Wizjoner i fanatyk kina. Reżyser Quentin Tarantino obchodzi dziś urodziny!
Quentin Tarantino jest jednym z najchętniej oglądanych reżyserów na świecie i jednym z najciekawszych twórców naszych czasów. Quentin Tarantino za każdym razem udowadnia, jak różnorodne może być kino. Kultowe już Pulp Fiction znajduje się na „top listach” wielu kinomaniaków, podobnie jak sławne Bękarty wojny czy Django. Z okazji 58. urodzin reżysera przypominamy jego najlepsze filmy. Quentin Tarantino biografia Quentin Tarantino urodził się 27 marca 1963 roku w mieście Knoxville, w stanie Tennessee (USA). Już jako nastolatek zrozumiał, że kocha kino. Po porzuceniu szkoły w wieku 16 lat, zatrudnił się w wypożyczalni wideo. Wtedy też zaczął uczęszczać na zajęcia aktorskie, a także napisał scenariusze do dwóch filmów – Urodzeni mordercy i Prawdziwy romans. Pierwszy z nich zrealizował Oliver Stone, a drugi Tony Scott. W ten sposób Tarantino zebrał środki na pierwszą własną produkcję. Zobacz: Kultowe Pulp Fiction kończy 25 lat! Czego nie wiecie o filmie Quentina Tarantino? Film Wściekłe psy z 1992 roku otrzymał wysokie oceny od krytyków, chociaż przyznawano, że w niektórych momentach sceny były zbyt okrutne i przesycone przemocą. Po pierwszym dużym sukcesie nadszedł czas na kolejne, jeszcze większe – mowa o Pulp Fiction z 1994 roku, i filmie Cztery pokoje, zrealizowanym przez Tarantino z trzema innymi reżyserami (Allison Anders, Robert Rodriguez, Alexandre Rockwell). Był to początek owocnej współpracy Tarantino i Rodrigueza. W 1996 roku Quentin pojawił się w jego filmie Od zmierzchu do świtu, tym razem jako... aktor. Był również twórcą scenariusza. W latach 2000. nadszedł czas na nowe produkcje, które na stałe zapisały się w historii kina. Dwie części filmu Kill Bill z Umą Thurman w roli głównej (Tarantino uważa aktorkę za swoją muzę), nietypowe Sin City: Miasto Grzechu, czy Grindhouse: Death Proof. W 2009 roku cały świat mówił o Bękartach wojny, wskazując na szczególnie świetne kreacje aktorskie (m.in. Brad Pitt i Christoph Waltz), a w 2012 – o filmie Django. W 2019 roku reżyser powrócił z Pewnego razu... w Hollywood. Filmy Tarantino wyróżniają się osobliwym stylem. Fabuła zazwyczaj jest nieprzewidywalna, ponieważ Quentin uwielbia zaskakiwać. Od początku kariery reżyser zdobył kilkadziesiąt nominacji i kilkanaście prestiżowych nagród, w tym Oscara za scenariusz do Pulp Fiction. Z okazji urodzin Quentina Tarantino przypominamy jego najlepsze filmy. Który z nich jest Waszym ulubionym?
Oscary 2020: Oto filmy które powalczą o miano najlepszego!
"Joker", "Parasite", Irlandczyk"... Jakie jeszcze filmy są nominowane?
Kategoria "Najlepszy film" jest tą, która wzbudza najwięcej emocji podczas każdej ceremonii rozdania Oscarów. Wystarczy wspomnieć gigantyczną wpadkę organizatorów gali sprzed trzech lat, podczas której przypadkowo ogłoszono zwycięzcami twórców filmu La La Land, podczas gdy Akademia zadecydowała, że najlepszym filmem zostanie Moonlight. O tej pomyłce jeszcze długo trąbiły wszystkie media świata. Ogromne poruszenie jakie wywołało niefortunne zajście jest najlepszym dowodem na to jak wielką renomą ta kategoria cieszy się zarówno wśród fanów jak i w całym filmowym przemyśle. Mamy nadzieję, że twórcy już nigdy nie będą musieli przeżywać podobnego koszmaru, a dzisiejsza gala oscarowa obędzie się bez wpadek. Tym bardziej, że każdy z nominowanych w tym roku filmów wywarł spore wrażenie i zdaje się, że zwycięstwo żadnego z nich nie wywołałoby zbytniego zdziwienia. Wyróżnieniem jest już sama obecność w tak doborowym towarzystwie. Które produkcje znalazły się zatem w szczęśliwej 9-tce? Wygranego poznamy już za kilka godzin! View Ediplayer on the source website Oscary 2020: Najlepszy film "Parasite" Nikt podczas festiwalu w Cannes nie spodziewał się, że Złota Palma trafi właśnie do rąk Bong Joon-ho, szczególnie że przewodniczącym komisji był wówczas Alejandro González Iñárritu, twórca kina bardziej epickiego. A jednak ku zachwytowi wszystkich to najwyższe wyróżnienie festiwalu zostało słusznie przyznane canneńskiemu objawieniu - filmowi Parasite. Miejscami zabawnej historii o wciąż funkcjonujących w nowoczesnym świecie współzależnościach klasowych, w której jednak zdecydowanie przeważa gorzki ton. Parasite opowiada o dwóch rodzinach: tej mieszkającej w slumsach, zmuszonej, by korzystać z internetu pobliskich sklepów i zajmującej się (i to niezbyt udolnie) składaniem pudełek na pizzę oraz tej mieszkającej w pięknej willi na wzgórzu, posiadającej służbę, liczne zdjęcia portretowe na wzór rodziny królewskiej oraz zajmującej się bliżej nieokreślonymi zawodami. Kiedy biedna rodzina za pomocą podstępu dostaje pracę w domu bogaczy rodzi się pytanie: kto jest tutaj tytułowym pasożytem? Nie jest to pierwszy film koreańskiego reżysera który zachwycił. Okja również zbierała liczne pochwały, choć nie otrzymała żadnej nagrody. Jak Bong Joon-ho trafnie stwierdził podczas odbierania Złotego Globa za najlepszy film zagraniczny: wystarczy, że Amerykanie pokonają barierę w postaci napisów filmowych, a poznają wiele niesamowitych dzieł spoza swojego kręgu kulturowego. Na szczęście Parasite został należycie doceniony sześcioma nominacjami oscarowymi. Film zdobył już w tym sezonie cały szereg nagród, czy dołączy do nich ta najważniejsza statuetka? Oscary 2020: Najlepszy film "Jojo Rabbit" Film, który wzbudził spore kontrowersje zarówno wśród widzów jak i krytyków. Czy publiczność jest już gotowa, by śmiać się z traumatycznych wydarzeń II wojny światowej? Swoich sił w tym temacie spróbował Taika Waititi, reżyser żydowskiego pochodzenia. Stworzył on niezwykle ciepłą i zabawną opowieść o dorastaniu w świecie przepełnionym nienawiścią i przemocą. Tytułowy bohater, mały Jojo - jest zapalonym nazistą i ze zniecierpliwieniem czeka na obóz bojowy Hitlerjugend, gdzie wreszcie pozna nowych kolegów i zostanie zauważony przez rekruterów wojskowych. Nie wszystko idzie po jego myśli, jednak chłopiec może liczyć na nieustanne wsparcie swojego wyimaginowanego przyjaciela - Adolfa Hitlera. Kolejne wydarzenia zmuszają Jojo do zakwestionowania wartości, w które jak dotąd tak ślepo wierzył. Taika Waititi, który zaczynał od niskobudżetowych filmów niezależnych, został dostrzeżony przez hollywoodzkich producentów i zaangażowany do odświeżenia wizerunku jednego z marvelowskich Avengersów. Widocznie twórca po sukcesie Thor: Ragnarok poczuł się na tyle pewnie, by samemu zaproponować dość ryzykowną historię. Ale jak widać amerykański przemysł filmowy jest gotowy na przyjęcie ekscentrycznego twórcy - 6 nominacji oscarowych jest tego najlepszym dowodem. Oscary 2020: Najlepszy film "1917" Tragedia wojny została ukazana na dużym ekranie również przez Sama Mendesa, choć jego film dotyczył innego okresu historycznego. Film 1917 został zainspirowany opowieścią dziadka reżysera, weterana I wojny światowej. Fabuła opowiada historię misji dwóch szeregowych żołnierzy, którzy muszą przekroczyć linię wroga i odwołać atak, w wyniku którego brytyjski oddział czeka pewna śmierć. Stylizowany na jedno ujęcie, miejscami przypominający grę komputerową film wzmaga empatię wobec młodych, odważnych chłopców zmuszonych do przerażających rzeczy, którymi nie powinni się zajmować. Nowe dzieło reżysera American Beauty czy Skyfall chwalone jest przede wszystkim za imponujące zdjęcia i epickość opowiadania. 