Joanna Kołaczkowska nie bała się śmierci. Jej słowa poruszają dziś do łez
Joanna Kołaczkowska odeszła w wieku 59 lat, pozostawiając po sobie pustkę na polskiej scenie kabaretowej. Otwarcie mówiła o śmierci, lękach i przygotowaniach do odejścia. Jej wyznania w programach Piotra Jaconia i Marcina Mellera dziś brzmią wyjątkowo przejmująco.
Joanna Kołaczkowska – artystka znana z błyskotliwego humoru i niezrównanej wrażliwości – zmarła w wieku 59 lat po długiej walce z chorobą nowotworową. Jej odejście poruszyło nie tylko fanów kabaretu Hrabi, ale i całą polską scenę artystyczną. Niezwykle świadoma swojej śmiertelności, Kołaczkowska nie bała się mówić o śmierci – rozmawiała o niej szczerze i odważnie w wywiadach, zadając pytania, których wielu z nas unika. Jej słowa dziś wybrzmiewają jeszcze mocniej. Joanna Kołaczkowska zmarła w wieku 59 lat Joanna Kołaczkowska, jedna z najbardziej rozpoznawalnych artystek polskiego kabaretu, odeszła w wieku 59 lat po długiej walce z rakiem. Smutną informację przekazali członkowie kabaretu Hrabi za pośrednictwem mediów społecznościowych. W opublikowanym oświadczeniu podkreślili, że Kołaczkowska zmarła bezboleśnie, otoczona przez najbliższych. „Walczyła dzielnie, z godnością, z nadzieją. My razem z nią. Wyczerpaliśmy niestety wszystkie dostępne formy leczenia. Wierzyliśmy w cud. Cud nie nastąpił. Asia odeszła spokojnie, bez bólu. W otoczeniu najbliższych i przyjaciół — wśród tych, których kochała i którzy kochali Ją bezgranicznie” – napisali członkowie Hrabi. ZOBACZ: Nie żyje Joanna Kołaczkowska. Gwiazda Kabaretu Hrabi miała 59 lat Rozmowy o śmierci: „Nie chcę być zaskoczona” Temat śmierci nie był dla Joanny Kołaczkowskiej tabu. Wręcz przeciwnie – wielokrotnie poruszała go w wywiadach. W programie „Piotr Jacoń. Bez polityki” artystka przyznała, że wspólnie z kolegami z kabaretu Hrabi często rozmawiała o tym, co wydarzy się, gdy jedno z nich odejdzie. „Dla mnie najgorsze jest bycie zaskoczoną czymś niemiłym, więc nie chciałabym być zaskoczona. Już tak sobie wszystko ustaliliśmy. Co będzie, jak ktoś pierwszy odejdzie, co z resztą? Czy się będziemy opiekować wdowami albo wdowcem?” – mówiła. Jej wyznanie zdradzało głęboki lęk przed niepewnością i silną potrzebę kontroli nad tym, co nieuniknione. Zastanawiała się nad przyszłością kabaretu i jego członków, mówiąc wprost: „Ja się bardzo tego boję”. SPRAWDŹ TEŻ: Gwiazdy żegnają Joannę Kołaczkowską. Słowa Rogalskiej o przyjaciółce łamią serce Spisała testament. „Martwię się o ludzi i o rzeczy” W wywiadzie dla Marcina Mellera w podcaście „Mellina”, Joanna Kołaczkowska przyznała, że spisała testament. To była jej świadoma decyzja, wynikająca z troski o najbliższych i… przedmioty, które kochała. „Oczywiście, że się martwię przede wszystkim o ludzi. Co z ludźmi? Co z rodziną? Co z najbliższymi? Ale też zamartwiam się, co z moim ulubionym mebelkiem? Co ze zwierzęciem? Co ze zdjęciami? Mnie się to wydaje bardzo ważne” – mówiła w programie Piotra Jaconia. Na pytanie Mellera, czy uporządkowała swoje sprawy, odpowiedziała krótko, lecz jednoznacznie: „Tak”. Ciekawość świata po śmierci Kołaczkowska nie tylko nie bała się śmierci – była też ciekawa tego, jak świat będzie wyglądał bez niej. W rozmowie z Marcinem Mellerem zastanawiała się nad przyszłością relacji międzyludzkich, rozwojem technologii i architektury, a także nad kryzysem klimatycznym. „Jestem bardzo ciekawa świata, który będzie po mnie. Jak to będzie wyglądać, jak będą wyglądały relacje, jak się rozwinie architektura, co będzie z emigracją, z migrantami, z migracją ludzi, co będzie rzeczywiście z tym kryzysem klimatycznym?” – mówiła artystka. Jej zainteresowanie sięgało też sfery science fiction. Fascynowały ją możliwe zmiany technologiczne i społeczne, które przyniesie przyszłość. Czytaj również: Ostatnie chwile Joanny Kołaczkowskiej były pełne nadziei. Kabaret Hrabi wierzył w cud To jedno Joanna Kołaczkowska chciała na swój pogrzeb. Tak go zaplanowała Wydaje się, że Joanna Kołaczkowska zdawała sobie sprawę z powagi sytuacji życiowej, w jakiej się znalazła. Podejmowała temat odchodzenia bardzo naturalnie i otwarcie. Trzy lata temu w rozmowie ze swoim przyjacielem Szymonem Majewskim podjęła tematykę związaną ze śmiercią. Co ciekawe, nie wyobrażała sobie, żeby Kabaret Hrabi zakończył działalność. Zamiast tego, proponowała kolegom zgoła inne rozwiązanie... – Mamy to wszystko obmyślone. (...) Oni powiedzieli, że jeżeli ja odejdę, to nie będzie już Hrabi, że jestem za silnym czynnikiem, natomiast ja wskazałam dwie osoby, które powinny mnie zastąpić – stwierdziła w podcaście „Mówi się”, który prowadziła z kolegą. Później natomiast wypowiedziała na temat wizji pogrzebu, którą ma. Zmieniała się ona wraz z biegiem czasu: początkowo była smutna, tradycyjna, ale z biegiem lat chciała, by wszystko wyglądało inaczej... – Od dziecka myślałam o swoim pogrzebie i bardzo płakałam. (...) Bardzo przeżyłam pogrzeb mojego ojca. (...) I później trochę podobnie wyobrażałam sobie swój. Przede wszystkim, że jest bardzo, bardzo smutno. (...) Ale teraz mam nową wizję... – zwierzyła się we wspomnianej audycji. Miała w nim jedno życzenie, które wysuwało się na pierwszy plan. – Teraz mam takie wyobrażenie, żeby po pierwsze mnie skremować. Uroczyście zaświadczam, żeby nikt nie dopuścił, żeby pochować ciało – podkreślała stanowczo. Nie opracowała szczegółowego planu, jak miałoby wyglądać jej ostatnie pożegnanie. Ale jednego była pewna: że powinni wziąć w nim udział najbliżsi, przyjaciele i ci, którzy zajmowali szczególne miejsce w jej sercu. – Nie mam żadnych pomysłów na mój pogrzeb, żeby było tak czy inaczej, ale żeby byli oczywiście ci, co przeżyją, najbliżsi. (...) Żeby ludzie przemawiali, żeby było dużo ludzi i żeby opowiadali o tym, jak się poznaliśmy albo trochę o mnie. Oczywiście też, żeby były moje ulubione piosenki i na pewno, żebym była skremowana. To najważniejsze – dodała po raz kolejny. W rozmowie z Szymonem Majewskim Joanna Kołaczkowska bez ogródek mówiła również o swoim odejściu od Kościoła. Nie czuła się związana z religijnymi rytuałami i nie chciała ceremonii kościelnej. – Czułam się obco w kościele. Nie rozumiałam tego języka. Tam nie było nic dla mnie. Potrzebowałam miłości, przytulenia, ciepła, poczucia bezpieczeństwa. Nic mnie dobrego w kościele nie spotkało. (...) – kwitowała. Kabaret Hrabi: pożegnanie z Asią Śmierć Joanny Kołaczkowskiej to niepowetowana strata dla całej polskiej sceny kabaretowej. Kabaret Hrabi, z którym była związana przez lata, żegna ją w emocjonalnym oświadczeniu. Artyści podkreślają, że odeszła otoczona miłością, a jej odejście zostawiło ogromną pustkę. Kołaczkowska była nie tylko wybitną artystką, ale też osobą pełną ciepła, inteligencji i odwagi. Jej publiczne rozważania o śmierci, przygotowaniach do niej i trosce o przyszłość zostają z nami jako wyjątkowe świadectwo dojrzałości i wrażliwości. Czytaj też: Tej choroby bała się najbardziej, zmierzyła się z nią dwukrotnie. Joanna Kołaczkowska przegrała nierówną walkę
By uzgodnić płeć, musiała pozwać go własna córka. Piotr Jacoń skomentował nową uchwałę o uzgodnieniu płci
„Cieszę się, że już nikt nie będzie musiał przez to przechodzić” mówi dziennikarz
O historii Piotra Jaconia i jego rodziny zrobiło się głośno, gdy w 2023 r. w głośnej aferze skrytykował zachowanie Krzysztofa Daukszewicza. Satyryk w programie „Szkło kontaktowe” zażartował z osób transpłciowych, co wywołało falę oburzenia wśród internautów, a także dotknęło personalnie dziennikarza TVN24. Teraz Piotr Jacoń powrócił pamięcią do momentu, w którym jego córka musiała pozwać jego oraz jego żonę, by prawnie uzgodnić swoją płeć i skomentował nową uchwałę, dzięki której niedługo ten proces przejdzie do historii. Piotr Jacoń publicznie walczy o prawa swojej transpłciowej córki Piotr Jacoń przyznał, że nieśmieszny żart Krzysztofa Daukszewicza dotknął go wyjątkowo mocno, ponieważ sam jest ojcem transpłciowej córki, która musiała przechodzić przez krzywdzący proces pozywania własnych rodziców, by uzgodnić prawnie swoją płeć. W rozmowie z Plejadą wspomniał to wydarzenie: „Gdy wspominam nasz proces, widzę nas na sali rozpraw rozdzielonych, choć jesteśmy jedną rodziną. Kazano nam usiąść po przeciwległych stronach sali, nie pozwolono się wspierać, zmuszono nas do udawania, że jesteśmy przeciwko sobie. Zadawano nam niemądre, intymne pytania, wysłano do biegłego sądowego, którego pierwszą specjalnością były przestępstwa na tle seksualnym. Ostatecznie wydano wyrok, w którym moja córka była nazywana…synem. To było upokarzające, niesprawiedliwe i kompromitujące dla mojego państwa”, opowiadał z żalem. Dziennikarz od lat czynnie angażuje się w walkę o prawa osób LGBT+, a przede wszystkim publicznie zwraca uwagę na problemy osób transpłciowych. Teraz ma jednak niemały powód do świętowania. Czytaj też: Córka Piotra Jaconia musiała pozwać rodziców. Teraz dziennikarz opowiedział o kulisach procesu. „To jest nieludzka procedura" Piotr Jacoń skomentował nową uchwałę o korekcie płci Teraz na szczęście wszystko może się zmienić. 4 marca 2025 Izba Cywilna Sądu Najwyższego wydała uchwałę, która znacznie ułatwi osobom transpłciowym tranzycję w świetle prawa. Dotychczas musiały one przechodzić przez wieloetapowy proces, w którym jednym z kroków była rozprawa sądowa, gdzie musiały pozwać swoich rodziców o błędne określenie ich płci w dniu narodzin. Teraz rozprawę sądową zastąpi się bezprocesową procedurą nieuwzględniającą rodziców, ponieważ jak ustawiła Izba, „nie należą oni do kręgu osób zainteresowanych w sprawie o korektę płci”. Piotr Jacoń uważa to za ogromny krok w stronę postępu. „Cieszę się, że już nikt nie będzie musiał przez to przechodzić! Czuję osobistą satysfakcję, bo jako rodzina mówiliśmy o tym głośno, mówiłem o tym także jako dziennikarz w reportażu „Wszystko o moim państwie”. W biurze Rzecznika Praw Obywatelskich pracowaliśmy nad specjalnym przewodnikiem dla wszystkich stron takich procesów. Sąd Najwyższy powoływał się dziś na większą niż dotąd wiedzę o życiu osób transpłciowych w Polsce – i to jest nasza wspólna robota”, mówił. Zastrzegł jednak, że nie jest to moment na świętowanie końcowego zwycięstwa, ale jedynie krok w stronę lepszego jutra dla osób transpłciowych. „Wyrok jest przełomowy, bo korekta w dokumentach stanie się prostsza, ale nie zapominajmy, że ciągle będzie zależna od jakiegoś urzędnika. Trzeba też pamiętać, że osoby niebinarne nadal są niewidoczne dla systemu, one nie mają jak dokonać korekty w dokumentach. I co najważniejsze, wszystko to ciągle odbywa się bez ustawy o uzgodnieniu płci, a to dopiero ona będzie gwarantem godnego traktowania osób transpłciowych na różnych (nie tylko prawnych) etapach tranzycji”, przekazał Plejadzie. Dziennikarz dodał również, że „Najmocniejszym postulatem tej społeczności jest samostanowienie — tak by osoby trans nie musiały zabiegać o rodzaj certyfikatu, że są osobami trans”, przekazał. Zobacz także: Piotr Jacoń i jego żona Magdalena stworzyli idealny dom dla swoich dzieci. Jak dzisiaj wyglądają ich relacje?
