"Gdyby wreszcie raz było cicho" — Joanna Racewicz o rocznicy, która wciąż boli. 15 lat po Smoleńsku mówi o tym, czego naprawdę potrzebuje
Dziennikarka szczerze o tym, o czym wielu myśli, ale boi się powiedzieć
Mija 15 lat od tragedii, która na zawsze odmieniła jej życie. Joanna Racewicz w poruszającym wpisie wspomina męża, Pawła Janeczka, który zginął w katastrofie smoleńskiej. Jej słowa to nie tylko hołd dla ukochanego, ale też bolesne świadectwo tego, że czas nie zawsze leczy rany... Tragedia, która nie mija. 10 kwietnia w sercu Joanny Racewicz Choć od katastrofy smoleńskiej minęło już 15 lat, dla Joanny Racewicz ten dzień nigdy nie jest zwyczajny. 10 kwietnia to nie tylko data w kalendarzu. To dzień, który zamienił miłość, bezpieczeństwo i codzienność w ciszę, ból i tęsknotę. W katastrofie lotniczej w Smoleńsku zginęło 96 osób, w tym prezydent Lech Kaczyński, jego małżonka Maria oraz porucznik BOR – Paweł Janeczek, mąż dziennikarki. Był funkcjonariuszem służb chroniących najważniejsze osoby w państwie. Tego dnia miał nie lecieć – zamienił się dyżurem, by wrócić na urodziny syna. Ta jedna decyzja zaważyła na jego życiu... i życiu jego najbliższych. Paweł Janeczek – mąż, ojciec, bohater Joanna Racewicz nigdy nie przestała mówić o Pawle. Przez wszystkie te lata jego imię nie zniknęło z jej ust ani z jej serca. Opowiada o nim jak o kimś, kto wciąż jest. I w pewnym sensie... rzeczywiście jest – w oczach ich syna Igora, w wspomnieniach, w zdjęciach, w słowach. Paweł Janeczek był nie tylko oficerem BOR – był też ukochanym mężem, przyjacielem, ojcem. Dla Joanny – opoką. I choć fizycznie go zabrakło, jego obecność jest wyczuwalna w każdej publikacji, w każdym poście i w każdej łzie. Zobacz też: „Chcę dziękować, że byłeś”. Oto niezwykła historia miłości Joanny Racewicz i Pawła Janeczka „Czas nie leczy ran” – refleksje Joanny Racewicz Joanna Racewicz nieustannie pielęgnuje pamięć o zmarłym mężu. Jej słowa publikowane w mediach społecznościowych niosą ogromny ładunek emocjonalny. Dziennikarka podkreśla, że czas nie jest linią ciągłą i nie leczy ran – jedynie uczy, jak funkcjonować w nowej rzeczywistości. Przed dwoma laty na profilu instagramowym dziennikarki padły poruszające słowa: „Czas nie leczy ran. Nie zabliźnia. Uczy z nimi żyć. Żłobi koleiny w znanej drodze. Oddala ukochany głos. Zapomina dotyk skóry. Śmierć boli zawsze. Strata jest koszmarem”. Zobacz także: Tak Igor Janeczek zapamiętał tatę. Joanna Racewicz dba, by jego wspomnienia nigdy nie wyblakły Joanna Racewicz: wzruszający wpis na Instagramie Każdego roku, 10 kwietnia, Joanna dzieli się wspomnieniem. Tak było i teraz. 15. rocznica. 15 lat ciszy, bólu, prób życia od nowa. Dziennikarka opublikowała zdjęcie Pawła Janeczka z synem. Niezwykle intymne, pełne spokoju, miłości i codzienności. Pod fotografią zamieściła przejmujący wpis: „Zwyczajność pięknieje, gdy przechodzi na drugą stronę. Staje się Nigdy. Codzienność w każdym słowie. Okruchu na stole. Spojrzeniu. Obietnicy. Będzie dobrze. Czas nie jest linią ciągłą. Potrafi się zatrzymać. Zastygnąć w jednej chwili. Stężeć w logicznym – To niemożliwe. Czas nie jest linią ciągłą. Umie zwoływać obrazy. Siadają mu rojem na wyciągniętym ramieniu. Wieczność. Czas nie jest linią ciągłą. Wie, jak wracać. Fala odbita od drugiego brzegu. Dalekie echo. Jestem". Na koniec wpisu pada zdanie poniekąd z apelem, który dziennikarka wystosowuje co roku - o ciszę. "Gdyby wreszcie raz, było cicho. Zwyczajnie. Bez zgiełku w przebraniu hołdu i pamięci. Żeby usłyszeć. J. i I. Kochamy. Tęsknimy. Na zawsze” Joanna Racewicz inspiruje innych ludzi po stracie Joanna Racewicz nieustannie przypomina, że tragedia z 10 kwietnia 2010 roku nie dotknęła tylko struktur państwowych. Dotknęła rodzin. Osierociła dzieci. Złamała serca matek, żon, córek. A jednocześnie pokazuje, że nawet w największym bólu można znaleźć siłę, by żyć dalej. Dziś Joanna nie jest tylko dziennikarką. Jest symbolem kobiecej wytrwałości, siły i godności. W jej słowach kobiety odnajdują siebie. W jej smutku widzą swój własny. A w jej odwadze – inspirację. CZYTAJ TEŻ: Joanna Racewicz w poruszających słowach wspomina ukochanego męża. Łzy same cisną się do oczu Źródła: plejada.pl, jastrzabpost.pl
Joanna Racewicz w poruszających słowach wspomina ukochanego męża. Łzy same cisną się do oczu
Czternaście lat temu ich życie zmieniło się całkowicie… Paweł Janeczek, funkcjonariusz BOR zginął w katastrofie smoleńskiej 10 kwietnia 2010 roku. Po śmierci męża Joanna Racewicz wiedziała, że nie może się poddać, była silna dla swojego syna Igora. W jednym z najnowszych wpisów dziennikarka w poruszających słowach wspomina ukochanego męża. Pokazała wyjątkowy kadr z ich ślubu... We wrześniu świętowaliby 20. rocznicę. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 30.09.2024 r.] [Ostatnia publikacja na Viva Historie 28.09.2024 r.] Joanna Racewicz wspomina męża. Jej słowa poruszają. Mieli poukładane życie i plany, budowali rodzinne szczęście. Paweł Janeczek i Joanna Racewicz poznali się w 2002 roku na pokładzie rządowego samolotu. Krótki lot z Łodzi do Warszawy zmienił ich życie. „Potem do końca mieliśmy spór o to, kto pierwszy zwrócił uwagę na drugą osobę. To był wyjątkowo trudny lot, panowały okropne warunki pogodowe. Burze, turbulencje... Lecieliśmy starym jakiem, którym w pewnym momencie zaczęło rzucać na wszystkie strony. Najlepiej pamiętam spokojny głos Pawła i jego zapewnienia: „Nic się nie martw, damy radę. Zawsze lądujemy”, opowiadała dziennikarka w jednym z wywiadów dla Onetu. Pobrali się we wrześniu 2004 roku, a cztery lata później doczekali się ukochanego synka, Igora, który stał się ich całym światem. Czytaj też: „Chcę dziękować, że byłeś”. Oto niezwykła historia miłości Joanny Racewicz i Pawła Janeczka 10 kwietnia 2010 roku rodzinę doświadczyła ogromna tragedia. Paweł Janeczek, porucznik BOR zginął w katastrofie lotniczej. Wcale nie miało go być na pokładzie samolotu do Smoleńska, wcześniej zamienił się służbą z kolegą z pracy. „To nie On miał być na pokładzie. Zamiana z kolegą. Zamiana na wagę życia. Dziesięć dni później ocalony niósł trumnę”, pisała w jednym z postów Joanna Racewicz. Śmierć męża rozerwała jej serce, nie ukrywa, że czas nie leczy ran. Dziennikarka została sama z dwuletnim synkiem, Igorem. "Miał dwa lata, gdy ten zginął. Tata jest dla niego tylko postacią ze zdjęć, filmów i opowieści. Trochę jak superbohater z Uniwersum Marvela. Ktoś silny, niezłomny, na posterunku do samego końca", wspominała Joanna Racewicz w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! Dla niej dziecko było największą siłą. Dziś wspólnie pielęgnują pamięć o ukochanym ojcu i mężu. Wpis Joanny Racewicz porusza. Dziennikarka wspomina dzień ślubu z Pawłem Janeczkiem Joanna Racewicz zamieściła w sieci osobisty wpis. W poruszających słowach wspomina Pawła Janeczka i przypomniała kadr z ich ślubu. W tym roku obchodziliby 20. rocznicę. „Dwie dekady temu. Daleko stąd, w innej, bezpiecznej epoce, gdy życie otwierało ramiona, obiecując: "zawsze" spotkało się dwoje ludzi z odmiennych światów, by dać sobie słowo, że je połączą. Ile w nich sił”, wyznała. Następnie przytoczyła słowa piosenki i wyznała: „Tak, to nasza piosenka, choć wtedy jeszcze o tym nie mieliśmy pojęcia. Tak, chcę, żeby każdy po stracie uwierzył, że jest życie po życiu. I że nie każde wspomnienie musi być czarno – białe”. Źródło: Instagram, Plejada, Super Express, Viva! Joanna Racewicz, Igor Janeczek, VIVA! 25/2021
„Chcę dziękować, że byłeś”. Oto niezwykła historia miłości Joanny Racewicz i Pawła Janeczka
Joanna Racewicz przez lata budowała swoje życie na nowo po dramatycznej stracie męża, porucznika BOR Pawła Janeczka, który zginął w katastrofie smoleńskiej 10 kwietnia 2010 roku. Została sama z dwuletnim synem, bólem i wspomnieniami. Dziś, po ponad 14 latach, wciąż z czułością opowiada o ukochanym, który jest, nawet gdy go nie ma – w oczach ich syna Igora, w codziennych rytuałach, w pamięci.