10 nominacji to dobra wróżba, zwłaszcza, że 1917 okazał się czarnym koniem Złotych Globów, podczas których otrzymał nagrodę za najlepszy film. Oscary 2020: Najlepszy film "Joker" W tym sezonie nagród filmem, który święci największe triumfy jest z pewnością Joker. Złoty Lew w Wenecji, 3 nagrody BAFTA, 2 Złote Globy i aż 11 (!) nominacji do Oscara. Nie wszyscy wróżyli filmowi Todda Phillipsa tak ogromny sukces. Zwłaszcza, że dzieło cechuje ogromna dawka przemocy, która dla wielu okazała się trudna do zniesienia. Mówiło się też o sporym podobieństwie pomiędzy Jokerem, a słynnym Taksówkarzem Martina Scorsesego. Liczne analogie świadczą, że origin story największego szaleńca wśród wszystkich komiksowych antagonistów z pewnością zostało zainspirowane twórczością mistrza kina gangsterskiego. Efektem jest jednak jeden z najbardziej przekonujących portretów psychologicznych w historii kina superbohaterskiego. Aż trudno uwierzyć, że Phillips zajmował się dotąd jedynie komediami dość niskich lotów. Wygląda na to, że w końcu rozwinął skrzydła. Oscary 2020: Najlepszy film "Małe kobietki" Drugi film Grety Gerwig, początkującej reżyserki, która zaczynała jako aktorka filmów niezależnych. Sławę przyniosły jej role w produkcjach obecnego partnera - Noaha Baumbacha oraz doskonale przyjęty debiut reżyserski: Lady Bird. W tegorocznym wyścigu oscarowym Gerwig jest jedyną kobietą, której film otrzymał nominacje w głównej kategorii, tym samym reżyserka stanie w szranki również z Baumbachem (nominowanym za Historię małżeńską). Tematyka jej najnowszego dzieła zdaje się nie być w tym kontekście przypadkowa. Małe kobietki to powieść Louisy May Alcott opowiadająca historię czterech sióstr March walczących o swoje marzenia w XIX wiecznej Ameryce, w której głos kobiet nie jest akceptowany. Patrząc na dwa długie wieki dzielące nas od rzeczywistości dziewcząt, można z trwogą stwierdzić, że choć od tamtej epoki zmieniło się bardzo dużo, echa dawnych czasów są wciąż widoczne we współczesnej mentalności. Oscary 2020: Najlepszy film "Pewnego razu... w Hollywood" Hołd złożony Hollywood lat 60., powstał z wielkiej miłości Quentina Tarantino do kina. W wykreowanym przez niego świecie zło - nawet jeśli zostanie dopuszczone do głosu - w końcu dostaje to na co zasługuje. Motyw satysfakcjonującej zemsty wymierzonej w znienawidzonych przez opinię publiczną okrutnych sprawców pojawił się już zarówno w Django jak i Bękartach wojny. Tym razem reżyser idzie jednak o krok dalej. Za pomocą swojej filmowej baśni Tarantino unieśmiertelnia na ekranie postaci, które (jak możemy się domyślać) od dawna funkcjonują w jego wyobraźni. Pewnego razu... w Hollywood otrzymało 10 nominacji. Czy reżyser-kinofil zostanie w końcu nagrodzony nie tylko za scenariusz? Oscary 2020: Najlepszy film "Irlandczyk" Najdojrzalszy film reprezentanta starej gwardii filmowych "bachorów" (Movie Brats). Martin Scorsese sięgnął po najpopularniejsze motywy ze swojej twórczości i stworzył opowieść pozbawioną dawnej brawury. W Irlandczyku została ona zastąpiona dużą dozą autorefleksji. Stary gangster - Frank Sheeran - czując zbliżający się sąd ostateczny i dojmującą samotność, decyduje się na rachunek sumienia. Przestępca nie dopuszcza do siebie żadnych wyrzutów, ale powolna opowieść o jego bujnym życiu pozwala mu zlokalizować momenty, których żałuje. Z pewnością nie jest to ostatnie słowo słynnego reżysera, choć na jego półeczce znajdują się już 1 Oscar, 2 Złote Palmy i 3 Złote Globy! Oscary 2020: Najlepszy film "Historia małżeńska" Podobno zdarzenia w Historii małżeńskiej zainspirowały prywatne doświadczenia rozwodowe reżysera Noaha Baumbacha. Tłumaczyłoby to ogromną wrażliwość z jaką artysta podszedł do tematu. Dwie równoważne perspektywy rozwodzących się bohaterów uniemożliwiają opowiedzenie się po jednej stronie. Czynnikiem niepozwalającym im na pokojowe rozstanie jest tu, o ironio, biurokratyczna machina sądownicza, gotowa by zaatakować wszystkie czułe punkty uwikłanych w nią nieszczęśników. Rozwodowych filmów było już wiele, jednak żaden nie rozdziera serca tak jak produkcja Netflixa. Tym bardziej, że otrzymujemy również dowód na siłę wygasłego uczucia dawnych małżonków. Reżyser filmów niezależnych szturmem najeżdża hollywoodzkie podwórko i udowadnia, że siła przekazu tkwi w szczerej prostocie. Na swoją drugą oscarową nominację Baumbach czekał aż 14 lat! Trzymamy kciuki, by tym razem gala okazała się dla niego owocna. Oscary 2020: Najlepszy film "Le Mans '66" Autor znakomitych: Spaceru po linie i Przerwanej lekcji muzyki, James Mangold, postanowił przedstawić historię słynnego 24-godzinnego wyścigu samochodowego Le Mans. Marka Ferrari króluje w latach 60. na kultowym torze, czemu sprzeciwia się właściciel konkurencyjnej firmy: Ford Motor Company. W tym celu zatrudnia dwóch świetnych kierowców: Carrolla Shelby'ego (Matt Damon) i Kena Milesa (Christian Bale), którzy mają stworzyć projekt nowego samochodu. Nominacja filmu Mangolda w tej kategorii jest dość sporym zaskoczeniem, biorąc pod uwagę, że nie zawsze wyróżnionych filmów było aż 9. Choć ze wszystkich wymienionych powyżej kandydatów Le Mans '66 ma najmniejsze szanse na statuetkę, cieszy, że twórczość artysty tego pokroju nie przechodzi niezauważona. Gala oscarowa odbędzie się już za kilka godzin. Od 1:30 w nocy będziemy ją relacjonować na żywo specjalnie dla Was!
Joker bezkonkurencyjny! Znamy pełną listę nominowanych do nagrody BAFTA
Głośna produkcja Netflixa depcze mu po piętach!
Dopiero co zakończyła się gala rozdania Złotych Globów, a już przemysł filmowy dostarcza nam kolejnych emocji. Dziś ogłoszono nominacje do niezwykle prestiżowych nagród Brytyjskiej Akademii Filmowej. Statuetki w postaci Złotej Maski przyznawane przez Brytyjską Akademię Sztuk Filmowych i Telewizyjnych (BAFTA), uznaje się za brytyjski odpowiednik Oscarów. Pierwsze nagrody BAFTA zostały przyznane w 1948 roku, co oznacza, że w tym roku czeka nas już 73. ceremonia. Nagrodę przyznaje się w 23. kategoriach, jednak Akademia może wyznaczać również kategorie dodatkowe. W tym roku po raz pierwszy pojawiła się konkurencja na Najlepszy casting! Ogłoszone zostały również nominacje do nagrody dla Wschodzącej gwiazdy kina. Zwycięzca w tej kategorii zostanie wybrany przez widzów. Wygląda na to, że szanse na zdobycie największej ilości Złotych Masek ma Joker, który został nominowany aż w 11 kategoriach! Po piętach depczą mu jednak filmy: Irlandczyk i Pewnego razu... w Hollywood , które zebrały po 10 nominacji. Niestety Polski kandydat do Oscara - Boże Ciało - znów, tak jak w przypadku Złotych Globów, został pominięty i nie ma szans na zdobycie nagrody. Oto pełna lista nominacji do nagród Brytyjskiej Akademii Filmowej: View Ediplayer on the source website Film 1917 Irlandczyk Joker Pewnego razu... w Hollywood Parasite Film brytyjski 1917 Przynęta For Sama Rocketman Nie ma nas w domu Dwóch papieży Debiut brytyjskiego producenta, scenarzysty, reżysera Przynęta For Sama Maiden Only You Mój ojciec Film zagraniczny Kłamstewko For Sama Ból i blask Parasite Portret kobiety w ogniu Dokument Amerykańska fabryka Apollo 11 Diego For Sama Hakowanie świata Animacja Kraina lodu II Klaus Toy Story 4 Baranek Shaun Film. Farmageddon Reżyseria Sam Mendes - 1917 Martin Scorsese - Irlandczyk Todd Phillips - Joker Quentin Tarantino - Pewnego razu... w Hollywood Bong Joon-ho - Parasite Scenariusz oryginalny Szkoła melanżu Na noże Historia małżeńska Parasite Pewnego razu... w Hollywood Scenariusz adaptowany Irlandczyk Jojo Rabbit Małe kobietki Joker Dwóch papieży Aktorka Jessie Buckley - Siła marzeń Scarlett Johansson - Historia małżeńska Saoirse Ronan - Małe kobietki Charlize Theron - Gorący temat Renée Zellweger - Judy Aktor Leonardo DiCaprio - Pewnego razu... w Hollywood Adam Driver - Historia małżeńska Taron Egerton - Rocketman Joaquin Phoenix - Joker Jonathan Pryce - Dwóch papieży Aktorka drugoplanowa Laura Dern - Historia małżeńska Scarlett Johansson - Jojo Rabbit Florence Pugh - Małe kobietki Margot Robbie - Gorący temat Margot Robbie - Pewnego razu... w Hollywood Aktor drugoplanowy Tom Hanks - Cóż za piękny dzień Anthony Hopkins - Dwóch papieży Al Pacino - Irlandczyk Joe Pesci - Irlandczyk Brad Pitt - Pewnego razu... w Hollywood Muzyka 1917 Jojo Rabbit Joker Małe kobietki Gwiezdne wojny: Skywalker. Odrodzenie Zdjęcia 1917 Irlandczyk Joker Le Mans '66 Lighthouse Montaż Irlandczyk Jojo Rabbit Joker Le Mans '66 Pewnego razu... w Hollywood Scenografia 1917 Irlandczyk Jojo Rabbit Joker Pewnego razu... w Hollywood Kostiumy Irlandczyk Jojo Rabbit Judy Małe kobietki Pewnego razu... w Hollywood Charakteryzacja 1917 Gorący temat Joker Judy Rocketman Dźwięk 1917 Joker Le Mans '66 Rocketman Gwiezdne wojny: Skywalker. Odrodzenie Efekty specjalne 1917 Avengers: Koniec gry Irlandczyk Król Lew Gwiezdne wojny: Skywalker. Odrodzenie Brytyjski animowany film krótkometrażowy Grandad was a romantic In Her Boots The Magic Book Brytyjski film krótkometrażowy Azaar Goldfish Kamali Learning to Skateboard in a Warzone (If You're a Girl) The Trap Casting Joker Historia małżeńska Pewnego razu... w Hollywood The Personal History of David Copperfield Dwóch papieży Wschodząca gwiazda kina Awkwafina - Kłamstewko Kaitlyn Dever - Szkoła melanżu Kelvin Harrison Jr. - Waves Micheal Ward - Blue Story Jack Lowden - Na ringu z rodziną Ceremonia wręczenia nagród odbędzie się już 2 lutego w Royal Opera House w Londynie.
