Nieznana miłość Pedro Almodóvara. Kogo kocha słynny hiszpański reżyser?
Wszyscy piszą o jego kobietach i muzach, a on od 20 lat ma partnera, byłego modela
Pedro Almodóvar to jeden z najbardziej znanych hiszpańskich artystów. W Polsce jego filmy są bardzo popularne, wystarczy wymienić: „Kobiety na skraju załamania”, „Porozmawiaj z nią”, „Przerwane objęcia”, „Ból i blask”, czy „Wszystko o mojej matce”. Almodóvar często robi filmy o kobietach, znane są jego filmowe muzy, Victoria Abril, Penelope Cruz. Ale jest ktoś ważniejszy niż wszyscy inni. To partner życiowy reżysera, Fernando Iglesias Más. Jak ułożyły się losy tej pary? [Ostatnia publikacja na VUŻ: 24.09.2024 rok] Pedro Almodóvar i Fernando Iglesias Más: historia miłości Pedro Almodóvar Caballero urodził się 25 września 1949 roku, aż trudno uwierzyć, że obchodzi 75. rocznicę urodzin! Zawsze bardziej przypominał punka niż poważnego reżysera. Jego partner jest o 18 lat młodszy, Fernando Iglesias Más urodził się w zamożnej, konserwatywnej rodzinie. Sam Pedro Almodóvar pochodzi z rodziny winiarzy, przyszedł na świat w małej wiosce, w suchej i gorącej prowincji Kastylia La-Mancha. Uczył się w zakonnej szkole ojców Salezjanów. Rodzina marzyła, że zostanie księdzem. Mając 17 lat, powiedział rodzicom, że wyjeżdża do Madrytu, wbrew ich woli. „To była jedyna poważna rozmowa, jaką odbyliśmy. Ojciec oznajmił, że odstawi mnie na posterunek Guardia Civil, ponieważ byłem nieletni. Powiedziałem mu, że może zrobić, co chce, ale ja zamierzam jechać i koniec. Musieli widzieć niespotykaną determinację, bo się przestraszyli…”, mówił w rozmowie dla "Gazety Wyborczej". Zobacz też: Mentor i jego muza: Pedro Alomodovar i Penelope Cruz. Nie istnieliby bez siebie <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgnsJfva-1114496.jpg" width="2136" height="1600" alt="Venecia (Italia), 06/09/1983.- El director Pedro Almodovar (c) posa junto a las actrices protagonistas de su última película "Entre tinieblas", de izquierda a derecha, Julieta Serrano, Carmen Maura, Cecilia Roth, Cristina Sánchez Pascual y Marisa Paredes. La película se presentó a concurso en la "Mostra de Cine de Venecia". md,Image: 612398339, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: - / EFE / Forum" title="imgnsJfva-1114496" /> W Madrycie studiował i pracował (11 lat) w administracji dużej firmy Telefonica, dzięki czemu mógł sobie kupić kamerę. Sprzedawał też różne rzeczy na słynnym madryckim pchlim targu El Rastro. Jego dzieciństwo i młodość upłynęły w czasach dyktatury generała Franco. Dopiero po jej obaleniu Pedro Almodóvar wraz z innymi artystami wziął udział w La Movida - odrodzeniu hiszpańskiej sztuki. Pisał opowiadania, rysował komiksy, występował w teatrze. Pierwszym filmowym sukcesem Pedro Almodóvara był obraz „Czym sobie na to zasłużyłem” z 1984 roku z Carmen Maurą, jedną z ulubionych aktorek hiszpańskiego reżysera. Pedro Almodóvar: jeszcze nie wiedziałem, że jestem gejem, ale czułem się wykluczony Pedro Almodóvar nigdy nie ukrywał, że jest gejem. Bywało to dla niego trudne. „Kiedy mówię, że nie jestem synem, którego oczekiwała moja matka, i że jest mi przykro, że byłem rozczarowaniem, nie mówię tak naprawdę o matce, ale o ludziach z mojej wsi, o tym, jak patrzą, kiedy już domyślają się, że coś jest nie tak. Sam nie wiesz jeszcze, że jesteś gejem, ale bardzo dobrze rozumiesz, że cię wykluczają. To dość trudne doświadczyć takiego odrzucenia jako dziecko. Takie coś odciska na człowieku brutalne piętno”, mówił w jednej z rozmów. A jednak zwykle otaczały go kobiety. Ze względu na tematykę i bohaterki jego filmów, dużo mówiło się o otaczających Almodóvara znajomych, o matce, o jego aktorskich muzach. On sam mówi o sobie, że prywatnie jest skromny i nieco wycofany. Mało wiadomo o jego życiu uczuciowym. O partnerze Fernando Iglesiasie Más wiedzą wtajemniczeni. Zobacz też: Iwona Pavlović wspomina ślub z ukochanym. Nie potrafiła powstrzymać łez <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgBgPwQh-9056ca4.jpg" width="2400" height="1600" alt="NEW YORK CITY, NY - OCTOBER 5: (L-R) Pedro Almodovar, Fernando Iglesias and Penelope Cruz attend PAPER MAGAZINE Hosts Dinner for Pedro Almodovar at Indochine on October 5, 2006 in New York City. (Photo by Scott Rudd/Patrick McMullan via Getty Images)" title="Patrick McMullan Archives" /> Kim jest partner Pedro Almodóvara? Tymczasem reżyser i jego partner są razem od ponad 20 lat. Kim jest Fernando Iglesias Más? Kiedyś był modelem - znanym w Hiszpanii i koszykarzem. Do dzisiaj uczy dzieciaki gry w kosza. Zarabiał też na życie jako PR znanych madryckich nocnych klubów, takich jak Riviera, Empire. Jak mówi, brał każdą pracę, która wchodziła mu w ręce. Czy inaczej: brał byka za rogi, gdy stanął na jego drodze. Dzisiaj jest fotografem i członkiem ekipy Pedro, grał w jego filmach, m.in. w „Porozmawiaj z nią”, był księdzem w „Złej edukacji” (2004) i zagrał jednego z kelnerów w „Przerwanych objęciach” (2009). Pedro Almodóvar i jego chłopak tworzą osobliwy związek. Nie mieszkają razem. Kiedy podróżują służbowo, biorą w hotelu oddzielne pokoje, jak każdy inny członek zespołu. „Moja rola w trupie Almodóvara to... praca. Praca w środowisku artystycznym, która jest cudem, przywilejem. Poza tym wszystko bardzo ułatwiają. To luksus” – mówił Fernando w „Vanity Fair”. On sam mieszka w madryckiej dzielnicy Malasaña, z matką, którą z oddaniem się opiekuje. Almodóvar w pobliskiej dzielnicy Argüelles. Fernando Iglesias Más jest bardzo lubiany, członkowie ekipy Pedro Almodóvara mówią, że wnosi dużo spokoju, jest przyjazny i optymistyczny. Zawsze był samotny, w młodym wieku stracił ojca i brata. Obaj z Pedro są w gruncie rzeczy nierozłączni, wspierają się, jeżdżą razem na wakacje na Ibizę. Można ich też zobaczyć w Madrycie na premierach operowych czy teatralnych. Nawet zachowując dyskrecję, trudno nie zobaczyć Fernanda, który ma prawie 2 metry wzrostu i jest przystojnym, przyciągającym wzrok mężczyzną...