Tę wielką miłość przerwała nagła i niespodziewana śmierć. Joanna Racewicz, ukochana żona Pawła Janeczka, porucznika BOR, wówczas została sama z zaledwie dwuletnim synkiem, Igorem. Gdyby tego feralnego dnia, 10 kwietnia 2010 roku, jej mąż nie wziął w pracy zastępstwa za kolegę, prawdopodobnie dziś wciąż by żył... Los jednak chciał inaczej. „To nie On miał być na pokładzie. Zamiana z kolegą. Zamiana na wagę życia. Dziesięć dni później ocalony niósł trumnę”, pisała dziennikarka. Choć od tragicznych wydarzeń minęło już ponad 15 lat, wdowa co jakiś czas wraca wspomnieniami do ukochanego męża... [ostatnia aktualizacja tekstu: 24.05.2025] Joanna Racewicz: trauma po śmierci ukochanego W 2017 roku Joanna Racewicz zwierzyła się na portalu społecznościowym, że śmierć ukochanego męża jest czymś, co położyło się cieniem na całym jej życiu. „Kolejny rok, jeszcze jeden znicz. Tyle ważnych słów, żal każdego, które nie zdążyło paść. Myślę. Tęsknię. Opowiadam o Tobie naszemu Synowi. Jesteś legendą, opowieścią, bajką na dobranoc. Tęsknię. Ale już nie chcę płakać. Chcę dziękować, że byłeś. I że wciąż mogę patrzeć w Twoje oczy – patrząc w oczy Igora. #pamiec #wspomnienia #janosik #dziekuje #dowidzeniadokiedys”, podpisała zdjęcie kapitana Pawła Janeczka. Myślę. Tęsknię. Opowiadam o Tobie naszemu synowi Rok po śmierci męża w jednym z wywiadów ówczesna prezenterka Panoramy szczerze wyznała, że oswajała traumę po jego stracie, śpiąc z koszulą, którą w dniu tragedii zostawił w domu. „Codziennie z nim rozmawiam. Patrzę na jego zdjęcia wiszące w domu. Czasem wkładam koszulę Pawła. Zwłaszcza jedną, specjalnie niepraną, która ciągle nim pachnie. Wychodząc w sobotę do pracy, rzucił ją przy pralce. Na początku byłam na niego zła. Teraz z nią śpię”, zwierzyła się szczerze gwiazda. Czytaj też: Natalia Kukulska zamieściła emocjonalny wpis o ojcu. Tak uczciła jego pamięć w wyjątkową rocznicę Joanna Racewicz: tak wyglądały ostatnie chwile jej męża Dziennikarka wzruszyła internautów i bliskich do łez, gdy w poruszającym wpisie opisywała, że każdy kolejny dzień po 10 kwietnia 2010 roku to dla niej zmaganie z poczuciem straty po śmierci ukochanego męża. Ostatnie chwile jego życia opisała na profilu na Facebooku. „Za każdą chwilę, za każde słowo. Za wiarę, nadzieję i miłość. Za wszystkie emocje na całej skali, za dojrzałość i za dziecinne rzucanie się śnieżkami. Za Syna - lepszego, niż marzenie. I za ostatnie: Kochanie, wrócę o 18-tej... Dziękuję. Sześć lat temu – niebieska koszula na wieszaku, krawat i wypastowane buty. Rano – okruchy w kuchni, filiżanka z niedopitą kawą i SMS „Orzeł startuje”. Nie było drugiego. Nie będzie. Może to jeszcze nie wszystko. Może to jeszcze nie koniec. Żyć, jakby się jeszcze kiedyś miało spojrzeć w oczy. I umieć odpowiedzieć na wszystkie pytania. Janosik. Kpt Paweł Janeczek 16.04.1973. - 10.04.2010”, napisała wówczas poruszona, zaś jej znajomi, fani i koledzy z pracy nie kryli poruszenia, przekazując jednocześnie wyrazy wsparcia. Czytaj także: Andrzej Piaseczny otworzył się na temat ślubu z partnerem. Padła jasna deklaracja Historia miłości Joanny Racewicz i Pawła Janeczka Poznali się w 2002 roku na pokładzie rządowego samolotu. Usiedli obok siebie, zaczęli rozmawiać i... wkrótce zrozumieli, że łączy ich więcej niż się spodziewali. „To był krótki lot, z Łodzi do Warszawy. Siedliśmy tuż obok siebie. Potem do końca mieliśmy spór o to, kto pierwszy zwrócił uwagę na drugą osobę. To był wyjątkowo trudny lot, panowały okropne warunki pogodowe. Burze, turbulencje... Lecieliśmy starym jakiem, którym w pewnym momencie zaczęło rzucać na wszystkie strony. Najlepiej pamiętam spokojny głos Pawła i jego zapewnienia: „Nic się nie martw, damy radę. Zawsze lądujemy”, opowiadała wzruszona Joanna Racewicz w wywiadzie dla Onetu. Ślub wzięli we wrześniu 2004 roku. 4 lata później, 23 kwietnia 2008 roku Joanna Racewicz urodziła ich jedyne dziecko, ukochanego syna Igora. Chłopiec stracił ojca, gdy miał zaledwie dwa latka. Znajomi pary twierdzili, że oboje myśleli o powiększeniu rodziny. Nie zdążyli zrealizować tych planów. Paweł Janeczek miał odejść ze służby po zakończeniu prezydentury przez Lecha Kaczyńskiego. Pragnął skupić się na wychowywaniu synka. Jednak mąż Joanny Racewicz, pełniący funkcję oficera BOR przy głowie państwa, zginął w katastrofie lotniczej w Smoleńsku 10 kwietnia 2010 roku. Po śmierci męża prezenterka mogła liczyć na wsparcie najbliższych. Przyjaciele Janeczka w dniu katastrofy oświadczyli, że do końca będą troszczyć się o jego rodzinę. Traumatyczne wydarzenia odbiły się jednak na psychice Joanny Racewicz. Przez długi czas po śmierci męża cierpiała na depresję. Jak przyznała w wywiadzie, pokonała ją przede wszystkim dla synka Igora. „Zaczęła się terapia, zaczęło się branie leków. Bo bez farmakologii może ktoś potrafi wyrwać się z tego dołu, z tego koszmaru, w którym boli do granic możliwości ciało i dusza, ale ja nie potrafiłam”, zwierzyła się dziennikarka. Traumatyczne przejścia i żałoba sprawiły, że Joanna Racewicz podjęła szlachetną inicjatywę: przeprowadziła wywiady zarówno z kobietami, jak i mężczyznami, którzy stracili najbliższych w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem. Żyć, jakby się jeszcze kiedyś miało spojrzeć w oczy… Pierwszą część wydała 6 kwietnia 2011 roku. Książka nosi tytuł „12 rozmów o miłości. Rok po katastrofie”' i zawiera przeprowadzone przez dziennikarkę rozmowy z kobietami. Zadedykowała ją mężowi Pawłowi i synowi Igorowi. Rok później do księgarni trafiła natomiast druga część dylogii, zatytułowana „12 rozmów o pamięci. Oswajanie nieobecności”. W niej osobiste historie związane ze stratą najbliższych opowiedzieli mężczyźni: synowie, mężowie, bracia oraz przyjaciele ofiar. Igor Janeczek - jak dziś wygląda syn Joanny Racewicz i Pawła Janeczka? Igor Janeczek skończył w tym roku 17 lat. Według dziennikarki jest niezwykle podobny do zmarłego ojca. W czym przypomina Pawła Janeczka? „Jest równie uparty jak Paweł. Czasem mam nawet wrażenie, że w ogóle nie ma w nim genu strachu. Tata zawsze był, jest i będzie dla niego legendą. Kiedyś zastanawiał się, czy Pan Bóg zasypia. Bo jeśli tak, to tata mógłby na chwilę się wymknąć i przyjść do nas”, zdradziła ze łzami w oczach. Dziennikarka nie ukrywa, że jedną z najtrudniejszych życiowych decyzji było powiadomienie synka o śmierci ojca. Zanim to zrobiła, konsultowała się z psychologami i prosiła ich o poradę. Niestety, ich pomysły jej zupełnie nie przekonywały... „Pamiętam moment, kiedy musiałam powiedzieć niespełna dwuletniemu dziecku, że tata już nie wróci. Psychologowie radzili: „Proszę delikatnie, że wyjechał, zasnął”. Nie mogę tak powiedzieć, bo zapyta: „To kiedy wróci?”