Córka Piotra Jaconia musiała pozwać rodziców. Teraz dziennikarz opowiedział o kulisach procesu. „To jest nieludzka procedura"
Ulubieniec publiczności przedstawił historię swojej córki
Nikt, kto tego nie przeżył, nie jest w stanie sobie wyobrazić co przeżywają transpłciowe osoby, które muszą pozwać własnych rodziców o błędne rozpoznanie płci przy narodzinach. Nikt nie wie co czują rodzice, którzy muszą stanąć po drugiej stronie sali sądowej, naprzeciwko swojego dziecka. „Przecież nie przychodzimy się rozwieść! Wtedy do mnie dotarło, jak wszystko to, co się dzieje, jest absurdalne i okrutne”, mówi Piotr Jacoń. I opowiada o tym, co jego córkę Wiktorię, jej dziewczynę, jego i jego żonę spotkało w polskim sądzie. Piotr Jacoń o kulisach rozprawy sądowej z córką „Gdy Wiktoria zrobiła przed nami coming out przechodziłem pewien rodzaj żałoby. Żyłem w poczuciu fizycznej wręcz straty. Na początku dopadała mnie tęsknota za przytuleniem się do tamtego dziecka. To jest absurdalne, bo przecież dziecko nie umarło, ono ciągle jest, mam się przecież do kogo przytulić, tylko inaczej. Jak mnie to uczucie dopadało, to miałem łzy w oczach z tęsknoty za gestem, którego już nigdy nie doświadczę. Jest jednak różnica pomiędzy moją żałobą a taką, którą przechodzi się po śmierci kogoś bliskiego – mi się od razu urodziło nowe dziecko (...) Od razu dorosłe. Trzeba się z nim poznać. Stworzyć nową relację, choć przecież na dotychczasowych fundamentach. Wcześniej tak często zdarzało się nam błądzić i ranić siebie nawzajem. Teraz jest łatwiej, bo rodzi się między nami coś nowego”, mówi na łamach magazynu VIVA! Piotr Jacoń. Obecnie Piotr Jacoń jest w trakcie promocji drugiej książki, w której porusza temat transpłciowości wśród młodzieży. Porusza również temat drogi, jaką te osoby muszą pokonać, by odzyskać swoją tożsamość. Teraz dziennikarz w rozmowie z Onet Radio podzielił się własną historią. W rozmowie z Odetą Moro wyznał: „Tak jak każda osoba transpłciowa, która chce, a przecież chce mieć dowód osobisty, który jest dowodem, a nie antydowodem osobistym, musi pójść do sądu, musi pozwać swoich rodziców", zaczął. „To jest bardzo ważny wątek tej książki. Jest tutaj sporo relacji rodzicielskich. Właśnie paradoks polega na tym, że tutaj najczęściej nie ma sporów. My odpowiedzieliśmy na pozew naszej córki pozytywnie. Zgodziliśmy się. W każdej innej cywilnej sprawie byłoby po sprawie, a my mimo to musieliśmy usiąść tutaj, na tej sali sądowej i – co więcej – jeszcze usłyszeć na dzień dobry, że musimy się rozsiąść, bo jesteśmy dwiema stronami. Mimo że przyszliśmy jako rodzina", dodaje. W dalszej części rozmowy przuznał, że decyzja sądu nie zawsze jest taka sama. „Zobaczycie, że te procesy są tak skrajnie różne. Niby procedura jest ciągle ta sama, ale możesz albo tkwić w tym przez rok, a nawet więcej i nie dostać wyroku, a możesz załatwić wszystko na jednej rozprawie online i od razu dostajesz to, po co przychodzisz [...] ta książka do jakiegoś stopnia oczywiście jest także postulatem takim, wiesz, krzykiem: zróbmy coś z tym, bo tak nie może być", kontynuuje. „To jest nieludzka procedura", przynaje ulubieniec widzów. "Ale do tych krzyków właściwie przyłączają się także sędziowie, bo oni mi wprost mówią, że słuchajcie z jednej strony mamy związane ręce, my też nie czujemy kompetencji. My jesteśmy też trochę wrzuceni na siłę w tę procedurę, my czujemy, że to nie jest miejsce do rozstrzygania takich kwestii. Więc jeżeli komuś brakuje argumentów do napisania dobrej ustawy o uzgodnieniu płci, to te argumenty znajdzie także w tej książce", tłumaczy. Piotr Jacoń zapewnił również, że w drugiej książce zrobił krok do przodu. Odważył się, by opowiedzieć czytelnikom nieznane dotychczas fakty. „Od każdej osoby, z którą rozmawiałem, czegoś się dowiedziałem. Właściwie także o swoim życiu. Znaczy o tym, co gdzieś mnie za chwilę może spotkać. Tutaj czujemy się pewniej jako rodzina. [...] Znaleźliśmy gotowość na to, żeby znaleźć się we wspólnej książce. To znaczy, że to jest ta miara naszego sukcesu rodzinnego", mówi. „Nie tylko przy transpłciowości tak się dzieje. Dzieje się to przy takich sytuacjach, kiedy na nas, na rodziny, spada coś, na co po prostu nie jesteśmy gotowi. I albo mamy taki tryb trochę zadaniowy, ale też wspólnotowy, że czujemy, że powinniśmy robić to razem, albo zaczynamy się żreć o to, kto ma lepszy pomysł na to, jak sobie te kwestie rozwiązać. I te rodziny czasami się rozpadają, bo zapominają o relacjach", kwituje. CZYTAJ TEŻ: Wytańczyli sobie miłość, a wszystko zaczęło się od rywalizacji. Mimo przeciwności losu przekonali się, że są sobie przeznaczeni Przypominamy wywiad z Piotrem Jaconiem - VIVA! styczeń 2022 Słowa „syn” nie wymawia, chyba że chce powiedzieć, jak bardzo tego słowa nie potrzebuje. W domu w Gdyni wiszą zdjęcia jego małych dzieci – na tyle małych, że trudno stwierdzić, na których jest młodsza córka Helena, a na których nowa – Wiktoria. W ważnej – i odważnej – rozmowie dziennikarz, autor reportażu „Wszystko o moim dziecku” i książki „My, trans”, Piotr Jacoń opowiada Katarzynie Piątkowskiej, jak to jest być rodzicem dziecka transpłciowego, o emocjach, tęsknocie i budowaniu rodzinnych relacji na nowo. Jesteś osobą tolerancyjną? Od września ubiegłego roku, kiedy moja córka Wiktoria zrobiła przede mną i przed żoną coming out i powiedziała, że jest osobą transpłciową, uczę się być tolerancyjny i otwarty. Wcześniej nie byłeś? Wydawało mi się, że byłem. W pełni tolerancyjny, bardzo otwarty i dużo wiedzący. Myliłem się. Spotkałeś wcześniej osobę transpłciową? Osobiście nie. Moja otwartość polegała na tym, że wiedziałem, że oni są. Tyle. I nie przeszkadzałeś im? To oni mi nie przeszkadzali. Tak właśnie wyglądała moja tolerancja. Wiedziałem, że osoby transpłciowe gdzieś tam są i nie przeszkadzają mi. Są i już. Ale gdy okazało się, że moje dziecko jest transpłciowe, zrozumiałem, jak bardzo mało wiedziałem na ten temat. Wiele razy opowiadałeś, że Wiktoria zadzwoniła do Ciebie i do Twojej żony i powiedziała Wam o tym przez telefon, a Wy popłakaliście się. Tak, gdy się rozłączyła, popłakaliśmy się. A potem od razu zaczęliśmy czytać na ten temat. Poza tym mieliśmy całą masę różnych dziwnych myśli. Na przykład czy powinniśmy jechać na zaplanowany weekendowy wyjazd. Wydawało nam się, że od teraz nie będziemy w stanie gadać ani myśleć o niczym innym niż o sytuacji, w jakiej się znaleźliśmy. Pojechaliście? Tak, zmusiliśmy się i odcięliśmy się na chwilę od wszystkiego. To nam dobrze zrobiło. Poukładało nam się w głowach. Wiktoria mieszka i studiuje w Warszawie, sama swoje sprawy ogarnia, a moja żona Magda i ja musimy zająć się resztą rodziny. Przecież to dotyczy całej rodziny, a nie tylko „głównej” osoby. I jestem wdzięczny Wiktorii za to, że w pewien sposób ona się nami zaopiekowała. Spodziewała się, że pójdziemy za nią, żeby nie wiem co, ale że to będzie dla nas niełatwa sytuacja. Była przygotowana. Zostawiła nam namiar na Ewelinę, która prowadzi na Facebooku zamkniętą grupę. Obiecała, że jak się z nią skontaktujemy, ona nam wszystko powie i pomoże. Pomogła? Pomogła nam nie tylko Ewelina Negowetti, ale w ogóle obecność na tych grupach. Po prostu spotkaliśmy tam osoby w takiej sytuacji jak my. Poznaliśmy ich historie, zobaczyliśmy, jak nasza historia może się potoczyć. Poza tym to dało nam poczucie, że nie jesteśmy w tym wszystkim sami. Mieliście żal do losu, że w Waszej rodzinie taka sytuacja się zdarzyła? Ani żalu, ani pretensji. Ale na początku myślałem, że gdyby okazało się, że Wiktoria jest osobą homoseksualną, byłoby łatwiej. Szybko jednak przyszła konkluzja, że skoro już na kogoś miało trafić, dobrze, że trafiło na nas. Gdy się dowiedzieliśmy, czuliśmy lęk, ale także ulgę. Wcześniej miałem dziecko na drodze do nieszczęścia, a teraz widzę szczęście na horyzoncie. To zasadnicza różnica. Fundamentalna. Jakiś czas temu Wiktoria poszła na manifestację w Warszawie. Oczywiście cali w nerwach czekaliśmy na jakiekolwiek sygnały od niej, czy wszystko jest dobrze, czy nic złego się nie dzieje, ale telefon długo milczał. Ostatecznie gdy wróciła, była cała w skowronkach. Okazało się, że ktoś do niej rzucił: „Niech pani przejdzie na drugą stronę, bo idą narodowcy”. Rozumiesz: „PANI”! Nawet z narodowcami pod bokiem transpłciowa dziewczyna może znaleźć szczęście. Ona jest szczęśliwa, ale praktycznie zostaliście rodziną bez wspomnień. W moim reportażu „Wszystko o moim dziecku” jedna z mam opowiadała właśnie o tym, że nie rozmawia się o przeszłości, o wspólnych wakacjach, które były rok czy dwa lata temu. Rozumiem ją. Rozmawianie o przeszłości jest trudne. Ja nie mam jeszcze tego ułożonego. Może dlatego, że na razie jestem na mocnym kursie przed siebie. U nas w domu jest ściana, na której wiszą zdjęcia dzieci. Ale tylko takie z wczesnego dzieciństwa, na których tak naprawdę nie widać, która to Helena, a która Wiktoria. Wspominam… trochę widzę naszą przeszłość, jakby mi mgłą zaszła. Raczej skupiam się na emocjach, a nie na konkretnych wydarzeniach. Tęsknisz za tamtymi czasami? Wiesz, że ja nawet słowa „syn” nie wymawiam? Właściwie tylko, żeby powiedzieć, jak bardzo tego słowa już nie potrzebuję. Podkreślam to zawsze, bo ludzie często błędnie o tym mówią: to nie jest tak, że ja miałem syna, który teraz jest córką. Nie! Zawsze miałem córkę, tylko wszyscy – i ona, i my – musieliśmy dojrzeć do tej świadomości. Gdy Wiktoria zrobiła przed Wami coming out, poczułeś się tak, jakby Twoje dziecko umarło? To brzmi okropnie, ale trochę tak jest. Nie wiem, czy każdy rodzic dziecka transpłciowego tak ma, ale ja przechodziłem pewien rodzaj żałoby. Żyłem w poczuciu fizycznej wręcz straty. Na początku dopadała mnie tęsknota za przytuleniem się do tamtego dziecka. To jest absurdalne, bo przecież dziecko nie umarło, ono ciągle jest, mam się przecież do kogo przytulić, tylko inaczej. Jak mnie to uczucie dopadało, to miałem łzy w oczach z tęsknoty za gestem, którego już nigdy nie doświadczę. Jest jednak różnica pomiędzy moją żałobą a taką, którą przechodzi się po śmierci kogoś bliskiego – mi się od razu urodziło nowe dziecko. Tylko że od razu dorosłe. W naszym przypadku tak. Trzeba się z nim poznać. Stworzyć nową relację, choć przecież na dotychczasowych fundamentach. Wcześniej tak często zdarzało się nam błądzić i ranić siebie nawzajem. Teraz jest łatwiej, bo rodzi się między nami coś nowego. Rodzi się też dziecko, któremu trzeba pomóc przejść przez trudny proces uprawomocnienia swojej tożsamości. Szczególnie trudny w naszym kraju. W reportażu pojawiają się rodzice, którzy mierzą się z tym co my, mieszkając w różnych miejscach na świecie. Zazdroszczę tym z Kanady. Tam nic pod tym względem nie jest problemem. Złożenie wniosku o nowe dokumenty jest formalnością. Jak po nowy paszport. W Polsce wszystko jest skomplikowane. A przecież taka osoba i bez tego musi przejść trudną drogę. Przecież nie od razu osobie transpłciowej przychodzi do głowy, że jest właśnie osobą transpłciową. Zanim odkryje, jaka jest jej tożsamość płciowa, zazwyczaj musi się dużo nacierpieć. Nie mówiąc o tym, że jak już sobie uświadomi, to się tego przestraszy. Tak częste wśród osób transpłciowych jest samookaleczanie… Wiele z nich nie akceptuje swojego ciała. Niektóre opowiadają, że chcą je zniszczyć. Coś boli je w środku, ale nie wiedzą co. A „dzięki” samookaleczeniu mogą skonkretyzować źródło bólu. A jak już sobie uświadomią i przejdą tę niełatwą drogę do siebie samych, muszą pozwać rodziców o błędne rozpoznanie płci przy narodzinach. To jest skrajnie opresyjne. I to jest coś, co wymyśliło polskie państwo. Jakby ci ludzie i ich rodziny nie mieli wystarczająco pod górkę. Czytaj także: Marzyli o powiększeniu rodziny i rodzeństwie dla Liama. Marina Łuczenko-Szczęsna w intymnym wywiadzie chwilę przed narodzinami córeczki Rodzi się też dziecko, któremu trzeba pomóc przejść przez trudny proces uprawomocnienia swojej tożsamości. Szczególnie trudny w naszym kraju. W reportażu pojawiają się rodzice, którzy mierzą się z tym co my, mieszkając w różnych miejscach na świecie. Zazdroszczę tym z Kanady. Tam nic pod tym względem nie jest problemem. Złożenie wniosku o nowe dokumenty jest formalnością. Jak po nowy paszport. W Polsce wszystko jest skomplikowane. A przecież taka osoba i bez tego musi przejść trudną drogę. Przecież nie od razu osobie trans-płciowej przychodzi do głowy, że jest właśnie osobą trans-płciową. Zanim odkryje, jaka jest jej tożsamość płciowa, zazwyczaj musi się dużo nacierpieć. Nie mówiąc o tym, że jak już sobie uświadomi, to się tego przestraszy. Tak częste wśród osób transpłciowych