„Nie potrafiłem być srogim ojcem''. Córki Piotra Fronczewskiego nie poszły w jego ślady
„Moje córki, ze swoją konstrukcją psychiczną nie odniosłyby sukcesu w tym zawodzie”
Piotr Fronczewski to jeden z najbardziej rozpoznawalnych i utalentowanych polskich aktorów. Wraz z ukochaną żoną, Ewą, doczekał się dwóch córek. Katarzyna i Magdalena dziś są już dorosłymi, dojrzałymi kobietami. Czy poszły w ślady sławnego taty? Jak wyglądają? „Córki odziedziczyły po mnie zmysł autokrytyczny, co w pewnych sytuacjach pomaga, ale też czyni człowieka niepewnym", zdradza aktor. Piotr Fronczewski – dzieci: Magdalena i Katarzyna Piotr Fronczewski i jego żona, Ewa, mają dwie córki, Katarzynę i Magdę. „Wychowałem się w babskim świecie! Pierwsze, największe zaskoczenie dotyczyło moich dzieci. Cokolwiek sobie przedtem wyobrażałem na temat bycia ojcem, zawsze w myślach widziałem chłopca. To był teren, który znałem. A tu, zaskakująca zmiana planów. Kolejno urodziły nam się dwie dziewczynki", opowiadał w wywiadzie dla Gali. Aktor dodał także: „Córki wymuszały na mnie inny rodzaj zachowania, niż gdybym miał syna. Powiedziałbym: uruchamiały we mnie opcję soft. Uczyłem się być delikatny i ostrożny (...) W naszym domu wszyscy się o siebie ocierali, pełno było gestów, „maźnięć”, przytuleń, brania buźki w obie dłonie. Nie potrafiłem być srogim ojcem, wymagającym, stawiającym swoje warunki". Młodsza córka, Magda, długo miała do ojca żal o romans, który miał miejsce siedem lat po ślubie Piotra i Ewy Fronczewskich. „Magda przeżywa coś w rodzaju okresu buntu wobec mnie i bardzo wyraźnie okazuje mi brak akceptacji. Towarzyszy temu długa lista wszelkiego rodzaju zarzutów, niespełnionych oczekiwań, pretensji, z którymi ja się nie zgadzam", opowiadał. ZOBACZ TAKŻE: To była miłość od trzeciego wejrzenia, a są razem od ponad dwóch dekad. Mało kto wie, kim jest żona znanego komika Piotr Fronczewski z żoną i córką Magdą, 1991 rok Kim są córki Piotra Fronczewskiego i jak wyglądają? Katarzyna Fronczewska jest starszą z dwóch córek Piotra Fronczewskiego. Urodziła się w 1975 roku. Skończyła studia filozoficzne, a następnie Akademię Medyczną w Warszawie i z zawodu jest lekarzem medycyny nuklearnej. Magdalena Fronczewska urodziła się w roku 1978. Jest psychologiem i otworzyła własny gabinet psychologiczny. „Jestem przekonany, że chętnie by mnie na tej słynnej kozetce psychologa położyła i przesłuchała. Córki odziedziczyły po mnie zmysł autokrytyczny, co w pewnych sytuacjach pomaga, ale też czyni człowieka niepewnym. Ja niestety składam się z samych wątpliwości", mówił aktor o zawodzie młodszej córki. CZYTAJ TEŻ: „Może gdybym wiedziała, co mnie czeka, nie chciałabym tego przejść”. Przypominamy ostatni wywiad z Korą dla VIVY! Obie córki Piotra Fronczewskiego będąc dziećmi miały styczność ze sceną. Śpiewały w chórkach z Majką Jeżowską. Magda Fronczewska śpiewała m.in. słynną „Laleczkę z saskiej porcelany”, a w latach 90. nagrała płytę „WOW/piosenki dla dzieci”. W 1986 roku zagrała nawet epizodyczną rolę w filmie „Podróże Pana Kleksa”, a w 1987 roku wystąpiła w filmie krótkometrażowym „Rośnie człowiek”. W 1997 roku próbowała swoich sił w Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, jednak nie udało jej się osiągnąć sukcesu. Piotr Fronczewski wcale nie chciał, żeby córki poszły w jego ślady. „Moje córki, ze swoją konstrukcją psychiczną, naskórkową wręcz wrażliwością, nie odniosłyby sukcesu w tym zawodzie. W jakiś sposób udało mi się odwrócić bieg rzeczy, ale bez wywierania presji. Wydaje mi się, że zrozumiały ten punkt widzenia i zaakceptowały go. Choć podejrzewam, że Magda czuje rodzaj tęsknoty za niespełnionym marzeniem", mówił Gali. Za sprawą starszej córki Piotr Fronczewski został szczęśliwym dziadkiem. „Hanka ciągle coś opowiada, ma swoje zdanie na każdy temat. W każdym razie nie jestem dziadkiem, u którego wnuczka przesiaduje na kolanach, jej temperament na to nie pozwala", mówił dumnie. Katarzyna Fronczewska, ene.pl Magdalena Fronczewska, FilmWeb
W pewnym momencie wszystko mogło się skończyć. Dziś ich historia wzrusza tysiące Polaków
Poznali się przypadkiem w windzie, a on nie miał odwagi poprosić ją o spotkanie
Gdy wydawało się, że już nic nie uratuje ich małżeństwa, oni podnieśli się silniejsi i jeszcze bardziej wdzięczni za swoją relację. „Ewa jest moją miłością, moją odwagą i męstwem. Gniewem, awanturą, moją zdradą, moim wstydem i przebaczeniem. Moją radością, niepokojem i troską. Moją dumą, moim życiem i wreszcie, na koniec, nadzieją na spotkanie w następnym świecie", mówił Piotr Fronczewski o ukochanej żonie. Ewa wybaczyła mu najgorsze... Oto ich historia. Artykuł aktualizowany 8.06.2026 r. Ewa i Piotr Fronczewscy: pierwsze spotkanie Kiedy się poznali, Piotr Fronczewski dopiero stawiał swoje pierwsze kroki w branży filmowej i na deskach teatrów. Spotkali się kompletnym przypadkiem, a miało to miejsce w... windzie, w bloku przy ulicy Wspólnej. Aktor po śmierci ojca zdecydował wraz ze swoją mamą, że sprzedadzą ich wspólne mieszkanie i kupią w zamian dwa mniejsze. Podczas gdy oglądał nowe lokum, na jego drodze stanęła Ewa, która była lokatorką tego samego budynku. „Od razu zwróciła moją uwagę — była śliczną dziewczyną o klasycznej urodzie, a przy tym miała w sobie jakąś wyraźnie odczuwalną, interesującą dojrzałość, niespotykaną w tak młodym wieku", wspominał aktor (cytat za Plejada.pl). Wydawało się, że młody Fronczewski zakochał się w pięknej nieznajomej od pierwszego wejrzenia, jednak nie miał śmiałości poprosić ją o spotkanie. Ewa pozostała na jakiś czas tylko „dziewczyną z windy"... Kiedy mama aktora wprowadziła się na ulicę Wspólną, wziął sprawy w swoje ręce i zdobył numer pięknej nieznajomej. Zadzwonił i zaaranżował pierwszą randkę, która zapoczątkowała nowy etap w życiu Piotra i Ewy. Ich ślub odbył się dzień przed urodzinami panny młodej. Na uroczystość zaprosili tylko grono najbliższych osób, a ceremonia nie odbyła się w kościele. View Burdaffi on the source website Ewa i Piotr Fronczewscy: historia miłości „Nie było ślubu kościelnego. To znaczy, niby miał być, ale jakoś tak wyszło, że wciąż był przesuwany na późniejszy termin i zanim się obejrzeliśmy, minęło czterdzieści jeden lat. A może po prostu uznaliśmy na początku, że nie warto angażować Boga w niepewny związek i niepewną przyszłość?", wyznał aktor w autobiografii „Ja, Fronczewski". W 1975 roku na świat przyszła ich pierwsza córka, Kasia, a trzy lata później — Magdalena. Życie rodziny Fronczewskich zaczęło toczyć się spokojnym rytmem. Małżeństwo zadecydowało, że Ewa zajmie się opieką nad córkami i domem, a Piotr będzie utrzymywał rodzinę i rozwijał swoją karierę. „Żyliśmy sobie normalnie. Domowe obiady, spacery, weekendowe wyprawy do Powsina. Fiat 126p z wózkiem na dachu. Kąpanie córek, które było moją domeną, sprawnie sobie z tym radziłem, więc wpisano to w mój zakres obowiązków domowych", wspominał sielskie czasy aktor w książce „Ja, Fronczewski". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgTf0Szk-f211105.