W życiu jest ascetyczny i zdystansowany. Co go bawi i rozwściecza? TYLKO W VIVIE! Paweł Wilczak: „Zawsze myślę, że wszystko fajne przede mną”
Z dala od blasku fleszy, wierny własnym zasadom i zawsze szczery do bólu. W dniu urodzin Pawła Wilczaka wracamy do wyjątkowej rozmowy z archiwum VIVY!, w której aktor opowiedział o latach bez pracy, rodzinie, marzeniach i świecie, za którym nie zamierza gonić. To wywiad pełen refleksji, humoru i słów, które po latach wybrzmiewają jeszcze mocniej.
Nie szuka poklasku. Nie goni za popularnością. Woli ciszę od zgiełku, książki od mediów społecznościowych, własną drogę od łatwych kompromisów. A jednak właśnie ta konsekwencja sprawia, że przyciąga uwagę z niezwykłą siłą. Dziś, w dniu urodzin Pawła Wilczaka, przypominamy wyjątkową rozmowę Beaty Nowickiej, opublikowaną w magazynie VIVA! w grudniu 2019 roku. Aktor odsłaniał siebie bez pozy, z charakterystycznym humorem i bezlitosną szczerością. Opowiadał o latach bez pracy, o marzeniach, których nie wolno porzucać, ojcostwie, kinie i świecie, za którym nie zawsze nadąża – i wcale nie próbuje. To jeden z tych wywiadów, które zostają z czytelnikiem na długo. PAWEŁ WILCZAK w archiwalnym wywiadzie VIVY! z 2019 roku. Tak mówił o aktorstwie i rodzinie Na siedem lat zniknął z ekranu, by powrócić z wielkim rozmachem. W tytułowej roli Pana T. jest genialny i magnetyczny. „Nie sposób oderwać od niego oczu”, czytamy w recenzjach. W życiu jest ascetyczny i zdystansowany. Funkcjonuje wyłącznie na własnych warunkach. W przewrotnej rozmowie z Beatą Nowicką uchyla drzwi do swojego świata. Opowiada, co go dręczy, bawi i… rozwściecza. – Zdziwiłeś się, że widzieliśmy się ostatnio osiem lat temu. Myślałeś, że to było niedawno. Bo szybko to umknęło… Podobno na starość pamięć długotrwała jest ok, a ta „tu i teraz” jest słaba. Jeśli nie zapiszę sobie, co mam do zrobienia danego dnia, zdarza się, że o tym zapominam. Nie umiem tego zrobić w telefonie. Nawet jak już coś nastawię, to mi przypomni za miesiąc albo wcale. Ale mam ołóweczek… – …notesik? Karteczki samoprzylepne. – Ale jak je przylepisz nie tam, gdzie trzeba, to też nie zadziałają. Zawsze przyklejam na stole albo na drzwiach wejściowych, więc muszę je zobaczyć. Czytaj też: Padło pytanie o Wilczaka, wymownie zareagowała. Mało kto się spodziewał – Pewnie jesteś łatwym obiektem żartów w rodzinie. Nie tylko w rodzinie, również wśród znajomych, oni trochę myślą, że to jest moja fanaberia. A tak nie jest. Ja po prostu nie umiem obsługiwać tych aplikacji. Ilość czasu i energii, jaką pochłania mi zaplanowanie czegoś w telefonie czy na komputerze, jest nieadekwatna do napisania kilku wyrazów na kartce. Zanim coś uruchomię, mam 60 razy zapisane. Tak samo jest ze zmywarkami do naczyń. W kuchni stoi zmywarka, która nie została włączona przeze mnie ani razu, dlatego że jak mam wyrzucić resztki do kosza, przemyć, załadować, włożyć kapsułkę… to ja już mam wymyte wszystkie talerze z kolacji. Więc po cholerę mi to? A jeszcze potem zmywarka robi takie wu, wu, wu przez półtorej godziny. Co prawda naczynia są lepiej wykąpane, no ale trudno. Cóż mam powiedzieć? Jestem niedostosowany. – Do nowoczesności. Pamiętasz, kiedyś był taki program „Nowoczesność w domu i zagrodzie”. Oglądaliśmy to, czekając na „Teleranek”. Oczywiście, że pamiętam. Jakoś przeraźliwie rano to leciało. Teraz moje dzieci śmieją się ze mnie, bo muszę zmienić telefon. Mam już nowy aparat, od dwóch miesięcy leży w szufladzie niewłączony. Trochę się go boję, bo ma najnowsze wnętrze i na pewno nie będę wiedział, o co chodzi. Ale w końcu się nauczę, muszę. Za dwa dni lecę do Stanów na pokazy filmu „Pan T.” i biorę ten stary, który co prawda się psuje, ale dużo ze mną przeżył, zwiedził kawał świata, więc się z nim oswoiłem. – Ci, którzy widzieli „Pana T.”, mówią: „Fantastyczna rola Wilczaka. Jest magnetyczny. Oczu nie można od niego oderwać”. I ja się pod tym podpisuję. Miło to słyszeć, dziękuję, bo to znaczy, że coś nam się udało, reżyserowi Marcinowi Krzyształowiczowi i mnie. Przeprowadziliśmy tysiące godzin rozmów telefonicznych, gadając najczęściej o życiu, o różnych filmach, najmniej o scenariuszu. Proces powstawania tego filmu był skomplikowany i długotrwały. Zresztą opinie są różne, jednym się podoba, innym nie. Jak wiadomo, o gustach się nie dyskutuje. Moim zadaniem było absolutne odcięcie się od wszystkiego, co zrobiłem do tej pory. Żeby broń Boże nie kojarzono mnie z czymś, co było kiedyś. – Masz na myśli swoje znakomite zresztą role, na przykład w „Ekstradycji”, „Kasi i Tomku”, „Sforze”? Wielka chwała i zasługa Marcina, któremu to kompletnie nie przeszkadzało. Marcin mnie poznał i na jakimś etapie stwierdził, że Pan T. to mam być ja. I koniec. Powtarzam to ostatnio do umęczenia, że ludzie, którzy decydują, czy robić film, decydują o obsadzie, zawsze myślą stereotypami: jeśli ktoś grał kiedyś w komedii, to w tej komedii będzie bardzo dobrze postrzegany. To jest nieprofesjonalne. Tom Hanks, który pracował w satyrycznym „Saturday Night Live”, występował w komediach, zagrał potem w „Filadelfii”, wcielił się w Forresta Gumpa i dwa razy z rzędu dostał Oscara. Trzeba mieć otwartą głowę i sięgać troszkę dalej. A to jest, niestety, w zaniku, jeśli chodzi o producentów, decydentów i reżyserów w Polsce. – Ułatwiłeś mu trochę zadanie, bo od 2012 roku nie pokazywałeś się na ekranie. Zagrałeś tylko w dwóch etiudach. To siedem lat. Wiesz co, nie zauważyłem tego czasu. Nie zauważyłem tych lat, bo były inne sprawy, inne obowiązki. A poza tym naprawdę nie wydaje mi się, żeby coś mnie ominęło. Całe szczęście mogłem pozwolić sobie na pewną wybiórczość. Jak do czegoś nie mam przekonania, nie angażuję się. Co nie oznacza, że mój wybór jest trafny. Każda praca kreatywna jest naznaczona ryzykiem i niewiadomą. Ale to właśnie jest piękne, daje napęd, kapitalne poczucie nasztramowania się. – Przez te lata nikt ciekawy się nie zgłosił? Ludzie, którzy chcieliby mnie znaleźć, wiedzieliby, gdzie szukać. – Masz agenta? Nie. Ale chętnie oddam tę jurysdykcję komuś, kto będzie lepszy ode mnie. Dlaczego pytasz? – Pytam, bo może Twoja duma nie pozwala Ci złapać za telefon, zadzwonić do reżysera X czy producenta Z i poprosić, żeby wziął Cię na zdjęcia próbne. Jaka duma?! Ja to robiłem przez lata. Mało tego, chodziłem do wytwórni, pukałem do wszystkich drzwi, w których rozpoczynała się jakaś interesująca mnie produkcja czy zdjęcia próbne i mówiłem: „Dzień dobry, nazywam się Paweł Wilczak. Słyszałem, że przymierzacie się do tego i owego, czy byłaby szansa pokazać się? Przekonać was, że może do czegoś się przydam?”. – I…? Częściowo byłem uważany za wariata. Więc pukałem, i to bardzo długo. Pewnie pamiętasz, ale i tak ci przypomnę, że byłem bez pracy sześć lat. – Żeby przeżyć, remontowałeś domy, handlowałeś patelniami, kopałeś rowy, byłeś kierowcą ciężarówki, ale głównie kelnerowałeś. Wydawało mi się, że to jest naturalna droga każdego aktora. I że to jest przejściowe. Chyba przeczytałem za dużo biografii amerykańskich aktorów i twórców wszelkiej maści. No ale Polska lat 90. nie była Ameryką. Trochę czasu mi zajęło, żeby się o tym przekonać. – Co dotkliwie zapamiętałeś? Ucieczki klientów, jak byłem kelnerem. To jest bardzo nieprzyjemna rzecz. Musiałem pokrywać rachunki z własnej kieszeni, wszystkie napiwki, jakie miałem, na to szły. A często jeszcze dopłacałem z pensji. Ale wierzyłem, że gdzieś tam jest to, co nazywam marzeniem, z czego nie wolno rezygnować. Bo jak się rezygnuje z marzeń, to jest śmierć. – Byłeś na skraju załamania? Nigdy. Częściej ze strony rodziny słyszałem delikatne sugestie: „No słuchaj, ale to już jest kolejny rok, może trzeba byłoby zacząć myśleć o czymś innym?”. A ja, że nie, że nie mam takiego poczucia. I oni się na to zgadzali, za co im jestem bardzo wdzięczny, bo u mnie w domu nigdy nie było jakiejkolwiek presji. Stwierdzili, że to jest moje życie i ja ponosiłem tego konsekwencje. – Jakie? Najnormalniej w świecie nie miałem za co żyć. – Rodzice Ci pomagali? No skąd, nie wiedzieli o tym. To był mój wybór, na Boga! Noszę portki, więc odpowiadam za swoje życie. Były takie momenty, że faktycznie nie miałem za co jeść. Pamiętam, mieszkałem jakiś czas u znajomej, podkradałem jej jedną kromkę chleba dziennie i posypywałem nesquikiem. Jak po 20 latach opowiedziałem o tym mojej mamie, omal nie zemdlała. – Wierzyłeś, że Ci się uda? Ale ja w ogóle nie wiem, czy mi się udało. Bo co mi się udało? Chyba to, że mam tyle lat, ile mam, i żyję, bo różnie bywa z naszymi rówieśnikami. Coraz szybciej odchodzą z tej planety. Częściej chodzi się na pogrzeby niż wesela. – „Biegle opanowałem sztukę pozorów”, mówi w filmie Pan T. Mój bohater opanował ją perfekcyjnie. Musiał zachowywać twarz, żeby przeżyć. Lata 50. w Polsce to był mroczny czas. Chodziło o przeżycie w sensie biologicznym, a nie tylko artystycznym. On codziennie toczył swoją walkę, a żeby walczyć, ta gra pozorów musiała być utrzymana, inaczej pewnie nie miałby na pomidorową. – Żyjemy w czasach, kiedy większość z nas prowadzi wirtualne życie w mediach społecznościowych. Ja tego kompletnie nie rozumiem. Faceci w slipach w toalecie prężą muskuły, dziewczyna siedzi na sedesie i robi dzióbek, żeby wysłać informację światu, że ma nowy kostium… Tylko po co?! Kiedy coś takiego widzę w internecie, mogę tylko zasromać się i powiedzieć, że świat oszalał. – „Mogę być na marginesie, dobrze się tam czuję” – Ty to powiedziałeś. Margines źle się kojarzy, nie wiem, dlaczego tak powiedziałem. Mogę być na aucie, gdzieś obok, zdystansowany, że fotografia telefonem komórkowym siebie z półmetrem kiełbasy zwyczajnej i wysyłanie tego zdjęcia w świat niekoniecznie jest tym, na co czeka nasza planeta. To miałem na myśli. Ale wiesz, ja mam chyba od urodzenie zespół takich cech wycofania się, obserwowania, łapania konkluzji. Po prostu inaczej nie potrafię. Taka rebelia była we mnie zawsze. – Nie pompujesz własnej próżności? Nie mam takiej potrzeby. Każdy człowiek ma swój mózg, cały czas w to wierzę. Czasami słyszę: „Bo ludzie tego potrzebują”. Ale przepraszam bardzo, narkoman potrzebuje narkotyków, czy to znaczy, że trzeba mu dawać amfetaminę? Jeśli dziecko chce napić się wódki, to znaczy, że trzeba mu tej wódki nalać? Uważam, że nie. To jest tak proste. Urżnięta łapa z kciukiem do góry – to jest fajne? Co ci da lajk w komputerze, jak cię w życiu nikt nie lubi? – Jak tłumaczysz to swoim synom? Bardzo się staram. Ale też uważam, że diabeł nie tkwi ani w laptopie, ani w telefonie komórkowym, tylko w tym, jak człowiek postrzega świat, jak jest wychowywany, jakie widzi kierunki, jakie ma relacje z bliskimi ludźmi. To są ważne rzeczy. Dostrzegam, że internet jest gigantycznym medium, które zrewolucjonizowało naszą planetę. Nasze dzieci w to wchodzą i nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Ja strzelałem z procy do butelek, a oni grają w gry. – Pozwalasz? Tak, ale z limitowanym czasem. To jest ich gęsie pióro, ich stalówka, ich długopis. Nie ma sensu z tym walczyć. Kiedyś będziemy mieli telefony wszczepione pod skórę palców i tak będziemy rozmawiać. Nie mówię im, że mają żyć przy lampie naftowej, ale trzeba nazywać rzeczy, które niosą zagrożenie. Ze wszystkim trzeba uważać. Uzależnienie jest wbudowane w naszą naturę. – Jesteś bardzo poważnym facetem… Kiedy ostatnio śmiałeś się do rozpuku? Całkiem niedawno. Często przypominam sobie różne sytuacje i żarty, dość dziwnie to wygląda, bo bywa, że nagle w towarzystwie śmieję się jak głupi do sera. Mam taką galerię różnych rzeczy i one zawsze działają. W kinie kompletnie się wzruszam. Jak idę z dziećmi, jest mi trochę wstyd, bo wciągam się totalnie. Tu idzie jakiś kundelek, tam dziewczyna wyjeżdża do college’u i żegna się z chłopakiem, i oni już wiedzą, że tato się wzrusza. Drży broda, oczy się szklą… (śmiech). Wiem, że to jest beznadziejne, ale zawsze daję się uwieść jako widz. Sprawdź też: Paweł Wilczak wcześniej o nim nie wspominał. Jego brat jest zasłużonym człowiekiem! – Łatwiej jest być synem czy ojcem? Jak wiesz doskonale, nie będę wchodził w ogóle w te tematy i te rejony. To jest życie, jakie znają miliony ludzi na Ziemi, nie ma o czym gadać. Łatwo popaść w śmieszność i banał. – Zrobiłeś w młodości plan na życie i listę rzeczy do zaliczenia? Niczego nie zaliczyłem. Zawsze myślę, że wszystko fajne przede mną. Jeszcze nie robię sobie takiego résumé. Daj mi szansę (śmiech). – Daję! Usłyszałam historię faceta, który osiągnął wszystko, co sobie zaplanował, i… ogłupiał. To niech zacznie biegać… – Biegasz? Biegam. Staram się trzymać formę. Moja profesja tego ode mnie wymaga. Jak już o tym mówimy, to do „Pana T.” udało mi się zrzucić 12 kilo, być może więcej. Przy którejś rozmowie z Marcinem stwierdziłem, że jest to też film o nędzy. Takiej biologicznej nędzy, więc muszę wyglądać adekwatnie. Zaczęła się dieta, ćwiczenia. Był moment, że przestałem się ważyć, bo trochę przestraszyłem się tej nędzy (śmiech). – Obsikałeś kiedyś nogawkę osobie, której nie lubiłeś? Twój Pan T. obsikał spodnie znienawidzonego Bolesława Bieruta. Nie. Ale wyobraź sobie, że poważni ludzie odbierają ten film jeden do jeden. Mówią, że to jest niemożliwe, żeby taka postać, jak Pan T., obsikała nogawkę Bieruta, i nie jest prawdą, że Bolesław Bierut palił jointy i chciał na Mazowszu założyć plantację marihuany. No horror! Mój kolega Krzyś Pieczyński opowiadał mi, że po serialu „Na dobre i na złe”, gdzie grał lekarza, ludzie zaczepiali go na ulicy i prosili o pomoc medyczną. „No, ale wie pani, ja nie jestem lekarzem. Ja jestem aktorem, a to jest wymyślony szpital”, odpowiadał i słyszał: „Niech pan lepiej od razu powie, że nie chce mi pan pomóc”. To jest anegdota, ale jeśli ktoś mówi, że Bolesław Bierut nie palił jointów, to ja zaczynam się bać, bo to znaczy, że ten ktoś nie rozumie istoty procesu twórczego. Na Boga, no również nie było gwiezdnych wojen, nie latamy na Marsa, nie żyjemy na planecie małp! Jak można na takim poziomie nie rozumieć sztuki filmowej?! To jest niepojęte. – Chciałam się pośmiać, a Ty znowu na poważnie! Ale czy to nie jest do śmiechu?! Przecież to są kompletne jaja! – Ty w ogóle chodzisz do kina na dorosłe filmy? Oczywiście, że tak. Ale przyznam ci się, że częściej oglądam filmy w domu, bo to jest po prostu wygodniejsze. Jestem chyba ramolem, lubię mieć długopis i kartkę, tu mam pudełko z płytą, w środku zazwyczaj jest książeczka z historią powstania filmu. Posiadam oczywiście klasyki: Buñuela, Felliniego, Hitchcocka, Chaplina, ale zbieram również filmy, które nie miały dystrybucji w kinach w Polsce. Bardzo je lubię. Jestem mistrzem wyszukiwania takich dvd. Na pewno w różnych marketach widziałaś takie kosze z filmami na wyprzedaży? – Oczywiście. Często mówię do znajomych, że wszyscy kiedyś wylądujemy w koszu za 9,90. Choć najtańszy film, jaki znalazłem, kosztował 2,40, całkiem niezły zresztą – „Znaki” z Melem Gibsonem. – Masz filmy, do których wracasz non stop? Mam wiele takich filmów. Nawet je policzyłem, jest ich ponad setka. „Ojca chrzestnego” Coppoli zawsze oglądam tak, jakbym widział go pierwszy raz. Ostatnio enty raz obejrzałem „Obcego”, ale tylko pierwszą i drugą część – Scotta z 79 i Camerona z 86 roku. Obie są wybitne: tak aktualne, tak genialnie sfotografowane, tak trzymające w napięciu. Są kamieniami milowymi tego gatunku. Tak jak „2001: Odyseja kosmiczna” Stanleya Kubricka – to film, który się kompletnie nie zestarzał. Jest oczywiście na tej liście „Czas apokalipsy”, który wciąż oglądam na świeżo, „Easy Rider”, „Lot nad kukułczym gniazdem”, „Maratończyk”, „Dawno temu w Ameryce”, „Pożegnanie z Afryką”, „Człowiek z blizną”… – Co Ci to daje? To jest jak oddech. Jak kontakt z czymś, co ma naddaną wartość. W tych filmach jest taka maszynka, która non stop pobudza emocje i one non stop są tak samo silne. – Wciąż cierpisz na bezsenność? Cierpię od dekad. Nie przyzwyczaiłem się, od razu uprzedzę twoje pytanie. Może trochę ją oswoiłem, choć są takie momenty, że mnie totalnie pokonuje. Czysto fizycznie. Człowiek nie ma siły, a muszę mieć. Bywa różnie, nawet nie chce mi się o tym gadać. Słyszałem tyle teorii, byłem w tylu miejscach, u tylu specjalistów, którzy obiecali pomoc… Daj spokój. Może taki się urodziłem? – Nocami oglądasz te wszystkie filmy? Naturalnie, ale w tej głębokiej nocy też czytam. Czytam kompulsywnie, dwie–trzy książki naraz: beletrystykę, dokument, rzeczy naukowe. W momencie czytania wszystko mi się układa, ale jak potem próbuję przypomnieć sobie jakiś szczegół, myśl, to wracam do tych książek, żeby się upewnić. Dlatego zawsze muszę sobie zagiąć kartkę, coś włożyć, w niektórych wydaniach powróciły sznurowadła i nimi zaznaczam najciekawsze rzeczy. Często wstaję w środku nocy i sprawdzam, co to było, co mi nagle chodzi po głowie i tak mnie dręczy. Staram się czytać codziennie. Kiedyś mnie to tonizowało, teraz ni cholery. Ale nie potrafię bez tego żyć. – „Wstydzę się myśli o sukcesie, którego wypatruję jak światła na morzu”, mówi Pan T. Ty doświadczyłeś i sukcesu, i sławy. Jaki sukces?! Jaka sława?! Daj spokój! Mnie to żenuje. Maria Skłodowska-Curie jest sławna. Sławni są The Rolling Stones. Olga Tokarczuk – to jest sukces. – Ciekawe, czy teraz spadnie na Ciebie deszcz propozycji? Tego nigdy nie wiadomo. Jak ktoś będzie miał ciekawość, spróbuje. Wiedzą, gdzie mnie znaleźć. Rozmawiała Beata Nowicka Zdjęcia Mateusz Stankiewicz/ SameSame Makijaż i fryzury Gosia Macias/ Van Dorsen Artists Stylizacja Michał Koszek/ Van Dorsen Artists Produkcja Łukasz Nowak
Padło pytanie o Wilczaka, wymownie zareagowała. Mało kto się spodziewał
Joanna Brodzik, znana z ról w popularnych serialach, stanowczo broni swojej prywatności. W programie „Magda gotuje Internet” zareagowała wymownie na pytanie o Pawła Wilczaka, podkreślając, że jej życie osobiste jest dla niej świętością. Aktorka ujawniła również, że wielokrotnie broniła swojego wizerunku w sądzie, wygrywając wszystkie sprawy.