. Nie mogę powiedzieć, że zasnął, bo zapyta, kiedy się obudzi. [...] Najważniejsze, żeby być uczciwym. Oszukiwane dziecko też będzie kłamać. Co z tego, że dorosły będzie chciał nagiąć rzeczywistość „w dobrej wierze”? Dziecko też oszukuje, żeby nas chronić. Przed poczuciem rozczarowania, że nie jest takie, o jakim marzymy, przed gniewem, strachem. Chciałabym, żeby mój syn wiedział, że w życiu jest miejsce na każdą emocję. Trzeba dać im miejsce, uważność i czas. Oswoić. „Nie bądź zły; przestań się wściekać; nie płacz; nie krzycz” – ile razy to słyszymy? U nas jest zasada: mów, co czujesz. Dawaj upust energii, bo kumulowana w środku obróci się przeciwko tobie. Przyjdź o tym pogadać, gdy będziesz gotowy”, dodawała w rozmowie z VIVĄ!. Joanna Racewicz, Igor Janeczek, VIVA! 25/2021 Joanna Racewicz zapewnia, że zarówno ona, jak i Igor, odczuwają obecność i opiekę Pawła Janeczka w życiu codziennym. „Jeszcze za życia powtarzał, że nawet gdy go nie ma, to jest. I to pozostanie w języku mojej rodziny na zawsze”, zwierzyła się. W rozmowie z Beatą Nowicką, syn dziennikarki wyznał, że ma w pamięci jeden obraz związany z tatą. Pamięta go głównie ze zdjęć. „Pamiętam, jak byliśmy wszyscy razem na pikniku w Królikarni. To moje ostatnie wspomnienie z tatą", opowiadał. Igor Janeczek niedawno świętował 16. urodziny. Chłopiec szybko dojrzał i stał się ogromną podporą dla mamy. „Igor jest bardzo odrębną istotą. Taki zresztą był od samego początku. „Tata” – to było jego pierwsze słowo. A zaraz potem: „Ja siam”. Zawsze próbował pokazać: dam radę, potrafię”, mówiła dziennikarka w rozmowie z Beatą Nowicką w 2021 roku. Co odziedziczył po tacie? „Dystans. Do siebie, otoczenia, do świata. Duży spokój. Kiedy się śpieszę, potrafi poczęstować mnie zdaniem: „Pośpiech jest taki prymitywny, mamiś, przestań. To ci nie pasuje”. Kiedy robię pięć rzeczy naraz, jak każda kobieta zresztą, Igor kończy jedną czynność i dopiero zabiera się za kolejną. Niespiesznie, z namaszczeniem. Obiecuję sobie, że się tego od niego nauczę. Dzieci mogą być mistrzami. Perfekcyjnie dotykają naszych czułych miejsc, pokazują deficyty. Dopiero dzieci pomagają nam naprawdę dorosnąć”, zwierzała się Joanna Racewicz. Nastolatek jest niezwykle utalentowany, ma zmysł filmowca. „Myśli obrazami, wspaniale filmuje i potrafi swoje »dzieła« łączyć, zachowując oś montażową, rytm, chronologię. Do tego świetnie argumentuje i potrafi bronić swojego zdania. Może byłby dobrym operatorem? Może zajmie się negocjacjami? Świat naszych dzieci jest zagadką. Ich zawody pewnie jeszcze nie istnieją”, opowiadała dziennikarka. Sprawdź też: Syn Zygmunta Solorza-Żaka z ukochaną żoną w Sopocie. Trudno oderwać od nich wzrok Joanna Racewicz wspomina męża w rocznicę jego urodzin W 2023 roku, 16 kwietnia, Paweł Janeczek obchodziłby pięćdziesiąte urodziny. Joanna Racewicz zamieściła wówczas w sieci poruszający wpis, w którym opowiedziała o swojej tęsknocie za ukochanym mężem. „50 lat. Okrągła rocznica. Zatrzymany obraz. Bezcenny. Urodziny, których nie będzie, toasty już po tamtej stronie. Zmarszczki, których nie zobaczę. Siwe kosmyki włosów. Krawaty spakowałam do kufra. Twój kask i rękawice. Zasuszoną różę, którą ktoś wtedy położył na motocyklu. Szuflada pełna medali za odwagę, w pudełku strzęp koszuli. Odległy zapach nafty, trawy i błota. Zapach stamtąd. Rzeczy, których nie wyrzucę. Pamiątki istnienia Człowieka. „Jestem, nawet jak mnie nie ma” mówiłeś. Jesteś. W oczach Syna. W jego gestach. Uśmiechu. Twój pomnik, który tulę codziennie. Wtedy przez chwilę znów jest nas troje. Kochamy. Tęsknimy. Na zawsze", wyznała. Wpis dziennikarki poruszył serca fanów... Pod zdjęciem, na którym Paweł Janeczek pozuje z synkiem, pojawiło się wiele ciepłych słów.
Joanna Racewicz musiała przerwać wywiad. Dziennikarka ze wzruszeniem wspomniała dzień katastrofy Smoleńskiej
„Ja mogłam tylko przytulać Igora i właściwie o niczym nie myślałam”
Joanna Racewicz z mężem Pawłem Janeczkiem doczekała się synka Igora. Maluszek był oczkiem w głowie rodziców. Nic nie wskazywało na to, że będzie musiał wychowywać się bez taty... Paweł Janeczek zginął 10 kwietnia 2010 r. w katastrofie Smoleńskiej. Po latach dziennikarka wróciła myślami do tego tragicznego dnia. Opowiedziała, jak wyglądały okoliczności, w których dowiedziała się o katastrofie... Joanna Racewicz wspomina męża. O tragedii dowiedziała się podczas wywiadu W rozmowie z Moniką Maszkiewicz Joanna Racewicz wspomniała dzień, w którym straciła męża. Jak mówiła, 10 kwietnia 2010 r. był dla niej zwyczajnym dniem w pracy. W jej harmonogramie znajdował się wywiad z Anią Dąbrowską w ramach programu „Dzień dobry TVN”. „Odbyło się pierwsze wejście, zrobiłyśmy pierwszą rozmowę. Na przerwie reklamowej ktoś otworzył komputer i pamiętam zdanie: »Boże, słuchajcie, możemy nie mieć prezydenta!«” opowiadała. W mig włączyła się jej lampka kontrolna. Instynktownie chwyciła za telefon. „Wtedy zaczęłam dzwonić do Pawła. Jego telefon był wyłączony, nie odbierał. Był sygnał jak przy trybie samolotowym. Zadzwoniłam do jego kolegi, który odebrał. Dziwna wymiana zdań: »Poczekaj, sprawdzam«. Zrozumiałam, że on jest na tym pokładzie” opowiadała. Dziennikarka wyznała, że reszta dnia była dla niej okropnie bolesna. Wróciła do domu z producentem, nie pozwolono jej być w tamtym momencie samej. Jedyne, czego pragnęła w tamtym momencie, to tylko przytulić swojego małego synka. „Ja mogłam tylko przytulać Igora i właściwie o niczym nie myślałam” opowiadała ze wzruszeniem... Czytaj także: Mama Rafała Olbrychskiego wspierała go do samego końca. Pomimo burzliwej relacji byli sobie bardzo bliscy Mąż Joanny Racewicz zamienił się dyżurem z kolegą. Chciał pojawić się na urodzinach syna Jak dodała, tragedia dotykająca jej rodziny mogła wcale się nie wydarzyć. Zaledwie kilka dni wcześniej jej mąż zamienił się służbą z jednym z kolegów z pracy. „To nie była jego kolej. Miał dwa tygodnie później lecieć do Nowego Jorku z prezydentem, ale zamienił się z kolegą, bo chciał być na urodzinach syna” opowiadała, oraz dodała: „Zresztą była taka rozmowa między nami: »Co wybrać, Joasiu?«. »A chcesz być, kochanie, na urodzinach syna?«, »No pewnie!«. »To bierz Smoleńsk«. Kilka dni później ten kolega, z którym się zamienił, niósł na ramieniu jego trumnę, płacząc jak bóbr”. Dziennikarka wyznała, że czas wcale nie zaleczył jej ran. Powoli nauczyła się jednak żyć w nowej rzeczywistości, w której musiała poradzić sobie sama z wychowaniem syna, który ojca prawie wcale nie poznał: w dniu katastrofy miał zaledwie dwa lata. „Mówi, że trochę go pamięta, ale nie wiem, czy to funkcja jego wyobraźni, naszych rozmów, moich opowieści, czy faktycznie w takim małym człowieku jest jakaś pamięć?” zastanawiała się podczas rozmowy. Joanna Racewicz wspomniała także, że nie miała żadnego kontaktu z kolegą, który zamienił się z jej mężem dyżurami. Mówiła, że w ogóle go nie wini za zaistniałą sytuację, jednakże nie do końca rozumie, dlaczego nie wyciągnął do niej dłoni. „Ludzie czasem boją się powiedzieć coś, zareagować. Reakcja oznacza wzięcie części odpowiedzialności. Strach blokuje myśli, słowa, uczynki i skutkuje zaniedbaniem. [...] Nie mam żalu, chyba go rozumiem, chociaż zrobiłabym inaczej” dodała na koniec. Zobacz również: „Daj mamie buzi ostatni raz". Kuba Błaszczykowski ze łzami w oczach wspomina pogrzeb i ostatnie chwile ukochanej mamy Joanna Racewicz, VIVA! 15/2023 Joanna Racewicz, Igor Janeczek, VIVA! 25/2021
Wzruszający wpis Joanny Racewicz przy okazji Wszystkich Świętych. Tak wspomina ukochanego męża...