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa 03.1985. Wystêp kabaretu Pod Egid¹ Jana Pietrzaka w kawiarni Domu Mody Polskiej Ewa przy ul. Konopnickiej 16, która mieci³a siê na przeciwko teatru Buffo; na scenie aktor Piotr Fronczewski. gr PAP/Maciej Belina Brzozowski" title="Wystêp kabaretu Pod Egid¹ w kawiarni Ewa w Warszawie" /> Warszawa 03.1985 r. Piotr Fronczewski: romans z Joanną Pacułą Pierwsze siedem lat małżeństwa było dla pary wręcz sielankowe, pełne harmonii, do momentu aż aktor nie rozpoczął pracy w Teatrze Dramatycznym. Piotr Fronczewski poznał wtedy piękną, 24-letnią aktorkę, Joannę Pacułę, która również dostała angaż na tej samej scenie. Pomiędzy parą wybuchł gorący romans. „Bardzo dużo wtedy pracowałem, od świtu do późnej nocy. Kołowrót. Kierat. Do tego dom z dwójką małych dzieci, czyli brak snu. W pewnym momencie miałem ochotę od tego wszystkiego uciec. Wyrwać się. Dokądkolwiek. I tak się jakoś stało. Wydarzyło się zło. Tyle", wyznał aktor po latach w swojej książce. Oszołomienie nowym uczuciem i ogromne poczucie winy względem swojej żony i córek sprawiły, że aktor przestał odnajdywać się w swojej rzeczywistości. Nie umiał spojrzeć żonie w oczy, a w pracy czuł się na tyle źle, że zerwał jeden ze spektakli. Napisał szminką na lustrze w garderobie "Przepraszam" i uciekł z teatru. Fronczewski nie umiał żyć w rozdarciu pomiędzy kochanką a żoną; w pewnym momencie postanowił powiedzieć Ewie prawdę i, jak sądził, rozstać się. Zobacz też: Robert Motyka poświęcił się pracy. Ucierpiała na tym jego rodzina, zaniedbał kontakt z synem Joanna Pacuła w 1979 roku Odbudowali swoje małżeństwo na gruzach Wsiedli w samochód i pojechali do lasu. „Szczątki uczciwości nie pozwalały mi dłużej tkwić w tym gigantycznym oszustwie. Musiałem to powiedzieć, również po to, by egoistycznie sobie ulżyć. Zrzucić ten ciężar. Świadectwo życia z barków", wspominał Piotr Fronczewski. Kiedy Ewa usłyszała z ust męża całą historię, nie odezwała się ani słowem. Była zdruzgotana, a zamiast słów pojawiły się tylko łzy. Mimo ciężkiej próby, małżeństwo Piotra i Ewy Fronczewskich podniosło się po zdradzie. „Gdzieś na tych gruzach coś zaczynało się między nami powoli odbudowywać. We mnie narastało miażdżące poczucie winy i świadomość ogromu krzywdy, jaką wyrządziłem żonie. Czułem się bezgranicznie żałosny i niewyobrażalnie wprost śmieszny. Na szczęście była przy mnie niezwykle mądra i dojrzała kobieta", wyznał Fronczewski. „Mogłem wszystko stracić. Mając trzydzieści kilka lat, okazałem się gówniarzem", dodał. Piotr Fronczewski o swoim małżeństwie „Na początku to był eksperyment i podjęcie pewnego rodzaju próby. A jak to jest, że ludzie są ze sobą? Może się po prostu kochają. Może są mądrzy, może czują takie przeznaczenie. Uważam jednak, że nie wolno kalać miłości przyjaźnią, bo miłość jest czymś o wiele wyższym. Miłość nie jest z tego świata. Z żoną przyzwyczailiśmy się do siebie. Coraz bardziej zaczęliśmy się szanować, dostrzegać rzeczy, które wcześniej nie były zauważalne i które zaczynają tę wspólność budować. A potem pojawił się rodzaj wdzięczności, że jesteśmy razem", odpowiedział aktor dziennikarzowi Faktu. Piotr Fronczewski po 40 latach wziął ślub kościelny Dziś za rodzinę, żonę i ocalone małżeństwo aktor dziękuje Bogu. W najtrudniejszym momencie to właśnie wiara pozwoliła mu przetrwać. „Wiara jest pewnym wyborem. Ja go dokonałem", wyznał. Aktor od dziecka był wychowywany w katolickich wartościach i to samo chciał przekazać swoim córkom, które od najmłodszych lat brały udział w nabożeństwach. „Z własnej winy mogłem wszystko stracić. Myślę, że bez Ewy nie byłbym tym samym człowiekiem. Jest we mnie radość, że tamta historia sprzed lat nie ogołociła naszego związku z rzeczy najwartościowszych", wyznał Piotr Fronczewski (cytat za Pomponik.pl). Po 40 latach wspólnego życia Ewa i Piotr Fronczewscy zdecydowali się na ślub kościelny. „Teraz, gdy sprawy okazały się już w miarę definitywne, pojawił się pomysł, żeby dopełnić i tej formalności. Myślę, że młodzi ludzie wygłaszający małżeńską formułę nie bardzo wiedzą, co mówią. Ta przysięga jest sformułowana moim zdaniem ekstremalnie ryzykownie i mocno na wyrost. Dopiero z czasem się do niej dorasta. Albo nie", skomentował Piotr Fronczewski (cytat za SE.pl). TYLKO NA VIVA.PL: Ten jeden krok wymagał od Justyny Szyc-Nagłowskiej ogromnej odwagi. Borys Szyc nie ukrywa dumy: „Jeszcze bardziej ją podziwiam”
Piotr Fronczewski opiekował się 104-letnią mamą. "Bardzo cenne doświadczenie"
Pod koniec listopada minie osiem lat od śmierci mamy Piotra Fronczewskiego. W swojej autobiografii aktor opisywał ich ostatnie, wspólne chwile. Dzięki temu doświadczeniu miał możliwość oddać jej zaciągnięty w dzieciństwie dług. Był to dla niego szczególnie cenny czas... [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 23.11.2024 r.] Piotr Fronczewski wspomina ostatnie lata z mamą Jest jednym z najpopularniejszych polskich aktorów. W zawodzie pracuje od ponad pięciu dekad, a na brak propozycji narzekać nie może. Piotr Fronczewski zapisał się w pamięci widzów dzięki rolom w produkcjach tj. "Rodzina zastępcza", "Konsul", "Akademia pana Kleksa", a także dzięki postaci Franka Kimono. Kulisy swojej pracy opisał szczegółowo na łamach autobiografii "Ja, Fronczewski". Jednak w książce poruszono też wiele osobistych wątków. Artysta przez kilka lat opiekował się 104-letnią matką. Bogna Fronczewska była samodzielna aż do 98. roku życia. Gdy stan seniorki znacznie się pogorszył i wymagała całodniowej opieki, syn przyjął ją pod swój dach. Ostatnie wspólne lata były dla nich niezwykle wyjątkowe. "To jest dla mnie niezwykłe i bardzo cenne doświadczenie. Kiedy rano pomagam jej usiąść, podaję śniadanie, przytulam na dzień dobry, to jest stan, którego nie potrafię opisać. Trzymając ją w ramionach, mam przecież świadomość, że wziąłem się z niej. Dalej nie ma już słów. Jest tylko bliskość. Milczenie. I cisza" — opisywał. Mama Piotra Fronczewskiego zmarła pod koniec listopada 2016 roku. ZOBACZ: Piotr Fronczewski: wykreował postać Franka Kimono, o aktorstwie mówi, że nie jest dla niego rzeczą najważniejszą Piotr Fronczewski odwdzięczył się mamie. "Spłacam dług za jej dobroć" Codzienne czynności wykonywane przy rodzicielce stały się dla aktora symbolem wielkiej miłości oraz spłatą długu za lata opieki i troski. Każdy dzień postrzegał jako błogosławieństwo. Fronczewski zwraca uwagę na fakt, jak z biegiem lat ich role się odwróciły. "Stają mi przed oczyma sceny, gdy to ona opiekowała się mną jako berbeciem. Dzisiaj staję przed nią jako stary człowiek wobec drugiego starego człowieka. Ja tę naszą wspólną podróż przez życie rozpatruję w kategoriach cudu. Dziś spłacam dług za jej dobroć, poświęcenie, za te wszystkie lata, gdy była dla mnie oparciem", podkreśla. Opieka nad 104-latką nie zawsze była łatwa. Aktor wielokrotnie walczył z bezsilnością i poczuciem rezygnacji. Później wstydził się swoich emocji, choć w jego sytuacji przychodziły równie naturalnie co wdzięczność i troska... "Dla mnie te ostatnie 4 lata z mamą to są rekolekcje. Czasami bywa trudno... Czasami tracę cierpliwość i się złoszczę, o co mam potem do siebie żal..." — zwierzał się na łamach książki. SPRAWDŹ: Ich miłość przetrwała największe burze. Historia Piotra i Ewy Fronczewskich Źródło: Plotek.pl, kobieta.onet.pl
Mikołaj Radwan był gwiazdą serialu „Tata, a Marcin powiedział...”. Czym zajmuje się teraz?
40-latek ma w życiu trzy wielkie pasje. Jak bardzo się zmienił od czasów słynnego serialu?
Jako dziewięciolatek podbił serca widzów dzięki serialowi „Tata, a Marcin powiedział...”. Wraz z Piotrem Fronczewskim stworzył niezapomniany duet ojciec-syn, który dyskutował na ważne tematy społeczne. Mimo że Mikołaj Radwan na brak popularności nie mógł narzekać i został nawet zaangażowany do kilku innych produkcji, ostatecznie rozstał się z show-biznesem. Swój czas poświęcił na rozwijanie innych pasji... Dziś ma 40 lat, dosyć bogate zawodowe CV i nie wyklucza, że gdyby otrzymał godną rozważenia propozycję aktorską, mógłby powrócić na ekrany! Jak się zmienił? [Artykuł aktualizowany 25.12.2024 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 10.06.2024 r.] Mikołaj Radwan - kim jest? Na ekranach Mikołaj Radwan zadebiutował w wieku sześciu lat, kiedy w 1990 roku zagrał w filmie „Kapitan Conrad” (reż. Andrzej Kostenko). Trzy lata później pojawił się w lubianej przez dzieci produkcji „Smacznego telewizorku” Pawła Trzaski, ale popularność zdobył rolą w kultowym serialu „Tata, a Marcin powiedział...”, w którym zagrał u boku Piotra Fronczewskiego. Zabawne dialogi ojca i syna biły rekordy oglądalności. Po latach Mikołaj Radwan wspominał, że świetnie mu się współpracowało z serialowym ojcem, a na planie panowała rodzinna atmosfera. „Fronczewski opowiadał dużo dowcipów, które wywoływały salwy śmiechu”, opowiadał w wywiadach. Po sukcesie „Taty...” otrzymał rolę w „Komedii małżeńskiej” Romana Załuskiego, w której zagrał u boku Jana Englerta i Ewy Kasprzyk, a także w słynnym serialu „Matki, żony i kochanki”. Zobacz też: Francuski miliarder stracił głowę dla pięknej Polki. Ich małżeństwo przetrwało zaledwie rok Piotr Fronczewski i Mikołaj Radwan na planie serialu „Tata, a Marcin powiedział...” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgVo11QX-6cdcf80.jpg" width="2377" height="1600" alt="04.1994. Plan serialu "Tata, a Marcin powiedzial"; n/z (od lewej) Piotr Fronczewski, Mikolaj Radwan.,Image: 428397727, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Plan serialu "Tata, a Marcin powiedzial"" /> Mikołaj Radwan, lata 90. XX wieku Mikołaj Radwan zasłynął w „Tata, a Marcin powiedział...”. Jak dziś wygląda jego życie? Nie da się ukryć, że artystyczne zacięcie ma we krwi. Pradziadkiem Mikołaja Radwana był słynny aktor i założyciel stołecznego Teatru Ateneum – Stefan Jaracz, a jego prababcią – Jadwiga Daniłowicz-Jaraczowa, uznana aktorka teatralna. W dzieciństwie spędzał dużo czasu w Teatrze Powszechnym w Warszawie, gdzie jego mama – Magdalena Jaracz – była suflerką. „Siedziałem w bufecie, gdzie sobie gawędziłem z aktorami albo oglądałem spektakle”, wspominał te czasy w jednym z wywiadów. Chociaż zapowiadało się, że Mikołaj Radwan ma przed sobą wiele do osiągnięcia, jeśli chodzi o aktorstwo, on wybrał inną ścieżkę kariery i został programistą. Jeszcze w liceum zaczął interesować się tym tematem i skończył informatykę na Uniwersytecie Warszawskim. „Na trzecim roku kolega namówił mnie, żebym przyszedł do firmy tworzącej aplikacje bankowe. Pracowałem tam do końca studiów, ale zawsze najbardziej kręciło mnie tworzenie gier komputerowych”, mówił w 2020 roku w wywiadzie z portalem Na Temat. „[...] mój pomysł na życie zmieniał się wiele razy i jeszcze nie powiedziałem ostatniego słowa. Nie wiem, co przyniesie przyszłość. Widzisz, mam trzy wielkie pasje, które staram się jakoś upchnąć w życiu: aktorstwo, komputery i sport, kolejność dowolna. Zaczęło się od tego pierwszego, bo zacząłem grać jako dzieciak. Później, jako nastolatek, zainteresowałem się programowaniem. W końcówce liceum i na początku studiów trenowałem kung-fu, później zająłem się rugby, które uprawiam do dziś”, przyznał w tej samej rozmowie. I chociaż wybrał programowanie, wciąż ma sentyment do grania. „W tej chwili robię wszystko, żeby – w jakiejś formie – wrócić do aktorstwa. Nigdy nie powiedziałem mu definitywnego „nie”, ale już dawno temu zrozumiałem, że programowanie to zajęcie bardzo stabilne i dobrze płatne. Do tego sprawia mi wielką radość, no a każdemu życzę zarabiania na tym, co się naprawdę kocha”, wytłumaczył na łamach Na Temat. Uczęszczał na zajęcia w Teatrze Ochoty, aby – jak sam przyznał – „nauczyć się aktorstwa »prawdziwego«, ambitniejszego” i zdawał do szkoły aktorskiej. „Na egzaminy poszedłem ot tak dla rozrywki, z nastawieniem »zobaczymy, jak będzie, a nuż się uda«. No ale nie udało się. Trudno ocenić, czy chodziło o to, że jestem za stary, czy może zbyt mało utalentowany. A może kluczowa była mieszanka tych rzeczy? Nie wiem”, dodał. W ostatnich latach Mikołaj Radwan pojawiał się na ekranach. „Jakiś czas temu zgłosiłem się i powiedziałem, że chcę odkurzyć swoje portfolio, od czasu do czasu bywam na castingach. Na razie, w roku 2018, udało się zagrać w filmie „Proceder”, później były „Magnezja” i nowy film o rotmistrzu Pileckim [...]. Ale to wszystko jedynie epizody, nic poważnego. Nie obiecuję sobie zbyt wiele, bo wiem, że jest wiele osób zdolniejszych, lepiej wykształconych i mających więcej czasu – przecież w tej branży konkurencja jest wręcz gigantyczna”. Zobacz też: Susan Boyle zaszokowała talentem w brytyjskim „Mam talent”. Jak zmieniła się po latach? Mikołaj Radwan i Piotr Fronczewski — spotkanie po latach W 2019 roku Mikołaj Radwan i Piotr Fronczewski spotkali się w programie „Pytanie na śniadanie” – po dziewiętnastu latach od premiery ostatniego odcinka „Taty...”. „Wielu ludzi mówi mi, że się w ogóle nie zmieniłem. Bardzo wiele ludzi mówi też, że mam wciąż ten sam głos”, przyznał wtedy Mikołaj. Zastanawiali się nawet nad powrotem kultowego serialu. „Rozmowy dorosłego syna ze starym bardzo ojcem mogą być również ciekawe”, stwierdził Piotr Fronczewski. Czy panowie wrócą na ekrany? Fani byliby zachwyceni! Trzymamy kciuki za ewentualną kontynuację produkcji i za karierę Mikołaja Radwana, a niżej możecie zobaczyć, jak teraz wygląda dziecięcy aktor. Czytaj również: Zrezygnowała z serialu, teraz mówi o wyjeździe. Marta Żmuda Trzebiatowska zdradziła swoje dalsze plany Źródło: Na Temat, Plejada Mikołaj Radwan w 2010 roku Mikołaj Radwan w 2015 roku <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgSn8q1i-0d7e119.jpg" width="1600" height="2400" alt="N/z Mikolaj Radwan z serialu Marcin, a tata powiedzial - Nagranie programu Pytanie na Sniadanie , Warszawa , Polska . 2015-03-10,Image: 426704896, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Kuczyk / Forum" title="Pytanie na Sniadanie - Mikolaj Radwan" /> Artykuł aktualizowany 28.12.2024 r.
Filip Pławiak zachwycił w serialu "Rojst". Widzowie nie szczędzą aktorowi komplementów
"Myślałam, że to wnuk pana Fronczewskiego"
Kilka dni temu na platformie Netfliks ukazał się trzeci sezon serialu ROJST. Na zwieńczenie tej serii, w której wiele mrocznych tajemnic zostaje nareszcie rozwiązanych, fani musieli trochę poczekać. "Rojst Millenium" jest kontynuacją "Rojsta" oraz "Rojsta'97". Reżyserem produkcji jest Jan Holoubek, a wśród obsady znajdziemy całą plejadę gwiazd. Wśród nich Janusz Gajos, Tomasz Schuchardt, Dawid Ogrodnik, Magdalena Różczka i Andrzej Seweryn. Wśród aktorów, którzy pojawiają się w tej serii po raz pierwszy, znalazł się Filip Pławiak i od razu zrobił na widzach ogromne wrażenie. Filip Pławiak w obsadzie serialu "Rojst Millenium" Filip Pławiak miał niełatwe zadanie — wejść w buty Piotra Fronczewskiego. W "Rojst Millenium" zagrał on bowiem młodą wersję bohatera wykreowanego przed laty przez legendarnego aktora, tj. Kierownika Kociołka zarządzającego hotelem. Ci, którzy mieli już okazję zobaczyć młodego aktora w nowej roli, nie mogą wyjść z podziwu, jak bardzo podobny jest on do młodego Piotra Fronczewskiego. "Wbrew pozorom miałem dość dużo swobody, mogłem dowolnie nim operować, bo rzeczywiście kierownik to postać enigmatyczna, nie dowiedzieliśmy się o nim zbyt wiele do tej pory. Oczywiście, szukaliśmy podobieństwa do młodego Piotra Fronczewskiego, w czym wydatnie pomogły kostiumy i charakteryzacja, chociażby charakterystyczny nos, który mnie do niego upodobnił", opowiadał Filip Pławiak w rozmowie z Bartoszem Czartoryskim dla kultura.onet.pl. Zobacz też: Sekrety aktorów serialu Rojst. Millenium. Magdalena Różczka, Andrzej Seweryn i Dawid Ogrodnik w QUIZIE VIVY! Filip Pławiak w serialu "Rojst Millenium" Wielu widzów mogło odnieść wrażenie, że postać graną przez Pławiaka dubbinguje sam Piotr Fronczewski. Głos kierownika jest bowiem łudząco podobny do charakterystycznej barwy głosu aktora. Tymczasem do tego efektu wykorzystano sztuczną inteligencję. "Mój serialowy głos to miks mojego własnego oraz godzin nagrań młodego Piotra Fronczewskiego. Wszystko, co słyszysz, mówię ja, są to moje intencje i emocje. Już jeszcze przed zdjęciami byłem świadomy, że taka technologia może zostać zastosowana", opowiedział dla Onetu Filip Pławiak, czym zaszokował nie tylko swojego rozmówcę, ale zapewne też wielu innych widzów najnowszej części trylogii. Efekt? Performens Pławiaka jest imponujący, a widzowie nie mogą wyjść z podziwu, widząc w młodym aktorze tak wyraźnie wybitnego Piotra Fronczewskiego. To jak Pan Filip „zrobił” młodego Piotra Fronczewkiego, to prawdziwy majstersztyk. Miny, spojrzenie, sposób poruszania. Rewelacja! Jestem pod wrażeniem. Ale rola młodego Kociołka zagrana genialnie! Myślałam, że to wnuk pana Fronczewskiego. Wcześniej nie widziałam tego podobieństwa, a teraz normalnie 1:1. Rewelacyjny wybór aktorów. Czytaj też: Piotr Kraśko o mało wcale nie został dziennikarzem! Jakie ma wykształcenie? Filip Pławiak, sesja dla magazynu VIVA!, 2022 r.
