowadziło do rozpadu jego małżeństwa... [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 19.06.2024 r.] Krzysztof Litwin: kariera aktorska, największe role, talent komediowy Urodził się w 1935 r. w Krakowie, mieście, które kochał do końca swoich dni. Po ukończeniu Liceum Sztuk Plastycznych dostał się na wydział grafiki w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Wkrótce zasłynął jako akwarelista, jego obrazy zyskały rozgłos nawet za granicą, ale nie zamierzał na tym poprzestać. Zaczął tworzyć biżuterię i pisać. W latach 50. nawiązał współpracę z artystami z Piwnicy pod Baranami, którzy prezentowali napisane przez niego treści na scenie. Później komponował też muzykę. To on był autorem muzyki do pierwszego Piwnicznego hymnu — "Ja ci śrubkę wkręcę w radio", czyli "Leokadii". "Komponowałem piosenki, ale nie znałem nut, więc gdzieś te wszystkie melodie się zawieruszyły", wspominał. Obserwując występy swoich kolegów z Piwnicy i żywe reakcje publiczności na nie, Krzysztof Litwin sam zapragnął znaleźć się w tym miejscu. Dostał swoją szansę i to właśnie Piwnica była miejscem jego scenicznego debiutu. Początkowo niewielu wierzyło, że ten młody chłopak skrywa aktorski talent, ale bardzo szybko dowiódł, że ma w sobie niesamowity potencjał. Publiczność go pokochała. Nazywano go "performerem komedii rozgrywanej między sceną a widownią". "Na scenie był nieobliczalny. Nie potrafił nauczyć się na pamięć dwóch zdań, więc nie wiadomo było, czym zaskoczy kolegów. Ale z każdym tekstem, nawet najmarniejszym, potrafił zrobić cuda" — mówiła o Litwinie Magda Sokołowska. Wspominając Piwnicę i jego artystyczne początki tam, on sam mówił: "Wszystko tam płynęło. Pięknie, wesoło, szybko, wariacko, tragicznie, nostalgicznie". Pod koniec lat 50. debiutował na ekranie we "Wspólnym pokoju" Wojciecha Jerzego Hasa. Łącznie zagrał w ok. 80 produkcjach, m.in. w "Rękopisie znalezionym w Saragossie", "Pieczonych gołąbkach" i "Lalce", pojawił się też w "Czterech pancernych i psie", "Niewiarygodnych przygodach Marka Piegusa" i "Przygodach psa Cywila". Ta ostatnia produkcja przyniosła mu największą popularność. Widzowie zapamiętali go dzięki roli flegmatycznego i nieporadnego sierżanta Walczaka. Na ekranie Krzysztof Litwin stworzył niezapomniany duet ze swoim psim partnerem, choć w rzeczywistości nie żywił do zwierzęcia aż tak dużej sympatii. "To były bardzo trudne zdjęcia" – opowiadał dla portalu Pisarze reżyser Krzysztof Szmagier. "Grający role milicyjnego przewodnika Krzysztof Litwin, mimo że zagrał wspaniale, podejrzewam, że w ogóle nie lubił psów. A psi aktor, mój prywatny pies Bej, niemający nic wspólnego z milicyjną tresurą, zmuszał do robienia wielokrotnych dubli". Czytaj też: Maria Bojarska i Tadeusz Łomnicki: "Poznałam potwora", mówiła o aktorze jego piąta żona Kraków 11.1964. Wieczór w kabarecie Piwnica Pod Baranami, Krystyna Zachwatowicz, Tadeusz Kwinta, Krzysztof Litwin Krzysztof Litwin: jego życie poza sceną dalekie było od sielanki Swoją żonę Małgorzatę spotkał w klubie Jaszczury. Podeszła do niego, przywitała się i przetańczyli całą noc. Potem przyszedł ślub i zostali rodzicami, ale w żadnym z tych momentów Krzysztof Litwin nie przestał być sobą — roztargnionym, chaotycznym artystą. Pewnego razu zostawił syna w parku i wrócił do domu sam. "Taki był Krzysiek - rozkojarzony, nieobecny, z innego świata. Miał urok rozbójnika, wdzięk dziecka", mówiła o nim jego żona. Byli małżeństwem 20 lat, dopóki nie rozdzieliło ich jego uzależnienie. Krzysztof Litwin bardzo często zaglądał do kieliszka, wyznawał regułę Piotra Skrzyneckiego, że "alkohol otwiera wyobraźnię", a o jego alkoholowych wyskokach krążyło dużo anegdot. Pewnego razu, po jednej z libacji, nie chcąc jeszcze kończyć wieczoru, poszedł z kolegami do domu duchownego Franciszka Macharskiego, ale ku rozczarowaniu całej grupy nie miał on w domu alkoholu. Wtedy pojawił się pomysł, żeby po wódkę wysłać młodego księdza — Karolę Wojtyłę. "Wznieśliśmy toast ekumeniczny, wypiliśmy na drugą nóżkę i w naprawdę błogich nastrojach opuściliśmy Franciszkańską 3", opisywał tę historię Marek Karewicz w książce "Big Beat". Alkohol odbił się poważnie na zdrowiu Krzysztofa Litwina. Zachorował na nowotwór krtani, w ostatnich chwilach była przy nim jego była żona, która do końca okazywała mu wsparcie. Aktor zmarł 8 listopada 2000 roku w rodzinnym Krakowie, miał 65 lat. Zobacz też: Nazywano go Wielkim Zelwerem. Aleksander Zelwerowicz zagrał 800 ról i otrzymał tytuł Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata Źródła: kultura.gazeta.pl, kultura.onet.pl
Barbara Nawratowicz była pierwszą, wielką miłością Wiesława Dymnego. Po siedmiu latach związku uciekła z Polski
