Pochodzi z Parczewa, ubierał największe światowe gwiazdy. Jak dziś wygląda życie Arkadiusa?
Przypominamy szczerą rozmowę VIVY! z Arkadiuszem Weremczukiem
Niegdyś jedno z najgłośniejszych nazwisk świata mody. Arkadiusz Weremczuk, znany pod pseudonimem artystycznym Arkadius, 20 lat temu ubierał światowe gwiazdy show-biznesu. Ukończył jedną z najbardziej prestiżowych szkół mody na świecie - Central Saint Martins College of Arts and Design w Londynie. Odbył staż w domu mody Alexandra McQueena. Został laureatem wielu prestiżowych brytyjskich nagród. Jego kariera szybko nabierała tempa, jednak niestety równie szybko zaczęła zwalniać. Arkadius zniknął z blasku fleszy około 15 lat temu. Jak dzisiaj wygląda jego życie? Czytaj także: Gwiazdy na ponownym otwarciu butiku Łukasza Jemioła Arkadius: eskcentryczny projektant mody z Parczewa Urodził się 5 lipca 1969 roku w Lublinie. Wychowywał się w oddalonym o około 60 kilometrów Parczewie. O Arkadiuszu Weremczuku, a właściwie Arkadiusie, świat usłyszał 21 lat temu, kiedy kilka miesięcy po obronie dyplomu zaproszono go na London Fashion Week. Ta premierowa kolekcja przełamała wszelkie tabu i pokazała, że prowokacja to główny element jego twórczości. Publika była rozdarta, bo z jednej strony Arkadius zaprezentował krawiectwo na wysokim poziomie, ale z drugiej strony dotknął bardzo delikatnych kwestii takich jak Biblia i inne motywy religijne. Co ciekawe na wybiegu pojawiła się wówczas Magdalena Mielcarz przebrana za Matkę Boską, a na koniec sam projektant półnagi odgrywał scenki nawiązujące do ukrzyżowania Jezusa. W mediach na całym świecie pisano o jego wybitnym talencie, a kreacje projektanta nosiły największe gwiazdy, takie jak: Christina Aguilera, Alicia Keys, Björk, Janet Jackson, Mary J. Blige czy też Pink. Choć na początku wizjoner znany był głównie w Londynie, w późniejszym okresie Laura Budzyk namówiła go, aby pokazał się także w Polsce. I tak w 2000 roku Arkadius po raz pierwszy zaprezentował swoją kolekcję w ojczyźnie, która inspirowana była folklorem, a na wybiegu pojawiła się Joanna Horodyńska. Projektant zachęcony sukcesem swojego pierwszego pokazu postanowił realizować kolejne, dzięki czemu stał się jedną z największych gwiazd polskiego show-biznesu i mody, która wówczas raczkowała na naszym rynku. Niestety, z czasem fascynacja ekscentrycznym stylem projektanta minęła. Butik, który otworzył w 2003 roku przy ulicy Mokotowskiej w Warszawie splajtował. W 2006 roku porzucił modę, zamiast której zajął się projektowaniem wnętrz oraz architekturą. Nikt wówczas nie spodziewał się, że projektant mody wznowi swoją działalność. Czytaj także: Nie żyje mąż Toma Forda, Richard Buckley. Przypominamy, kim był Arkadius: wielki powrót Arkadius powrócił w 2015 roku z projektem P- iFashion, czyli "Politically Incorrect Fashion". Jest to marka modowa, dyrektor kreatywny słynie z tego, że polityczną poprawnością nie przejmuje się zupełnie. Uwielbia łamać zasady. Tym razem przekroczył kolejną granicę - w ramach protestu przeciwko nadprodukcji w przemyśle mody stworzył kolekcję bez ubrań o wymownym tytule "INVISIBLE COLLECTION/INVISIBLE CONCEPTION". Zdjęcia nagich modelek to protest przeciwko chciwości korporacyjnych szefów, masowej produkcji po kosztach, braku poszanowania dla robotników i projektantów. Artysta, który w 2006 roku przerwał karierę projektanta by wyciszyć się w brazylijskim Salvadorze zarzekał się, że do mody nie wróci i właściwie można uznać, że dotrzymał słowa. Jego "niewidzialna kolekcja" to bardziej polityczny manifest, niż moda w tradycyjnym rozumieniu. To ucieleśnienie motta, które P-iFashion podaje na stronie internetowej: "Gdzie sztuka spotyka się z modą". Przy czym to drugie zostało okrojone do absolutnego minimum. Arkadiusa fascynują kwestie fundamentalne - życia i śmierci. Na wybiegu pokazał już poród (w trakcie London Fashion Week w 2000 roku), a w styczniu 2015 roku zszokował fanów publikując nekrolog samego siebie. Okazało się jednak, że chodziło tylko o jego publiczną personę - markę Arkadius. Arkadiusz Weremczuk odrodził się jako the Artist Formerly Known as Arkadius (artysta wcześniej znany jako Arkadius - przyp. red.) twórca P-iFashion. Czytaj także: Szokujące wyznanie byłej modelki Victoria’s Secret. Ujawnia mroczne sekrety świata mody Arkadius: życie z dala od błysków fleszy Do całkowitej zmiany stylu życia zainspirowały Arkadiusa podróże. "Wiedziałem, że nie chcę już mieszkać w Anglii, nie chcę projektować, bywać", powiedział w rozmowie dla Wysokich Obcasów. Gdy trafił na atrakcyjną ofertę kupna ziemi w Tajlandii, nie wahał się ani chwili. Szybko wyprowadził się z Londynu i rozpoczął budowę domu w egzotycznym kraju. Przez kilka lat cieszył się życiem na zupełnie innych zasadach. Obecnie jego dom pełni funkcję pensjonatu, a zarobione pieniądze z wynajmu artysta może przeznaczać na utrzymanie się w Brazylii i rozwój swoich pasji. "Budzę się bardzo wcześnie. Robię sobie koktajl z owoców, odpisuję na maile. Potem jadę na rynek, robię zakupy, idę na plażę pod domem, żeby popływać, załatwiam sprawy związane z mieszkaniami, spotykam się ze znajomymi. Dużo też podróżuję, stopniowo poznaję Brazylię", docenia uroki życia z dala od mediów były już projektant. Jak sam przyznaje, życie na pokaz było dla niej zbyt męczące. Obecnie prowadzi zupełnie inny styl życia, który sobie nad wyraz ceni. "Zamiast cieszyć się, że ma się ręce, nogi, oczy, zdrowie, ludzie koncentrują się na tym, kogo ocenić, kogo docenić, jak ich oceniają i czy doceniają. Szkoda życia. (...) Jestem po prostu człowiekiem i ludzie oceniają tylko, czy jestem w porządku, czy skur***l", szczerze wyznaje Arkadius, którego głównym zajęciem jest teraz pielęgnowanie roślin i sadzenie drzewek. Czytaj także: Kobieta kameleon, która zna swoją wartość. Niezwykła historia Lindy Evangelisty Arkadius: wywiad dla VIVY! W wywiadzie z 2002 roku Arkadius rozmawiał z Piotrem Najsztubem m.in. o temacie, który dla wielu jest tematem tabu - śmierci. Wyznał, że chciałby być skremowany, a żeby jego prochy rozsypane były po łąkach w rodzinnym Parczewie. Czy to ta rozmowa zainspirowała go do upozorowania własnej śmierci? Przypominamy wywiad, w którym projektant opowiada o tym, kto chciał go zamordować, czy jest religijny, i jak ubrałby papieża. Ro­bi Pan świa­to­wą ka­rie­rę. Coś Pa­na mi­łe­go ostat­nio spo­tka­ło? Kil­ka dni te­mu dosta­łem e-ma­il od mo­jej agen­cji w No­wym Jor­ku, że Ali­cia Keys spo­śród wie­lu pro­jek­tan­tów mo­dy wy­bra­ła mnie na swój kon­cert w Ma­di­son Squ­are Gar­den za­ło­ży­ła ża­kiet z ręcz­nie wy­szy­wa­nym sym­bo­lem re­li­gij­nym na ple­cach. Ale na ra­zie naj­więk­sze suk­ce­sy od­no­szę w Wiel­kiej Bry­ta­nii. W ostat­nim ka­ta­lo­gu Lon­don Fa­shion We­ek (ty­dzień lon­dyń­skich po­ka­zów mo­dy ­– przyp. red.) na­pi­sa­li, że je­stem obec­nie naj­bar­dziej dra­ma­tycz­nym, głów­nym pro­jek­tan­tem w tym kra­ju. Te­raz bi­let na mój po­kaz bę­dzie naj­trud­niej­szym bi­le­tem do zdo­by­cia w ca­łym se­zo­nie. Wy­da­je mi się, że je­że­li lu­dzie pła­ci­li­by za wejście na mo­je po­ka­zy, był­bym już bar­dzo bo­ga­tym czło­wie­kiem. W ciągu ostat­nich dwóch i pół ro­ku mia­łem aż 20 po­ka­zów na ca­łym świe­cie. Za­zwy­czaj ro­bię rze­czy, któ­re „za­ba­wia­ją”, to jest jak wyj­ście do te­atru. By­wal­cy po­ka­zów są na­praw­dę ze­psu­ci, wie­lu z nich, szcze­gól­nie dzien­ni­ka­rzy mo­dy, cho­dzi na 250­–300 po­ka­zów w se­zo­nie. Pod ko­niec każ­de­go se­zo­nu nic nie pa­mię­ta­ją, tyl­ko naj­bar­dziej dra­ma­tycz­ne po­ka­zy. Czy to nie jest ogra­ni­cze­nie, że po­ka­zy mu­szą być mak­sy­mal­nie dramatycz­ne, by zo­sta­ły zapamiętane? Trze­ba krzy­czeć, a ktoś mógł­by chcieć za­nu­cić... Mu­si­my, mu­szę krzy­czeć. To rze­czy­wi­ście ogra­ni­cza. Ostat­nio krzy­czał Pan o ta­bu re­li­gij­nym, po­ka­zał Pan ko­lek­cję inspirowa­ną wi­ze­run­ka­mi Mat­ki Bo­skiej, Chry­stusa. Czy wi­dzi Pan jeszcze ja­kieś ta­bu, któ­re chciał­by na­ru­szyć? To niekoń­cząca się li­sta. Cho­ciaż nie mam jesz­cze po­my­słu na na­stęp­ny po­kaz, na wrze­sień. Po­sta­no­wi­łem tro­chę od­po­cząć, wy­ci­szyć się. Już Ar­ka­dius wy­ci­szo­ny to dla wie­lu w bran­ży du­ży szok. W Pa­na ży­ciu oso­bi­stym są ja­kieś ta­bu? Żad­nych. Ży­je Pan w kom­plet­nie wy­zwo­lo­nym świe­cie? Ab­so­lut­nie. We współ­cze­snym świe­cie śmierć jest ta­bu. A dla Pa­na? Śmier­ci się nie bo­ję. Bar­dzo du­żo po­dró­żu­ję sa­mo­lo­tem i wiem, że wte­dy jest groź­ba śmier­ci, ale się na to uod­por­ni­łem. Wie­rzę w prze­zna­cze­nie: je­że­li mo­im prze­zna­cze­niem jest zgi­nąć w przy­szłym ro­ku, to trudno, ale rów­nie do­brze mo­gę zgi­nąć za 30 lat czy za 70. To tyl­ko sta­ty­stycz­na świa­do­mość. Czy Pan się kie­dyś otarł o śmierć? Kie­dyś w War­sza­wie ści­ga­ło mnie kil­ku mło­dych lu­dzi i krzy­cze­li: „Za­bić ski­na!” Uciekł im Pan? Ucie­kłem. W Lon­dy­nie raz się otar­łem o śmierć. W po­dob­nych oko­licz­no­ściach? Nie, tro­chę in­nych. Ktoś chciał mnie za­mor­do­wać. Dla­cze­go? Był bar­dzo za­zdro­sny o mój ta­lent. Jak­kol­wiek by to nie brzmia­ło, to mó­wię po­waż­nie. To by­ło na stu­diach. Jak kon­kret­nie chciał Pa­na