Oto lista nominacji do Złotych Globów 2020! Kto ma największą szansę na statuetkę?
Ceremonia rozdania nagród już 6. stycznia
Poznaliśmy pełną listę nominowanych do 77. edycji Złotych Globów! Ceremonia rozdania nagród to nie tylko jedno z najważniejszych wydarzeń w świecie filmu, ale również wielkie święto dla wielbicieli kina. Uroczysta gala odbędzie się 6 stycznia 2020 roku i poprowadzi ją Ricky Gervais, po raz piąty w swojej karierze. Złote Globy wywołują ogromne emocje, ponieważ wygrane sugerują zwycięzców późniejszych Oscarów. Niestety, wbrew przewidywaniom polskich krytyków i znawców kina, film Boże ciało nie powalczy o statuetkę. Kto ma szansę na wygraną w tym roku? Oto wszyscy nominowani! Złote Globy 2020: pełna lista nominacji ZŁOTE GLOBY 2020: FILM DRAMATYCZNY Irlandczyk Joker Małe kobietki Historia małżeńska 1917 ZŁOTE GLOBY 2020: FILM KOMEDIOWY LUB MUSICAL Nazywam się Dolemite Jojo Rabbit Na noże Pewnego razu... w Hollywood Rocketman ZŁOTE GLOBY 2020: FILM ZAGRANICZNY Kłamstewko Nędznicy Ból i blask Parasite Portret kobiety w ogniu ZŁOTE GLOBY 2020: FILM ANIMOWANY Kraina lodu 2 Jak wytresować smoka 3 Król Lew Praziomek Toy Story 4 ZŁOTE GLOBY 2020: REŻYSERIA Bong Joon Ho, Parasite Sam Mendes, 1917 Todd Phillips, Joker Martin Scorsese, Irlandczyk Quentin Tarantino, Pewnego razu... w Hollywood ZŁOTE GLOBY 2020: SCENARIUSZ Historia małżeńska Parasite Dwóch papieży Pewnego razu... w Hollywood Irlandczyk ZŁOTE GLOBY 2020: AKTORKA W FILMIE DRAMATYCZNYM Cynthia Erivo, Harriet Scarlett Johansson, Historia małżeńska Saoirse Ronan, Małe kobietki Charlize Theron, Gorący temat Renee Zellweger, Judy ZŁOTE GLOBY 2020: AKTOR W FILMIE DRAMATYCZNYM Christian Bale, Le Mans '66 Antonio Banderas, Ból i blask Adam Driver, Historia małżeńska Joaquin Phoenix, Joker Jonathan Pryce, Dwóch papieży ZŁOTE GLOBY 2020: AKTORKA W KOMEDII LUB MUSICALU Ana De Armas, Na noże Awkwafina, The Farewell Cate Blanchett, Gdzie jesteś, Bernadette? Beanie Feldstein, Szkoła melanżu Emma Thompson, Late Night ZŁOTE GLOBY 2020: AKTOR W KOMEDII LUB MUSICALU Daniel Craig, Na noże Roman Griffin Davis, Jojo Rabbit Leonardo DiCaprio, Pewnego razu... w Hollywood Taron Egerton, Rocketman Eddie Murphy, Dolemite is my name ZŁOTE GLOBY 2020: AKTORKA DRUGOPLANOWA Kathy Bates, Richard Jewell Annette Bening, Raport Laura Dern, Historia małżeńska Jennifer Lopez, Hustlers Margot Robbie, Gorący temat ZŁOTE GLOBY 2020: AKTOR DRUGOPLANOWY Tom Hanks, Cóż za piękny dzień Anthony Hopkins, Dwóch papieży Al Pacino, Irlandczyk Joe Pesci, Irlandczyk Brad Pitt, Pewnego razu... w Hollywood ZŁOTE GLOBY 2020: PIOSENKA „(I’m Gonna) Love Me Again”, Rocketman „Spirit,” The Lion King „Into the Unknown,” Kraina Lodu 2 „Stand Up,” Harriet „Beautiful Ghosts,” Koty ZŁOTE GLOBY 2020: MUZYKA Osierocony Brooklyn Małe kobietki Joker 1917 Historia małżeńska ZŁOTE GLOBY 2020: SERIAL DRAMATYCZNY Wielkie kłamstewka The Crown Obsesja Eve The Morning Show Sukcesja ZŁOTE GLOBY 2020: SERIAL KOMEDIOWY Barry Fleabag The Kominsky Method Wspaniała pani Maisel Wybory Paytona Hobarta ZŁOTE GLOBY 2020: FILM TELEWIZYJNY LUB SERIAL LIMITOWANY Paragraf 22 Czarnobyl Fosse/Verdon Na cały głos Niewiarygodne ZŁOTE GLOBY 2020: AKTORKA W SERIALU DRAMATYCZNYM Jennifer Aniston, The Morning Show Olivia Colman, The Crown Jodie Comer, Obsesja Eve Nicole Kidman, Wielkie kłamstewka Reese Witherspoon, The Morning Show ZŁOTE GLOBY 2020: AKTOR W SERIALU DRAMATYCZNYM Brian Cox, Sukcesja Kit Harington, Gra o tron Rami Malek, Mr. Robot Tobias Menzies, The Crown Billy Porter, Pose ZŁOTE GLOBY 2020: AKTORKA W SERIALU KOMEDIOWYM LUB MUSICALU Christina Applegate, Już nie żyjesz Phoebe Waller-Bridge, Fleabag Natasha Lyonne, Russian Doll Kirsten Dunst, On Becoming a God in Central Florida Rachel Brosnahan, Wspaniała pani Maisel ZŁOTE GLOBY 2020: AKTOR W SERIALU KOMEDIOWYM LUB MUSICALU Michael Douglas, The Kominsky Method Bill Hader, Barry Ben Platt, Wybory Paytona Hobarta Paul Rudd, Living with yourself Ramy Youssef, Ramy ZŁOTE GLOBY 2020: AKTORKA W SERIALU LIMITOWANYM ALBO FILMIE TELEWIZYJNYM Kaitlyn Dever, Niewiarygodne Joey King, The Act Helen Mirren, Katarzyna Wielka Merritt Wever, Niewiarygodne Michelle Williams, Fosse/Verdon ZŁOTE GLOBY 2020: AKTOR W SERIALU LIMITOWANYM ALBO FILMIE TELEWIZYJNYM Christopher Abbott, Paragraf 22 Sacha Baron Cohen, The Spy Russell Crowe, Na cały głos Jared Harris, Czarnobyl Sam Rockwell, Fosse/Verdon ZŁOTE GLOBY 2020: AKTORKA DRUGOPLANOWA W SERIALU, SERIALU LIMITOWANYM ALBO FILMIE TELEWIZYJNYM Patricia Arquette, The Act Helena Bonham Carter, The Crown Toni Collette, Niewiarygodne Meryl Streep, Wielkie kłamstewka Emily Watson, Czarnobyl ZŁOTE GLOBY 2020: AKTOR DRUGOPLANOWY W SERIALU, SERIALU LIMITOWANYM ALBO FILMIE TELEWIZYJNYM Alan Arkin, The Kominsky Method Kieran Culkin, Sukcesja Andrew Scott, Fleabag Stellan Skarsgard, Czarnobyl Henry Winkler, Barry
Rafał Zawierucha o aktorstwie: „przebieraliśmy się od zawsze, bawiliśmy się w księdza”
Tak wyglądała jego droga do popularności
Cały świat usłyszał o nim dzięki roli Romana Polańskiego w ostatnim filmie Quentina Tarantino. Kariera Rafała Zawieruchy z dnia na dzień nabrała rozpędu, cały czas otrzymuje od uznanych twórców kolejne oferty. A jak wyglądało jego dzieciństwo? Czy od dziecka przejawiał talent aktorski? O tym opowiedział wraz z bratem Grzegorzem przed naszą kamera. Rafał Zawierucha o aktorstwie – Ostatnio mi się przypomniało, jak przebieraliśmy się zawsze. Albo jak bawiliśmy się w księdza, na przykład że odprawialiśmy msze. A przecież msze i cały rytuał świąt, i misteria w ogóle to są podstawy teatru - podkreślił Rafał Zawierucha. Dodał, że odbiera to jako znak, że już od najmłodszych lat ciągnęło go do aktorstwa. – Widocznie gdzieś tam od małego dziecka, jako ten, który zakładał różne ubranka na siebie i wycinaliśmy z opłatków różne tam komunikanty, za co nas rodzice gonili... Braliśmy sok jako wino i tak dalej. Już miałem tę widownię pierwszą, bo tak to nieświadomie traktowałem – ujawnił. Ta pasja została w nim także na okres edukacji. – A później w szkole zawsze byłem pierwszy do tego, żeby robić jakieś wydarzenia, teatrzyki, imprezy szkolne czy dzień wagarowicza, to zawsze byłem taką osobą, która wszystko organizowała. Później świadomie bardziej to się wydarzyło w liceum, należałem tam do koła teatralnego. No i co? Później szkoła prywatna w Krakowie, następnie Akademia Teatralna w Warszawie, później Teatr Współczesny w Warszawie, trochę filmów... – wylicza. Jego brat dodał za to, że Rafał Zawierucha „perfekcyjnie umiał ściemniać już jako trzylatek”. – Kiedy coś zrobił, rodzice chcieli zobaczyć, kto to zrobił, czy ja czy Rafał, on z kamienną twarzą, pełna powaga i mówił: „ja tego nie zrobiłem” – ujawnił uczestnik Masterchefa, Grzegorz. Pełny wywiad z braćmi Zawierucha możesz zobaczyć powyżej.
Rafał Zawierucha: „Nie mam kompleksu aktora z prowincji. Najważniejsze to wierzyć w siebie”
Jak polski aktor zagrał w filmie Tarantino?