W Krakowie zasłynęła jako pierwsza gwiazda "Piwnicy pod Baranami", a także wielka miłość Wiesława Dymnego. Na początku stanowili nierozłączny, bardzo utalentowany duet. On pisał poezję, którą ona prezentowała na deskach "Piwnicy". Ale mimo tego, że artystka opisywała ich związek, jako cudowny i oparty na wielkiej miłości, był on również burzliwy, gwałtowny i toksyczny... Ostatnia publikacja na FB 9.11.2025 r. Kim była Barbara Nawratowicz, pierwsza wielka miłość Wiesława Dymnego? Barbara Nawratowicz urodziła się 19 listopada 1932 roku w Poznaniu. Po latach opisywała swój życiorys jako pogmatwany. Dużo się przeprowadzała, zmuszona przez sytuację polityczną. Po maturze rozpoczęła studia prawnicze w Lublinie, ale już na pierwszym roku została okrutnie potraktowana przez los. Za udział w konspiracyjnej organizacji studenckiej aresztowała ją komunistyczna bezpieka. "Przeżyłam koszmar. Ponad trzy miesiące katowali mnie w budynku Urzędu Bezpieczeństwa przy ul. Chopina. Mama myślała już, że nie żyję, bo przyszli po mnie w nocy, zabrali i ślad po mnie zaginął. To był 1951 r. - apogeum stalinowskiego terroru. Jacy my, młodzi, byliśmy naiwni! Chcieliśmy obalić Stalina", opowiadała Barbara Nawratowicz w rozmowie z Katarzyną Siwiec dla wyborcza.pl. Po tym, jak wyszła na wolność, wystraszona spakowała się i wyjechała do Krakowa. Był 1952 rok, w nowym mieście podjęła studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, ale i tam nie została na długo. Wkrótce wyjechała do Warszawy, bo uznała, że prawo najbardziej chciałaby ukończyć na tamtejszej uczelni. Zanim jednak do tego doszło, w kolejce po kartki upoważniające do korzystania ze studenckiej stołówki poznała Piotra Skrzyneckiego. To spotkanie okazało się wstępem do ich wspólnej historii. Spotkała go na plantach cztery lata później, kiedy wróciła do Krakowa już jako absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Piotr Skrzynecki zabrał ją wtedy po raz pierwszy do Piwnicy, która dopiero stawała się kultowym miejscem na mapie Krakowa. Wtedy był w niej jeszcze węgiel, który artyści własnoręcznie wynosili. "I tak się zaczęło. Ktoś wyszedł na jakąś skrzynię, powiedział coś ku uciesze reszty. Zaczęli się tam schodzić studenci, przeważnie z uczelni artystycznych, choć nie tylko", wspominała Barbara Nawratowicz. Wśród wspomnianych studentów był Wiesław Dymny, uczeń ASP. Kiedy się poznali, miał dopiero 20 lat, był od niej o cztery lata młodszy, ale ta różnica wieku na początku w ogóle nie wpłynęła na ich relację. Zauroczyli się sobą od pierwszego wejrzenia, Barbara nie umiała oderwać od niego wzroku, a on nie mógł przestać wsłuchiwać się w jej głos. Miała wyjątkową barwę i pięknie recytowała wiersze. Czytaj też: Niewielu wie, że są braćmi, spotykają się raz do roku. Tak wygląda relacja Jana i Macieja Englertów Barbara Nawratowicz i Wiesław Dymny: to była trudna miłość Od tamtego momentu stała się jego muzą, dla której pragnął pisać poezję. Po dwóch latach zamieszkali razem, Wiesław zaczął nazywać ukochaną swoją narzeczoną. "Żyło się goło, ale wesoło", wspominała artystka. To wtedy wówczas różnica wieku pomiędzy nimi i różne podejście do życia dało o sobie znać. "Gdy poznaliśmy się z Wieśkiem, on był młody szczyl, miał ledwo 20 lat, zatem to ja byłam głową rodziny i musiałam zarabiać. Wiesio groszem nie śmierdział, a miał wymagania — a to farby, a to aparat fotograficzny, a to maszyna do pisania", opowiadała Barbara Nawratowicz w książce "Głowy piwniczne" Wacława Krupińskiego. Ich życie kręciło się w dużej mierze wokół "Piwnicy pod Baranami". Wiesław pisał dla Barbary wiersze, które ona recytowała później na scenie. On na początku nie chciał występować, miał opory, ale ukochana w końcu przekonała go, aby zaprezentował coś swojego. Szybko stał się kolejnym ulubieńcem publiczności. "Kto dzisiaj zdoła podrobić genialne autorskie monologi Wieśka Dymnego?", mówiła po latach w wywiadzie dla Wyborczej Barbara Nawratowicz. O ukochanym mówiła, że "był cudowny, kiedy nie pił". A wiadomo było, że Dymny do kieliszka zaglądał często. Podobnie zresztą jak wielu innych artystów z "Piwnicy". "Prawdą jest, że choroba alkoholowa położyła kres karierze wielu piwniczan. Piło się wtedy dużo. Alkoholu (w odróżnieniu od innych podstawowych produktów) w PRL-u nie brakowało i był tani", wspominała Nawratowicz. Wiesław Dymny pod wpływem alkoholu często wpadał w szał zazdrości, raz miał nawet grozić konsulowi francuskiemu, który podczas pobytu w Piwnicy zalecał się do jego ukochanej. Ale agresywny bywał też niestety wobec samej Barbary, co niejednokrotnie kończyło się bardzo źle... "W pijackim szale Dymny stawał się niebezpieczny. Zamieniał się w bestię, był chorobliwie zazdrosny", opowiadała Nawratowicz, którą pewnego razu "Wiesio w stanie alkoholowego napadu zazdrości" uderzył w krtań ciężką popielniczką. Zobacz też: Uchodziła za jedną z piękniejszych aktorek, później rzuciła aktorstwo. "Romans z filmem był miły" — mawiała Grażyna Trela Wydarzyło się to w okolicach pierwszego Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu, na którym miała wystąpić Barbara Nawratowicz. Jej partner napisał dla niej specjalnie na tę okazję wiersz "Czarne anioły" i poprosił Zygmunta Koniecznego, by skomponował do jego tekstu muzykę. Ostatecznie utwór zaśpiewała Ewa Demarczyk, która wygrała po tym wystąpieniu główną nagrodę. W swojej książce i wywiadach Barbara Nawratowicz jako powód jej nieobecności na festiwalu przytaczała epizod z popielniczką, przez który miała pozrywane struny głosowe. Z kolei Zygmunt Konieczny w książce "Dymny. Życie z diabłami i aniołami" Moniki Wąs opowiedział inną