Joanna Brodzik i Paweł Wilczak przez wiele lat tworzyli jeden z najbardziej rozpoznawalnych związków w polskim show-biznesie. Para, która wspólnie wychowuje bliźniaków Jana i Franciszka, przez długi czas unikała medialnego rozgłosu. Relacja ta, mimo że była przedmiotem zainteresowania mediów, nigdy nie była szeroko komentowana przez samych zainteresowanych. Krótko o relacji z Wilczakiem i reakcja na pytanie Gessler Podczas jednego z odcinków programu „Magda gotuje Internet”, Magda Gessler postanowiła zapytać Joannę Brodzik wprost o Pawła Wilczaka. "Pół Polski kibicowało twojemu związkowi z Pawłem..." — zaczęła prowadząca, znana z bezpośredniego stylu Aktorka odpowiedziała beznamiętnie: „Wilczakiem. Tak było. Było też tak, że pół Polski się we mnie kochało”. Ta wymowna reakcja mówiła wszystko. Brodzik nie miała ochoty zagłębiać się w temat swojego związku i natychmiast przeszła dalej, uciekając od prywatnych wyznań. ZOBACZ TEŻ: Związek pod presją reflektorów. Dlaczego Nosowska i Klynstra nie dotrwali do ślubu? Joanna Brodzik o ochronie prywatności i sądowych bataliach Joanna Brodzik nie ukrywa, że życie prywatne traktuje jako sferę absolutnie nietykalną. Dlatego szczególnie trudnym momentem był okres macierzyństwa, który zmusił ją do wytyczenia granic. "To raczej próby nieudane, zresztą z powodu postawionych przeze mnie i przez tatę moich dzieci jasno granic, że nasze życie prywatne jest nasze i prywatne. Jeśli ktoś próbował nam tę prywatność, czy próbuje, czy będzie próbował kraść, to z całą konsekwencją będę broniła tego, żeby mi nikt tej prywatności, tak jak telewizora, nie wynosił z domu!”. Aktorka ujawniła też, że ma za sobą kilkanaście wizyt w sądzie, gdzie walczyła o prywatność swoją oraz najbliższych. "W obronie wizerunku i prawa do życia prywatnego byłam w sądzie pierwszej instancji 15 razy, a w drugiej instancji - 3 razy. Wszystkie te sprawy wygrałam" — podkreśliła. SPRAWDŹ TEŻ: Nie znosi patrzeć w lustro. Wyznanie Górniak wstrząsnęło internetem. Młynarska nie czekała długo. Stanowcza reakcja
Tak Joanna Brodzik ucięła temat Pawła Wilczaka na wizji! Zdecydowana riposta aktorki
Od 22 lat tworzą parę, przetrwali wzloty i upadki. Ale chronią swoją prywatność i stronią od medialnego zgiełku. Joanna Brodzik w najnowszym wywiadzie wymowne zareagowała na pytanie o Pawła Wilczaka. I nie ma się co dziwić: aktorska para jest w tej materii konsekwentna od lat...
Joanna Brodzik świętuje 30 lat kariery. Z tej okazji udzieliła poruszającego wywiadu w „Dzień dobry TVN”. Gdy padło pytanie o Pawła Wilczaka, jej reakcja była szybka i jednoznaczna. Aktorka przypomniała, że jej życie prywatne to sfera, której nie zamierza dzielić z opinią publiczną. 30 lat kariery Joanny Brodzik: serial „Kasia i Tomek” jako przełom Joanna Brodzik pojawiła się w programie „Dzień dobry TVN”, gdzie w rozmowie z Mateuszem Hładkim opowiedziała o jubileuszu 30-lecia pracy artystycznej. Wspominała swoje początki w zawodzie i przełomowy moment, jakim była rola w serialu „Kasia i Tomek”. To właśnie dzięki tej produkcji zyskała nie tylko popularność, ale także stabilizację finansową (w kwestii spłaty kredytu) i zawodową, co miało ogromne znaczenie na wczesnym etapie jej kariery. Czytaj także: Tak wygląda młodszy brat Joanny Brodzik. Czy Radosław jest podobny do sławnej siostry? Kulisy relacji z Pawłem Wilczakiem: od ekranowego duetu do życia prywatnego W trakcie rozmowy Joanna Brodzik opowiedziała również o swojej relacji z Pawłem Wilczakiem, z którym poznała się na planie „Kasi i Tomka”. Choć początkowo, jak przyznała, Wilczak ją irytował, ponieważ „strasznie kozaczył”, ostatecznie zdecydowała się na współpracę właśnie z nim. W relacji tej była również nuta metafizyki. Oczekiwanie na ich pierwszą wspólną sesję zdjęciową trwało bowiem aż... cztery godziny! Ona uznała to za swego rodzaju znak czy nawet symbol. Między nimi zaiskrzyło. Dla wszystkich stało się jasne, że oto na planie serialu zrodziło się uczucie. Nie mylili się. Parą mieli oficjalnie zostać po dwóch latach, czyli w 2004 roku. Jednak według innych źródeł stało się to już rok wcześniej. Od tego czasu wspólnie tworzą związek, który mimo upływu lat pozostaje poza zasięgiem mediów. Czytaj także: „Przepłakałam dużo nocy, ale bez tego by się nie dało być prawdziwą mamą". Tak Joanna Brodzik mówiła o macierzyństwie Joanna Brodzik w TVN: pytanie o Wilczaka i stanowcza odpowiedź W trakcie rozmowy w „Dzień dobry TVN” dziennikarz próbował delikatnie poruszyć temat związku aktorki z Pawłem Wilczakiem. Joanna Brodzik zareagowała na pytanie natychmiastowo, krótko i dosadnie kończąc temat. Jej riposta nie pozostawiła wątpliwości co do granic, które stawia między życiem zawodowym a prywatnym. Dała jasno do zrozumienia, że choć fani znają ją z licznych ról i ekranowych wcieleń, jej życie osobiste należy tylko do niej i jej bliskich. W kontekście pytań o partnera jasno ucięła: „Jak losy potoczyły się, to wiemy my, bo to nasze życie prywatne i z zasady nasze i prywatne.” Czytaj także: Przed wejściem na plan mówiła wprost: „Nienawidzę go!". Jak naprawdę wyglądała relacja Joanny Brodzik i Pawła Małaszyńskiego? Co dziś wiemy o rodzinie Joanny Brodzik i Pawła Wilczaka? Aktorka wspomniała również o ich dzieciach – bliźniakach Janie i Franciszku – zaznaczając, że „mają za chwilę 17 lat”. Choć para nie komentuje swojego życia rodzinnego w mediach, wiadomo, że od lat tworzą zgraną rodzinę i skutecznie unikają medialnego rozgłosu.
Paweł Wilczak wcześniej o nim nie wspominał. Jego brat jest zasłużonym człowiekiem!
Aktor jako jedyny z rodziny obrał inną drogę...
Paweł Wilczak nie poszedł w ślady rodziców. Zrobił to za to jego brat, o którym niedawno wspomniał po raz pierwszy. Mało kto wiedział, że znany aktor w ogóle ma rodzeństwo! Co zdradził w najnowszym wywiadzie? [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 19.12.2024 r.] Paweł Wilczak wychował się w rodzinie lekarzy Rola w serialu "Kasia i Tomek" przyniosła mu sławę oraz związek z Joanną Brodzik. Dziś Paweł Wilczak jest uznanym i uwielbianym aktorem, choć jego początki nie były tak oczywiste. Okazuje się, że jako pierwszy z rodziny wyłamał się i obrał inną drogę. ZOBACZ: „Trzeba się słuchać i być dla siebie dobrym”. Historia wyjątkowej miłości Joanny Brodzik i Pawła Wilczaka Jego ojciec był ginekologiem, a mama pediatrą. Choć Wilczak był buntowniczym nastolatkiem, rodzice dawali synowi dużo swobody i akceptowali jego nietypowe wybory. Na zrozumienie mógł liczyć przede wszystkim ze strony rodzicielki, o której po latach wypowiada się z wdzięcznością. "Mamę wspominam jak największą bohaterkę. Pewnie dlatego, że nie ułatwiałem jej życia. Zawsze wybierałem rozwiązania, które z całą pewnością nie były łatwe ani dla niej, ani dla taty. Zmuszały ich do skupienia uwagi na mnie. Po latach rozumiem, że taki syn to było wyzwanie. Nazywam mamę bohaterką, bo to ona na co dzień borykała się ze mną, ojca wzywała tylko w sprawach bardzo ważnych. Tata nie mógł się mną więcej zajmować, bo pracował właściwie non stop. Nie raz i nie dwa w ogóle nie wracał do domu – miał dyżur w szpitalu. Więc to było naturalne, że mama zostawała na froncie walki" — opowiadał w wywiadzie z VIVĄ! kilka lat temu. Kim jest brat Pawła Wilczaka? Nieco inaczej potoczyło się życie jego brata — Macieja Wilczaka. Mężczyzna poszedł w ślady rodziców i także został lekarzem. Przed studiami aktorskimi próbował tej samej drogi, lecz los miał dla niego inne plany. "Zdawałem na medycynę, ale dwa razy mnie wyrzucili. Bo słaby byłem" — przyznał Paweł Wilczak Plejadzie. Jest jednak pełen podziwu wobec brata — artysta podkreślał że to inteligentny człowiek o ogromnej wiedzy, którą dzieli się z innymi. "Maciej jest wybitnym profesorem medycyny. On ratuje te dziewczyny, naprawdę. A ja co?", mówił w rozmowie z "Dobrym Tygodniem". Maciej Wilczak od połowy 2021 roku kierował Ginekologiczno-Położniczym Szpitalem Klinicznym w Poznaniu. Na początku grudnia br. powrócił do pracy klinicznej, oddając pozycję dyrektora swojemu poprzednikowi. Wiedzieliście, że aktor ma tak uznanego brata? SPRAWDŹ: Po długiej przerwie wrócił do aktorstwa. W przeszłości zmagał się z wieloma problemami <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/12/EN016219360013-bf5fd69-e1734525432512.jpg" width="1053" height="1410" alt=", Poznan, 31.05.2024. Konferencja prasowa minister zdrowia Izabeli Leszczyny dotycz?ca startu programu in vitro, w Ginekologiczno-Polozniczym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. N/z: dyrektor szpitala Maciej Wilczak" title="Minister zdrowia o starcie programu in vitro" />
Po długiej przerwie wrócił do aktorstwa. W przeszłości zmagał się z wieloma problemami
Choć cieszy się sporą popularnością, wcale nie uważa, że odniósł sukces. Udział w serialach takich jak „Na dobre i na złe” czy „Kasia i Tomek” przyniósł mu ogromną sympatię widzów, jednak po jakimś czasie Paweł Wilczak zniknął z naszych ekranów aż na siedem lat. Potem wrócił z rozmachem, przypominając nie tylko o swoim talencie, ale i rewelacyjnej grze aktorskiej. Jego życie nie zawsze było lekkie... Z czym się zmagał i jaki jest prywatnie? [Ostatnia aktualizacja tekstu: 29.07.2024] [Ostatnia aktualizacja i publikacja na Viva Historie 16.05.2024 r.] View Ediplayer on the source website Paweł Wilczak – jaki jest prywatnie? Mężczyzna od wielu lat związany jest z aktorką Joanną Brodzik. Często można natknąć się na informacje o ich rzekomych kryzysach w związku, a nawet rozstaniach, jednak główni zainteresowani ani razu nie potwierdzili tych doniesień. Para doczekała się dwóch synów - bliźniaków Jana i Franciszka, którzy 2 lipca tego roku skończyli 16 lat. Paweł Wilczak otwarcie przyznaje, że nowoczesność i obecne technologie nieco go przerastają. Zamiast korzystać z notatek w telefonie – wybiera kartkę i długopis, zamiast włączyć zmywarkę – woli pozmywać ręcznie, zamiast wymienić psujący się telefon na nowy model – zostaje przy starym, bo nie radzi sobie z obsługiwaniem wszystkich aplikacji. Niezrozumiałe jest dla niego także obecne dzisiaj zalewanie mediów społecznościowych zdjęciami typu „selfie”. Robienie „dzióbków” na Instagramie, prezentowanie nowego stroju kąpielowego oraz fotek z siłowni to zdecydowanie nie jego świat. „Co ci da lajk w komputerze, jak cię w życiu nikt nie lubi?”, mówi. „Na co mi to? Jak widzę te wszystkie zdjęcia, na których ludzie pozują z garnkami lub pralką, a potem wysyłają je w świat, bo wydaje im się, że to jest tak cholernie ważne, to jestem przerażony. Albo selfie w toaletach w modnych gaciach, albo z nową szminką na ustach. Dla mnie to jest jakaś kompletna żenada!”, wyznał z kolei w rozmowie z Michałem Misiorkiem dla Plejady. CZYTAJ TAKŻE: Niedawno się rozwiódł, a tu takie wieści. Grzegorz Kajdanowicz już tego nie ukrywa, potwierdził plotki A jakie jest podejście Pawła Wilczaka do korzystania z technologii przez jego dzieci? Mężczyzna uważa, że nie ma sensu z tym walczyć, ale we wszystkim należy zachować umiar. „Uważam, że diabeł nie tkwi w laptopie, ani w telefonie komórkowym, tylko w tym, jak człowiek postrzega świat, jak jest wychowany, jakie widzi kierunki, jakie ma relacje z bliskimi ludźmi [...] Internet jest gigantycznym medium, które zrewolucjonizowało naszą planetę. Nasze dzieci w to wchodzą i nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Ja strzelałem z procy do butelek, a oni grają w gry”, wyznał. Uważany jest za poważnego mężczyznę, jednak bez ogródek opowiada o tym, że ma kilka asów w rękawie, które zawsze potrafią go rozbawić. „Często przypominam sobie różne sytuacje i żarty, dość dziwnie to wygląda, bo bywa, że nagle w towarzystwie śmieję się jak głupi do sera. Mam taką galerię różnych rzeczy i one zawsze działają”. Aktor wyznał również, że jako widz zawsze daje się uwieść. „W kinie kompletnie się wzruszam. Jak idę z dziećmi, jest mi trochę wstyd, bo wciągam się totalnie. Tu idzie jakiś kundelek, tam dziewczyna wyjeżdża do college'u i żegna się z chłopakiem, i oni już wiedzą, że tata się wzrusza. Drży broda, oczy się szklą...”, mówił Paweł Wilczak. Gdy Paweł Wilczak gościł w programie Kuby Wojewódzkiego zdradził z kolei, że zmaga się z pewnymi natręctwami. „Jestem zbudowany z natręctw. Wychodzenie z domu, sprawdzanie. Lubię mieć książki, obrazy, fotografie poustawiane tak, żeby miały pewien kontekst i formę całościowo. Lubię mieć bardziej porządek niż nieporządek, bo daje mi to poczucie fajności, pewnej estetyki… Zdecydowanie lubię mieć luźne bokserki”. Okazuje się także, że gdy aktor chodzi chodnikiem, stawia nogi tak, by nie nadepnąć na linie, gdyż to powoduje u niego dyskomfort. Droga zawodowa Pawła Wilczaka Aktor miał już za sobą wiele różnych ról w serialach i filmach, jednak w pewnym momencie „zniknął” na siedem długich lat. Po tym czasie powrócił w fantastycznej roli Pana T. Udział w tym filmie był czymś zupełnie nowym i całkowicie różnym od jego poprzednich kreacji. Paweł Wilczak genialnie sprostał zadaniu. Mówiono o nim: „Jest magnetyczny. Oczu nie można od niego oderwać”. Sam artysta uważa, że to krzywdzące dzielić aktorów na tych komediowych i grających poważne role. Według niego jest to nieprofesjonalne. „Trzeba mieć otwartą głowę i sięgać troszkę dalej”, tłumaczył. Przez lata swojej kariery trafiały mu się różne role. „Całe szczęście mogłem sobie pozwolić na pewną wybiórczość. Jak do czegoś nie mam przekonania, nie angażuję się. Co nie oznacza, że mój wybór jest trafny. Każda praca kreatywna jest naznaczona ryzykiem i niewiadomą. Ale to właśnie jest piękne...”, mówił aktor. Kiedy jakaś produkcja lub postać wyjątkowo przypadały mu do gustu, potrafił sam zgłaszać się do producentów i walczyć o interesującą rolę. ZOBACZ TAKŻE: Zdobyła medal, nie potrafiła ukryć emocji. Bezpośrednio zwróciła się do kamery i zaskoczyła kibiców W pewnym momencie nastąpił sześcioletni okres, w którym w ogóle nie grał. W tym czasie, żeby zarobić na życie, chwytał się różnych zajęć. Remontował domy, handlował patelniami, kopał rowy, był kierowcą ciężarówki, pracował jako kelner... Nie zniechęcał się jednak. Paweł Wilczak uważał, że to naturalna droga każdego aktora i zła passa wkrótce minie. „Chyba przeczytałem za dużo biografii amerykańskich aktorów i twórców wszelkiej maści. No ale Polska lat 90. nie była Ameryką. Trochę czasu mi zajęło, żeby się o tym przekonać”. Dla roli potrafi się bardzo mocno poświęcić. Żeby zagrać Pana T., zrzucił 12 kilo. Uznał, że jest to także film o nędzy i on tę nędzę chciał jak najlepiej pokazać. „Muszę wyglądać adekwatnie. Zaczęła się dieta, ćwiczenia. Był moment, że przestałem się ważyć, bo trochę przestraszyłem się tej nędzy”, śmiał się w wywiadzie dla magazynu Viva!. Paweł Wilczak – w jego życiu nie zawsze było kolorowo Co najgorzej wspomina z pracy kelnera? Ludzi, którzy uciekali, nie zapłaciwszy rachunku. Aktor z rozgoryczeniem wspomina „To jest bardzo nieprzyjemna rzecz. Musiałem pokrywać rachunki z własnej kieszeni, wszystkie napiwki, jakie miałem, na to szły. A często jeszcze dopłacałem z pensji”. Podkreśla jednak, że nigdy nie przestał wierzyć, że jego marzenia mogą się spełnić „wierzyłem, że gdzieś tam jest to, co nazywam marzeniem, z czego nie wolno rezygnować. Bo jak się rezygnuje z marzeń, to jest śmierć”. Były momenty, że nie miał za co żyć, od rodziny słyszał: „To już jest kolejny rok, może trzeba byłoby zacząć myśleć o czymś innym?”. Paweł jednak się nie poddawał, mimo że czasem było mu naprawdę ciężko. „Były takie momenty, że faktycznie nie miałem za co jeść. Pamiętam, mieszkałem jakiś czas u znajomej, podkradałem jej jedną kromkę chleba dziennie i posypywałem Nesquikiem. Jak po 20 latach opowiedziałem o tym mojej mamie, omal nie zemdlała”, wyznał aktor. Co Paweł Wilczak lubi robić w wolnym czasie? Paweł Wilczak nie tylko jest aktorem, ale również wielkim fanem kinematografii. Od chodzenia do kina woli jednak oglądać filmy w zaciszu własnego domu, puszczane na DVD. Nie ogranicza się jedynie do oglądania produkcji, starając się zaznajomić także z historią ich powstania. Jak sam o sobie mówi, „Posiadam oczywiście klasyki: Buñuela, Felliniego, Hitchcocka, Chaplina, ale zbieram również filmy, które nie miały dystrybucji w kinach w Polsce. Bardzo je lubię. Jestem mistrzem wyszukiwania takich dvd”. Wśród swoich ulubionych filmów doliczył się ponad setki produkcji, do których cały czas wraca. Na jego liście znalazły się m.in.: „Ojciec chrzestny”, pierwsza i druga część „Obcego”, 2001: Odyseja kosmiczna”, „Czas apokalipsy”, „Easy Rider”, „Lot nad kukułczym gniazdem”, „Maratończyk”, „Pożegnanie z Afryką”, „Dawno temu w Ameryce” czy „Człowiek z blizną”. „W tych filmach jest taka maszynka, która non stop pobudza emocje i one non stop są tak samo silne”, tłumaczył. View Burdaffi on the source website Aktor nie kryje, że od dawna boryka się z bezsennością. Mimo wizyt u wielu specjalistów wciąż nie udało mu się z nią poradzić. Jego lekarstwem są właśnie filmy, a także... książki. Paweł Wilczak nie wyobraża sobie życia bez książek. „Czytam kompulsywnie, dwie-trzy książki naraz: beletrystykę, dokument, rzeczy naukowe” opowiadał i dodał „staram się czytać codziennie (...) nie potrafię bez tego żyć”. Pytany o swoją sławę i sukces, jaki odniósł, nie kryje zdziwienia: „jaki sukces?! Jaka sława?! Daj spokój! Mnie to żenuje. Maria Skłodowska-Curie jest sławna. Sławni są The Rolling Stones. Olga Tokarczuk – to jest sukces”, wyznał aktor. Dziś Paweł Wilczak obchodzi urodziny. Z tej okazji życzymy mu wszystkiego, co najlepsze! SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Nigdy wcześniej o tym nie mówiła. Tak wygląda związek Doroty Choteckiej z Radosławem Pazurą