Piotr Fronczewski i Joanna Pacuła nie mogli oprzeć się sile tego uczucia. Mimo zdrady, aktor uratował swoje małżeństwo
„Miałem ochotę od tego wszystkiego uciec. Wyrwać się! [...] I tak się jakoś po siedmiu latach małżeństwa stało", przyznał
W 2015 roku w mediach pojawiła się informacja, która zelektryzowała opinię publiczną. Piotr Fronczewski miał zdradzić swoją żonę. Wybitny aktor w książce pod tytułem „Ja, Fronczewski” opisał romans z Joanną Pacułą. Jak naprawdę wyglądała ich relacja? Piotr Fronczewski i Joanna Pacuła: historia relacji W 2015 roku Piotr Fronczewski wydał książkę, w której rozliczył się z mroczną przeszłością. Artysta wspomniał wówczas o romansie z Joanną Pacułą. Okazuje się, że ich relacja zaczęła się na planie serialu „07 zgłoś się”. Przyjaźń między nimi szybko przerodziła się w romans. Poddali się emocjom i uniesieniom. Nie powstrzymywali swoich uczuć. Piotr Fronczewski był wówczas w związku małżeńskim z Ewą Fronczewską. Razem doczekali się nawet dwójki dzieci. W pewnym momencie ulubieniec widzów wpadł w rutynę. Codzienność nie zadowalała go. Ukojenie znalazł dopiero u boku młodszej o 10 lat Joanny Pacuły. „Bardzo dużo wtedy pracowałem. Tyrałem właściwie. Od świtu do późnej nocy. Kołowrót. Kierat. Do tego dom z dwojgiem małych dzieci, więc brak snu. W pewnym momencie miałem ochotę od tego wszystkiego uciec. Wyrwać się! Dokądkolwiek. I tak się jakoś po siedmiu latach małżeństwa stało", czytaliśmy w książce „Ja, Fronczewski". Aktor dopiero po wielu latach zrozumiał, jak ważna dla niego jest rodzina. Zdawał sobie sprawę, że romans z koleżanką z branży do niczego dobrego nie doprowadzi. Wiedział, że to właśnie żona i dzieci dają mu prawdziwą radość z życia. „To było po narodzinach naszej drugiej córki Magdy. Żyliśmy sobie normalnie. Domowe obiady, spacery, weekendowe wyprawy do Powsina. Fiat 126p z wózkiem na dachu. Kąpanie córek, które było moją domeną — sprawnie sobie z tym radziłem, więc wpisano to w mój zakres obowiązków domowych. Bardzo to wszystko lubiłem. To był naprawdę fajny czas", czytamy. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Miał być ślub, ale Renata Gabryjelska uciekła sprzed ołtarza. Do rozstania ze Stanisławem Trzcińskim doszło nagle Piotr Fronczewski i Joanna Pacuła — historia romansu Romans między artystami był niezwykle płomienny i intensywny. Nie trwał on jednak długo. Piotr Fronczewski zrozumiał swój błąd. Postanowił nawet opowiedzieć o swojej zdradzie żonie. To był ogromny cios dla Ewy. „W pewnym momencie postanowiłem wszystko żonie powiedzieć. Szczątki uczciwości nie pozwalały mi dłużej tkwić w tym gigantycznym oszustwie. Trwanie w kłamstwie było ponad moje siły. Musiałem to powiedzieć, również po to, by całkowicie egoistycznie sobie ulżyć. Zrzucić ten ciężar z barków. Była zdruzgotana. Kompletnie sparaliżowana tą wiadomością. Zdemolowana psychicznie. Nie odezwała się chyba nawet słowem. Płakała. To był dla niej wstrząs", napisał w książce. Żona aktora nie mogła pogodzić się ze zdradą męża. On jednak stanął na wysokości zadania. Walczył o tę relację. Na szczęście wszystko szczęśliwie się zakończyło. Do dzisiaj tworzą zgrany duet. „Z własnej winy mogłem wszystko stracić. Myślę, że bez Ewy nie byłbym tym samym człowiekiem. Jest we mnie radość, że tamta historia sprzed lat nie ogołociła naszego związku z rzeczy najwartościowszych", wyjaśniał. A jak zareagowała Joanna Pacuła? Artystka do końca wierzyła, że romans z Piotrem Fronczewskim przerodzi się w stały związek. Niedługo po tym, jak aktor wrócił do żony, kochanka aktora otrzymała propozycję pracy za granicą. Wyjechała wówczas do Francji. „Grałam rzeczywiście dużo i często. Co z tego? Praca dawała mi satysfakcję, ale życie wcale nie było usłane różami. Na własne mieszkanie musiałabym czekać kilkanaście lat. Poza tym jako dziewczyna z Tomaszowa Lubelskiego w Warszawie nigdy nie czułam się 'u siebie'. Szczerze mówiąc, wolałam nie czuć się "u siebie", mieszkając w Paryżu", wyjaśniła w rozmowie z „Echem Dnia". CZYTAJ TEŻ: Nia Vardalos odniosła sukces dzięki filmowi „Moje wielkie greckie wesele”
Piotr Fronczewski: wykreował postać Franka Kimono, o aktorstwie mówi, że nie jest dla niego rzeczą najważniejszą
Należy do najwybitniejszych i najbardziej lubianych artystów ostatniego 50-lecia. Jeden z najpopularniejszych aktorów filmowych, teatralnych i dubbingowych. Jego role profesora Kleksa i Szpicbródki, to już postaci kultowe. Tak samo dobrze jak w aktorstwie, radzi sobie w kabarecie i piosence. Razem z Andrzejem Korzyńskim wykreował postać Franka Kimono i dzięki piosence „King Bruce Lee karate mistrz”, stając się w latach 80. prekursorem polskiego rapu. Jak wyglądała droga Piotra Fronczewskiego do aktorstwa? [Ostatnia aktualizacja treści 15.04.2024 r.] Piotr Fronczewski: kariera aktorska Zagrał w ponad 90 filmach i 40 serialach, blisko 120 spektaklach Teatru Telewizji i w 60 sztukach teatralnych. Na koncie ma ponad 300 ról. Piotr Fronczewski należy do najpopularniejszych aktorów minionego półwiecza. Sławę i rozpoznawalność przyniosły mu m.in. role profesora Kleksa w serii filmów dla dzieci i młodzieży na podstawie prozy Jana Brzechwy oraz kasiarza w komedii kryminalnej „Hallo Szpicbródka, czyli ostatni występ króla kasiarzy”. Nie straszny jest mu zarówno repertuar komediowy, jak i dramatyczny. Brawurowo odnajduje się w rolach pozytywnych, jak i tych złych charakterów. Podążając za swoimi mentorami, takimi jak Gustaw Holoubek, wyniósł aktorstwo na wyżyny, a mimo to po dziś dzień Piotr Fronczewski opowiada o swoich dokonaniach z wielką skromnością. W 2007 roku w wywiadzie dla „Wysockich Obcasów” przyznał, że jego zawód nie jest dla niego całym życiem i z powodzeniem mógłby bez niego żyć. „Nic na to nie poradzę, choć oczywiście wiem, że są tacy, dla których aktorstwo jest rzeczą absolutnie najważniejszą. Ja tego nie mam, nigdy nie miałem”, przyznał. Zobacz też: Jan Suzin po 40 latach błyskotliwej kariery w telewizji, odszedł bez słowa Piotr Fronczewski: zawód nie dla poklasku Dlaczego zatem aktorstwo? „Nie zostałem aktorem dla poklasku” – skomentował. - „Zostałem nim może, by być kimś, kim nie jestem". W wywiadzie dla "Przekroju" w 1995 roku mówił: "człowiek rodzi się aktorem, tak jak rodzi się księciem. Nie gra się po to, żeby zarabiać na życie. Gra się po to, żeby kłamać, żeby siebie okłamywać, żeby można było być tym, kim nie można być, ponieważ ma się dosyć bycia tym, kim się jest. Gra się dobrych, bo jest się złym, świętych, bo jest się podłym, morderców, bo jest się kłamcą z urodzenia. Gra się, aby się nie znać, i gra się, ponieważ zna się siebie za dobrze. Gra się, bo kocha się prawdę, i gra się, ponieważ nienawidzi się prawdy. Gra się, bo zwariowałoby się, nie grając. To nie moje! Ale jest w tym styl, i szyk i dużo racji". Niejednokrotnie podkreślał, że w życiu ceni sobie przede wszystkim pokorę. To ona leży u podstaw wszelkiego działania wobec ludzi, natury i świata. Szkołę teatralną zaczął będąc młodym i pełnym wątpliwości człowiekiem, dziś zwierza się, że wcale nie jest mu lżej. „Składam się z samych wątpliwości. Wciąż ich przybywa, piętrzą się” – opowiadał w rozmowie z "Rzeczpospolitą". Zobacz też: Tadeusz Różewicz był z żoną Wiesławą przez 70 lat, nigdy się nawet nie pokłócili. On marzył, by odeszli razem... Piotr Fronczewski, 1988 r., Warszawa Piotr Fronczewski: dorastanie, rodzina Piotr Fronczewski przyszedł na świat 8 czerwca 1946 roku w Łodzi. Był synem Władysława (ojciec aktora pochodził z żydowskiej rodziny, był synem Natalii i Izraela Finkelsztejnów, ale przed II wojną zmienił nazwisko na Fronczewski) i Bogny z domu Duszyńskiej. Władysław po wojnie pracował jako organizator widowni w Teatrze Syrena, dzięki czemu młody Piotr bardzo szybko zafascynował się teatralnym światem. W latach 50. dostawał już pierwsze dziecięce rólki w spektaklach Teatru Telewizji, a na deskach teatru Syrena zagrał u boku samego Adolfa Dymszy. „Byłem wtedy chłopcem w krótkich spodenkach, dla którego była to jednak forma zabawy, choć całkiem poważna”, powiedział dla „Wysockich Obcasów”. Na debiut filmowy również nie czekał długo. Jako 12-latek zagrał syna listonosza Bogusia w filmie „Wolne miasto” Stanisława Różewicza. Swoje dalsze kroki również pokierował ku aktorstwu. W 1968 roku ukończył z wyróżnieniem Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie. Pracował w teatrach Narodowym, Współczesnym i Dramatycznym. W tym ostatnim pod wodzą dyrektora Gustawa Holoubka, którego za każdym razem wspomina niezwykle ciepło. - Nieco żartobliwie, ale i z dużą dozą powagi mogę powiedzieć, że Gustaw Holoubek jest dla mnie jednym z dowodów na istnienie Pana Boga – wyznał w „Onecie”. - Mam wrażenie, że nasze spotkanie (...) nie było przypadkowe, jak również to, co miało miejsce przed i po. Przez ostatnie ćwierć wieku Piotr Fronczewski związany był z teatrem Ateneum. Aktor ma na swoim koncie udział w ponad 90 filmach i 40 serialach, blisko 120 spektaklach Teatru Telewizji i w 60 sztukach teatralnych. Jedne kojarzymy bardziej, inne mniej, jest jednak kilka postaci, na których pozostawił po sobie łatkę „kultowe”. Jedną z nich jest chociażby rola Ambrożego Kleksa – brodatego nauczyciela z baśni Jana Brzechwy, który za pomocą czarów prowadził niecodzienną akademię dla dzieci. „Pan Kleks mnie nie opuści aż do śmierci! To było coś zupełnie przedziwnego, że ten film w ogóle powstał, bo kręciliśmy go w stanie wojennym, kiedy niczego nie było – ani farby, ani deski, ani gwoździa. A trzeba było wyczarować tę bajkę i się jakimś cudem udało”, opowiadał aktor dla „Wysokich Obcasów”. Zobacz też: Halina Frąckowiak powiedziała, że śmierć Anny Jantar była jej wielką osobistą stratą. Ich relacja dziś wywołuje łzy Prekursor rapu w latach 80. Piotr Fronczewski przez lata szukał swojego artystycznego wyrazu również w piosence. W latach 70. znany był ze swoich występów w Kabarecie Olgi Lipińskiej i Kabarecie Pod Egidą Jana Pietrzaka. Zasłynął również z utworów, które wykonywał w filmach "Hallo Spicbródka, czyli ostatni występ króla kasiarzy" ("Ja nie chcę nic") czy w trylogii o Ambrożym Kleksie ("Zoo", "Leń", "Na wyspach Bergamutach", "Z poradnika młodego zielarza", "W labiryncie" czy "Jest tylko ekran”). W 1983 roku postanowił spróbować zupełnie czegoś innego i wraz z kompozytorem i autorem tekstów Andrzejem Korzyńskim stworzyli postać o pseudonimie Franek Kimono. Był to pewny siebie i bardzo cwany karateka, którego zadaniem było spariodować nieco ówczesną muzykę