wersję tej historii. Muzyka, którą skomponował do "Czarnych aniołów" miała być dla artystki zbyt trudna. Wówczas w Piwnicy pojawiła się Ewa Demarczyk i to jej wykonanie okazało się znakomite. "Czy wybaczyłam tę popielniczkę Wieśkowi? Gorsze rzeczy mu wybaczałam. Kolejne żony też mu wybaczały, bo to był człowiek genialny, ale miał za dużo talentów i one go rozsadzały. Jeśli nie pił, był cudowny", opowiadała Barbara Nawratowicz. Barbara Nawratowicz i Wiesław Dymny: po siedmiu latach wyjechała z Polski Historia Wiesława Dymnego i Barbary Nawratowicz dobiegła końca w 1964 r. Artystka w tajemnicy przed partnerem złożyła dokumenty o paszport i kiedy go dostała, uciekła z Polski. "Miałam dosyć. Bezpieki, która deptała mi po piętach i - z ogromnym żalem to mówię - Wieśka Dymnego. Byliśmy ze sobą przez siedem lat. To był wspaniały, fenomenalnie uzdolniony człowiek o niepospolitej osobowości; czuły, troskliwy, opiekuńczy, czarujący. Jeśli był trzeźwy", wyznała w wywiadzie dla Wyborczej. Na kolejne 20 lat Barbara Nawratowicz zamieszkała w Danii. Pracowała fizycznie w żeńskim klasztorze, nocami w fabryce, a na pożyczonej maszynie pisała i wysyłała swoje pomysły do Radia Wolna Europa. "Nie wiem, jak ja to robiłam", kwitowała po latach. Zobacz również: Mąż Elżbiety Góralczyk okazał się tyranem. Odizolował ją od świata, po rozwodzie zostawił z niczym Przygotowanie do nagrania audycji w Radio Wolna Europa, Barbara Nawratowicz-Stuart i Jan Jasiewicz W 1987 r. wyjechała jako korespondentka RWE do Australii, tam poślubiła Davida Stuarta. Mówiła, że dopiero Australia ze swoją przestrzenią, przyrodą i swobodą podziałała jak balsam na "jej steraną duszę". Kiedy zmarł jej mąż, postanowiła, że wróci do Polski, do Krakowa. Jak wyznała w rozmowie z Katarzyną Siwiec, w jej dotychczasowym domu było wygodnie, dużo zdrowiej, ale strasznie nudno. "Czy na stałe? Tak planowałam. Ale, jak patrzę, co się tutaj dzieje, jak widzę ten cały polityczny kabaret, to nie jestem tego taka pewna. Chcecie się pozabijać, czy co? Może znowu zwinę manatki i zwieję na drugi koniec świata", mówiła kilka lat temu Barbara Nawratowicz. Barbara Nawratowicz zmarła 10 maja 2024 roku w wieku 91 lat. Ostatnie chwile swojego życia spędziła w Szwajcarii. Barbara Nawratowicz-Stuart, Warszawa, 11.06.2018 r. Źródła: krakow.wyborcza.pl, plejada.pl
Nie żyje Miki Obłoński, gwiazdor kabaretu ''Piwnica pod Baranami''
Wielu pamięta, jak śpiewał pewną piosenkę
Nie żyje Miki Obłoński, niezapomniana twarz i gwiazdor krakowskiej "Piwnicy pod Baranami". Jego życiowa pasja, talent i oddanie scenie kabaretowej sprawiły, że jego twarz znała cała Polska. Zmarł w wieku 85 lat. ZOBACZ TEŻ: Halina Wyrodek-Dziędziel była gwiazdą kabaretu „Piwnica pod Baranami”. Prywatnie zmagała się z chorobą alkoholową Nie żyje Miki Obłoński Mirosław "Miki" Obłoński, z wykształcenia historyk sztuki, przez całe swoje dorosłe życie był nierozerwalnie związany z "Piwnicą pod Baranami". Jego przygoda z kabaretem rozpoczęła się w 1957 roku, gdy "Piwnica" przechodziła przez trudny okres. Obłoński dostrzegał w swojej współpracy z Piotrem Skrzyneckim ogromne możliwości rozwoju. ZOBACZ TEŻ: Barbara Nawratowicz była pierwszą, wielką miłością Wiesława Dymnego. Po siedmiu latach związku uciekła z Polski Tę piosenkę znał każdy W 1964 roku podczas Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu zdobył I nagrodę wraz z "Piwnicą pod Baranami". Rok później, jego utwór "Niebieska patelnia", zaśpiewany w duecie z Ewą Sadowską, stał się prawdziwym hitem, zdobywając wyróżnienie i miano pierwszego piwnicznego hymnu. "Piwnica pod Baranami" tak pożegnała swoją legendę: "Kolejna bolesna strata. Odszedł Miki Obłoński — wybitny artysta Piwnicy pod Baranami. Szlachetny i dobry przyjaciel". Uroczystości pogrzebowe Mikiego Obłońskiego odbędą się 3 listopada 2023 r. o godzinie 12.00 na cmentarzu Podgórskim w Krakowie.
Halina Wyrodek-Dziędziel była gwiazdą kabaretu „Piwnica pod Baranami”. Prywatnie zmagała się z nałogiem
Była bardzo charakterystyczną aktorką. Pogodną prymuską z błyskiem w oku. Nie dało się jej nie lubić. W kabarecie znalazła się właściwie trochę przez przypadek. Kiedy Piotr Skrzynecki, kierownik artystyczny „Piwnicy pod Baranami”, zobaczył Halinę Wyrodek po raz pierwszy, z miejsca zaproponował jej miejsce w zespole. Choć wiele lat pracowała w teatrze i zdobywała doświadczenie przed kamerami, to właśnie „Piwnica” stała się jej ukochanym miejscem, w którym czuła się najswobodniej. Interpretowała utwory do słów największych poetów, a piosenką, która podbiła serca widzów, była „Ta nasza młodość”. Utwór szybko stał się żelaznym punktem repertuaru „Piwnicy pod Baranami” i hymnem kabaretu. Prywatnie Halina Wyrodek całe życie była wierna jednemu mężczyźnie... Razem na scenie, razem w codzienności. [Ostatnia aktualizacja treści na VUŻ 12.10.2024 r.] Halina Wyrodek-Dziędziel: kariera Kiedy w 1969 roku ukończyła z wyróżnieniem Akademię Sztuk Teatralnych w Krakowie, jeszcze w tym samym roku została aktorką w teatrze im. Juliusza Słowackiego. Można było ją tam oglądać przez kolejne dwie dekady, aż do czasu, gdy w 1992 dołączyła do zespołu Teatru STU. Z kolei