jest samookaleczanie… Wiele z nich nie akceptuje swojego ciała. Niektóre opowiadają, że chcą je zniszczyć. Coś boli je w środku, ale nie wiedzą co. A „dzięki” samookaleczeniu mogą skonkretyzować źródło bólu. A jak już sobie uświadomią i przejdą tę niełatwą drogę do siebie samych, muszą pozwać rodziców o błędne rozpoznanie płci przy narodzinach. To jest skrajnie opresyjne. I to jest coś, co wymyśliło polskie państwo. Jakby ci ludzie i ich rodziny nie mieli wystarczająco pod górkę. Jakie emocje Tobie towarzyszyły w tym momencie? Nie spodziewałem się, że będę miał w sobie ich tak dużo. Wydawało mi się, że skoro jako dziennikarz nasłuchałem się tylu historii, już jestem przygotowany na to, co się wydarzy. Dużo też zależało od nastawienia Wiktorii. A ona przed rozprawą sądową była w fazie życzeniowego optymizmu. Już chciała robić zdjęcie do nowych dokumentów. Myślała, że od razu po wyjściu z budynku sądu pobiegnie składać wniosek o nowy dowód osobisty. Pojechaliśmy do sądu z jednego mieszkania, jednym samochodem. We czwórkę, bo była z nami też dziewczyna Wiktorii. Na salę weszliśmy, trzymając się za ręce. I na dzień dobry zostaliście postawieni po dwóch różnych stronach sali? To mnie rozwaliło! Dziewczyna Wiktorii, czyli osoba wspierająca, została wyproszona. A nas fizycznie odstawiono od własnego dziecka. Wtedy do mnie dotarło, jak wszystko to, co się dzieje, jest absurdalne i okrutne. Weszliśmy do sali jako jedność, a na dzień dobry sędzia i de facto państwo nas rozdzieliło. A przecież my nie przyszliśmy się rozwodzić! Sędzia, która rozpatrywała naszą sprawę, z pozoru była ok. Zwracała się do Wiktorii, używając żeńskich końcówek. Ale kazała jej stanąć na środku i przedstawić się starym imieniem. Zobaczyłem wtedy, jak moja córka się kurczy w sobie i ledwo słyszalnym głosem wypowiada poprzednie, męskie imię. W tej pustej sali, przed obcymi ludźmi. A potem słyszy, że musi powiedzieć głośniej, bo to się wszystko nagrywa. To była tortura. Patrzyła na nas, żebyśmy coś zrobili, a my nie mogliśmy zrobić nic. Wtedy się rozpadła kompletnie. Nie mogę tego pojąć. Przecież istotą sprawy, z którą przyszliśmy, jest to, że stare imię nie pasuje do tej osoby, która stawiła się w sądzie. Dlaczego trzeba zadawać taki ból? W imię czego? Z niewiedzy? Z powodu formalności? Poza tym systemowo osoba transpłciowa jest traktowana jako ktoś gorszy. Nie dość, że w sądzie musi dochodzić swoich praw, to jeszcze w większości przypadków za terapię hormonalną czy operację musi płacić z własnej kieszeni. A przecież to nie jest zachcianka czy fanaberia. To są działania ratujące życie! Zobacz też: Marina Łuczenko-Szczęsna przeszła długą drogę na szczyt, lecz sukces przypisują jej mężowi. "Ludzie widzą tylko wierzchołek" Dlaczego o tym wszystkim opowiadasz publicznie? Z Wiktorią, moją żoną Magdą i młodszą córką Heleną doszliśmy do wniosku, że chowanie się w szafie z naszą historią nie ma sensu. A jeśli ktoś otworzy drzwi i wyciągnie nas na swoich warunkach? Uznaliśmy, że lepiej jest samemu otworzyć te drzwi. Dzięki temu jesteśmy panami tej historii. Zrobiłeś więc reportaż, który zadedykowałeś córce. Tuż przed napisami końcowymi zamieściłem planszę „Dla Wiktorii – tata”. W jakimś sensie się tym wyoutowałem. Ale dyskretnie. To nie było żadne łubudubu. Na tyle dyskretnie, że jak następnego dnia po emisji przyszedłem do pracy, to nikt mnie o nic nie zapytał. Zdecydowałem się zamieścić tę dedykację, bo miałem odwagę, determinację i pewność, że żeby coś zmienić, trzeba się podzielić swoją historią. Zobaczyłem to w oczach matek, które zgodziły się wystąpić przed kamerą. Szczególnie Joli z Sosnowca, motorniczej. Pomyślałem, że ona jest bezbronna z tą swoją historią. Teraz mi opowiada, a potem wsiądzie do tramwaju i pojedzie, może będzie musiała się skonfrontować z ludźmi… I ona ma w sobie odwagę, a ja mam nie mieć? Mój tramwaj po prostu trochę inaczej wygląda. Co na to Wiktoria? To jest kluczowe pytanie. Wszystko, co robię w tej sprawie publicznie, robię po konsultacji z córką. Rozumiem, że na naszą rozmowę też się musiała zgodzić i też ją będzie autoryzować. Dokładnie tak. Podjęliśmy wspólną decyzję, że ja mówię w imieniu Wiktorii i nas wszystkich. I cały czas badamy, czy dobrze nam z tym, czy jeszcze wytrzymujemy, bo to się ciągle zmienia. A koszty i zyski wcale nie są stałe. Na razie jednak zyski są górą. Dlaczego Wiktoria Ci na to pozwoliła? Wydaje mi się, że chciałaby, żeby rzeczywistość wokół niej się zmieniła. I wierzy, że Ty masz taką moc sprawczą? Tak! Ja mam narzędzia. Ostatnio mi powiedziała: „Nie mam w sobie siły aktywistki. Codziennie walczę o siebie. Ale ty możesz być aktywistą, więc trzep te wywiady”. I między innymi dlatego dziś rozmawiamy. Dała Ci zielone światło. A nawet rodzaj misji. Właściwie to nie zielone światło. To zadanie. Wywiady, reportaż, książka „My, trans”, którą niedawno wydałeś, są też dla Ciebie rodzajem terapii? Tak, ponieważ wszystkie te rzeczy zmuszają mnie do przemyśleń i do poukładania sobie w głowie. Idąc na wywiad z tobą, też sobie dużo rzeczy musiałem przemyśleć. Zastanawiałem się, jakie zadasz pytania, jakich mogę udzielić odpowiedzi. W tym temacie nie mogę iść na żywioł. Wydaje mi się, że dzięki temu szybciej niż inni udaje mi się rozkminić pewne sprawy. Poza tym poczułem na własnej skórze, że jak się o tym wszystkim mówi, to jest trochę łatwiej. Myślałam, że może jednak być trudniej z powodu hejtu, który na każdym kroku się wylewa. Na szczęście cały czas czuję, że jednak jesteśmy na fali. Negatywne opinie zostawiamy bez komentarza, bo nie ma co z nimi dyskutować. Wiadomo, po co ktoś to robi – po to, żeby zranić. Na szczęście więcej jednak ludzi nas wspiera. Po wywiadzie, którego udzieliłem w „Replice”, relacja zwrotna była zdecydowanie pozytywna, a wyoutowanie dało mi spokój. Ja się nie boję być na linii strzału, bo co można mi zarzucić? Że kocham swoje dziecko? Że je wspieram? Może dlatego trudniej jest we mnie uderzyć. Na szczęście Wiktoria ma wsparcie w nas i całej rodzinie. A wiem, że bywa różnie. Znam historie, że rodzice wspierają transpłciowe dziecko, a reszta rodziny już nie. Jest jeszcze Wasza młodsza córka Helena, o którą musicie się zatroszczyć. Akceptacja ze strony naszej młodszej córki Heli przyszła z czasem. Był to długi proces, który dalej trwa. W jej przypadku – tak ona o tym mówi – była to żałoba po utracie rodzeństwa, ale również najlepszego przyjaciela... Teraz obie z Wiktorią budują swoje relacje na nowo. Podobnie jak dziadkowie. Zaproponowaliśmy Wiktorii, żeby reszcie członków rodziny też powiedziała sama. Uznaliśmy, że to jest komunikat o tak wielkiej wadze, że dobrze jest otrzymać go z pierwszej ręki. Jak dziadkowie usłyszeli to od Wiktorii, to po prostu rozmawiali z Wiktorią. Gdybyśmy my to im przekazali, rozmawialiby o Wiktorii i to wydłużyłoby proces akceptacji. A ludzie potrzebują prostych komunikatów. Jak się kombinuje, to się komplikuje. Czego Cię historia Twojej rodziny nauczyła? Przede wszystkim tego, że nie warto stereotypowo patrzeć na świat. Nauczyłem się otwartości, a to oznacza, że każdego dnia muszę mierzyć się ze światem na nowo. I jestem gotowy na to, że coś będę musiał znowu przedefiniować. Nieraz już to zrobiłem. Jak teraz patrzę na siebie z przeszłości, to widzę, że ta moja otwartość była dość… zamknięta, ograniczona. Teraz jestem bardziej wyczulony na ludzkie potrzeby, na słowa, jakich używam. Wydawało mi się też, co już mówiłem, że dużo wiem. A teraz jestem na etapie, że wiem, ale chętnie się jeszcze czegoś nowego dowiem, dopytam, nauczę. Poza tym mam obok siebie młodą kobietę, która codziennie walczy o swoją niepodległość. Nasiąkam jej siłą. Nie wiedziałem, że sam potrafię być tak silny. Jak masz wpisaną Wiktorię w telefonie? Na początku miałem „Wiki Nowa Córka”. A teraz? Po prostu Wiktoria. Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. CZYTAJ TEŻ: Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke dwukrotnie przysięgali sobie miłość. Ślub kościelny wzięli we Włoszech
Minęło pół roku od afery w "Szkle kontaktowym". Krzysztof Daukszewicz mówi wprost: to nieporozumienie
W maju podczas emisji programu "Szkło kontaktowe" miała miejsce nieprzyjemna sytuacja. Krzysztof Daukszewicz pokusił się o żart w obecności Piotra Jaconia, prywatnie będącego ojcem transpłciowej córki. "A jakiej płci on dzisiaj jest?" — zapytał na wizji satyryk, czym wywołał w mediach ogromną aferę. Sytuację gorzko skomentował dziennikarz, a Daukszewicz został usunięty ze "Szkła kontaktowego". Teraz postanowił szerzej wypowiedzieć się na temat sytuacji, która spotkała go pół roku temu. Krzysztof Daukszewicz: od afery w "Szkle kontaktowym" minęło pół roku Satyryk wprost nazywa całe zdarzenie nieporozumieniem. Jego zdaniem afera potrwałaby najwyżej dwa dni, gdyby tylko wydarzyła się za czasów Mariusza Waltera lub Grzegorza Miecugowa. "Wiele jednak wskazuje na to, że szefostwo TVN24 zlekceważyło tę sprawę, puściło ją niejako samopas. A może po prostu bardziej stanęło po stronie Jaconia niż mojej?" — zastanawia się Krzysztof Daukszewicz w rozmowie z Plejadą. Nie przewidział wówczas, że zamieszanie nabierze tak gigantycznych wymiarów. "Wydawało mi się, że będzie to po prostu kolejna gafa, którą popełniłem. One przecież zdarzają się w programach na żywo. Ci, którzy nie popełniają błędów, z reguły są albo nieżywi, albo niewiele mówią. Szybko zreflektowałem się, że powiedziałem coś, co mogło źle zabrzmieć, stąd mój tekst, że p**********m głupotę", tłumaczy. CZYTAJ TAKŻE: Synowie Lecha Wałęsy posprzeczali się na wizji. Poszło o ojca i wspomnienia z wczesnej młodości Podkreśla również, że po zejściu z anteny zrobił wszystko, aby wyjaśnić nieporozumienie z Piotrem Jaconiem: "Wiedziałem, że pana Jaconia mogło to zaboleć, więc zaraz po zejściu z anteny pobiegłem go przeprosić. On jednak nie przyjął moich przeprosin. Powiedział, że nie ma dla mnie czasu, bo jest zajęty pracą. Widocznie wygodniej było mu potraktować mnie tak, a nie inaczej". Krzysztof Daukszewicz, 15.10.2008 Krzysztof Daukszewicz o konflikcie z Piotrem Jaconiem. Padły gorzkie słowa W tej chwili jego stosunek do dziennikarza pozostaje obojętny. "Nie mogę odmówić mu tego, że zrobił wiele dobrego i bardzo mu w tym kibicowałem. Natomiast on powinien zrozumieć jedną rzecz – że są ludzie różnie myślący. Nie istnieje coś takiego jak jedyny słuszny "jaconiowy" sposób myślenia — opowiadał satyryk w rozmowie z Michałem Misiorkiem, oraz przypomniał pewną sytuację sprzed kilku miesięcy, kiedy to na Piotra Jaconia wylało się wiadro krytyki: "Skrytykował Aleksandra Kwaśniewskiego w trakcie wywiadu za to, że przyznał, że chciałby mieć wnuki, mimo że jego córka nie planuje dzieci. Potem za to przepraszał". Krzysztof Daukszewicz nie szczędzi cierpich słów w jego kierunku. Pojawił się również zarzut nadmiernego kreowania swojej osoby. "Jest w ścisłej czołówce działaczy hołdujących kulturze wykluczenia, która nieźle przyjęła się w Stanach Zjednoczonych. Teraz próbuje się ją zaszczepić również na polskim gruncie. Na szczęście, bez większych sukcesów. Nie jestem w stanie zrozumieć tego, jak nietolerancją można walczyć o tolerancję", dodaje, wyrażając równocześnie żal z powodu braku możliwości wytłumaczenia się. Piotr Jacoń, Viva! 1/2022 Na pytanie, czy Piotr Jacoń z ofiary stał się katem, odpowiada twierdząco. "Nie mam zamiaru wycofywać się z tych słów. Tym bardziej że Piotr Jacoń doskonale wiedział, że nie jestem ani homofobem, ani transfobem — podkreśla. "Prawda jest taka, że na wiele spraw mam poglądy mniej więcej takie jak pan Jacoń. Jednak z jakiegoś powodu okazało się, że są one rozbieżne. Nie jestem w stanie tego zrozumieć". Panowie od pamiętnej afery nie zabiegali o kontakt, a Krzysztof Daukszewicz nie czuje potrzeby naprostowania spraw. Podkreśla jednak, że poprzez zdanie "jakiej płci on dzisiaj jest?", śmiał się on ze słów Jarosława Kaczyńskiego. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Gdy aktorka rozstawała się z mężem, mogła liczyć na jej wsparcie. Relacja Agaty Kuleszy z siostrą jest wyjątkowa Po wszystkim satyryk i jego ukochana mierzyli się z ogromnym hejtem. "Dostawaliśmy groźby. Trwało to miesiąc, a nawet półtora. Pamiętam, że na początku Viola bała się wychodzić z domu" — zwierzał się w Plejadzie. Jednak w rzeczywistości otrzymali wiele słów wsparcia. Dziś oboje starają się nie przejmować komentarzami w internecie oraz dalej prowadzić normalne życie. Krzysztof Daukszewicz, Violetta Ozminkowski-Daukszewicz
Piotr Jacoń i jego żona Magdalena stworzyli idealny dom dla swoich dzieci. Jak dzisiaj wyglądają ich relacje?