Osiągnął coś, co wcześniej nie udało się żadnemu polskiemu aktorowi. Rafał Zawierucha zagrał u samego Quentina Tarantino! Wyjazd do Hollywood i praca na planie filmu Pewnego razu w Hollywood była dla niego niezwykłą przygodą, ale i spełnieniem amerykańskiego snu. Czy stała się przepustką do wielkiej międzynarodowej kariery i co musiał zrobić, by dostać rolę marzeń? Rafał Zawierucha u Kuby Wojewódzkiego „Nawet jeśli będę sekundę, to dla mnie wielka radość”, mówił w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla magazynu VIVA! w kwietniu tego roku o swojej roli w filmie Pewnego razu w Hollywood. Wówczas jeszcze sam nie widział ostatecznej wersji produkcji. Nie miał także okazji poznać Romana Polańskiego: „Widziałem go tylko raz na rozdaniu nagród Orły w Warszawie. Chciałem się z nim spotkać, ale też wiedziałem, że jest więcej młodych aktorów, którzy chcieliby się ogrzać w jego cieple. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że zagram go i to w Ameryce u Tarantino. Mówię o tym filmie z tęsknotą, bo bardzo bym chciał tam wrócić”, wyznał. A jak to się stało, że to właśnie on zagrał u Tarantino? „Prawdę mówiąc, sam nie bardzo wiem, jak to się działo. Kiedy w Polsce rozeszła się informacja, że powstaje taki film, rozmawiałem o nim ze znajomymi i stwierdziłem, że mógłbym w nim zagrać, bo nie mam kompleksu aktora z prowincji. Najważniejsze to wierzyć w siebie”, powiedział. Rafał Zawierucha mówił nam wprost: „To było jedno z moich marzeń, a ja uwielbiam mieć pięć do 10 celów, do jakich dążę, bo wtedy jednym z nich może być prywatny samolot albo pomaganie rodzicom w prowadzeniu ich rodzinnego domu dziecka, albo wykopanie studni w Afryce. I jeszcze, że chciałbym polecieć w kosmos. Nie wszystkie muszą się spełnić, ale trzeba mieć z czego wybierać. No i właśnie lecę w ten kosmos, do Quentina Tarantino. Dla mnie to jak podróż na Marsa, ponieważ nikt w Polsce u Tarantino nie zagrał”, przyznał w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Rafał Zawierucha we wtorek 5 listopada był gościem w programie Kuby Wojewódzkiego. Gdy pierwszy raz aktor zasiadł na kanapie Króla TVN opowiedział, jak wyglądał pierwszy dzień na planie filmu: „Pierwsze słowa powiedział do mnie jeszcze przed wejściem na plan. To było wspaniałe doświadczenie i uczucie. (...) Powiedział: »Cześć Rafał, super, że przyleciałeś. Witaj w rodzinie Tarantino!« Posypałem się, dosłownie się rozlałem! Jednak szybko się pozbierałem, ułożyłem się i powiedziałem, że to mój sen i teraz chce go spełnić”, zdradził. Rafał Zawierucha podkreślił, że zdarzyło mu się być rozpoznawanym na ulicy w Stanach Zjednoczonych. ,,To zabawne, bo ludzie zaczepiali mnie na ulicy i mówili "Widzieliśmy cię w tym filmie! To jesteś ty!". Czasem w Polsce podchodzą do mnie ludzie i mówią: "Nie wiedziałem, czy pan to pan". Ja im na to odpowiadam: "No nie". A oni na to: "Wiedziałem. Ale podobny!", mówił. Będąc po raz drugi gościem w programie Kuby Wojewódzkiego, miał okazję zasiąść u boku Billa Paullmana, który pojawił się w show związku z promocją filmu Ukryta gra Piotra Woźniaka-Staraka.
Rafał Zawierucha dostał swój program w TVN! Pierwszy odcinek już dziś...
Aktor zdradził nam, o czym opowie widzom
Rafał Zawierucha dostąpił zaszczytu zagrania u samego Quentina Tarantino, ale musimy oddać mu, że wielka hollywoodzka przygoda wcale go nie zmieniła. Podczas ostatniej prezentacji ramówki TVN i kanałów tematycznych, aktor udzielił nam krótkiego, przemiłego wywiadu. Dowiedzieliśmy się między innymi tego, jak wyglądała praca nad najważniejszą dla Zawieruchy sceną z filmu Pewnego razu w Hollywood. Gwiazdor zdradził nam też, o czym będzie jego program w TVN Fabuła... Program Europa filmowa Rafała Zawieruchy Europa filmowa to magazyn, w którym Rafał Zawierucha i jego goście przeniosą nas do zakątków, w których powstawały najpopularniejsze kinowe hity. „Poznamy miejsca, w których kino, czyli fikcja, łączy się z rzeczywistością. To niebywałe, ponieważ podróżowaliśmy do miejsc, gdzie były kręcone największe filmy. Odwiedzimy Sycylię, Toskanię, Rzym, Niemcy, Anglię, Szkocję, Hiszpanią, Czechy, Austrię, Węgry i jeszcze więcej”, obiecał nam aktor. Pierwszy odcinek już dziś o 21:50 w TVN FABUŁA. Rafał Zawierucha o swojej roli w Pewnego razu w Hollywood... Przy okazji spotkania, zapytaliśmy Rafała Zawieruchę czy denerwował się opiniami filmowych ekspertów, którzy oceniali produkcję Tarantino, w której wziął udział? „Nie śledziłem recenzji krytyków, ponieważ film jest dziełem wypuszczonym do widzów. Jeżeli robi to ktoś, kto ma pasję i kocha filmy, to wydaje mi się, że robi to jak najlepiej umie. W tym przypadku, z tego co wiem, większości się film podoba”, powiedział VIVIE.pl Rafał Zawierucha. W najnowszej produkcji Quentina Tarantino jest scena, w której Roman Polański (w tej roli Rafał Zawierucha) w niewybrednych słowach zwraca się do… psa. Jak wyglądało kręcenie tego momentu i czy aktor jest zadowolony z tego, jak wypadł? „Wiadomo, że chciałoby się więcej. Chciałoby się rozwinąć ten wątek, ale zamysł Quentino był taki, jaki widzimy na ekranie. Jest to pewnego rodzaju tło do głównej historii. […] Ale jednocześnie to też nieodłączny element całej układanki i z tego się bardzo cieszę. Jestem bardzo dumny i aż chcę znów współpracować z Tarantino”, usłyszał od aktora dziennikarz VIVY.pl. „Powtarzaliśmy tę scenę kilka razy. To normalne w każdym filmie, bo zawsze coś jest gorsze, coś lepsze. Tu wszyscy byli w gotowości, ponieważ Quentin nagrywał na taśmie. Ale dwa, trzy razy ćwiczyliśmy, potem nagraliśmy i reżyser powiedział – mamy to!”, dodał w rozmowie z nami Rafał Zawierucha. Co jeszcze zdradził nam gwiazdor? Obejrzyjcie nasze wideo do końca.
Shannon Lee w ostrych słowach atakuje Quentina Tarantino!
Córka Bruce’a Lee oskarża reżysera o kłamstwo!
Shannon Lee i Quentin Tarantino wymienili kilka nieprzyjemnych zdań po premierze długo oczekiwanego filmu Pewnego razu... w Hollywood. Córce aktora Bruce’a Lee nie spodobał się sposób, w jaki reżyser przedstawił jej ojca widzom. Określiła jego postać mianem „karykatury” i zarzuciła Tarantino manipulację faktami. Bruce Lee w filmie Quentina Tarantino Quentin Tarantino nie oszczędzał słów podczas konferencji prasowej w Moskwie. „Bruce Lee był aroganckim facetem. Nie wymyśliłem sposobu, w jaki mówił. Słyszałem, że opowiadał różne rzeczy, aby wzmocnić efekt. Ludzie zarzucają, że nigdy nie powiedział, że może pobić Muhammada Ali. Cóż, tak właśnie było. Potwierdziła to jego żona Linda Lee w swojej pierwszej biografii”, ujawnił reżyser. Jednak fragment z książki Lindy Lee Cadwell, do której nawiązał Tarantino, jest w rzeczywistości cytatem krytyka, który napisał, że gdyby Bruce Lee i Cassius Clay (później znany jako Muhammad Ali) stanęli do walki, wygrałby ten pierwszy. Słowa te nie pochodzą od samej autorki, donosi China.org. Sama Linda Lee skomentowała nowy film Tarantino jeszcze na początku sierpnia. „Pomyślałam, że ta postać jest jego karykaturą. [...] To nie ma nic wspólnego z tym, kim naprawdę był…”. „Powinien się zamknąć”, powiedziała ostro Shannon, córka Bruce’a Lee, w rozmowie z magazynem Variety. „To byłoby miłe. Mógłby też przeprosić, lub powiedzieć: Nie wiem, jaką osobą tak naprawdę był Bruce Lee. Wykreowałem ten obraz dla potrzeb mojego filmu. Nie należy sądzić, że to wszystko jest prawdą”, dodała. Stwierdziła również, że pewność siebie aktora często mylono z arogancją. A Bruce Lee musiał ciężko pracować, aby odnieść sukces w Hollywood, głównie ze względu na uprzedzenia wobec Chińczyków i Azjatów. [Uwaga: spoiler!] W filmie Pewnego razu... jego postać walczy z kaskaderem Cliffem Boothem, ale Shannon Lee twierdzi, że jej ojciec nie zgadzał się na podobne rzeczy, szczególnie z osobami, które nie znały się na sztukach walki. Tarantino skomentował tę scenę. „Brad nie byłby w stanie pokonać Bruce’a Lee, ale Cliff mógł. To fikcyjna postać. Jeśli powiem, że Cliff może pokonać Bruce'a Lee, tak się stanie”. Jednak Shannon Lee odparła, że reżyser jest nieszczery. „Jedną z rzeczy, które niepokoją w jego odpowiedzi, jest to, że z jednej strony chce przedstawić fakty, a z drugiej strony chce powiedzieć, że to wszystko jest fikcją”. Film Pewnego razu... w Hollywood miał swoją premierę 16 sierpnia. W najnowszej produkcji Quentina Tarantino zagrali między innymi Margot Robbie, Leonardo DiCaprio, Brad Pitt i Rafał Zawierucha. Shannon Lee pozuje przy figurze woskowej Bruce’a Lee
Dziewiąty film Quentina Tarantino Pewnego razu… w Hollywood już w kinach!