Czas mija nieubłaganie i - choć trudno w to uwierzyć – minęło już ponad 13 lat od tragicznej śmierci Pawła Janeczka. Pilot zginął w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem. Każdego roku ukochana żona Joanna Racewicz przedłuża o nim pamięć, publikując w sieci kolejne wspomnienia i wiersze. Kolejny z nich pojawił się na Instagramie wczoraj, przy okazji Wszystkich Świętych. Joanna Racewicz wspomina męża wierszem Internauci od dłuższego czasu doceniają sposób, w jaki dziennikarka pisze o mężu w sieci. Emocje poczucia niesprawiedliwości, tęsknoty, miłości często zawiera ona w poezji. Tak było i wczoraj w nowym poście. „Czas zaciera ślady kolor oczu, dotyk dłoni, zapach skóry oddech przez sen, cichy, spokojny. odległy Koszule złożone do skrzyni powietrze z płuc w dmuchanej zabawce blednące litery na marginesach. święte Ostatnia wiadomość, cień uśmiechu spojrzenie spotkane w oczach Syna gest powtórzony, choć niemożliwy jak most Nad czasem nad życiem nad kamieniem”… Internauci w czułych słowach przytulali wirtualnie dziennikarkę i jej syna. My także dołączamy do słów otuchy. Czytaj też: Tak Igor Janeczek zapamiętał tatę. Joanna Racewicz dba, by jego wspomnienia nigdy nie wyblakły Joanna Racewicz o życiu po katastrofie smoleńskiej Przypomnijmy, że w trakcie 13 lat od odejścia Pawła Janeczka, prezenterka udzieliła wielu wywiadów, w których zdradzała, jak czuje się po tej bolesnej stracie. Jednym z najtrudniejszych momentów była pierwsza, szczera rozmowa z malutkim Igorem. „Pamiętam moment, kiedy musiałam powiedzieć niespełna dwuletniemu dziecku, że tata już nie wróci. Psychologowie radzili: „Proszę delikatnie, że wyjechał, zasnął”. Nie mogę tak powiedzieć, bo zapyta: „To kiedy wróci?”. Nie mogę powiedzieć, że zasnął, bo zapyta, kiedy się obudzi. [...] Najważniejsze, żeby być uczciwym. Oszukiwane dziecko też będzie kłamać. Co z tego, że dorosły będzie chciał nagiąć rzeczywistość „w dobrej wierze”? Dziecko też oszukuje, żeby nas chronić. Przed poczuciem rozczarowania, że nie jest takie, o jakim marzymy, przed gniewem, strachem. Chciałabym, żeby mój syn wiedział, że w życiu jest miejsce na każdą emocję. Trzeba dać im miejsce, uważność i czas. Oswoić. „Nie bądź zły; przestań się wściekać; nie płacz; nie krzycz” – ile razy to słyszymy? U nas jest zasada: mów, co czujesz. Dawaj upust energii, bo kumulowana w środku obróci się przeciwko tobie. Przyjdź o tym pogadać, gdy będziesz gotowy”, opowiadała VIVIE!. Ale pierwszy rok po śmierci drugiej połówki był bardzo trudny. „Codziennie z nim rozmawiam. Patrzę na jego zdjęcia wiszące w domu. Czasem wkładam koszulę Pawła. Zwłaszcza jedną, specjalnie niepraną, która ciągle nim pachnie. Wychodząc w sobotę do pracy, rzucił ją przy pralce. Na początku byłam na niego zła. Teraz z nią śpię”, opowiadała Joanna Racewicz w jednym z wywiadów. SPRAWDŹ TAKŻE: Widok grobu Marii Czubaszek może wprawić w osłupienie. Fani i bliscy zostawiają na nim niecodzienne przedmioty Dziś nie chce już wylewać łez… „Kolejny rok, jeszcze jeden znicz. Tyle ważnych słów, żal każdego, które nie zdążyło paść. Myślę. Tęsknię. Opowiadam o Tobie naszemu Synowi. Jesteś legendą, opowieścią, bajką na dobranoc. Tęsknię. Ale już nie chcę płakać. Chcę dziękować, że byłeś. I że wciąż mogę patrzeć w Twoje oczy – patrząc w oczy Igora”, przyznawała nie tak dawno dziennikarka.
Joanna Racewicz straciła męża w Smoleńsku. Teraz obchodziliby 19. rocznicę ślubu
Z tej okazji zamieściła poruszający wpis...
Od katastrofy smoleńskiej minęło już 13 lat, a jednak rany w sercach osób bliskich zmarłym wciąż pozostają żywe... Jedną z ofiar katastrofy rządowego samolotu był Paweł Janeczek, mąż Joanny Racewicz. Dziennikarka często wspomina swojego ukochanego i nadal jest wdzięczna, że spotkała go na swojej drodze. Teraz opublikowała zdjęcie ze ślubu z wzruszającym podpisem. Para świętowałaby 19. rocznicę ślubu... Joanna Racewicz straciła męża w katastrofie smoleńskiej 10 kwietnia 2010 roku cały kraj wstrzymał oddech, a świat wielu rodzin wywrócił się do góry nogami. To właśnie wtedy w katastrofie rządowego samolotu TU-154M pod Smoleńskiem zginęło 96 osób, ważnych dla polskiej polityki, kultury, dyplomacji oraz lotnictwa. Wśród nich był Paweł Janeczek, porucznik Biura Ochrony Rządu, a prywatnie mąż Joanny Racewicz. Jego śmierć była ogromnym ciosem zarówno dla dziennikarki, jak i dla ich dwuletniego wówczas syna, Igora. Zakochani pobrali się 26 września 2004 roku. Wspólnie doczekali się jednego dziecka, jednak nie było im dane zbyt długo cieszyć się rodzinnym szczęściem. Joanna Racewicz często wraca wspomnieniami do ukochanego męża, a także tragicznych okoliczności jego śmierci. Teraz opublikowała ich wspólne, ślubne zdjęcie z okazji zbliżającej się, 19. rocznicy ślubu. Czytaj też: Michał Bajor wspomina dzieciństwo. Jedna rzecz zdecydowanie utkwiła mu w pamięci Joanna Racewicz o stracie ukochanego męża. Opublikowała wzruszający wpis Dziennikarka co jakiś czas wspomina o wielkim bólu i traumie po stracie męża. Gdy Paweł Janeczek odszedł, zmieniło to całe życie Joanny Racewicz... „Kolejny rok, jeszcze jeden znicz. Tyle ważnych słów, żal każdego, które nie zdążyło paść. Myślę. Tęsknię. Opowiadam o Tobie naszemu Synowi. Jesteś legendą, opowieścią, bajką na dobranoc. Tęsknię. Ale już nie chcę płakać. Chcę dziękować, że byłeś. I że wciąż mogę patrzeć w Twoje oczy – patrząc w oczy Igora”, pisała w 2017 roku na Instagramie. Teraz Joanna Racewicz dodała wzruszający wpis z okazji zbliżającej się, 19. rocznicy ślubu. Post opatrzyła uroczym zdjęciem z ukochanym mężem. „Dziewiętnaście lat temu. W pięknej, odległej, innej galaktyce zaczynała się historia dwojga ludzi. Zawsze będę za nią wdzięczna. Dziękuję tym, którzy byli wtedy z nami. Szczególnie tym, którzy zostali”, napisała w mediach społecznościowych. Zobacz także: Czy Jacek Poniedziałek odszedł z serialu M jak Miłość z powodu coming outu? Prawdę ujawnił po latach
Po śmierci męża musiała zostać również ojcem. Joanna Racewicz wychowała syna samotnie
Łączy ich wyjątkowa więź. Joanna Racewicz samodzielnie wychowuje jedynego syna. Igor Janeczek miał zaledwie dwa latka, gdy jego tata, Paweł Janeczek zginął w katastrofie smoleńskiej. To był dla dziennikarki trudny czas, ale wiedziała, że musi być silna dla swojego dziecka. To on jest jej motywacją i wsparciem. Wychowała go na wspaniałego, mądrego i empatycznego młodego człowieka. Z okazji urodzin Joanny Racewicz przypominamy jej relację z synem Igorem. Joanna Racewicz relacja z synem, Igorem Janeczkiem Los nie był dla nich łaskawy… Szczęśliwe życie rodziny przerwała nagła śmierć. Porucznik BOR, Paweł Janeczek zmarł w katastrofie smoleńskiej. Gdyby 10 kwietnia 2010 roku nie wziął zastępstwa za kolegę, dziś mógłby cieszyć się wspólnymi chwilami z najbliższymi. Trzynaście lat temu serce Joanny Racewicz rozpadło się na kawałki. „To nie On miał być na pokładzie. Zamiana z kolegą. Zamiana na wagę życia. Dziesięć dni później ocalony niósł trumnę”, pisała w jednym z postów. Dziennikarka każdego dnia, myśli o ukochanym, tęskni, opowiada o nim synowi... Jedyna pociecha pary przyszła na świat 23 kwietnia 2008 roku. Igor jest oczkiem w głowie dziennikarki. Joanna Racewicz cały czas widzi swojego męża spoglądając w oczy dziecka. Syn był dla niej ogromną siłą oraz wsparciem w trudnych chwilach. Dla niego starała się budować szczęśliwą