„Przepłakałam dużo nocy, ale bez tego by się nie dało być prawdziwą mamą". Tak Joanna Brodzik mówiła o macierzyństwie
„Podczas pierwszych trzech lat dotarłam do granic swoich możliwości fizycznych i psychicznych", dodaje aktorka
Od 2004 roku Joanna Brodzik i Paweł Wilczak tworzą niezwykle zgrany i szczęśliwy związek. Aktorska para doczekała się również dwójki dzieci, które są ich najcenniejszym skarbem. Oboje jednak konsekwentnie chronią swoją prywatność i rzadko mówią o kulisach zacisza domowego. W przeszłości jednak artystka robiła wyjątki i od czasu do czasu opowiadała o macierzyństwie. Joanna Brodzik krytycznie o pokazywaniu dzieci w internecie W 2008 roku Joanna Brodzik i Paweł Wilczak doczekali się bliźniaków — Jana i Franciszka. Aktorzy jednak nigdy nie pokazali swoich dzieci, nikt więc nie wie, jak dzisiaj wyglądają. Ulubienica widzów jakiś czas temu przyznała, że nigdy nie opublikowała zdjęć czy nagrań swoich pociech, jak niektóre osoby, które funkcjonują w show-biznesie. „Mówimy o sprzedawaniu dzieci. Słyszysz to? Według mnie to powinno być karalne. Skoro karalne jest zatrudnianie nieletnich zakładzie pracy, to dlaczego nie jest karalne zatrudnianie własnych dzieci do przedsiębiorstwa, które jest rejestrowane na social mediach i monetyzowane?", wyznaje. „To jest bardzo osobista kwestia, gdzie ta granica dla ciebie przebiega. Dla niektórych osób, które starają się zdobyć popularność głównie za pomocą swoich social mediów, ta granica przebiega przez środek ich sypialni. Ja uprawiam ten zawód nie dla łatwej popularności [...]. Nie jest moją ambicją, żeby częścią tego życia zawodowego było kupczenie życiem osobistym. Moje życie osobiste z definicji jest moje i osobiste. [...] W tym dysponowaniu sobą moja granica absolutnie przebiega tam, gdzie granica mojego domu, a na pewno granica prywatności moich dzieci i nie upubliczniania ich wizerunku, ponieważ jak mało kto wiem, że swoją prywatność traci się tylko raz. Od momentu, w którym pozwolisz na to, żeby twoja twarz, twój wizerunek został upubliczniony, od tego momentu każdy może napisać i powiedzieć na twój temat wszystko [...]", dodawała w rozmowie z Anną Kolasińską. Dodała również, że popularność i sława może mieć ciemne strony. „Tłumaczę to też teraz moim dzieciom, które zyskują świadomość tego, że ich wizerunki są chronione i nieupubliczniane. Dzięki moim doświadczeniom, mogę im jasno wyjaśnić, jakie są konsekwencje bycia znanym i rozpoznawalnym. Zyskując popularność, tracisz anonimowość. Od tego momentu każdy może powiedzieć lub napisać o tobie wszystko, co tylko będzie chciał. Od tego momentu również, jeśli będziesz w szpitalu, bo twoje dziecko rozwali sobie głowę i będziesz w stresie i rozpaczy czekać, aż mu ją zszyją, musisz się liczyć z tym, że nie patrząc na twoje pokrwawione ubranie, podjedzie do ciebie ktoś i zapyta, czy może zrobić sobie z tobą zdjęcie. Jeśli powiesz mu, że nie, to obrzuci cię stertą obelg, ponieważ uważa cię za swoją własność. Przeżyłam to na własnej skórze. Popularność to również utrata prywatności. Oczywiście ja jej bronię. Często ludzie mnie pytają, jak to robię. Po prostu nie wpuszczam mediów tam, gdzie nie chcę. Jeśli ktoś mimo moich zakazów, próbuje wejść do mojego życia i ukraść mi prywatność, idę do sądu. Podobnie zrobiłabym, gdyby ktoś chciał mi ukraść telewizor. Wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że popularność kosztuje… życie", dodała w rozmowie z Plejadą w 2017 roku. CZYTAJ TEŻ: Dzieli ich 16 lat, chronią swoją prywatność. Magdalena Cielecka teraz zrobiła wyjątek Joanna Brodzik, Paweł Wilczak, sesja karnawałowa, 02.12.2002 rok Joanna Brodzik o macierzyństwie „Jestem dziś przede wszystkim mamą. Bankiety, oficjalne wyjścia stały się dla mnie przykrym obowiązkiem. Zmieniły mi się też potrzeby i podejście do siebie. Już nie marzę o kolejnych butach, cieszę się, że blond fryzura maskuje siwe włosy i że dostałam od natury ciemną oprawę oczu, więc nie muszę się malować przed wyjściem po bułki", mówiła ulubienica publiczności w rozmowie z Twoim Stylem. W tym roku synowie Joanny Brodzik skończą 16 lat. Przed laty aktorka przyznała, że macierzyństwo to ciężka praca i wyzwanie. „Przepłakałam dużo nocy, ale bez tego by się nie dało być prawdziwą mamą", mówiła Magdzie Mołek. „Czy tęsknię za czasami, gdy byłam szczęśliwie bezdzietna? Oj tak, oj tak, oj tak. Nie gloryfikuję macierzyństwa, wręcz przeciwnie. Mówi się, jak jest cudownie, różowo i niebiesko. Mój partner uważa, że to po to, by ci, którzy nie mają dzieci, też mieli dzieci i tak samo prze...rane", kontynuowała w tej samej rozmowie. Dodała również, że bywały dni, kiedy nie dawała sobie rady. Wychodziła wówczas z domu i zostawiała dzieci pod opieką ojca, gdyż musiała złapać trochę oddechu. „Macierzyństwo to piękne, ale i niesamowicie trudne doświadczenie. Podczas pierwszych trzech lat dotarłam do granic swoich możliwości fizycznych i psychicznych. Czasami miałam ochotę wybiec z domu i krzyczeć", zwierzała się w Pani. „Rodzicielstwo zmienia bezpowrotnie relację między kobietą a mężczyzną. Na początku to jest trudne do zaakceptowania, choć mało kto się do tego przyznaje. Nam było ciężej, bo mieliśmy jednocześnie dwóch małych ludzi, a nie jednego. Pomogło nam to, że dobrze się znamy, że długo ze sobą pracowaliśmy i jesteśmy sprawnym zespołem. W macierzyństwie, czy ojcostwie można sie zatracić i zacząć być głuchym na potrzeby tego drugiego człowieka. Dlatego trzeba pilnować, aby nawzajem mieć czas tylko dla siebie. To jest niezbędne, aby związek kobiety i mężczyzny mógł przetrwać bycie mamą i tatą", dodała. Artystka poświęciła się jednak rodzinie i przerwała zobowiązania zawodowe. W 2017 roku w rozmowie z Plejadą podkreślała, że „na swojej drodze spotkałam wiele wspaniałych aktorek, które mi się zwierzały. Z ich opowieści wynikało coś dla mnie bardzo oczywistego. W większości nie żałowały tego, czego nie zagrały, ale żałowały tego, że nie było ich w domu, gdy dzieci były małe. Były ze mną do bólu szczere i opowiadały mi o tym, jak o największej stracie. Tłumaczyły mi, że może w ich życiu wydarzyłoby się o wiele mniej tragedii, gdyby nie skupiały się na sobie i były częściej przy dzieciach. Wniosek był więc dla mnie prosty [...] To nie jest tak, że totalnie poświęciłam się macierzyństwu, po prostu świadomie przekierowałam główny strumień energii. Nie żałuję ani chwili. Choć wielokrotnie zastanawiałam się, jak zdeterminowana jestem, gdy patrzyłam na moje koleżanki otoczone chmarą niań i babć. Z drugiej strony, mam poczucie, że bardzo dobrze znam moich dziewięciolatków. Mogę od nich wymagać, mogę na nich polegać, mogę z nimi wypracowywać kompromisy. Przez to, że oni też mnie dobrze znają, możemy być dla siebie nie tylko rodziną, ale szczerymi partnerami. Nie wyobrażam sobie, żeby taki kapitał można było zbudować, będąc w domu kilka godzin tygodniowo. Człowieka poznaje się, dzieląc z nim życie", czytaliśmy. Dzisiaj aktorka obchodzi kolejne urodziny. Z tej okazji życzymy jej wszystkiego, co najlepsze. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Marek Sierocki zostaje w TVP. Prowadzący „Teleexpressu” pojawi się w nowym programie!
Romans Bożenki i Mareczka z Na dobre i na złe śledziły miliony Polaków. Co prywatnie łączyło Edytę Jungowską i Pawła Wilczaka?
Później zagrali razem w jeszcze jednej produkcji
Znanych jest wiele przykładów aktorskich par, które uczucia z ekranu przeniosły na życie prywatne. O taki stan rzeczy podejrzewano między innymi duet w postaci Edyty Jungowskiej i Pawła Wilczaka. Widzowie z wypiekami na twarzy przez kilka lat śledzili losy odgrywanych przez nich bohaterów, czyli sympatycznej pielęgniarki Bożenki oraz byłego więźnia Mareczka... Dlaczego Edyta Jungowska odeszła z "Na dobre i na złe"? Perypetie bohaterów serialu "Na dobre i na złe" z zapartym tchem śledzą setki tysięcy Polaków. Ci najwierniejsi z pewnością pamiętają Edytę Jungowską w roli pielęgniarki Bożenki. Aktorka podbiła serca widowni — na ekranie gościła przez niemal dwanaście lat, lecz niespodziewanie zrezygnowała z pracy na planie. Media zalała fala plotek o rzekomym skandalu z sympatyczną artystką w roli głównej... Mówiono, że ponoć współpraca z nią nie należała do najłatwiejszych, przez co atmosfera na planie zdjęciowym bywała napięta i niezręczna. Edyta Jungowska nigdy nie skomentowała tych rewelacji, wytłumaczyła natomiast powód swojego odejścia z uwielbianej produkcji. Okazało się, że taka decyzja miała związek z własnymi projektami i biznesem audiobookowym. "Marzyło mi się, żeby czytać dla dzieci, które same jeszcze nie potrafią tego robić, ale są w stanie skupić się na słuchaniu i przyswoić naprawdę skomplikowaną fabułę. Rodzicom często nie chce się siedzieć z pociechami nad książką, tłumaczymy się zmęczeniem i innymi obowiązkami. Wtedy audiobooki mogą przyjść z pomocą, bo ważne jest, aby nie przegapić momentu, kiedy dziecko ma jeszcze chęć zarazić się „książkowym” bakcylem" — wyjaśniła w wywiadzie dla Plejady. Paweł Wilczak, Edyta Jungowska, 3.07.2001 Dziś z kolei nie ukrywa, że chętnie wróciłaby do "Na dobre i na złe", gdyby produkcja napisałaby do niej z takową ofertą. "Co prawda nie gram już w serialu ponad dziesięć lat, fabuła idzie swoja droga, obsada jest inna, ale gdyby padła taka propozycja, rozważyłabym ją", przyznała w niedawnej rozmowie z Faktem. CZYTAJ TAKŻE: Miał być jej ideałem, zorganizowali bajkowy ślub. Małżeństwo Adriany Niecko i Michała Reja przetrwało zaledwie kilka miesięcy Paweł Wilczak i Edyta Jungowska — co ich łączyło? Z pewnością jest niemałe grono entuzjastów tego pomysłu, którzy nadal wspominają wątki siostry Bożenki — pośród nich jej gorący romans z byłym więźniem, czyli sympatycznym Mareczkiem, w którego w latach 2000-2003 wcielał się Paweł Wilczak. Historia ich ekranowej miłości wywoływała wiele emocji, a widzowie śledzili jej przebieg z wypiekami na twarzy, choć finał był nader tragiczny... Paweł Wilczak, Edyta Jungowska, 3.07.2001 Edyta Jungowska i Paweł Wilczak jako serialowa para wypadli tak wiarygodnie, że widzowie zaczęli podejrzewać ich o romans również w życiu prywatnym! Na dodatek krótko po zakończeniu wątku pielęgniarki i więźnia oboje pojawili się w filmie "Jestem" Doroty Kędzierzawskiej. Aktor zapewniał, że bardzo lubi pracować z Edytą i ma z nią świetny kontakt na planie. Jednak ich stosunki miały pozostawać na stopie koleżeńskiej. "To fajna dziewczyna i świetna aktorka" — mówił Super Expressowi. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Mieli być ze sobą na dobre i na złe... Tak kochali się Marcin Bosak i Monika Pikuła Na temat rzekomego romansu żadne z nich nigdy nie zabrało głosu. Wkrótce jednak wyszło na jaw, że Paweł Wilczak faktycznie zauroczył się ekranową partnerką — jednak bynajmniej chodziło tu o Jungowską. Zaiskrzyło za to między nim a Joanną Brodzik, razem z którą wcielał się w tytułowych bohaterów w "Kasi i Tomku" na antenie TVN. Długo jednak unikali mówienia o tym, co ich łączy. "To jest tak, że ja zawsze byłem zwolennikiem tego, aby życie prywatne zostało życiem prywatnym", komentował aktor, wypytywany przez dziennikarzy o relację z piękną partnerką z planu. Dziś należą do grona nielicznych par o tak długim stażu, choć w ostatnim czasie znów mówi się o kryzysie w ich relacji... Joanna Brodzik, Paweł Wilczak, plan filmowy serialu „Kasia i Tomek”, 01.10.2002 rok Paweł Wilczak, Edyta Jungowska, 28.01.2004 Paweł Wilczak, VIVA! 26/2019
Paweł Wilczak i Joanna Brodzik przetrwali kryzys. Teraz aktor bawił się w nocnym klubie
Bawił się doskonale w towarzystwie innych kobiet...
Są razem od ponad 20 lat i bardzo chronią swoją prywatność. Wiadomo jednak, że jakiś czas temu Joanna Brodzik i Paweł Wilczak przechodzili spory kryzys w relacji. Chociaż wiele osób twierdzi, że wszystko sobie wyjaśnili, zachowania aktora budzą niepokój. Teraz został zauważony w nocnym klubie, gdzie wyjątkowo dobrze bawił się w towarzystwie obcych kobiet. Co na to jego partnerka? ZOBACZ TEŻ: Anna Lewandowska po latach spotkała swoją pierwszą miłość. Takiej reakcji się nie spodziewaliśmy Paweł Wilczak i Joanna Brodzik jednak nie przetrwali kryzysu? Para nigdy nie zdecydowała się na ślub. Od ponad 20 lat są jednak razem i wspólnie wychowują 15- letnich synów. Kilka lat temu media aż huczały od informacji na temat relacji Wilczaka z Marią Sobocińską. Między partnerami jednak udało się poukładać wszystko i wydawało się, że kryzys został całkowicie zażegnany. ZOBACZ TAKŻE: Córka Moniki Richardson próbuje swoich sił w aktorstwie. Nastolatka szykuje się do wyprowadzki Paweł Wilczak zauważony w nocnym klubie Niedawno aktor został zauważony w nocnym klubie, gdzie bawił się bez Joanny Brodzik. Nie był jednak sam, a otoczony wianuszkiem kobiet. Według jednego z tabloidów, szczególnie jedna zwróciła jego uwagę. "Żywiołowo tańczył i chętnie rozmawiał z kobietami, szczególnie jedna zwróciła jego uwagę, widać było, że bawi się świetnie" - mówi tabloidowi osoba, która także była obecna w tym samym klubie. Być może partnerzy dogadali się, że takie zachowanie jest dla nich w porządku. Tego nie wiemy.