Każdy nowy film Quentina Tarantino to wydarzenie w świecie kina. To jeden z ostatnich twórców Hollywood, który czaruje oryginalną, autorską wizją kina opierającego się modzie na remaki i ekranizacje komiksów. Jak na ironię, bo przecież jego filmy to jedna wielka aluzja do popkultury i przerzucanie się nawiązaniami do dzieł największych twórców. Nie inaczej będzie z Pewnego razu… w Hollywood, o którym jest głośno od momentu jego oficjalnej premiery podczas festiwalu w Cannes. Najnowszy, dziewiąty film Quentina Tarantino w kinach od 16 sierpnia. „Pewnego razu… w Hollywood”. Opis fabuły Pewnego razu... w Hollywood to wycieczka do Los Angeles 1969 roku, gdzie wszystko zaczyna się zmieniać. Gwiazda popularnego serialu, Rick Dalton (Leonardo DiCaprio) i jego wieloletni dubler/kaskader Cliff Booth (Brad Pitt) przyglądają się biznesowi, w którym spędzili lata, z trudem go rozpoznając. W dziewiątym filmie Quentina Tarantino zobaczymy niezwykłą obsadę i wiele wątków, które składają się na hołd odchodzącej w przeszłość złotej ery Hollywood. Całość prowadzona jest przez historię postaci, które zobaczymy na ekranie. Widzimy, jak mierzą się z dojrzałością, niespełnionymi oczekiwaniami, czyli wszystkim tym, z czym w pewnym wieku mierzy się każdy człowiek. Ale w Hollywood wszystko to jest jakby spotęgowane, bardziej dramatyczne, a sukces i porażka mieszkają obok siebie. (opis dystrybutora) O filmie „Pewnego razu… w Hollywood” „Kocham kino. Wy też kochacie kino. Proszę, żebyście powstrzymali się przed zdradzaniem zbyt wielu rzeczy o filmie, żeby nie zepsuć przyjemności widzom, którzy zobaczą go nieco później” – zaapelował Tarantino w specjalnym komunikacie przed premierą w Cannes. „Cieszę się, że mogę być w Cannes i podzielić się z festiwalową publicznością filmem Pewnego razu... w Hollywood. Obsada i ekipa ciężko pracowali nad stworzeniem czegoś tak oryginalnego i proszę tylko, aby wszyscy unikali ujawniania czegokolwiek, co mogłoby uniemożliwić późniejszym widzom przeżycie filmu w ten sam sposób” – argumentował. Krytycy i publiczność przychylnie potraktowali słowa reżysera i choć od premiery minęły już prawie trzy miesiące, wciąż o Pewnego razu… w Hollywood wiadomo niewiele. „Najnowszym, dziewiątym, filmem – Pewnego razu… w Hollywood – Quentin Tarantino kontynuuje swą misję, która polega na konsekwentnym zaskakiwaniu i oszałamianiu publiczności” – czytamy w materiałach prasowych. „I choć w filmie znajdziemy wszystko, co nierozerwalnie wiąże się z kinem mistrza – zupełnie nową, oryginalną historię, żywe, silne postacie, pokazane brawurową techniką – jego dziewiąty film jest zrazem nowym otwarciem w karierze tego scenarzysty i reżysera. Osadzając akcję w 1969 roku, Tarantino odtwarza miejsca i czas, które uformowały go jako twórcę filmowego. Czas, w którym wszystko – Los Angeles, Hollywood, system zarządzania gwiazdami ekranowymi, a nawet filmy – znajdowało się w punkcie zwrotnym i nikt nie mógł przewidzieć kierunku, w którym to wszystko będzie dryfować. A wszystko to – wbrew pozorom – nie jest aż tak odlegle od dzisiejszego Hollywood”. Zwiastun filmu „Pewnego razu… w Hollywood” View oEmbed on the source website Głównym bohaterem filmu jest Rick Dalton, w którego postać wcielił się Leonardo DiCaprio. – Rick jest produktem ubocznym lat pięćdziesiątych, zaistniał wtedy, stał się gwiazdą, ale jego pociąg odjechał mu sprzed nosa – mówi aktor. – Pracując nad tą postacią z Quentinem, patrzyliśmy na historię Ricka Daltona jako na przykład ogromnego braku zaufania – jego nieumiejętność bycia wdzięcznym za pozycję, jaką się cieszy, nieumiejętność docenienia tego, co ma. To ktoś, kto właściwie bez przerwy tęskni za czymś więcej – tłumaczy. Najlepszym przyjacielem Ricka, jest jego dubler Cliff Booth. – Przez lata ich kariery ewoluowały, by dziś znaleźć się w punkcie zwrotnym – mówi wcielający się w tę rolę Brad Pitt. – Wiedzą, że mają siebie nawzajem, to właściwie jedyne, czego mogą być pewni. Cliff udowodnił swą lojalność wielokrotnie i vice versa – są dla siebie rodziną. Nasze postaci zbudowane są na relacji aktor-dubler. Rozmawialiśmy na temat Steve’a McQueena i Buda Ekinsa, którzy tworzyli zgrany duet podczas prac nad Wielką ucieczką, ale także o relacji Burt Reynolds – Hal Needham. Szczerze mówiąc, to rozmawialiśmy z Burtem na ten temat, co było fascynujące. Kiedyś po prostu to wszystko wyglądało nieco inaczej, te więzi były dużo silniejsze. Cliff i Rick polegają na sobie. Kiedyś też ta praca była dużo bardziej wyczerpująca, dużo bardziej ryzykowna – toteż posiadanie przyjaciela, partnera było wszystkim. Choć i dziś jest to ważne – kończy Pitt. – Fascynuje mnie idea eksploracji tamtego czasu, tamtej ery Los Angeles, Hollywood. Ten film jest częścią mojej pamięci – mówi o czasie i miejscu akcji, w których dzieje się akcja filmu Pewnego razu… w Hollywood Quentin Tarantino. – Mieszkałem w Los Angeles County, w Alhambrze, w 1969 roku. Pamiętam, jakie filmy były wtedy w kinach, pamiętam, co leciało w telewizji, pamiętam dzieciaki, które prowadziły programy, zyskując chwilową sławę. Pamiętam radio KHJ, które grało właściwie bez przerwy. Pamiętam, jak ludzie słuchali radia w samochodach – nie przełączało się piosenki, szukając następnej. Miałeś tylko jedną stację i słuchałeś tego, co zaproponowano. Głośno, z zachwytem, nie wyłączając, nie ściszając, kiedy prezentowano reklamy. Część tego wszystkiego ukształtowała mój umysł, przeorała mózg. W filmie Tarantino pojawia się cała plejada największych gwiazd Hollywood. Obok DiCaprio i Pitta na ekranie zobaczymy m.in. Margot Robbie, Ala Pacino, Kurta Russella, Margaret Qualley, Dakotę Fanning, Luke’a Perry’ego i Damiana Lewisa. W niewielkiej, ale ważnej roli Romana Polańskiego zobaczymy też Rafała Zawieruchę. Pewnego razu… w Hollywood w kinach od 16 sierpnia. Plakat filmu Pewnego razu… w Hollywood:
„Nawet nie wiem, czego się spodziewać...”. Brad Pitt zrezygnuje z aktorstwa?
55-letni aktor rozmyśla nad współczesnym Hollywood
Może nam się wydawać, że tak utalentowany i uwielbiany na całym świecie aktor, jak Brad Pitt, nie może narzekać na brak pewności siebie, ale okazuje się, że nie ominął go ten problem. 55-letni Pitt, dwukrotnie ogłoszony najseksowniejszym żyjącym mężczyzną, twierdzi, że obawia się zmieniających się czasów. Brad Pitt o braku pewności siebie W wywiadzie z magazynem Culture, Brad Pitt wyznał, że stara się uporać z poczuciem niepewności. „To ciągła walka. W miarę starzenia się zyskujesz mądrość, więc mam nadzieję, że zwątpienie w siebie z czasem będzie mniejsze”. Aktor nie ukrywa, że czuje się „dinozaurem” w świecie mediów strumieniowych, takich jak Netflix. Pitt przyznaje, że nie umie wyobrazić sobie tego, jak będzie wyglądało Hollywood za kilka lat, skoro platformy serialowe i filmowe już teraz są dużo popularniejsze niż tradycyjne kina. „Jestem ciekawy przyszłości. Jest teraz mnóstwo portali do transmisji strumieniowej i jeśli we współczesnym kinie nie wydarzy się nic nowego... Nawet nie wiem, czego się spodziewać”, powiedział w rozmowie z The Sunday Times. Wcześniej, w wywiadzie z GQ ujawnił, że skupia się na produkcji filmowej, ponieważ jest za stary na Hollywood. „Naprawdę wierzę, że w grze zostają młodsi mężczyźni. Nie dlatego, że nie ma ról dla starszych – po prostu czuję, że tak to się potoczy”. „Może jesteśmy dinozaurami, ale spójrzmy na lata 90. Wtedy ogromnie popularne były filmy z Sylvestrem Stallone i Arnoldem Schwarzeneggerem. I nagle pojawił się Tarantino ze swoim niestandardowym spojrzeniem na kino. To podziałało! Z tego powodu nie mam nic przeciwko zmianom”, rozmyśla aktor. Brad Pitt zagrał właśnie jedną z głównych ról w nowym filmie Quentina Tarantino Pewnego razu... w Hollywood, który zobaczymy na ekranach naszych kin już 16. sierpnia. U boku aktora pojawią się Margot Robbie, Leonardo DiCaprio i Rafał Zawierucha.