Filmy psychologiczne, wobec których nie przejdziesz obojętnie
Decydując się na filmy psychologiczne, oczekujemy mocnych wrażeń i historii, które nie tylko skłonią nas do refleksji, ale także na długo pozostaną w naszej pamięci. Najlepsze tytuły z klasyki gatunku wbijają w przysłowiowy fotel za sprawą doskonale skrojonych kadrów, dialogów i muzyki. W ostatnich latach powstało wiele dobrych produkcji, które warto obejrzeć. Godne polecenia są także starsze tytuły, które już pozostawiły mocny ślad w historii kina i od nich zaczniemy. Spis treści: Lot nad kukułczym gniazdem (1975) – historia filmów psychologicznych Lśnienie (1980) – thriller psychologiczny Musimy porozmawiać o Kevinie (2011) – dramat psychologiczny Requiem dla snu (2000) – kultowy film psychologiczny Aronofskiego Czarny łabędź (2010) – dramat psychologiczny Aronofskiego z Natalie Portman i Milą Kunis Porozmawiaj z nią (2002) – kobiece kino psychologiczne Pedro Almodovara Skóra, w której żyję (2011) – dramat psychologiczny Pedro Almodovara Matki równoległe (2021) – film psychologiczny o kobietach Krótki film o zabijaniu (1987) – polskie kino psychologiczne Pręgi (2004) – film psychologiczny Magdaleny Piekorz Duchy Inisherin (2022) – nowy film psychologiczny W trójkącie (2022) – film psychologiczny Rubena Östlunda Pozostałe filmy psychologiczne, które warto obejrzeć Lot nad kukułczym gniazdem (1975) – historia filmów psychologicznych Przegląd klasyki rozpoczynamy doskonałym obrazem w reżyserii Miloša Formana z Jackiem Nicholsonem w roli głównej. „Lot nad kukułczym gniazdem” to dramat psychologiczny, którego historia rozgrywa się na oddziałach zamkniętych szpitala psychiatrycznego. Główny bohater, McMurphy, udaje chorego, aby uniknąć więzienia. Rzeczywistość jednak przerasta jego wyobrażenia, gdy okazuje się, że w szpitalu ma spędzić o wiele więcej czasu, niż przewidywał jego pierwotny plan. Film zdobył Oscara w pięciu kategoriach – za najlepszy film, najlepszą główną rolę męską i żeńską (Louise Fletcher), za reżyserię i najlepszy scenariusz adaptowany. View oEmbed on the source website Lśnienie (1980) – thriller psychologiczny Film psychologiczny Stanleya Kubricka, również z Jackiem Nicholsonem w roli głównej, przeznaczony jest dla odbiorcy o mocnych nerwach. Akcja filmu ma miejsce w pensjonacie w górach Kolorado, który został odcięty od świata w wyniku potężnej burzy śnieżnej. Okazuje się, że rodzina dozorcy nie jest w budynku sama. „Lśnienie” trzyma w nieustannym napięciu, poruszając temat zła i jego genezy na przykładzie relacji w odizolowanej od społeczeństwa rodzinie. View oEmbed on the source website Musimy porozmawiać o Kevinie (2011) – dramat psychologiczny To kolejny tytuł, który przeszedł już do klasyki filmów psychologicznych. Obraz w reżyserii Lynne Ramsay jest wstrząsającą opowieścią o pozbawionym empatii nastolatku, który manipuluje otoczeniem i nie uznaje żadnych zasad. W rolach głównych – Ezra Miller jako Kevin i Tilda Swinton, która gra jego matkę, Evę. Film zdobył statuetkę BIFA (najlepszy reżyser), a odtwórczyni głównej roli szereg innych prestiżowych nagród, m.in. Europejskiej Akademii Filmowej czy National Board of Review. View oEmbed on the source website Zobacz także: Tilda Swinton: "Lubię nie wiedzieć, co będę jutro robić" Requiem dla snu (2000) – kultowy film psychologiczny Aronofskiego W przeglądzie filmów psychologicznych nie sposób pominąć dzieł Darrena Aronofskiego. „Requiem dla snu” to psychologiczny dramat, który w hipnotyzujący sposób ukazuje pogłębiającą się spiralę uzależnień – od pigułek na odchudzanie, słodyczy lub telewizji. Scenariusz do filmu powstał na podstawie książki Huberta Selby’ego. Pozostawiająca przerażającą refleksję opowieść o nałogu zdobyła uznanie krytyków filmowych, otrzymując pierwszą nagrodę za najlepsze zdjęcia (Independent Spirit 2001) i najlepszą rolę żeńską, którą zagrała Ellen Burstyn (Złoty Satelita 2001, Independent Spirit 2001, BSFC 2000). View oEmbed on the source website Czarny łabędź (2010) – dramat psychologiczny Aronofskiego z Natalie Portman i Milą Kunis To z kolei opowieść o tym, jak wiele jesteśmy w stanie poświęcić, aby realizować swoje marzenia i pasje. Główną bohaterką jest utalentowana baletnica, Nina (Natalie Portman). Dziewczyna, której ambicje są podsycane przez wymagającą matkę, zostaje wytypowana do roli księżniczki Odetty w „Jeziorze łabędzim”. Aby ją otrzymać musi okazać się lepsza od swojej konkurentki, Lily (Mila Kunis). Film w pełnym świetle i ze szczegółami opowiada o obłędzie, pożądaniu i perfekcji. Role obydwu aktorek – Natalie Portman (Oscary 2011, Złote Globy 2011) i Mili Kunis (MFF w Wenecji za najlepszy debiut) zostały nagrodzone na największych światowych festiwalach. View oEmbed on the source website Porozmawiaj z nią (2002) – kino psychologiczne Pedro Almodovara Pedro Almodovar to reżyser, który jest znany z poruszania trudnych tematów i zadawania niezręcznych pytań odnośnie natury i psychiki człowieka. Akcja filmu „Porozmawiaj z nią” toczy się dwutorowo. Z jednej strony rozgrywa się w szpitalu, w którym na jednej z sal leży Alicja (Leonor Watling). Dziewczyna zapadła w śpiączkę po wypadku samochodowym. Opiekuje się nią wrażliwy pielęgniarz, Benigno (Javier Cámara), którego los krzyżuje się z równie smutną historią dziennikarza Marco (Dario Grandinetti). Mężczyźni po raz pierwszy spotykają się w teatrze. Po raz drugi widzą się w szpitalu. Film zdobył oscarową statuetkę w 2003 za najlepszy scenariusz oryginalny, Złote Globy za najlepszy film zagraniczny oraz nagrody BAFTA. View oEmbed on the source website Skóra, w której żyję (2011) – dramat psychologiczny Pedro Almodovara To opowieść o tym, jak daleko może posunąć się chirurg plastyczny w rekonstrukcji ciała. Roberto (Antonio Banderas) jest lekarzem, który po śmierci żony przeprowadza zaawansowane medycznie eksperymenty. Testuje je na żywym organizmie, czyli kobiecie o imieniu Vera (Elena Anaya). Przetrzymywana u niego w domu pacjentka w nowej skórze czuje się dziwnie. Stawia pytania o przeszłość i relację z Roberto. Film zdobył pierwszą nagrodę na festiwalu BAFTA. View oEmbed on the source website Matki równoległe (2021) – film psychologiczny o kobietach Kolejny film w reżyserii Pedro Almodovara w poruszający sposób ukazuje relację między dwiema kobietami, które spotkały się przypadkowo na oddziale położniczym. Różnią się praktycznie wszystkim – wiekiem, dojrzałością i stylem życia. Łączy je to, że obydwie są samotnymi matkami. Janis (Penelope Cruz) – to dojrzała kobieta, która ma plan na życie. Ana (Milena Smit) – jest zagubioną młodą dziewczyną, którą przerastają nowe obowiązki. Penelope Cruz zdobyła puchar Volpi na MFF w Wenecji (2021), a cały film – wiele nominacji do najważniejszych światowych nagród. View oEmbed on the source website Zobacz także: Mentor i jego muza: Pedro Alomodovar i Penelope Cruz. Nie istnieliby bez siebie Krótki film o zabijaniu (1987) – polskie kino psychologiczne Nasze rodzime produkcje filmowe, które poruszają problem ludzkiej psychiki i emocji, określane są mianem kina moralnego niepokoju. To filmy, które obok mocnego przekazu stawiają zasadnicze pytania, natury etycznej. „Krótki film o zabijaniu” to mistrzowskie studium mordercy, który z zimną krwią zabija taksówkarza (Jan Tesarz). Jest nim 20-letni chłopak (Mirosław Baka), których przyjechał do Warszawy z małej miejscowości. W sądzie broni go świeżo upieczony adwokat (Krzysztof Globisz). Film zdobył pierwszą nagrodę na festiwalu w Cannes (1988). View oEmbed on the source website Pręgi (2004) – film psychologiczny Magdaleny Piekorz To mocna historia przemocy, która zatacza koło. Ojciec krzywdzi syna – bije go i terroryzuje, twierdząc, że chce dla niego jak najlepiej. Skrzywdzony w dzieciństwie chłopak podobnie reaguje w dorosłym życiu. Pojawia się pytanie, czy krąg przemocy uda się przerwać? Film zdobył nagrodę Złote Lwy w 2004 roku, a Jan Frycz otrzymał Orła w 2005 za najlepszą drugoplanową rolę męską. View oEmbed on the source website Duchy Inisherin (2022) – nowy film psychologiczny W „Duchach Inisherin” przenosimy się sto lat wstecz – do 1923 roku. Na jednej z irlandzkich wysp niewielka społeczność żyje w izolacji od reszty kraju. Głównymi bohaterami są dwaj przyjaciele – Colm (Brendan Gleeson) i Pádraic (Colin Farrell). Nagle jeden z nich, starszy o kilkanaście lat, zrywa przyjaźń. Czas, który do tej pory spędzał na rozmowie z Pádraicem, postanawia poświęcić na komponowanie muzyki. Film, balansując pomiędzy dramatem a komedią, doskonale pokazuje to, do czego prowadzi upór, zawziętość, samotność i lęk przed śmiercią. Reżyseria – Martin McDonagh. View oEmbed on the source website W trójkącie (2022) – film psychologiczny Rubena Östlunda To jeden z dwóch filmów Rubena Östlunda nagrodzonych Złotą Palmą na festiwalu w Cannes. Poprzedni – „The Square” zdobył główną nagrodę w 2017 roku. Obydwie produkcje opowiadają o rozdarciu pomiędzy różnymi klasami społecznymi. Dwójka głównych bohaterów filmu „W trójkącie” – Carl (Harris Dickinson) i Yaya (Charlbi Dean) wybierają się w rejs luksusowym jachtem. W wyniku ataku piratów ci, którym udało się przeżyć, stają