za­bić? Tru­ci­zna, pi­sto­let? Nie. Chciał mnie udu­sić. Nie chcę o tym wię­cej mó­wić. Prze­ży­łem i mam na­dzie­ję, że je­mu już prze­szło. Kie­dyś prze­zna­cze­nie Pa­na do­pad­nie. Zna­my ze skle­pów tak zwa­ną odzież po­grze­bo­wą ­– po­śled­nie­go ga­tunku i nie­wy­szu­ka­ną w for­mie. My­ślał Pan o stro­ju dla sie­bie na ta­ką oka­zję? Mo­że to py­ta­nie po­win­no być mo­ją in­spi­ra­cją na na­stęp­ną ko­lek­cję? Jesz­cze o tym nie my­śla­łem. Szcze­rze mó­wiąc dla­te­go, że cia­ła umar­łe i krew w ogó­le bar­dzo nie­ko­rzyst­nie na mnie dzia­ła­ją. Je­że­li cza­sa­mi się ska­le­czę, to po pro­stu mdle­ję, nie mo­gę te­go znieść. Nie­bosz­czy­cy nie krwa­wią. Chciał­bym być spa­lo­ny i mo­je pro­chy po­win­ny być roz­sy­pa­ne na łąkach w Pol­sce, tam gdzie się wychowałem ­– u bab­ci. To naj­bar­dziej ro­man­tycz­ne i pięk­ne te­re­ny, ja­kie w ży­ciu wi­dzia­łem. Wróć­my do mo­dy dla zmar­łych. Ja­ka po­win­na być? To za­le­ży od fe­ty­sza, od te­go, co czło­wiek lu­bi. Zna­łem czło­wie­ka w Lon­dy­nie, któ­ry po­wie­dział, że jak umrze, to chce być po­cho­wa­ny w gar­ni­tu­rze z gu­my. Uwiel­biał gu­mo­we ubra­nia. Je­że­li ktoś ko­cha je­dwab, to po­wi­nien być po­cho­wa­ny w pięk­nym gar­ni­tu­rze z je­dwa­biu. Ja­ki ma­te­riał naj­le­piej od­po­wia­da ma­je­sta­to­wi śmier­ci? Ogień. Cia­ła nie po­win­ny zja­dać ro­ba­ki. To nie­przy­jem­ne. Czy moż­na ubrać się w ogień? Moż­na zro­bić na­druk ognia na je­dwa­biu. Nie da się ubrać w ogień. Mu­si Pan być pro­jek­tan­tem-biz­nes­me­nem. Biz­nes­me­ni cza­sa­mi bankru­tu­ją. Czy my­śli Pan, że prze­trwał­by ta­ką po­raż­kę? To by­ła­by dla mnie naj­więk­sza pró­ba, czy na­praw­dę ko­cham to, co ro­bię. Nie po­peł­nił­by Pan sa­mo­bój­stwa? Na pew­no nie z ta­kie­go po­wo­du. A co mo­gło­by Pa­na pchnąć ku sa­mo­bój­stwu? Gdy­by ktoś miał na­de mną wła­dzę i zmu­szał do mor­der­stwa. Wo­lał­bym sam po­peł­nić sa­mo­bój­stwo, niż ko­muś in­ne­mu ode­brać ży­cie. Te­raz jest Pan szczę­śli­wy, wy­peł­nio­ny suk­ce­sem. Jesz­cze kil­ka lat te­mu w Pol­sce nie by­ło Pa­nu tak ró­żo­wo. Co Pan z te­go pa­mię­ta? Chwi­la­mi by­łem bar­dzo nie­szczę­śli­wym czło­wie­kiem. Ucie­kał Pan przed smut­kiem w al­ko­hol? By­łem stu­den­tem w Pol­sce, miesz­ka­łem w aka­de­mi­ku, więc je­dy­ną do­stęp­ną roz­ryw­ką był al­ko­hol z „mety”, od pa­ni Bro­ni. To by­ły ta­kie cza­sy jesz­cze i prak­tycz­nie mo­ja je­dy­na roz­ryw­ka. W aka­de­mi­ku był Pan dzi­wa­dłem? Za­wsze by­łem dzi­wa­dłem. Nie­tu­zin­ko­wo się za­cho­wy­wa­łem, nie­tu­zin­ko­wo się ubie­ra­łem i au­to­ma­tycz­nie dla nor­mal­ne­go czło­wie­ka z uli­cy by­łem dziw­nym stwo­rem. Ni­gdy nie za­po­mnę, jak spo­ty­ka­łem w Krakowie na im­pre­zach nie­zna­nych mi lu­dzi, przed­sta­wia­łem im się, a oni: „My cie­bie zna­my!” „Skąd mnie zna­cie?” „Każ­dy w Kra­ko­wie cię zna”. Był Pan kra­kow­ską oso­bli­wo­ścią? Dzi­wi się pan? W 1991 ro­ku cho­dzi­łem w spodniach z jed­ną no­gaw­ką krót­ką, a dru­gą dłu­gą. Ta krót­ka nie zasła­nia­ła mi pół­dup­ka. A ja­kim był Pan dziec­kiem? Bar­dzo ci­chym i spo­koj­nym. Sie­dzia­łem za­wsze w kącie i roz­wiązy­wa­łem i za­wiązy­wa­łem sznu­ro­wa­dła od bu­tów. By­łem ra­czej za­mknię­ty w so­bie, nie­szczę­śli­wy ­– nie lu­bi­łem szko­ły. Uwa­ża­łem szko­łę za in­sty­tu­cję nie­kre­atyw­ną, ogra­ni­cza­jącą. W li­ceum cho­dzi­łem do kla­sy ma­te­ma­tycz­no-fi­zycz­nej, a wia­do­mo, że nie mam ści­słe­go umy­słu, więc cier­pia­łem po­dwój­nie. Czy w Pa­na dzie­ciń­stwie był ktoś, czło­wiek lub in­sty­tu­cja, kto sta­no­wił dla Pa­na opar­cie in­ne niż ro­dzi­ce? W pod­sta­wów­ce by­łem mo­de­la­rzem. To by­ła mo­ja pa­sja, ro­bi­łem mo­de­le pły­wa­jące i la­ta­jące. Był pan, który pro­wa­dził mo­de­lar­nie. Wte­dy więk­szość cza­su spę­dza­łem z nim. Prak­tycz­nie ten pan był dla mnie pra­wie oj­cem. Ja­ki on był? Bar­dzo do­kład­ny, su­mien­ny, cięż­ko pra­cu­jący, so­lid­ny. Jest, bo prze­cież ży­je, fan­ta­stycz­nym czło­wie­kiem. My­śmy spę­dza­li ra­zem więk­szość na­sze­go ży­cia. Po­dró­żo­wa­li­śmy ra­zem na mi­strzo­stwa Pol­ski, na róż­ne zawo­dy. Roz­ma­wia­li­śmy nie tyl­ko o mo­de­lar­stwie, o wszyst­kim. Miał Pan suk­ce­sy mo­de­lar­skie? Zdo­by­łem brązo­wy me­dal na Mi­strzo­stwach Pol­ski Mo­de­li Pły­wa­jących. Za­gląda Pan cza­sem do skle­pów mo­de­lar­skich? Ko­cham mo­de­le, a ko­ło mo­je­go bu­ti­ku mam sklep mo­de­lar­ski, więc cza­sa­mi tam cho­dzę. Nie­ste­ty, nie mam czasu bu­do­wać mo­de­li. Czy w świe­cie, w któ­rym Pan ży­je, ja­kieś zna­cze­nie ma Pań­ska narodowość? Je­że­li bym był An­gli­kiem, to ko­chał­by mnie bry­tyj­ski „Vo­gue”, pcha­li­by mnie na ca­ły świat. Ale nie je­stem, więc mu­szę so­bie sam ra­dzić. W tym za­wo­dzie, śro­do­wi­sku chy­ba wszy­scy je­ste­ście ko­smo­po­li­ta­mi, a nie pa­trio­ta­mi swo­ich krajów? Za­wsze sta­ram się pod­kre­ślać, w każ­dym wy­wia­dzie, wy­stąpie­niu, że je­stem bry­tyj­skim pro­jek­tan­tem, ale Po­la­kiem. Tu­tej­sza pra­sa pi­sze o mnie: „ory­gi­nal­ny z Pol­ski, bry­tyj­ski czło­wiek”. Czu­je Pan ja­kieś wzru­sze­nie, sły­sząc pol­ski hymn? Już tak daw­no go nie sły­sza­łem, że nie wiem, czy bym się wzru­szył. Pa­na ko­lek­cja, na­zwij­my ją „re­li­gij­ną”, by­ła moc­no w Pol­sce komentowa­na. Po­ja­wi­ło się wie­le gło­sów obu­rze­nia. Przy oka­zji używano ar­gu­men­tu o nie­mo­ral­nym pro­wa­dze­niu się śro­do­wi­ska mo­dy. Czy pro­wa­dzi­cie roz­wiązłe ży­cie? Co pan ma na my­śli, mó­wiąc o roz­wiązło­ści? Nie­sta­łość uczuć, ra­czej łóż­ko­wą. Wia­do­mo, że w tym biz­ne­sie lu­dzie są bar­dziej otwar­ci i wia­do­mo, że jak się spo­ty­ka dru­gie­go czło­wie­ka, to nikt nie mó­wi od ra­zu: „Bę­dę z to­bą do koń­ca ży­cia”. Pan jest ko­chli­wy? Bar­dzo. Za­czął się Pan ko­chać w pod­sta­wów­ce? W li­ceum, za­ko­cha­łem się trzy ra­zy. Nie­szczę­śli­wie. Po­su­nął się Pan do wy­zna­nia mi­ło­sne­go? Nie po­su­nąłem się. Wy­da­je mi się, że w ży­ciu czy­ny są bar­dziej wia­ry­god­nym do­wo­dem mi­ło­ści niż sło­wa. Nie­odwza­jem­nio­na mi­łość by­ła nie­szczę­ściem? W tam­tym mo­men­cie tak. Ry­czał Pan? W sa­mot­no­ści. Nie je­stem z tych, któ­rzy pła­czą pu­blicz­nie. Na stu­diach ja­kaś mi­łość zo­sta­ła od­wza­jem­nio­na? Tak. Nie prze­trwa­ła wy­jaz­du do Lon­dy­nu? Nie mia­ła szans. Te­raz Pan ko­cha z wza­jem­no­ścią? Tak. To ko­bie­ta czy męż­czy­zna? A co to za róż­ni­ca? Wszyst­kich pan py­ta się, czy są les­bij­ka­mi al­bo ge­ja­mi? To mnie in­te­re­su­je, bo ja aku­rat ­– tak się zło­ży­ło ­– je­stem heteroseksual­ny i nie wiem, czym jest mi­łość ho­mo­sek­su­al­na, czym się od mo­jej róż­ni. Dla­te­go py­tam o te róż­ni­ce. Mam zu­peł­nie in­ne spoj­rze­nie na sek­su­al­ność. Po­za tym sek­su­al­ność jest zmien­na. Płeć nie jest dla mnie wy­znacz­ni­kiem war­to­ści i atrak­cyj­no­ści czło­wie­ka. Mo­gę ko­chać i ko­bie­ty, i męż­czyzn ­– za­le­ży od ich charak­te­ru, od te­go, ja­cy są. Za co ko­cha się męż­czyzn, a za co ko­bie­ty? In­na ta­jem­ni­ca tkwi w ko­bie­cie, a in­na w męż­czyźnie? Nie zga­dzam się z tym. W dzi­siej­szych cza­sach nie ma już po­dzia­łu na oso­bo­wość mę­ską i ko­bie­cość. Co­co Cha­nel za­po­cząt­ko­wa­ła uni­for­mi­za­cję stro­jów i za­cie­ra się toż­sa­mość płci. To do­brze? Tak. To, że je­ste­śmy ludźmi, jest naj­waż­niej­sze. Na przy­kład tra­dy­cyj­ne pol­skie wy­cho­wa­nie po­le­ga­jące na tym, że „męż­czy­zna ni­gdy nie pła­cze” to wiel­ka bzdu­ra. Je­że­li czło­wiek chce pła­kać, to ma do te­go pra­wo i nikt nie mo­że te­go ha­mo­wać nor­mą spo­łecz­ną. Pan jest w tej chwi­li czło­wie­kiem bo­ga­tym? Wy­da­je mi się, że je­stem czło­wie­kiem bar­dzo bo­ga­tym, je­że­li cho­dzi o do­świad­cze­nie ży­cio­we. Je­że­li ma pan na my­śli fi­nan­se, to jesz­cze nie uwa­żam się za czło­wie­ka bo­ga­te­go. A kto to jest czło­wiek bo­ga­ty? Każ­dy, kto ma po­wy­żej 100 mi­lio­nów do­la­rów. To jed­nak spo­ro. Pa­nu da­le­ko do te­go? Jesz­cze tro­szecz­kę mi bra­ku­je. Ile lat? Po­dej­rze­wam, że ja­kieś trzy, mo­że czte­ry la­ta. Jest Pan ty­pem skne­ry czy roz­rzut­ni­ka? Je­stem po­środ­ku. Skne­rą nie je­stem, „pie­niądze mnie się nie trzy­ma­ją”, to co mam, od ra­zu wy­da­ję. Ale sta­ram się uwa­żać, na co wy­da­ję. Mu­szę in­we­sto­wać w sie­bie i swo­je pro­jek­ty. Po­cho­dzi Pan z Par­cze­wa, ma­łe­go mia­stecz­ka na po­łu­dniu Pol­ski. Nie ma Pan dziś wra­że­nia, że to ja­kaś ob­ca kra­ina, da­le­ka jak sen? Na pew­no tak. Szcze­gól­nie jak zo­ba­czy­łem ostat­nio w „Po­li­ty­ce” zdję­cia stam­tąd. Za­po­mnia­łem już, jak tam jest, bo ży­ję w in­nym świe­cie. Cie­szę się, że tam nie miesz­kam. Co Pan my­ślał, ogląda­jąc te zdję­cia? Że ży­cie jest tak na­praw­dę baj­ką. Wcze­śniej jak­by nie do­cho­dzi­ło do mnie, że tak da­le­ko je­stem od te­go wszyst­kie­go. Nie zmro­zi­ła Pa­na myśl, że mógł­by tam te­raz żyć? Nie. Dla­te­go, że na­wet gdy­bym zban­kru­to­wał i nie miał po­my­słu na ży­cie, to na pew­no bym tam nie zamiesz­kał. A wy­obra­ża Pan so­bie, że ni­gdy się stam­tąd nie wy­rwał? Ta­kiej sy­tu­acji so­bie ab­so­lut­nie nie wy­obra­żam. Ży­je Pan w baj­ce, więc chy­ba rzad­ko wi­dzi swo­ją ro­dzi­nę. Bar­dzo rzad­ko. Czy nie ma Pan wra­że­nia, że oni się od­da­la­ją, że