Były momenty, gdy nie miał co jeść. I choć zła passa minęła, dzisiaj mówi o zaburzeniu, które utrudnia mu codzienne funkcjonowanie
Paweł Wilczak to jeden z najpopularniejszych i najbardziej cenionych polskich aktorów. Artysta rzadko opowiada o swoim życiu prywatnym, chociaż zdarzają się wyjątki. W niedawnej rozmowie z Kubą Wojewódzkim przyznał, że cierpi na pewne zaburzenie, które utrudnia mu codzienne funkcjonowanie. View Ediplayer on the source website Paweł Wilczak o biedzie i przerwie w karierze Zasłynął dzięki udziałowi w takich produkcjach jak: Kasia i Tomek, Na dobre i na złe czy Pan T. Aktor wciąż realizuje się w zawodzie i spełnia marzenia. Mimo to, jego życie nie było usłane różami. Dlaczego? W pewnym momencie jego kariera stanęła w miejscu na sześć lat. Aby zarobić na życie, imał się wielu zajęć, takich jak: remontowanie domów, handel, kopanie rowów. Był również kierowcą ciężarówki czy kelnerem. Doświadczył również biedy. „Były takie momenty, że faktycznie nie miałem za co jeść. Pamiętam, mieszkałem jakiś czas u znajomej, podkradałem jej jedną kromkę chleba dziennie i posypywałem Nesquikiem. Jak po 20 latach opowiedziałem o tym mojej mamie, omal nie zemdlała”, opowiadał Paweł Wilczak na łamach VIVY!. On jednak się nie poddawał. Wiedział, że zła passa minie. „Chyba przeczytałem za dużo biografii amerykańskich aktorów i twórców wszelkiej maści. No ale Polska lat 90. nie była Ameryką. Trochę czasu mi zajęło, żeby się o tym przekonać”, wyznał. Z czasem los się do niego uśmiechnął. CZYTAJ TEŻ: Młodszy syn Justyny Steczkowskiej skończył 18 lat. Stanisław Myszkowski to cała mama? Paweł Wilczak szczerze o swoim zaburzeniu Aktor w rozmowie z Kubą Wojewódzkim przyznał, że od jakiegoś czasu walczy z nerwicą natręctw. „Jestem zbudowany z natręctw. Wychodzenie z domu, sprawdzanie. Lubię mieć książki, obrazy, fotografie poustawiane tak, żeby miały pewien kontekst i formę całościowo. Lubię mieć bardziej porządek niż nieporządek, bo daje mi to poczucie fajności, pewnej estetyki...", mówił. Co więcej, podczas spacerów zwraca również uwagę na ułożenie chodników. Stawia stopy tak, aby nie nadepnąć na żadną z linii, a gdy to zrobi, czuje dyskomfort. Dodał również, że zmaga się z bezsennością, o której opowiedział w 2020 roku w rozmowie z serwisem JastrząbPost. „To jest taka przypadłość, która jest bardzo indywidualna i nie tylko ja znam tę historię. Ja z tym żyję już wiele lat, potrafię się z tym w lepszy czy gorszy sposób uporać. Zawsze jestem gotowy i zawsze dobrze nastawiony", słyszeliśmy wówczas. Artyście życzymy wszystkiego, co najlepsze. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Roberta i Justynę Korzeniowskich dzieli 16 lat. Jest jego trzecią żoną, ale to przy niej odnalazł szczęście
Sympatię zdobyła jako serialowa Magda M. Jak dziś wygląda życie Joanny Brodzik?
Aktorka świętuje dziś urodziny! Oto jej tajemnice...
Bez wątpienia jest jedną z najpopularniejszych, najpiękniejszych i najbardziej cenionych polskich aktorek - i właśnie świętuje swoje 52. urodziny! Joanna Brodzik szturmem zdobyła serca fanów, a jej kreacje w Magdzie M., Kasi i Tomku czy Domu nad Rozlewiskiem do dziś bawią i wzruszają widzów. To właśnie na planie jednego z seriali poznała miłość swojego życia, Pawła Wilczaka. Wspólnie z ukochanym doczekali się dwójki dzieci: bliźniaków Jana i Franciszka. Swojej prywatności od lat skrzętnie chroni przed mediami swojej prywatności... Z okazji urodzin aktorki przypominamy, jakie tajemnice skrywa jej życie. [Ostatnia publikacja na viva.pl 11.01.2025] [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie i VUŻ: 14.01.2025 r.] Joanna Brodzik sympatię zdobyła rolą w Kasi i Tomku oraz Magdzie M. Joanna Brodzik przyszła na świat 11 stycznia 1973 roku. „Padał śnieg. Ponieważ rzeczywistość wydała mi się szara, dostałam żółtaczki. Przez pierwsze miesiące życia rodzina i znajomi zastanawiali się co może znaczyć mój ironiczny uśmieszek”, pisze na swojej oficjalnej stronie aktorka. Z poczuciem humoru i dystansem gwiazda opisuje tam swoje życie. Mówi, że urodziła się optymistką. „Tak naprawdę nawet w najtrudniejszych chwilach zawsze gdzieś w najbardziej strwożonym kącie ducha wierzę w to, że złe minie i że muszę to po prostu przeczekać. Oczywiście, że mam w swojej przestrzeni wspomnień takie momenty, o których myślę sobie, że są momentami wyjątkowego dobrostanu, pomyślnego ułożenia wszystkich elementów rzeczywistości. Jakbym sobie to tylko mogła wymarzyć”, mówiła Beacie Nowickiej w VIVIE! Okazuje się, że w liceum zapragnęła związać swoje życie ze sztuką. Gdyby Joanna Brodzik nie została aktorką z pewnością dziś byłaby po psychologii na Uniwersytecie Jagiellońskim. W oparciu o zainteresowania gwiazdy powstał po latach program TVN Style „Ona, czyli ja”. „Tak po­ja­wił się po­mysł na pro­gram: każ­dy ko­lej­ny tre­ning sa­mo­do­sko­na­le­nia, któ­ry bę­dę prze­cho­dzi­ła wraz z in­ny­mi uczest­ni­ka­mi, bę­dzie pre­tek­stem do roz­mo­wy”, mówiła w 2005 roku. Czytaj też: Katarzyna Butowtt: „Doświadczyłam przemocy w szkole, a siostra chciała się mnie pozbyć” Joanna Brodzik w sesji VIVY!, 2005 rok Gwiazda ukończyła PWST w Warszawie. To był czas rozwoju, nowych znajomości, poznawania siebie samej. Zdarzały się bardzo trudne momenty. Od jednego z wykładowców młoda aktorka usłyszała, że nie ma predyspozycji psychofizycznych. Wytknięto jej, że jest zbyt ładna, by zostać dobrą aktorką i proponowano, żeby została modelką. Joanna Brodzik zderzyła się ze ścianą. „Oznaczało to, że mordercza praca nad swoim ciałem, jakiej dokonałam, wstając o piątej i ćwicząc, żeby nie być 'grubaską', spowodowała, że teraz dostaję baty, bo jestem 'za ładna'. Czyli znów nic niewarta, znów niewystarczająca. Wstydziłam się przed kolegami, że znów muszą ze mną próbować, że ja nic interesującego w środku nie mam”, wyznała w 2020 roku w Wysokich Obcasach Extra. Aktorka nie dała się złamać. Debiutem Joanny Brodzik był film Dzień wielkiej ryby w reżyserii Andrzeja Barańskiego. „Po tragicznych według mnie zdjęciach próbnych dostaję swoją pierwszą rolę w filmie Andrzeja Barańskiego „Dzień wielkiej ryby”. Historia z lat sześćdziesiątych, ja przerażona, cudne Jany – Peszek, Frycz i Wieczorkowski + Kazimierz nad Wisłą. Nie zapomnę tego do końca życia”, opisywała swoje przeżycia Joanna Brodzik na oficjalnej stronie. CZYTAJ TAKŻE: Barbarze Połomskiej przepowiadano wielką karierę, była polską eksportową gwiazdą. Co się z nią stało? Potem przyszły kolejne produkcje – Klan, Złoto dezerterów, Gabinet terapii ogólnej, Graczykowie, Ogniem i mieczem, Więzy Krwi, Pianista, Świat Według Kiepskich, Nigdy w życiu, Miłość nad rozlewiskiem, Dom nad rozlewiskiem, Cisza na rozlewiskiem czy Pensjonat nad rozlewiskiem. Joanna Brodzik za każdym razem przed kamerami daje z siebie wszystko. Aktorka tworzy niezapomniane kreacje w ponad 30 produkcjach. Fani doceniają ją przede wszystkim za rolę w serialu Kasia i Tomek, gdzie wciela się w zwariowana, nieprzewidywalną bohaterkę. Dzięki niemu aktora zyskała ogromną popularność i otrzymała nagrodę na IV Festiwalu Dobrego Humoru w Trójmieście w 2003 roku. Sympatia widzów przełożyła się także na kolejne osiągnięcie. Joanna Brodzik otrzymała w 2007 roku Telekamerę dla Najlepszej aktorki. Po raz kolejny zdobyła serca widzów rolą w serialu Magda M. jako prawniczka Magda Miłowicz. Joanna Brodzik, Paweł Wilczak na planie serialu Kasia i Tomek Joanna Brodzik na planie serialu Magda M. „Z jednej strony największy challenge i odpowiedzialność, a z drugiej ogromna satysfakcja i przyjemność”, mówiła o roli w rozmowie z „Dzień Dobry TVN”. By wejść lepiej w rolę aktorka spędzała wiele czasu na rozprawach, przyglądała się pracy adwokatów. Gdy prasa okrzyknęła Magdę M. polską Ally McBeal, aktorka mówiła w VIVIE!: „Mag­da M. to nie jest pol­ska Al­ly McBe­al! Z Al­ly łą­czy ją tyl­ko to, że jest ad­wo­ka­tem. I na tym ko­niec. „Mag­da M.” to ory­gi­nal­ny pol­ski sce­na­riusz, du­żo bar­dziej ro­man­tycz­ny. Hmm... to hi­sto­ria o świe­tli­kach w brzu­chu”. Losy jej bohaterki śledziły z wypiekami na twarzy tysiące widzów. Wszyscy kibicowali miłości Magdy i Piotra Korzeckiego, w którego wcielał się wówczas Paweł Małaszyński. I chociaż od emisji ostatniego odcinka minęło wiele lat, fani serialu wciąż marzą, że produkcja zostanie wznowiona. Na razie doczekali się kontynuacji opowieści na łamach książki Radosława Figury, „Magda M. Słoneczna strona”. Życie prywatne Joanny Brodzik Aktorka nigdy nie ukrywała, że w jej życiu najważniejszą rolę odgrywały kobiety. Została wychowana przez mamę i babcię. To dzięki nim Joanna Brodzik wierzy, że dobro zwycięża, warto podążać za swoim wewnętrznym instynktem i żyć w zgodzie ze sobą. Jako owoc miłości dwójki nastolatków przed ślubem, nie było jej łatwo. Młoda Joanna stała się obiektem drwin wśród swoich rówieśników. Wyzywali ją od bękartów. Ksiądz odmówił udzielenia chrztu w kościele. Ojciec w jej życiu pozostawał nieobecny, lecz mama i babcia same podołały wszelkim trudom. ZOBACZ TAKŻE: Alicja Bachleda-Curuś już tak nie wygląda! Aktorka przeszła metamorfozę "Urodziłam się w małym miasteczku w 1973 roku jako owoc wielkiej miłości dwojga nastolatków. W sposób nagły dla obu rodzin, powodując w życiu moich rodziców, licealistów, ogromne zamieszanie. Obie rodziny nie dźwignęły tej sytuacji i rodzice nie dostali szansy na to, by być razem. Moja babcia, czterdziestokilkuletnia wówczas kobieta, zdecydowała się przejść na rentę i zaopiekować się mną, by mogła dopełnić się edukacja mojej mamy. Byłam obiektem sensacji" - opowiadała w wywiadzie dla "Wysokich Obcasów Extra". Co zy­sku­je, a co tra­ci ko­bie­ta wy­cho­wa­na przez ko­bie­ty? Na to pytanie gwiazda odpowiedziała w 2005 roku VIVIE!:,,Na pew­no uczy się, jak w peł­ni ko­rzy­stać z ko­bie­co­ści, zy­sku­je sil­ną ko­bie­cą toż­sa­mość. Do­sta­je też w spad­ku nie­umie­jęt­ność zrzu­ca­nia od­po­wie­dzial­no­ści na in­nych, co ma oczy­wi­ście do­bre i złe stro­ny. Złe, bo nie­bez­piecz­ne jest przyj­mo­wa­nie na przy­kład od­po­wie­dzial­no­ści za męż­czyzn, któ­rzy nie lu­bią jej brać na sie­bie. Mo­je ko­bie­ty wpo­iły mi ab­so­lut­ne prze­ko­na­nie, że mo­gę wszyst­ko. Je­śli cze­goś za­pra­gnę i od­po­wied­nio za­pla­nu­ję, na pew­no się uda. Jest we mnie nie­za­chwia­ne po­czu­cie, że co­kol­wiek się wy­da­rzy w mo­im ży­ciu, gdzie­kol­wiek wy­lą­du­ję: w No­wej Ze­lan­dii, na Księ­ży­cu czy Mar­sie, wszę­dzie znaj­dę po­mysł na speł­nie­nie. Znaj­dę swo­ją dro­gę i bę­dę po niej pew­nie szła”. „Z tatą od dziewiątego do 18. roku życia nie miałam praktycznie kontaktu. Dużo wtedy podróżował po świecie", mówiła z kolei „Wysokim Obcasom". Po latach Joanna pojednała się ze swoim ojcem i wybaczyła mu odejście: "Ostatnio jest cudownie obecny w moim życiu. Tata i wspaniały dziadek dla chłopaków" - zapewniała w wywiadzie dla tygodnika "Na Żywo". Aktorka ma również przyrodnie rodzeństwo: brata Radosława oraz siostrę Paulinę. Z bratem łączy ją wyjątkowa relacja, wspierają się i konsultują ze sobą życiowe decyzje. Niewiele osób wie, że mężczyzna zawdzięcza życie swojej starszej siostrze. Gdy Radosław miał cztery lata, omal nie doszło do tragicznego wypadku - a miało to miejsce podczas rodzinnych wakacji nad rzeką. „Wpadł do Odry, zanurkował, a ja w ostatniej chwili złapałam go za szeleczki i uratowałam mu życie", wspominała Joanna Brodzik. Czytaj też: Michał Koterski i Marcela Leszczak w wyjątkowy sposób świętują rocznicę ślubu. „Nie wierzyłam, że dotrwamy do tego momentu" Joanna Brodzik, brat Radosław Brodzik, Warszawa, Gala Lodołamacze, 29.09.2015 rok Joanna Brodzik i Paweł Wilczak - zgrany duet na ekranie i w życiu prywatnym Gwiazda od 2003 roku jest związana z Pawłem Wilczakiem. Zakochani poznali się na planie serialu Kasia i Tomek. Wspólnie doczekali się bliźniaków – Jana i Franciszka. Joanna Brodzik i Paweł Wilczak nie mówią zbyt wiele na temat swojego życia prywatnego i łączącej ich relacji. Konsekwentnie chronią też strefę osobistą swoich pociech. Chłopcy są dla nich największym szczęściem i radością. Starają się im wpoić najważniejsze zasady i wartości. Synowie pary są ciekawi świata i dzięki rodzicom mają w sobie ogromną siłę. ZOBACZ: „Trzeba się słuchać i być dla siebie dobrym”. Historia wyjątkowej miłości Joanny Brodzik i Pawła Wilczaka „Mnie się wydaje, że dzieci wzrastające w poczuciu miłości, bezpieczeństwa i wspierającej obecności rodziców wyrastają na ludzi, którzy nie obawiają się świata i wchodzą w niego bez zbędnego bagażu, napięcia, że komuś coś muszą udowodnić. Bo jedynymi, którym muszą coś udowodnić, są oni sami. Natomiast o tym, jak to będzie wyglądało naprawdę, pogadamy za 15 lat, kiedy będę mogła ocenić, co zapakowałam im do mentalnych walizek, co oni z tego wynieśli i jakie decyzje podjęli. Ale podczas naszej ostatniej podróży, przechodząc w samolocie przez okolice pierwszej klasy, usłyszałam od moich synów, że to są naprawdę ekskluzywne miejsca i że jak będą dorośli, to będziemy latali wszyscy w tej klasie (śmiech). Więc jednak jakieś dążenie do polepszenia sobie statusu w nich drzemie”, mówiła Beacie Nowickiej w rozmowie z VIVĄ! w 2015 roku. Wtedy gwiazda wyznała, że pierwszą osobą, którą powiadomiła o tym, że jest w ciąży, była jej przyjaciółka z planu Magdy M. - Daria Widawska. „W pierwszej kolejności do Darii. Najpierw trzeba było to omówić z kimś, wiesz, poważnym (śmiech). Po prostu potrzebowałam porozmawiać właśnie z nią. Ona jest bardzo pragmatyczna, konkretna i bardzo przytomna. A kiedy omówiłam sytuację z Darią, zawiadomiłam najbardziej zainteresowanego. Oczywiście nie wiedziałam wtedy, że będę miała bliźniaki. Ale nie było to ani dla mnie, ani dla mojego partnera wielkie zaskoczenie. Myśmy się trochę tego spodziewali albo przeczuwaliśmy, że może tak być. Intuicja nam obojgu to podpowiadała”, zwierzała się aktorka. Debiut literacki W listopadzie 2021 nastąpiła premiery książki Joanny Brodzik. "Umami. Opowieści i przepisy" to, jak sam tytuł sugeruje - książka kucharska! Znaleźć w niej można przepisy na doskonałe dania kuchni tradycyjnej, jak i egzotyczne potrawy z różnych zakątków świata. Książkę napisała w trakcie pandemii, podczas której gwiazda postanowiła kreatywnie zagospodarować swoim czasem. "Praca nad tą opowieścią kulinarną, bo tak ją nazwałam, była dla mnie rodzajem gawędy. Wzorowałam się na „Afrodycie” Isabel Allende, którą kocham. To piękna i mądra książka. Pozornie traktuje o pokarmach, które mogą ulepszyć nasze sensualne życie, a tak naprawdę jest wspaniałą intelektualną podróżą w czasie i przestrzeni. Brakowało mi takiej pozycji napisanej po polsku. I tę lukę starałam się wypełnić" mówiła o swoim literackim debiucie autorka w magazynie "Claudia". "Poza tym naprawdę uwielbiam gotować. Powtarzam to często, że gdybym nie została aktorką, najprawdopodobniej byłabym kucharką" dodawała. "Umami" w skrócie to zaproszenie do dialogu o naszej kreatywności, różnorodności i człowieczeństwie, jak określiła to sama Joanna. Joanna Brodzik szczerze o sobie Joanna Brodzik jest również jedną z medialnych osób, które wprost poruszają ważne tematy. W 2020 roku po raz pierwszy gwiazda opowiedziała o swoich obawach, walce z samoakceptacją i demonach przeszłości. „Często wstydzę się, że jestem niewystarczająca, taka jaka jestem. W okrutnym, bezlitosnym świecie Instagrama i wiecznie szczęśliwych fotek, czuje, ze to co mówię jest ważne. Według obowiązującego kanonu powinnam w miesiąc po urodzeniu bliźniaków wskoczyć na ściankę i mieć idealnie równe dwie piersi. Nie mam. Chcę zaprosić do aktu odwagi wobec wstydu inne kobiety. I mężczyzn. Do stworzenia dla siebie nawzajem bezpiecznej, opartej na empatii i tolerancji przestrzeni do wysłuchania i bycia wysłuchanym. Wierzę, że to, co zdarzyło się nam w trakcie pracy, może posłużyć innym. Odwaga to według mnie przepracowany akt strachu”, pisała zapowiadając wywiad w „Wysokich Obcasach Extra”. Aktorka apelowała do kobiet i mężczyzn, by nie bali mówić się o swoich obawach i wstydzie. Tylko wtedy możemy się od nich uwolnić. „Ale już wiem, że szczęścia nie można mieć na dłużej. Szczęście to chwile, momenty, piękne sekundy, które mijają. Zrozumienie tego przynosi spokój i… szczęście ”, mówiła Joanna Brodzik. Z okazji urodzin życzymy jej wszystkiego najwspanialszego! Źródło: Joanna Brodzik, Wikipedia, JastrząbPost, Wysokie Obcasy Extra, Plejada View Burdaffi on the source website
„Trzeba się słuchać i być dla siebie dobrym”. Historia wyjątkowej miłości Joanny Brodzik i Pawła Wilczaka
Wielkie uczucie wywiązało się pomiędzy nimi na planie serialu...