przyszłość. Igor miał zaledwie dwa latka, gdy tata zginął w katastrofie lotniczej w Smoleńsku. Przekazanie dziecku informacji o śmierci nie było łatwe, ale jak podkreślała dziennikarka – „najważniejsze, żeby być uczciwym”. Joanna Racewicz powiedziała wtedy dwuletniemu Igorowi prawdę na jego miarę. „Że tata był w pracy, z prezydentem, że był wypadek, samolot spadł i wszyscy zginęli. Tata już nigdy nie wróci. Będzie przy nas na zawsze, ale zupełnie inaczej”, wyznała w 2021 roku w VIVIE!. Igor pamięta tatę głównie ze zdjęć i wciąż wraca do niego jedno wspomnienie pikniku w Królikarni. Często prosił mamę, by opowiadała mu o ojcu. Przestał to robić, gdy zebrał wszystkie opowieści i zostawić tatę tylko dla siebie. Zobacz też: „Chcę dziękować, że byłeś”. Oto niezwykła historia miłości Joanny Racewicz i Pawła Janeczka Bardzo ważne było dla niej, by nauczyć syna mówienia o emocjach i radzenia sobie z nimi. „Dziecko też oszukuje, żeby nas chronić. Przed poczuciem rozczarowania, że nie jest takie, o jakim marzymy, przed gniewem, strachem. Chciałabym, żeby mój syn wiedział, że w życiu jest miejsce na każdą emocję. Trzeba dać im miejsce, uważność i czas. Oswoić. „Nie bądź zły; przestań się wściekać; nie płacz; nie krzycz” – ile razy to słyszymy? U nas jest zasada: mów, co czujesz. Dawaj upust energii, bo kumulowana w środku obróci się przeciwko tobie. Przyjdź o tym pogadać, gdy będziesz gotowy”, mówiła w rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY! w 2021 roku Igor Janeczek o relacji z mamą Dziennikarka jest dumna z syna i jego osiągnięć. Chłopiec szybko dojrzał, stał się dla mamy ogromnym wsparciem. To dobrze wychowany, wrażliwy i mądry chłopiec. Joanna Racewicz zauważa, że Igor od samego początku jest bardzo odrębną istotą i wielu kwestiach przypomina jej męża. Po Pawle Janeczku odziedziczył dystans do świata, i duży spokój. „Kiedy się śpieszę, potrafi poczęstować mnie zdaniem: „Pośpiech jest taki prymitywny, mamiś, przestań. To ci nie pasuje”. Kiedy robię pięć rzeczy naraz, jak każda kobieta zresztą, Igor kończy jedną czynność i dopiero zabiera się za kolejną. Niespiesznie, z namaszczeniem. Obiecuję sobie, że się tego od niego nauczę. Dzieci mogą być mistrzami. Perfekcyjnie dotykają naszych czułych miejsc, pokazują deficyty. Dopiero dzieci pomagają nam naprawdę dorosnąć”, zwierzała się. Joanna Racewicz patrzy na syna z zachwytem. Nastolatek jest niezwykle utalentowany. Pasjonuje się filmem i niewykluczone, że to właśnie ze sztuką zwiąże swoją przyszłość. „Myśli obrazami, wspaniale filmuje i potrafi swoje »dzieła« łączyć, zachowując oś montażową, rytm, chronologię. Do tego świetnie argumentuje i potrafi bronić swojego zdania. Może byłby dobrym operatorem? Może zajmie się negocjacjami? Świat naszych dzieci jest zagadką. Ich zawody pewnie jeszcze nie istnieją”, zwierzała się Joanna Racewicz w rozmowie z Beatą Nowicką w 2021 roku. Czytaj też: Krystyna Loska i Grażyna Torbicka: zawsze mogą na siebie liczyć. Jak wygląda relacja mamy i córki, dwóch ikon dziennikarstwa? Joanna Racewicz, Igor Janeczek, VIVA! 25/2021 Igor wiele zawdzięcza mamie. Docenia to, że zawsze traktowała go jak dorosłego człowieka i odkąd pamięta spędzali dużo czasu rozmawiając. Dziennikarka podejmowała z nim tematy o sytuacji w Polsce, pandemii, zagrożeniach. „Mama zawsze traktowała mnie jak małego człowieka, a nie dziecko. To różnica. […] Ja pytam mamę, co dzieje się w świecie dorosłych, a mama mnie, co dzieje się w świecie nastolatków”. Jaką mamą w oczach Igora jest mama? „Bardzo fajna, równa, ma super poczucie humoru. Czasami irytująca i nie do wytrzymania, muszę to przyznać. Trochę nadopiekuńcza. Lubi dużo o mnie wiedzieć. Często pyta: „Co teraz czujesz? O czym myślisz?”. Albo – jak każda mama: „Masz coś zadane?”, a dobrze wiesz, mamiś, że zadania domowe robię w szkole, bo tam jestem w trybie szkolnym, a w domu – w trybie domowym. Oddzielam te dwa światy”, mówił nastolatek w rozmowie z Beatą Nowicką w 2021 roku. Pod koniec kwietnia 2023 roku Igor Janeczek świętował urodziny. Dziennikarka złożyła synowi poruszające życzenia i pokazała serię fotografii, które przestawiają najważniejsze momenty. „15 lat temu świat zawirował. Pierwszy krzyk, pierwszy zapach, dotyk. Ktoś położył mi tuż przy twarzy mały-wielki cud. Kruchy wtedy, drobny, a już ogromny. Pierwsza kąpiel w mocnych tatowych objęciach, pierwszy uśmiech, krok, pierwsze słowo. Błękit oczu, w których zamykał się wszechświat. Miłość bez końca, serce zanurzone w niebie. Tęsknię za czasem, gdy mieściłeś się na dłoni. Podziwiam, jak przerastasz mnie o głowę. Mądry, wspaniały, silny, niemodnie lojalny. Byt spod serca, pod każdym względem osobny. Niech rosną Ci skrzydła, codziennie mocniejsze. Niech niosą tam, gdzie tylko zapragniesz. Marzenia są drogą serca. W Twoim jest mapa. Gdybyś ją zgubił — jestem. Zawsze gdy potrzeba. Kocham, bez końca, Twoja M. ❤️ PS.: Pomyślcie dziś ciepło, proszę, o tym wspaniałym Młodym Człowieku. Wiele już przeszedł. Ocean przed Nim. Wasze wsparcie będzie bezcenne", napisała. Joannie Recewicz i Igorowi Janeczkowi życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
Joanna Racewicz pokazała ostatnie zdjęcie męża. „To nie On miał być na pokładzie...”
„Miał wrócić do domu na kolację", dodaje 13 lat po katastrofie
Równo trzynaście lat minęło wczoraj od katastrofy samolotu TU-154, na pokładzie którego zginęło 96 osób. Osób ważnych dla polskiej polityki, kultury, dyplomacji, lotnictwa. Jedną z ofiar 10 kwietnia 2010 roku był Paweł Janeczek. Pilot, a prywatnie mąż Joanny Racewicz. Prezenterka wspominała go kilka godzin temu tak… Joanna Racewicz o ostatnim zdjęciu Pawła Janeczka Ostatnia fotografia każdej zmarłej osoby staje się wieczną, ale bolesną pamiątką dla tych, którzy ją opłakują. Wie o tym doskonale Joanna Racewicz, która opublikowała ostatnie zdjęcie męża przy okazji 13. rocznicy katastrofy smoleńskiej. „Ostatnie zdjęcie na ostatnich schodach. Kolejnych już nie będzie. Zatrzymany czas. Ostatnie odzyskane wspomnienie”, napisała na Instagramie. „Miał wrócić do domu na kolację. Krótki lot. Tylko wizyta. Rocznica w Katyniu. Na miejscu rzędy krzeseł i parasolki przy oparciach. Zastygły na zawsze obraz”, dodała wierszem. Dziennikarka pisze też w emocjonalny sposób o mijającym czasie. „Trzynaście lat. Wieczność. Myślałam – dość, żeby złapać oddech. Przywyknąć. Oswoić. Ale to złudne. Czas nie leczy ran. Nie zabliźnia. Uczy z nimi żyć. Żłobi koleiny w znanej drodze. Oddala ukochany głos. Zapomina dotyk skóry. Śmierć boli zawsze. Strata jest koszmarem. Jakby lekarz otwierając serce zapomniał o znieczuleniu”, czytamy. CZYTAJ TAKŻE: Zdradził żonę, ma dziecko z kochanką. Oto historia miłości Joanny i Rafała Patyry. To małżeństwo przetrwało kryzys Joanna Racewicz o mężu: nie on miał być na pokładzie W kolejnej części wpisu prezenterka wspomina smutny fakt, o którym mówiła już w przeszłości. „To nie On miał być na pokładzie. Zamiana z kolegą. Zamiana na wagę życia. Dziesięć dni później ocalony niósł trumnę”… CZYTAJ TEŻ: Mama Ani Przybylskiej 8 lat po stracie córki: „Bólu nic nie zagłuszy..." 10 kwietnia to dla mamy dorastającego Igora nie Wielki Poniedziałek, a przede wszystkim dzień rozmyślania nad losem swojej rodziny… „Dziś wracają chwile. Każda jest bezcenna. Kartka w kieszeni marynarki. Dziękuję Ci. Za wszystko”, napisała od zmarłego męża.