sta­ją się da­le­cy, pra­wie ob­cy? Do­kład­nie tak się czu­ję. To jest smut­ne, bo moi ro­dzi­ce, ro­dzeń­stwo bar­dzo mnie ko­cha­ją i ja ich ko­cham na swój spo­sób. Ale po pro­stu mo­je ży­cie jest tak na­pię­te, że cza­sa­mi nie po­ka­zu­ję tej mo­jej mi­ło­ści, to jak­by ta­ki me­cha­nizm obron­ny. Czło­wiek za­wsze na po­cząt­ku dba o sie­bie, ma od­ruch ego­istycz­ny. Do­pie­ro potem my­śli o in­nych. Dzwo­nię do ro­dzi­ców dwa ra­zy w mie­siącu, ale ma­ma uwa­ża, że to jest za ma­ło. Mo­że się zda­rzyć, że w koń­cu sta­nie­cie się so­bie cał­ko­wi­cie ob­cy przez te dwa świa­ty, w któ­rych żyje­cie? Moi ro­dzi­ce ab­so­lut­nie nie ro­zu­mie­ją te­go, co ro­bię, mi­mo że się bar­dzo sta­ra­ją. Nie ro­zu­mie­ją mo­je­go ży­cia. Ale jak ma­ją ro­zu­mieć, sko­ro ni­gdy nie by­li w ta­kiej sy­tu­acji, ni­gdy nie ro­bi­li te­go, co ja ro­bię. Więc nie ocze­ku­ję zro­zu­mie­nia. Od­da­la­my się od sie­bie. Czy Pan jest ka­to­li­kiem? Nie, ale je­stem oso­bą wie­rzącą. Wie­rzę w Bo­ga, ale nie w żad­ną re­li­gię. W ja­kie­go Bo­ga Pan wie­rzy? W Bo­ga, któ­ry jest per­fek­cją, w Bo­ga, któ­ry jest mi­ło­ścią. Moż­na być rów­no­cze­śnie per­fek­cją i mi­ło­ścią? Mi­łość jest eg­zal­ta­cją na skra­ju sza­leń­stwa. Mi­łość jest per­fek­cją du­cha. To co Pa­na spo­tka po śmier­ci? Śmierć lu­dzi do­brych to bę­dzie wiecz­nie trwa­jący, przy­jem­ny sen, a śmierć lu­dzi złych bę­dzie sen­nym koszma­rem. Ja­ko dziec­ko mo­dlił się Pan do Mat­ki Bo­skiej? Oczy­wi­ście, by­łem wy­cho­wy­wa­ny ja­ko ka­to­lik. Za­wsze się mo­dli­łem przed pój­ściem do łó­żecz­ka. O co się Pan wte­dy mo­dlił? O szczę­ście w mo­jej ro­dzi­nie, że­by ro­dzi­ce nie cho­ro­wa­li, że­bym w szko­le dwói nie do­stał, że­by mnie nie za­py­ta­ła na­uczy­ciel­ka od ma­te­ma­ty­ki. Pro­jek­tu­jąc ostat­nią ko­lek­cję przy­po­mi­nał Pan so­bie tam­te dzie­cię­ce mo­dli­twy, mo­dli­tew­nik, świę­ty obraz? Nie. Na­wet ja­ko dziec­ko nie mo­dli­łem się do ob­raz­ka. Mo­dli­łem się do Bo­ga, roz­ma­wia­łem so­bie z nim po ci­chu. Ni­gdy nie mia­łem aspi­ra­cji, że­by się mo­dlić do ka­wał­ka zło­ta czy ka­wał­ka drew­na. W fi­na­ło­wej sce­nie te­go po­ka­zu na­śla­du­je Pan spo­sób ukrzy­żo­wa­nia. Ja­kie zna­cze­nie ma dla Pa­na ten sym­bol? Wy­da­je mi się, że to jest sym­bol te­go, co się za­wsze dzie­je w ży­ciu, dzia­ło się i bę­dzie się dzia­ło. Sym­bol czło­wie­ka, któ­ry umie­ra za idee. Chciał­by Pan spo­tkać pa­pie­ża? Chciał­bym. Po­gra­tu­lo­wał­bym mu, że jest jed­nym z nie­wie­lu lu­dzi, któ­rzy ma­ją na­praw­dę do­bre ser­ce i chcą po­ko­ju na zie­mi. A ubrał­by go Pan ja­koś ina­czej? Ubrał­bym, ale wia­do­mo, że on by się nie zgo­dził. W co by go Pan ubrał? Ubrał­bym go w za­baw­ne ciu­chy, że­by po pro­stu słod­ko wy­glądał. Rozmawiał Piotr Najsztub.
Ewa Chodakowska myśli o końcu kariery? „Mogłabym zejść już ze sceny"!
Dla trenerki Polek pieniądze nie są najważniejsze...
Magazyn Wprost oszacował w zeszłym roku, że majątek Ewy Chodakowskiej wynosi około 49 milionów złotych. Ta kwota robi oczywiście ogromne wrażenie i pewnie łatwo od niej zwariować… Ale nie popularnej trenerce! W najnowszym wywiadzie z naszym magazynem, gwiazda przyznaje, że dość rozsądnie wydaje pieniądze. Buty, torebki, nowe ciuchy – na te rzeczy Ewa Chodakowska nie przeznacza ogromnych sum. Znacznie częściej inwestuje w nieruchomości… Trenerka Polek wyjawiła także, że gdyby tylko chciała to mogłaby zakończyć już karierę. Jest jednak jeden powód, dla którego na pewno tego nie zrobi. O co dokładnie chodzi? Zachęcamy do przeczytania fragmentu rozmowy z Piotrem Najsztubem. Ewa Chodakowska o pieniądzach i końcu kariery – Łatwo wydajesz pieniądze czy jesteś skneruską? Pieniądze są po to, żeby je inwestować. Nie jestem ofiarą niepoliczalnej ilości butów, torebek etc. Nie brakuje mi niczego. Uwielbiam za to robić prezenty rodzinie. Karmię się radością tego, kto dostaje ode mnie prezent. – Może masz już tyle, że mogłabyś zejść „ze sceny”? Może i mogłabym. Ale moja praca to moja energia. Moja pasja. Moja misja. Postawiłam na poprawę jakości życia drugiego człowieka i wkręciłam się na dobre. Czuję się w jakimś stopniu odpowiedzialna za osobę, która mi zaufała. Zależy mi na niej, znajduję dla niej czas, chcę dla niej jak najlepiej. Staję się częścią jej życia, a ona mojego. Spakować się i wyjechać, bo już „mam tyle”? Pieniądze nigdy nie były priorytetem. – To Twoje trenerowanie momentami przybiera monstrualne rozmiary, jak na przykład bicie na Stadionie Narodowym rekordu Guinnessa w jednoczesnym treningu tysięcy ludzi. To wspaniała okazja do świętowania wspólnej pasji do zdrowego stylu życia. W tej sytuacji im więcej osób, tym lepiej. Fajna sportowa impreza, która motywuje kolejne osoby, wspaniała atmosfera. Nie widzę w tym… – …gigantomanii? Właśnie. I ile osób mogło powiedzieć sobie: „Pobiłam dzisiaj rekord Guinnessa”. Doczytałam się w relacjach z imprezy, że dla niektórych to było najfajniejsze wydarzenie roku. Sama radość. Cały wywiad z Ewą Chodakowską możecie przeczytać w najnowszej VIVIE!, która trafi do kiosków już jutro. Zapraszamy do kiosków.
Jak wygląda życie Grażyny Torbickiej po telewizji? Gwiazda w ostrej rozmowie z Piotrem Najsztubem!
Klasa, styl, ikona kobiecości. Najsłynniejsza polska dziennikarka filmowa, ambasadorka L’Oréal Paris. Piękność, która kocha kino. Czy nie boi się przemijania? Co myśli, gdy patrzy na swoją mamę? Czy sądzi, że światem będą rządzić kobiety? Jak wygląda jej życie po telewizji i jak jej się udało… nie popaść w alkoholizm? Piotr Najsztub pyta ostro. Grażyna Torbicka odpowiada z wdziękiem. Takiej rozmowy jeszcze nie było! Jesteś jedną z osób w Polsce, które oglądają ogromną ilość filmów. Kino często wyprzedza swoje czasy i sygnalizuje, co nas – jako społeczeństwo – czeka. Widzisz na ekranie jakieś zapowiedzi przyszłości? Nie, ale ja nie oczekuję od filmów, by mnie ostrzegły przed jakimś scenariuszem wydarzeń albo żeby mi pokazały, jaka będzie przyszłość. A seriale? Taki „Black Mirror”? Nie oglądam seriali, głównie z powodu braku czasu. Ostatni, który mnie „złapał”, to „Młody papież” Paolo Sorrentino. Fascynujący! Genialnie Sorrentino opowiedział o instytucji Kościoła, o hipokryzji, braku samokrytycyzmu. W dwa wieczory obejrzałam dziewięć odcinków. I o to chodzi! A co Ci mówi o świecie coraz większa ilość filmów, których bohaterkami są kobiety? Matriarchat się zbliża? Nie tylko filmy o tym mówią, także realne wydarzenia społeczne, choćby te dziejące się w Polsce. Największą siłą, która może wpłynąć na bieg wydarzeń, także politycznych, są kobiety. Ich solidarność, ich siła. Ich głos jest „szeroki”, jest głosem człowieka, kobiety, matki, opiekunki, pracownicy, obywatelki. Uczestniczki akcji #metoo. Konsekwencją tej akcji są inne ruchy. Jak choćby głosy na tegorocznych festiwalach w Berlinie i w Cannes, gdzie otwarcie się mówi, że parytet powinien być też w instytucjach, które zarządzają życiem artystycznym i filmowym. W tym roku w Cannes, po proteście reżyserek i aktorek z Cate Blanchett i Agnès Vardą na czele, Thierry Frémaux – dyrektor festiwalu – przyznał, że wśród selekcjonerów filmów na festiwal większość to mężczyźni. A przecież wrażliwość kobiet i mężczyzn jest różna, na co innego zwracamy uwagę i to wzbogaca świat, nadaje mu harmonię. Chodzi o równowagę. Mizoginizm w przemyśle filmowym jest jednym z najsilniejszych. Choć wcześnie wyszłaś za mąż, miałaś 22 lata, to potem byłaś i jesteś też zgrabną blondynką. Dotykał Cię ten mizoginizm, to przedmiotowe traktowanie? Ktoś Ci mówił: „Tak, jeśli…”? Były sytuacje, które mi ten świat pokazywały. Kiedy zaczął się ruch #metoo, przyjrzałam się swojemu życiu w tym aspekcie i doszłam do wniosku, że sprawa polega na tym, jak silną kobieta ma osobowość. Niestety. A nie na tym, jak jest skonstruowany patriarchalny świat? Oczywiście taki jest świat, ale są różne etapy. Można próbować zmienić ten świat, ale trzeba to robić etapami. Świat wokół mnie, bo tylko o tym mogę mówić odpowiedzialnie, starałam się zmieniać, uświadamiając sobie, gdzie są niebezpieczeństwa i jakie są moje cele. Celem było zachowanie twarzy, to, że mogę spokojnie spojrzeć na siebie w lustrze. W związku z tym pogodziłam się, że czasami będę musiała wyjść i trzasnąć drzwiami. I znaleźć inną ścieżkę. I tak było. Coś Cię w związku z tym ominęło? Nie, nie mam takiego poczucia. Czyli, zgrabna blondynko, pod tym względem szczęśliwie ułożyło się Twoje życie. Naprawdę nie mogę narzekać. Ale za wcześnie na podsumowania, choć mam tyle lat, ile mam, to wciąż wydaje mi się, że wszystko przede mną. Cała rozmowa Piotra Najsztuba z Grażyną Torbicką do przeczytania w najnowszym wydaniu VIVY!, dostępnym wyjątkowo od środy, 30 maja. Co jeszcze w tym numerze dwutygodnika? VIVA! 11/2018 Czy nie boi się przemijania? Jak jej się udało... nie popaść w alkoholizm. Grażyna Torbicka w ogniu pytań Piotra Najsztuba. „Czy myślę o tacie? Ja z nim żyję codziennie’’. Kasia Wodecka-Stubbs w pierwszą rocznicę śmierci ojca wspomina genialnego muzyka. Lucyna Kirwil i Jerzy Bralczyk o swoim niezwykłym małżeństwie i niekończących się rozmowach o tym, kto ma charakter, a kto ma charakterek.