pięć lat po zdobyciu dyplomu, zmierzyła się po raz pierwszy w swoim życiu ze sztuką kabaretową i jak sama określiła, było prześmiesznie. "Nigdy nie byłam w Piwnicy, ani nie widziałam wcześniej Piotra Skrzyneckiego. Kiedy Marta Stebnicka w Teatrze Słowackiego robiła 'Karykatury' Kisielewskiego, gitarzysta z zespołu muzycznego, Paweł Ostafil, zaproponował mi, żebym przyszła do Piwnicy. Zostałam przedstawiona panu Piotrowi Skrzyneckiemu i na jego zaproszenie od razu zostałam w Piwnicy jako wykonawczyni. Zaczęłam od piosenki, którą śpiewałam na studiach aktorskich: 'Ballada o żołnierzu i śmierci", opowiadała Halina Wyrodek-Dziędziel. Szybko okazało się, że aktorka poczuła się w tej artystycznej formie, jak ryba w wodzie. Zasady grania w kabarecie były inne niż te na scenie teatralnej, dawały jej więcej swobody i możliwości improwizacji, co Halina Wyrodek ogromnie doceniała i przekuwała w prawdziwą sztukę. Zmieniała się też relacja z widownią, bowiem "Piwnica" stwarzała dla aktorki pole do bliższej i kameralnej relacji z widzami. Zobacz też: Jego pierwszą miłością była Kora, zostawiła go dla innego. Ryszard Terlecki szczęście znalazł przy drugiej żonie Kraków 1976 r. Spektakl jubileuszowy Piwnicy Pod Baranami. Nz. od lewej: Halina Wyrodek, Anna Dymna, Aleksandra Maurer, Irena Wiśniewska <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgfcOJwE-f4ac2f5.jpg" width="1600" height="1600" alt="Kraków 11.1976. Spektakl jubileuszowy Piwnicy Pod Baranami, w związku z XX-leciem istnienia kabaretu, w Pałacu Potockich (Pałac Pod Baranami) przy Rynku Głównym 27. Nz. od lewej: Halina Wyrodek, Anna Dymna, Aleksandra Maurer, Irena Wiśniewska. meg PAP/Maciej Sochor Dokładny dzień wydarzenia nieustalony." title="Jubileusz 20-lecia" /> "Kabaret to dla mnie aktorskie dopełnienie. W Piwnicy mam wolną rękę. Każdy numer mogę prowadzić według reakcji publiczności. W teatrze, oczywiście, inwencja też się liczy, ale czasami można mieć odmienne zdanie niż reżyser, a trzeba się podporządkować jego woli", wyznała. Bardzo szybko stała się ważną postacią na krakowskiej scenie kabaretowej. Na przestrzeni lat interpretowała utwory do słów m.in. Baczyńskiego, Witkacego, Szekspira, Leśmiana i Poświatowskiej, jednak najbardziej popularną piosenką bezapelacyjnie została "Ta nasza młodość". Widzowie pokochali kompozycję Zygmunta Koniecznego do słów wiersza Tadeusza Śliwiaka i bardzo często przychodzili do "Piwnicy pod Baranami", aby posłuchać właśnie tego dzieła. "Jest w 'Młodości' coś magicznego. Śpiewam ją kilkanaście lat, a ciągle wzrusza. Często zdarza mi spotykać widzów, którzy mówią: 'Pani Halino, kiedy będzie Ta nasza młodość? Niech nam pani da znać, bo my przyszliśmy na Szał i na Tę naszą młodość. Mam takich fanów zarówno wśród dorosłych, jak i wśród młodzieży. Bardzo mnie cieszy, że to właśnie młodzi ludzie, wychowani przecież na tych heavy metalach i innych szarpidrutach, potrafią tu przyjść i przeżyć inny rodzaj artystycznych wzruszeń.", opowiadała aktorka. Halina Wyrodek-Dziędziel: występy na szklanym ekranie O utalentowaną aktorkę upomniały się też film i telewizja. Jej pierwszym filmem były "Opowieści w czerwieni" Henryka Kluby. W serialu zadebiutowała po raz pierwszy u Andrzeja Titkowa. Reżyser w produkcji pt. "Układ krążenia" obsadził ją w roli mieszkanki Moczar, wyrazistej kobiety ze wsi, która nie boi się wykrzyczeć, co jej leży na sercu. Takie były też inne role, w które Halina Wyrodek wcielała się przed kamerą. Reżyserzy lubili proponować jej postaci silnych i niezależnych kobiet, a ona ze swoim wyrazistym głosem, bardzo dobrze się w nie wpasowywała. Fani polskich serialów mogą kojarzyć aktorkę również z roli prostytutki Grety z niezapomnianego serialu "Na kłopoty... Bednarski" i radnej Wyrobkowej ze "Stacyjki". "Miło wspominam 'Zmory' Wojciecha Marczewskiego, 'Party przy świecach' Antoniego Krauzego. Przywiązana też jestem do epizodów w 'Kochankach mojej mamy' i 'Marcowych migdałach' u Radosława Piwowarskiego czy w 'Kobiecie z prowincji' Andrzeja Barańskiego", wspominała Halina Wyrodek. Halina Wyrodek tworzyła szczęśliwy związek z Marianem Dziędzielem Przez pierwsze lata swojej aktorskiej kariery Halina Wyrodek i Marian Dziędziel szli pod rękę, zawsze razem. Poznali się na sali egzaminacyjnej, jeszcze jako przyszli studenci krakowskiej PWST w 1965 roku. Marian Dziędziel, tak samo jak Halina, tuż po ukończeniu szkoły dostał angaż w Teatrze Słowackiego. Pobrali się, a kilka lat później, już jako małżeństwo, występowali w "Piwnicy pod Baranami", gdzie w latach 70. i 80. stali się bardzo rozpoznawalni i lubiani. Na przestrzeni kolejnych lat założyli rodzinę, urodziły im się córki, Agnieszka i Joanna. Aktorska para stworzyła bardzo ciepły i pełen gościnności dom, który przyciągał wielu przyjaciół. Jedną z atrakcji był z pewnością pies Gucio. Marian Dziędziel nazywał go kundlem podhalańskim, gdy wspominał, jak to się stało, że zwierzak znalazł u nich dom. "Dzieci przyniosły do domu i tak już został", tłumaczył. Zobacz też: Zaszokowali dwa razy - gdy zostali parą i gdy się rozstali. Oto historia Anny Dereszowskiej i Piotra Grabowskiego Kraków, 1976 r. Piwnica pod