Joanna Racewicz dwa razy straciła dziecko. „Umarło we mnie”
Dziennikarka zareagowała na słowa Jarosława Kaczyńskiego
Joanna Racewicz, podobnie jak wiele innych kobiet show-biznesu, zareagowała na skandaliczne słowa Jarosława Kaczyńskiego, w których winą za niską dzietność w kraju obarczył rzekomy alkoholizm kobiet. Dziennikarka postanowiła opisać swoją trudną historię w mediach społecznościowych. "Odwlekałam macierzyństwo ze strachu o przyszłość". Joanna Racewicz reaguje na słowa Jarosława Kaczyńskiego Gwiazdy show-biznesu natychmiast zaprotestowały na oburzające słowa polityka, które wygłosił podczas sobotniego spotkania z wyborcami Prawa i Sprawiedliwości w Ełku. „Jak kobieta do 25. roku życia daje w szyję, to nie jest to dobry prognostyk. Dzieci nie będzie”, padło z ust prezesa Prawa i Sprawiedliwości Jarosława Kaczyńskiego, który tym samym zasugerował, że ilość spożywanego przez kobiety alkoholu wpływa bezpośrednio na niski przyrost naturalny w Polsce. Wśród kobiet, które zareagowały na słowa polityka, znalazła się Joanna Racewicz. Dziennikarka we wzruszającym wpisie podzieliła się historią swoich starań o dziecko. Podobnie jak wcześniej Anna Lewandowska, przyznała, że doświadczyła utraty ciąży. Joanna Racewicz z synem w sesji dla VIVY!, 2021 r. Joanna Racewicz dwa razy straciła dziecko Dziennikarka na profilu na Instagramie opublikowała zdjęcie ze swoim 14-letnim synem Igorem, które opatrzyła mocnym, osobistym wpisem. 49-latka przywołała dramatyczny czas w swoim życiu, kiedy straciła posadę w TVP i doznała dwóch poronień. Była prezenterka "Wiadomości" często wspomina swojego ukochanego męża, Pawła Janeczka, który zginął tragicznie 10 kwietnia 2010 roku w katastrofie smoleńskiej. Dziennikarka i tym razem wspomniała o byłym poruczniku Biura Ochrony Rządu w swoim przejmującym wyznaniu. To ja i mój syn. Urodziłam sporo po trzydziestce. Nie, nie dlatego, że "dawałam w szyję", Panie Prezesie. Odwlekałam macierzyństwo ze strachu o przyszłość. Nasze pierwsze dziecko było za słabe, żeby przeżyć. Umarło we mnie. Bywa. Potem chcieliśmy zbudować gniazdo. Dom. Nie oglądaliśmy się na państwo. Byliśmy we dwoje, młodzi. Szczęśliwi, czytamy. W kolejnej części wpisu Joanna Racewicz wróciła pamięcią do etapu, w którym straciła pracę przez wzgląd na jej poglądy polityczne. Była wtedy w trzecim miesiącu ciąży i na skutek silnego stresu, straciła dziecko. Aż przyszedł "pierwszy PIS" i rękami swoich komisarzy wyrzucił mnie z pracy - wspomina. Uchodziłam za "lewaczkę". Mówiłam: "To trzeci miesiąc ciąży". Nie miało znaczenia. "Nie pasujesz nam". To była umowa o dzieło, a nie etat. Nazywają to: "śmieciówka". Zna Pan? Zero praw. Zero szans na obronę. Drugie dziecko też straciliśmy. "Nie ma powodów medycznych, wygląda na silny stres" - tyle diagnoza. Czytaj też: Anna Lewandowska straciła ciążę. „Podobnie jak inne kobiety, doświadczyłam poronienia” Joanna Racewicz z synem w sesji dla VIVY!, 2021 r. Po tym traumatycznym doświadczeniu dziennikarka przez kolejne lata mierzyła się z depresją. Przyszła depresja. Trzymała w garści latami. Wtedy kiepsko z prokreacją. Czy ktoś z TVP się mną zainteresował? Nie, Panie Prezesie. Tylko usta pełne frazesów o polityce prorodzinnej. Pańska Bratowa poprosiła swojego Męża, Prezydenta, o dłuższy urlop dla szefa swojej ochrony, mojego męża. "Niech się pan zajmie żoną". Paweł został ze mną w domu. Trzymał za rękę. Powtarzał: "damy radę". Joanna Racewicz i jej mąż doczekali się upragnionego dziecka. W 2008 roku na świat przyszedł Igor Janeczek. Dwa lata później wydarzyła się największa tragedia w życiu ich rodziny. Matka i syn stracili najbliższą im osobę. Dwa lata później stał się cud. Syn. Wyczekany, wytęskniony. Aż przyszedł 10 kwietnia i lot w jedną stronę. Początek kampanii o reelekcję. Wszystkim zależało, żeby wylądować. Panu też, prawda? Zostawmy śledztwo. Pomówmy o emocjach. O publicznej żałobie rozciągniętej na lata. O marszach z pochodniami co miesiąc. Przepychankach na cmentarzu, dyskusjach podgrzewanych na wiecach: "Znamy prawdę, prawda już blisko", pisała dziennikarka. Paweł Janeczek, mąż Joanny Racewicz, były porucznik BOR-u Joanna Racewicz zakończyła swój pełen trudnych emocji wpis słowami o sile kobiet i o ponoszeniu konsekwencji, I - na koniec - o spotkaniu z mężem po ośmiu latach. W Zakładzie Medycyny Sądowej w Lublinie. Prosiłam: "Zostawcie go, jest ostatni. A jeśli tak - nie ma pomyłki. Byłam w Moskwie. Do zalutowania trumny. Wiem, jak jest ubrany. Opisać?". Znów nie słuchał nikt. A teraz? Czy słyszy Pan oburzenie? Wściekłość? Żal? Bezsilność? Smutek? Nie można pogardzać kobietami. Nasz gniew potrafi poruszyć trony. Czasem wystarczy iskra. Czytaj również: Joanna Racewicz wspomina męża w pięknym wierszu: „Z koszul uleciał zapach skóry…”
Joanna Racewicz wspomina męża w pięknym wierszu: „Z koszul uleciał zapach skóry…”
Jakie zwyczaje miał Paweł Janeczek? To już 12 lat od śmierci
Miał wykonać obowiązki służbowe i wrócić jak zwykle do domu. Tym razem – 12 lat temu – tak się jednak nie stało. Paweł Janeczek, który zginął w Smoleńsku 10 kwietnia 2010 roku pozostawił pogrążonych w smutku żonę i syna. Teraz Joanna Racewicz przy okazji Wszystkich Świętych wspomniała ukochanego w pięknych słowach. Jakie miał zwyczaje? Wiersz dla Pawła Janeczka od Joanny Racewicz Kilkanaście godzin temu na profilu dziennikarki pojawił się wzruszający wpis, w którym za pomocą starannie ułożonych wersów, Joanna Racewicz opowiedziała o tęsknocie za partnerem, o jego zwyczajach i tym, co po sobie zostawił. Pełen wpis cytujemy poniżej… „Świat już zawsze będzie uboższy, o Twój uśmiech, ciepło dłoni, iskrę w oku. Pusty bez „jestem, nawet jak mnie nie ma” i „wrócę do domu przed kolacją”. Książki odwykły od notek na marginesach, z koszul uleciał zapach skóry, Wyblakły zdjęcia i bilet w jedną stronę. Ściany odwykły od brzmienia głosu. Klucze w szufladzie nie otworzą odległego domu. W powietrzu niedokończona trudna rozmowa Ojcostwo przerwane w pół słowa. Okruchy na blacie w kuchni. Bezcenne ślady istnienia. Kochamy. Na zawsze. J. i I”, czytamy na Instagramie. Czytaj też: Tak Igor Janeczek zapamiętał tatę. Joanna Racewicz dba, by jego wspomnienia nigdy nie wyblakły Komentarze po pięknych wpisie Joanny Racewicz Internauci nie przeszli obojętnie wobec słów epitafium, które pierwszego listopada prezenterka Polsatu News umieściła na swoim koncie. Wiele osób wzruszyło się czytając wiersz… „Świat zawsze już uboższy ale na zawsze ubogacony Jego obecnością”; „Uwielbiam Pani słowa ...rozpacz, tragedia, a tak pięknie ubrane w słowa”; „Trudno nawet polubić taki post . Trudno zrozumieć co Pani czuje chociaż wielu wie lepiej. Trudno żyć, ale trzeba. Niestety.”; „Pamiętam w modlitwie, Pani Joasiu. "Janosik" to był wspaniały człowiek z pewnością wspiera Panią i Igorka. Jest zawsze blisko Was”, to tylko niektóre z reakcji obserwatorów Joanny Racewicz. Wierzymy, że opublikowane wspomnienie spodobałoby się samemu panu Pawłowi. Czytaj także: Joanna Racewicz: „Pamiętam moment, kiedy musiałam powiedzieć niespełna dwuletniemu dziecku, że tata już nie wróci”
Tak Igor Janeczek zapamiętał tatę. Joanna Racewicz dba, by jego wspomnienia nigdy nie wyblakły
Kiedy tata Igora Janeczka zginął w katastrofie smoleńskiej, chłopiec miał zaledwie dwa latka. Dziś jest już nastolatkiem, którego z mamą, Joanną Racewicz, łączy wyjątkowa więź. Oboje są dla siebie wsparciem i siłą. Dziennikarka zawsze traktowała syna jak małego człowieka, a nie jak dziecko. Po stracie ukochanego męża również była szczera ze swoją pociechą... „Tata już nigdy nie wróci. Będzie przy nas na zawsze, ale zupełnie inaczej", tłumaczyła chłopcu. Przez długi czas opowiadała mu o tacie. Czy Igor go pamięta? Jedno wspomnienie zostanie z nim na zawsze... Z okazji urodzin Joanny Racewicz przypominamy fragment wywiadu z dziennikarką i jej synem, którego udzielili Beacie Nowickiej dla magazynu VIVA!. Jak powiedzieć dziecku o śmierci? Joanna: Najważniejsze, żeby być uczciwym. Oszukiwane dziecko też będzie kłamać. Co z tego, że dorosły będzie chciał nagiąć rzeczywistość „w dobrej wierze”? Dziecko też oszukuje, żeby nas chronić. Przed poczuciem rozczarowania, że nie jest takie, o jakim marzymy, przed gniewem, strachem. Chciałabym, żeby mój syn wiedział, że w życiu jest miejsce na każdą emocję. Trzeba dać im miejsce, uważność i czas. Oswoić. „Nie bądź zły; przestań się wściekać; nie płacz; nie krzycz” – ile razy to słyszymy? U nas jest zasada: mów, co czujesz. Dawaj upust energii, bo kumulowana w środku obróci się przeciwko tobie. Przyjdź o tym pogadać, gdy będziesz gotowy. Co Pani wtedy powiedziała dwuletniemu Igorowi? Joanna: Prawdę. Na jego miarę. Że tata był w pracy, z prezydentem, że był wypadek, samolot spadł i wszyscy zginęli. Tata już nigdy nie wróci. Będzie przy nas na zawsze, ale zupełnie inaczej. Mogę Ci zadać trudne pytanie? Igor: Oczywiście. Pamiętasz tatę? Igor: Głównie ze zdjęć. Pamiętam, jak byliśmy wszyscy razem na pikniku w Królikarni. To moje ostatnie wspomnienie z tatą. Joanna: Niesamowite, że to pamiętasz… Czy mama może choć trochę zastąpić tatę? Igor: Nikt nie jest w stanie tego zrobić, ale nie narzekam. Kiedyś często prosiłem mamę, żeby opowiadała mi o tacie. Jedna z moich ulubionych historii to nasza wyprawa nad morze. Uwielbiałem raczkować po plaży, ale kiedy wiatr sypał mi w twarz piaskiem, strasznie mnie to złościło. Tata brał mnie wtedy na barana. Mama śmieje się, że w raczkowaniu byłem bardzo szybki. Wystarczyła chwila nieuwagi i znikałem z pola widzenia. Joanna: Któregoś dnia Igor powiedział, że już nie potrzebuje tych opowieści. Igor: Chciałem je wszystkie zebrać, poukładać i zostawić tatę już tylko dla siebie. Czytaj też: „Chcę dziękować, że byłeś”. Oto niezwykła historia miłości Joanny Racewicz i Pawła Janeczka Jesteście silni oboje. Joanna: Igor jest bardzo odrębną istotą. Taki zresztą był od samego początku. „Tata” – to było jego pierwsze słowo. A zaraz potem: „Ja siam”. Zawsze próbował pokazać: dam radę, potrafię. Miałam wtedy sposób: brałam piłeczkę albo kamyczek, kładłam na miniaturowej dłoni Igora i pytałam: „Jaki ci się wydaje, syneczku, ten kamyk: mały czy duży?”