„Recepcjonistki meldowały nas w jednym pokoju. Podjęliśmy decyzję, że trzeba to zluzować’’. TYLKO U NAS! Marcin Prokop o współpracy z Dorotą Wellman
Marcina Prokopa zawsze widać. Czy to dlatego odniósł taki sukces w telewizji? Czy boi się sztucznej inteligencji? Co myśli o błyskawicznych karierach youtuberów? Czy jest pozytywnym facetem? Co robi, gdy w hotelu meldują go w jednym pokoju z Dorotą Wellman? I dlaczego, na litość boską, kupił córce charcika?! Dziennikarz odpowiada na trudne pytania Piotra Najsztuba w twardej, męskiej rozmowie. Zobacz też: Zdjęcia z młodości, które opublikował Marcin Prokop, podbijają internet! „Jednak z biegiem czasu wino dojrzewa...’’, komentują fanki. Zgadzacie się? Marcin Prokop o Dorocie Wellman – Stajesz przed taką pełną salą i masz ich zainspirować. To wydaje mi się zadanie nie do wykonania. Zadania są różne, zależne od firmy, która za to płaci. Jedne są po jakiejś bolesnej fuzji i na sali są dwie drużyny różnie tę fuzję przeżywające i muszę je jakoś skleić. Inna sytuacja jest wtedy, kiedy firma przedstawia ryzykowną strategię, w której musi postawić wszystko na jedną kartę i sala obawia się tego ryzyka. I pod te nastroje staram się dobierać z własnego doświadczenia historie pokazujące, że inni w podobnych sytuacjach, korzystając z konkretnych narzędzi, osiągnęli sukces albo rozwiązali jakiś problem. – Sukces to jest zwycięstwo, czy sukces to raczej pokonanie innych? Jeśli jest to gra o sumie niezerowej, to obie strony mogą być wygrane. Gdybyś spytał mnie, co ja definiuję jako sukces… Marcin Prokop w sesji dla VIVY!, grudzień 2017 r. – Odniosłeś jakiś? Jakiś tak. – Na przykład? Mam kochaną, wyrozumiałą, wspierającą mnie rodzinę. Zawodowo osiągnąłem długotrwałość, co wydaje się sukcesem w świecie opartym na jednosezonowych mgnieniach. Do tego czuję się w tym wszystkim relatywnie niezależny. Nie robię rzeczy, na które nie mam ochoty. – A czujesz się uzależniony od Doroty Wellman? To jest podchwytliwe pytanie. Każda odpowiedź będzie zła. – To poproszę prawdziwą. Nie czuję się uzależniony. Po prostu niezmiennie lubimy razem pracować. Mam przekonanie, że fajnie jest budować relacje z ludźmi, którzy chcą być razem, a nie muszą – nieważne, czy w rodzinie, czy w pracy. – A czy czasem Wy już nie musicie pracować ze sobą, że się wizerunkowo skleiliście? Kilka lat temu zaczęliśmy się nad tym obydwoje zastanawiać… – Kryzys? Nie, po prostu zwróciliśmy uwagę, że w pewnym momencie do prowadzenia eventów zapraszano nas razem, wywiady prasowe też chciano od „nas”, nawet recepcjonistki w hotelach automatycznie meldowały nas w jednym pokoju. Podjęliśmy świadomą decyzję, że trzeba to odrobinę zluzować, zwłaszcza że każde z nas, poza „Dzień Dobry TVN”, zawodowo ciągnęło trochę w inną stronę. No i nie chcieliśmy stać się takim dyżurnym dwugłowym smokiem polskich mediów. Chyba się udało. Cała rozmowa Piotra Najsztuba z Marcinem Prokopem do przeczytania w najnowszej VIVIE!, która już od czwartku, 28 grudnia, będzie dostępna w sklepach w całej Polsce! VIVA! 26/2017 Wielki powrót JULII KAMIŃSKIEJ do show-biznesu! Aktorka zdradza, dlaczego zniknęła ze świata mediów i jaki ma pomysł na swoje życie. Co robi MARCIN PROKOP, gdy w pokoju hotelowym meldują go z Dorotą Wellman, oraz czy boi się sztucznej inteligencji? Na te i inne pytania prezenter odpowiada w męskiej rozmowie z PIOTREM NAJSZTUBEM. Każdego potrafi zmienić. Legendarny charakteryzator gwiazd, WALDEMAR POKROMSKI, zdradza nam tajniki swojego zwodu. Zobacz też: Wojciechowska, Torbicka, Lewandowski... Która z gwiazd jest najcenniejsza? Ranking „Forbesa’’
„Zaczęło się regularne jeżdżenie za nami. Permanentna inwigilacja, prowokowanie i czekanie na jakiś skandal’’. TYLKO U NAS Kuba Badach o początkach związku z Olą Kwaśniewską!
Kuba Badach oraz Ola Kwaśniewska niezwykle rzadko mówią o życiu prywatnym. Para za wszelką cenę chroni swoją prywatność. W najnowszej wydaniu magazynu VIVA! muzyk zdradził, jak poradził sobie z zainteresowaniem mediów, które towarzyszyło zarówno jemu, jak i jego wybrance na początku ich związku. Zobacz też: Gesty pełne czułości, egzotyczne podróże i rajskie widoki. Tak wygląda prywatne życie Kuby Badacha i Oli Kwaśniewskiej Przeczytaj też: TYLKO U NAS Kuba Badach o trudnych początkach związku z Olą Kwaśniewską. Jak wyglądało jego pierwsze spotkanie z teściami? Kuba Badach o show-biznesie Piotr Najsztub nie oszczędził Kuby Badacha. Artysta na łamach VIVY! przyznał, że przed samym ślubem strasznie się przestraszył „kolorowego świata’’, który był mu do tej pory obcy. — Jak przeżyłeś wtargnięcie w swoje życie paparazzi i „kolorowego świata okładek’’? Wcześniej, gdy zdarzało mi się mieć w rękach „kolorowe’’ pisma, przeglądałem je i myślałem sobie: A więc to jest tak. A potem zaczął się związek z Olą i zaczęło się regularne jeżdżenie za nami z aparatami. Permanentna inwigilacja, prowokowanie, i czekanie na jakiś skandal. Przekonałem się wtedy, że ten „kolorowy świat’’ potrafi być bardzo brutalny. — I przyszło Ci do głowy: lepiej dać sobie spokój z tym ślubem? Przyznaję, przestraszyłem się. Ale stwierdziłem, że jeśli ona, drobna dziewczyna, sobie z tym radzi, to we dwójkę będzie nam raźniej. I to była najlepsza decyzja w życiu. — Głosowałeś kiedyś na teścia? Mogłeś to zrobić, kiedy do głowy by Ci nie przyszło, że nim będzie? Oczywiście, dwukrotnie. Cały rozmowa Piotra Najsztuba z Kubą Badachem do przeczytania w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!, który już od czwartku, 5 października, będzie dostępny w sklepach i kioskach w całej Polsce. A w nim jeszcze Kinga Rusin opowiada o życiowej rewolucji, zmianach w życiu, prawdziwym partnerstwie, relacjach z córkami i walce o puszczę. Cezary Harasimowicz o scenariuszach, które pisze życie. Siostry Zuzanna i Julia Bijoch o miłości, zdradach i rywalizacji. Niebawem na rynku pojawi się nowy album Kuby Badacha zatytułowany „Oldschool”, premiera już 6 października! Przeczytaj też: TYLKO U NAS! Agnieszka Woźniak-Starak chce adoptować dziecko?!
TYLKO U NAS Kuba Badach o trudnych początkach związku z Olą Kwaśniewską. Jak wyglądało jego pierwsze spotkanie z teściami?
Kuba Badach oraz Ola Kwaśniewska niezwykle rzadko mówią o życiu prywatnym. Para za wszelką cenę chroni swoją prywatność. W najnowszej VIVIE! muzyk opowiedział nie tylko o najnowszej płycie, ale również o małżeństwie z córką byłego prezydenta. Zobacz też: „Latanie pomaga mi uwolnić się od emocji…”. Beata Jałocha w EKSKLUZYWNYM VIDEO opowiada nam o swojej pasji do latania. Co jeszcze w nowej VIVIE!? Kuba Badach o początkach związku z Olą Kwaśniewską Początki jego związku z Olą Kwaśniewską nie należały do najłatwiejszych. Rodzice jego wybranki, była pierwsza dama i prezydent, Jolanta i Aleksandra Kwaśniewscy, musieli zaakceptować, że pasja wybranka ich córki jest kompletnie inna niż to, co oni robili do tej pory. Jakim teściem jest Aleksander Kwaśniewski? Na te i inne pytania Kuba Badach odpowiedział w niezwykle szczerej rozmowie z Piotrem Najsztubem dla magazynu VIVA!. — A jak to jest mieć teścia byłego prezydenta? Znakomicie. — Nie miał problemu z tym, że masz dosyć niepoważne zajęcie? Chyba nie, ale bardzo Oli współczułem, gdy po raz pierwszy musiała rodzicom powiedzieć, czym ja się zajmuję. Myślę, że to koszmar dla każdego rodzica — zameldowanie, że „mój chłopak jest muzykiem’’. — Na pewno pije, ćpa, ma napalone fanki... Dokładnie. Cały rozmowa Piotra Najsztuba z Kubą Badachem do przeczytania w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!, który już od czwartku, 5 października, będzie dostępny w sklepach i kioskach w całej Polsce. A w nim jeszcze Kinga Rusin opowiada o życiowej rewolucji, zmianach w życiu, prawdziwym partnerstwie, relacjach z córkami i walce o puszczę. Cezary Harasimowicz o scenariuszach, które pisze życie. Siostry Zuzanna i Julia Bijoch o miłości, zdradach i rywalizacji. Zobacz też: Gesty pełne czułości, egzotyczne podróże i rajskie widoki. Tak wygląda prywatne życie Kuby Badacha i Oli Kwaśniewskiej Niebawem na rynku pojawi się nowy album Kuby Badacha zatytułowany „Oldschool”, premiera już 6 października! Przeczytaj też: TYLKO U NAS! Agnieszka Woźniak-Starak chce adoptować dziecko?!
TYLKO U NAS! Kuba Badach: „Wydawało mi się, że facet po trzydziestce już nie czuje motyli w brzuchu’’. Co jeszcze w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!?
Kuba Badach oraz Ola Kwaśniewska niechętnie mówią o życiu prywatnym. Para za wszelką cenę chroni swoją prywatność. W najnowszej VIVIE! w rozmowie z Piotrem Najsztubem muzyk opowiedział o swoim małżeństwie. Zobacz też: Gesty pełne czułości, egzotyczne podróże i rajskie widoki. Tak wygląda prywatne życie Kuby Badacha i Oli Kwaśniewskiej Zobacz też: „Latanie pomaga mi uwolnić się od emocji…”. Beata Jałocha w EKSKLUZYWNYM VIDEO opowiada nam o swojej pasji do latania. Co jeszcze w nowej VIVIE!? Kuba Badach w VIVIE! Artysta przyznał, że związek z Olą Kwaśniewską dużo zmienił w jego życiu. Nie wyobrażał sobie, że po trzydziestce będzie miał motyle w brzuchu. — Czy związek z Olą Kwaśniewską i potem ślub to była w Twoim życiu bomba atomowa? Tak. — Nagle wylądowałeś w jakimś innym świecie. Bałeś się tego? Wydawało mi się, że facet po trzydziestce już nie czuje motyli w brzuchu... Że to przytrafia się tylko nastolatkom, a potem człowiek się staje coraz bardziej racjonalny, cyniczny. — Wycofany emocjonalnie. Aż tu nagle... Poczułem je. — Jakieś osiem lat temu. No to zgodnie z tym, co piszą naukowcy o emocjach, zakochanie musiało minąć jakieś pięć lat temu. Tak piszą? To nie jest mój przypadek. I bardzo mnie to intryguje i zastanawia (...). — Ola jest muzykalna? Totalnie. Gdyby nie była, nie bylibyśmy razem. — Dlaczego? Nie byłbym w stanie być z kobietą, która „nie słyszy’’ muzyki. — Nawet jak by była olśniewająco piękna, bogata z domu? Nawet (...). — A jak to jest mieć teścia byłego prezydenta? Znakomicie. — Nie miał problemu z tym, że masz dosyć niepoważne zajęcie? Chyba nie, ale bardzo Oli współczułem, gdy po raz pierwszy musiała rodzicom powiedzieć, czym ja się zajmuję. Myślę, że to koszmar dla każdego rodzica — zameldowanie, że „mój chłopak jest muzykiem’’. — Na pewno pije, ćpa, ma napalone fanki... Dokładnie. Cały rozmowa Piotra Najsztuba z Kubą Badachem do przeczytania w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!, który już od czwartku, 5 października, będzie dostępny w sklepach i kioskach w całej Polsce. A w nim jeszcze Kinga Rusin opowiada o życiowej rewolucji, zmianach w życiu, prawdziwym partnerstwie, relacjach z córkami i walce o puszczę. Cezary Harasimowicz o scenariuszach, które pisze życie. Siostry Zuzanna i Julia Bijoch o miłości, zdradach i rywalizacji. Niebawem na rynku pojawi się nowy album Kuby Badacha zatytułowany „Oldschool”, premiera już 6 października! Przeczytaj też: TYLKO U NAS! Agnieszka Woźniak-Starak chce adoptować dziecko?!