disco. Efekt był dość przewrotny, bo Franek Kimono stał się poniekąd… prekursorem polskiego rapu. W książce „Ja, Fronczewski”, która jest wywiadem rzeką, aktor nazwał początki kariery Franka Kimono wypadkiem przy pracy. „Nawet nam do głowy nie przyszło (...), gdy nagrywaliśmy dwie pierwsze pioseneczki Franka, że zrobi się wokół tego tyle szumu. Traktowaliśmy to wyłącznie jako zabawę, ale Franek wybił się na niepodległość. Do dziś nie wiem, jak to się stało, że wymknął się z komórki pod tytułem "zgrywa" i zrobił karierę. Po nagraniu piosenek "King Bruce Lee karate mistrz" oraz "Dysk Dżokej" właściwie zapomnieliśmy o sprawie i dopiero jakiś czas później moje małe córki uświadomiły mi, że Franek podbija listy przebojów, wszędzie to grają i cała Polska śpiewa (…)”. Czytaj też: Była spełnieniem marzeń Agaty Mróz. Dziś córka wybitnej siatkarki ma 16 lat i wiadomo, czym się zajmuje Fronczewski na małym ekranie Jeśli nie kojarzymy go z większych ról teatralnych, filmowych czy kabaretowych, od początku lat 90. z pewnością łatwo było go rozpoznać z granych przez niego postaci na małym ekranie. Największą popularność przyniosły mu dwa seriale: „Tata, a Marcin powiedział”, a od początku dwudziestego pierwszego wieku „Rodzina zastępcza”. Dzięki tym produkcjom Piotr Fronczewski stał się rozpoznawalny i lubiany zarówno wśród starszej, jak i młodszej widowni. Czytaj też: Gdy rozpadało się jej małżeństwo, usłyszała druzgocącą diagnozę. Zofia Kucówna nigdy się nie żaliła Piotr Fronczewski: żona Ewa Swoją miłość poznał pod koniec lat sześćdziesiątych, tuż po śmierci swojego ojca. Wtedy wraz z mamą zadecydowali o sprzedaży wspólnego mieszkania i kupieniu dwóch mniejszych. Kiedy na ulicy Wspólnej oglądał mieszkanie dla Bogny Fronczewskiej, w windzie zobaczył Ewę. Mieszkała w tym samym budynku. „Od razu zwróciła moją uwagę - była śliczną dziewczyną o klasycznej urodzie, a przy tym miała w sobie jakąś wyraźnie odczuwalną, interesującą dojrzałość, niespotykaną w tak młodym wieku" - opowiadał aktor. Telefon do „dziewczyny z windy” zdobył dopiero, gdy jego mama wprowadziła się do mieszkania na Wspólnej, wcześniej nie miał śmiałości. Reszta potoczyła się już bardzo szybko. Było zakochanie, była miłość i był ślub, ale tylko cywilny. Ewa i Piotr pobrali się w dzień przed urodzinami panny młodej. W tym dniu towarzyszyli im tylko najbliżsi, było skromnie, ale wtedy nie potrzebowali do szczęścia nic więcej. „Nie było ślubu kościelnego. To znaczy niby miał być, ale jakoś tak wyszło, że wciąż był przesuwany na późniejszy termin i zanim się obejrzeliśmy, minęło czterdzieści jeden lat. A może po prostu uznaliśmy na początku, że nie warto angażować Boga w niepewny związek i niepewną przyszłość?” - wyznał aktor w swojej autobiografii. Piotr Fronczewski, żona Ewa, 2011 W 1975 r. urodziła im się córka Katarzyna, a trzy lata później Magdalena. Podział obowiązków przyszedł młodej parze zupełnie naturalnie. Piotr rozwijał karierę i grał w teatrach i filmach, a Ewa zajmowała się domem i opiekowała dziewczynkami. Ojcostwo okazało się być dla Piotra bardzo zaskakujące, m.in. dlatego, że kiedy wyobrażał sobie siebie w tej roli, zawsze widział syna. Chłopięcy teren, to był teren, który znał lepiej. „Córki wymuszały na mnie inny rodzaj zachowania, niż gdybym miał syna. Powiedziałbym: uruchamiały we mnie opcję soft. Uczyłem się być delikatny i ostrożny. (...) W naszym domu wszyscy się o siebie ocierali, pełno było gestów, »maźnięć«, przytuleń, brania buźki w obie dłonie. Nie potrafiłem być srogim ojcem, wymagającym, stawiającym swoje warunki” - mówił. Zobacz też: Był reżyserem najbardziej kasowego polskiego filmu, poślubił 30 lat młodszą aktorkę. Ta historia była tragiczna w skutkach „Żyliśmy sobie normalnie. Domowe obiady, spacery, weekendowe wyprawy do Powsina. Fiat 126p z wózkiem na dachu. Kąpanie córek, które było moją domeną, sprawnie sobie z tym radziłem, więc wpisano to w mój zakres obowiązków domowych" - opowiadał aktor w książce „Ja, Fronczewski". Po kilku latach na tej pełnej harmonii relacji pojawiła się rysa. Piotr Fronczewski przeżył romans. Kiedy go zakończył, opowiedział o wszystkim żonie. Wydawało się mu, że już nic nie uratuje ich relacji, ale wyszli z tego obronną ręką. „Gdzieś na tych gruzach coś zaczynało się między nami powoli odbudowywać. We mnie narastało miażdżące poczucie winy i świadomość ogromu krzywdy, jaką wyrządziłem żonie. Czułem się bezgranicznie żałosny i niewyobrażalnie wprost śmieszny. Na szczęście była przy mnie niezwykle mądra i dojrzała kobieta” - wyznał aktor. Kiedy po latach został zapytany o swój związek z żoną, odpowiedział w ten sposób „Coraz bardziej zaczęliśmy się szanować, dostrzegać rzeczy, które wcześniej nie były zauważalne i które zaczynają tę wspólność budować. A potem pojawił się rodzaj wdzięczności, że jesteśmy razem”. „Ewa jest moją miłością, moją odwagą i męstwem. Gniewem, awanturą, moją zdradą, moim wstydem i przebaczeniem. Moją radością, niepokojem i troską. Moją dumą, moim życiem i wreszcie, na koniec, nadzieją na spotkanie w następnym świecie”, wyznał przy innej okazji. Jak dziś żyje Piotr Fronczewski? Córki Piotra Fronczewskiego nie poszły śladami taty, każda znalazła swoją ścieżkę rozwoju. Starsza, Katarzyna, skończyła studia filozoficzne, a potem poszła na medycynę. Dziś pracuje jako lekarz medycyny nuklearnej. Młodsza, Magdalena, została psychologiem i otworzyła swój gabinet. Katarzyna uczyniła tatę dumnym dziadkiem. Jej córeczka Hania jest oczkiem w głowie Piotra Fronczewskiego. „Hanka ciągle coś opowiada, ma swoje zdanie na każdy temat. W każdym razie nie jestem dziadkiem, u którego wnuczka przesiaduje na kolanach, jej temperament na to nie pozwala” - opowiadał aktor dla „Gali” Czytaj też: Był znanym pisarzem i zapalonym wrogiem komunizmu, ale... donosił na SB. Ryszard Terlecki opublikował akta ojca
Córka Piotra Fronczewskiego poniosła sromotną porażkę. Tego napięcia nie wytrzymał nawet jej ojciec
Była popularną piosenkarką dziecięcą. Potem porzuciła marzenia o karierze
Choć odniósł niewiarygodny sukces w branży filmowej, nie chciał tego samego dla swoich córek. Piotr Fronczewski dwoił się i troił, aby jego dwie pociechy — Magdalena oraz trzy lata starsza Katarzyna — nie poszły przypadkiem w jego ślady. Przewrotny los chciał, że młodsza z nich bardzo szybko stała się jedną z najpopularniejszych piosenkarek dziecięcych. Jednak jej wielkie marzenia zaprzepaściło pewne wydarzenie z 1997 roku... Córka Piotra Fronczewskiego była popularną piosenkarką dziecięcą. Ojciec zniechęcał ją do zawodu "To jest zawód brutalny i niewdzięczny. Bywa też piękny i wspaniały, bo daje nieskończoną wolność wypowiedzi. Ale dla kobiet jest o wiele trudniejszy. Moje córki, ze swoją wrażliwością, nie odniosłyby sukcesu w tym zawodzie" — tłumaczył na łamach Gali Piotr Fronczewski. Aktor był absolutnym przeciwnikiem wizji, w której pociechy wiążą swoje życie ze światem artystycznym, a ich szalone pomysły starał się dusić już w samym zarodku. Niestety nie udało mu się to w przypadku młodszej z córek, Magdaleny. Już będąc małą dziewczynką marzyła o wielkiej karierze w show-biznesie... I marzenie to poniekąd zdołała spełnić. Magdalena Fronczewska ma za sobą niesamowitą przygodę oraz tytuł jednej z najpopularniejszych polskich piosenkarek dziecięcych przełomu lat 80. i 90. Zadebiutowała w 1986 roku z piosenką Z Donaldem w kieszeni. Potencjał dostrzegła w niej Majka Jeżowska, która zamieściła utwór na swojej płycie A ja wolę moją mamę. A dzięki Jackowi Cyganowi o zdolnej artystce usłyszała cała Polska, gdy u jego boku wzięła udział w koncertach promujących album Dyskoteka Pana Jacka. CZYTAJ TAKŻE: Ojciec od zawsze był dla niego inspiracją. Widują się rzadko, dzieli ich ocean Hitem okazał się utwór Laleczka z saskiej porcelany, który podbił listę przebojów Programu 1 Polskiego Radia i przez kilka tygodni utrzymywał się na szczycie. Wtedy Magdalenie Fronczewskiej zamarzyła się kariera filmowa, ku niezadowoleniu sławnego ojca. Pomimo bycia surowym rodzicem, ugiął się pod naleganiami młodszej córki. Świeżo upieczona artystka zaliczyła wielki debiut u boku taty w Podróżach pana Kleksa, pojawiła się również w krótkometrażowym filmie Rośnie człowiek. Wówczas była już przekonana, że to nie plan filmowy, a estrada jest jej pisana. Piotr Fronczewski z żoną i córką Magdą, Warszawa, 1991 Magdalena Fronczewska zrezygnowała z kariery po sromotnej porażce Córka aktora szybko przekonała się, jak ważne są znajomości w show-biznesie, gdyż to właśnie Majka Jeżowska i Jacek Cygan pomogli jej w wydaniu płyty "Wow!" — we współpracy z realizatorem dźwięku Rafałem Paczkowskim napisali wszystkie utwory i pomogli w promocji młodej debiutantki. Album ukazał się na rynku w 1990 roku, a Magdalena Fronczewska po raz kolejny odniosła niewiarygodny sukces. Zdawało się wówczas, że wielka kariera w branży muzycznej jest jej pisana. Prawdopodobnie niewiele brakowało, a o uzdolnionej gwieździe usłyszelibyśmy jeszcze wielokrotnie, lecz zniknęła niespodziewanie, aby skupić się na szkole i nauce. Magdalena Fronczewska uznała, że ma jeszcze sporo czasu oraz solidne podstawy, a taka przerwa dobrze jej zrobi. Wyczekiwany powrót nastąpił parę lat później, gdy artystka była już 19-letnią, młodą kobietą. Jednak sromotna porażka zaważyła na jej przyszłości w branży muzycznej... SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Syn Doroty Szelągowskiej ma już 22 lata i rozpoczyna aktorską karierę. „Po prostu jest zdolny” Był czerwiec 1997 roku, gdy po eliminacjach do opolskich "Debiutów" artystka zasiliła grono finalistów. Grono obiecujących muzyków stanęło do rywalizacji o Nagrodę im. Anny Jantar podczas 34. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej. Nie był to jednak najszczęśliwszy dzień Magdaleny, której występ nie przypadł do gustu jurorom i publiczności. Cała sytuacja kosztowała wiele stresu także jej ojca. "Próbowałem oglądać ją w telewizji na żywo i nie wytrzymałem napięcia. Kiedy zaczęła śpiewać, uciekłem do drugiego pokoju" — zwierzał się Piotr Fronczewski na łamach Rewii wiele lat po niefortunnym występie córki. Magdalena przełknęła gorycz porażki i przyznała przed sobą, że kariera piosenkarki nie jest jej pisana. Obecnie pracuje jako mediatorka rodzinna w jednym ze stołecznych gabinetów psychoterapii. Piotr Fronczewski z córką, Magdalena Fronczewska, Warszawa, 02.1991
Piotr Fronczewski wiele zawdzięcza duchowości. Wiara uratowała jego małżeństwo...