się rozbitkami na wyspie na tych samych prawach, co załoga statku. View oEmbed on the source website Zobacz także: Złote Globy 2023 rozdane! Kto sięgnął po statuetkę? Pozostałe filmy psychologiczne, które warto obejrzeć Lista filmów psychologicznych, które rysują w pamięci głęboki ślad, jest długa. Poniżej jej niewielki wycinek (po 2010 r.) z najlepszymi tytułami w porządku chronologicznym: Nimfomanka (2013) – dramat erotyczny Larsa von Triera (w dwóch częściach), Whiplash (2014) – dramat muzyczny Damiena Chazelle'a, opisany w rankingu filmów muzycznych, Marnie. Przyjaciółka ze snów (2014) – animowany film psychologiczny produkcji japońskiej, Split (2016) – thriller psychologiczny z James McAvoy'em w roli głównej, Jestem mordercą (2016) – polski thriller psychologiczny z Arkadiuszem Jakubikiem, Nauczycielka (2016) – dramat psychologiczny produkcji czesko–słowackiej, Porwana pamięć (2017) – koreański kryminał psychologiczny, Wieża. Jasny dzień (2017) – polski thriller w reżyserii Jagody Szelc, mother! (2017) – horror psychologiczny Aronofskiego, Fuga (2018) – thriller psychologiczny Agnieszki Smoczyńskiej powstały w koprodukcji polsko–czesko–słowackiej, Joker (2019) – portret psychologiczny kultowej postaci komiksów o Gotham City, Mała mama (2021) – francuski dramat psychologiczny. Wśród powyższych tytułów znajdują się także wybitne obrazy kinowe, które łączą w sobie różne gatunki. W przypadku filmów psychologicznych najczęściej jest to dramat, czarna komedia lub thriller. Kino japońskie znane jest ze świetnych filmów animowanych o tematyce psychologicznej, przeznaczonych dla dorosłego widza. Jeśli lubisz mocne produkcje, które skłaniają do głębszej refleksji, jest duża szansa, że spodobają ci się tytuły z innych naszych zestawień, np. dotyczących filmów na faktach lub filmów biograficznych.
Mentor i jego muza: Pedro Alomodovar i Penelope Cruz. Nie istnieliby bez siebie
Ktoś zapytał mnie kiedyś: »Czy ona jest dla ciebie muzą?« — mówił Pedro Almodovar o Penelope Cruz podczas jednego z wywiadów. – No tak. Jest dla mnie muzą, bo czyni mnie lepszym, niż jestem w rzeczywistości. Myślę, że jestem lepszym reżyserem, bo wierzy, w to, że jestem lepszy. Ta ślepa wiara daje mi dużo siły” — dodał. „Nie, nie” — odpowiedziała siedząca obok niego Cruz, kręcąc głową i uśmiechając się spokojnie. „Wiem dokładnie, jak dobry jesteś”. Czułość, jaką sobie okazują, mogłaby sugerować, że 72-letni Almodovar i 48-letnia Cruz są w sobie zakochani. Tymczasem on nigdy nie ukrywał, że jest gejem, a ona od lat pozostaje w szczęśliwym związku małżeńskim z aktorem Javierem Bardemem. Ich czuła relacja rozpoczęła się, gdy Cruz miała zaledwie 17 lat. Wówczas po raz pierwszy spotkała uznanego już reżysera. Starała się o rolę 35-letniej kobiety w komedii „Kika” (film ujrzał światło dzienne w 1993 roku), ale Almodovar odrzucił jej kandydaturę. Powiedział jej jednak, że zadzwoni za kilka lat. Pedro Alomodovar i Penelope Cruz: twórca i muza Zanim Penelope Cruz ujrzała Almodovara na żywo, obejrzała wszystkie filmy, które nakręcił. Dzisiaj śmieje się, że miała na jego punkcie obsesję. Kiedy dowiedziała się, gdzie mieszka, przez jakiś czas wystawała nawet pod jego domem. To dzięki niemu już w wieku 14 lat wiedziała, że chce zostać aktorką – w jej rodzinie nikt nigdy nic nie miał do czynienia ze sztuką. „Wyszłam z seansu filmu »Zwiąż mnie« i coś mnie tknęło. Zrobiłam sobie długi spacer, pomyślałam, że muszę przynajmniej spróbować zostać aktorką. Chciałam poznać Pedra i podziękować mu za ten film. A także pracować z nim” — wspominała po latach w wywiadzie dla „Esquire”. Udało jej się wkraść na plan „Wysokich obcasów”, gdzie przez godzinę przyglądała się, jak reżyser pracuje z Victorią Abril. Dobrze wiedziała, że w ten sposób nigdy nie spełni swojego marzenia. Wtedy zaczęły się poszukiwania agentki. Doświadczona Katrina Bayonas wydawała się idealna, ale niestety nie była zainteresowana współpracą z małoletnią Cruz (aktorka miała wówczas 15 lat). Przyszła gwiazda nie dawała jednak za wygraną. Przychodziła do agentki tyle razy, aż ta w końcu się zgodziła. Bayonas i Cruz do dzisiaj pracują razem. Na dużym ekranie zadebiutowała w filmie „Szynka, szynka” u boku swojego przyszłego męża Javiera Bardema. Początkującej aktorce udało się też dostać angaż w kilku produkcjach telewizyjnych. Była jedną z prowadzących program „La Quinta Marcha” na kanale Telecinco. Jej kariera nabierała tempa. I właśnie wtedy dostała telefon od Almodovara: długo nie mogła uwierzyć, że to naprawdę on! Nie dość, że rozmawiała ze swoim idolem, nie