„Niemal automatycznie oboje z żoną od razu weszliśmy w tryb pełna akceptacja”
We wrześniu 2020 roku Piotr Jacoń wraz z żoną Magdaleną dowiedzieli się, że ich starsze dziecko jest transpłciowe. Jako rodzice stanęli na wysokości zadania. Wspierali i nadal wspierają Wiktorię całym sercem. Zrobili wszystko, żeby ich dziecko czuło się szczęśliwe. Jak dzisiaj wygląda ich relacja oraz całej rodziny z pociechą? Miłość przede wszystkim. View Ediplayer on the source website Jak rodzina zareagowała na coming out córki Piotra Jaconia? Kilka lat temu Piotr Jacoń wraz ze swoją żoną przeprowadzili rozmowę telefoniczną ze swoją córką. Rozmowę, która odmieniła ich życie. Był to niezwykle ważny telefon, zarówno dla nich, jak i dla Wiktorii. Małżeństwo mieszka w Gdyni, natomiast ich pociecha obecnie jest w Warszawie, gdzie studiuje. Zakochani wspominają tamten dzień. „Mieszkamy w Gdyni, Wiktoria studiuje w Warszawie, więc ta kluczowa rozmowa odbyła się przez telefon, na głośnomówiącym. Nie pamiętam dokładnie jej słów, ale musiała powiedzieć, że od dawna źle czuje się w swoim ciele. Musiała powiedzieć, że jest kobietą i używa imienia Wiktoria. Wspominała o terapii hormonalnej”, wyznał prezenter w wywiadzie dla „Repliki”. „Niemal automatycznie oboje z żoną od razu weszliśmy w tryb »pełna akceptacja«. Zapewniliśmy nasze dziecko o miłości i wsparciu. To była spokojna rozmowa. Gdy się skończyła, oboje się rozpłakaliśmy", dodawał Piotr Jacoń. Dziennikarz TVN24 przyznał, że z żoną przeczuwali, że coś się dzieje. „Właściwie przez cały okres jej dorastania często mieliśmy poczucie, że nie jest osobą szczęśliwą. Więc pytaliśmy samych siebie: dlaczego nasze dziecko jest wycofane, zamknięte w sobie, samotne, depresyjne”, mówił w rozmowie z Mariuszem Kurcem. „Czasem przychodziło nam do głowy, że może syn – wtedy syn, bo tak przecież myśleliśmy o naszym dziecku przez 20 lat jego życia – jest gejem”, dodawał. Podkreślał, że nigdy nie byłoby z tym problemu. Dla rodziców najważniejsze jest dobro ich dziecka. „Dopytywaliśmy z żoną, o co chodzi, ale słyszeliśmy, że „jeszcze jest za wcześnie", mówił w tej samej rozmowie. W wywiadzie dla VIVY! popularny dziennikarz przyznał, że „gdy Wiktoria zrobiła przed nami coming out, przechodziłem pewien rodzaj żałoby. Żyłem w poczuciu fizycznej wręcz straty. Na początku dopadała mnie tęsknota za przytuleniem się do tamtego dziecka. To jest absurdalne, bo przecież dziecko nie umarło, ono ciągle jest, mam się przecież do kogo przytulić, tylko inaczej […] Teraz jest łatwiej, bo rodzi się między nami coś nowego”, opowiadał. A jak rodzina zareagowała na coming out Wiktorii? „Akceptacja ze strony naszej młodszej córki Heli przyszła z czasem. Był to długi proces, który dalej trwa. W jej przypadku – tak ona o tym mówi – była to żałoba po utracie rodzeństwa, ale również najlepszego przyjaciela... Teraz obie z Wiktorią budują swoje relacje na nowo”, wspominał Piotr Jacoń w rozmowie z Katarzyną Piątkowską. A co z dziadkami? „Zaproponowaliśmy Wiktorii, żeby reszcie członków rodziny też powiedziała sama. Uznaliśmy, że to jest komunikat o tak wielkiej wadze, że dobrze jest otrzymać go z pierwszej ręki. Jak dziadkowie usłyszeli to od Wiktorii, to po prostu rozmawiali z Wiktorią. Gdybyśmy my to im przekazali, rozmawialiby o Wiktorii i to wydłużyłoby proces akceptacji. A ludzie potrzebują prostych komunikatów. Jak się kombinuje, to się komplikuje”, czytaliśmy na łamach VIVY! CZYTAJ RÓWNIEŻ: Martyna Wojciechowska o historii Kabuli: „Trzema machnięciami maczety odrąbali jej rękę” Córka Piotra Jaconia musiała pozwać rodziców Z czasem dziennikarz wyznał, że jego córka musiała pozwać jego oraz żonę Magdalenę do sądu. „To jest skrajnie opresyjne. I to jest coś, co wymyśliło polskie państwo. Jakby ci ludzie i ich rodziny nie mieli wystarczająco pod górkę”, mówił na łamach VIVY!. „Lata temu wymyślono procedurę metrykalnego ustalenia płci i nic się od tego czasu nie zmieniło. […] Proces można przejść tylko na drodze pozwu przeciw własnym rodzicom. Dziecko musi mnie pozwać, oskarżyć o to, że wraz z żoną źle określiliśmy jego płeć przy narodzinach […] Nasze dziecko nie ma jeszcze nowego dowodu. Jesteśmy właśnie na etapie rozpraw sądowych. Absurd tej sytuacji demaskuje się na każdym kroku. Córka mieszka w Warszawie, ja tam pracuję, ale dom jest w Trójmieście, więc wziąłem od niej pozew przeciwko nam i samodzielnie złożyłem go w sądzie w Gdańsku. Żeby było szybciej”, wyjaśnił w rozmowie z „Wirtualną Polską”. „Na dzień dobry państwo rozdzieliło polską rodzinę. Sztucznie to zrobiło, ale bezkompromisowo. W imię czego? Zwyczaju? Cholera wie. Sędzia podkreślała, że ma świadomość złożoności sprawy, ale i tam nie umiała wyjść poza gorset nieprzystających do niej norm”, mówił dziennikarz. A jak wyglądał proces Wiktorii? „Przy wejściu na salę sądową, gdzie byłem z żoną Magdą i córką Wiktorią, wchodziła rodzina. Polska rodzina, która się wspiera nawzajem i wie, że jest coś trudnego przed nią. I pierwszym komunikatem, jaki słyszy od sądu, to że ma się rozejść po kątach. Bo pani jest powódką, a państwo na tę stronę”, mówił przed kamerami portalu Viva.pl. „Emocjonalnie mnie to rozwaliło, bo nastąpiło wtedy fizyczne i symboliczne rozbicie rodziny w imię nie wiadomo czego. Tej rodziny, która i tak nie ma łatwo. Ale się mobilizuje, żeby podołać. I to państwo, bo przecież sąd reprezentuje w tym momencie polskie państwo, nie robi nic, żeby mi pomóc. Tylko rozdzierająco utrudnia mi życie”, dodawał tata transpłciowej Wiktorii. Popularny prezenter wyjaśnił, jak wyglądał cały proces. Z jego słów wynika, że Wiktora musiała przedstawiać się swoim starym imieniem, tym o którym nie chciała już myśleć „Zrobiła to szeptem. Sąd poprosił, aby powiedziała głośniej, bo to się nagrywa. I w tym momencie się rozpadła. Zaczęła płakać, wyć właściwie. I cały ten sztuczny koncept podzielenia nas - dziecka i rodziców - wziął w łeb. Bo widząc, jak Wiktoria płacze, poleciałem do niej i ją objąłem. Nie była w stanie nic mówić. Stała i się trzęsła. Tak się zaczęło, a potem było tylko gorzej”, opowiadał. Na domiar złego, cała sprawa nie zakończyła się na pierwszej rozprawie. Sąd zdecydował, aby powołać biegłego, który ma pytać Wiktorię o całe jej dotychczasowe życie. Mimo że, cała rodzina dostarczyła wszystkie potrzebne dokumenty. Co ciekawe, znalazły się tam opinie prywatnie zatrudnionych i opłaconych wcześniej ekspertów. „Kolejny absurd tej sytuacji polega na tym, że nie da się inaczej. W Polsce nie ma żadnego państwowego ośrodka zajmującego się transpłciowością. Paranoja. Zapłaciliśmy za tamte opinie, które pozwoliły na podawanie hormonów, ale żeby na kawałku plastiku (na dowodzie osobistym – przyp. red.) zmienić "M" na "K", trzeba było zapłacić za kolejną opinię biegłego. Płacimy my, mimo że to nie my, a państwo w osobie sądu - tej opinii biegłego sobie zażyczyło”, wyznał ze smutkiem dziennikarz TVN24. ZOBACZ TEŻ: Paulina Smaszcz uderza w Izabelę Janachowską. Pisze o „strzeleniu sobie dziecka z milionerem” Obecnie dziennikarz dalej walczy o lepsze dziś i lepsze jutro dla osób transpłciowych w Polsce. Gdy tylko ma okazję, zabiera publicznie głos w ważnych sprawach. To dla Wiktorii na pewno jeden z najpiękniejszych możliwych sposobów okazywania uczuć przez tatę...
Satyryk w ''Szkle kontaktowym'' obraził dziennikarza Piotra Jaconia
Padły przeprosiny, jednak niesmak pozostał
Niecodzienna i bardzo przykra sytuacja miała miejsce w poniedziałkowym wydaniu „Szkła kontaktowego”, którego gościem był satyryk Krzysztof Daukszewicz. Pod koniec programu Tomasz Sianecki połączył się z Piotrem Jaconiem, który miał przedstawić najważniejsze informacje dnia. Wówczas z ust satyryka popłynęły obraźliwe słowa, które skomentował zarówno Jacoń, jak i stacja TVN. ZOBACZ TEŻ: Piotr Jacoń o coming oucie córki: „Przechodziłem pewien rodzaj żałoby” Kim jest Piotr Jacoń? Piotr Jacoń to jeden z najlepszych dziennikarzy stacji TVN. Uwielbiany przez widzów i kolegów z pracy, niedawno ogłosił, że jest ojcem transpłciowej córki, Wiktorii. W ten sposób nieformalnie stał się rzecznikiem osób transpłciowych. Chętnie też bierze udział w wydarzeniach dedykowanych osobom LGBT+. W najnowszym wydaniu „Szkła kontaktowego” obecny tam satyryk Krzysztof Dauszkiewicz przekroczył jednak granicę w stosunku do dziennikarza, co nie obeszło się bez echa. Satyryk obraża Piotra Jaconia Podczas końcówki programu „Szkło kontaktowe”, prowadzący Tomasz Sianecki połączył się z Piotrem Jaconiem, który miał przedstawić najważniejsze fakty dnia. Zanim jednak doszedł do głosu, satyryk Krzysztof Dauszkiewicz pokusił się o niegrzeczny komentarz na jego temat. A jakiej płci on dzisiaj jest? — zapytał Tomasza Sianeckiego. Piotr Jacoń usłyszał te słowa. Zachował jednak profesjonalizm, wykonując do końca swoje zadanie zawodowe i przedstawiając informacje dnia. Po pracy wystosował odpowiednie oświadczenie. Stanowisko Piotra Jaconia w sprawie przykrego komentarza Na Instagramie dziennikarza pojawiło się oświadczenie, w którym opisał sytuację z poniedziałku i odniósł się do emocji, które mu wówczas towarzyszyły. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Piotr Jacoń wspomniał o zmianach, które zaszły niedługo po coming oucie córki. „Nawet nie było dyskusji na ten temat" Zapamiętajcie moją twarz. To twarz w******a i bezradności. A także dylematu: jak wytłumaczyć rodzinie, która rechocze w najlepsze z kolejnego kawału wąsatego wuja, skąd mam w oczach łzy? Jak to zrobić, żeby nie usłyszeć, że jak zwykle psuję dobrą zabawę i że przesadzam? Odkładając moje emocje na bok, wczorajsza sytuacja to doskonały dowód na to, jak kończy się wprowadzanie na salony (także salony mojej bańki) języka nienawiści — napisał. Nie poprzestał jednak na powyższym. Skupił się na języku nienawiści, który potrafi dogłębnie skrzywdzić każdego z nas. Nie ma nic gorszego (bo nic bardziej skutecznego) niż transfobia, homofobia, rasizm czy antysemityzm, które są roześmianym językiem nienawiści. Dobrze się bawicie? Popatrzcie na moją twarz. Tak wyglądamy, gdy wy pękacie ze śmiechu. Tak wyglądamy, gdy śmiejecie się, patrząc nam w oczy. Tak wyglądamy, gdy chcemy wam wykrzyczeć: DOŚĆ! Jacoń wspomniał również o postawie TVN zarówno wobec osób LGBT+, jak i wobec poniedziałkowego incydentu. Wczorajszy incydent nie zmienia faktu, że TVN24 jest jedyną stacją w Polsce, która regularnie i mądrze potrafi stawać po stronie osób LGBTQ +. Nigdzie indziej nie powstałyby moje reportaże, m.in. ostatni »Wszystko o moim państwie«. Tym boleśniej widać, ile jest do zrobienia. I jak bardzo potrzebne są kampanie społeczne — podsumował. TVN24 również wydało oficjalne oświadczenie Nieobojętna na wydarzenie pozostała stacja TVN24, która nie przyzwala na takie zachowanie i dyskryminację. Redakcja TVN24 całym sercem stoi i będzie stała za prawami dyskryminowanych mniejszości. Przepraszamy wszystkich naszych widzów, a w szczególności społeczność LGBT+, za słowa, które padły we wczorajszym programie „Szkło Kontaktowe”.- napisano. Żona satyryka zabiera głos W social mediach żony satyryka pojawiło się oficjalne oświadczenie na temat incydentu. Zapewniła również, że jej mąż przeprosił Piotra Jaconia, zarówno prywatnie, jak i publicznie. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="266" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fvioletta.ozminkowski%2Fposts%2Fpfbid0hBofT8kZbEyL1NZk8JauDFxEheT3YPMMm6h4gdG7btKYjunYnRK4HhhyYbChiMP1l&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500">
Piotr Jacoń o coming oucie córki: „Przechodziłem pewien rodzaj żałoby”
„Jest jednak różnica pomiędzy moją żałobą a taką, którą przechodzi się po śmierci kogoś bliskiego – mi się od razu urodziło nowe dziecko”