Największą sympatię widzów zdobyli dzięki serialowi "Kasia i Tomek". W rzeczywistości tworzą bardzo zgrany duet, który do szczęścia nie potrzebuje ślubu. Joanna Brodzik i Paweł Wilczak wspólnie wychowują dwoje dzieci i chronią swoją prywatność. Jakie były początki ich miłości? Jak to się stało, że... zaiskrzyło? [Ostatnia publikacja tekstu na viva.pl 11 stycznia 2025] [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 13.01.2025 r.] Joanna Brodzik i Paweł Wilczak – od miłości na planie do prawdziwego uczucia Aktorska para poznała się w 2002 roku podczas zdjęć do serialu „Kasia i Tomek”. Oboje grali postaci tytułowe – sympatyczną parę, która zmaga się z różnymi przeciwnościami losu. Początki ich relacji były czysto koleżeńskie, tym bardziej że Joanna Brodzik była wtedy w związku z Bartłomiejem Świderskim. Po niedługim czasie ten związek jednak się rozpadł, a aktorkę coraz częściej można było zobaczyć w towarzystwie Pawła Wilczaka. Joanna Brodzik, Paweł Wilczak, plan serialu „Kasia i Tomek”, 01.10.2002 rok Joanna Brodzik, Paweł Wilczak, sesja karnawałowa, 02.12.2002 rok Wielokrotnie byli widywani razem, ale pomimo pojawiających się pogłosek żadne z nich nie potwierdzało doniesień o łączących ich rzekomym uczuciu. Dopiero w 2004 roku Joanna i Paweł przerwali w końcu milczenie i oficjalnie przyznali, że są w związku. W tym czasie byli już właściwie nierozłączni. Mimo że są razem od wielu lat i darzą się ogromnym uczuciem, wciąż nie zdecydowali się na powiedzenie sobie sakramentalnego „tak”. Oboje bardzo cenią sobie swoją prywatność, w związku z czym ujawniali mediom tylko tyle informacji, ile uważali za słuszne. „To jest tak, że ja zawsze byłem zwolennikiem tego, aby życie prywatne zostało życiem prywatnym”, mówił Paweł. Jednak w 2007 roku aktorzy podzielili się z fanami wspaniałą nowiną. Joanna Brodzik była w ciąży! Szczęśliwi rodzice spodziewali się bliźniąt. W lipcu 2008 roku na świat przyszli synowie pary – Jan i Franciszek. Czas po narodzinach chłopców był dla aktorskiej pary wymagający. "Oczywiście, że zdarzają się zgrzyty i kontrowersje. Pamiętam czas z dwóch, trzech lat po narodzinach chłopców, kiedy łatwo prowokowaliśmy stan zapalny. Niewyspani, zmęczeni, skakaliśmy sobie do oczu przez drobiazg. Kiedyś przyjaciółka domu była świadkiem awantury. Przerażona siedziała przy stole, gdy my wrzeszczeliśmy. ‘Boże, zaraz się rozstaniecie’, wyszeptała", wspominała aktorka na łamach Twojego Stylu. Czytaj też: Katarzynę Dowbor łączy z córką wyjątkowa więź. Czym zajmuje się Maria Dowbor-Baczyńska? Kryzys w związku Joanny Brodzik i Pawła Wilczaka Joanna i Paweł unikają medialnego szumu i strzegą swojej prywatności. Co jakiś czas pojawiają się jednak spekulacje o ich problemach i kryzysach w związku. W 2018 roku pojawiła się nawet informacja o rozstaniu pary. Przyczyną miały być problemy zawodowe mężczyzny i brak pracy. Z tego powodu to na Joannę spadła odpowiedzialność za utrzymanie rodziny i spłacanie kredytu. Oliwy do ognia dolał fakt, że Paweł Wilczak pojawił się na premierze filmu „Kler” z inną kobietą. Na szczęście aktorzy nie poddali się i podjęli intensywną pracę nad swoją relacją. Według „Na żywo” wybrali się na Hawaje, aby spędzić więcej czasu ze sobą i mieć możliwość przepracowania swoich problemów. Zdecydowali się także na terapię, co pomogło im ostatecznie zażegnać kryzys i ocalić swoją miłość. Jak mówił sam Paweł Wilczak: „myślę, że trzeba się słuchać i być dla siebie dobrym, tylko tyle”. Sprawdź również: Kasia Kowalska i Kostek Joriadis mają razem córkę. Aleksandra nie zamierza budować relacji z ojcem Para udzieliła również wspólnego wywiadu, w którym wytłumaczyli się z kłótni, o których w mediach było coraz głośniej. "Jeśli ktoś mówi, że nie kłóci się ze swoim partnerem, nie bywa wobec niego wstrętny, nieuczciwy, niedobry, niegrzeczny - to znaczy, że to nie jest prawdziwy związek. W moim związku wszystkie te elementy istnieją na równi z tymi najwspanialszymi i oboje mamy poczucie, że jest ok" - ogłosiła defensywnie Joanna Brodzik w wywiadzie dla gazety. Jednak ciemne chmury ponownie miały zgromadzić się nad związkiem pary. Mówiło się, że poróżniła ich... premiera książki Brodzik, która miała miejsce w listopadzie 2021. „Umami. Opowieści i przepisy” jest niejako autobiografią debiutującej autorki, i ten fakt bardzo się nie spodobał jej partnerowi. Joanna Brodzik złamała tym samym zasadę, której oboje mieli się trzymać. Bowiem obiecali sobie, że nie będą informować publiki o ich życiu prywatnym. Zapiski gwiazdy miały być wyraźnym przekroczeniem ustalonej granicy. Zakochani są razem od ponad dwóch dekad, a przed nimi kolejne piękne wspólne lata. Joanna Brodzik i Paweł Wilczak niezmiennie trwają u swojego boku. Życzymy jednak parze dużo miłości i szczęścia! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgPmLVVn-e1c2e41.jpg" width="1600" height="2400" alt="Warszawa, 06,10.2014 r. Premiera spektaklu pt. "Di, Viv i Rose". N.z Joanna Brodzik - aktorka z mezem Pawel Wilczak. FOT. Krzysztof Jarosz/FORUM,Image: 425363772, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarosz / Forum" title="Joanna Brodzik z mezem Pawel Wilczak" /> Joanna Brodzik, Paweł Wilczak, Warszawa, 06,10.2014 rok. Premiera spektaklu „Di, Viv i Rose”
„Nie umiem nie martwić się o swoje dzieci”. Paweł Wilczak o byciu synem i ojcem
Rodzice dawali mi dużo wolności i poczucie bezpieczeństwa. To było wspaniałe! Teraz sam jestem ojcem i widzę, jakie to trudne. Jak bardzo nie umiem nie martwić się o swoje dzieci – mówił przed kilkoma laty Paweł Wilczak o byciu synem i ojcem. Już od małego chciałem, żeby wszyscy dali mi święty spokój. Zawsze byłem anty… Może nie antyspołeczny, ale nie chciałem przynależeć do żadnej grupy. No, chyba że grupa była dowodzona przeze mnie (śmiech). Nawet w przedszkolu byłem tylko pięć dni, bo urządziłem takie piekło wychowawcom i rodzicom, że w końcu się poddali i mogłem wrócić do domu. Bardzo krótko zabawiłem więc w tym uregulowanym systemie. Oczywiście o tym, że najgrzeczniejszy nie byłem, nie mogę powiedzieć synom, bo oni teraz chodzą do przedszkola. Przypominamy wywiad, którego aktor udzielił Marzenie Rogalskiej na łamach „Urody Życia” 1/2014 r. Paweł Wilczak wspomina dzieciństwo Podobno byłem synem, który zawsze miał swoje zdanie. Pamiętam, że byłem jednak lubiany. Chociaż słyszałem oceny, że jestem „raczej z tych trudniejszych”. Jako maluch lepiej dogadywałem się z mamą, to zrozumiałe, uwarunkowane biologicznie. Ale malcem byłem prawie pół wieku temu i myślę, że przez ten czas relacje rodzice – dzieci zmieniły się całkowicie. Mam wrażenie, że dawniej i dzieci, i rodzice nie przejmowali się sobą tak bardzo. U mnie tak było, a mimo to w domu miałem zawsze poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji. I nigdy nie byłem do niczego zmuszany. Czyli rodzice dawali mi poczucie bezpieczeństwa i wolnego wyboru. To było wspaniałe. To chyba największy plus moich rodziców. Rodzice są lekarzami i od kiedy pamiętam zawsze bardzo dużo pracowali. Mamę wspominam jak największą bohaterkę. Pewnie dlatego, że nie ułatwiałem jej życia. Zawsze wybierałem rozwiązania, które z całą pewnością nie były łatwe ani dla niej, ani dla taty. Zmuszały ich do skupienia uwagi na mnie. Po latach rozumiem, że taki syn to było wyzwanie. Nazywam mamę bohaterką, bo to ona na co dzień borykała się ze mną, ojca wzywała tylko w sprawach bardzo ważnych. Tata nie mógł się mną więcej zajmować, bo pracował właściwie non stop. Nie raz i nie dwa w ogóle nie wracał do domu – miał dyżur w szpitalu. Więc to było naturalne, że mama zostawała na froncie walki. Byłem dzieckiem łazikującym, więc przychodziłem do niej o drugiej w nocy i robiłem wszystko, żeby mnie przytuliła. Ale nie tak po prostu, tylko na moich warunkach: w moim pokoju i w moim łóżeczku. I ona, zmęczona czy nie, spełniała te dziecięce żądania. Musiała przespać ze mną przynajmniej parę godzin na moim maleńkim łóżeczku, choć nie była to dla niej komfortowa sytuacja. Ja byłem szczęśliwy, że jest przy mnie. Kiedy podrosłem, łazikowałem, ile wlezie z kolegami na podwórku, rodzice zapracowani, ja z kluczem na szyi, takie to były czasy… Na szczęście pomagała nam gosposia, która czuwała nad sprawami domowymi i gotowała obiady dla całej rodziny. Nie wiem, jak byśmy funkcjonowali, gdyby jej nie było. Urodziłem się w Poznaniu, ale całe dzieciństwo spędziłem w słynnych Wronkach, bo tu pracowała mama. Tata też trochę praktykował we Wronkach, ale głównie dojeżdżał do Poznania, do szpitala, w którym przepracował całe życie. Na dobre zamieszkaliśmy w Poznaniu, kiedy byłem już sztubakiem. Wcześniej była jeszcze szkoła średnia w Szamotułach, a na studia pojechałem już do Łodzi. Czytaj też: Co dzieje się z Martą Kaczyńską? Jest po trzecim ślubie, wychowuje trójkę dzieci… Paweł Wilczak, 1965 r. "Dzieckiem byłem łazikującym, więc przychodziłem do mamy o drugiej w nocy i robiłem wszystko, żeby mnie przytuliła. Ale nie tak po prostu, lecz na moich warunkach: w moim łóżeczku!" Paweł Wilczak o swojej edukacji szkolnej Czasy wronkińskie wspominam z rozrzewnieniem. Nie wiem, czy rodzice zdawali sobie sprawę, jaka mieszanka ludzka kłębi się na podwórku. Naprawdę różnie bywało (śmiech). To był koloryt miasta, że na podwórku syn lekarza czy prawnika bawi się z synem rzezimieszka, więc rodzice nawet nie byli świadomi ewentualnych zagrożeń, które z tego wynikały. Zresztą nawet w tej kwestii to były inne czasy. Może bardziej malownicze. Posiadanie własnej procy to było jak dziś posiadanie iPada. W szkole znalazłem się na własne życzenie. Jakoś tak się złożyło, że zawsze byłem najmłodszy wśród swoich kolegów. Pamiętam dzień, kiedy zauważyłem, że nikogo nie ma na podwórku. Minęły dwa tygodnie i dalej nikogo. Uznałem więc, że coś jest na rzeczy. Spytałem mamę: „Gdzie są koledzy ”. Usłyszałem: „W szkole”. Powiedziałem: „To ja też chcę iść do szkoły!” – „Ale ty jesteś jeszcze za mały…”. Żaden argument mamy nie był w stanie mnie zniechęcić, więc w końcu odpuściła i zaprowadziła mnie z tornistrem do szkoły. Dwa miesiące po rozpoczęciu roku szkolnego, czyli pod koniec października. Była przekonana, że entuzjazm mi minie, ale dla świętego spokoju poinformowała dyrektorstwo, że „jest tutaj taki zapalony naukowiec” (śmiech). Wbrew prognozom mamy bardzo mi się spodobało. Zacząłem „o rok wcześniej i dwa miesiące za późno”, jak mawia moja mama. W szkole zdecydowanie najbardziej przypadła mi do gustu długa przerwa, bo trwała aż 25 minut! Oczywiście przechodziłem z klasy do klasy, ale najbardziej odpowiadało mi życie towarzyskie. Powtórzę: zacząłem to tylko dlatego, że z zasięgu wzroku zniknęli moi kumple, a nie dlatego, że brakowało mi wyrafinowanej edukacji! Łatwo się zatem domyślić, że nie byłem synem, który przynosił do domu świadectwa z czerwonym paskiem. W szkole średniej byłem raz zagrożony z języka rosyjskiego, ale to też były inne czasy, gdy po rosyjsku trzeba było mówić, a czasami nawet myśleć. Paweł Wilczak o byciu synem Rodzice nie byli zbyt często wzywani do szkoły z mojego powodu. Właściwie wezwani byli raz, ale za to w bardzo konkretnej sprawie… (śmiech). W szkole średniej z grupką kolegów zapragnęliśmy pójść w edukacji lekko na skróty. Chodziło o to, by przed ważną klasówką wcześniej zdobyć wyniki testów. Sprawa miała oczywiście krótkie nogi, szybko zostaliśmy rozszyfrowani i zawieszeni na jakiś czas w prawach ucznia, co w naszej rzeczywistości było bardzo dotkliwą karą. Zawsze powtarzałem rodzicom, że to, co przeczytają w gazetach albo o mnie usłyszą, to wszystko nieprawda. Tylko ja im powiem, jak było. Zresztą zawsze tak robiłem, nigdy ich nie oszukiwałem. Choćby to było dla nich niezbyt komfortowe. Nie traktowałem tego jako aktu odwagi, nawet nie pamiętam, żeby tego wymagali. Wydawało mi się, że tak należy. Mówić prawdę. Z powodu tej afery rodzice oczywiście nie byli szczęśliwi, ale też nie dramatyzowali. Tym bardziej że ja i moi koledzy odpracowaliśmy winy, zmywając garnki w szkolnej stołówce. Na jakiś czas mieliśmy też zakaz noszenia munduru, co było bolesne, bo w naszej szkole było to bardzo szlachetnym obyczajem. Poza tym mogliśmy tylko biernie uczestniczyć w życiu szkoły – na lekcjach byliśmy tylko słuchaczami. Myślę, że rodzice nie byli mną rozczarowani, bo jednak skala niewłaściwego zachowania była proporcjonalna do wieku i możliwości… Mam wrażenie, że tak to wtedy ocenili. Zobacz również: „Jestem z niego dumna, ale bez pychy”. Anna Jurksztowicz o relacji z synem, Radzimirem Dębskim Paweł Wilczak o pasji do filmu Moi rodzice nie mieli żadnych oczekiwań wobec mnie, nie snuli planów, że na przykład pójdę w ich ślady. Nigdy nie mówili mi, co mam robić, ani czego mam nie robić. Tak jak wspomniałem, zawsze miałem wolność wyboru. Nigdy nie czułem, ani nie przeszło mi przez głowę, żebym coś robił przez wzgląd na rodziców: bo czegoś żądają albo zabraniają. Nie wiem, skąd wzięła się moja miłość do filmu. Rodzice oczywiście chodzili do kina, ale ja wolałem filmy oglądać sam. Robiłem to systematycznie i czasami chodziłem na dwa lub trzy seanse dziennie. Oczywiście najfajniej było, kiedy udawało mi się wejść na film dla dorosłych. Zdecydowanie wolałem chodzić do kina, niż grać w piłkę. Wiem natomiast, że zamiłowanie do elegancji zawdzięczam tacie. Pamiętam, że ojciec zawsze szył sobie spodnie i garnitury u krawca, buty zamawiał u szewca, a potem w tych butach nie chodził. I ja po prostu po tym półwieczu stwierdzam, że robię dokładnie to samo (śmiech). Może nie mam krawca, ale butów mam mnóstwo i niektóre od lat nie miały nawet premiery. I takich rzeczy, takiego podobieństwa do rodzica, widzi się mnóstwo, zwłaszcza gdy ma się już dzieci. Nie wiem, czy to fajne, czy nie, to po prostu jest chyba siła genów. Dzięki mamie mam poczucie humoru i dystans. Mama czuje abstrakcję, ma dobre puenty i świetną ripostę. W naszym domu było wesoło, rodzice byli zapracowani, ale lubili spotykać się z przyjaciółmi. Wtedy nie chodziło się tak po knajpach, bo przede wszystkim ich nie było, a nawet jak były, to funduszy nie starczało, więc były tzw. prywatki. Najwspanialsze było to, że jak kończyli taką domówkę, to się potem odprowadzali: szli gęsiego i zawsze w tym towarzystwie był skrzypek i akordeonista. Każdego odprowadzali pod drzwi przy akompaniamencie muzyki. Rodzice kochali muzykę i mieli mnóstwo płyt, większość raczej polskich wykonawców. Pamiętam, że na pewno była Irena Santor, był Ochman, muzyka operowa... Ale były też pocztówki dźwiękowe, a na nich oprócz Karela Gotta, Simon and Garfunkel, Sinatra. Był też Elvis Presley, którego kocha mój tata i którego do tej pory uwielbiam i ja. Na studia aktorskie moi rodzice zareagowali spokojnie. Być może dlatego, że kiedyś mama miała taki pomysł na swoje życie. Swoją drogą myślę, że absolutnie dałaby radę. Zresztą jak robiła maturę, wszyscy jej doradzali, żeby wybrała kierunek artystyczny. Nie wiem, dlaczego wolała zostać pediatrą. Paweł Wilczak w wieku 11 lat Amerykańskie filmy ratują karierę młodego aktora Kiedy skończyłem łódzką filmówkę, nie miałem pracy. Słabo mi się wiodło. Rodzice wtedy się o mnie martwili. Nie zwątpili w realizację mojego aktorskiego marzenia, tylko po prostu po rodzicielsku się przejmowali. To był epizod, ale trwał sześć lat. Nie wiem, co oni czuli, widząc mnie w tych różnych zawodach: od komiwojażera, spikera na giełdzie samochodowej, sprzedawcy noży, patelni, neseserów, kelnera, wreszcie kreatywnego w agencji… Jak na tamte czasy było to dosyć egzotyczne. Pamiętam, że jak mówiłem w pizzerii, gdzie pracowałem, że skończyłem szkołę filmową, to raczej było niedowierzanie, brano mnie za wariata (śmiech). Ale cóż, ja uważałem, że pewnie widziałem za dużo anglosaskich czy amerykańskich filmów, gdzie większość aktorów bez pracy była kelnerami. Tyle że wtedy daleko nam było do Ameryki – to był przełom lat 80. i 90. Dla mnie jednak było oczywiste, że ta droga musi tak wyglądać, więc absolutnie mnie to nie zniechęcało (śmiech). Wręcz uważałem, że taka jest kolej rzeczy: aktorstwo to taka profesja, w której różnie bywa. Rodzinne święta, niedzielne obiadki, zero skostnienia To, że wychowałem się w pełnej rodzinie, że zawsze była mama i zawsze był tata, na pewno budowało moje poczucie bezpieczeństwa. Potrafię je docenić, mimo wielkiej potrzeby wolności i niezależności, którą mam od zawsze. Moim rodzicom się udało, i to jest wartość, chociaż jak byłem dzieckiem, często pytałem mamę: „Dlaczego tata dzisiaj nie ma dyżuru ”. Chodziło o to, że jak nie było taty, to był większy luz i telewizja, i jakiś rower… (śmiech). Pamiętam, że w piątki czy w czwartki miał dyżury, więc jeśli wracał do domu, towarzyszyło mi poczucie niezrozumienia sytuacji. „Dlaczego tata nie ma dzisiaj dyżuru !”