„Najlepszy orgazm jest jeszcze przede mną”. Piotr Najsztub w EKSKLUZYWNYM WYWIADZIE VIVY!
Na rynku ukazała się książka Piotra Najsztuba i Doroty Sumińskiej - „Najsztub i Sumińska. O Polsce, strachu i kobietach”. To zapis życiowej rozmowy, traktującej o umiejętnościach przetrwania, rozczarowaniach i marzeniach. Oprócz porównań ze światem zwierząt, pozycja przepełniona jest słownymi utarczkami, plotkami i anegdotami. W ekskluzywnym wywiadzie VIVY!, zdradził nie tylko kulisy jej powstawania. Opowiedział o dojrzałości, dzieciństwie, planach na przyszłość i o tym, w czym odnajduje szczęście? Zobacz też: „Co robiłeś na redakcyjnej kanapie?” Piotr Najsztub i Krystyna Pytlakowska rozmawiają o VIVIE! Piotr Najsztub w rozmowie z Krystyną Pytlakowską - Mam przed sobą niedużą książeczkę pt. „Najsztub i Szumińska. O Polsce, strachu i kobietach”. Czemu ludzie w ogóle piszą książki? Nie wiem, ja jej nie napisałem, ja tylko gadałem głównie z Dorotą Sumińską, a nasze rozmowy nagrywała i moderowała dziennikarka Irena Stanisławska, która zresztą wpadła na ten pomysł, żeby nas ze sobą połączyć. Bo ja doktor Sumińskiej wcześniej nie znałem. - Myślałam, że się przyjaźniliście. Nie, w ogóle nic o niej nie wiedziałem oprócz tego, że czasami słuchałem jej audycji o zwierzętach. - Są bardzo ciekawe i cieszą się popularnością wśród słuchaczy radia „Tok FM”. Dla mnie więc były to spotkania z ciekawym człowiekiem, a potem okazało się, że mamy w niektórych sprawach zbieżne poglądy, czy to dotyczące świata zwierząt, czy świata ludzi. Ale powtarzam, że tej książki nie napisałem tylko gadałem, gadałem i gadałem a potem autoryzowałem. Jest to właściwie zapis spotkań, które odbyły się u doktor Sumińskiej wśród jej kalekich psów, jakie przygarnęła. Ten bez nogi, ten prawie bez głowy, ale żyją, a ona jej podtrzymuje. - Prawdę mówiąc spodziewałam się, że będę to różne historie o jej i twoich zwierzętach. Trochę więc zdziwiłam się czytając o tym, kto jest mężczyzną a kto nie, kto jest niedojrzałym dzieckiem, jakie było twoje dzieciństwo. Ale dowiedziałam się też, że zwierzęta tak są do nas podobne, na przykład kłamią tak jak ludzie. No widzisz, a dla mnie spotkania z Sumińską były o tyle ciekawe, że w paru miejscach dostarczyła mi podniety naukowej , jak choćby na temat jonowego porozumiewania się zwierząt o którym kompletnie nic nie wiedziałem. Dopiero potem zacząłem się nim interesować, czytać na ten temat. - Wyjaśnij mi, o co chodzi. Udowodniono, że zwierzęta potrafią przekazywać sobie informacje w sposób nam nieznany, nawet nie mając ze sobą kontaktu. Komunikują się telepatycznie przy pomocy fizyki i uczą się nawzajem przekazując sobie wiedzę. Na przykład kiedy pojawiły się w Stanach torebki plastikowe, to ptaki krukowate miały duże problemy, ponieważ wyjadając resztki z tych toreb oplątywały sobie szyje, dzioby i umierały. Około ośmiu lat zajęła im nauka, jak sobie z tymi torbami radzić. Kiedy po latach ten sam problem pojawił się w Azji, tamte ptaki uporały się z nim w ciągu pół roku, co oznacza że jakoś zdobyły wiedzę od ptaków amerykańskich, jak go pokonać. Chociaż się z nimi nie kontaktowały. - A ludzie nie porozumiewają się jonowo? Dla dziennikarza byłaby to świetna metoda zdobywania informacji. Chciałbym zdobyć tę umiejętność, w ogóle chciałbym być człowiekiem niezwykłym, przeżyłem jednak jedno z największych życiowych rozczarowań, kiedy kilka lat temu zrobiono mi tomografię głowy. Miałem podejrzenie guza, ale okazało się, że go nie posiadam. Natomiast tomografia wykazała, że jestem absolutnie zwykły, mam zwykłe szare komórki i ani jednej metalowej części z kosmosu. Byłem na granicy płaczu. - Rozumiem, że dla twojej megalomanii to był duży cios. Cios, z którego do dzisiaj się nie podniosłem. - Ale i tak uważasz, że jesteś absolutnie niezwykły. Nie epatuję jednak ludzi tą wiedzą, nie męczę ich, a na swoje usprawiedliwienie dodam, że każdy jest wyjątkowy. Przynajmniej dla samego siebie. - Ale nie o każdym piszą na skrzydełku książki, że to erudyta. Nie odpowiadam za to, co o mnie napisano. Choć erudytą nie jestem, żeby nim być trzeba bez przerwy się tym zajmować, poszerzać wiedzę, pochłaniać ją wręcz. - I mieć jeszcze bardzo dobrą pamięć. Erudyta to nie na moją głowę. Jestem inteligentnym dyletantem, jak ktoś kiedyś trafnie nazwał dziennikarzy. - Inteligentny dyletant pokona każdą przeszkodę nawet w rozmowie z doktor Sumińską. Chociaż prawdę mówiąc pani Dorota trzyma się tu trochę w twoim cieniu. To było takie używanie swojej wiedzy o zwierzętach, żeby trochę powiedzieć o sobie. Piotr Najsztub, Viva! 2017 - Na przykład o jadowitej ośmiornicy? Tak, a ja takiej wiedzy nie mam. Musiałem więc używać swojej historii życiowej. Stąd wrażenie, że mnie jest tu więcej. - Na przykład że byłeś w domu odmieńcem i rodzice mieli obawy, czy nie chorujesz na autyzm. Na szczęście byli bardzo sobą zajęci, wiec jakoś przemknąłem przez to dzieciństwo. - Tak się kochali? Wprost przeciwnie. - A na czym polegała twoja odmienność? Nie czułem się z nikim związany, ani z rówieśnikami ani z rodziną. - Nigdy nie siadałeś matce na kolanach? Moja matka miała taką przypadłość że nas nie dotykała. Są tacy ludzie. Mój przyjaciel nie mógł położyć ręki na parapecie czy na poręczy, której przed chwilą dotykał ktoś inny i emanowała cudzym ciepłem. Ono go parzyło. Moja inność polegała też na tym, że nigdzie nie przynależałem. Do dzisiaj zresztą tak uważam. - W szkole też trzymałeś się poza grupą? Tak, poza tym, prowadziłem parę żyć, bo miałem kolegów chuliganów, taką bandyterkę z podwórka. I uczestniczyłem we ich chuligańsko- bandyckim życiu a z drugiej strony po kryjomu przed nimi czytałem książki. Bo gdyby się , byłbym przecwelony. A poza tym w ukryciu przed nimi i przed rodziną rysowałem. - Ukrywałeś talent. Wtedy nie wiedziałem czy mam talent, do dzisiaj tego nie wiem ale poszedłem na ASP. -Bo nie chciałeś zostać chuliganem i alkoholikiem? Była taka groźba, bo mój nauczyciel rysunku był alkoholikiem i wszyscy sądzili, że skończę jak on popełniając samobójstwo. Ale ja kompletnie nie jestem typem samobójcy, w ogóle mnie to nie pociąga. - Masz radość z tego, że żyjesz? Wcale nie szukam w życiu radości. Okazuje się, że można bez tego żyć. Mnie cechuje pogodna rozpacz, a umiarkowane szczęście i uważam, że to bardzo dobry stan. Właściwy. - Bierzesz antydepresanty? Nie, nigdy nie brałem, bo jeszcze bym został człowiekiem szczęśliwym, z tym strasznym głupkowatym wyrazem szczęścia na twarzy, to zupełnie nie dla mnie. - A dwudziestotrzyletnia narzeczona to nie antydepresant? Dwudziestopięcioletnia już. Ale to nie narzeczona tylko przyjaciółka. - To znaczy, że nie masz zamiaru się z nią ożenić? Ja w ogóle nie mam zamiaru się żenić. Ślub to kompletny przeżytek. Ja chcę spotykać się z kimś w miarę blisko, poznać go i dać siebie poznać. Ale nie wchodzić w jakieś wieloletnie małżeństwo. - To twoja przyjaciółka już ciebie trochę poznała. Ciekawe jaki według niej jesteś? Nudny, bo nic nie mówię, a to jest straszne. - Przygadała ci też – Najsztub, jaki ty stary jesteś. I na nic zdają się moje tłumaczenia, że jestem smokiem i mam prawie tysiąc lat. I tak już zostanie. - Smoki piszą bajki, a ty nigdy żadnej książki dotąd nie napisałeś. To prawda, przez wiele lat odmawiałem. Tłumaczyłem, że nie zrobię wywiadu rzeki z szacunku dla książki i takiego szultzowskiego poczucia, że książka to coś najważniejszego w życiu. No a teraz dałem się namówić. I powiem więcej… Piotr Najsztub i Krystyna Pytlakowska, Viva! 2017 - Przełamałeś się? Przełamałem się i chcę przeprowadzić kilkanaście rozmów na jeden temat i wydać je. Będzie to książka, którą ja zredaguję, wybiorę do niej bohaterów, ja przeprowadzę te rozmowy. Moja własna. Dlaczego każdy teraz chce pisać książkę? To bardzo proste, poza megalomanią, narcyzmem książki to dzisiaj działalność handlowa, ale głównie wpływ na to miała zmiana mediów. Niegdyś większość tych rozmów, które ukazują się w wydaniach książkowych zmieściłaby się w normalnych, tradycyjnych periodykach. Ale dzisiaj duże formy są skracane i nie interesują redaktorów więc gdzieś musi to znaleźć ujście. - I powstaje paradoks. Bo wszyscy twierdzą że więcej osób piszę książki niż je czyta. - Jaki wobec tego jest sens pisania książek, których nie czytają? Chyba że ktoś ma nieprzepartą potrzebą ogłoszenia czegoś światu. Ja nie mam. - Dlaczego pisze Izabel, czy Radosław Majdan. Dlaczego ty w to wszedłeś? A dlaczego ty napisałaś książkę o sobie? - To nie ja, tylko Marzena Reinert. Trochę z próżności, ale chciałam przypomnieć moich rodziców, zwłaszcza ojca, który był pisarzem i znanym radiowcem, a teraz nikt o nim nie pamięta. Czyli miałaś jeden szlachetny powód. Ja nie mam takiego na swoje usprawiedliwienie. - Nie wmówisz, nie chciałeś nikogo przywoływać w pamięci. Wspominasz swoją pierwszą żonę Beatę i księdza Jankowskiego, ojca, matkę i dziadka. Ale o córkach ani mru mru na przykład. One nie chcą, żebym o nich gadał. Zobacz też: Krystyna Pytlakowska i Piotr Najsztub o tym, czemu pytali Aleksandrę Kwaśniewską o chodzenie nago? - A czytasz te książki, które się teraz tak masowo ukazują? Nie, wszystkie te wspaniałe pozycje jakoś mnie omijają i choćby dlatego nie mogę się nazwać erudytą. Głównie czytam wszystko w Internecie, różne magazyny nie tylko polityczne ale i naukowe. Więc nie mam czasu na czytanie książek. A kim jest Radosław Majdan? Nie trzeba czytać żeby wiedzieć, wystarczy na chłopaka spojrzeć. Chociaż… ostatnio przeczytałem „Sekretnie życie drzew” a teraz tego samego autora książkę o komunikowaniu się zwierząt. Tego rodzaju lektura mnie interesuje. - Przyznajesz się jednak że przeczytałeś wywiad rzekę z Agnieszką Osiecką, bo przytaczasz dowcip z tej książki. Zresztą bardzo śmieszny, ale nie będę go tu opowiadać. Przeczytałem ten wywiad, ponieważ moja przyjaciółka chce napisać scenariusz