Piotr Jacoń najbliższych stawia na pierwszym miejscu. Zawsze stoi za nimi murem. W jego domu w Gdyni wiszą zdjęcia małych pociech - na tyle małych, że ciężko stwierdzić, na których jest młodsza córka Helena, a na których nowa - Wiktoria. Jakiś czas temu, po słowach Jarosława Kaczyńskiego, dziennikarz wystosował oficjalny list. „Jestem ojcem Wiktorii. To jest jedna Polka trans. Ale gdyby Wiktoria stanęła tam, we Włocławku czy Grudziądzu, obok mównicy prezesa, to tylko przez chwilę byłaby na scenie sama", napisał. W wywiadzie z Katarzyną Piątkowską autor reportażu „Wszystko o moim dziecku” i książki „My, trans” opowiedział, o emocjach, tęsknocie, o tym, jak to jest być rodzicem dziecka transpłciowego oraz o budowaniu rodzinnych relacji na nowo. Przypominamy poruszającą rozmowę, która ukazała się w VIVIE! na początku 2022 roku. Katarzyna Piątkowska: Jesteś osobą tolerancyjną? Piotr Jacoń: Od września ubiegłego roku, kiedy moja córka Wiktoria zrobiła przede mną i przed żoną coming out i powiedziała, że jest osobą transpłciową, uczę się być tolerancyjny i otwarty. Wcześniej nie byłeś? Wydawało mi się, że byłem. W pełni tolerancyjny, bardzo otwarty i dużo wiedzący. Myliłem się. Spotkałeś wcześniej osobę transpłciową? Osobiście nie. Moja otwartość polegała na tym, że wiedziałem, że oni są. Tyle. I nie przeszkadzałeś im? To oni mi nie przeszkadzali. Tak właśnie wyglądała moja tolerancja. Wiedziałem, że osoby transpłciowe gdzieś tam są i nie przeszkadzają mi. Są i już. Ale gdy okazało się, że moje dziecko jest transpłciowe, zrozumiałem, jak bardzo mało wiedziałem na ten temat. CZYTAJ TAKŻE: Łączy je wspólna pasja! Córka Adrianny Biedrzyńskiej poszła w ślady mamy Piotr Jacoń: dzieci. Dziennikarz o transpłciowej córce Wiele razy opowiadałeś, że Wiktoria zadzwoniła do Ciebie i do Twojej żony i powiedziała Wam o tym przez telefon, a Wy popłakaliście się. Tak, gdy się rozłączyła, popłakaliśmy się. A potem od razu zaczęliśmy czytać na ten temat. Poza tym mieliśmy całą masę różnych dziwnych myśli. Na przykład czy powinniśmy jechać na zaplanowany weekendowy wyjazd. Wydawało nam się, że od teraz nie będziemy w stanie gadać ani myśleć o niczym innym niż o sytuacji, w jakiej się znaleźliśmy. Piotr Jacoń w sesji dla „VIVY!”, styczeń 2022 Pojechaliście? Tak, zmusiliśmy się i odcięliśmy się na chwilę od wszystkiego. To nam dobrze zrobiło. Poukładało nam się w głowach. Wiktoria mieszka i studiuje w Warszawie, sama swoje sprawy ogarnia, a moja żona Magda i ja musimy zająć się resztą rodziny. Przecież to dotyczy całej rodziny, a nie tylko „głównej” osoby. I jestem wdzięczny Wiktorii za to, że w pewien sposób ona się nami zaopiekowała. Spodziewała się, że pójdziemy za nią, żeby nie wiem co, ale że to będzie dla nas niełatwa sytuacja. Była przygotowana. Zostawiła nam namiar na Ewelinę, która prowadzi na Facebooku zamkniętą grupę. Obiecała, że jak się z nią skontaktujemy, ona nam wszystko powie i pomoże. Pomogła? Pomogła nam nie tylko Ewelina Negowetti, ale w ogóle obecność na tych grupach. Po prostu spotkaliśmy tam osoby w takiej sytuacji jak my. Poznaliśmy ich historie, zobaczyliśmy, jak nasza historia może się potoczyć. Poza tym to dało nam poczucie, że nie jesteśmy w tym wszystkim sami. Mieliście żal do losu, że w Waszej rodzinie taka sytuacja się zdarzyła? Ani żalu, ani pretensji. Ale na początku myślałem, że gdyby okazało się, że Wiktoria jest osobą homoseksualną, byłoby łatwiej. Szybko jednak przyszła konkluzja, że skoro już na kogoś miało trafić, dobrze, że trafiło na nas. Gdy się dowiedzieliśmy, czuliśmy lęk, ale także ulgę. Wcześniej miałem dziecko na drodze do nieszczęścia, a teraz widzę szczęście na horyzoncie. To zasadnicza różnica. Fundamentalna. Jakiś czas temu Wiktoria poszła na manifestację w Warszawie. Oczywiście cali w nerwach czekaliśmy na jakiekolwiek sygnały od niej, czy wszystko jest dobrze, czy nic złego się nie dzieje, ale telefon długo milczał. Ostatecznie gdy wróciła, była cała w skowronkach. Okazało się, że ktoś do niej rzucił: „Niech pani przejdzie na drugą stronę, bo idą narodowcy”. Rozumiesz: „PANI”! Nawet z narodowcami pod bokiem transpłciowa dziewczyna może znaleźć szczęście. ZOBACZ TAKŻE: Maciej Zakościelny i Paulina Wyka doczekali się dwójki pociech. Tak mówili o rodzicielstwie Piotr Jacoń: rodzina. Życie bliskich dziennikarza po coming oucie Wiktorii Ona jest szczęśliwa, ale praktycznie zostaliście rodziną bez wspomnień. W moim reportażu „Wszystko o moim dziecku” jedna z mam opowiadała właśnie o tym, że nie rozmawia się o przeszłości, o wspólnych wakacjach, które były rok czy dwa lata temu. Rozumiem ją. Rozmawianie o przeszłości jest trudne. Ja nie mam jeszcze tego ułożonego. Może dlatego, że na razie jestem na mocnym kursie przed siebie. U nas w domu jest ściana, na której wiszą zdjęcia dzieci. Ale tylko takie z wczesnego dzieciństwa, na których tak naprawdę nie widać, która to Helena, a która Wiktoria. Wspominam… trochę widzę naszą przeszłość, jakby mi mgłą zaszła. Raczej skupiam się na emocjach, a nie na konkretnych wydarzeniach. Tęsknisz za tamtymi czasami? Wiesz, że ja nawet słowa „syn” nie wymawiam? Właściwie tylko, żeby powiedzieć, jak bardzo tego słowa już nie potrzebuję. Podkreślam to zawsze, bo ludzie często błędnie o tym mówią: to nie jest tak, że ja miałem syna, który teraz jest córką. Nie! Zawsze miałem córkę, tylko wszyscy – i ona, i my – musieliśmy dojrzeć do tej świadomości. Gdy Wiktoria zrobiła przed Wami coming out, poczułeś się tak, jakby Twoje dziecko umarło? To brzmi okropnie, ale trochę tak jest. Nie wiem, czy każdy rodzic dziecka transpłciowego tak ma, ale ja przechodziłem pewien rodzaj żałoby. Żyłem w poczuciu fizycznej wręcz straty. Na początku dopadała mnie tęsknota za przytuleniem się do tamtego dziecka. To jest absurdalne, bo przecież dziecko nie umarło, ono ciągle jest, mam się przecież do kogo przytulić, tylko inaczej. Jak mnie to uczucie dopadało, to miałem łzy w oczach z tęsknoty za gestem, którego już nigdy nie doświadczę. Jest jednak różnica pomiędzy moją żałobą a taką, którą przechodzi się po śmierci kogoś bliskiego – mi się od razu urodziło nowe dziecko. Tylko że od razu dorosłe. W naszym przypadku tak. Trzeba się z nim poznać. Stworzyć nową relację, choć przecież na dotychczasowych fundamentach. Wcześniej tak często zdarzało się nam błądzić i ranić siebie nawzajem. Teraz jest łatwiej, bo rodzi się między nami coś nowego. Rodzi się też dziecko, któremu trzeba pomóc przejść przez trudny proces uprawomocnienia swojej tożsamości. Szczególnie trudny w naszym kraju. W reportażu pojawiają się rodzice, którzy mierzą się z tym co my, mieszkając w różnych miejscach na świecie. Zazdroszczę tym z Kanady. Tam nic pod tym względem nie jest problemem. Złożenie wniosku o nowe dokumenty jest formalnością. Jak po nowy paszport. W Polsce wszystko jest skomplikowane. A przecież taka osoba i bez tego musi przejść trudną drogę. Przecież nie od razu osobie transpłciowej przychodzi do głowy, że jest właśnie osobą transpłciową. Zanim odkryje, jaka jest jej tożsamość płciowa, zazwyczaj musi się dużo nacierpieć. Nie mówiąc o tym, że jak już sobie uświadomi, to się tego przestraszy. Tak częste wśród osób transpłciowych jest samookaleczanie… Wiele z nich nie akceptuje swojego ciała. Niektóre opowiadają, że chcą je zniszczyć. Coś boli je w środku, ale nie wiedzą co. A „dzięki” samookaleczeniu mogą skonkretyzować źródło bólu. A jak już sobie uświadomią i przejdą tę niełatwą drogę do siebie samych, muszą pozwać rodziców o błędne rozpoznanie płci przy narodzinach. To jest skrajnie opresyjne. I to jest coś, co wymyśliło polskie państwo. Jakby ci ludzie i ich rodziny nie mieli wystarczająco pod górkę. Jakie emocje Tobie towarzyszyły w tym momencie? Nie spodziewałem się, że będę miał w sobie ich tak dużo. Wydawało mi się, że skoro jako dziennikarz nasłuchałem się tylu historii, już jestem przygotowany na to, co się wydarzy. Dużo też zależało od nastawienia Wiktorii. A ona przed rozprawą sądową była w fazie życzeniowego optymizmu. Już chciała robić zdjęcie do nowych dokumentów. Myślała, że od razu po wyjściu z budynku sądu pobiegnie składać wniosek o nowy dowód osobisty. Pojechaliśmy do sądu z jednego mieszkania, jednym samochodem. We czwórkę, bo była z nami też dziewczyna Wiktorii. Na salę weszliśmy, trzymając się za ręce. I na dzień dobry zostaliście postawieni po dwóch różnych stronach sali? To mnie rozwaliło! Dziewczyna Wiktorii, czyli osoba wspierająca, została wyproszona. A nas fizycznie odstawiono od własnego dziecka. Wtedy do mnie dotarło, jak wszystko to, co się dzieje, jest absurdalne i okrutne. Weszliśmy do sali jako jedność, a na dzień dobry sędzia i de facto państwo nas rozdzieliło. A przecież my nie przyszliśmy się rozwodzić! Sędzia, która rozpatrywała naszą sprawę, z pozoru była ok. Zwracała się do Wiktorii, używając żeńskich końcówek. Ale kazała jej stanąć na środku i przedstawić się starym imieniem. Zobaczyłem wtedy, jak moja córka się kurczy w sobie i ledwo słyszalnym głosem wypowiada poprzednie, męskie imię. W tej pustej sali, przed obcymi ludźmi. A potem słyszy, że musi powiedzieć głośniej, bo to się wszystko nagrywa. To była tortura. Patrzyła na nas, żebyśmy coś zrobili, a my nie mogliśmy zrobić nic. Wtedy się rozpadła kompletnie. Nie mogę tego pojąć. Przecież istotą sprawy, z którą przyszliśmy, jest to, że stare imię nie pasuje do tej osoby, która stawiła się w sądzie. Dlaczego trzeba zadawać taki ból? W imię czego? Z niewiedzy? Z powodu formalności? Poza tym systemowo osoba transpłciowa jest traktowana jako ktoś gorszy. Nie dość, że w sądzie musi dochodzić swoich praw, to jeszcze w większości przypadków za terapię hormonalną czy operację musi płacić z własnej kieszeni. A przecież to nie jest zachcianka czy fanaberia. To są działania ratujące życie! Dlaczego o tym wszystkim opowiadasz publicznie? Z Wiktorią, moją żoną Magdą i młodszą córką Heleną doszliśmy do wniosku, że chowanie się w szafie z naszą historią nie ma sensu. A jeśli ktoś otworzy drzwi i wyciągnie nas na swoich warunkach? Uznaliśmy, że lepiej jest samemu otworzyć te drzwi. Dzięki temu jesteśmy panami tej historii. Zrobiłeś więc reportaż, który zadedykowałeś córce. Tuż przed napisami końcowymi zamieściłem planszę „Dla Wiktorii – tata”. W jakimś sensie się tym wyoutowałem. Ale dyskretnie. To nie było żadne łubudubu. Na tyle dyskretnie, że jak następnego dnia po emisji przyszedłem do pracy, to nikt mnie o nic nie zapytał. Zdecydowałem się zamieścić tę dedykację, bo miałem odwagę, determinację i pewność, że żeby coś zmienić, trzeba się podzielić swoją historią. Zobaczyłem to w oczach matek, które zgodziły się wystąpić przed kamerą. Szczególnie Joli z Sosnowca, motorniczej. Pomyślałem, że ona jest bezbronna z tą swoją historią. Teraz mi opowiada, a potem wsiądzie do tramwaju i pojedzie, może będzie musiała się skonfrontować z ludźmi… I ona ma w sobie odwagę, a ja mam nie mieć? Mój tramwaj po prostu trochę inaczej wygląda. Co na to Wiktoria? To jest kluczowe pytanie. Wszystko, co robię w tej sprawie publicznie, robię po konsultacji z córką. Rozumiem, że na naszą rozmowę też się musiała zgodzić i też ją będzie autoryzować. Dokładnie tak. Podjęliśmy wspólną decyzję, że ja mówię w imieniu Wiktorii i nas wszystkich. I cały czas badamy, czy dobrze nam z tym, czy jeszcze wytrzymujemy, bo to się ciągle zmienia. A koszty i zyski wcale nie są stałe. Na razie jednak zyski są górą. Dlaczego Wiktoria Ci na to pozwoliła? Wydaje mi się, że chciałaby, żeby rzeczywistość wokół niej się zmieniła. I wierzy, że Ty masz taką moc sprawczą? Tak! Ja