. Trudno mi ocenić, czy wychowałem się w tradycyjnej rodzinie, bo ja nie wiem, co to znaczy „rodzina tradycyjna”. Czy taka, która nad ranem ze skrzypcami odprowadza ludzi po prywatce, czy też taka, która w niedzielę je wspólny obiad. U nas było i to, i to. Wspólne święta, imieniny ciotek, wujów, rodzina spotykała się regularnie, ale żeby to miało jakiś skostniały wymiar, tego nie mogę powiedzieć. Zobacz też: Tomasz Sapryk walczył z ciężką chorobą. Rodzina zawsze go wspierała Paweł Wilczak, zdjęcie z archiwum prywatnego Paweł Wilczak o byciu ojcem Po latach, kiedy sam zostałem ojcem, bardzo jestem wdzięczny rodzicom za wolność, którą mi dali. Miałem u nich ogromny kredyt zaufania. Być może dlatego, że zawsze mówiłem im prawdę. Pamiętam, że byłem szczeniakiem, a rodzice pozwalali mi wyjeżdżać na koncerty, festiwale. Mogło być różnie, ale nie czułem zagrożenia ze strony świata. Cokolwiek się działo, wiedziałem, że mogę pójść na pocztę i zadzwonić do domu. To jest właśnie poczucie bezpieczeństwa. Teraz sam jestem ojcem i sam doświadczam tego, jak bardzo można się martwić o swoje dzieci. I nie wiem, czy będę umiał dać im taką wolność, jaką ja dostałem od rodziców. Bardzo bym chciał. Ale zauważam, że myślę, jak chyba każde kolejne pokolenie, że „za naszych czasów było bezpieczniej”. Wiem, że będę się bardzo martwił, co się z nimi dzieje. Myślę, że każdy rodzic tak ma. Z drugiej strony uważam, że kiedyś jednak było mniej zagrożeń. Sam czuję, że mówię jak „wapniak”, który ma poczucie, że to, co nas dotykało, było bardziej ucywilizowane. Może to nieprawda, ale wiem, że pierwszy wyjazd chłopaków pod namiot będzie dla mnie dużym przeżyciem. Moi synowie są cudowni, ale kiedy przypominam sobie, jakim synem ja byłem, nie próbuję przywiązywać się do myśli o „grzecznych dzieciach”. Zresztą nie mam zielonego pojęcia czy takie w ogóle występują w przyrodzie, czy w ogóle istnieje definicja „grzecznego dziecka”. Ale z drugiej strony Janek i Franek to są grzeczne dzieci, tylko z tą grzecznością różnie u nich bywa. Tak naprawdę nie wiadomo, czy dzieci powinny być grzeczne. Na razie jednak zachowajmy tę rozmowę w tajemnicy przed moimi synami jeszcze na wiele lat. Czytaj również: Połączyła ich praca, potem przyjaźń, a na końcu głębokie uczucie. Oto historia Katarzyny Kolendy-Zaleskiej i jej męża Paweł Wilczak w sesji dla magazynu VIVA! grudzień 2019 TEKST: Marzena Rogalska
„Zawsze myślę, że wszystko fajne przede mną”. Paweł Wilczak obchodzi dziś 56. urodziny!
Przypominamy rozmowę o tym, co go dręczy, bawi i... rozwściecza
W ramach cyklu Archiwum Vivy!: wywiady przypominamy rozmowę Beaty Nowickiej z Pawłem Wilczakiem. Wywiad ukazał się w grudniu 2019 roku w magazynie VIVA!. Paweł Wilczak wywiad VIVA! Na siedem lat zniknął z ekranu, by powrócić z wielkim rozmachem. W tytułowej roli Pana T. jest genialny i magnetyczny. „Nie sposób oderwać od niego oczu”, czytamy w recenzjach. W życiu jest ascetyczny i zdystansowany. Funkcjonuje wyłącznie na własnych warunkach. W przewrotnej rozmowie z Beatą Nowicką uchyla drzwi do swojego świata. Opowiada, co go dręczy, bawi i... rozwściecza. Zdziwiłeś się, że widzieliśmy się ostatnio osiem lat temu. Myślałeś, że to było niedawno. Bo szybko to umknęło... Podobno na starość pamięć długotrwała jest ok, a ta „tu i teraz” jest słaba. Jeśli nie zapiszę sobie, co mam do zrobienia danego dnia, zdarza się, że o tym zapominam. Nie umiem tego zrobić w telefonie. Nawet jak już coś nastawię, to mi przypomni za miesiąc albo wcale. Ale mam ołóweczek... ... notesik? Karteczki samoprzylepne. Ale jak je przylepisz nie tam, gdzie trzeba, to też nie zadziałają. Zawsze przyklejam na stole albo na drzwiach wejściowych, więc muszę je zobaczyć. Pewnie jesteś łatwym obiektem żartów w rodzinie. Nie tylko w rodzinie, również wśród znajomych, oni trochę myślą, że to jest moja fanaberia. A tak nie jest. Ja po prostu nie umiem obsługiwać tych aplikacji. Ilość czasu i energii, jaką pochłania mi zaplanowanie czegoś w telefonie czy na komputerze, jest nieadekwatna do napisania kilku wyrazów na kartce. Zanim coś uruchomię, mam 60 razy zapisane. Tak samo jest ze zmywarkami do naczyń. W kuchni stoi zmywarka, która nie została włączona przeze mnie ani razu, dlatego że jak mam wyrzucić resztki do kosza, przemyć, załadować, włożyć kapsułkę... to ja już mam wymyte wszystkie talerze z kolacji. Więc po cholerę mi to? A jeszcze potem zmywarka robi takie wu, wu, wu przez półtorej godziny. Co prawda naczynia są lepiej wykąpane, no ale trudno. Cóż mam powiedzieć? Jestem niedostosowany. Do nowoczesności. Pamiętasz, kiedyś był taki program „Nowoczesność w domu i zagrodzie”. Oglądaliśmy to, czekając na „Teleranek”. Oczywiście, że pamiętam. Jakoś przeraźliwie rano to leciało. Teraz moje dzieci śmieją się ze mnie, bo muszę zmienić telefon. Mam już nowy aparat, od dwóch miesięcy leży w szufladzie niewłączony. Trochę się go boję, bo ma najnowsze wnętrze i na pewno nie będę wiedział, o co chodzi. Ale w końcu się nauczę, muszę. Za dwa dni lecę do Stanów na pokazy filmu „Pan T.” i biorę ten stary, który co prawda się psuje, ale dużo ze mną przeżył, zwiedził kawał świata, więc się z nim oswoiłem. Ci, którzy widzieli „Pana T.”, mówią: „Fantastyczna rola Wilczaka. Jest magnetyczny. Oczu nie można od niego oderwać”. I ja się pod tym podpisuję. Miło to słyszeć, dziękuję, bo to znaczy, że coś nam się udało, reżyserowi Marcinowi Krzyształowiczowi i mnie. Przeprowadziliśmy tysiące godzin rozmów telefonicznych, gadając najczęściej o życiu, o różnych filmach, najmniej o scenariuszu. Proces powstawania tego filmu był skomplikowany i długotrwały. Zresztą opinie są różne, jednym się podoba, innym nie. Jak wiadomo, o gustach się nie dyskutuje. Moim zadaniem było absolutne odcięcie się od wszystkiego, co zrobiłem do tej pory. Żeby broń Boże nie kojarzono mnie z czymś, co było kiedyś. Masz na myśli swoje znakomite zresztą role, na przykład w „Ekstradycji”, „Kasi i Tomku”, „Sforze”? Wielka chwała i zasługa Marcina, któremu to kompletnie nie przeszkadzało. Marcin mnie poznał i na jakimś etapie stwierdził, że Pan T. to mam być ja. I koniec. Powtarzam to ostatnio do umęczenia, że ludzie, którzy decydują, czy robić film, decydują o obsadzie, zawsze myślą stereotypami: jeśli ktoś grał kiedyś w komedii, to w tej komedii będzie bardzo dobrze postrzegany. To jest nieprofesjonalne. Tom Hanks, który pracował w satyrycznym „Saturday Night Live”, występował w komediach, zagrał potem w „Filadelfii”, wcielił się w Forresta Gumpa i dwa razy z rzędu dostał Oscara. Trzeba mieć otwartą głowę i sięgać troszkę dalej. A to jest, niestety, w zaniku, jeśli chodzi o producentów, decydentów i reżyserów w Polsce. Ułatwiłeś mu trochę zadanie, bo od 2012 roku nie pokazywałeś się na ekranie. Zagrałeś tylko w dwóch etiudach. To siedem lat. Wiesz co, nie zauważyłem tego czasu. Nie zauważyłem tych lat, bo były inne sprawy, inne obowiązki. A poza tym naprawdę nie wydaje mi się, żeby coś mnie ominęło. Całe szczęście mogłem pozwolić sobie na pewną wybiórczość. Jak do czegoś nie mam przekonania, nie angażuję się. Co nie oznacza, że mój wybór jest trafny. Każda praca kreatywna jest naznaczona ryzykiem i niewiadomą. Ale to właśnie jest piękne, daje napęd, kapitalne poczucie nasztramowania się. Przez te lata nikt ciekawy się nie zgłosił? Ludzie, którzy chcieliby mnie znaleźć, wiedzieliby, gdzie szukać. Masz agenta? Nie. Ale chętnie oddam tę jurysdykcję komuś, kto będzie lepszy ode mnie. Dlaczego pytasz? Pytam, bo może Twoja duma nie pozwala Ci złapać za telefon, zadzwonić do reżysera X czy producenta Z i poprosić, żeby wziął Cię na zdjęcia próbne. Jaka duma?! Ja to robiłem przez lata. Mało tego, chodziłem do wytwórni, pukałem do wszystkich drzwi, w których rozpoczynała się jakaś interesująca mnie produkcja czy zdjęcia próbne i mówiłem: „Dzień dobry, nazywam się Paweł Wilczak. Słyszałem, że przymierzacie się do tego i owego, czy byłaby szansa pokazać się? Przekonać was, że może do czegoś się przydam?”. I...? Częściowo byłem uważany za wariata. Więc pukałem, i to bardzo długo. Pewnie pamiętasz, ale i tak ci przypomnę, że byłem bez pracy sześć lat. Żeby przeżyć, remontowałeś domy, handlowałeś patelniami, kopałeś rowy, byłeś kierowcą ciężarówki, ale głównie kelnerowałeś. Wydawało mi się, że to jest naturalna droga każdego aktora. I że to jest przejściowe. Chyba przeczytałem za dużo biografii amerykańskich aktorów i twórców wszelkiej maści. No ale Polska lat 90. nie była Ameryką. Trochę czasu mi zajęło, żeby się o tym przekonać. Co dotkliwie zapamiętałeś? Ucieczki klientów, jak byłem kelnerem. To jest bardzo nieprzyjemna rzecz. Musiałem pokrywać rachunki z własnej kieszeni, wszystkie napiwki, jakie miałem, na to szły. A często jeszcze dopłacałem z pensji. Ale wierzyłem, że gdzieś tam jest to, co nazywam marzeniem, z czego nie wolno rezygnować. Bo jak się rezygnuje z marzeń, to jest śmierć. Byłeś na skraju załamania? Nigdy. Częściej ze strony rodziny słyszałem delikatne sugestie: „No słuchaj, ale to już jest kolejny rok, może trzeba byłoby zacząć myśleć o czymś innym?”. A ja, że nie, że nie mam takiego poczucia. I oni się na to zgadzali, za co im jestem bardzo wdzięczny, bo u mnie w domu nigdy nie było jakiejkolwiek presji. Stwierdzili, że to jest moje życie i ja ponosiłem tego konsekwencje. Jakie? Najnormalniej w świecie nie miałem za co żyć. Rodzice Ci pomagali? No skąd, nie wiedzieli o tym. To był mój wybór, na Boga! Noszę portki, więc odpowiadam za swoje życie. Były takie momenty, że faktycznie nie miałem za co jeść. Pamiętam, mieszkałem jakiś czas u znajomej, podkradałem jej jedną kromkę chleba dziennie i posypywałem nesquikiem. Jak po 20 latach opowiedziałem o tym mojej mamie, omal nie zemdlała. Wierzyłeś, że Ci się uda? Ale ja w ogóle nie wiem, czy mi się udało. Bo co mi się udało? Chyba to, że mam tyle lat, ile mam, i żyję, bo różnie bywa z naszymi rówieśnikami. Coraz szybciej odchodzą z tej planety. Częściej chodzi się na pogrzeby niż wesela. „Biegle opanowałem sztukę pozorów”, mówi w filmie Pan T. Mój bohater opanował ją perfekcyjnie. Musiał zachowywać twarz, żeby przeżyć. Lata 50. w Polsce to był mroczny czas. Chodziło o przeżycie w sensie biologicznym, a nie tylko artystycznym. On codziennie toczył swoją walkę, a żeby walczyć, ta gra pozorów musiała być utrzymana, inaczej pewnie nie miałby na pomidorową. Żyjemy w czasach, kiedy większość z nas prowadzi wirtualne życie w mediach społecznościowych. Ja tego kompletnie nie rozumiem. Faceci w slipach w toalecie prężą muskuły, dziewczyna siedzi na sedesie i robi dzióbek, żeby wysłać informację światu, że ma nowy kostium... Tylko po co?! Kiedy coś takiego widzę w internecie, mogę tylko zasromać się i powiedzieć, że świat oszalał. „Mogę być na marginesie, dobrze się tam czuję” – Ty to powiedziałeś. Margines źle się kojarzy, nie wiem, dlaczego tak powiedziałem. Mogę być na aucie, gdzieś obok, zdystansowany, że fotografia telefonem komórkowym siebie z półmetrem kiełbasy zwyczajnej i wysyłanie tego zdjęcia w świat niekoniecznie jest tym, na co czeka nasza planeta. To miałem na myśli. Ale wiesz, ja mam chyba od urodzenie zespół takich cech wycofania się, obserwowania, łapania konkluzji. Po prostu inaczej nie potrafię. Taka rebelia była we mnie zawsze. Nie pompujesz własnej próżności? Nie mam takiej potrzeby. Każdy człowiek ma swój mózg, cały czas w to wierzę. Czasami słyszę: „Bo ludzie tego potrzebują”. Ale przepraszam bardzo, narkoman potrzebuje narkotyków, czy to znaczy, że trzeba mu dawać amfetaminę? Jeśli dziecko chce napić się wódki, to znaczy, że trzeba mu tej wódki nalać? Uważam, że nie. To jest tak proste. Urżnięta łapa z kciukiem do góry – to jest fajne? Co ci da lajk w komputerze, jak cię w życiu nikt nie lubi? Jak tłumaczysz to swoim synom? Bardzo się staram. Ale też uważam, że diabeł nie tkwi ani w laptopie, ani w telefonie komórkowym, tylko w tym, jak człowiek postrzega świat, jak jest wychowywany, jakie widzi kierunki, jakie ma relacje z bliskimi ludźmi. To są ważne rzeczy. Dostrzegam, że internet jest gigantycznym medium, które zrewolucjonizowało naszą planetę. Nasze dzieci w to wchodzą i nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Ja strzelałem z procy do butelek, a oni grają w gry. Pozwalasz? Tak, ale z limitowanym czasem. To jest ich gęsie pióro, ich stalówka, ich długopis. Nie ma sensu z tym walczyć. Kiedyś będziemy mieli telefony wszczepione pod skórę palców i tak będziemy rozmawiać. Nie mówię im, że mają żyć przy lampie naftowej, ale trzeba nazywać rzeczy, które niosą zagrożenie. Ze wszystkim trzeba uważać. Uzależnienie jest wbudowane w naszą naturę. Jesteś bardzo poważnym facetem... Kiedy ostatnio śmiałeś się do rozpuku? Całkiem niedawno. Często przypominam sobie różne sytuacje i żarty, dość dziwnie to wygląda, bo bywa, że nagle w towarzystwie śmieję się jak głupi do sera. Mam taką galerię różnych rzeczy i one zawsze działają. W kinie kompletnie się wzruszam. Jak idę z dziećmi, jest mi trochę wstyd, bo wciągam się totalnie. Tu idzie jakiś kundelek, tam dziewczyna wyjeżdża do college’u i żegna się z chłopakiem, i oni już wiedzą, że tato się wzrusza. Drży broda, oczy się