Rafał Zawierucha szczerze o pracy na planie z Leonardo DiCaprio, Bradem Pittem i Margot Robbie
Rafał Zawierucha to obecnie najsłynniejszy polski aktor w Hollywood. Niedawno miał okazję zagrać w najnowszym filmie Wuentina Tarantino. „Nawet teraz jak o tym wspominam to mam ciarki. Uważam to za niezwykły cud aktorski i wielki krok do przodu”, mówi w rozmowie z Dzień Dobry TVN. Gra u boku Brada Pitta, Leonardo DiCaprio i Margot Robbie była dla niego ciekawym doświadczeniem. Jak dziś wyglądają ich relacje? Rafał Zawierucha o pracy z Pittem, DiCaprio i Robbie Rafał Zawierucha jest pierwszym polskim aktorem, który wystąpił w filmie Quentina Tarantino. Rola Romana Polańskiego w produkcji Pewnego razu...w Hollywood była dla niego sporym zaskoczeniem. Mimo że wziął udział w castingu, nie spodziewał się, że ją dostanie. Jego marzenie jednak się spełniło i aktor spędził trzy miesiące na planie filmowym w Hollywood. „Zaczynają się zdjęcia, każdy dzień to dla mnie nowe przeżycie. Dostaję scenariusz, czytam go w biurze, mam wypieki i gęsią skórkę. Śmieję się i jednocześnie lecą mi łzy, bo spotyka mnie coś niebywałego. Czuję się, jakbym oglądał najlepszą operę na świecie i słyszał każdą jej frazę. Magia. Przenoszę się w tamtą rzeczywistość, obok DiCaprio czy Brada Pitta. (…) W świecie Hollywood szanuje się drugiego człowieka, bez względu na to, kim jest”, powiedział w wywiadzie dla magazynu VIVA!. W programie Wstajesz i wiesz TVN24 Rafał Zawierucha na gorąco opowiedział o swoich emocjach chwilę po premierze filmu: „Wielkie przeżycie, wielkie emocje i cieszę się, że tu jestem. Jestem niezwykle zadowolony, że wziąłem udział w tym filmie i że zagrałem tak wybitnego człowieka, tak wybitnego Polaka, reżysera, u boku tak genialnych, znakomitych aktorów. To jest historia, do której nas Quentin przenosi – do tego Hollywood, którego już dzisiaj nie ma. To wspomnienie świata, za którym czasem tęsknimy. To pomaga zwrócić uwagę na to, co jest ważne, a o czym czasami zapominamy. Film jest magiczny. Teraz widziałem go po raz drugi i odkryłem nowe miejsce, nowe przesłania, nowe smaki. Quentin Tarantino w sposób genialny łączy historię i fikcję. Jest to niesamowita baśń. Jestem mega wzruszony, że obejrzałem film z moimi przyjaciółmi i całą obsadą”, wyznał. Teraz w rozmowie z Dzień Dobry TVN wyjawił, jak Hollywood odebrało film: „Poszliśmy do kina jak rodzina, jak miłośnicy kina. Pojawiło się mnóstwo gwiazd, które dotychczas musiałeś zachęcać do tego żeby przyszli (...). Taka atmosfera wspólnego święta Quentina, naszego, obsady... Wielkie przeżycie i duma, wręcz wdzięczność, że siadłem razem z nimi i razem oglądaliśmy film”, wyznał poruszony. Margot Robbie jako Sharon Tate - kulisy castingu Rafał Zawierucha zdradził także, jak Margot Robbie udało się dostać rolę Sharon Tate: „Margot Robbie napisała do Quentina list, żeby dał jej szansę zagrać w jakimś swoim filmie. Czasem wystarczy napisać list i wierzyć, że to się uda. Nie wiedziała, że to jest ten film. On akurat kończył scenariusz, dostał list i pomyślał, że może faktycznie ona sprawdzi się w tej roli”, wyznał Zawierucha. Polski aktor był zachwycony tym, jak wyglądała praca na planie u boku wielkich gwiazd Hollywood, a jak dziś wyglądają ich relacje? „Trzeba by tam być albo oni musieliby być tutaj, byśmy mogli spędzać razem więcej czasu, ale zawsze mam otwarte drzwi do nich. To nie jest tak, że na planie stwarzamy coś, a w rzeczywistości nic... Często było tak, że szczególnie z Margot mieliśmy niesamowity przelot i energię, grając tę parę, ale spotykaliśmy się także poza planem. Zaprosiła mnie nawet do siebie na Święto Dziękczynienia”. Mamy nadzieję, że dla Rafała Zawieruchy przygoda w Hollywood dopiero się rozpoczyna!
Leonardo DiCaprio i Brad Pitt po raz pierwszy zagrali razem w filmie!
Wiele kinomanów zadaje sobie to pytanie – jak to jest możliwe, że Leonardo DiCaprio i Brad Pitt dopiero teraz zagrali w jednym filmie?! Spotkali się na planie filmowym Pewnego razu... w Hollywood, w reżyserii Quentina Tarantino. I wygląda na to, że mocno się zaprzyjaźnili! Czy tą chemię da się wyczuć na dużym ekranie? Leonardo DiCaprio i Brad Pitt na planie Pewnego razu... w Hollywood Wkrótce, ponieważ już 9. sierpnia, na ekrany kin wejdzie nowy film Quentina Tarantino Pewnego razu... w Hollywood. W głównych rolach zobaczymy niezwykle przystojny duet – na planie filmowym spotkali się Leonardo DiCaprio i Brad Pitt. Nic więc dziwnego, że niektórzy fani wciąż nie mogą zrozumieć, dlaczego ta dwójka nigdy wcześniej nie zagrała razem? „Prawda jest taka, że otrzymałem sądowy zakaz zbliżania się [do Leonardo DiCaprio – przyp. red.]. W 1994 roku wydarzył się pewny incydent, którego nie lubimy wspominać”, zażartował Brad Pitt, odpowiadając na pytanie, dlaczego tak długo musiał czekać na współpracę z DiCaprio. „To jest facet, który naprawdę daje z siebie wszystko i bardzo się angażuje, więc jest to doskonałe doświadczenie, spotkać się z aktorem takiego kalibru”, dodał 55-latek. Sądząc po entuzjastycznych wypowiedziach Leonardo DiCaprio, on również od dawna marzył o roli u boku Brada Pitta. Podczas światowej premiery Dawno temu... w Hollywood, która odbyła się w Los Angeles, pochwalił kreatywne i osobiste cechy kolegi z planu. „Jest nie tylko niezwykle utalentowany, ale także bardzo łatwy w obsłudze. Promieniował energią, której potrzebowaliśmy oboje. Nasi bohaterowie są dobrze zorientowani w Los Angeles, znają się na przemyśle filmowym, a ich stosunki zawodowe stopniowo zmieniają się w pokrewieństwo”, powiedział w rozmowie z E! News. Czy będą mieli szansę ponownie zagrać razem? Niestety, Brad Pitt ujawnił w wywiadzie z GQ, że skupia się na produkcji filmowej, ponieważ... jest za stary na Hollywood. „Naprawdę wierzę, że w grze zostają młodsi mężczyźni. Nie dlatego, że nie ma ról dla starszych – po prostu czuję, że tak to się potoczy”. W filmie zagrali też Margot Robbie, Al Pacino, Dakota Fanning i Rafał Zawierucha. Akcja filmu Pewnego razu... w Hollywood rozgrywa się w Los Angeles, w 1969 roku. DiCaprio wciela się w postać aktora Ricka Daltona, a Pitt – kaskadera Cliffa Bootha, którzy usiłują zrobić karierę filmową. Tłem tej historii jest zabójstwo Sharon Tate oraz czwórki jej przyjaciół, przez członków sekty Charlesa Mansona. Premiera Pewnego razu... w Hollywood już 9. sierpnia!
Rafał Zawierucha z Bradem Pittem i Quentinem Tarantino na premierze Pewnego razu w Hollywood
Rola w filmie Quentina Tarantino jest przełomem w karierze Rafała Zawieruchy. Polski aktor wcielił się postać Romana Polańskiego w filmie Pewnego razu w Hollywood. Wystąpił u boku największych hollywoodzkich gwiazd, m.in. Brada Pitta, Leonardo DiCaprio czy Margot Robbie. Wczoraj w Los Angeles odbyła się uroczysta premiera filmu. Rafał Zawierucha od razu podzielił się swoimi przeżyciami związanymi z tym wyjątkowym dla niego wieczorem. Rafał Zawierucha na premierze „Pewnego razu w Hollywood” Rafał Zawierucha jest pierwszym polskim aktorem, który wystąpił w filmie Quentina Tarantino. Rola Romana Polańskiego była dla nie go dużym zaskoczeniem. Mimo że wziął udział w castingu, nie spodziewał się, że ją dostanie. Jego marzenie jednak się spełniło i aktor spędził trzy miesiące na planie filmowym w Hollywood. Wielkie wrażenie zrobiła na nim atmosfera tam panująca. „Zaczynają się zdjęcia, każdy dzień to dla mnie nowe przeżycie. Dostaję scenariusz, czytam go w biurze, mam wypieki i gęsią skórkę. Śmieję się i jednocześnie lecą mi łzy, bo spotyka mnie coś niebywałego. Czuję się, jakbym oglądał najlepszą operę na świecie i słyszał każdą jej frazę. Magia. Przenoszę się w tamtą rzeczywistość, obok DiCaprio czy Brada Pitta. (…) W świecie Hollywood szanuje się drugiego człowieka, bez względu na to, kim jest”, powiedział VIVIE! Po miesiącach pracy i oczekiwania przyszła pora na podziwianie jej efektów. Po raz pierwszy film Pewnego razu w Hollywood został zaprezentowany publiczności podczas Festiwalu Filmowego w Cannes. Wczoraj nastąpiła oficjalna światowa premiera. „Aaaaa! Jestem tutaj! Już po premierze - teraz całą noc święto kina! Święto Tarantino i całej rodziny! Całuje mocno wszystkich bez wyjątku! Dziekuje za to, że jesteście i pamiętajcie - Kino robimy dla was! Z pełną pokorą i pasją!”, napisał podekscytowany Rafał Zawierucha na swoim Instagramie. W programie Wstajesz i wiesz TVN24 Rafał Zawierucha na gorąco opowiedział o swoich emocjach. „Wielkie przeżycie, wielkie emocje i cieszę się, że tu jestem. Jestem niezwykle zadowolony, że wziąłem udział w tym filmie i że zagrałem tak wybitnego człowieka, tak wybitnego Polaka, reżysera, u boku tak genialnych, znakomitych aktorów. To jest historia, do której nas Quentin przenosi – do tego Hollywood, którego już dzisiaj nie ma. To wspomnienie świata, za którym czasem tęsknimy. To pomaga zwrócić uwagę na to, co jest ważne, a o czym czasami zapominamy. Film jest magiczny. Teraz widziałem go po raz drugi i odkryłem nowe miejsce, nowe przesłania, nowe smaki. Quentin Tarantino w sposób genialny łączy historię i fikcję. Jest to niesamowita baśń. Jestem mega wzruszony, że obejrzałem film z moimi przyjaciółmi i całą obsadą”, powiedział. Aktor zdradził też, jak przygotowywał się do roli Romana Polańskiego. „Dużo zwracałem uwagę na to, jak on się wypowiadał, jaki ma sposób bycia. Dawało mi taką ogromną siłę to, że odtwarzam, wcielam się w postać największego reżysera w tamtych czasach, jednego z najwybitniejszych”, wyznał. W polskich kinach film zobaczymy do 16 sierpnia.