mam narzędzia. Ostatnio mi powiedziała: „Nie mam w sobie siły aktywistki. Codziennie walczę o siebie. Ale ty możesz być aktywistą, więc trzep te wywiady”. I między innymi dlatego dziś rozmawiamy. Dała Ci zielone światło. A nawet rodzaj misji. Właściwie to nie zielone światło. To zadanie. Wywiady, reportaż, książka „My, trans”, którą niedawno wydałeś, są też dla Ciebie rodzajem terapii? Tak, ponieważ wszystkie te rzeczy zmuszają mnie do przemyśleń i do poukładania sobie w głowie. Idąc na wywiad z tobą, też sobie dużo rzeczy musiałem przemyśleć. Zastanawiałem się, jakie zadasz pytania, jakich mogę udzielić odpowiedzi. W tym temacie nie mogę iść na żywioł. Wydaje mi się, że dzięki temu szybciej niż inni udaje mi się rozkminić pewne sprawy. Poza tym poczułem na własnej skórze, że jak się o tym wszystkim mówi, to jest trochę łatwiej. Piotr Jacoń, Viva! 1/2022 Myślałam, że może jednak być trudniej z powodu hejtu, który na każdym kroku się wylewa. Na szczęście cały czas czuję, że jednak jesteśmy na fali. Negatywne opinie zostawiamy bez komentarza, bo nie ma co z nimi dyskutować. Wiadomo, po co ktoś to robi – po to, żeby zranić. Na szczęście więcej jednak ludzi nas wspiera. Po wywiadzie, którego udzieliłem w „Replice”, relacja zwrotna była zdecydowanie pozytywna, a wyoutowanie dało mi spokój. Ja się nie boję być na linii strzału, bo co można mi zarzucić? Że kocham swoje dziecko? Że je wspieram? Może dlatego trudniej jest we mnie uderzyć. Na szczęście Wiktoria ma wsparcie w nas i całej rodzinie. A wiem, że bywa różnie. Znam historie, że rodzice wspierają transpłciowe dziecko, a reszta rodziny już nie. Jest jeszcze Wasza młodsza córka Helena, o którą musicie się zatroszczyć. Akceptacja ze strony naszej młodszej córki Heli przyszła z czasem. Był to długi proces, który dalej trwa. W jej przypadku – tak ona o tym mówi – była to żałoba po utracie rodzeństwa, ale również najlepszego przyjaciela... Teraz obie z Wiktorią budują swoje relacje na nowo. Podobnie jak dziadkowie. Zaproponowaliśmy Wiktorii, żeby reszcie członków rodziny też powiedziała sama. Uznaliśmy, że to jest komunikat o tak wielkiej wadze, że dobrze jest otrzymać go z pierwszej ręki. Jak dziadkowie usłyszeli to od Wiktorii, to po prostu rozmawiali z Wiktorią. Gdybyśmy my to im przekazali, rozmawialiby o Wiktorii i to wydłużyłoby proces akceptacji. A ludzie potrzebują prostych komunikatów. Jak się kombinuje, to się komplikuje. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Córka Borysa Szyca zachwyciła na festiwalu Mastercard Off Camera! Tak zmieniła się Sonia Szyc Czego Cię historia Twojej rodziny nauczyła? Przede wszystkim tego, że nie warto stereotypowo patrzeć na świat. Nauczyłem się otwartości, a to oznacza, że każdego dnia muszę mierzyć się ze światem na nowo. I jestem gotowy na to, że coś będę musiał znowu przedefiniować. Nieraz już to zrobiłem. Jak teraz patrzę na siebie z przeszłości, to widzę, że ta moja otwartość była dość… zamknięta, ograniczona. Teraz jestem bardziej wyczulony na ludzkie potrzeby, na słowa, jakich używam. Wydawało mi się też, co już mówiłem, że dużo wiem. A teraz jestem na etapie, że wiem, ale chętnie się jeszcze czegoś nowego dowiem, dopytam, nauczę. Poza tym mam obok siebie młodą kobietę, która codziennie walczy o swoją niepodległość. Nasiąkam jej siłą. Nie wiedziałem, że sam potrafię być tak silny. Jak masz wpisaną Wiktorię w telefonie? Na początku miałem „Wiki Nowa Córka”. A teraz? Po prostu Wiktoria.
Piotr Jacoń wspomniał o zmianach, które zaszły niedługo po coming oucie córki. „Nawet nie było dyskusji na ten temat"
W 2021 roku Piotr Jacoń udzielił głośnego wywiadu, w którym przyznał, że jego dziecko jest osobą transpłciową. Cała rodzina stanęła wówczas na wysokości zadania. Obdarzyli Wiktorię ciepłem i zrozumieniem. Niedawno dziennikarz kolejny raz powrócił pamięcią do czasów, gdy jego pociecha dokonała coming outu. Jakie zmiany zaszły wówczas w domu? View Ediplayer on the source website Piotr Jacoń wrócił pamięcią do coming outu córki Niedawno ulubieniec publiczności był gościem podcastu „Tato, no weź!" autorstwa Kamila Balei. Tam Piotr Jacoń opowiedział o tym, co się wydarzyło niedługo po coming oucie córki. Osoby transpłciowe nie utożsamiają się ze swoim wizerunkiem przed coming outem. Podobnie było w przypadku córki Piotra Jaconia, która wyrzuciła wszystkie swoje stare zdjęcia. „Jest parę zdjęć na ścianie, one są na tyle neutralne, że nawet nie do końca wiadomo, które dziecko jest które, są bezpieczne. Ale pamiętam taką wizytę Wiktorii u nas w domu tuż po wyoutowaniu. Ona przyjechała i było tak, że my jej zostawiliśmy mieszkanie, jak wróciliśmy, to części zdjęć w ogóle nie było już w domu. Nawet nie było dyskusji na ten temat, one po prostu zniknęły", wyznał. CZYTAJ TEŻ: Katarzyna Glinka po szokującej diagnozie zaapelowała do kobiet Jakie zmiany zaszły w domu Piotra Jaconia po coming oucie córki? Wiktorii przeszkadzała również tabliczka z wygrawerowanymi imionami wszystkich mieszkańców domu. Piotr Jacoń dodał również, że była ona dla niego niezwykle sentymentalna. „Z rok, półtora musiało mi zająć, żebym ja już nie mógł patrzeć na tę wizytówkę", mówił. Na tabliczce miał pojawić się nowy grawer, jednak do tego nie doszło. „Trzymałem tę tabliczkę mosiężną w rękach, odwróciłem ją i zobaczyłem, że była tak samo mosiężna, ale tam nic nie ma. Nie poszedłem do grawera. Przykręciłem tę tabliczkę czystą. I my tak mamy. To jest odpowiedź na przeszłość. My wiemy, że ona tam jest. Jest tą wizytówką. Ale jest taka — każdy z nas ją sobie zapisuje po swojemu, ale nie graweruje, bo się nie da", kontynuował. Całej rodzinie życzymy wszystkiego, co najlepsze. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jedyny syn jest dla Alicji Bachledy-Curuś całym światem! Co mówiła o ich relacji? Czy chłopiec pójdzie w jej ślady?
Piotr Jacoń opisał problem transpłciowej córki. Wiktoria utraciła certyfikat szczepienia
Dziennikarz wytyka luki w systemie. „Gdzie podziało się to państwo?”
Przeszło dwa lata temu Piotr Jacoń i jego żona Magdalena dowiedzieli się, że ich starsze dziecko jest osobą transpłciową. Za rodziną wiele trudnych chwil — w ubiegłym roku przed kamerami VIVY! z bólem wspominał dzień rozprawy sądowej. Państwo wciąż nie jest przychylne korektom płci i utrudnia procedury umożliwiające zatwierdzenie nowej tożsamości. Córka dziennikarza, Wiktoria, natrafiła na kolejną przeszkodę. Komplikacje sprawiły, że jej praktyki studenckie stanęły pod znakiem zapytania… Piotr Jacoń żali się na państwo: Tylko utrudnia nam życie We wrześniu 2020 roku córka Piotra Jaconia dokonała coming outu przed rodziną. Choć od początku mogła liczyć na wsparcie swoich najbliższych, nigdy nie mogła powiedzieć tego samego o państwie. Wszyscy bardzo mocno przeżyli dzień rozprawy sądowej, która jest nieodłącznym elementem wieloletniego procederu. „Pozywanie rodziców za to, że określili płeć swojego dziecka przy narodzinach jest absurdem. Bo żaden rodzic tego nie robił”, przyznał z żalem dziennikarz w rozmowie z VIVĄ! na początku ubiegłego roku. Opisał wówczas, jak wyglądała cała rozprawa. „Przy wejściu na salę sądową, gdzie byłem z żoną Magdą i córką Wiktorią, wchodziła rodzina. Polska rodzina, która się wspiera nawzajem i wie, że jest coś trudnego przed nią. I pierwszym komunikatem, jaki słyszy od sądu, to, że ma się rozejść po kątach. Bo pani jest powódką, a państwo na tę stronę”, przyznał Piotr Jacoń, wspominając ten przykre chwile. „Emocjonalnie mnie to rozwaliło, bo nastąpiło wtedy fizyczne i symboliczne rozbicie rodziny w imię nie wiadomo czego. Tej rodziny, która i tak nie ma łatwo. Ale się mobilizuje, żeby podołać. I to państwo, bo przecież sąd reprezentuje w tym momencie polskie państwo, nie robi nic, żeby mi pomóc. Tylko rozdzierająco utrudnia mi życie”, podkreślał. CZYTAJ TAKŻE: Córka Michała Wójcika wspomina dzieciństwo. „Wychowywałam się bez ojca" To niestety nie koniec ich problemów... Dziennikarz opublikował w mediach społecznościowych poruszający wpis, w którym zwrócił się bezpośrednio do Ministra Zdrowia. Piotr Jacoń, Viva! 1/2022 Piotr Jacoń o problemie transpłciowej córki. Wiktoria straciła certyfikat szczepienia Piotr Jacoń na co dzień bardzo angażuję się w walkę o prawa osób transpłciowych, w tym oczywiście swojej ukochanej córki. Niestety, to nie koniec przeszkód na ich drodze. Na Instagramie opisał kolejny problem, z którym obecnie mierzy się transpłciowa studentka. Sprawa jest niezwykle poważna. „Z cyklu: jak działa polskie państwo, czyli sposób na zniknięcie osoby. Wiktoria, choć jest osobą dwukrotnie zaszczepioną na covid, to jednocześnie dla państwa polskiego nie jest zaszczepiona w ogóle” — rozpoczął swój wpis. „Moja Córka jest polską obywatelką. Mniej więcej od pół roku może to oficjalnie potwierdzić nowym dowodem osobistym. Wcześniej wykazano się dużą kreatywnością, żeby otrzymanie tego dowodu utrudnić. Proces sądowy trwał rok. To był pokaz siły w relacji obywatelka — państwo. Po wyroku państwo jakby jednak osłabło”, czytamy. Zatwierdzenie nowej tożsamości córki wiązało się z kolejnymi komplikacjami. Te z kolei związane były z trwającą pandemią. „Wiktoria owszem dostała nowy pesel. Ale jednocześnie stary zniknął. I dla państwa zniknęła jakaś części Wiktorii. Wyparowała cała historii jej szczepień. Na portalu pacjenta — pusto. Na infolinii — cicho: nie wiedzą, jak sobie z tym poradzić. Każą pisać do Ministerstwa Zdrowia”, kontynuował dziennikarz. Nie jest to odosobniony przypadek. W dalszej części wytyka państwu brak wsparcia w podobnych sytuacjach. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Ewa Morelle o Mai Frykowskiej: „Nie mogłam na nią patrzeć. Stała się częścią najbardziej dramatycznego etapu mojego życia" „Wiktoria pisze (bez wiary). Ale przecież nie jest pierwszą osobą transpłciową w Polsce, która ma taki problem. Jak to możliwe, że nikt tego nie przewidział w systemie? Gdzie podziało się to państwo? Zniknęło tak jak historia szczepień — podkreśla z żalem — To nie jest śmieszne! W portalu pacjenta nie ma śladu żadnych (nie tylko civodowych szczepień), ale nie ma też żadnego skierowania na nowe szczepienia. System oniemiał”. Komplikacje doprowadziły do tego, że praktyki studenckie Wiktorii stanęły pod znakiem zapytania… Brak certyfikatu szczepienia okazał się tu kluczowym problemem. Piotr Jacoń zwrócił się bezpośrednio do Ministra Zdrowia, wytykając luki w systemie. „Wiktoria potrzebuje certyfikatu covidowego, by móc rozpocząć praktyki na studiach. Nie może. Bo polskie państwo nie umie sobie poradzić z systemem, który samo stworzyło. Error państwa. Szanowny Panie Ministrze Zdrowia dlaczego to takie chore?”, zakończył swój wpis. Trzymamy kciuki za rozwiązanie sytuacji… Piotr Jacoń, Viva! 1/2022
Czy coming out zmienił relację Wiktorii i jej taty? Piotr Jacoń w szczerym wywiadzie wideo
Dumny dziennikarz opowiedział nam też o talencie córki