Baranami, n/z od lewej: Andrzej Warchal, Marian Dziędziel <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgGjFEL0-d83d8c7.jpg" width="1600" height="2392" alt="Krakow, 1976. Piwnica pod Baranami, n/z od lewej: Andrzej Warchal, Marian Dziedziel.,Image: 429714242, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Witold Gorka / Forum" title="Piwnica pod Baranami" /> Zawodowo ścieżki małżeństwa rozminęły się, gdy Marian Dziędziel zapragnął rozwinąć się aktorsko w większych filmowych produkcjach. Haliny Wyrodek nie ciągnęło tak bardzo przed kamery jak jej męża, choć ilekroć miała taką okazję, traktowała epizody filmowe, jako budujące doświadczenia. To właśnie ona przekonała aktora, żeby w 1996 roku poszedł na zdjęcia próbne do "Gier ulicznych" Krzysztofa Krauzego. "Idź, nie mamy nawet telefonu, powiedziała, zapomną o tobie...", mówiła do Mariana Dziędziela. "Ten film zdecydował o wszystkim. A nie chciałem nawet iść na zdjęcia próbne. Już wiedziałem o używaniu podczas nich kamer bez taśmy, bo i tak było wiadomo, kto zagra", wspominał aktor w rozmowie z "Dziennikiem Polskim". Okazało się, że ta krótka, kilkuminutowa rola stała się przepustką do wielkiej filmowej kariery aktora. Tego samego dnia, kiedy kręcono zdjęcia z udziałem Mariana Dziędziela, na planie pojawił się reżyser Wojtek Smarzowski. "Zaproponował mi rolę w "Małżowinie", później w spektaklu "Kuracja", a w końcu w "Weselu" - opowiadał Marian Dziędziel. O losach ich małżeństwa nigdy nie było wiadomo za dużo. Aktor nigdy nie lubił opowiadać o swoim życiu prywatnym w mediach. Po śmierci żony pytano go o jego związek z Haliną Wyrodek, a także o ich córki, ale Marian Dziędziel nie przekraczał tej granicy. "Coś trzeba mieć dla siebie. Jakąś tajemnicę i pewne świętości, których się nie dotyka", tłumaczył dziennikarzom. Zobacz także: Znają się jeszcze ze szkoły, są razem ponad pół wieku. Tadeusz i Ewa Drozdowie trwają przy sobie na dobre i na złe <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imggDPvh4-c48907e.jpg" width="1600" height="2400" alt="Kraków, 14.05.2013. Aktor Marian Dziêdziel podczas konferencji prasowej w Krakowie 14 bm., z okazji zakoñczenia zdjêæ do filmu "Pod mocnym anio³em". Ekranizacja powieci Jerzego Pilcha w re¿yserii Wojciecha Smarzowskiego powinna trafiæ do kin w pierwszym kwartale 2014 roku. (jb/awol) PAP/Jacek Bednarczyk" title="Marian Dziêdziel" /> Halina Wyrodek: zmagała się z nałogiem Aktorka już od młodzieńczych lat nie stroniła od alkoholu. Środowisko artystyczne słynęło w owym czasie z towarzyskich spotkań suto zakrapianych trunkami, a przy tym występy artystki w "Piwnicy pod Baranami" dawały jej kolejne okazje do picia. "Alkohol potrzebny jest w każdym kabarecie, bo daje ludziom odrobinę niezbędnego luzu" - mówiła Halina Wyrodek. "W teatrze jest inaczej: ludzie wchodzą na widownię, muszą siąść, ani papieroska, ani drinka, siedzą, oglądają sztukę. W kabarecie, z założenia, musi być zupełnie inny nastrój. Odrobina alkoholu, oczywiście nie za dużo, dopinguje wykonawców i widzów." Halina Wyrodek przestała pić, kiedy dowiedziała się, że choruje na nowotwór. Walczyła przez kilka lat, rok przed śmiercią wyznała, że wciąż ma wielką ochotę do życia i się nie poddaje. Do końca pozostawała częstym gościem i artystką "Piwnicy pod Baranami". Artystka zmarła 12 sierpnia 2008 roku. "Kochała życie i żyła naprawdę intensywnie. Była szalona i bezkompromisowa, a jednocześnie niezwykle ciepła" - mówił o niej po jej śmierci poeta i kompozytor Leszek Wójtowicz. Źródła: culture.pl, swiatseriali.interia.pl, swiat-tessy.com, kultura.onet.pl
Maryna Barfuss i Grzegorz Turnau: historia tajemniczej miłości flecistki i pianisty
Trwają u swojego boku już blisko cztery dekady
Ona, wybitna polska flecistka, on — równie utalentowany kompozytor i pianista. Połączyła ich pasja do muzyki i niezaprzeczalna miłość do siebie. Trwają u swojego boku już blisko cztery dekady. Z okazji 56. urodzin Grzegorza Turnaua, przypominamy historię miłości jego małżeństwa z Maryną Barfuss. Kim jest Maryna Barfuss Urodziła się 16 lipca 1959 roku w Krakowie i to właśnie z tym miastem połączyła całe swoje życie zawodowe i artystyczne. W Krakowie kształciła się na wybitną flecistkę, ale przede wszystkim to tutaj los postawił na jej drodze jednego z najpopularniejszych polskich wirtuozów fortepianu, kompozytora i uwielbianego wokalistę, Grzegorza Turnaua. Czytaj też: ''Jest jedyną osobą, której tak naprawdę się boję''. Tak Grzegorz Turnau mówi o swojej córce Grzegorz Turnau: kariera, żona Urodził się 31 lipca 1967 roku i tak jak Maryna, pochodzi z Krakowa. Swój muzyczny talent rozwijał w Państwowej Ogólnokształcącej Szkole Muzycznej I stopnia im. Ignacego Paderewskiego w Krakowie. Poza muzyką skupił się również na studiowaniu filologii angielskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przez 13 lat był stałym bywalcem Piwnicy pod Baranami, do której trafił w latach 80., krótko po ukończeniu liceum. Wtedy też zaczął pracować nad swoim debiutanckim albumem, który ukazał się w 1991 roku pod nazwą „Naprawdę nie dzieje się nic”. Zobacz także: Światowa sława stała przed nią otworem, ale ona wybrała miłość. Ewę