szklą... (śmiech). Wiem, że to jest beznadziejne, ale zawsze daję się uwieść jako widz. Łatwiej jest być synem czy ojcem? Jak wiesz doskonale, nie będę wchodził w ogóle w te tematy i te rejony. To jest życie, jakie znają miliony ludzi na Ziemi, nie ma o czym gadać. Łatwo popaść w śmieszność i banał. Zrobiłeś w młodości plan na życie i listę rzeczy do zaliczenia? Niczego nie zaliczyłem. Zawsze myślę, że wszystko fajne przede mną. Jeszcze nie robię sobie takiego résumé. Daj mi szansę (śmiech). Daję! Usłyszałam historię faceta, który osiągnął wszystko, co sobie zaplanował, i... ogłupiał. To niech zacznie biegać... Biegasz? Biegam. Staram się trzymać formę. Moja profesja tego ode mnie wymaga. Jak już o tym mówimy, to do „Pana T.” udało mi się zrzucić 12 kilo, być może więcej. Przy którejś rozmowie z Marcinem stwierdziłem, że jest to też film o nędzy. Takiej biologicznej nędzy, więc muszę wyglądać adekwatnie. Zaczęła się dieta, ćwiczenia. Był moment, że przestałem się ważyć, bo trochę przestraszyłem się tej nędzy (śmiech). Obsikałeś kiedyś nogawkę osobie, której nie lubiłeś? Twój Pan T. obsikał spodnie znienawidzonego Bolesława Bieruta. Nie. Ale wyobraź sobie, że poważni ludzie odbierają ten film jeden do jeden. Mówią, że to jest niemożliwe, żeby taka postać, jak Pan T., obsikała nogawkę Bieruta, i nie jest prawdą, że Bolesław Bierut palił jointy i chciał na Mazowszu założyć plantację marihuany. No horror! Mój kolega Krzyś Pieczyński opowiadał mi, że po serialu „Na dobre i na złe”, gdzie grał lekarza, ludzie zaczepiali go na ulicy i prosili o pomoc medyczną. „No, ale wie pani, ja nie jestem lekarzem. Ja jestem aktorem, a to jest wymyślony szpital”, odpowiadał i słyszał: „Niech pan lepiej od razu powie, że nie chce mi pan pomóc”. To jest anegdota, ale jeśli ktoś mówi, że Bolesław Bierut nie palił jointów, to ja zaczynam się bać, bo to znaczy, że ten ktoś nie rozumie istoty procesu twórczego. Na Boga, no również nie było gwiezdnych wojen, nie latamy na Marsa, nie żyjemy na planecie małp! Jak można na takim poziomie nie rozumieć sztuki filmowej?! To jest niepojęte. Chciałam się pośmiać, a Ty znowu na poważnie! Ale czy to nie jest do śmiechu?! Przecież to są kompletne jaja! Ty w ogóle chodzisz do kina na dorosłe filmy? Oczywiście, że tak. Ale przyznam ci się, że częściej oglądam filmy w domu, bo to jest po prostu wygodniejsze. Jestem chyba ramolem, lubię mieć długopis i kartkę, tu mam pudełko z płytą, w środku zazwyczaj jest książeczka z historią powstania filmu. Posiadam oczywiście klasyki: Buñuela, Felliniego, Hitchcocka, Chaplina, ale zbieram również filmy, które nie miały dystrybucji w kinach w Polsce. Bardzo je lubię. Jestem mistrzem wyszukiwania takich dvd. Na pewno w różnych marketach widziałaś takie kosze z filmami na wyprzedaży? Oczywiście. Często mówię do znajomych, że wszyscy kiedyś wylądujemy w koszu za 9,90. Choć najtańszy film, jaki znalazłem, kosztował 2,40, całkiem niezły zresztą – „Znaki” z Melem Gibsonem. Masz filmy, do których wracasz non stop? Mam wiele takich filmów. Nawet je policzyłem, jest ich ponad setka. „Ojca chrzestnego” Coppoli zawsze oglądam tak, jakbym widział go pierwszy raz. Ostatnio enty raz obejrzałem „Obcego”, ale tylko pierwszą i drugą część – Scotta z 79 i Camerona z 86 roku. Obie są wybitne: tak aktualne, tak genialnie sfotografowane, tak trzymające w napięciu. Są kamieniami milowymi tego gatunku. Tak jak „2001: Odyseja kosmiczna” Stanleya Kubricka – to film, który się kompletnie nie zestarzał. Jest oczywiście na tej liście „Czas apokalipsy”, który wciąż oglądam na świeżo, „Easy Rider”, „Lot nad kukułczym gniazdem”, „Maratończyk”, „Dawno temu w Ameryce”, „Pożegnanie z Afryką”, „Człowiek z blizną”... Co Ci to daje? To jest jak oddech. Jak kontakt z czymś, co ma naddaną wartość. W tych filmach jest taka maszynka, która non stop pobudza emocje i one non stop są tak samo silne. Wciąż cierpisz na bezsenność? Cierpię od dekad. Nie przyzwyczaiłem się, od razu uprzedzę twoje pytanie. Może trochę ją oswoiłem, choć są takie momenty, że mnie totalnie pokonuje. Czysto fizycznie. Człowiek nie ma siły, a muszę mieć. Bywa różnie, nawet nie chce mi się o tym gadać. Słyszałem tyle teorii, byłem w tylu miejscach, u tylu specjalistów, którzy obiecali pomoc... Daj spokój. Może taki się urodziłem? Nocami oglądasz te wszystkie filmy? Naturalnie, ale w tej głębokiej nocy też czytam. Czytam kompulsywnie, dwie–trzy książki naraz: beletrystykę, dokument, rzeczy naukowe. W momencie czytania wszystko mi się układa, ale jak potem próbuję przypomnieć sobie jakiś szczegół, myśl, to wracam do tych książek, żeby się upewnić. Dlatego zawsze muszę sobie zagiąć kartkę, coś włożyć, w niektórych wydaniach powróciły sznurowadła i nimi zaznaczam najciekawsze rzeczy. Często wstaję w środku nocy i sprawdzam, co to było, co mi nagle chodzi po głowie i tak mnie dręczy. Staram się czytać codziennie. Kiedyś mnie to tonizowało, teraz ni cholery. Ale nie potrafię bez tego żyć. „Wstydzę się myśli o sukcesie, którego wypatruję jak światła na morzu”, mówi Pan T. Ty doświadczyłeś i sukcesu, i sławy. Jaki sukces?! Jaka sława?! Daj spokój! Mnie to żenuje. Maria Skłodowska-Curie jest sławna. Sławni są The Rolling Stones. Olga Tokarczuk – to jest sukces. Ciekawe, czy teraz spadnie na Ciebie deszcz propozycji? Tego nigdy nie wiadomo. Jak ktoś będzie miał ciekawość, spróbuje. Wiedzą, gdzie mnie znaleźć.
Hawn i Russell, Rusin i Kujawa... Te pary są ze sobą od wielu lat, ale nie planują ślubu
Udowadniają, że udany związek nie potrzebuje formalności
Niektóre pary marzą o ślubie, inne decydują się na związek małżeński z powodów praktycznych, a jeszcze inne w ogóle nie myślą o ceremonii, a wręcz uważają, że w ogóle nie jest im potrzebna. Każda z tych par ma szansę na szczęśliwe życie u swojego boku, ponieważ taka formalność nie jest wyznacznikiem udanej relacji. Także gwiazdy mają różne podejście do spraw ślubnych, a wśród nich nie brakuje tych, które świadomie nie chcą wiązać się przed ołtarzem czy w urzędzie. View Ediplayer on the source website Goldie Hawn i Kurt Russell - para bez ślubu Barwnym przykładem idealnego związku bez ślubu jest aktorska para – Goldie Hawn i Kurt Russell. Są razem od niemal 40 lat i wychowali trójkę dzieci – syna Wyatta oraz pociechy aktorki z jej małżeństwa z Billem Hudsonem – syna Olivera i córkę Kate, która poszła w ślady mamy i jest znaną aktorką. Goldie Hawn i Kurt Russell poznali się w 1968 roku na planie filmu „Jedyna oryginalna orkiestra rodzinna”. Wtedy nie myśleli jednak, że mogą być razem, ponieważ Kurt miał 16 lat, a 21-letnia Goldie była w związku małżeńskim z reżyserem Gusem Trikonisem. Drugim małżonkiem aktorki był muzyk Bill Hudson, jednak i ta relacja nie przetrwała próby czasu. W 1982 roku los ponownie połączył Hawn i Russella, a praca duetu na planie filmu „Szybka zmiana” przyspieszyła rozwód Goldie z jej drugim mężem. Zobacz też: Filmowe pary z dawnych lat, które kochały się naprawdę. Jak potoczyły się ich losy? Fani aktorskiej pary – i media, ponieważ w wywiadach często pada to pytanie – zastanawiają się, dlaczego zakochani nigdy nie zdecydowali się na ślub. „Trwały związek nie polega na małżeństwie. Chodzi o dobranie się, dobrą komunikację i zaangażowanie dwóch osób”, tłumaczyła Hawn w rozmowie z magazynem Porter. „Chodzi też o to, aby nie zatracić się w sobie nawzajem. Żeby być razem – jak dwa filary podtrzymujące dom i dach, a jednocześnie osobno – żeby nie zgadzać się ze sobą we wszystkim i nauczyć się, jak sobie radzić z takim brakiem zgody. Wszystko jest wyborem”, dodała aktorka. Zobacz też: Jak oni się kochają, czyli najsłynniejsze pary show-biznesu z najdłuższym stażem! „Małżeństwo nie wyszło nam na dobre”, tłumaczyła Hawn wydaniu Today, odnosząc się do swoich dwóch rozwodów i jednego rozwodu Russella (z aktorką Season Hubley w 1983 roku). „Nie mówię, że znowu nam nie wyjdzie, ale nie sądzę, że musimy się pobrać”. Podobnie tłumaczy ich decyzję Kurt Russell. „Małżeństwo nie wniesie do naszej relacji nic nowego”, mówił w rozmowie z magazynem People. Pary z długim stażem związku, które nie chcą ślubu Niektóre gwiazdy świadomie rezygnują z formalizacji związków, ponieważ są zadowolone ze swoich relacji i nie chcą niczego zmieniać. W naszej galerii znajdziecie pary, które udowadniają, że ślub nie ma żadnego znaczenia, jeśli chodzi o udane i trwałe związki.
„Staram się być dobrym człowiekiem. Pewnie dla każdego znaczy to coś innego...”
Jaki naprawdę jest Paweł Wilczak? O czym marzy?
Na siedem lat zniknął z ekranu, by powrócić z wielkim rozmachem. W tytułowej roli Pana T. jest genialny i magnetyczny. A co słychać w jego życiu prywatnym? Jaki naprawdę jest Paweł Wilczak? Śmieje się, że jest niedostosowany do nowoczesności. W rozmowie z Beatą Nowicką uchyla drzwi do swojego świata. Aktor opowiedział nam o swoich marzeniach, ulubionych czynnościach i aktorstwie. O czym marzy Paweł Wilczak? Jakim jest człowiekiem? Aktor nie ukrywa, że w czasach, kiedy większość z nas prowadzi wirtualne życie w mediach społecznościowych, on się przed tym wzbrania. Paweł Wilczak: Ja tego kompletnie nie rozumiem. Faceci w slipach w toalecie prężą muskuły, dziewczyna siedzi na sedesie i robi dzióbek, żeby wysłać informację światu, że ma nowy kostium… Tylko po co?! Kiedy coś takiego widzę w internecie, mogę tylko zasromać się i powiedzieć, że świat oszalał. „Mogę być na marginesie, dobrze się tam czuję” – Ty to powiedziałeś. Margines źle się kojarzy, nie wiem, dlaczego tak powiedziałem. Mogę być na aucie, gdzieś obok, zdystansowany, że fotografia telefonem komórkowym siebie z półmetrem kiełbasy zwyczajnej i wysyłanie tego zdjęcia w świat niekoniecznie jest tym, na co czeka nasza planeta. To miałem na myśli. Ale wiesz, ja mam chyba od urodzenie zespół takich cech wycofania się, obserwowania, łapania konkluzji. Po prostu inaczej nie potrafię. Taka rebelia była we mnie zawsze. „Staram się być dobrym człowiekiem. Pewnie dla każdego znaczy to coś innego. Dla mnie to pojęcie, które się wiąże z działaniem, które nie krzywdzi innych dookoła. Mam nadzieję, że tak jest", dodaje w wywiadzie wideo. (...) „Wstydzę się myśli o sukcesie, którego wypatruję jak światła na morzu”, mówi Pan T. Ty doświadczyłeś i sukcesu, i sławy. Jaki sukces?! Jaka sława?! Daj spokój! Mnie to żenuje. Maria Skłodowska-Curie jest sławna. Sławni są The Rolling Stones. Olga Tokarczuk – to jest sukces. O czym marzy? To wyznanie niektórych może zaskoczyć, ale Paweł Wilczak odpowiedział nam: ,,Nie mam marzeń. Przyjmuję dzień z wielką pokorą i nadzieją, że będzie to coś wartościowego", tłumaczy w materiale wideo.
Paweł Wilczak: „Nie mówię im, że mają żyć przy lampie naftowej”
Na siedem lat zniknął z ekranu, by powrócić z wielkim rozmachem. W tytułowej roli Pana T. jest genialny i magnetyczny. „Nie sposób oderwać od niego oczu”, czytamy w recenzjach. W życiu jest ascetyczny i zdystansowany. Funkcjonuje wyłącznie na własnych warunkach. W przewrotnej rozmowie z Beatą Nowicką uchyla drzwi do swojego świata. Opowiada, co go dręczy, bawi i… rozwściecza. Żyjemy w czasach, kiedy większość z nas prowadzi wirtualne życie w mediach społecznościowych. Ja tego kompletnie nie rozumiem. Faceci w slipach w toalecie prężą muskuły, dziewczyna siedzi na sedesie i robi dzióbek, żeby wysłać informację światu, że ma nowy kostium… Tylko po co?! Kiedy coś takiego widzę w internecie, mogę tylko zasromać się i powiedzieć, że świat oszalał. „Mogę być na marginesie, dobrze się tam czuję” – Ty to powiedziałeś. Margines źle się kojarzy, nie wiem, dlaczego tak powiedziałem. Mogę być na aucie, gdzieś obok, zdystansowany, że fotografia telefonem komórkowym siebie z półmetrem kiełbasy zwyczajnej i wysyłanie tego zdjęcia w świat niekoniecznie jest tym, na co czeka nasza planeta. To miałem na myśli. Ale wiesz, ja mam chyba od urodzenia zespół takich cech wycofania się, obserwowania, łapania konkluzji. Po prostu inaczej nie potrafię. Taka rebelia była we mnie zawsze. Nie pompujesz własnej próżności? Nie mam takiej potrzeby. Każdy człowiek ma swój mózg, cały czas w to wierzę. Czasami słyszę: „Bo ludzie tego potrzebują”. Ale przepraszam bardzo, narkoman potrzebuje narkotyków, czy to znaczy, że trzeba mu dawać amfetaminę? Jeśli dziecko chce napić się wódki, to znaczy, że trzeba mu tej wódki nalać? Uważam, że nie. To jest tak proste. Urżnięta łapa z kciukiem do góry – to jest fajne? Co ci da lajk w komputerze, jak cię w życiu nikt nie lubi? Jak tłumaczysz to swoim synom? Bardzo się staram. Ale też uważam, że diabeł nie tkwi ani w laptopie, ani w telefonie komórkowym, tylko w tym, jak człowiek postrzega świat, jak jest wychowywany, jakie widzi kierunki, jakie ma relacje z bliskimi ludźmi. To są ważne rzeczy. Dostrzegam, że internet jest gigantycznym medium, które zrewolucjonizowało naszą planetę. Nasze dzieci w to wchodzą i nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Ja strzelałem z procy do butelek, a oni grają w gry. Pozwalasz? Tak, ale z limitowanym czasem. To jest ich gęsie pióro, ich stalówka, ich długopis. Nie ma sensu z tym walczyć. Kiedyś będziemy mieli telefony wszczepione pod skórę palców i tak będziemy rozmawiać. Nie mówię im, że mają żyć przy lampie naftowej, ale trzeba nazywać rzeczy, które niosą zagrożenie. Ze wszystkim trzeba uważać. Uzależnienie jest wbudowane w naszą naturę. Jesteś bardzo poważnym facetem… Kiedy ostatnio śmiałeś się do rozpuku? Całkiem niedawno. Często przypominam sobie różne sytuacje i żarty, dość dziwnie to wygląda, bo bywa, że nagle w towarzystwie śmieję się jak głupi do sera. Mam taką galerię różnych rzeczy i one zawsze działają. W kinie kompletnie się wzruszam. Jak idę z dziećmi, jest mi trochę wstyd, bo wciągam się totalnie. Tu idzie jakiś kundelek, tam dziewczyna wyjeżdża do college’u i żegna się z chłopakiem, i oni już wiedzą, że tato się wzrusza. Drży broda, oczy się szklą… (śmiech). Wiem, że to jest beznadziejne, ale zawsze daję się uwieść jako widz. Łatwiej jest być synem czy ojcem? Jak wiesz doskonale, nie będę wchodził w ogóle w te tematy i te rejony. To jest życie, jakie znają miliony ludzi na Ziemi, nie ma o czym gadać. Łatwo popaść w śmieszność i banał. Zrobiłeś w młodości plan na życie i listę rzeczy do zaliczenia? Niczego nie zaliczyłem. Zawsze myślę, że wszystko fajne przede mną. Jeszcze nie robię sobie takiego résumé. Daj mi szansę (śmiech). Daję! Usłyszałam historię faceta, który osiągnął wszystko, co sobie zaplanował, i… ogłupiał. To niech zacznie biegać… Biegasz? Biegam. Staram się trzymać formę. Moja profesja tego ode mnie wymaga. Jak już o tym mówimy, to do „Pana T.” udało mi się zrzucić 12 kilo, być może więcej. Przy którejś rozmowie z Marcinem stwierdziłem, że jest to też film o nędzy. Takiej biologicznej nędzy, więc muszę wyglądać adekwatnie. Zaczęła się dieta, ćwiczenia. Był moment, że przestałem się ważyć, bo trochę przestraszyłem się tej nędzy (śmiech). Cały wywiad w nowym numerze VIVY! od 27 grudnia w kioskach.