o Osieckiej i dużo o tym gadamy. Chciałem wiedzieć coś więcej na jej temat niż tylko obraz, który zapamiętałem, gdy spotkałem ją na Saskiej Kępie siedząca nad kieliszkiem. - Nie masz ochoty napisać swojego alfabetu o ludziach? Nie, bo dziewięćdziesiąt dziewięć procent z moich wspomnień i bon motów zapomniałem. Musiałbym przeżyć delirium, bo wtedy mózg odsłania tajemnice przeszłości. -Jak pijesz to nie czytasz ani nie piszesz? Nie, jak piję wino, to tylko myślę. I to jest stan, który bardzo lubię, takiego zapadania się w swoją głowę, myślenia innymi torami. Kiedy mam przed sobą kieliszek białego wina, to wyobrażam sobie, że pada lekki ciepły deszcz, który przeze mnie przelatuje i to jest bardzo przyjemne. - Pomaga ci uporać się ze strachem, którego podobno nie czujesz?Nie bałeś się nawet mając wyrok śmierci od mafii? Nie czuję strachu nigdy, niestety ale nie o to chodzi. Ten stan, o którym mówię polega na tym, że trochę znikam, po prostu mnie nie ma. - Nie musisz mieć audytorium? Nie, większość czasu spędzam sam ze sobą. - I z twoimi psami. Już nie, bo jeden mi umarł a drugi zaliczył zderzenie czołowe z samochodem. Od pół roku więc nie mam zwierząt. Kiedy były, chodziłem z nimi na spacery, ale mało rozmawialiśmy, może tylko więcej z chartem bo on był młody i trzeba było mu o świecie opowiedzieć. A teraz zauważam, że zamykam się w sobie jak mój dziadek Wodowskaz, opisany w tej książce. - Miał cechy autystyczne. Moja mama miała takie same, przez dziesięć ostatnich lat nie wychodziła z domu, tylko siedziała w fotelu. Mówiła - po co mam wychodzić skoro ja to wszystko znam, wszystko jest cały czas takie samo. Ja też miewam podobnie. Gdy w poniedziałki przychodzę do radia i muszę nagrać „orędzie mózgu państwa” jeszcze przed audycją, moja wydawczyni Zuzia Piechowicz mówi – znowu z nikim nie gadałaś przez dwa dni, bo szczękę masz kompletnie nie rozruszaną. I często ma rację. Bo ja nawet przez telefon nie lubię rozmawiać. A w towarzystwie bywam rzadko. Czasem jednak łapię się na tym, że jestem samcem alfa i omegą, i wszyscy mają mnie słuchać. Potem pukam się w głowę, po co ja to wszystko mówię. - Dobra, już dosyć bicia się w piersi. Z narzeczonymi też nie rozmawiasz? Mam na siebie oryginalny sposób, bo na początku muszę wyrzucić o sobie wszystko co we mnie najgorszego. I potem mam już spokój. Piotr Najsztub i Krystyna Pytlakowska, Viva! 2017 - A co jest w tobie najlepsze? To że świat nie musi się kręcić wokół mnie. Nie jestem egoistą. Próbuję ludziom, którzy są blisko, stworzyć taką przestrzeń, aby mogli być sobą. - Dobrze to teraz trochę konkretów, przyznaj się, jaką wziąłeś zaliczkę za tę książkę. Jakąś mikroskopijną. Nie liczyłem nawet, że na tym zarobię. - Naprawdę zrobiłeś coś nie dla pieniędzy? Ależ ja wiele rzeczy robię bez pieniędzy. - Nie wmówisz mi, że jeździsz do sierot w domach dziecka. Taki altruizm społeczny mnie nie przekonuje. Jeśli jednak mogę komuś pomóc to pomagam. Często są to kobiety, bo ja wolę kobiety niż mężczyzn. W życiu nie miałem kolegi, z którym wychodziłem na piwo czy coś takiego. Ale czasami oddaję swoje rzeczy mężczyznom. Moi zięciowie na przykład chodzą w koszulach , które dostali ode mnie ,jeszcze z metkami. Różne rzeczy oddaję bezinteresownie. - Skoro nie przyjaźnisz się z facetami, to z kim rozmawiasz o seksie i laskach. Nie gadam, a jeżeli już to z kobietami. Bo z tych rozmów płynie dla mnie jakaś nauką. Cały czas muszę się rozwijać. Najlepszy orgazm jest jeszcze przede mną, że się tak wyrażę. - To ja ci życzę, żebyś jeszcze długo pożył czekając na niego bo czekanie na coś jest o wiele lepsze niż zdobycie tego, na co się czeka. Dziękuje, obawiam się że mogę żyć w dobrym zdrowiu tak długo jak mój ojciec, który jest nadzwyczaj żywotny mimo różnych kolei swojego losu. Jako osiemdziesięciolatek ma dosyć młodą jeszcze narzeczoną i dziarsko sobie pomyka. Sądzę, że ze mną może być podobnie. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska Zobacz też: „Co robiłeś na redakcyjnej kanapie?” Piotr Najsztub i Krystyna Pytlakowska rozmawiają o VIVIE!
„Bałam się uzdrowienia!”. Janina Ochojska niezwykle szczerze o swojej chorobie w najnowszym numerze VIVY!
Janina Ochojska pomaga tysiącom ludzi w najtrudniejszych rejonach świata. Skąd czerpie moc? Źródłem jej siły – niesamowite! - jest jej choroba! Opowiada o tym w najnowszym wydaniu dwutygodnika VIVA!. Walka z chorobą nauczyła jej wytrwałości „Jestem po polio, zachorowałam gdy miałam osiem miesięcy. Rocznik 1955, wtedy jeszcze nie było u nas szczepionki”, Janina Ochojska opowiada Piotrowi Najsztubowi w VIVE! „Miałam szczęśliwe dzieciństwo, wychowywałam się wśród dzieci takich samych jak ja, więc nie miałam kompleksów. Zawsze czułam jakąś inność, lepszość…”. Nie miała taryfy ulgowej. Musiała ciężko pracować, żeby zachować sprawność: „Kiedy zaczęłam chodzić w wieku pięciu lat, miałam na nogach takie ciężkie aparaty, ortezy, do tego gorset. Uczyli mnie wspinać się na drzewa, przechodzić przez płoty, graliśmy w podchody. Byliśmy trochę jak żołnierze, obwieszeni ciężkim sprzętem. I nie traciłam nadziei, że – pomimo niepełnosprawności – coś w życiu zrobię, „kimś” będę”. Walka z chorobą nauczyła ją wytrwałości i ukształtowała moralnie. Zdaje sobie sprawę, że jej losy potoczyłyby się inaczej, gdyby była sprawna. I wcale nie tęskni za pełnią zdrowia! Janina Ochojska w najnowszej VIVIE! Janina Ochojska: Kiedyś, gdy byłam pierwszy raz w Częstochowie, weszłam do tej najważniejszej kaplicy i zobaczyłam wiszące kule. Uciekłam. Piotr Najsztub: Czemu? Janina Ochojska: Bo bałam się, że mogę być uzdrowiona. Piotr Najsztub: Ile miałaś wtedy lat? Janina Ochojska: Byłam studentką. Piotr Najsztub: Uzdrowienie odebrałoby Ci tożsamość? Janina Ochojska: Tak to czułam. Kiedy ktoś mnie pyta, czy ja się czuję nieszczęśliwa z powodu swojej niepełnosprawności, to odpowiadam: „Nie”. Uważam, że ta niepełnosprawność mnie jakoś poprowadziła. Piotr Najsztub: I stworzyła. Janina Ochojska: Tak. Po pierwsze musiałam zawsze o coś walczyć. Choćby o to, żeby ludzie uwierzyli, że to że jestem niepełnosprawna nie znaczy, że niepełnowartościowa. Miałam też to szczęście, że spotkałam – najpierw jako dziecko, potem nastolatka – w specjalnych ośrodkach dla niepełnosprawnych wspaniałych, ideowych ludzi. Dużo od nas wymagali, ale mi to dało siłę. Nasz „dyro” Wierusz powtarzał nam: „Macie więcej, a nie mniej. Wam dano, a nie odebrano”. Że ta nasza niepełnosprawność jest darem. Więcej o niezwykłym życiu Janiny Ochojskiej, kobiety, dla której nie istnieją przeszkody, w najnowszym wydaniu dwutygodnika VIVA!. Polecamy też: W najnowszej VIVIE!: Po co był im ten ślub? Katarzyna Warnke i Piotr Stramowski o tym, jak stworzyli wyjątkowy związek​
Krystyna Pytlakowska i Piotr Najsztub o tym, czemu pytali Aleksandrę Kwaśniewską o chodzenie nago?
Dotąd z okazji 20. urodzin VIVY! przypominaliśmy bohaterów, którzy są z nami od początku i pokazujemy specjalną jubileuszową sesję. Dziś czas na odrobinę dziennikarskiej kuchni. Jak rozmowy z bohaterami tytułu wspominają dziennikarze, którzy byli tu od początku - Krystyna Pytlakowska i Piotr Najsztub? Co Steven Seagal robił z półnagimi kobietami w apartamencie prezydenckim hotelu Sheraton? Co w tym samym apartamencie z prezydentem Wałęsą robiła nasza dziennikarka? Czy Piotr Najsztub i Ola Kwaśniewska chodzą po domu nago? Ta rozmowa wieli z Was nie pozostawi obojętnymi. Polecamy też: Jedenastu wyjątkowych aktorów w sesji na 20-lecie! Co mówią o „Vivie!”?
„Co robiłeś na redakcyjnej kanapie?” Piotr Najsztub i Krystyna Pytlakowska rozmawiają o VIVIE!
Piotr Najsztub to jedna z legend VIVY!. Pracował tu niemal od początku, przeprowadzał i nadal przeprowadza wywiady, w których bywa dla gwiazd bezwzględny. Z okazji dwudziestolecia magazynu to on stanął w ogniu pytań innej gwiazdy wywiadu, Krystyny Pytlakowskiej. Co to było za starcie! Od pierwszego pytania Krystyna była ostra, a Najsztub szczery. Wywiad dla VIVY! Krystyna Pytlakowska: Stary, przepieprzyłeś swoje życie. Piotr Najsztub: Ja? Zależy z jakiej perspektywy spojrzeć. Ale za miesiąc kończę pięćdziesiąt pięć lat i żyję. Cieszę się dobrym zdrowiem, nie opuszcza mnie poczucie humoru. Mam dach nad głową choć niepewny, bo na kredyt. Schudłem. I gdzie tu przepieprzenie? Krystyna Pytlakowska: Zadałam Ci pytanie, jakie Ty zadałeś w „Vivie!” swojemu bohaterowi kilka lat temu. Zdziwiłam się, że będziesz w „Vivie!”, bo zupełnie Cię nie kojarzyłam z pismem kolorowym. Piotr Najsztub: Ale ono wtedy było inaczej kolorowe niż inne magazyny. W jednym numerze drukowaliście wywiad z księdzem Tischnerem i jakąś gwiazdą pokazującą na zdjęciach kawałek piersi, modę i wieści z wielkiego świata zagranicznych celebrytów. Tajemnicza kanapa Krystyna Pytlakowska: Do dzisiaj tak jest. Coś cię w „Vivie!” jeszcze zaskoczyło? Piotr Najsztub: Kuchnia. I nie taka jak teraz w korporacjach, że jest pomieszczenie za uchylnymi drzwiami, z mikrofalówką i czajnikiem. A tam były palniki i można była naprawdę coś ugotować. Krystyna Pytlakowska: I były stoliki, przy których rodziły się najlepsze pomysły. Piotr Najsztub: Miałem kanapę w gabinecie naczelnych. Krystyna Pytlakowska: Na tej kanapie działy się różne rzeczy. Ty często na niej leżałeś. Piotr Najsztub: Ale seksu w redakcji nie było? Zresztą to była za mała redakcja na jakieś miłostki. Krystyna Pytlakowska:Nie byłabym taka pewna (śmiech). Więcej o tajemnicach VIVY! i wspomnieniach Piotra Najsztuba w nowym, jubileuszowym wydaniu magazynu. Polecamy też: Wyjątkowa sesja na wyjątkowy jubileusz 20-lecia VIVY! Zobaczcie, które gwiazdy stanęły przed naszym obiektywem
Najlepsze wypowiedzi tego tygodnia: Najsztub, Lis, Cielecka i Petru
Andrzej Lepper: "Widzę siebie w roli pozytywnego dyktatora". Przypominamy kultowy wywiad Najsztuba
Augustin Egurrola - w tańcu nie ma miejsca na równouprawnienie. A w życiu?