Ma 77 lat i dziesiątki ról, które zapisały się w historii polskiego kina i teatru. Piotr Fronczewski rzadko jednak opowiada o swoim życiu prywatnym. W ostatnich latach wspominał, że lubi usuwać się w cień i na emeryturze najbardziej ceni święty spokój. Aktor osiąga równowagę także dzięki wierze. W swojej książce nie ukrywał, że Bóg miał wpływ na uratowanie jego małżeństwa. Piotr Fronczewski o kryzysie w związku i udziale Boga Miał ponad 30 lat, gdy poznał Joannę Pacułę. Młodsza od niego aktorka zawróciła mu w głowie, ale Piotr Fronczewski tworzył wtedy zgodną rodzinę z żoną Ewą. Był też już ojcem dwóch córek. Uczucie do koleżanki z pracy było niespodziewane, ale silne. Jak ujawnił w swojej książce "Ja, Fronczewski" wydanej w 2015 roku, w pewnym momencie nie mógł dłużej okłamywać partnerki. Powiedział jej całą prawdę, a gdy żona zareagowała płaczem, zwątpił w to, czy na pewno chce od niej odejść. Chwilę potem Joanna Pacuła wyjechała do Stanów, a Piotr Fronczewski zyskał pewność, że chce odbudować swoje małżeństwo. CZYTAJ TAKŻE: Tomasz Szczepanik wychował się w ubogiej rodzinie. „Brak bieżącej ciepłej wody, wspólne mycie w miednicy”... Ulubieniec widzów pisał na łamach książki, że proces ten był skomplikowany, ale ostatecznie ukochana Ewa wybaczyła mu wszystkie błędy. Wiele wpływu na jej decyzję – według artysty – miała wewnętrzna mądrość, dojrzałość i wpływ opatrzności, która czuwała nad rodziną. „Myślę, że bez Ewy nie byłbym tym samym człowiekiem. Jest we mnie radość, że tamta historia sprzed lat nie ogołociła naszego związku z rzeczy najwartościowszych. (…) Ewa jest moją miłością, moją odwagą i męstwem. Gniewem, awanturą, moją zdradą, moim wstydem i przebaczeniem. Moją radością, niepokojem i troską. Moją dumą, moim życiem i wreszcie, na koniec, nadzieją na spotkanie w następnym świecie” tłumaczył aktor. Piotr Fronczewski z żoną i córką Magdą, Warszawa 1991 Rodzice dorastających córek – Katarzyny i Magdaleny – dokładali wszelkich starań, by wychować je w wierze i by uczestniczyły one w życiu Kościoła. „Wiara jest pewnym wyborem. Ja go dokonałem”, deklarował Piotr Fronczewski. Jak dziś patrzy na swoje małżeństwo? „To długa podróż. Na początku to był eksperyment i podjęcie pewnego rodzaju próby. A jak to jest, że ludzie są ze sobą? Może się po prostu kochają. Może są mądrzy, może czują takie przeznaczenie. Uważam jednak, że nie wolno kalać miłości przyjaźnią, bo miłość jest czymś o wiele wyższym. Miłość nie jest z tego świata. Z żoną przyzwyczailiśmy się do siebie. Coraz bardziej zaczęliśmy się szanować, dostrzegać rzeczy, które wcześniej nie były zauważalne i które zaczynają tę wspólność budować. A potem pojawił się rodzaj wdzięczności, że jesteśmy razem”, mówił dziennikarzowi „Faktu” w 2017 roku. A czy między nim a żoną są jeszcze nerwowe momenty? A może znaleźli już receptę na szczęście? „Wszyscy się denerwujemy, bo żyjemy w nerwowych czasach. Rzeczywistość skrzeczy i wygląda coraz paskudniej. Dlatego przede wszystkim obserwuję i choć nie sposób się przed rzeczywistością schronić, to na szczęście mam swój dom. Rodzina jest dla mnie taką zatoczką, błękitną laguną. Chociaż i tam zakradają się zdradzieckie prądy i pojawiają się zawirowania”, przyznał. Piotr Fronczewski w 1979 roku. Miał wtedy 33 lata Piotr Fronczewski – relacja z Bogiem „Talent to cząstka Pana Boga, która jest nam dana na przechowanie”, zwykł mówić aktor, który zasłynął rolami w takich produkcjach jak „Znachor” czy „Akademia Pana Kleksa”. O swojej silnej wierze opowiadał też uczestnikom pogrzebu Gustawa Holoubka. Gdy w 2008 roku żegnał swojego mistrza i przyjaciela, nad jego grobem tak wspominał na temat wiary, odchodzenia od niej i wątpienia… „W czasach, kiedy człowiek zastanawia się nad boskością Chrystusa, mówi o bogu urojonym, próbuje przypisać historii kłamstwo i blef, a o miłości mówi jak o przedmiocie ewolucji, podobnej skrzydłom u ptaków i płetwom u ryb, zastanawiamy się, czy przypadkiem nie zostaliśmy bezmyślnie rzuceni z nicości. Chcę powiedzieć teraz, bo nie wszystkie rozmowy udało nam się dokończyć, chcę powiedzieć jako przyjaciel, chcę powiedzieć za ciebie, bo nie wiem, czy zdążyłeś, ponieważ byłeś zajęty żmudnymi i trudnymi przygotowaniami do podróży. Mam taką wolę i chcę powiedzieć: Wierzę w Boga Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi, wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych”, wygłaszał Piotr Fronczewski. Czytaj też: Żyła w nędzy, później trafiła do sierocińca. Dzieciństwo Kory było dla niej największym koszmarem A jakie słowa mówi w myślach, gdy się modli? I to nie pozostaje tajemnicą. „W rozmowach z Panem Bogiem proszę o łaskę wiary żywej, wykraczającej poza rutynę odbębnienia niedzielnej mszy. Proszę o wiarę odważną, prawdziwą, przenikliwą”, padło z ust artysty w „Rozmowach z mistrzami”. Wiedzieliście tak wiele o duchowości Piotra Fronczewskiego? Piotr Fronczewski, lata 00.
Piotr Fronczewski od kilku dekad zachwyca z ekranów. Gorzko podsumowywał lata spędzone na planach zdjęciowych...
„Ja już jestem na ostatniej prostej, stygnę powoli”
Kilka lat temu Piotr Fronczewski obchodził jubileusz 50-lecia pracy artystycznej. Uwielbiany aktor od kilku dekad zachwyca z ekranów, a wiele wcieleń teatralnych i filmowych zdążyły osiągnąć już status wręcz kultowych. Jednak sam nie miał na ten temat zbyt optymistycznych przemyśleń... W swojej autobiografii z żalem zasugerował, że jego kariera artystyczna powoli dobiega końca. Piotr Fronczewski gorzko o swojej karierze aktorskiej Na początku czerwca Piotr Fronczewski świętował 77. urodziny. Choć od ponad pięciu dekad bez przerwy występuje na scenie, a w filmach i serialach wykreował wiele wspaniałych postaci, dziś ma na ten temat gorzkie przemyślenia. W jednej z rozmów zauważył, że nigdy nie udało mu się zagrać żadnej znaczącej roli filmowej. "Nie cierpię z tego powodu, bo zawsze czułem się przede wszystkim człowiekiem teatru" — powiedział w Super Expressie. CZYTAJ TAKŻE: Wielką miłością Adama Mularczyka był teatr. Niektórzy nazywali go „Adamem wariatem” Z kolei na łamach swojej autobiografii "Ja, Fronczewski" stwierdził, że gdyby jeszcze raz mógł wybrać zawód, nie poszedłby dalej w karierę aktorską. Padły gorzkie słowa, którymi podsumował lata swojej kariery artystycznej. "Film jest jak igrzyska olimpijskie. Pojedynczy występ raz na jakiś czas. Mam wobec siebie podejrzenie, że po prostu nie byłem i nie jestem wystarczająco... światłoczuły jak na potrzeby kinowego ekranu. Są aktorzy, których kamera kocha. Myślę, że mnie tylko lubi i zapewne dlatego nie miałem w polskim kinie wielkich wyzwań" — czytamy w wywiadzie-rzece z Fronczewskim. Książka doczekała się swojej premiery ponad siedem lat temu. Aktor był wówczas przekonany, że jego czasy świetności dobiegają końca i skromnie wypowiadał się o swoich dokonaniach artystycznych. Były one nadzwyczaj imponujące, a lista od tamtego czasu urosła o co najmniej kilka pozycji... "Ja już jestem na ostatniej prostej, stygnę powoli, a film to przede wszystkim domena ludzi młodych. Starszym człowiekiem raczej niespecjalnie się zajmuje. Trzeba mieć pomysł na to, jak go zagospodarować, co gość w latach mógłby mieć do powiedzenia z ekranu. Zdarzają się takie filmy na Zachodzie. Ale widocznie u nas nie ma takich pomysłów. Ja jednak z tego powodu nie płaczę, nie cierpię szczególnie, bo od zawsze czułem się przede wszystkim człowiekiem teatru. W teatrze wciąż gram. Jestem w normalnym rytmie scenicznym. A film? Zagrałem sporo chyba", stwierdził niechętnie jeden z najbardziej rozpoznawalnych artystów polskiej sceny. Artystyczne dokonania Piotra Fronczewskiego Trudno uwierzyć, że jeden z najbardziej popularnych i rozpoznawalnych aktorów miał o sobie takie mniemanie. Piotr Fronczewski uwielbiany jest nie tylko przez dojrzałą widownię — kojarzą go również najmłodsi, a wszystko za sprawą cieszącej się wyjątkową sympatią kreacji Pana Kleksa. Jest również aktorem dubbingowym bajek oraz postaci z gier. Jednak na szczególne wyróżnienie zasługują płyty muzyczne realizowane pod pseudonimem Franek Kimono, owiane pewnym kultem we współczesnej popkulturze. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: "Była kobietą nieskończenie delikatną". Historia miłości Andrzeja Wajdy i jego drugiej żony, Zofii Żuchowskiej "Nawet nam do głowy nie przyszło z Andrzejem Korzyńskim, gdy nagrywaliśmy dwie pierwsze pioseneczki Franka, że zrobi się wokół tego tyle szumu. Traktowaliśmy to wyłącznie jako zabawę, ale Franek wybił się na niepodległość. Do dziś nie wiem, jak to się stało, że wymknął się z komórki pod tytułem "zgrywa" i zrobił karierę" — wspominał aktor w swojej autobiografii.