Rafał Zawierucha: „Właśnie lecę w ten kosmos, do Quentina Tarantino”
„W momencie, gdy pada słowo «akcja», zmienia się rzeczywistość i tworzy się magia”
Końcówka listopada. W hotelu Sheraton rozmawiam z Mają Frykowską o jej książce i rodzinie. Nagle Maja robi wielkie oczy, bo widzi przy sąsiednim stoliku Rafała Zawieruchę, którego nie poznała jeszcze osobiście. Wie, że Rafał zagra u Quentina Tarantino Romana Polańskiego, przyjaciela Wojtka Frykowskiego, dziadka Mai, który zginął w 1969 roku w hollywoodzkiej willi jako ofiara słynnego morderstwa sekty Mansona. Film Tarantino ma być między innymi również o tym wydarzeniu. Podchodzimy do Zawieruchy, witamy się i już wiem, że gdy wróci z Hollywood, będziemy robić wywiad. Właśnie wyjeżdża na zdjęcia, więc umawiamy się na koniec stycznia, po jego powrocie. Witamy się już jak dobrzy znajomi. Rafał właściwie jest przyjacielem wszystkich ludzi: otwarty, spontaniczny, niestwarzający dystansu. A tacy rozmówcy dla dziennikarza są bezcenni. „Zauroczył cię”, komentują w redakcji. To prawda. Jako znana czarownica przepowiadam mu wspaniałą przyszłość. A dlaczego? Przeczytajcie tę rozmowę. Powiedz mi, czy wiesz już, ile będziesz w tym filmie: 10 minut, 20? Nawet jeśli będę sekundę, to dla mnie wielka radość. Sekundę? Może dwie. Ale nie mogę o tym mówić. Podpisałem klauzulę poufności. Proszę, nie pytaj o szczegóły. Poznałeś już Romana Polańskiego? Nie, widziałem go tylko raz na rozdaniu nagród Orły w Warszawie. Chciałem się z nim spotkać, ale też wiedziałem, że jest więcej młodych aktorów, którzy chcieliby się ogrzać w jego cieple. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że zagram go i to w Ameryce u Tarantino. Mówię o tym filmie z tęsknotą, bo bardzo bym chciał tam wrócić. A jak to się stało, że Tarantino właśnie Ciebie obsadził w roli Polańskiego? Normalnie. Opłaciłem ludzi od castingu, opłaciłem Tarantino pod stołem i dostałem propozycję (głośny śmiech). Nie żartuj, bo niektórzy wezmą to na poważnie. Wysłałeś swoje CV? Komu? Prawdę mówiąc, sam nie bardzo wiem, jak to się działo. Kiedy w Polsce rozeszła się informacja, że powstaje taki film, rozmawiałem o nim ze znajomymi i stwierdziłem, że mógłbym w nim zagrać, bo nie mam kompleksu aktora z prowincji. Najważniejsze to wierzyć w siebie. Wiara i los każdemu pisany? Uważam, że to, co ma nas spotkać, to nas spotka. I nie nazywam tego losem, tylko służbą każdego człowieka na tym świecie. W szkole teatralnej nauczono mnie, że aktorstwo to pewnego rodzaju posługa. Wszyscy czemuś służymy. Kiedyś fascynowałem się ogrodami i gdybym nie został aktorem, to byłbym pewnie artystą ogrodów i usługiwałbym przyrodzie. Pamiętam, że w Kielcach do ogródka rodziców przywoziliśmy z bratem jakieś głazy z Białki Tatrzańskiej, by tworzyć skalniaki. Dobrze, że aktor w Tobie zwyciężył. Ale chłopakowi z Kielc do Hollywood nie bardzo po drodze… A wiadomo, co komu po drodze? Trudno było ogarnąć wszystko, czym się interesowałem. A Kielce mi w tym nie przeszkadzały. Fascynowałem się na przykład Norwidem i jego ostatnimi słowami: „Przykryjcie mnie”. To były prorocze słowa. Wyprzedził swoją epokę. A gdy się kogoś przykrywa, to potem można go odkryć. Norwida w przyszłości odkryto. A ja odkrywam go dla siebie ciągle od nowa. Ciebie też teraz odkrywają. Wróćmy do Hollywood, bo zagubimy się w dygresjach. Zadzwonili do mojego agenta, bo szukali aktora Polaka. Ale jakimi drogami to wszystko szło, nie wiem, i nawet nie jestem tego ciekawy. Przecież zagrałem i tego już nic nie zmieni. A jeśli ktoś się do tego przyłożył, jestem mu wdzięczny. Wytłumaczenie może być prozaiczne. Może dziewczyna sprzątająca u Tarantino na planie jest Polką i wspomniała o Tobie, ulubionym aktorze serialowym? Nie wiem, kto tam sprząta na planie. W każdym razie zadzwonili do mojego agenta, Maćka Gajewskiego, który się zdziwił, ale przekazał mi, że dobijał się do niego ktoś z Ameryki. Powiedziałem mu, że przecież mam kontakty z różnymi reżyserami i sławnymi producentami (śmiech). Przecież prowadzę w DISCOVERY Canal+ program „Europa filmowa”. Maciek oddzwonił. A oni powiedzieli mu, że zanim wyjaśnią, o co chodzi, wysyłają umowę z klauzulą poufności, którą muszę podpisać. I dopiero potem ujawnią, w jakim celu. W kolejnym mailu pojawiła się informacja, że chodzi o film „Once Upon a Time in Hollywood” („Dawno temu w Hollywood”) i że to najnowszy film Tarantino: „Myślimy o roli Romana Polańskiego, którego pan Zawierucha mógłby zagrać”. To było w marcu rok temu. Poczułem się, jakby dosięgnęła mnie strzała z nieba. O mało nie zemdlałem. Widziałeś jakieś filmy Polańskiego wcześniej? „Nóż w wodzie”? Oczywiście. Przecież to klasyka. Ale także „Lokatora” i „Nieustraszonych pogromców wampirów”. Podziwiałem go, ale dopiero po wymianie maili z producentami w Ameryce zacząłem namiętnie oglądać nie tylko jego filmy, ale i czytać książki o Polańskim i jego autobiografię. A później nagrałem taśmę z prezentacją mojej osoby. I wysłałeś tę taśmę Polańskiemu? Nie. Nie mieliśmy przecież kontaktu. Mam nadzieję, że on ją kiedyś zobaczy. Marzy mi się takie spotkanie – rozmowa o przełomach w jego życiu. Już kiedy grałem Papkina w spektaklu w liceum, zaciekawił mnie jako aktor i reżyser. Przecież dopiero co, w 2002 roku, Polański zagrał Papkina u Andrzeja Wajdy. A ja w liceum uwielbiałem Fredrę. Lech Sulmierski, który prowadził u nas w szkole kółko teatralne, chyba już wtedy miał pomysł, żebym zdawał do szkoły teatralnej, chociaż ja jeszcze tego nie wiedziałem. Mając naście lat, jeszcze się nie wie, kim chce się zostać. Tylko że ja zawsze lubiłem mieć widownię i dla niej kogoś przedstawiać, a rola Papkina w „Zemście” to był mój kamień milowy. Okazało się wtedy, że umiem mówić ten tekst tak, aby ludzie się śmiali. Ale nie dostałem się do szkoły teatralnej ani za pierwszym, ani za drugim podejściem w Krakowie. Udało mi się to dopiero w Warszawie za trzecim razem. Ale dzięki temu trafiłem na wybitnych profesorów: Zbigniewa Zapasiewicza, Maję Komorowską i Wojciecha Pszoniaka. Jeszcze o tym pogadamy w innej rozmowie. Teraz wróćmy do Ameryki. Jedziesz tam, ale nie masz pewności, czy dadzą Ci tę rolę? Nie, było inaczej. Wyjeżdżam do Austrii i na Węgry robić program „Europa filmowa”. Jestem już po wysłaniu próbnych zdjęć do Hollywood, mam bilet na samolot do Wiednia, kiedy dzwoni mój agent: „Siedzisz? Nie? To usiądź. Oni chcą ciebie zatrudnić! Jedziesz do LA”. W tym czasie skręcałem meble, ponieważ na dzień przed moim wyjazdem wynająłem mieszkanie. Uderzyłem się młotkiem w palec z wrażenia. Śrubokręt wypadł mi z ręki. Zacząłem się śmiać i płakać. I skręciłeś te meble? Już nie, brat przyjechał i skończył. Nie byłem w stanie już nic zrobić. Zadzwoniłem tylko do mamy i do brata, nie informując ich o szczegółach. Powiedziałeś: „Jadę do Ameryki zagrać u Tarantino”? Powiedziałem, że – jak u Kargula i Pawlaka – jadę do Ameryki. To nie było aż tak zaskakujące, bo 10 lat wcześniej brałem w Nowym Jorku udział w warsztatach u Roberta Wilsona. A gdy wróciłem do Polski, wiedziałem, że to nie koniec, że ja tam jeszcze na pewno pojadę. I przeczucie mnie nie zawiodło. Jestem już w Wiedniu, kiedy telefonuje do mnie Maciej, informując o warunkach kontraktu i że wylatuję 2 sierpnia, a kiedy wracam, to nie wiadomo. Gram w teatrze, ale szczęśliwie się składa, że Maciej Englert daje mi urlop. „Panie dyrektorze, muszę wyjechać”. „No dobrze, a gdzie?”