Krzyżewską i jej męża spotkała tragiczna śmierć Kraków 31.12.1993. Grzegorz Turnau na Sylwestrze w krakowskim kabarecie Piwnica pod Baranami Grzegorz Turnau i Maryna Barfuss: jak się poznali? Historia miłości Poznali się na początku swojej drogi do kariery. Maryna była wtedy już wykształconą flecistką, a Grzegorz miał na koncie zdobyte doświadczenie w szkole muzycznej, jednak pierwsza płyta wciąż była przed nim. Los połączył ich ze sobą nie przypadkowo. Pasjonaci muzyki pobrali się w latach osiemdziesiątych. Od tamtej pory stali się nierozłączni. Spędzali razem każdą wspólną chwilę, zarówno prywatnie, jak i zawodowo. Niedługo po zawarciu związku małżeńskiego Turnau i Barfuss zaczęli wspólnie pracować nad nagraniami do debiutanckiej płyty "Naprawdę nie dzieje się nic”, którą wydali w 1991 roku. Podczas wspólnej pracy wymieniali się nawzajem inspiracjami i twórczą energią. Maryna odpowiadała na nagraniach przede wszystkim za sekcję fletu. Ta artystyczna współpraca zamieniła się w wielki sukces. Płyta sprzedała się w ponad 100 tys. egzemplarzach i pokryła się złotem. A to był dopiero początek ich wspólnej pracy. Od tamtej pory małżeństwo stworzyło wspólnie kilkanaście kolejnych albumów Turnaua. Do najbardziej znanych utworów muzyka, które z czasem znała i śpiewała cała Polska, należą m.in.: "Znów wędrujemy”, "Naprawdę nie dzieje się nic”, "Cichosza”, "Między ciszą a ciszą”, "Pamięć”, "Bracka”, "To tu, to tam”, "Tutaj jestem” (sł. Michał Zabłocki), "Wiem” (sł. Andrzej Poniedzielski), "Liryka, liryka” (sł. Konstanty Ildefons Gałczyński), "Kawałek cienia” (sł. Grzegorz Turnau), "Leniwa głowa” (sł. Wiesław Dymny), "O, Kutno!” (sł. Jeremi Przybora) czy też "Bombonierka” (duet z Barbarą Stępniak-Wilk, sł. Basia Stępniak-Wilk, muz. Aleksander Brzeziński). Artysta wielokrotnie wykorzystywał teksty czołowych polskich poetów XX wieku, a najczęściej: Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, Jana Brzechwy, Bolesława Leśmiana, Zbigniewa Herberta oraz Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego. Zobacz także: Pola Raksa na planie filmu "Zosia" zakochała się w młodym, rosyjskim amancie Córka Maryny Barfuss i Grzegorza Turnaua: Antonina Turnau Kilka lat po ślubie, a dokładnie 20 maja 1988 roku, Maryna Barfuss i Grzegorz Turnau powitali na świecie swoją jedyną córkę. Antonina stała się ich oczkiem w głowie. "Zabrzmi to może irracjonalnie, ale uważam, że z Antosią mamy rodzaj pierwotnego wi-fi, które sprawia, że możemy porozumiewać się pozawerbalnie i pozaterytorialnie. Gdybym chciał zrobić coś karygodnego, ona wiedziałaby o tym, zanim bym to zrobił" - mówił ze wzruszeniem o relacji z córką Grzegorz Turnau. Jedynaczka dorastająca w bardzo artystycznym domu, pod okiem barda i flecistki, szybko sama zaczęła wykazywać twórcze zapędy. Na kierunek studiów wybrała filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim, a dodatkowo zdobywała wykształcenie w Szkole Artystycznej Projektowania Ubioru (SAPU). Jako studentka pracowała także w Radiu Kraków. Absolwentka polonistyki zwróciła swoje kroki ku pisaniu książek. Wraz z Michałem Rusinkiem Antonina Turnau napisała książkę "Prowincjonalne zagadki kryminalne". Została również autorką książek "Piątek, 2:45", "Opowiadania szkolne" i "Opowiadania kryminalne". Zobacz też: Aleksander Bardini kochał się w Irenie Kwiatkowskiej, ale ona go nie wybrała Kraków. 23.06.2000. Antonina Turnau i Grzegorz Turnau Maryna Barfuss, Grzegorz Turnau: wnuczka Helena W życiu prywatnym córka Grzegorza Turnaua i Maryny Barfuss związała się ze starszym od siebie o 37 lat aktorem, Markiem Kondratem. Kiedy ta informacja obiegła media, w artystycznym świecie zawrzało. Poruszeni byli nie tylko fani sławnej rodziny, ale przede wszystkim rodzice Antoniny, którzy na samym początku nie byli entuzjastami związku córki. "Przyzwyczaili się, że ich jedynaczka woli towarzystwo ludzi starszych od siebie i że w sposób naturalny zżyła się z ich przyjaciółmi. Przez długi czas myśleli, że z Markiem łączy ją sympatia i sprawy zawodowe, bo zaczęła pracę w jego firmie winiarskiej. Ale serca matki nie da się oszukać. Maryna zrozumiała, że Antonina jest zakochana jak nigdy dotąd. Martwiła się jednak, czy związek z tak dojrzałym mężczyzną da jej jedynaczce szczęście. I jak poradzi sobie, będąc obiektem zainteresowania mediów", wyznała w tygodniku "Na Żywo” osoba z otoczenia rodziny. Mimo wątpliwości rodziny i otoczenia, para stanęła na ślubnym kobiercu w 2015 r., by powiedzieć sobie sakramentalne "tak". Trzy lata później córka flecistki i kompozytora urodziła córkę. Pierwsze dziecko Marka Kondrata i Antoniny Turnau otrzymało klasyczne imię Helena i bardzo szybko stało się oczkiem w głowie dziadka. "Helenka jest bardzo osobliwym przypadkiem. Szalenie pogodna, energiczna i pomysłowa. Lubi, jak dziadko gra na fortepianie, ale stanowczo zabrania mu śpiewać" - mówił Turnau w wywiadzie dla magazynu "Twój Styl". Zobacz również: Antoninę Turnau i Marka Kondrata dzieli 38 lat, rzadko wspominają o swoim związku… Aż do teraz!
Agnieszka Osiecka i Jeremi Przybora - historia miłości od pierwszego wejrzenia
Piękni, utalentowani i kompletnie różni...