Piotr Fronczewski nieprędko wróci do aktorstwa. Kolejne doniesienia o stanie zdrowia artysty
Piotr Fronczewski od wielu lat cierpi na poważne problemy kardiologiczne. Gdy trzy lata temu zasłabł w sali kinowej zrozumiał, że musi się oszczędzać. W tym czasie przeszedł szereg operacji. Ostatnio pojawiły się kolejne informacje o stanie zdrowia aktora, który bardzo chciałby wrócić jak najszybciej do pracy. Czy będzie to wkrótce możliwe? Piotr Fronczewski zmaga się z poważną chorobą W 2018 roku media obiegły niepokojące informacje o problemach ze zdrowiem Piotra Fronczewskiego. Aktor trafił do szpitala i przeszedł kolejną operację po tym, jak przeżył zawał serca w sali kinowej. Problemy kardiologiczne towarzyszyły mu od lat, ale dopiero w ostatnim czasie wymknęły się one spod kontroli i wymagały interwencji chirurga. Konieczne było wszczepienie zastawki, choć do tamtej pory artysta był przekonany, że swoje problemy rozwiąże samymi lekami. „Byłem oswojony ze swoja arytmią, nie miałam w owym czasie napadów. Poszedłem do kina. Oglądałem film i nagle zaczęło się coś dziać. Ale było to zupełnie coś innego niż dotychczas. Nie wiedziałem, którędy mi serce wyskoczy. Opuściłem salę kinową, wsiadłem do samochodu i zacząłem jechać do szpitala. Jak się dało, trochę po trawniku, trochę po torach” - opowiadał w Radiu Zet. Piotr Fronczewski planował wrócić na deski teatru, lecz wtedy dać znać o sobie dały kolejne dolegliwości. Artysta ponownie trafił na stół operacyjny w wyniku silnego bólu biodra, które już od lat dawało o sobie znać. Zabieg odbył się na początku 2020 roku, na krótko przed rozpoczęciem pandemii. Czytaj także: Nowotwór brutalnie przerwał karierę Marka Torzewskiego. „Zrezygnował z walki o siebie” Piotr Fronczewski, Dzień Dobry TVN, Warszawa, 23.11.2019 rok Piotr Fronczewski. Jak czuje się aktor? Dziś artysta dochodzi do siebie po licznych zabiegach i przypadłościach, które w ostatnich latach nie miały wobec niego litości. Musi dbać o swoje zdrowie, aby zły stan nie powrócił. Z tego też powodu w ostatnich latach nieczęsto pojawiały się okazje aby ujrzeć Piotra Fronczewskiego na ekranie, nad którym nie tylko ubolewają fani, ale również on sam. Jak podaje magazyn Rewia, rodzina martwi się 75-latka i zwraca szczególną uwagę na jego sposób życia. „Aktor czuje się coraz lepiej, ale jest jeszcze na tyle słaby, że rodzina na pewno nie pozwoli mu się przemęczać” - podaje tygodnik. Informacje o polepszającym się stanie zdrowia z pewnością napawają optymizmem. Magazyn podał również, że Piotr Fronczewski bardzo tęskni za aktorstwem. Jak sam wyznał niegdyś w Rewii: „Stara zasada mówi, że jeśli aktor nie przychodzi na przedstawienie, to nie żyje.” Niestety, aktor nieprędko zagości na ekranie. Sprawujący nad nim opiekę lekarze stanowczo odradzają mu powrót do pracy w najbliższym czasie. „Na razie nie ma mowy, aby przy takiej obstawie nie słuchał zaleceń lekarzy. A oni sławnego pacjenta upominają, aby dał swemu sercu tak długi urlop, jaki będzie konieczny” - czytamy w Rewii. Z całego serca życzymy Piotrowi szybkiego powrotu do zdrowia! Sprawdź również: Marek Torzewski i Barbara Romanowicz-Torzewska: Razem w zdrowiu i w chorobie Piotr Fronczewski na planie „Rodziny Zastępczej"
W jakim stanie jest Piotr Fronczewski? Aktor skomentował ostatnie doniesienia
„Czuję się tak jak wszyscy w tej pięknej rzeczywistości”
Kilka dni temu sieć obiegła wiadomość, że Piotr Fronczewski zmaga się z problemami ze zdrowiem. Ta informacja zmartwiła fanów lubianego aktora, ponieważ już wcześniej mówił o dolegliwościach, z jakimi musi się mierzyć. Okazuje się jednak, że gorszy stan to jedynie plotki, a sam Piotr Fronczewski odniósł się do nich podczas rozmowy z jednym z portali. Stan zdrowia Piotra Fronczewskiego Piotr Fronczewski jeszcze w 2019 roku przyznał w rozmowie z Michałem Figurskim, że cierpi na arytmię oraz napadowe migotanie przedsionków. „Nie wiedziałem, którędy mi serce wyskoczy”, mówił w wywiadzie. W ubiegłym roku przeszedł również skomplikowaną operację biodra, po której niezbędna była rehabilitacja. O kolejnych problemach zdrowotnych Piotra Fronczewskiego informował tygodnik Na Żywo. „Skorzystał z kilku zabiegów w Konstancinie, ale całego procesu nie dokończył przez powszechną izolację. Wtedy z pomocą pospieszyła żona Ewa. Nagrała ćwiczenia i zabiegi kontynuowali tygodniami w domu”, przekazała osoba z jego bliskiego otoczenia. Jak ujawniono, aktor powinien przejść operację drugiego biodra, ale nie chce iść do szpitala, aby nie narazić się na zakażenie koronawirusem. „Nic dziwnego. Piotrek jest w grupie ryzyka. Uważa, by nie zachorować”, donosiło Na Żywo, powołując się na słowa informatora. Piotr Fronczewski odniósł się do tych doniesień podczas rozmowy z portalem Plejada. „To są jakieś zupełnie abstrakcyjne, parodyjne konfabulacje. Nie ma w tym cienia prawdy, to wszystko jest jakimś bełkotem”, stwierdził. „Czuję się tak jak wszyscy w tej pięknej rzeczywistości. Na razie jakoś się trzymam. Resztką wyobraźni, że tak można powiedzieć”, dodał w odpowiedzi na pytanie o samopoczucie. Słowa aktora może potwierdzać fakt, że właśnie wziął udział w nowym projekcie Daniela Rusina, który znany jest szerzej jako Reżyser Życia. Piotr Fronczewski zagrał w produkcji Ten film jest dla mężczyzn, która ma zwrócić uwagę na fakt, że mężczyźni często ignorują choroby, jakie im grożą. Film dostępny jest na portalu YouTube. Źródło: Plejada, WP Piotr Fronczewski w 2017 roku
Piotr Fronczewski przez lata nie dogadywał się z córką... A jak jest teraz?
W ostatnich tygodniach głośno jest o Piotrze Fronczewskim za sprawą jego złego samopoczucia. Aktor na początku wakacji zasłabł w teatrze. Na szczęście już czuje się lepiej i wrócił do występów przed publicznością. 72-latkiem podczas jego rekonwalescencji opiekowała się żona, którą kiedyś dotkliwie zranił. Kłótnie w domu odbiły się na dzieciach, najbardziej na dziś dorosłej Magdzie... Jak teraz wygląda ich relacja? Piotr Fronczewski o relacjach z dziećmi Piotr Fronczewski kilka lat temu zdradził swoją żonę, Ewę. Przyznał się do romansu, który mógł zniszczyć jego rodzinę. „Stało się. A jak do tego doszło? Czy to ważne? Bardzo dużo wtedy pracowałem. Kierat. Do tego dom z dwójką małych dzieci, więc brak snu. W pewnym momencie miałem ochotę od tego wszystkiego uciec”, napisał w swojej biografii Ja, Fronczewski. Para wspólnie wychowywała dwie córki - Kasię i Magdę. Z młodszą pociechą Fronczewski nie dogadywał się przez lata. „Magda przeżywa coś w rodzaju okresu buntu wobec mnie i bardzo wyraźnie okazuje mi brak akceptacji. Towarzyszy temu długa lista wszelkiego rodzaju zarzutów, niespełnionych oczekiwań, pretensji, z którymi ja się nie zgadzam”, powiedział kiedyś w jednym z wywiadów. I dodał, że wtedy jeszcze nie wiedział, że córka jest zła na niego nie za sprawą buntu, a z powodu zdrady! „Wypomniała mi to zupełnie niedawno w rozmowie. Jakim cudem? Była przecież wtedy malutka”, zastanawiał się aktor. Minęły lata, aktor pogodził się z Ewą i polepszyły się też jego relacje z córkami. Dziś Magda realizuje się jako psycholog, choć miała wszelkie predyspozycje, aby pójść w ślady ojca. „Jestem przekonany, że chętnie by mnie na tej słynnej kozetce psychologa położyła i przesłuchała”, powiedział Piotr. Trzymamy kciuki za ich dobre relacje!