Agustin Egurrola o kobietach: „Byłem wobec nich trochę bezbronny. To one mnie wskazywały palcem i brały”
Agustin Egurrola o związkach i kobietach. Szczerze! Ostatnio widzom wyznał, że jest nieszczęśliwy. Dlaczego? - Bo trzeba znowu zacząć wszystko od początku - powiedział w wywiadzie. Choreograf niedawno rozstał się ze swoją wieloletnią partnerką Niną Tyrką, z którą ma córkę Carmen. Czy jest gotowy na nową miłość, a może wolałby poeksperymentować z przygodami na jedną noc? Juror i choreograf w szczerej rozmowie z Piotrem Najsztubem w najnowszej kwietniowej VIVIE!. Augustin Egurrola o miłosnych niepowodzeniach Juror wyznał, że związki są dla niego bardzo ważne. Agustin Egurrola: Nie wyobrażam sobie życia bez kogoś bliskiego, do kogo można się przytulić, z kim można być do końca sobą, komu można zaufać. Chociaż mój ojciec miał cztery żony, teraz jest sam i mu z tym dobrze. Mam cudowną córkę i też o nią się trochę martwię. Samotne życie nie jest dla niego. Agustin Egurrola: Potrzebuję wiedzieć, że to, co robię, robię też dla kogoś. (…) Chciałbym czuć czyjąś bliskość, która daje poczucie, że ktoś mnie kocha, akceptuje, że jak nawet robię coś źle, to ktoś mi to po prostu powie i przy mnie będzie. Tym bardziej bolesne są dla niego miłosne porażki. - Wszędzie mi wychodzi, a tutaj nie i wtedy zastanawiasz się, dlaczego… Wydaje ci się, że wszystko powinno być okej, a jednak nie jest - powiedział. Co zamierza zrobić, by temu zaradzić? Agustin Egurrola: Muszę nabrać dystansu. Zawsze wchodziłem w długie związki, po sześć, osiem lat… Teraz chcę pobyć trochę sam i poczuć się dobrze sam ze sobą. Czy chce trochę poeksperymentować, poszaleć, zaangażować w przelotne romanse? Agustin Egurrola: Nigdy takich rzeczy nie było w moim życiu. Nie chcę powiedzieć „poznałem kobiety”, ale może byłem wobec nich trochę bezbronny? Czuję, że nigdy tych kobiet nie zdobywałem, tylko one mnie wskazywały palcem i brały. Agustin Egurrola z byłą partnerką, Niną Tyrką. Jakie kobiety pociągają Agustina Egurrolę? Jakie kobiety do tej pory były w jego życiu? Agustin Egurrola: To zawsze były tancerki, zawsze jak robiłem choreografię, kiedy je uczyłem. Jak malarz, który zakochuje się w swojej wyobraźni. One ruszają się wtedy tak, jak chcę, zachowują się tak, jak chcę, kuszą mnie tak, jak chcę. Są niemożliwie piękne i niemożliwie dobrze się poruszają, to powoduje, że moje zmysły są naprężone. Praktycznie 90 procent czasu spędzam w salach treningowych i nie mam nawet okazji poznać bliżej innych kobiet. Wygląda na to, że w jego życiu jest miejsce tylko dla tancerek. Agustin Egurrola: To kuszące, gdy jesteś choreografem i pracujesz z naprawdę pięknymi kobietami, które są posłuszne, robią to, co ty chcesz, są w ciebie w jakiś sposób wpatrzone i ufają ci, mają za wielki autorytet… Juror wyznał, że romanse w pracy wiążą się z pewnym ryzykiem. Agustin Egurrola: Wyróżnienie jednej tancerki w zespole to absolutna katastrofa i może zniszczyć lata pracy. W momencie, gdy choreograf wybierze jakąkolwiek tancerkę w zespole, to ten zespół jest już chory, już nie może normalnie funkcjonować. Wielu facetów mi zazdrości: „Boże, jakie ty masz życie!”. A ja odpowiadam: „Nawet nie wiesz, jakie to jest ciężkie, jak musisz cały czas być uważnym”. Polecamy też: Kinga Preis i Sebastian Fabijański jako miłosny duet. #Wszytko gra? Sami zobaczcie! Agustin Egurrola o zdradach i pracoholizmie Czy zdradzony posunąłby się do morderstwa? Agustin Egurrola: Raczej wziąłbym winę na siebie, że nie byłem w domu albo nie dałem określonej ilości czasu i energii… Uwielbiam rozmowy z ojcem, który ma absolutny luz na tym punkcie i mówi, że jak Kubańczyk ma 80 lat i małe dziecko albo małe dzieci, to jest największym „gościem” na wyspie. Bo to świadczy o tym, że jest silny, witalny, atrakcyjny i że młode kobiety go uwielbiają. Wśród mężczyzn cieszy się dużym szacunkiem. Wśród, nie chcę powiedzieć rówieśników… A może za jego niepowodzenia odpowiada pracoholizm? Agustin Egurrola: Uważam jednak, że przez pracę też można okazywać miłość, że to też pewien rodzaj odpowiedzialności, siły. - Jak się chce kobiecie zaimponować, to się pokazuje jej własne sukcesy, tym się ją zdobywa. Ale potem potrzeba czegoś innego - powiedział dziennikarz. A juror się zgodził - Właśnie. A mnie się wydaje, że lepszy jestem w tej pierwszej fazie. Polecamy też: Wiecie, że Agustin Egurrola miał być księdzem? Dlaczego nim nie został - tylko u nas! Co jeszcze Agustin Egurrola wyznał Piotrowi Najsztubowi o tańcu, musicalach i polskiej mentalności? Cały wywiad z jurorem i choreografem w najnowszej VIVIE!. Od 7 kwietnia w kioskach.
Był ministrantem u księdza Popiełuszki i miał zostać księdzem. Dlaczego nie został? Sekrety Agustina Egurroli
Agustin Egurrola - teraz znany tancerz i choreograf (zobacz jak tańczy na naszym filmie). A miał zostać księdzem. Dlaczego nie został? Powołanie poczuł jako ministrant legendarnego księdza Popiełuszki. - Dziadkowie marzyli, żebym był księdzem. Byłem ministrantem, później lektorem, chodziłem na pielgrzymki do Częstochowy, to był naprawdę ważny czas w moim życiu - zdradził w wywiadzie w najnowszej kwietniowej VIVIE!. Piotrowi Najsztubowi opowiedział o tym okresie swojego życia. Jaki był ksiądz Popiełuszko? Augustin Egurrola: Byłem ministrantem do 18. roku życia i byłem świadomy tego, co się działo. I stanu wojennego, i cierpienia, zamordowania księdza Jerzego. Pamiętam go, jak odprawiał msze. To były zazwyczaj poniedziałki, miałem wtedy 13 czy 14 lat, szaleliśmy z kolegami, łobuziakami w zakrystii. On był zawsze absolutnie skoncentrowany. Widać było, że nosi w sobie wielkie brzemię i odpowiedzialność. Jego spojrzenie zawsze powodowało, że od razu wszyscy się uspokajaliśmy. Wiedzieliśmy, że to jest człowiek wielki. Widziałem te przestraszone twarze ludzi, którzy do niego przychodzili po odwagę, siłę, i ten jego spokój, ta mądrość. Był niezwykły. Dlaczego nie zdecydował się na kapłaństwo? Augustin Egurrola: Było i wielkie pragnienie, żebym został księdzem, ale się na to nie zdecydowałem. Zacząłem tańczyć i ten świat wydał mi się bardziej wolny emocjonalnie, bez ograniczeń. Taniec wyrwał mnie z tego powołania. Matka bardzo często mówiła o ojcu – to była jej wielka niespełniona miłość – jak świetnie tańczył. Opowiadała, że na Kubie taniec jest po prostu wszędzie. Na imieninach, urodzinach u nas wszyscy siedzą przy stole, a tam po prostu pojawia się muzyka i wszyscy tańczą. Jako dorosły facet – miałem 36 lat – pierwszy raz pojechałem na Kubę do ojca, poszedłem na urodziny i nagle wszyscy tańczymy, ciotki się bawią, ojciec tańczy. Polecamy też: Kinga Preis i Sebastian Fabijański jako miłosny duet. #Wszytko gra? Sami zobaczcie! Czy mógłby związać się z kimś, kto nie tańczy? Czy jest pracoholikiem? I jak zareagowałby na zdradę? Cały wywiad z Agustinem Egurrolą w najnowszej VIVIE!. W kioskach od 7 kwietnia.
„Czuję się rakiem na bezrybiu”. Mistrz komedii Juliusz Machulski kończy 61 lat. Który jego film lubicie najbardziej?
Juliusz Machulski, mistrz komedii i legenda polskiego kina, kończy dziś 61 lat. Autor hitów takich jak „Vabank”, „Seksmisja”, „Kingsajz” oraz „Kiler” sam nie uważa się za kogoś nieprzeciętnego albo za boga polskiej komedii. Co mówi o sobie i swoich filmach oraz poczuciu humoru Polaków? Juliusz Machulski: Nie jestem wierzący. Także w siebie boskiego. Raczej się czuję rakiem na bezrybiu. I fajnie, bo mam dużo przestrzeni. Choć mam trudności z pisaniem komedii. Mnie dużo rzeczy śmieszy, tylko trudno jest napisać komedię. Natomiast na pewno zawodowo wiem, że udał się "Vabank", "Seksmisja" i miałem z tego powodu łatwość robienia następnych filmów. Niektóre mi wychodziły lepiej, inne gorzej, ale nie ma takiego reżysera na świecie, którego każdy następny film jest lepszy. (...) Kiedyś myślałem, że jestem taki jak wszyscy. Dość dramatycznie przekonałem się, że tak nie jest. Powiem inaczej: ambicją reżysera filmów jest to, żeby oglądała je jak największa liczba widzów, więc w jakiś sposób musi być przeciętny. Inaczej nie miałby porozumienia z widzami. To, co może nie jest dane każdemu, to poczucie konstrukcji dramaturgicznej, poczucie humoru. Reżyser dwa razy udzielił Vivie! wywiadu, w 2001 i w 2013 roku. W rozmowach z Piotrem Najsztubem opowiadał o tym co jest ważne dla niego w życiu oraz o stanie polskie komedii i swoim dziele życia. Życzymy mistrzowi wszystkiego najlepszego! Juliusz Machulski na planie Teatru Telewizji "Matka brata mojego syna" Co jest ważne dla Juliusza Machulskiego? Juliusz Machulski: W życiu ważne jest życie. Ważne jest mieć dużo czasu dla siebie, dla bliskich. Mieć obok siebie przyjaciela kobietę, którą się kocha. Ona mnie rozumie i pomagamy sobie w życiu – psychicznie, duchowo – rozumiemy się w pół słowa. Tworzymy coś w rodzaju teamu, który musi przetrwać wszystko i wbrew wszystkiemu. (…) Oczywiście ważna jest też praca, ale ja już jestem na takim etapie, że mogę sobie tę pracę dawkować. Mogę sobie powiedzieć, że pracuję na przykład od dziś przez trzy miesiące, a potem robię dłuższą przerwę. Pracuję wtedy, kiedy chcę, jestem panem swojego czasu. To jest największy luksus w dzisiejszych czasach. Taka niezależność, komfortowa sytuacja, nie jest automatyczna. Bardzo ciężko na to pracowałem. Reżyserzy mają albo za mało, albo za dużo czasu. Po 20 latach w tym zawodzie udało mi się wreszcie – miałem dużo szczęścia – oprowadzić do stanu, kiedy nie muszę zarabiać pieniędzy, żeby żyć. Gdybym chciał, nie musiałbym już pracować do końca życia. Zapytany o to, co śmieszy mistrza komedii w samym sobie, odparł: Juliusz Machulski: Przesadnie wierzę w to, że jestem człowiekiem, który "swoje wie i nie da się zrobić na szaro". Jestem w tym śmiesznie naiwny. I czasem przez to zapędzam się w kozi róg. Potrafię bardzo pewnie skręcić w prawo, chociaż jest to kompletnie zły kierunek, ale ja to robię pewnie i się przy tym upieram. Moi bliscy boją się mnie zatrzymać, bo "przecież jestem pewien". Mnie to drażni, może nawet bardziej niż śmieszy. Tym bardziej, że wyznaję zasadę, że pośpiech poniża. Czemu w Polsce jest tak mało dobrych komedii? Juliusz Machulski: Chyba Polacy, jako widzowie, mają większe poczucie humoru niż twórcy filmowi. Może akurat do filmu idą ponuraki? Może problem jest też w kształceniu, komedia była zawsze w szkole filmowej poślednim gatunkiem, bo "trzeba zbawiać świat" i szkoły filmowe są nastawione na "zbawianie świata". Pamiętam, jak któryś z profesorów zadał nam pytanie: "Czy ktoś z was by nie chciał zrobić takiego trochę lepszego Klossa?". Tylko ja, tak nieśmiało, podniosłem rękę. Byłem sam, bo chyba reszta wolała mieć swoje filmy na festiwalach. Juliusz Machulski w 1959 roku Czy planuje zrobić film, który zostałby określony jako jego "dzieło życia"? Juliusz Machulski: Dzieło życia robi się przypadkiem. Jak się ma talent. Ja nie mam myśli o "dziele życia". Robienie "dzieła życia" byłoby strasznie stresujące, że "muszę zrobić dzieło życia!". Czy myślisz, że jak robiłem "Seksmisję", wiedziałem, że to będzie taki hit? Nie! Ja się bałem, że nie zwrócą się pieniądze, które powierzyło mi państwo ludowe. A dzieło życia robi się przypadkiem. Ale ważne jest, żeby aspirować, żeby spotykać się z mądrzejszymi od siebie, żeby tak się nie zastać ani, broń Boże, nie przejść na emeryturę. Kiedy zamierza przejść na emeryturę? Juliusz Machulski: Będę robił filmy póki zdrowia starczy i póki będę miał pomysły. Nie chciałbym robić filmów za wszelką cenę i póki co chyba ich nie robię. Robię je trochę za rzadko, ale nie mam pomysłów. Czasem uważam się za leniwego, chociaż wszyscy mówią, że nie jestem. Teraz piszę sztuki teatralne. Trzy napisałem dla Teatru Powszechnego w Łodzi i niektórych nawet bardzo dobrze się słucha… Juliusz Machulski z żoną Ewą pod Ścianą Płaczu w Izraelu. Chciałby zostać nieśmiertelny? Juliusz Machulski: Kiedyś czytałem wspomnienia Luisa Buñela. On nie chciał być nieśmiertelny, ale raz na rok wstawać z grobu, pójść do kiosku, kupić gazetę, przeczytać co się dzieje, wypić kawę i potem znowu położyć się do trumny. Może tak? Polecamy także: "Naj­bar­dziej kręciło ją pi­sa­nie i fa­ce­ci". Wspomnienie o Agnieszce Osieckiej, „cesarzowej polskiej piosenki”.