Jeremi Przybora zakochał się w Agnieszce Osieckiej od pierwszego wejrzenia, a pod jednym dachem wytrzymali zaledwie miesiąc. Byli piękni, utalentowani i kompletnie różni... Agnieszka Osiecka i Jeremi Przybora: jak się poznali? Agnieszka Osiecka o Jeremim Przyborze po raz pierwszy usłyszała w 1958 roku w związku z założeniem Kabaretu Starszych Panów. Miała wtedy 22 lata. Zachwyciła się jego talentem aktorskim i poetyckim. To właśnie pod jego wpływem zrezygnowała z kariery w branży filmowej i postawiła na pisanie. Osobiście poznali się sześć lat później. Ona miała 28 lat, on 49. Zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. Zabiegał o spotkania, dzwonił i pisał wiadomości. Agnieszka z początku nie dawała tej znajomości szans, z czasem jednak dała się ponieść uczuciu. Ich romans kwitł na papierze, bo rzadko mieli okazję się spotkać. „Nie przypuszczałem, że będę stąd pisał z taką tęsknotą do panienki, którą tyle lat temu spotkałem w pewnej deszczowej piosence, i też nic o tym nie wiedziałem. Paryż owszem, ładne miasto, ale wybudowali je strasznie daleko od Ciebie, tak jakoś nieprzewidująco” — pisał do niej, a ona mu odpowiedziała: „Coś ty zrobił, Jeremi… Zostawiłeś mnie samą w pustym mieście, w którym pełno jest tylko Twojej nieobecności… Żeby Warszawę doprowadzić do takiego stanu… To tylko Ty potrafisz” - pisał Jeremi w listach do Agnieszki. Agnieszka Osiecka i Jeremi Przybora: tajemniczy romans Swoją relację utrzymywali w tajemnicy. Nawet Magda Umer, przyjaciółka Agnieszki Osieckiej o ich romansie dowiedziała się wiele lat po śmierci poetki. To Jeremi zdecydował o wyjawieniu tajemnicy. Poprosił Umer o wydanie ich miłosnej korespondencji i tak na księgarnianych półkach w 2010 roku pojawiły się Listy na wyczerpanym papierze. Agnieszka Osiecka nie znosiła monotonii i uwielbiała podróże. Z europejskich stolic pisała do ukochanego: „Masz rację, że tęsknota może mieć różne kolory. Ze ślicznej wesołej Anglii tęsknię do Ciebie jak spod pieca. Z Paryża tęsknię ponuro i z zaciśniętymi zębami. Paryż to jest wielka karuzela, na której kiedyś złamałam nogę i już nie umiem się tu bawić. Chyba że z Tobą. Ty (wierzę), wypełniłbyś sobą moją paryską wyobraźnię i po prostu nie zostawałoby miejsca na tę ponurość i melancholię”. Poza miłością łączył ich także podziw do wzajemnej twórczości. Z uczucia zrodziły się takie utwory jak: Na całych jeziorach – ty, Miłość w Portofino czy Moja dziewuszka nie ma serduszka. Agnieszka Osiecka i Jeremi Przybora: rozstanie Romans kwitł, ale Osiecka wciąż pozostawała pełna obaw. Kiedy w 1965 roku wróciła do Warszawy zamieszkali razem. Jeremi wyprowadził się od żony. Agnieszka obawiała się, że nie odnajdzie się w roli gospodyni domowej, nie chciała sprzątać po mężczyźnie, prać i gotować. Miała rację. Wspólne mieszkanie szybko pokazało jak bardzo kochankowie się od siebie różnią. Ona była spontanicznym lekkoduchem, uwielbiała towarzystwo i podróże. On czuł się najlepiej gdy byli tylko we dwoje. Żadne z nich nie potrafiło pójść na kompromis. „Okazało się nagle, że jesteśmy do siebie niepodobni jak pies do kota. Myślę, że na to jest jedna jedyna rada: Kochaj mnie! Kochaj mnie, Jeremi, a wszystko będzie fajnie” - pisała pełna nadziei Agnieszka. Mieszkali razem przez miesiąc. Agnieszka podjęła decyzję o wyjeździe do Paryża... i to był koniec ich związku. Jeremi nie krył rozczarowania. Rozgoryczony próbował pogodzić się z tym, że nie zmieni natury ukochanej. „Podła! Na pasku kłamstw mnie wiodła — by nagle zepchnąć w otchłań” - napisał w piosence dla Kabaretu Starszych Panów. Spotkali się w 1989 roku we Wrocławiu na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej, mimo lat rozłąki nie szczędzili sobie czułości. Do końca byli dla siebie życzliwi. Jeremi Przybora Agnieszka zmarła 7 marca 1997, Jeremi 4 marca 2004 roku. „Ich uczucie unieszczęśliwiało Bogu ducha winne dzieci, pozostawione żony, i zasmarkanych z miłości, odsuniętych na boczny tor chłopców. Unieszczęśliwiło w końcu także samych zakochanych. Ich uczucie nie służyło właściwie nikomu oprócz nas, czytelników”. - pisała przyjaciółka Agnieszki i Jeremiego.
Dlaczego Ewa Demarczyk unikała mediów? Partner wyjawia tajemnice piosenkarki
Ewa Demarczyk, legendarna polska piosenkarka, zmarła 14 sierpnia 2020 roku. Prawie rok po jej śmierci, wieloletni partner piosenkarki - Paweł Rynkiewicz opowiada, dlaczego Ewa unikała mediów? Ewa Demarczyk: kariera Ewa Demarczyk urodziła się 16 stycznia 1941 roku w Krakowie. Uznawana za jedną z najbardziej utalentowanych i charyzmatycznych postaci polskiej sceny muzycznej. Wykonywała utworu z nurtu poezji śpiewanej. W latach 1962–1972 była związana z kabaretem Piwnica pod Baranami. W 1963 roku wystąpiła na I Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, gdzie wykonała piosenkę Karuzela z madonnami, Czarne anioły i Taki pejzaż. Za swój występ otrzymała nagrodę festiwalu. W 1964 roku na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie zdobyła drugą nagrodę za Grande Valse Brillante. Ewa Demarczyk występowała na całym świecie. W roku 1986 rozpoczął działalność Państwowy Teatr Muzyki i Poezji – Teatr Ewy Demarczyk. Choć wystawiane w nim spektakle cieszyły się dużą popularnością, z przyczyn formalnych, w 2000 roku został zamknięty. Karierę zakończyła w 1999 roku. Jej ostatni koncert miał miejsce 8 listopada 1999 roku w Teatrze Wielkim im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu. Rok później Ewa Demarczyk całkowicie wycofała się z życia publicznego. W 2010 roku otrzymała Złotego Fryderyka za całokształt twórczości. Zmarła 14 sierpnia 2020 roku. Ewa Demarczyk, 2003 Ewa Demarczyk unikała mediów Ewa Demarczyk unikała mediów jeszcze na długo przed śmiercią. Odmawiała wystąpień publicznych przez ostatnie 20 lat. Wieloletni parter piosenkarki - Paweł Rynkiewicz w rozmowie z Rzeczpospolitą opowiada o niechęci Demarczyk do mediów. Ewa nigdy zbyt chętnie nie udzielała wywiadów, a po zakończeniu