dość, że pogratulował jej dotychczasowych ról, to jeszcze zaprosił ją na casting do „Kiki”. Roli co prawda nie dostała, ale mistrz dał jej nadzieję. Obiecał, że kiedyś zaprosi ją na plan i że specjalnie dla niej napisze scenariusz. „Miała w sobie tę pasję, którą tchnęła każdym porem, i ten element pewności siebie, co naprawdę pasowało do moich filmów” — wspominał później Almodovar. Pedro Alomodovar i Penelope Cruz: jak się poznali? Historia relacji Po raz pierwszy na planie spotkali się podczas pracy nad filmem „Drżące ciało”. Penelope zagrała tam prostytutkę, która rodzi dziecko w nocnym madryckim autobusie. To jeszcze nie była „ta” rola, ale zaledwie epizod, który jednak wpłynął na jej dalszą karierą (po tym występie Stephen Frears zaprosił aktorkę do udziału w swoim pierwszym amerykańskim filmie, „Kraina Hi-Lo”). Rozwijała się pod okiem kolejnych reżyserów, ale wciąż była głodna współpracy z Almodovarem. Kolejny wspólny projekt to był film „Wszystko o mojej matce” z 1999 r. Tu już nie było mowy o epizodzie, ale o jednej z większych ról w filmie. Zagrała w nim siostrę Rosę, która pracując w slumsach Barcelony, zachodzi w ciąże z transwestytą i zaraża się wirusem HIV. Kino pokochało hiszpański duet. Za film Almodovara „Volver”, w którym Cruz zagrała samotną matkę z przedmieść Madrytu, aktorka otrzymała nominację do Oscara. Reżyser przyznał, że była to pierwsza rola, którą napisał z myślą o swojej nowej muzie. „>>Volver Zobacz także: Antonio Banderas o swojej przemianie: „Już nie jestem Banderasem silnym, seksownym, walczącym” Pedro Alomodovar o pracy z Penelope Cruz Reżyser mówi o swojej muzie, że jest bardzo utalentowana, ale w śródziemnomorskim stylu, czyli że odwołuje się bezpośrednio do emocji, przeżyć i wspomnień. Mocno przeżywał jej role w hollywoodzkich produkcjach, które „nie były na jej poziomie”. „Wszyscy chcieli z nią pracować. A ponieważ była piękna, nie obchodziło ich, czy potrafi grać, dawali jej same oczywistości” – mówił w jednym z wywiadów, a w innym dodał, że dopiero on dał jej postaci, których nie dały jej Stany. Złożone, ryzykowne i wyzywające. „Ona kocha wyzwania” – przyznał. Krytycy obwieścili Almodovara znawcą kobiecych dusz. On sam nie ukrywa fascynacji płcią przeciwną. Twierdzi, że wychowywał się wśród samych kobiet. W pierwszej pracy, kiedy był urzędnikiem w przedsiębiorstwie telefonicznym, też otaczały go głównie kobiety. Jak przyznał reżyser, dzięki temu nauczył się je słuchać i rozumieć. „Jestem zafascynowany aktorkami i wszystkim, co robią. Interesuje mnie nawet przebieralnia, która jest ich sanktuarium. Fascynują mnie szczególnie aktorki, które grają aktorki” — przyznał w jednym z wywiadów. W innym podkreślał, że reżyser musi być jak mąż, kochanek, przyjaciel, matka, ojciec i psychiatra w jednym: „Ale przychodzi też moment, kiedy reżyser musi być okrutny, ponieważ aktorki czasami muszą stawić czoła własnym demonom”. Zobacz też: Emily Blunt i John Krasinski: „Najlepsze dni w moim życiu zaczęły się, kiedy poznałem żonę” Pedro Alomodovar i Penelope Cruz: jedyna kobieta, do której czuje pociąg Penelope w wywiadzie dla magazynu „Time Out” mówiła, że z żadnym innym reżyserem nie łączy jej tak bliska relacja. „Wynika to z naszej wieloletniej przyjaźni i wspólnej pracy. Ale to nie oznacza, że na jego planie czuję się bardziej wyluzowana. Wręcz przeciwnie, bo nie chcę go zawieźć [...] Pomaga mi to, że się znamy, ponieważ od razu wiem, o co chodzi mu w jego subtelnych, a czasem nawet dziwnych wskazówkach”. Już jako mała dziewczynka zastanawiała się, skąd wie tyle o kobietach. Identyfikowała się z nim. Jak większość Hiszpanów, widziała w nim zmianę, jakiej potrzebowali. Almodovar zawsze powtarza, że Cruz jest jedyną kobietą, do której czuje pociąg fizyczny. Aktorka nie pozostając mu dłużna, podkreśla, że jest jedną z niewielu osób, które naprawdę kocha. Jest dla niej nie tylko przyjacielem, mistrzem, inspiracją, ale też, jak drugi ojciec. Dzieli ich wiek (25 lat różnicy), ale łączy spojrzenie na świat, podobna wrażliwość i smak. Podobnie jak Cruz, Almodovar wychował się w prostej rodzinie, która nie miała pojęcia o przemyśle filmowym. Kiedy w 2009 roku, Penelope Cruz zdobyła Oscara za drugoplanową rolę w filmie Woody'ego Allena „Vicky Christina Barcelona”, dziękowała ze sceny swojemu mistrzowi. Od dawna marzy, aby stanąć po drugiej stronie kamery. „Może za dziesięć lat” — powiedziała kiedyś. „Myślę, że wcześniej” — odpowiedział Pedro Almodovar. Aktorka przyznała, że zrobi to tylko przy jego błogosławieństwie. „Masz je” — usłyszała od reżysera.