Najnowszy felieton Jerzego Iwaszkiewicza: „Zagrać upadłego aktora potrafi tylko wybitny aktor”. O teatrze i nie tylko
Jerzy Iwaszkiewicz: „Płynęliśmy przed laty w kierunku Śniardw i nagle na środku wody pojawił się człowiek, który płynął i nie płynął. „Co jest?”. „Głowa mnie boli”. Człowiek, którego na środku jeziora boli głowa, wymaga natychmiastowej pomocy, podaliśmy więc dwie butelki piwa Warszawskiego. Tak uratowaliśmy dla kultury i świata wspaniałego człowieka i jeszcze lepszego aktora – Piotra Fronczewskiego”. W poprzednim felietonie Jerzego Iwaszkiewicza mogliśmy poczytać czytelnictwie i motoryzacji. Tym razem napisał o żeglarstwie, teatrze i malarstwie abstrakcyjnym. Jerzy Iwaszkiewicz – dziennikarz, felietonista, bywalec. Zapalony narciarz i żeglarz. Autor książek „Piegi na katar” i „Kot w pralce. Salony Jerzego Iwaszkiewicza”. Dla VIVY! komentuje bieżące wydarzenia. Zaczął się sezon żeglarski. W Wiosce Żeglarskiej w Mikołajkach nowe tarasy, nowe jachty, a także świetna golonka i zdarza się, że przywożą na środek jeziora. Proboszcz Andrzej Bryk wraz z sekretarzem generalnym Polskiego Związku Żeglarskiego Zbigniewem Stosio poświęcili piękne jachty Maxus 33 RS. Jedenaście metrów po pokładzie. 12–14 sierpnia odbędą się w Mikołajkach tradycyjne Żeglarskie Mistrzostwa Polski Dziennikarzy, 23. już z kolei. W ubiegłym roku VIVA! z Waszym felietonistą jako sternikiem zajęła drugie miejsce. W Mikołajkach zawsze zresztą coś się dzieje. Płynęliśmy otóż przed laty w kierunku Śniardw Jeziorem Mikołajskim i nagle na środku wody pojawił się człowiek, który płynął i nie płynął. Ciężko mu szło. Podpłynęliśmy. „Co jest?”. „Głowa mnie boli”. Tak było. Ani słowa więcej. Kiedyś już o tym pisaliśmy, ale warto powtórzyć. Człowiek, którego na środku jeziora boli głowa, wymaga natychmiastowej pomocy, podaliśmy więc dwie butelki piwa Warszawskiego. Okocimia jeszcze nie było, były to w ogóle czasy, kiedy żeglarze stali po piwo z kanistrami w ręku, zupełnie jak po benzynę. Podaliśmy, wypił, głową potrząsnął i od razu ożył. Tak uratowaliśmy dla kultury i świata wspaniałego człowieka i jeszcze lepszego aktora – Piotra Fronczewskiego. To był on. Telewizja nadała ostatnio sztukę Tankreda Dorsta „Ja, Feuerbach” z teatru Ateneum z Piotrem Fronczewskim w roli głównej i to też było niezwykłe. Przeszło dwie godziny na scenie, gra starego aktora, który szuka miejsca w życiu. Rozpacz, szaleństwo i namiętność. Zagrać upadłego aktora potrafi tylko wybitny aktor. Fronczewski to sztuka. Jak wychodzi na scenę, to zawsze robi się cisza. Piotr Fronczewski na premierze książki Jerzego Iwaszkiewicza "Kot w pralce". Nie wypada pisać za dobrze, ale napisać trzeba, że już 14 lat grają też w Ateneum francuską sztukę Francisa Vebera „Kolacja dla głupca”, też z Piotrem Fronczewskim w roli głównej, i jest to ciągle cudowna zabawa. Grali ostatnio 850. przedstawienie, może jest to nawet rekord świata, nie słychać, aby obecnie ktoś grał dłużej, i też zawsze jest komplet. Zaczynali z Wojciechem Pszoniakiem, grają od lat z Krzysztofem Tyńcem i ludzie się cieszą zupełnie tak, jakby nie było posła Macierewicza. Kiedy wypływamy teraz z Mikołajek w kierunku na Śniardwy, to zawsze na wszelki wypadek mamy na pokładzie dwie dobrze zamrożone stosowne butelki, piwa bezalkoholowego oczywiście. Fronczewski może nie wypływa już tak daleko, ale na pewno się przydadzą. Tak się jakoś dziś składa, ale będzie jeszcze o wielkiej sztuce. W galerii Fundacji Rodziny Staraków otwarto wystawę malarstwa Henryka Stażewskiego. Niezwykła sztuka. Abstrakcje geometryczne. Kolor i wyobraźnia. Stażewski palił fajkę i znany jest na świecie między innymi w Museum of Modern Art w Nowym Jorku, Tate Gallery w Londynie i w Paryżu. „Dzieło sztuki – pisał – nie powinno niczego dekorować, powinno wtopić się w otoczenie”. Wernisaże u Staraków weszły już do tradycji. W serii Spectra Art Space Masters pokazywano dzieła Tadeusza Kantora, Wojciecha Fangora, Andrzeja Wróblewskiego, Romana Opałki, a teraz Stażewskiego. Ludzie z zagranic przyjechali zobaczyć. Wytworna jak zwykle Elżbieta Gawroński z Rzymu, piękna Jola Lipski z Paryża i Władek Dadas z Londynu. Obecni byli też Wojciech Pszoniak, słynny Andrzej Pągowski w nowej, za wąskiej marynarce, ale takie zaczynają być modne, profesor Witold Rużyłło, Andrzej Mleczko, a także pozostałych 300 osób. Tradycyjnie podano placki ziemniaczane z grzybami, też świetne. Widziany był też w szarym wiosennym garniturze Bogusław Linda, który gra główną rolę w nowym filmie Andrzeja Wajdy „Powidoki”. Premiera we wrześniu. Zapowiada się duży film o wolności sztuki i wolności w ogóle. Linda gra rolę malarza Władysława Strzemińskiego, przyjaciela Stażewskiego. Wajda notabene zawsze trafia. Znowu zrobił film o wolności. Bogusław Linda na wernisażu wystawy Henryka Stażewskiego. Otrzymaliśmy też list. „Czytam Pana felietony w VIVIE! – pisze Andrzej Idon Wojciechowski z Łodzi – i doszedłem do przekonania, że największym moim marzeniem byłoby napisanie do Pana listu, który to list zamieściłby Pan jako felieton. Myśl powstała, kiedy zobaczyłem w Łodzi małego chłopczyka, chorego, którego marzeniem było poprowadzić tramwaj. Zrobili mu tę frajdę. Piszę więc jako mający pragnienie, aby przejechać się tramwajem”. Tak się zaczyna, dalej też jest ciekawie: „Czasy były dawne. Podobnie jak teraz był maj i wiosna. Barbara Hoff, młoda, piękna projektantka mody, marzyła, aby zostać reżyserem filmowym. Janusz Majewski, Andrzej Trzos-Rastawiecki i Roman Polański byli już w szkole filmowej. Nawet Janusz Morgenstern już był i poznawało się go po tym, że na bale przychodził z piękną Krysią oraz jej koleżanką Elżbietą Kępińską. Jak sobie przypominam, to grali na balach dobrze już umocowani na scenie jazzowej Melomani z Matuszkiewiczem, Sobocińskim i Trzaskowskim. Kazio Kutz zabraniał młodym ZMP-owcom tańczenia amerykańskich standardów. Wystaw Pan sobie, Panie Jerzy, że na bale nie przychodził Andrzej Wajda (z całym uszanowaniem), bo podobno się obawiał. Ale to takie gadanie, przecież w roku 1960 zrobił film »Niewinni czarodzieje«, a było to o jazzmanach... Janusz Majewski przebrał się na bal za ofiarę wypadku samochodowego – cały w bandażach, polewając się z pistoleciku na wodę czerwonym atramentem. Polański przebrał się wtedy za butelkę, ale niczego nie mógł się napić, ponieważ za wysoko wyciął sobie otwór na korek. Idąc dalej tropem Pana felietonu – jazz był zawsze na wolności. I żadne światełko w tunelu nie było nam potrzebne. Ale skoro w felietonie przytacza Pan Kisiela… W swoim czasie na koncercie u Literatów przy ulicy Krupniczej (rok chyba 1954) Melomani grali dla literatów. Byli: Mrożek, Szymborska, Jan Kamyczek i cały »Przekrój«, Kwiatkowski, Miecugow, Kisielewski i cała reszta. Kisielewski wygłosił wtedy credo, które obowiązuje do dziś. »Stary, jeśli tylko ktoś odróżnia gruszkę do lewatywy od fortepianu, to jak mu zagrają dobry jazz, to musi podskoczyć«. Żeby Pan widział, jak podskakiwała Szymborska… A Miecugow? Zawsze był dzielny podskoczyć”. Tyle list. Dziękujemy. Drukujemy. Autor studiował na wydziale produkcji w szkole filmowej i grał na trąbce w zespole Melomani z Dudusiem Matuszkiewiczem (pozdrawiamy). Duduś od czasu do czasu dalej zresztą lubi sobie dmuchnąć. Polański przebrany za butelkę to musiała być duża radość. Wydarzenie miało też miejsce w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej. W sztuce Francisa Poulenca, monodramie „Głos ludzki” w reżyserii Mai Kleczewskiej śpiewała w wersji oryginalnej, po francusku, Joanna Woś. Sama jest na scenie. Trochę jakby film, trochę teatr. Rozstaje się z partnerem przez telefon. Miłość i zazdrość. Oddech wielkiej namiętności. Jest świetna. Solistka operowa wielkich lotów o głosie czyściutkim, co najmniej jak żołądkowa gorzka. Zbigniew Ziobro Rozmawialiśmy kiedyś o motoryzacji i na pytanie, jakim jeździ samochodem, odpowiedziała, że zielonym. Dodatkowo jeszcze wyzgrabniała. Opowiadała też kiedyś, gdzie chciałby zamieszkać znany śpiewak Paulos Raptis, ale jak na razie nie nadaje się to do publikacji. „Głos ludzki” w Teatrze Wielkim to pysznym głosem wyśpiewane trochę świata. Coś z życia. Urodziła się śliczna jak marzenie Maria Elżbieta Dzikowska, ma już dwa i pół miesiąca i ciągle rośnie. Babcia (nazwisko i adres znane redakcji) prosi uprzejmie, abyśmy koniecznie napisali, bo jest to bardzo ważne. Piszemy z przyjemnością. Nam też się podoba. Na zakończenie, jak zawsze, dwa, a nawet trzy słowa o polityce. Polityką się nie zajmujemy, można dostać podwójnego kleszcza, nie można wszakże pominąć, iż coraz większym zainteresowaniem cieszy się ochocza działalność ministra sprawiedliwości, prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry. Nazywany jest powszechnie Panem Zbyszkiem, a Stanisław Tym w swoich felietonach w „Polityce” pisze o nim per Dobre Serduszko. Polecamy też: Salony Jerzego Iwaszkiewicza. „Drzewa rosną 50-60 lat” - mistrz felietonu tym razem o wycinaniu puszczy. Ale nie tylko!