. Mówiłeś: „Duży”. Potem do małej dziecinnej rączki przykładałam swoją, dorosłą, i pytałam: „A teraz?”. „Dużo mniejszy. Malutki”. „Tak samo jest z kłopotami”, tłumaczyłam. „Jeśli się nimi podzielisz z kimś, komu ufasz, od razu zmaleją”. To długo działało. Igor: Teraz moja ręka jest większa od twojej, mamiś. Co Igor odziedziczył po ojcu? Joanna: Dystans. Do siebie, otoczenia, do świata. Duży spokój. Kiedy się śpieszę, potrafi poczęstować mnie zdaniem: „Pośpiech jest taki prymitywny, mamiś, przestań. To ci nie pasuje”. Kiedy robię pięć rzeczy naraz, jak każda kobieta zresztą, Igor kończy jedną czynność i dopiero zabiera się za kolejną. Niespiesznie, z namaszczeniem. Obiecuję sobie, że się tego od niego nauczę. Dzieci mogą być mistrzami. Perfekcyjnie dotykają naszych czułych miejsc, pokazują deficyty. Dopiero dzieci pomagają nam naprawdę dorosnąć. Widzimy, jak piękną więź Joanna Racewicz zbudowała przez lata z synem. Z okazji urodzin życzymy, by ich miłość zawsze była tak silna i czysta. Sprawdź również: Córka Aleksandry Popławskiej ma 17 lat i artystyczną duszę. Jak dziś wygląda Antonina? Joanna Racewicz i Igor Janeczek w sesji dla magazynu VIVA!, 2021 rok
Syn Joanny Racewicz skończył 14 lat! Dziennikarka złożyła mu piękne życzenia
12 lat temu oboje stracili bardzo ważną osobę w swoim życiu. 10 kwietnia 2010 roku w katastrofie smoleńskiej zginął Paweł Janeczek, porucznik BOR. Kiedy doszło do tragedii, Igor Janeczek miał dopiero dwa lata. Od tamtej pory Joanna Racewicz opowiada synowi o ojcu, chłopiec zna go głównie z tych opowieści. „Myślę. Tęsknię. Opowiadam o Tobie naszemu Synowi. Jesteś legendą, opowieścią, bajką na dobranoc. Tęsknię. Ale już nie chcę płakać. Chcę dziękować, że byłeś. I że wciąż mogę patrzeć w Twoje oczy – patrząc w oczy Igora”, napisała o zmarłym mężu w 2021 roku dziennikarka. Po 12 latach od katastrofy 48-latka i jej nastoletni syn wydają się być bezpieczni i szczęśliwi w swoim towarzystwie. Stworzyli piękną relację, o której opowiedzieli kilka miesięcy temu na łamach magazynu VIVA!. Zobacz też: „Chcę dziękować, że byłeś”. Oto niezwykła historia miłości Joanny Racewicz i Pawła Janeczka Jak wygląda relacja Joanny Racewicz z synem? Syn Joanny Racewicz pasjonuje się filmem; dumna mama opisała, że ma do tego smykałkę. „Myśli obrazami, wspaniale filmuje i potrafi swoje »dzieła« łączyć, zachowując oś montażową, rytm, chronologię. Do tego świetnie argumentuje i potrafi bronić swojego zdania. Może byłby dobrym operatorem? Może zajmie się negocjacjami? Świat naszych dzieci jest zagadką. Ich zawody pewnie jeszcze nie istnieją”, opowiadała w wywiadzie Beaty Nowickiej dziennikarka. Joanna Racewicz podkreśliła, że dziś jej syn pełni również rolę jej opiekuna i nawzajem otaczają się troską. „Igor jest bardzo odrębną istotą. Taki zresztą był od samego początku. „Tata” – to było jego pierwsze słowo. A zaraz potem: „Ja siam”. Zawsze próbował pokazać: dam radę, potrafię”, mówiła dziennikarka. Igor Janeczek skończył 14 lat. Joanna Racewicz złożyła mu piękne życzenia 24 kwietnia syn Joanny Racewicz skończył 14 lat, a dumna mama opublikowała z tej okazji bardzo wzruszający wpis na Instagramie. Pod dwoma zdjęciami, jednym z wczesnego dzieciństwa Igora i drugim, z teraźniejszości, opisała pierwsze chwile tuż po tym, jak urodziła swoją pociechę. "14 lat temu zostałam mamą. Morze szczęścia i ocean niepokojów. I najdłuższa chwila w życiu, między "ma pani syna" a Twoim pierwszym krzykiem. Dotyk małego ciałka położonego na piersiach. Zapach. Łzy Twojego Taty. Ciepło oddechu na policzku. Słowa, które więzły w gardle. Wyczekany, wytęskniony. Wyrwany Losowi. Syn lepszy niż Marzenie. Wtedy byłeś jak okruszek, dziś - wyższy o pół głowy. Synku, dobrze, że jesteś. Dokładnie taki, jaki jesteś. Mój Skarb. Moje Wszystko. Kocham bardziej, niż myślisz. I mrużę oczy, gdy patrzę na Twoje skrzydła". Pod tymi słowami dziennikarka złożyła synowi piękne życzenia: "Zazdroszczę wszystkim, którzy będą Cię mieli za przyjaciela. Bo potrafisz być szczery, niezłomny i oddany, jak nikt. Bądź szczęśliwy, spełniaj marzenia, broń tego, w co wierzysz. Kochaj i bądź kochany. Bądź sobą. Zawsze. Cudownych 14. urodzin". Dołączamy się do tych pięknych słów i życzymy Igorowi wszystkiego, co najlepsze.
Joanna Racewicz w 12. rocznicę śmierci męża: „To wystarczająco długo, żeby pamięć przeszła w strefę symbolu”
W tym roku dziennikarka poparła swój apel wymownym gestem
Mija dziś 12 lat, odkąd Joanna Racewicz straciła ukochanego męża. 10 kwietnia 2010 roku zginął porucznik Biura Ochrony Rządu, Paweł Janeczek, przez przyjaciół i bliskich nazywany Janosikiem. Był to najtrudniejszy moment w życiu dziennikarki i jej dwuletniego wówczas syna Igora. Każda rocznica upamiętniająca ofiary katastrofy smoleńskiej jest dla niej bolesnym przypomnieniem o stracie, ale razem z tym uczuciem Joannie towarzyszy również poczucie odarcia z prywatności i spokoju. Kolejne obchody zostały przez nią kilka dni temu nazwane "upiornym, kwietniowym dance macabre". Żona poległego w katastrofie Pawła Janeczka od dawna apeluje o wyciszenie konfliktów wokół tematu Smoleńska i w 12. rocznicę katastrofy postanowiła podsumować, co czuła w ostatnich latach żałoby. Joanna Racewicz wspomina męża i apeluje o prywatność "Dwanaście lat to dość czasu, żeby uwierzyć w nowe życie, zabliźnić rany, wyciągnąć rękę do kogoś, kto kiedyś odwracał się plecami. Nawet gdy pluł w twarz i przekonywał, że to »tylko« deszcz pada. To też wystarczająco długo, żeby pamięć przeszła w strefę symbolu, a nie »wyścigu zbrojeń«", zaczęła swój wpis na Instagramie dziennikarka. W swoim wpisie sprzed kilku dni Joanna Racewicz podkreśliła, że każde kolejne obchody katastrofy smoleńskiej na tak wielką skalę z roku na rok rozdrapują rany wszystkich rodzin, które straciły bliskich. To już nie pierwszy apel dziennikarki o podarowanie żałobnikom spokoju i prywatności, zamiast corocznego odzierania tej ciężkiej dla nich rocznicy z intymności. W tym roku swoje przesłanie poparła wymownym gestem i przeniosła wieńce złożone przez oficjeli na grobie jej męża na Powązkach. "Rok temu prosiłam: »Zostawcie Tupolewa, oszczędźcie Janosika. Nie przygniatajcie go kwiatami. Jemu, im są zbyteczne. To lustro waszych potrzeb«. Proszę mnie dobrze zrozumieć – jestem wdzięczna za pamięć, za pochylenie nad każdym nazwiskiem odczytywanym rano 10 kwietnia na Powązkach. Tym bardziej że LUDZI, KTÓRYCH NIE MA w tym narodowym capstrzyku najmniej" – napisała dziennikarka. Joanna Racewicz z synem Igorem, 2021 r. Zobacz także: „Chcę dziękować, że byłeś”. Oto niezwykła historia miłości Joanny Racewicz i Pawła Janeczka Joanna Racewicz o braku szacunku dla ofiar katastrofy smoleńskiej i ich rodzin "Przesadzam? Wykazuję się niewdzięcznością? Może. Przez dwanaście lat nazbierałam wiele opowieści o deptaniu spokoju przy czarnym granicie", kontynuowała swój wpis Racewicz, po czym poparła swoje słowa kilkoma przykładami niestosownych zachowań, z jakimi się spotkała. "Ktoś pozował oparty o krzyże, jakby to były misie z Gubałówki. Ktoś inny robił zdjęcia wtedy, gdy dzieci kładły kwiaty na grobach ojców. Były wycieczki z tubami, jak na meczu, przepychanki: »Bo przecież ja ostatnio niosłam pochodnię, mam prawo zobaczyć, kto tu leży. A pani to w ogóle jest pewna, że nie pochowała pani tu samego worka ze śmieciami?«. Oraz głośne komentarze – kto zdrajca, a kto wybawiciel. Cmentarny hyde park" – podsumowała smutno. Żona Pawła Janeczka zakończyła swój wpis podziękowaniami za drobne gesty i niewymuszone wsparcie, które otrzymała przez ostatnie lata. "Dziękuję za wszystkie dobre myśli i każde ciepłe słowo. Dziękuję za milczenie, uścisk dłoni. Za wyszeptane – kiedyś i teraz – »proszę się trzymać«. Choć to ulotne - więcej waży niż potężny stelaż z goździkami zamówiony »z rozdzielnika«". Czytaj także: Po raz pierwszy razem. Joanna Racewicz z synem o wspomnieniach, dorastaniu i nowym życiu
Joanna Racewicz: „Dopiero dzieci pomagają nam naprawdę dorosnąć”
Dziennikarka czule o relacji z synem. Co Igor odziedziczył po ojcu?