Paweł Wilczak: „Nie miałem pieniędzy. Najnormalniej w świecie nie miałem za co żyć”
„Wydawało mi się, że to jest naturalna droga każdego aktora”
Jeden z najlepszych polskich aktorów. Na siedem lat zniknął z ekranu, bo nie dostał żadnej propozycji, która by go zachwyciła. Powraca w wielkiej roli tytułowego „Pana T” w reż. Marcina Krzyształowicza. „Jest magnetyczny” - można przeczytać w recenzjach - „nie sposób oderwać od niego oczu”. Tylko Beacie Nowickiej w dowcipnej rozmowie opowiedział o tym, jak klepał biedę, jak uciekali mu klienci, kiedy kelnerował, co sądzi o mediach społecznościowych i jak wychowuje swoich jedenastoletnich bliźniaków Jana i Franciszka. Zdziwiłeś się, kiedy przypomniałam, że widzieliśmy się osiem lat temu. Że lata tak szybko mijają. Jak działa Twoja pamięć? Podobno na starość pamięć długotrwała jest ok, a ta „tu i teraz” jest słaba. Jeśli nie zapiszę sobie, co mam do zrobienia danego dnia, zdarza się, że o tym zapominam. Nie umiem tego zrobić w telefonie. Nawet jak już coś nastawię, to mi przypomni za miesiąc albo wcale. Ale mam ołóweczek... … notesik? Karteczki samoprzylepne. Ale jak je przylepisz nie tam, gdzie trzeba, to też nie zadziałają. Zawsze przyklejam na stole albo na drzwiach wejściowych, więc muszę je zobaczyć. Pewnie jesteś łatwym obiektem żartów w rodzinie. Nie tylko w rodzinie, również wśród znajomych, oni trochę myślą, że to jest moja fanaberia. A tak nie jest. Ja po prostu nie umiem obsługiwać tych aplikacji. Ilość czasu i energii, jaką pochłania mi zaplanowanie czegoś w telefonie czy na komputerze jest nieadekwatna do napisania kilku wyrazów na kartce. Zanim coś uruchomię, mam sześćdziesiąt razy zapisane. Tak samo jest ze zmywarkami do naczyń. W kuchni stoi zmywarka, która nie została włączona przeze mnie ani razu, dlatego, że jak mam wyrzucić resztki do kosza, przemyć, załadować, włożyć kapsułkę... to ja już mam wymyte wszystkie talerze z kolacji. Więc po cholerę mi to? A jeszcze potem zmywarka robi takie wu, wu, wu przez półtorej godziny. Co prawda naczynia są lepiej wykąpane, no, ale trudno. Cóż mam powiedzieć? Jestem niedostosowany. Żeby przeżyć remontowałeś domy, handlowałeś patelniami, kopałeś rowy, byłeś kierowcą ciężarówki, ale głównie kelnerowałeś. Wydawało mi się, że to jest naturalna droga każdego aktora. I że to jest przejściowe. Chyba przeczytałem za dużo biografii amerykańskich aktorów i twórców wszelkiej maści. No, ale Polska lat 90-tych nie była Ameryką. Trochę czasu mi zajęło, żeby się o tym przekonać. Co dotkliwie zapamiętałeś? Ucieczki klientów, jak byłem kelnerem. To jest bardzo nieprzyjemna rzecz. Musiałem pokrywać rachunki z własnej kieszeni, wszystkie napiwki jakie miałem na to szły. A często jeszcze dopłacałem z pensji. Ale wierzyłem, że gdzieś tam jest to, co nazywam marzeniem, z czego nie wolno rezygnować. Bo jak się rezygnuje z marzeń, to jest śmierć. Byłeś na skraju załamania? Nigdy. Częściej ze strony rodziny słyszałem delikatne sugestie: „No słuchaj, ale to już jest kolejny rok, może trzeba byłoby zacząć myśleć o czymś innym?”. A ja, że nie, że nie mam takiego poczucia. I oni się na to zgadzali, za co im jestem bardzo wdzięczny, bo u mnie w domu nigdy nie było jakiejkolwiek presji. Stwierdzili, że to jest moje życie i ja ponosiłem tego konsekwencje. Jakie? Nie miałem pieniędzy. Najnormalniej w świecie nie miałem za co żyć. Rodzice Ci pomagali? No skąd, nie wiedzieli o tym. To był mój wybór, na Boga! Noszę portki, więc odpowiadam za swoje życie. Były takie momenty, że faktycznie nie miałem za co jeść. Pamiętam, mieszkałem jakiś czas u znajomej, podkradałem jej jedną kromkę chleba dziennie i posypywałem nesquickiem. Jak po dwudziestu latach opowiedziałem o tym mojej mamie, omal nie zemdlała. Wierzyłeś, że Ci się uda? Ale ja w ogóle nie wiem, czy mi się udało? Bo co mi się udało? Chyba to, że mam tyle lat ile mam i żyję, bo różnie bywa z naszymi rówieśnikami. Coraz szybciej odchodzą z tej planety. Częściej chodzi się na pogrzeby niż wesela. Zawsze byłeś zdystansowany do świata. Egzystujesz na własnych warunkach. Posiadanie w Polsce własnego zdania sprawia, że jest jesteś postrzegany jako trudny, dziwny. A wszędzie na świecie bardzo to cenią. Żyjemy w czasach, kiedy większość z nas prowadzi wirtualne życie w mediach społecznościowych. Ja tego kompletnie nie rozumiem. Faceci w slipach w toalecie prężą muskuły, dziewczyna siedzi na sedesie i robi dzióbek, żeby wysłać informację światu, że ma nowy kostium...Tylko po co?! Kiedy coś takiego widzę w internecie, mogę tylko zasromać się i powiedzieć, że świat oszalał. Widziałaś tak zwaną Wenus z fejsa, która trzyma kij od komórki i robi zdjęcie swojego tyłka. To jest piekło. Nie pompujesz własnej próżności? Nie mam takiej potrzeby. Każdy człowiek ma swój mózg, cały czas w to wierzę. Czasami słyszę: „Bo ludzie tego potrzebują”. Ale przepraszam bardzo, narkoman potrzebuje narkotyków, czy to znaczy, że trzeba mu dawać amfetaminę? Jeśli dziecko chce napić się wódki, to znaczy, że trzeba mu tej wódki nalać? Uważam, że nie. To jest tak proste. Urżnięta łapa z kciukiem do góry- to jest fajne? Co ci da lajk w komputerze jak cię w życiu nikt nie lubi? Jak tłumaczysz to swoim synom? Bardzo się staram. Ale też uważam, że diabeł nie tkwi ani w laptopie, ani w telefonie komórkowym, tylko w tym jak człowiek postrzega świat, jak jest wychowywany, jakie widzi kierunki, jakie ma relacje z bliskimi ludźmi. To są ważne rzeczy. Dostrzegam, że internet jest gigantycznym medium, które zrewolucjonizowało naszą planetę. Nasze dzieci w to wchodzą i nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Ja strzelałem z procy do butelek, a oni grają w gry. Pozwalasz? Tak, ale z limitowanym czasem. To jest ich gęsie pióro, ich stalówka, ich długopis. Nie ma sensu z tym walczyć. Kiedyś będziemy mieli telefony wszczepione pod skórę palców i tak będziemy rozmawiać. Nie mówię im, że mają żyć przy lampie naftowej, ale trzeba nazywać rzeczy, które niosą zagrożenie. Ze wszystkim trzeba uważać. Uzależnienie jest wbudowane w naszą naturę. Cały wywiad z Pawłem Wilczakiem w nowej VIVIE! od 27 grudnia w kioskach!
Paweł Wilczak: „Od dekad cierpię na bezsenność. Trochę ją oswoiłem”
„Byłem u tylu specjalistów, którzy obiecali pomoc…”
Fantastyczny aktor, znany z świetnych ról na przykład w „Ekstradycji”, „Kasi i Tomku”, „Facetach do wzięcia”, „Sforze”. Prywatnie partner aktorki Joanny Brodzik, z która ma dwóch synów bliźniaków Jana i Franciszka. Beacie Nowickiej opowiada jak walczy z bezsennością i jakie filmy ogląda nocami, kiedy nie może zasnąć. Chodzisz do kina na dorosłe filmy? Paweł Wilczak: Oczywiście, że tak. Uważam, że seans zaczyna się jak tylko gasną światła w kinie. Ale przyznam ci się, że częściej oglądam filmy w domu, bo to jest po prostu wygodniejsze: mogę sobie zatrzymać kiedy chcę, wrócić albo nie wrócić. Jestem chyba ramolem, lubię mieć długopis i kartkę, tu mam pudełko z płytą, w środku zazwyczaj jest książeczka z historią powstania filmu. Posiadam oczywiście klasyki: Bunuela, Felliniego, Hitchcocka, Chaplina, ale zbieram również filmy, które nie miały dystrybucji w kinach w Polsce. Bardzo je lubię. Jestem mistrzem wyszukiwania takich dvd. Na pewno w różnych marketach widziałaś takie kosze z filmami na wyprzedaży? Oczywiście. Często mówię do znajomych, że wszyscy kiedyś wylądujemy w koszu za 9,90 zł. Choć najtańszy film, jaki znalazłem, kosztował 2,40 zł., całkiem niezły zresztą, „Znaki” z Melem Gibsonem. Masz filmy, do których wracasz non stop? Mam wiele takich filmów. Nawet je policzyłem, jest ich ponad setka. „Ojca chrzestnego” Coppoli zawsze oglądam tak, jakbym widział go pierwszy raz. Ostatnio enty raz obejrzałem „Obcego” ale tylko pierwszą i drugą część, Scotta z 79’ i Camerona z 86 roku. Obie są wybitne: tak aktualne, tak genialnie sfotografowane, tak trzymające w napięciu. Są kamieniami milowymi tego gatunku. Tak jak „Odyseja kosmiczna” Stanleya Kubricka, to film, który się kompletnie nie zestarzał. Jest oczywiście na tej liście „Czas apokalipsy”, który wciąż oglądam na świeżo, „Easy Rider”, „Lot nad kukułczym gniazdem”, „Maratończyk”, „Dawno temu w Ameryce”, „Pożegnanie z Afryką”, „Człowiek z blizną”... Co Ci to daje? To jest jak oddech. Jak kontakt z czymś, co ma naddaną wartość. W tych filmach jest taka maszynka, która non stop pobudza emocje i one non stop są tak samo silne. Wciąż cierpisz na bezsenność? Cierpię od dekad. Nie przyzwyczaiłem się, od razu uprzedzę twoje pytanie. Może trochę ją oswoiłem, choć są takie momenty, że mnie totalnie pokonuje. Czysto fizycznie. Człowiek nie ma siły, a muszę mieć. Bywa różnie, nawet nie chce mi się o tym gadać. Słyszałem tyle teorii, byłem w tylu miejscach, u tylu specjalistów, którzy obiecali pomoc… Daj spokój. Może taki się urodziłem. Nocami oglądasz te wszystkie filmy? Naturalnie, ale w tej głębokiej nocy czytam. Czytam kompulsywnie, co ma też dobre strony, bo nadrabiam zaległości i staram się być na bieżąco. Czasami czytam dwie lub trzy książki naraz: beletrystykę, dokument, rzeczy naukowe. W momencie czytania, przeżywania wszystko mi się układa ale jak potem staram się przypomnieć sobie jakiś szczegół, myśl, to wracam do tych książek, żeby się upewnić. Dlatego zawsze muszę sobie zagiąć kartkę, coś włożyć, w niektórych wydaniach wreszcie powróciły te sznurowadła i ja sobie nimi zaznaczam najciekawsze rzeczy. Bardzo często wstaję w środku nocy i sprawdzam co to było, co mi nagle chodzi po głowie i tak mnie dręczy. Staram się czytać codziennie. Kiedyś mnie to tonizowało, teraz ni cholery. Ale nie potrafię bez tego żyć. „Wstydzę się myśli o sukcesie, którego wypatruję jak światła na morzu”- mówi Pan T. Ty doświadczyłeś i sukcesu i sławy. Jaki sukces?! Jaka sława?! Daj spokój! Mnie to żenuje. Maria Skłodowska Curie jest sława. Sławni są The Rolling Stones. Olga Tokarczuk - to jest sukces. Ciekawe czy teraz spadnie na Ciebie deszcz propozycji? Tego nigdy nie wiadomo. Jak ktoś będzie miał ciekawość, będzie chciał spróbować. Wiedzą gdzie mnie znaleźć. Cały wywiad z Pawłem Wilczakiem w nowej VIVIE! od 27 grudnia w kioskach!
Twórcy filmu Pan T. zostaną pozwani za kradzież praw autorskich?!
Już 25 grudnia do kin wchodzi najnowszy film Marcina Krzyształowicza pt. Pan T. Produkcja została świetnie przyjęta na licznych festiwalach, lecz równocześnie wywołuje wiele kontrowersji. Wszystko za sprawą Matthew Tyrmanda, który twierdzi, że twórcy dopuścili się kradzieży praw autorskich i dóbr osobistych. Jak to możliwe? Kontrowersje wokół filmu „Pan T.” Film Pan T. opowiada historię uznanego pisarza (w tej roli Paweł Wilczak), który mieszka w hotelu dla literatów, utrzymując się z korepetycji dawanych pięknej maturzystce. Pewnego dnia do sąsiedniego mieszkania wprowadza się chłopak z prowincji, pragnący zostać dziennikarzem. Główny bohater staje się dla niego mistrzem i nauczycielem. Wszystko się zmienia w momencie, gdy równocześnie władze zaczną Pana T. podejrzewać o zamiar wysadzenia Pałacu Kultury i Nauki, ponętna uczennica zaszokuje go niespodziewanym wyznaniem, a Urząd Bezpieczeństwa zacznie śledzić każdy jego ruch. Choć fabuła nie wydaje się kontrowersyjna, jest taka dla Matthew Tyrmanda. To właśnie on stwierdził, że film został wyreżyserowany bez zgody, na podstawie Dziennika 1954 autorstwa jego ojca, Leopolda. Mężczyzna jest bowiem spadkobiercą twórczości zmarłego w 1985 roku pisarza. W rozmowie z dziennikarzami Onetu, zdradził: „Powiedziałem im, że skoro opierają się na pamiętnikach mojego ojca, to ja chcę mieć wpływ na kształt tego filmu. Miałem dość okłamywania mnie. Oni to zignorowali, więc osobiście poszedłem do ich biura. Pan Boliński [producent - przyp. red.] stwierdził, że nie bazują na Dzienniku 1954, ale równocześnie zaoferował współpracę”. Syn publicysty powiedział również, że część widzów po obejrzeniu obrazu może mieć błędne zdanie na temat jego ojca, mimo tego że twórcy przemontowali go w taki sposób, by uniknąć zbieżności z jego tekstami oraz życiorysem: „Wielka ironia polega na tym, że z radością zawarłbym z nimi umowę, gdyby przeszli przez dobrze ugruntowane kanały prawne i uzyskali licencję w honorowy sposób. Byłoby to kosztem znikomym i symbolicznym, ponieważ byłbym podekscytowany, że jest producent chcący przenieść pamiętnik na duży ekran. Zamiast tego… cóż, smutne jest to, że tak się dzieje, ale prawa nadużywane muszą być chronione”. Reżyser filmu o kradzieży praw autorskich W odwecie wywiadu udzielił również sam reżyser, Marcin Krzyształowicz. Także w rozmowie z Onetem, powiedział: „To absurdalny zarzut. Biorąc się za projekt, który jeszcze dziesięć lat temu nazywał się Tyrmand 54, postawiłem scenarzyście Andrzejowi Gołdzie twarde warunki. Powiedziałem, że nie interesuje mnie biografia Leopolda Tyrmanda. (...) Na samym początku ustaliliśmy z Andrzejem, że główną postacią filmu nie będzie rzeczywisty literat, a kafkowski Pan T., w którym uważni czytelnicy i przyszli widzowie będą mogli odnaleźć cechy Tyrmanda, Mrożka, Konwickiego, Skrzyneckiego i okulary Andrzeja Munka. To miał być i jest rodzaj kolażu, koktajlu towarzyskiego, po prostu kompilacja cech najbardziej przez nas pożądanych dla stworzenia everymana – pisarza, który walczy z systemem; który nie brata się z władzą; jest niezależny i nie chce uczestniczyć w wyścigu szczurów”. Na tę chwilę wiadomo, że póki co pozew nie wpłynął. Cały czas trwają negocjacje. Gdyby jednak do tego doszło, byłby to największy proces o prawa autorskie w historii polskiej kinematografii. Paweł Wilczak w filmie „Pan T.”
Julia Wieniawa i Antek Królikowski zagrają razem w serialu! Czy będzie hit na miarę kultowego „Kasi i Tomka”?
Młodzi, ładni i zdolni. Są najgorętszą parą nowego pokolenia w show-biznesie! Julia Wieniawa i Antek Królikowski dostają wiele atrakcyjnych zawodowych propozycji, ale ta jedna zainteresowała ich szczególnie… Polecamy także: Paweł Królikowski kończy 56 lat! Zobacz wyjątkową sesję aktora z synem, Antonim Być jak „Kasia i Tomek” Jak informuje fakt24.pl. Julia Wieniawa i Antek Królikowski otrzymali propozycję zagrania razem w serialu, który ma być wzorowany na kultowej produkcji TVN „Kasia i Tomek”. Serial, w którym główne role grali Joanna Brodzik i Paweł Wilczak, był hitem TVN! Emitowany w latach 2002-2004 przeszedł do historii jako jeden z najlepszych polskich seriali komediowych. Widzowie pokochali zabawne perypetie dwójki zakochanych (Brodzik i Wilczak byli też parą w życiu prywatnym), a niektóre dialogi stały się kultowe. „Mama Kasi: Upiekłam wam sernik. Kasia: Mamuś, ale przecież Tomek nie lubi sernika. Mama Kasi: Wiem, właśnie dlatego upiekłam”. „Kasia: Tomuś, a powiedz mi, ile najdłużej wytrzymałeś bez seksu? Tomek: Szesnaście lat. Kasia: Ile?! Tomek: No od urodzenia do szesnastego roku życia”. Antek Królikowski i Joanna Brodzik. Przypadek? Zobacz także: KULTOWE SESJE VIVY! „Jestem na właściwej drodze”, mówiła nam 12 lat temu Joanna Brodzik. Czy czuła się spełnioną kobietą? Najgorętsza para: Julia Wieniawa i Antek Królikowski Ona ma 19 lat, on 28. Uchodzą za jednych z najbardziej utalentowanych aktorów młodego pokolenia. Królikowskiego mogliśmy ostatnio oglądać w popularnym serialu TVN „Diagnoza”, gdzie wcielał się w postać stażysty Kacpra Kalety. A Wieniawę za chwilę zobaczymy w nowym filie Patryka Vegi „Kobiety mafii”. Julia i Antek po raz pierwszy pokazali się razem pod koniec stycznia tego roku na gali rozdania Telekamer. Są teraz jedną z najgorętszych i najpopularniejszych par w show-biznesie, więc pomysł serialu z nimi wydaje się strzałem w dziesiątkę! A jak na tę propozycję zareagowali sami zainteresowani? Ponoć początkowo obawiali się, że może są jeszcze zbyt mało rozpoznawalną parą, by udźwignąć serial oparty tylko na nich, ale w końcu zdecydowali się podjąć wyzwanie. „Bardzo się cieszą. Najchętniej już rozpoczęliby zdjęcia”, mówi w fakt24.pl ich znajomy. „Zaczęli nawet testować w tej sprawie znajomych. Ostatnio Antek wrzucił na Instagram zabawną scenkę, w której udaje, że rozstaje się z Julką. Zebrali mnóstwo pozytywnych komentarzy i to ich przekonało”. Zobaczcie scenki, które nagrywają Wieniawa i Królikowski! Czytaj też: Najgorętsze pary sezonu: Gwit, Królikowski, Farna i ich partnerzy. Czy podbiją polski show biznes? Myślicie, że Julia i Antek mają szansę powtórzyć sukces Brodzik i Wilczka z „Kasi i Tomka”?