„Dwóch mężczyzn mnie zdradzało...” A Cleo zdradziła Najsztubowi więcej niż planowała. O miłości, wierności, kompleksach
Cleo. Wokalistka duetu Donatan & Cleo. Na scenie drapieżna, pewna siebie, wprost ocieka seksapilem. Jak mówią słowa jej piosenki, „wie, jak użyć mowy ciała”. A jaka jest prywatnie? Czy odbiega od swojego scenicznego wizerunku? Sprawdza Piotr Najsztub w bezpruderyjnej rozmowie. Bardzo prowokacyjnej. Cleo o miłości, wierności, zdradzie i swoich kompleksach - tylko w VIVIE! - Pani jest autorką jej tekstu: „Wiemy, jak użyć mowy ciała, wiemy, jak poruszać tym, co mama w genach dała, to jest ta gorąca krew”. Czy to nie są kłamstwa, Polki nie słyną z mowy ciała? – To zależy jakie. Nie wiem, jakie Polki pan zna. – Polki na ulicach, również te ładne, dobrze wyglądające zachowują się raczej jak bohaterki seriali amerykańskich, naśladują, nie ma polskiej mowy ciała. Ja spędzałam czas z koleżankami, które tańczą dużo i wspaniale się ruszają, nie mają problemu z pokazaniem swojej kobiecości. – I jeszcze jeden wers z tej piosenki, autorko: „A nasze panie nie mają kompleksów”. Bo nie mają powodów ich mieć! – Jednak muszę Panią zmartwić. Naprawdę? – Niestety, Polki mają bardzo dużo kompleksów. A Pani? Moim kompleksem był zawsze właśnie brak pewności siebie, ale zaczynam jej powoli nabierać. Czasami spoglądam też w lustro i sobie myślę: A może bym chciała mieć bardziej kobiece kształty albo może dłuższe rzęsy. – Rzęsy ma Pani dosyć długie. Naturalne? Częściowo nie. – A jako dziewczynka była Pani małą księżniczką? Nie, nigdy nie byłam księżniczką. – Myślała więc Pani: Jestem brzydkim kaczątkiem, które wyrośnie na księżniczkę? Byłam skrytym kaczątkiem. Wiedziałam, że drzemią we mnie talenty, malowałam, śpiewałam, ale bałam się je pokazać. A rodzice, chyba dla mojego bezpieczeństwa, pchali mnie w taką bezpieczną drogę. Na zasadzie „urodziła im się córka, co to maluje, śpiewa i nie wiadomo, co z nią zrobić…”. – Może się tylko wykoleić. Oczywiście, bali się tego, bo uważali, że świat artystyczny nie jest stabilny. I mieli rację. – Mała, potem nastoletnia jeszcze Asia przeżywała niepowodzenia miłosne? Tak, zdarzały się. – Powstawały grafomańskie wiersze? Zdarzały się, tak. Może nie było dramatów wielkich, ale… – Nie chciała się Pani zabijać?! Co za nudy. Ale skoro nieszczęśliwa miłość była… Była. – To pytała się Pani wtedy siebie: Czego mi brakuje? Dziewczęta, kobiety często to robią. Tak. I to było związane z tym, że… Muszę to powiedzieć wprost. Dwóch mężczyzn mnie po prostu zdradzało. Wtedy zawsze budzi się w kobiecie myśl: Czego ja nie mam, a co ona ma? – Ile Pani miała lat? Dwadzieścia kilka, byłam w zasadzie kobietą dojrzałą. – Robiła Pani awantury, kiedy się o zdradzie dowiadywała? Tak. A później były przeprosiny, obietnica, „że nigdy więcej”, a ja zawsze „Matka Teresa, naprawiaczka świata”, wierzyłam, że to się zmieni. Ale już się nauczyłam raz na zawsze, że to się nie zmieni. – Muszę Panią zmartwić. Nie da się tego nauczyć „raz na zawsze”. Może mnie to jeszcze kiedyś dotknie, mam nadzieję, że nie. Ale już wiem przynajmniej, jaki typ faceta wybierać, żeby czuć się bezpiecznie i nie bawić się w takie dramaty miłosne. Cleo o facetach, zemście, romansach w pracy i miłosnych trójkatach – To jaki typ faceta gwarantuje wierność? Są tacy, spokojniejsi troszeczkę. Typy macho przerabiałam, nie nadają się do życia, bo oni potrzebują opieki, głaskania po głowie, ale później nie doceniają tego, że ta kobieta jest. – Bo jest tylko szpitalem polowym, w którym leczą rany, a jak zaleczą, to idą w bój? Dokładnie tak. Więc nauczyłam się tego, że są takie typy mężczyzn, którzy się nie nadają, nie zmienią. – A nie próbowała się Pani wtedy po prostu zemścić, „puścić się”, żeby i jego zabolało? Okazało się, że taka nie jestem. Próbowałam się przełamać i nawet powiedziałam sobie, że potańczę w klubie z innym facetem! Ale nie, źle się czułam w tej roli, miałam wrażenie, że nie spojrzę sobie potem w oczy. – Czyli jednak Słowianka. Jednak tak. Źle później bym się ze sobą czuła, więc nie zniżam się do tego poziomu, wolę odejść. – Gdybym Pani powiedział, że jest „normalną kobietą”, toby się Pani obraziła? Potraktowałabym to jako komplement. – A nie trzeba by czasem trochę – na użytek kariery – parę szalonych rzeczy zrobić? Publika czeka. Choćby romansik z partnerem w „Tańcu z gwiazdami”. Jaki romansik?! Absolutnie nie! Nawet sugerowałam specjalnie, że chcę partnera, który jest profesjonalistą i żadnych afer. I mam bardzo fajnego partnera Jana Klimenta, który zresztą ma narzeczoną, z którą się uwielbiamy, więc tworzymy takie trio. – To już brzmi dobrze. Trójkąt… Brzmi dobrze, ale w tę stronę nie pójdziemy. – Nigdy Panią kobiety, w tym sensie, nie interesowały? Nie. Choć uwielbiam patrzeć na piękne kobiety, bo jestem estetką, ale żeby dotknąć… Chyba nie. – To jesteśmy różni. Bo? – Bo ja lubię dotknąć kobiety. A ja nie. Ale patrzeć – tak. Niejednokrotnie moi partnerzy mówili mi, że lubią to we mnie, że ja się nie spinam, kiedy oni się patrzą na piękną kobietę. Patrzyłam zawsze razem z nimi, nie mam z tym problemu. – A potem zdradzali i był z tym problem. Bo trzeba znać granice... Cały wywiad z Piotra Najsztuba z Cleo w VIVIE 27/15. Zobacz także: Cleo: „Wcale nie jestem własnością Donatana!” Cleo w VIVIE!
Ucieczka od rzeczywistości. Świąteczni outsiderzy: Maria Czubaszek, Piotr Najsztub, Anna Wendzikowska
Maria Czubaszek, Piotr Najsztub i Anna Wendzikowska spędzają święta inaczej niż większość Polaków. Choinka, uroczysta kolacja, prezenty? Nic z tego. Celebrowanie tradycji świątecznych nie jest dla nich. Dlaczego? Święta Bożego Narodzenia według Marii Czubaszek "Kiedy ktoś jest głodny, to w kuchni są parówki. Nie siadamy razem do stołu, każdy może sięgnąć sam do lodówki. U nas żadnych drzewek w domu nie ma, żadnego "Wśród nocnej ciszy", żadnych prezentów, bo tego nie lubię. Nigdy nie przepadałam za świętami i nic się nie zmieniło", powiedziała Maria Czubaszek w magazynie "Skarb". Jak zatem Maria Czubaszek spędza te kilka dni? "Jak są święta, to mąż siedzi w jednym pokoju przy swoim komputerze, a ja w drugim albo przed telewizorem albo coś czytam. Jest tak, jak co dzień. Normalnie", mówi Maria Czubaszek. Dziennikarka dodaje, że to dla niej spokojne dni, bo wtedy nikt nie dzwoni i nie prosi ją o żadnej wywiad czy nagranie programu. Maria Czubaszek Święta Bożego Narodzenia według Piotra Najsztuba A jak święta wyglądają u Piotra Najsztuba? Od wielu lat spędzaj Wigilię sam. Nie mam żadnych rytuałów, żadnej choinki. Po latach zrozumiałem, że to mnie tworzy. Ten rodzaj samotności pozwala mi się dowiedzieć jeszcze lepiej, kim jestem. Jak jestem sam, myślę o sobie - powiedział Piotra Najsztub. Dodał, że nawet w swojej restauracji zabrania zawieszania ozdób świątecznych, zarówno w Wielkanoc, jak i w Boże Narodzenia. Piotr Najsztub Święta Bożego Narodzenia według Anny Wendzikowskiej Co prawda nie w samotności, ale również w nietypowy sposób spędza święta Anna Wendzikowska. Jak? "Lubię i chętnie wyjeżdżam w tym okresie, bo często są to dla mnie jedyne wolne dni i jedyna szansa na podróż w okresie jesienno-zimowym", powiedziała Anna Wendzikowska. Dziennikarka spędza w Polsce Wigilię, a później leci gdzieś w daleką podróż. Gdzie ucieka w tym roku? Do Hiszpanii. Ty również nie celebrujesz świąt jak Piotr Najsztub, Anna Wendzikowska i Maria Czubaszek? Weź udział w naszej sondzie! Anna Wendzikowska
"Tak, jestem kundlem". Niezwykłe wyznanie DJ Adamusa
DJ Adamus, juror popularnego show Polsatu „Twoja twarz brzmi znajomo”, w wywiadzie z Piotrem Najsztubem opowiedział nie tylko o urokach swojego zawodu, o kobietach i zdradach. Ujawnił "Vivie!" również historię swojej rodziny i swojego pochodzenia: Tak, jestem tak zwanym kundlem, uwielbiam to słowo. Psy rasowe mają ten problem, że są słabe zdrowotnie. I niedorozwinięte umysłowo trochę. Co muzyk miał na myśli? Szybko wyjaśnił, że chodzi mu o wyjątkowe pochodzenie jego przodków. Jestem rzeczywiście skundlony, moja babcia była rodowitą Niemką, jeden z dziadków był krakusem, od strony taty znów to są korzenie żydowsko-polskie. Więc chyba najlepsza mieszanka, jaka może być – Żydo-Niemiec. DJ Adamus ceni sobie swoje korzenie. Uważa, że od strony niemieckiej ma w sobie pracowitość i zamiłowanie do porządku. A krew żydowska zapewnia zmysł samoakceptacji. Wybuchowa, twórcza mieszanka. Gdzieś mi to imponuje, że nie jestem jednoznaczny, z jednej gliny ulepiony, tylko z różnych gatunków. Może dzięki temu strasznie lubię podróżować, wszędzie czuję się dobrze. Muzyk jest ciekawy historii własnej rodziny. Stara się ją jak najlepiej poznać. Mój dziadek zmarł w tamtym roku, ostatni z dziadków, i zdążyłem jeszcze wypytać go dosyć konkretnie. Dziadek był ze swoim ojcem zesłany na Sybir. Jesteśmy bardziej w pełni, kiedy wiemy, skąd pochodzimy. Bo kiedy nie znamy swojej historii, podobnie dzieje się w odniesieniu do narodu, to stajemy się bezpaństwowi, bez historii, to ona dodaje nam wartości. Dużo podróżuje. Raz w miesiącu na trzy, cztery dni gdzieś ucieka - Madryt, Lizbona, Dubaj. Śmieje się, że prowadzi światowe życie za 300 złotych tanimi liniami. Jeździ też raz na dwa miesiące do rodzinnego Opola, gdzie mieszkają jego rodzice. Kiedy przejeżdżam przez miasto, z dużym sentymentem jeżdżę ulicami, które mnie wychowały. Ale nie wyobrażam tam sobie powrotu. Swoją przyszłość widzę w cieplejszym klimacie. Więcej o życiu DJ Adamusa w najnowszej "Vivie!", już w kioskach.