Antonio Banderas w nagrodzonej Złotą Palmą roli w filmie Almodóvara Ból i blask
Choć w ostatnich latach kolejne filmy wyreżyserowane przez Pedra Almodóvara nie pojawiają się już z taką częstotliwością jak wcześniej, to wciąż każdy z nich jest wydarzeniem. Podobnie jest z jego najnowszym dziełem Ból i blask, które swoją premierę miało podczas festiwalu filmowego w Cannes. To właśnie tam Złotą Palmę za swoją rolę otrzymał Antonio Banderas. Ból i blask w kinach od 30 sierpnia. „Ból i blask”. Opis fabuły Salvador Mallo (Antonio Banderas) to jeden z najlepszych hiszpańskich reżyserów, który po latach pełnej sukcesów kariery cierpi na niemoc twórczą. To zresztą nie jedyne źródło jego zmartwień. Kolejnym jest przenikliwy ból fizyczny, którym opanowane jest właściwie całe jego ciało. W tej sytuacji poważna depresja znajduje się właściwie na wyciągnięcie ręki. Okazją do oderwania się od bólu istnienia jest ponowna premiera jego nakręconego trzydzieści lat wcześniej filmu, który w odrestaurowanej wersji ma zostać wyświetlony w trakcie specjalnego pokazu organizowanego przez filmotekę narodową. Jego organizatorzy chcieliby, aby prelekcję na pokazie wygłosił sam Mallo w towarzystwie głównej gwiazdy filmu, Alberta Crespo (Asier Etxeandia). Kłopot w tym, że panowie nie odzywają się do siebie od lat. Niespodziewana okazja staje się dla Salvadora punktem wyjścia do rozliczenia z przeszłością i stawienia czoła wspomnieniom. Recenzja filmu „Ból i blask” Najnowszy film Almodóvara to dzieło w pełni świadome i dojrzałe. Mocno naznaczone autobiograficznymi wątkami, odsłania przed widzem duszę artysty umęczonego. W tej roli Antonio Banderas, który po kilku niezbyt tłustych latach kariery w końcu trafił na rolę godną jego talentu. Nagroda w Cannes nie dziwi, bo kreacja Banderasa to bez wątpienia jeden z najmocniejszych punktów Bólu i blasku. Z jego bohaterem rozstajemy się właściwie tylko na krótkie chwile, by wspomnieć dzieciństwo chłopca, który w przyszłości zostanie wielkim reżyserem. Razem z dzieciństwem we wspomnieniach Salvadora pojawia się jego matka (Penélope Cruz). To właśnie z nią wprowadza się do jaskini, która wkrótce stanie się jego domem. Znalezione przez ojca miejsce wydaje się być ostatnim, w którym ktokolwiek chciałby zamieszkać, ale przecież w tej okolicy wszyscy tak żyją. Dla wrażliwego chłopca białe, kamienne ściany domu nie są żadną przeszkodą. Wręcz przeciwnie, tylko potęgują jego wyobraźnię, która sięga o wiele dalej niż próg domu. Uczęszczający do kościelnej szkoły solista chóru, którym jest Salvador, nie chce zgodzić się na szykowany mu los. Zanim przed seminarium duchownym zdoła uciec do Madrytu, zdąży jeszcze przeżyć pierwszą miłosną fascynację, która nauczy go o sobie więcej niż ktokolwiek byłby w stanie to zrobić. Zwiastun filmu „Ból i blask” View oEmbed on the source website Niespodziewane rozliczenie z przeszłością, oprócz swoistego katharsis, będzie miało jeszcze jeden wpływ na przyszłość reżysera. Spontanicznie napisane przez niego opowiadanie dotyczące epizodu madryckiego, które trafia w ręce nadużywającego narkotyków aktora, wkrótce staje się kanwą scenicznego przedstawienia, pod którego autorstwem scenariusza Mallo podpisać się nie chce. Kto jednak zna opisane w nim wydarzenia, nie pomyli się, że oto sztuka, w której znany reżyser udostępnia pełen dostęp do swoich emocji i swojego wnętrza. To przewrotna gra w kotka i myszkę z widzem, który zdążył przeczytać przed seansem słowa Almodóvara, że nie należy traktować Bólu i blasku jako filmu w pełni autobiograficznego. Ból i blask to kino spokojne. Wierni fani hiszpańskiego reżysera odnajdą w nim nie tylko liczne nawiązania do jego biografii, ale też do stworzonych przez niego filmów. Choć momentami udało się przemycić tu trochę humoru, Ból i blask to przede wszystkim melancholijne dzieło upstrzone nawiązaniami do szeroko pojętej kultury. To film wyciszony, w którym reżyser podsumowuje swoje życie, starając się wyciągnąć wnioski nie tylko z przeszłych wydarzeń, ale i nauk, których być może wcześniej nie zrozumiał. Widzowie, którzy spodziewają się po filmie Almodóvara kolejnej opowieści zapełnionej kolorowymi i ekstrawaganckimi bohaterami jego poprzednich dzieł, będą z pewnością trochę zawiedzeni. Po latach walki z systemem i upominania się o prawa społeczności LGBT na długo, zanim było to powszechne, Almodóvar najwyraźniej uznał, że swoje w tym kierunku już zrobił. Tym razem postanowił podzielić się z widzami do bólu osobistym dziełem, które dla wszystkich fanów hiszpańskiego reżysera jest pozycją obowiązkową. A co z resztą widzów? Chyba trochę mniej. 6/10. Ból i blask w kinach od 30 sierpnia. Plakat filmu Ból i blask:
Dziś rozdanie Europejskich Nagród Filmowych. Wśród gości Grant, Almodóvar, Wenders i Huppert!