kariery niemal w ogóle nie zabierała publicznie głosu. Wyjątek zdarzył się, kiedy zgodziła się porozmawiać z Edwardem Miszczakiem czy Niną Terentiew, którą bardzo szanowała. „Nie udzielała wywiadów, nie wyskakiwała z niebieskiego ekranu na śniadanie, nie pojawiała się w ustawianych sesjach z paparazzi. W wywiadzie z Edwardem Miszczakiem dla TVN wyraźnie powiedziała „nie jestem na sprzedaż”. Nigdy nie uczestniczyła w życiu publicznym, to jak się mogła z niego wycofać. Zawsze powtarzała: wszystko, co mam do powiedzenia, mówię ze sceny” - wyjaśnia postawę piosenkarki Paweł Rynkiewicz. Zachowanie Ewy Demarczyk dziwiło także zagranicznych dziennikarzy. „Przyjęła zasadę nieudzielania wywiadów i była w tym dość konsekwentna. Kiedyś wprawiła tym w niezłe osłupienie dziennikarzy francuskich, gdy Bruno Coquatrix, właściciel Olympii w Paryżu bez uzgodnienia zwołał konferencje prasową. Przyszła do sali i na wstępie przeprosiła wszystkich, wyjaśniając, że sama też została zaskoczona zaproszeniem, bo, jak wiadomo, nie udziela wywiadów. Wywołało to pewną konsternacje na sali i po chwili ciszy rozległy się brawa. Dziennikarze byli zachwyceni, takiego „numeru” jeszcze nie przeżyli.” - wyjawił partner Demarczyk. Ewa Demarczyk i Paweł Rynkiewicz, maj 1998 Paparazzi pod domem Ewy Demarczyk Zachowanie piosenkarki dawało odwrotny skutek. Im bardziej Ewa Demarczyk izolowała się od mediów, tym bardziej tabloidy były zainteresowane jej życiem. Paparazzi wystawali pod domem. Raz nawet dopuścili się kłamstwa, tylko po to, żeby artystka wybiegła z domu, a oni mogli zrobić jej zdjęcia. „Na celowniku mediów czuliśmy się od lat. Niejednokrotnie mieliśmy wrażenie, że to takie polowanie z nagonką. Ewa wspominała podczas wywiadu z Edwardem Miszczakiem, jak paparazzi obserwowali nasz dom i któregoś poranka kilkanaście minut po moim wyjściu Ewa otrzymała telefon. „Pani Ewo, pan Paweł przyjechał i coś się stało bo leży nieprzytomny przy samochodzie”. Kiedy przerażona wybiegła z mieszkania na podwórko, dopadła ją grupka paparazzich. Oczywiście mnie ani samochodu nie było” - wspomina Paweł. Ewa Demarczyk, sierpień 1999 Ewa Demarczyk nie pojawiła się na pogrzebie Zbigniewa Wodeckiego Ewa Demarczyk nie pojawiała się nawet na pogrzebach kolegów i koleżanek z branży. Zdecydowała, że w ostatniej drodze nie potowarzyszy też swojemu serdecznemu przyjacielowi - Zbigniewowi Wodeckiemu. „Pojawienie się publiczne Ewy mogłoby spowodować niezręczną sytuację, niezdrową sensację. Nie chciała tego zrobić Zbyszkowi. W skupieniu obejrzała całą ceremonię w telewizji. Później zapaliła znicz na jego grobie i pożegnała się z nim w samotności, bez fleszy” - wspomina partner Ewy.
Zmarła Anna Szałapak. Piosenkarka i artystka kabaretu „Piwnica Pod Baranami”. Miała 65 lat
Była nazywana Białym Aniołem Piwnicy pod Baranami. Piosenkarka i artystka krakowskiego kabaretu zmarła w sobotę, 14 października. Przegrała walkę z chorobą. Miała 65 lat. Zobacz też: Zbigniew Wodecki nie żyje. Muzyk zmarł w wieku 67 lat Anna Szałapak nie żyje Informację o śmierci artystki pojawiła się na stronie kabaretu „Piwnica pod Baranami”, z którym artystka była związana od 1979 roku. Piosenkarka od kilku lat ciężko chorowała. Informację o odejściu Anny Szałapak potwierdził dyrektor kabaretu Bogdan Micek: „To ogromnie smutna i przykra dla nas wiadomość, bo tyle lat pracowaliśmy razem. Ania chorowała kilka lat i dzielnie walczyła”. Zobacz też: Przyczyny zgonu aktora filmu „Kogel-mogel’’, Dariusza Siatkowskiego, nigdy nie zostały wyjaśnione! Dziś 9. rocznica jego śmierci Twórczość Anny Szałapak „Grajmy Panu”, „Oczy tej małej”, „Moje kochanie”, „Żywa woda”. To z tymi utworami kojarzymy jej twórczość. Współpracowała z poetami, muzykami, artystami: Zbigniewem Preisnerem, Grzegorzem Turnauem, Andrzejem Sikorowskim czy Agnieszką Osiecką. Nigdy nie sądziła, że jej życie zwiąże się na dobre z muzyką. Z wykształcenia była doktorem nauk humanistycznych. Studiowała etnografię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Obroniła pracę doktorską, która ukazała się drukiem pt. „Szopka krakowska jako zjawisko folkloru krakowskiego na tle szopki europejskiej. Studium historyczno-etnograficzne”. Karierę rozpoczynała w zespole „Słowianki”. Od 1979 roku była związana z krakowskim kabaretem „Piwnica pod Baranami”. „Najbardziej wciągało i fascynowało mnie przygotowywanie piosenek i kabaretów. Występy były wielkim przeżyciem. Wielką radością i szkołą były próby. To był najbardziej twórczy moment”, mówiła Anna Szałapak w wywiadzie dla fva.pl. Na każdy temat miała własne zdanie. Była niezwykle charakterystyczną, ciepłą i wrażliwą osobą. Artyści cenili ją za niepowtarzalny styl i interpretację poezji śpiewanej. View oEmbed on the source website Agnieszka Osiecka, z którą Anna Szałapak się przyjaźniła, tak mówiła o artystce: „Swoim lirycznym, jednocześnie ekspresyjnym głosem, o barwie szklanej, ale szorstkiej, poważnej, ale powabnej, wzrusza, zachwyca, hipnotyzuje". „Trafia zawsze na piękne piosenki, które interpretuje w perfekcyjny sposób... Ania to cud, a praca z nią to wielka przyjemność...", mówił Zbigniew Preisner. Natomiast Andrzej Zarycki, który pisał dla niej testy piosenek, powtarzał: „Pisząc dla tej artystki, mam pewność, że doznam w zetknięciu z wykonywanym utworem, doznań szlachetnego gatunku. Że przeniesie mnie do krainy łagodności i spokoju”. W swoim dorobku artystycznym posiada kilka płyt: „Anna Szałapak z Piwnicy pod Baranami”, „Koncert w Trójce”, „Żywa woda”, „Serce na rowerach”, „Koncert kolęd z Szoką Krakowską w tle”. Z powodzeniem występowała z autorskimi koncertami i recitalami w kraju i za granicą. Była laureatką Konkursy Programu Pierwszego TVP, Nagrody Programu Trzeciego Polskiego Radia za osiągnięcia artystyczne, interpretację piosenek i styl, otrzymała również Złoty Laur przyznawany przez Fundację Kultury Polskiej w 2008 roku. Zobacz też: Wiesław Michnikowski nie żyje. Wybitny aktor miał 95 lat