Piotr Jacoń w VIVIE! opowiedział o relacjach ze swoją transpłciową córką. Wiktoria poinformowała rodzinę, że nigdy nie czuła się dobrze w swoim ciele i dokonała korekty płci. Czy cokolwiek to między nią a tatą zmieniło? Dziennikarz wypowiedział w wywiadzie bardzo poruszające słowa. Piotr Jacoń o córce i łączących ich relacjach Ojciec i córka od początku byli ze sobą silnie związani. Piotr Jacoń bardzo ją wspierał na drodze ku staniu się tym, kim od zawsze chciała być. To właśnie ta bliskość pomogła im w najtrudniejszych chwilach. „Te relacje nigdy nie były złe, one były zawsze bliskie, i myślę, że to nam bardzo pomogło w odnalezieniu się w tej sytuacji po coming oucie” - wyznał dziennikarz w VIVIE!. Dzięki dobrym stosunkom w rodzinie udało im się wspólnie pokonać wszystkie niepewności związane z nowymi okolicznościami. „(...) Gęstość tej relacji nie była rewolucją w naszym życiu. Wszystko inne tak, ale nie to, co było między nami - między mną, moją żoną Magdą i córką Wiktorią”, powiedział nam prezenter. Piotr Jacoń jest dumny z etapu, na jakim jest obecnie z żoną i córką: “Jesteśmy teraz w dobrym miejscu, w dobrym momencie.” Córka Piotra Jacoń - muzyczny talent Prezenter TVN24 opowiedział również o muzycznych zdolnościach Wiktorii. „Moje dziecko skończyło szkołę muzyczną pierwszego stopnia, więc to jest jednak parę lat nauki gry na fortepianie i to gdzieś tam zostaje”, słyszymy. Muzyka jest ważną częścią życia jego córki, ale nie tylko. On również znalazł w jej brzmieniach inspirację do swojej pracy - materiału o rodzicach osób transpłciowych, który powstał dla TVN 24 GO. „Teraz Wiktoria jest w takim swoim świecie muzycznym i swoich kompozycji, ale myślę, że są chyba przede wszystkim jej potrzebne. Mam nadzieję, że światu też będą potrzebne, mi się przydały w reportażu, i się cieszę, że także w tym stopniu byliśmy w stanie zrobić to razem.” Życzymy dużo szczęścia i wytrwałości całej rodzinie. Czytaj także: Piotr Jacoń: „Państwo polskie nie robi nic, żeby pomóc. Tylko utrudnia nam życie” Piotr Jacoń, VIVA! 1/2022
Piotr Jacoń: „Państwo polskie nie robi nic, żeby pomóc. Tylko utrudnia nam życie”
Dziennikarz jest tatą transpłciowej córki. Za nimi trudne spotkanie w sądzie
Rzeczywistość osób transpłciowych w Polsce jest szalenie trudna. Walcząc o swoją tożsamość na każdym kroku natrafiają na kolejne przeszkody. Nie pomaga nawet sąd, w którym dzieci muszą pozywać własnych rodziców. Te trudne doświadczenia mają za sobą między innymi dziennikarz Piotr Jacoń, jego żona Magdalena i córka Wiktoria. Prezenter TVN24 opowiedział nam przed kamerą o poczuciu niesprawiedliwości i innych emocjach, jakie towarzyszyły mu w czasie procesu. Piotr Jacoń o koniecznym pozwaniu przez córkę Życie w zgodzie ze sobą to największa wartość. Tym mocniej przykro doświadczać dowodów, na to, że nie zawsze państwo pomaga, by było to możliwe. Coraz głośniej mówią o tym osoby transpłciowe i ich rodzice, którzy muszą spotykać się w sądzie. Z jakiego powodu? To wymagany przez prawo etap walki o siebie. „Pozywanie rodziców za to, że określili płeć swojego dziecka przy narodzinach jest absurdem. Bo żaden rodzic tego nie robił”, powiedział VIVIE.pl Piotr Jacoń. Jak dokładnie wyglądała rozprawa? „Przy wejściu na salę sądową, gdzie byłem z żoną Magdą i córką Wiktorią, wchodziła rodzina. Polska rodzina, która się wspiera nawzajem i wie, że jest coś trudnego przed nią. I pierwszym komunikatem, jaki słyszy od sądu, to że ma się rozejść po kątach. Bo pani jest powódką, a państwo na tę stronę”, wspominał z żalem przed naszą kamerą. CZYTAJ TAKŻE: Tak młodsza córka Piotra Jaconia, Helena, zareagowała na coming out siostry. „Była żałoba po utracie rodzeństwa, ale również najlepszego przyjaciela” To nie koniec przykrych momentów. „Emocjonalnie mnie to rozwaliło, bo nastąpiło wtedy fizyczne i symboliczne rozbicie rodziny w imię nie wiadomo czego. Tej rodziny, która i tak nie ma łatwo. Ale się mobilizuje, żeby podołać. I to państwo, bo przecież sąd reprezentuje w tym momencie polskie państwo, nie robi nic, żeby mi pomóc. Tylko rozdzierająco utrudnia mi życie, dodawał tata transpłciowej Wiktorii. Chwilę później nadszedł najtrudniejszy dla całej rodziny Jaconiów moment. Zobacz resztę naszego nagrania i dowiedz się, co było dalej. „To było najdłuższe pół godziny, jakie pamiętam w swoim życiu. Wyszliśmy bez energii zupełnie i jeszcze z komunikatem, że to nie koniec”, usłyszeliśmy od dziennikarza pod koniec rozmowy. Mamy nadzieję, że wkrótce politycy zmienią rodzące smutek i niesprawiedliwość przepisy. Zobacz też: Piotr Jacoń o coming oucie córki: „Przechodziłem pewien rodzaj żałoby”
Tak młodsza córka Piotra Jaconia, Helena, zareagowała na coming out siostry
„Była żałoba po utracie rodzeństwa, ale również najlepszego przyjaciela”
Od kiedy córka Piotra Jaconia Wiktoria zrobiła coming out, dała mu zielone światło do mówienia o sobie. Dziennikarz mówi, że wszystko co robi publicznie w sprawie osób transpłciowych robi po konsultacjach z Wiktorią. Jego córka wierzy, że jej tata ma narzędzia, by sprawić, że rzeczywistość osób transpłciowych dzięki temu się zmieni. Gdy jednak mówi się o osobach transpłciowych mało kto zdaje sobie sprawę z tego, że to nie chodzi tylko o „główną” osobę, ale o całą jej rodzinę. Katarzyna Piątkowska: Wywiady, reportaż, książka „My, trans”, którą niedawno wydałeś, są też dla Ciebie rodzajem terapii? Piotr Jacoń: Tak, ponieważ wszystkie te rzeczy zmuszają mnie do przemyśleń i do poukładania sobie w głowie. Idąc na wywiad z tobą, też sobie dużo rzeczy musiałem przemyśleć. Zastanawiałem się, jakie zadasz pytania, jakich mogę udzielić odpowiedzi. W tym temacie nie mogę iść na żywioł. Wydaje mi się, że dzięki temu szybciej niż inni udaje mi się rozkminić pewne sprawy. Poza tym poczułem na własnej skórze, że jak się o tym wszystkim mówi, to jest trochę łatwiej. Myślałam, że może jednak być trudniej z powodu hejtu, który na każdym kroku się wylewa. Na szczęście cały czas czuję, że jednak jesteśmy na fali. Negatywne opinie zostawiamy bez komentarza, bo nie ma co z nimi dyskutować. Wiadomo, po co ktoś to robi – po to, żeby zranić. Na szczęście więcej jednak ludzi nas wspiera. Po wywiadzie, którego udzieliłem w „Replice”, relacja zwrotna była zdecydowanie pozytywna, a wyoutowanie dało mi spokój. Ja się nie boję być na linii strzału, bo co można mi zarzucić? Że kocham swoje dziecko? Że je wspieram? Może dlatego trudniej jest we mnie uderzyć. Na szczęście Wiktoria ma wsparcie w nas i całej rodzinie. A wiem, że bywa różnie. Znam historie, że rodzice wspierają transpłciowe dziecko, a reszta rodziny już nie. Czytaj także: Piotr Jacoń o coming oucie córki: „Przechodziłem pewien rodzaj żałoby” Jest jeszcze Wasza młodsza córka Helena, o którą musicie się zatroszczyć. Akceptacja ze strony naszej młodszej córki Heli przyszła z czasem. Był to długi proces, który dalej trwa. W jej przypadku – tak ona o tym mówi – była to żałoba po utracie rodzeństwa, ale również najlepszego przyjaciela... Teraz obie z Wiktorią budują swoje relacje na nowo. Podobnie jak dziadkowie. Zaproponowaliśmy Wiktorii, żeby reszcie członków rodziny też powiedziała sama. Uznaliśmy, że to jest komunikat o tak wielkiej wadze, że dobrze jest otrzymać go z pierwszej ręki. Jak dziadkowie usłyszeli to od Wiktorii, to po prostu rozmawiali z Wiktorią. Gdybyśmy my to im przekazali, rozmawialiby o Wiktorii i to wydłużyłoby proces akceptacji. A ludzie potrzebują prostych komunikatów. Jak się kombinuje, to się komplikuje. Czego Cię historia Twojej rodziny nauczyła? Przede wszystkim tego, że nie warto stereotypowo patrzeć na świat. Nauczyłem się otwartości, a to oznacza, że każdego dnia muszę mierzyć się ze światem na nowo. I jestem gotowy na to, że coś będę musiał znowu przedefiniować. Nieraz już to zrobiłem. Jak teraz patrzę na siebie z przeszłości, to widzę, że ta moja otwartość była dość… zamknięta, ograniczona. Teraz jestem bardziej wyczulony na ludzkie potrzeby, na słowa, jakich używam. Wydawało mi się też, co już mówiłem, że dużo wiem. A teraz jestem na etapie, że wiem, ale chętnie się jeszcze czegoś nowego dowiem, dopytam, nauczę. Poza tym mam obok siebie młodą kobietę, która codziennie walczy o swoją niepodległość. Nasiąkam jej siłą. Nie wiedziałem, że sam potrafię być tak silny. Czytaj także: Córka Piotra Jaconia musiała pozwać rodziców. Na sali rozpraw targały nią silne emocje Cały wywiad z Piotrem Jaconiem w nowym wydaniu magazynu VIVA! Numer dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 13 stycznia.
Córka Piotra Jaconia musiała pozwać rodziców. Dziennikarz o absurdach polskiego prawa
„Nie była w stanie nic mówić. Stała i się trzęsła”
Na początku czerwca Piotr Jacoń wyznał publicznie, że ma transpłciową córkę. Odpowiedzialny ojciec wspiera swoje dziecko w trudnym procesie zmiany płci i związanych z tym wszystkich dokumentów. Żeby jednak Wiktoria mogła cieszyć się wolnością i życiem w zgodzie z samą sobą, musiała między innymi… pozwać rodziców. Dlaczego? Piotr Jacoń o procesie sądowym z córką Jak wyjaśnił w rozmowie z Wirtualną Polską Piotr Jacoń, osoba transseksualna w Polsce musi pozwać opiekunów prawnych, by dokończyć wszystkie formalności związane ze zmianą płci. Dziecko – nawet rodziców, którzy je rozumieją i wspierają – ma obowiązek oskarżyć mamę i tatę o złe oznaczenie płci przy urodzeniu. „Lata temu wymyślono procedurę metrykalnego ustalenia płci i nic się od tego czasu nie zmieniło. […] Proces można przejść tylko na drodze pozwu przeciw własnym rodzicom. Dziecko musi mnie pozwać, oskarżyć o to, że wraz z żoną źle określiliśmy jego płeć przy narodzinach […] Nasze dziecko nie ma jeszcze nowego dowodu. Jesteśmy właśnie na etapie rozpraw sądowych. Absurd tej sytuacji demaskuje się na każdym kroku. Córka mieszka w Warszawie, ja tam pracuję, ale dom jest w Trójmieście, więc wziąłem od niej pozew przeciwko nam i samodzielnie złożyłem go w sądzie w Gdańsku. Żeby było szybciej”, wyjaśniał dziennikarzom Piotr Jacoń. Dziennikarz i autor książki My Trans ze smutkiem wspomina, jak wyglądała wspomniana rozprawa. Choć on, żona i Wiktoria wchodzili na salę trzymając się za ręce, urzędnicy kazali się im rozdzielić i usiąść po obu stronach sali – z jednej strona oskarżona, z drugiej oskarżająca. „Na dzień dobry państwo rozdzieliło polską rodzinę. Sztucznie to zrobiło, ale bezkompromisowo. W imię czego? Zwyczaju? Cholera wie. Sędzia podkreślała, że ma świadomość złożoności sprawy, ale i tam nie umiała wyjść poza gorset nieprzystających do niej norm”, mówił tata Wiktorii. CZYTAJ TEŻ: Piotr Jacoń: „Mam transpłciową córkę”. Dziennikarz TVN24 udzielił ważnego i szczerego wywiadu. 45-latek opowiedział o coming oucie Wiktorii Jak wygląda proces osoby transseksualnej przeciw rodzicom? W kolejnych zdaniach prezenter TVN24 wyjaśnił, co działo się potem. Okazuje się, że Wiktoria, która całe życie źle czuła się w ciele mężczyzny i która stara się poukładać swoją codzienność od nowa, musiała przed sądem przedstawić się swoim starym imieniem. Imieniem, o którym wolałaby zapomnieć. „Zrobiła to szeptem. Sąd poprosił, aby powiedziała głośniej. I w tym momencie się rozpadła. Zaczęła płakać, wyć właściwie. I cały ten sztuczny koncept podzielenia nas - dziecka i rodziców - wziął w łeb. Bo widząc, jak Wiktoria płacze, poleciałem do niej i ją objąłem. Nie była w stanie nic mówić. Stała i się trzęsła. Tak się zaczęło, a potem było tylko gorzej”, opowiadał WP tata Wiktorii. Piotr Jacoń ma za złe sądowi także decyzję o tym, by nie zakończyć sprawy podczas pierwszego spotkania. Zadecydowano bowiem o powołaniu biegłego, który ma pytać Wiktorię o całe jej życie, mimo że ona i rodzice dostarczyli wśród dokumentów opinie prywatnie zatrudnionych i opłaconych wcześniej ekspertów. „Kolejny absurd tej sytuacji polega na tym, że nie da się inaczej. W Polsce nie ma żadnego państwowego ośrodka zajmującego się transpłciowością. Paranoja. Zapłaciliśmy za tamte opinie, które pozwoliły na podawanie hormonów, ale żeby na kawałku plastiku (na dowodzie osobistym – przyp. red.) zmienić "M" na "K", trzeba było zapłacić za kolejną opinię biegłego. Płacimy my, mimo że to nie my, a państwo w osobie sądu - tej opinii biegłego sobie zażyczyło”, ubolewał publicznie dziennikarz. Mamy nadzieję, że koszmar tej i innych rodzin w podobnej sytuacji szybko się skończy dzięki zmianom przepisów. Niestety niewielka jest nadzieja, że to kwestia najbliższych miesięcy… SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Piotr Jacoń wystosował mocny apel na jubileuszu TVN24. „Każdy z nas może się stać mniejszością”. Dziennikarz stacji nawiązał do osobistych doświadczeń