Dziś oczy całego świata skierowane są na Wrocław. Już niebawem rozpocznie się tam uroczysta gala rozdania Europejskich Nagród Filmowych, które nazywane są europejskimi Oscarami. Do Wrocławia, który w tym roku jest również Europejską Stolicą Kultury, przybyły najwybitniejsze osoby ze świata kinematografii. Uroczystość odbędzie się w Narodowym Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego, którego gmach został zaprojektowany przez Ewę Kuryłowicz, żonę tragicznie zmarłego architekta Stefana Kuryłowicza. Polecamy też: Pierce Brosnan odbierze we Wrocławiu nagrodę specjalną za osiągnięcia artystyczne. Jak dotarł na szczyt? W lata nieparzyste gala wręczenia odbywa się w Berlinie, gdzie mieści się główna siedziba Akademii Filmowej. Natomiast w parzyste w miastach, które pełnią funkcję Europejskiej Stolicy Kultury. W Polsce Europejskie Nagrody Filmowe będą wręczane już po raz drugi – 10 lat temu gospodarzem ceremonii była Warszawa. Nagrody po raz pierwszy przyznano w 1988 roku. Statuetka powędrowała wówczas do reżysera Krzysztofa Kieślowskiego za „Krótki film o zabijaniu’’. Lista nominowanych do Europejskich Nagród Filmowych 2016: Europejski film 2016: „Elle” – Paul Verhoeven „Ja, Daniel Blake” – Ken Loach „Julieta” – Pedro Almodovar „Pokój” – Lenny Abrahamson „Toni Erdmann” – Maren Ade Europejski film dokumentalny 2016: „21 x New York” – Piotr Stasik „A Family Affair” – Tom Fassaert „Fire at Sea” – Gianfranco Rosie „Mr. Gaga” – Tomer Heymann „S is for Stanley – 30 Years at the Wheel for Stanley Kubrick” – Alex Infascelli „The Land of the Enlightened” – Pieter-Jan De Pue Europejski reżyser/reżyserka 2016: Paul Verhoeven – „Elle” Cristian Mungiu – „Egzamin” Ken Loach – „Ja, Daniel Blake” Pedro Almodovar – „Julieta” Maren Ade – „Toni Erdmann” Europejski aktor 2016: Rolf Lassgård – „A Man Called Ove” Hugh Grant – „Boska Florence” Dave Johns – „Ja, Daniel Blake” Burghart Klaußner – „Fritz Bauer kontra państwo” Peter Simonichek – „Toni Erdmann” Javier Cámara – „Truman” Europejska aktorka 2016: Isabelle Huppert – „Elle” Emma Suárez i Adriana Ugarte – „Julieta” Valeria Bruni Tedeschi – „Like Crazy” Trine Dyrholm – „Komuna” Sandra Huller – „Toni Erdmann” Europejski scenarzysta 2016: Cristian Mungiu – „Egzamin” Paul Laverty – „Ja, Daniel Blake” Emma Donoghue – „Pokój” Maren Ade – „Toni Erdmann” Tomasz Wasilewski – „Zjednoczone Stany Miłości” Pedro Almodóvar, Grant i Brosnan we Wrocławiu? Swoją obecnością zaszczycą nas największe gwiazdy światowego kina. Do Wrocławia w piątek przyleciał Pierce Brosnan z żoną. Na uroczystej ceremonii pojawią się m.in.: reżyser Pedro Almodóvar, Isabelle Huppert oraz Wim Wenders. Swojej obecności do tej pory nie potwierdził jednak Hugh Grant. Okazuje się jednak, że zagraniczni goście wcale nie są zbyt skorzy do udzielania wywiadów. Hiszpański reżyser nie chciał rozmawiać z żadnymi polskimi mediami, niechętny na zwierzenia był również Pierce Brosnan, jednak uległ urokowi dziennikarki TVN, Annie Wendzikowskiej. Polskie gwiazdy we Wrocławiu Na rozdaniu europejskich Oscarów nie mogło zabraknąć plejady polskich gwiazd. Wśród niech obecni byli m.in. Grażyna Torbicka, Maja Ostaszewska, Maciej Stuhr (prowadzący galę) Małgorzata Szumowska, Krzysztof Zanussi, Weronika Rosati, Daniel Olbrychski, Agnieszka Woźniak-Starak czy Monika Olejnik. Wszyscy obecni we Wrocławiu podkreślali, że cieszą się, iż Polska jest częścią Europy, zaś polski film wzniósł się na artystyczne wyżyny. Na uwagę zasługiwała z pewnością kreacja od Valentino, w której pojawiła się na rozstaniu Europejskich Nagród Filmowych Kasia Smutniak. Komentatorzy nie szczędzili również pochwał stylizacji Wima Wendersa. Transmisja telewizyjna Ceremonię wręczenia będzie transmitować stacja TVN. O godzinie 19:45 rozpocznie się relacja na żywo z czerwonego dywanu, natomiast o 20:15 zobaczymy uroczystą galę, na której zostaną wręczone najważniejsze nagrody europejskiego kina.
Jeśli tańczyć w szpilkach, to tylko od Louboutina! Nie wierzycie? Zobaczcie ten film!