. „Do Hollywood”. Chwila milczenia: „Ale po co?”. Mówię, że film i nic więcej nie mogę powiedzieć. Ale taki, któremu nie mogę odmówić. Byłeś pewien, że dostaniesz tę rolę? Chciałem tego. To było jedno z moich marzeń, a ja uwielbiam mieć pięć do 10 celów, do jakich dążę, bo wtedy jednym z nich może być prywatny samolot albo pomaganie rodzicom w prowadzeniu ich rodzinnego domu dziecka, albo wykopanie studni w Afryce. I jeszcze, że chciałbym polecieć w kosmos. Nie wszystkie muszą się spełnić, ale trzeba mieć z czego wybierać. No i właśnie lecę w ten kosmos, do Quentina Tarantino. Dla mnie to jak podróż na Marsa, ponieważ nikt w Polsce u Tarantino nie zagrał. Ale niektórzy polscy aktorzy grali już w Hollywood. Tak, a ja im kibicowałem. Cieszę się z sukcesu każdego z osobna. Tego nauczyli mnie rodzice. A własne sukcesy napawają Cię dumą? Oczywiście. Kiedy zaczynałem pracę w zawodzie, nie marzyłem nawet o znanej gębie. A tymczasem okazało się to nie takie trudne. Bo kiedy się gra w serialach, to bardzo szybko zdobywasz popularność. Jak szykowałeś się do tej roli? I znowu nie mogę o tym mówić. W każdym razie podpisuję ogromną ilość dokumentów, wszystko przygotowane, tylko że moja wiza traci już ważność. Właśnie w lipcu 2018 roku. Muszę wyrobić nową, a to trwa. Dwie panie z biura, z którego przekazuje się dokumenty do ambasady, wysyłają mi formularze, rozmawiamy, śmiejemy się. Jedna z nich nawet nie wie, że jestem aktorem. Pytam ją: „A co pani tutaj robi?”. „A ja sobie wycinam śnieżynki. Chce pan?”. I wycięła mi śnieżynkę z papieru. „Ona przyniesie mi szczęście”, powiedziałem. I bardzo nas to rozbawiło. A po dwóch tygodniach okazało się, że wszystko dobrze się ułożyło. Obiecałem więc, że polecę do Stanów i będę sprzedawał na ulicy te śnieżynki szczęścia. A później przychodzi informacja, że muszę mieć drugą wizę, która mi umożliwi pracę w USA. Jest tylko jeden problem: jest 25 lipca, ja wylatuję 26 lipca do Szkocji robić odcinek „Europy filmowej”, a 2 sierpnia do Stanów. Spotkanie w ambasadzie mam umówione na 29 lipca, właśnie wtedy, gdy będę w Szkocji. Maciek dzwoni do mnie, co robić, a ja myślę: śnieżynka. Telefonuję więc do tej pani, a ona mówi, że należy zrobić spotkanie w trybie pilnym. Wszystko po wariacku, ale zgodnie z procedurami. Na przepakowanie torby mam trzy godziny. No i lecę do Kalifornii. A na lotnisku żegnają mnie rodzice. Dokładnie jak 10 lat temu, gdy leciałem do Roberta Wilsona. Wzruszam się i myślę, że życie składa się z takich drobnych cudów, czegoś niemożliwego, co właśnie się wydarza. A w Kalifornii odbiera Cię Tarantino i wiezie do hotelu? Gdzieś to czytałam. Nie (śmiech). Odebrał mnie przedstawiciel firmy i na drugi dzień budzę się już w samym sercu Hollywood. Myślę sobie: Co ja tu robię? Ale wiem, po co tam jestem. Uświadamiam sobie, że skoro mnie wybrali, to oni wiedzą, co robią. Znasz angielski? Znam, ale nie mówię perfekcyjnie. Chociaż po tych trzech miesiącach, a właściwie po pół roku mam o wiele lepszy akcent i ogromną chęć nauki. Witasz się z Tarantino, obejmuje Cię na dzień dobry? Nie, to ja rzucam się na niego. On mówi: „Witamy w rodzinie Tarantino, cieszę się, że dotarłeś”. Jest niesamowity, magiczny, elektryzujący. A na czym ta jego niesamowitość polega? Jest pełen miłości do tego, co robi. Nikogo nie udaje. Zaczynają się zdjęcia, każdy dzień to dla mnie nowe przeżycie. Dostaję scenariusz, czytam go w biurze, mam wypieki i gęsią skórkę. Śmieję się i jednocześnie lecą mi łzy, bo spotyka mnie coś niebywałego. Czuję się, jakbym oglądał najlepszą operę na świecie i słyszał każdą jej frazę. Magia. Przenoszę się w tamtą rzeczywistość, obok DiCaprio czy Brada Pitta. Jak wygląda tam plan filmowy? Wiem tylko, jak wygląda u Quentina Tarantino i Barry’ego Andersona, u którego w Minneapolis zagrałem już po tym filmie. Wszystko, co było nagrywane w Los Angeles, odbywało się na zewnątrz. Każdy mógł zobaczyć, jak pracuje Tarantino. W momencie, gdy pada słowo „akcja”, zmienia się rzeczywistość i tworzy się magia. Mam przeczucie, że to będzie naprawdę coś wielkiego. Ale film jest jeszcze w montażu. Czego nauczyłeś się od Tarantino? Tego, że wiem, kim jestem. Aktorem. Nauczył mnie swobody i odpowiedzialności za to, co robię. On mówił, jak sobie wyobraża tę scenę, a ja to odtwarzałem. Poczułeś się Polańskim? To było najtrudniejsze, ponieważ musiałem odczytać jego energię i sposób bycia. I jego apetyt na życie, z którego czerpał garściami. Ty też taki jesteś. Tak – ja podobnie jak on – uwielbiam ludzi i rozmawiać z nimi. A kobiety? Kocham kobiety jako piękne byty. I pamiętam, żeby je adorować. Nie zakochałeś się tam w żadnej? Choćby w Margot Robbie, która zagrała Sharon Tate? Ależ ona ma męża! Bardzo ją lubię. Umiałbyś się podnieść z takiego dramatu jak Polański? Nie wiem, nie mam myśli samobójczych. Ale wiem, że to byłoby dla mnie niewyobrażalnie trudne. Ja nie mam myśli katastroficznych, chociaż zdarzają mi się różne konflikty, rozstania, zakochania, odkochania. I zawsze staram się być szczery wobec siebie. Co było dla Ciebie najtrudniejsze przy tym filmie? Pierwszy raz poczułem coś, co nazywam świadomością aktorską. Kiedy wiem, że we mnie jest ta postać, którą odtwarzam, i czuję, jakby wyskakiwała z mojego wnętrza. Bardzo jestem ciekawy, co Roman Polański powie, jak obejrzy film. Premiera będzie w lipcu. Moim zdaniem scenariusz jest genialny. Zakolegowałeś się z Bradem Pittem i Leonardem DiCaprio? Chodziliście na wódkę? Tam się nie chodzi na wódkę, tylko na drinka. Ale nie ma takiego miejsca, jakim u nas był SPATiF. To ja odkryłem bar, do którego zapraszałem znajomych. Na moim pożegnaniu było 30 osób. Z tym zakolegowaniem… to za duże słowo. Ale tam pracują ludzie bardzo życzliwi. Nie ma zawiści zawodowej. A pod koniec zdjęć pani producent każdemu ściska rękę i mówi: „Dzięki, że tu byłeś”. Stanąłem jak wryty. W świecie Hollywood szanuje się drugiego człowieka, bez względu na to, kim jest. Te trzy miesiące zaważą na Twoim dalszym życiu? Nie wiem, to dla mnie trampolina, po której wciąż chcę skakać. Porównuję ją do skrzydeł. Moje dopiero rosną. A czasem trzeba je podciąć, aby rosły mocniej. Jak drzewo. Nie czułeś się w tym wszystkim zagubiony? Nie, bo w Hollywood mieszkają moi przyjaciele: Janusz Maszkiewicz – artysta malarz, który zajmuje się renowacją mebli i maluje obrazy. Kiedy przyleciałem drugi raz do Los Angeles, zaproponował mi, abym się u niego zatrzymał. Miałem dzięki temu poczucie bezpieczeństwa. Myślisz, że teraz w Polsce będą się bić o Ciebie? Nie chcę grać wszystkiego, co mi zaproponują. Mówię: „Weźcie nowych młodych aktorów. Ich też uczcie”. A ja… Myślę, że dopiero te podróże w kosmos zacząłem. I jeszcze niejedno mnie czeka. I dobrego, i złego. Godzę się z tym, że nie wszyscy muszą mnie lubić. To normalne. Nie każdy lubi zupę pomidorową. Polska nie wydaje Ci się teraz zbyt szara? Nie. Właśnie piję kawę w moim pięknym mieszkaniu pod lasem, później jadę na spotkanie z Krisem – moim przyjacielem, potem z bratem. Później teatr. No i muszę kupić spodnie narciarskie, bo za dwa dni wybieramy się na narty. Nie mam czasu na szarość. Życie jest naprawdę kolorowe. Ale szarość to też kolor.