„My, trans”: Piotr Jacoń w książce o transpłciowych dzieciach. „Na początku to był szok”
„Państwo pozostawia tych ludzi samych sobie (…) udaje, że ich nie ma”
Znany dziennikarz TVN 24, Piotr Jacoń, zdobył się na szczerość i jako pierwsza osoba w Polsce wyznał, że ma transpłciowe dziecko, a jego syn właściwie jest jego córką. Mężczyzna jest wielkim oparciem dla swojej pociechy. Na podstawie doświadczeń swoich i innych rodziców napisał książkę „My, trans”. „Książka była w sumie pretekstem, żeby ostatecznie porozmawiać o tym z córką”, tłumaczył dziennikarz. Piotr Jacoń o posiadaniu transpłciowego dziecka Wyznanie Piotra Jaconia sprzed kilku miesięcy było sporym zaskoczeniem. Jako pierwszy z ojców transpłciowych córek w Polsce dokonał coming outu i publicznie przyznał, że jego dziecko jest transpłciowe. „Ojciec myślał, że miał syna. Rozumie pan: s y n a. Ach, jak to brzmi! S y n – duma. Aż tu nagle ten syn mówi, że jest dziewczyną, czyli – jak podpowiada nam patriarchat – kimś jakby gorszym", tłumaczył dziennikarz w rozmowie dla Repliki. Mężczyzna wyjaśnił, że według badań niemalże aż 60 procent osób transpłciowych nie ma odwagi, żeby otworzyć się przed bliskimi i opowiedzieć o swoim problemie. „Tylko 25 proc. matek i 15 proc. ojców, którzy dowiadują się, że ich dziecko jest transpłciowe mówi, że jest ok”, tłumaczył Piotr Jacoń w Dzień Dobry TVN. To wszystko było inspiracją do powstania książki „My, trans”. Dziennikarz napisał ją na podstawie własnych przeżyć oraz rozmów z innymi rodzicami transpłciowych dzieci. Dziennikarz TVN 24 bez ogródek przyznaje, że kiedy jego dziecko wyznało mu prawdę, był w szoku. Piotr Jacoń podkreślił także, że wielu rodzicom trudno jest zaakceptować fakt, że ich dziecko nie czuje się dobrze w swojej skórze i... płci. „Na początku to był szok, ale później poczuliśmy ulgę. Uświadomiliśmy sobie, że naszemu dziecku będzie trudno, ale to, co najgorsze ma już za sobą (…) To było wyzwanie rodzinne, ale w pewnym momencie stało się też dla mnie wyzwaniem zawodowym. (…) Otworzyły się przede mną drzwi, o których istnieniu wiedziałem, ale nie wiedziałem, co za nimi jest. Wtedy postanowiłem zrobić reportaż, który jest taką moją opowieścią, bo to wszystko jest pokazane z perspektywy rodziców osób transpłciowych ", mówił w Dzień Dobry TVN. Czytaj też: Piotr Jacoń: „Mam transpłciową córkę”. Dziennikarz TVN24 udzielił ważnego i szczerego wywiadu Piotr Jacoń, Sopot, 19.08.2021 r. Top of the Top Sopot Festival 2021 Piotr Jacoń w książce „My, trans” Piotr Jacoń nie poprzestał jednak na samym reportażu. Powstała więc książka „My, trans”, dla której inspiracją były rozmowy z innymi rodzicami. Publikacja ta stanowiła dla dziennikarza dodatkowo możliwość ostatecznej rozmowy z córką. „Książka była pretekstem, żeby w sumie ostatecznie porozmawiać o tym z córką. (...) Wiktoria trochę mi o tym opowiadała, to jest trudna rozmowa. Dysforia jest bardzo trudnym, dramatycznym poczuciem. Jest jak wszczepiony chip - po prostu tam jest i czasami daje o sobie znać. To jest najgorsze, że ta historia nigdy do końca nie będzie opowiedziana, ona ciągle będzie się opowiadała i nigdy do końca nie wiemy, jak", zwierzał się dalej w Dzień Dobry TVN. Dziennikarz podkreśla, że wbrew temu, co często się mówi o transpłciowości, nie jest to zwykła „fanaberia”. W swojej książce porusza także problem postrzegania tego przez innych ludzi. Piotr Jacoń zdawał sobie również sprawę z tego, że gdy publicznie wyzna prawdę, może spotkać się z całkowicie różnymi reakcjami społeczeństwa. „Dla mnie większym problemem jest to, że to państwo pozostawia tych ludzi samych sobie. Ono ich właściwie nie widzi, udaje, że ich nie ma. Nie ma żadnych procedur ani prawnych, ani także medycznych - dla Narodowego Funduszu Zdrowia osób transpłciowych nie ma w tym kraju. Dla sądów są, ale to też jest taka wolna amerykanka, co z tym zrobić. Nie ma prawa, które chroni tych ludzi”, wyjaśnił podczas rozmowy w Dzień Dobry TVN. Zobacz także: Piotr Jacoń wystosował mocny apel na jubileuszu TVN24. „Każdy z nas może się stać mniejszością”
Piotr Jacoń wystosował mocny apel na jubileuszu TVN24. „Każdy z nas może się stać mniejszością”
Dziennikarz stacji nawiązał do osobistych doświadczeń
Koncert z okazji dwudziestolecia TVN24, który odbył się wczoraj w Sopocie w ramach festiwalu Top Of The Top, wzbudził wiele emocji. Nie zabrakło trafnych przemówień i przemysleń, związanych z tym, co dzieje się w kraju, szczególnie w świecie polityki. Na scenie wystąpiły gwiazdy, wspierające dążenie do powszechnej tolerancji – Ewa Bem, Kayah, Organek, Krzysztof Zalewski i inni – a gospodarzami wieczoru byli doskonale znani widzom dziennikarze stacji, między innymi Monika Olejnik, Piotr Kraśko, Grzegorz Kajdanowicz, Diana Rudnik, Marta Kuligowska, a także Piotr Jacoń. Jego przemowę nagrodzono wielkimi brawami. Nawiązał do osobistych przeżyć, o których niedawno opowiedział w jednym z wywiadów. View Ediplayer on the source website Piotr Jacoń o wychowywaniu transpłciowej córki Na początku czerwca tego roku Piotr Jacoń udzielił przełomowego wywiadu „Replice”, w którym ujawnił, że jest tatą transpłciowej córki. „Funkcjonuje straszna, patriarchalna gradacja. Ojciec myślał, że miał syna. Rozumie pan: s y n a. Ach, jak to brzmi! S y n – duma. Aż tu nagle ten syn mówi, że jest dziewczyną, czyli – jak podpowiada nam patriarchat – kimś jakby gorszym. Transmężczyzna to jest w pewnych kategoriach „awans”, transkobieta – „degradacja”, tłumaczył powód, dla którego zgodził się na tak ważną rozmowę. „[...] moje dziecko zaczęło przebąkiwać, że robi badania i „o czymś musi nam powiedzieć”. Dopytywaliśmy z żoną, o co chodzi, ale słyszeliśmy, że „jeszcze jest za wcześnie”. Mieszkamy w Gdyni, Wiktoria studiuje w Warszawie, więc ta kluczowa rozmowa odbyła się przez telefon”, wspominał dziennikarz w „Replice”. „Nie pamiętam dokładnie jej słów, ale musiała powiedzieć, że od dawna źle czuje się w swoim ciele, że jest kobietą i używa imienia „Wiktoria”. Wspominała o terapii hormonalnej. [...] Niemal automatycznie oboje z żoną weszliśmy w tryb „pełna akceptacja”. Zapewniliśmy nasze dziecko o miłości i wsparciu. To była spokojna rozmowa. Gdy się skończyła, oboje się rozpłakaliśmy”, dodał w wywiadzie. Zobacz też: Piotr Jacoń: „Mam transpłciową córkę”. Dziennikarz TVN24 udzielił ważnego i szczerego wywiadu. 45-latek opowiedział o coming oucie Wiktorii Nie tylko do doświadczenia zawodowego, ale przede wszystkim do tych przeżyć Piotr Jacoń nawiązał w trakcie krótkiego przemówienia z sopockiej sceny. Piotr Jacoń - apel podczas jubileuszu TVN24 w Sopocie „Z naszym zawodem tak być powinno, żeby w powodzi tematów umieć dostrzec osobistą historię, a często ten wzrok nam się wyostrza za sprawą naszych osobistych doświadczeń”, rozpoczął Piotr Jacoń. „Miałem tak, kiedy rozmawiałem z rodzicami, jak się okazało, takimi jak ja – rodzicami osób transpłciowych w Polsce”, podkreślił. Dziennikarz odwołał się do autorskiego reportażu „Wszystko o moim dziecku”, o życiu osób transpłciowych i niebinarnych w Polsce, a także o obawach ich rodziców. Reportaż zakończył słowami „Dla Wiktorii – tata”. „Wiele godzin przegadaliśmy. Stali się bohaterami, mam nadzieję, że również waszymi. Udało się dostrzec te dzieciaki ukryte za jedną z liter LGBT”, kontynuował Jacoń na scenie w Sopocie. „Ktoś mądry powiedział mi kiedyś, że wszyscy powinniśmy walczyć o prawa mniejszości, bo każdy z nas zupełnie niespodziewanie może się tą mniejszością stać. Bo zachoruje, bo zbiednieje, bo zestarzeje się, bo straci władzę”, zaznaczył. „Walcząc o prawa mniejszości, tak naprawdę walczymy o naszą godność”, dodał po aplauzie publiczności. Anna Jędrzejowska, która towarzyszyła dziennikarzowi na scenie w tym momencie, podsumowała wszystko ważnymi słowami – „stop wykluczeniu”. Zobacz: Maciej Skrzątek dokonał coming outu. „Jestem już tak stary, że nie będę się ukrywał”. Słynny Wróżbita Maciej opowiedział o swoim związku
Piotr Jacoń: „Mam transpłciową córkę”. Dziennikarz TVN24 udzielił ważnego i szczerego wywiadu
45-latek opowiedział o coming oucie Wiktorii
Od 2004 roku Piotr Jacoń związany jest ze stacją TVN. Dziennikarz już od 17 lat przekazuje widzom najważniejsze informacje z Polski i świata. Najczęściej prowadzi wieczorny program Dzień po dniu, w którym podsumowuje wydarzenia, o których warto mówić głośno mimo późnej pory. Równie głośno absolwent Uniwersytetu Gdańskiego opisał w najnowszym wywiadzie szczególną część jego życia prywatnego. W przełomowej rozmowie udzielonej Replice mieszkaniec Gdyni opowiedział o tym, że jest tatą transpłciowej córki. View Ediplayer on the source website Piotr Jacoń o córce na okładce Repliki Nowy numer Repliki nie przejdzie bez echa. I bardzo dobrze, bo Piotr Jacoń, który pojawia się na okładce pisma, zgodził się na ważną i potrzebną rozmowę. Dziennikarz TVN24 przyznał w wywiadzie, że jest tatą transpłciowej córki. Dlaczego zgodził się na to publiczne wyznanie? „Bo funkcjonuje ta straszna, patriarchalna gradacja. Ojciec myślał, że miał syna. Rozumie pan: s y n a. Ach, jak to brzmi! S y n – duma. Aż tu nagle ten syn mówi, że jest dziewczyną, czyli – jak podpowiada nam patriarchat – kimś jakby gorszym. Transmężczyzna to jest w pewnych kategoriach „awans”, transkobieta – „degradacja”!”, zaczął wyjaśniać mechanizmy, z którymi wciąż się spotykamy. 45-letni prezenter stacji TVN dodał jeszcze kilka ważnych słów. „Jeśli syn okazuje się córką, to ojciec we własnych oczach staje się kimś innym. Syna nie ma, więc ojca tego syna też jakby trochę nie ma. To wszystko brzmi dość absurdalnie, ale tak to, niestety, działa”, wyznał w Replice. Historia Wiktorii – transpłciowej córki Piotra Jaconia Pełny emocji okazał się także fragment, w którym Piotr Jacoń wrócił wspomnieniami do dnia, w którym jego dziecko powiedziało mu o swojej transpłciowości. On i żona wykazali się godną naśladowania postawą. „Latem ubiegłego roku moje dziecko zaczęło przebąkiwać, że robi jakieś badania i „o czymś musi nam powiedzieć”. Dopytywaliśmy z żoną, o co chodzi, ale słyszeliśmy, że „jeszcze jest za wcześnie”. Mieszkamy w Gdyni, Wiktoria studiuje w Warszawie, więc ta kluczowa rozmowa odbyła się przez telefon, na głośnomówiącym. Nie pamiętam dokładnie jej słów, ale musiała powiedzieć, że od dawna źle czuje się w swoim ciele. Musiała powiedzieć, że jest kobietą i używa imienia „Wiktoria”. Wspominała o terapii hormonalnej”, mówi dziennikarz w najnowszym numerze pisma Replika. „Niemal automatycznie oboje z żoną od razu weszliśmy w tryb „pełna akceptacja”. Zapewniliśmy nasze dziecko o miłości i wsparciu. To była spokojna rozmowa. Gdy się skończyła, oboje się rozpłakaliśmy”, dodaje. Wierzymy, że kolejny przykład na to, jak różni, ale równi są ludzie, będzie kolejnym małym krokiem do nauki tolerancji naszego społeczeństwa Panu Piotrowi, jego żonie i córce Wiktorii życzymy wszystkiego, co najlepsze. Dodajmy również, że 31 marca tego roku – w Międzynarodowy Dzień Widzialności Osób Transpłciowych - Piotr Jacoń opublikował na antenie oraz na stronie TVN24 reportaż Wszystko o moim dziecku. To zapis rozmów z rodzicami osób trans płciowych, którzy na co dzień muszą zmagać się z nieodpowiednimi komentarzami i problemami polskiej rzeczywistości. To piękny pokaz tego, jak ważny i bliski jest dla dziennikarza ten temat. CZYTAJ TEŻ: Sylwia Chutnik dokonała coming outu. „Sytuacja w Polsce jest zła i nie chcę być bierna”