Nowy Allen, Spielberg, przerażający świat mody. Filmy z Cannes, na które czekamy najbardziej
W Cannes trwa najważniejszy europejski festiwal filmowy. W tym roku jest jak zwykle różnorodnie. Coś dla siebie znajdą na nim zarówno miłośnicy dużych amerykańskich produkcji, wielkich nazwisk, jak i niszowego kina artystycznego. Do głównej sekcji nie trafił tym razem niestety żaden polski film pełnometrażowy (w programie znalazły się za to pokazy 13 filmów krótkometrażowych, takich jak „7 owiec” Wiktorii Szymańskiej, „Lokatorki” Klary Kochańskiej), ale jest co oglądać. By osłodzić sobie oczekiwanie na ogłoszenie wielkich wygranych festiwalu, przyjrzeliśmy się listom projekcji i wybraliśmy filmy, na które czekamy najbardziej. Zachęcamy do obejrzenia trailerów! 1. "Café Society", reżyseria: Woody Allen. Polska premiera: 12 sierpnia View oEmbed on the source website Najnowszy film Woody’ego Allena otworzył tegoroczny festiwal (reżyser dostąpił tego zaszczytu już trzy razy - to prawdziwy rekord). „Café Society” to opowieść o Hollywood w latach 30. (dla porównania, „Hail, Caesar!” braci Coen dzieje się dwie dekady później). Zobaczymy w niej Jesse’go Eisenberga i Kristen Stewart w roli pary, która przeprowadza się do Miasta Aniołów i wkręca w hollywoodzkie intrygi. Recenzent „the Guardian” określił „Cafe Society” „słodkim, smutnym” i „pełnym uroku”. 2. "Neon Demon", reżyseria: Nicolas Winding Refn. Polska premiera: 22 lipca View oEmbed on the source website Elle Fanning w roli początkującej modelki, która jak wiele dziewczyn marzących o karierze w tym zawodzie, udaje się do Los Angeles. Takich historii było wiele (ostatnio choćby „Modelka”). Jednak tym razem ten temat poruszył reżyser „Drive” Nicolas Winding Refn, który lubi grać z konwencjami. „Neon Demon” to horror o świecie mody - o pragnieniu sławy, wiecznej młodości i zazdrości. Elle towarzyszy Keanu Reeves. Skąd pomysł na taki film? - Pewnego ranka obudziłem się i zdałem sobie sprawę, że jestem zarówno otoczony, jak i zdominowany przez kobiety. Ku mojemu zdziwieniu poczułem potrzebę nakręcenia horroru o złowrogim pięknie - tłumaczy reżyser. 3. "Julieta", reżyseria: Pedro Almodóvar. Polska premiera: 9 września View oEmbed on the source website Mistrz filmów o uczuciach interpretuje noblistkę. Pedro Almodóvar w adaptacji trzech opowiadań Alice Munro „Julieta”. To historia matki poszukującej zaginionej bez śladu córki - opowieść o skrajnych uczuciach, i rodzinnych tajemnicach, za jakie pokochaliśmy hiszpańskiego hiszpańskiego reżysera. - Odkąd przeczytałem „Uciekinierkę”, myślałem o zaadaptowaniu opowiadań Alice Munro na potrzeby kina. „Julieta” to mój powrót do kobiecego wszechświata - powiedział Almodóvar. Nie możemy się tego powrotu doczekać! 4. „Paterson”, reżyseria: Jim Jarmusch. Premiera na świecie: 16 maja View oEmbed on the source website Nowa komedia Jima Jarmuscha. Twórca „Broken Flowers” (nagrodzonego Grand Prix festiwalu) i „Tylko kochankowie przeżyją” opowiedział historię zupełnie zwyczajnego kierowcy autobusu (w tej roli znany fanom serialu „Dziewczyny” i najnowszej części „Gwiezdnych Wojen” Adam Driver) i jego zwyczajnej dziewczyny w zupełnie zwyczajnym amerykańskim miasteczku. Jednak Jarmusch dał już nam się trochę poznać, więc możemy się spodziewać, że to na pewno nie będzie zwyczajna historia. Nie możemy się doczekać polskiej premiery. 5. "BFG: Bardzo Fajny Gigant", reżyseria: Steven Spielberg. Polska premiera: 1 lipca View oEmbed on the source website Nowy film Stevena Spielberga to adaptacja książki dla dzieci Roalda Dahla - fantastyczna historia o sierocie, którą opiekuje się gigant (w tej roli Mark Rylance, który współpracował już ze Spielbergiem przy „Moście Szpiegów”). Razem zwiedzają pełną cudów magiczną krainę. Sądząc po trailerze, po „Fajnym Gigancie” możemy się spodziewać familijnej rozrywki na wysokim poziomie. 6. „To tylko koniec świata”, reżyseria: Xavier Dolan. Premiera na świecie: 19 maja View oEmbed on the source website Cudowne dziecko kina artystycznego Xavier Dolan dwa lata temu dostał nagrodę jury za film „Mama”. W tym roku zaprezentował film o pisarzu, który po 12 latach wraca do domu, by ogłosić swoją… śmierć. „To tylko koniec świata” to adaptacja sztuki Jean-Luc Lagarce’a. Zapowiada się poważniej i dojrzalej od „Mamy” i „Wyśnionych miłości”. Zachęca też gwiazdorska obsada - Marion Cotillard, Léa Seydoux i Vincent Cassel. 7. „Personal Shopper”, reżyseria: Olivier Assayas. Premiera światowa 17 maja View oEmbed on the source website To kolejny po „Neon Demon” film o przerażającej stronie świata mody. Olivier Assayas pokazał stylowy Paryż od kuchni. Kristen Stewart, która ostatnio polubiła ambitne kino, wcieliła się w osobistą asystentkę sławnych osób. „Personal Shopper” to film nie do końca realistyczny - w fabule bowiem znaczącą rolę grają paranormalne zdolności głównej bohaterki. 8. „Nice Guys. Równi goście”, reżyseria: Shane Black. Premiera w Polsce: 20 maja View oEmbed on the source website Komedia akcji z Ryanem Goslingiem i Russellem Crowem, którzy wcielili się w gruboskórnego łowcę głów i prywatnego detektywa poszukujących wspólnie zaginionej dziewczyny. Akcja toczy się w Los Angeles w barwnych latach 70., więc poza emocjonującą historią czeka nas niepowtarzalny retro klimat. Czuć go już w trailerze! Polecamy też: Blichtr, seks, skandale i ludzkie dramaty. Film „Modelka” pokazuje kulisy świata wielkiej mody.