Strata męża, samotne macierzyństwo... Joanna Racewicz wychowuje syna na wspaniałego mężczyznę. Igor ma 13 lat, a mama jest duma z jego osiągnięć, pasji, dojrzałości i wartości, które sobą reprezentuje. Nastolatek jest niezwykle utalentowany, ma zmysł filmowca. „Myśli obrazami, wspaniale filmuje i potrafi swoje „dzieła” łączyć, zachowując oś montażową, rytm, chronologię. Do tego świetnie argumentuje i potrafi bronić swojego zdania. Może byłby dobrym operatorem? Może zajmie się negocjacjami? Świat naszych dzieci jest zagadką. Ich zawody pewnie jeszcze nie istnieją”, mówi dziennikarka. Joanna Racewicz przyznaje, że wiele uczy się od syna. „Dzieci mogą być mistrzami. Perfekcyjnie dotykają naszych czułych miejsc, pokazują deficyty. Dopiero dzieci pomagają nam naprawdę dorosnąć”, wspomina w rozmowie z Beatą Nowicką. Czy mama może choć trochę zastąpić tatę? Igor: Nikt nie jest w stanie tego zrobić, ale nie narzekam. Kiedyś często prosiłem mamę, żeby opowiadała mi o tacie. Jedna z moich ulubionych historii to nasza wyprawa nad morze. Uwielbiałem raczkować po plaży, ale kiedy wiatr sypał mi w twarz piaskiem, strasznie mnie to złościło. Tata brał mnie wtedy na barana. Mama śmieje się, że w raczkowaniu byłem bardzo szybki. Wystarczyła chwila nieuwagi i znikałem z pola widzenia. Joanna: Któregoś dnia Igor powiedział, że już nie potrzebuje tych opowieści. Igor: Chciałem je wszystkie zebrać, poukładać i zostawić tatę już tylko dla siebie. Jesteście silni oboje. Joanna: Igor jest bardzo odrębną istotą. Taki zresztą był od samego początku. „Tata” – to było jego pierwsze słowo. A zaraz potem: „Ja siam”. Zawsze próbował pokazać: dam radę, potrafię. Miałam wtedy sposób: brałam piłeczkę albo kamyczek, kładłam na miniaturowej dłoni Igora i pytałam: „Jaki ci się wydaje, syneczku, ten kamyk: mały czy duży?”. Mówiłeś: „Duży”. Potem do małej dziecinnej rączki przykładałam swoją, dorosłą, i pytałam: „A teraz?”. „Dużo mniejszy. Malutki”. „Tak samo jest z kłopotami”, tłumaczyłam. „Jeśli się nimi podzielisz z kimś, komu ufasz, od razu zmaleją”. To długo działało. Igor: Teraz moja ręka jest większa od twojej, mamiś. Przeczytaj też: Po raz pierwszy razem. Joanna Racewicz z synem o wspomnieniach, dorastaniu i nowym życiu Co Igor odziedziczył po ojcu? Joanna: Dystans. Do siebie, otoczenia, do świata. Duży spokój. Kiedy się śpieszę, potrafi poczęstować mnie zdaniem: „Pośpiech jest taki prymitywny, mamiś, przestań. To ci nie pasuje”. Kiedy robię pięć rzeczy naraz, jak każda kobieta zresztą, Igor kończy jedną czynność i dopiero zabiera się za kolejną. Niespiesznie, z namaszczeniem. Obiecuję sobie, że się tego od niego nauczę. Dzieci mogą być mistrzami. Perfekcyjnie dotykają naszych czułych miejsc, pokazują deficyty. Dopiero dzieci pomagają nam naprawdę dorosnąć. Myśli Pani, że może syna uzbroić, zabezpieczyć przed wejściem w świat dorosłych, w który niedługo wkroczy? Joanna: Od pierwszej chwili szykujemy dziecko do tego, żeby pewnego dnia wyfrunęło z gniazda. Długo jesteśmy najważniejszym punktem odniesienia. Przychodzi jednak moment, gdy trzeba pozwolić na samodzielne wybory. Mój drugi, po Korczaku, mistrz, Jesper Juul, mówi: „Dawniej dzieci kształtowały swoje kompetencje społeczne w zabawie i komunikacji z innymi dziećmi. Takiej możliwości już prawie nie mają, bo nawet kiedy są razem, to dookoła stoją dorośli, którzy się do wszystkiego wtrącają”. Dobrze, żeby zaufali mądrości swoich dzieci. Odpowiedzialność za wybory i ponoszenie konsekwencji to są słowa klucze do dorosłości. Jeśli rodzic będzie nieustannie stał z kołem ratunkowym i drżał o każdy krok, będzie w tej roli do końca życia. Trzeba być blisko, z czułością i troską, ale też dawać prawo do odrębnego życia. Życie naszych dzieci zostanie na zawsze naznaczone przez ostatnie dwa lata. Joanna: Naszym doświadczeniem pokoleniowym jest stan wojenny, puste półki, wojsko na ulicach i brak „Teleranka” w niedzielę. Dla pokolenia Igora to będzie pandemia, strach, izolacja, zdalne lekcje i ograniczenie przestrzeni do pokoju, który stał się bawialnią, szkołą i miejscem spotkań w jednym. Dla nich cały świat zamknął się w wirtualnej rzeczywistości. Konsekwencje będziemy ponosić latami. Gabinety psychoterapeutów są pełne. Ostatnio próbowałam umówić córce znajomych wizytę u psychiatry i najbliższy termin na cito to był marzec 2022 roku. Dzieci toną w sieci. My, dorośli, jeszcze sobie jakoś radzimy, ale młodzi ludzie mają problem z odróżnianiem realności od fikcji. Słyszała pani o serialu „Squid Game”? Koreańska produkcja, w której są strażnicy i gracze, wyspa odizolowana od świata i gra na śmierć i życie? Dzieci „bawią się” w to w szkołach, naśladując piekielne zasady, w których jest tylko rywalizacja i walka o przetrwanie. Dorośli zamawiają im stroje z filmu na karnawał. Gdyby zadali sobie trud sprawdzenia, gdzie jest dziecko, gdy drzwi do pokoju są zamknięte… A gry komputerowe? Nastolatki na zdalnych lekcjach – niby się logują na biologię albo chemię, a w rzeczywistości wsiąkają w platformy gamingowe. Temat rzeka. Już nie potrafią funkcjonować bez protezy z nierealnego świata. Rozmowa, taka prosta czynność, zanika. Komunikaty kończą się na etapie trzech słów i pięciu emotek. Chciałabym, żeby mój syn umiał rozmawiać. Umie, bo Pani go nauczyła. Joanna: Rozmawiamy bardzo dużo w domu. Byłoby wspaniale, żeby tak było też w szkole. Większość, niestety, perfekcyjnie uczy, jak wygląda układ rozrodczy żaby, każe znać na wyrywki tablicę Mendelejewa, ale nie daje narzędzi, które naprawdę będą w życiu ważne. Gdzie miejsce na współpracę, gdy promuje się liderów i prymusów, a zadania w grupach to rzadkość? Gdzie szansa na wymianę myśli, argumentowanie, gdy konflikty rozwiązuje dorosły ex cathedra? Tyle się mówi w psychologii o „wzmocnieniach pozytywnych”, a co robi nauczyciel? Bierze do ręki czerwony długopis i zaznacza błędy. A gdyby spróbował wziąć zielony i pokazać miejsca, gdzie jest dobrze? Pochwalić za to, co młody człowiek już opanował? Liczy się znajomość encyklopedii i świadectwo z paskiem, a nie sztuka spojrzenia w oczy drugiemu człowiekowi i wysłuchanie jego racji. Zobacz też: Joanna Racewicz: „Pamiętam moment, kiedy musiałam powiedzieć niespełna dwuletniemu dziecku, że tata już nie wróci” Nauczyć: proszę, dziękuję, przepraszam – magicznego zestawu słów, których coraz rzadziej używamy. Joanna: A które każdy powinien mieć spakowane na drogę. Może mniej byłoby wszechobecnego hejtu i jadu. Może potrafilibyśmy się naprawdę pięknie różnić, a nie iść na noże, bo głosujemy na inne partie i inaczej rozumiemy wolność. Wtedy nikt nie byłby w stanie wmówić, że uchodźcy przynoszą zarazę, a tęczowa flaga to obraza uczuć religijnych. Chciałabym, żeby Igor powiedział kiedyś: „Fajnie, że pokazałaś mi, że na świecie jest dość miejsca dla każdego, że inność jest wartością, a nie zagrożeniem, że warto bronić swoich granic i pielęgnować dobro”. Jak był mały, lubił bajkę o indiańskim chłopcu, któremu dziadek wódz powiedział: „Każdy ma w sobie dwa wilki, dobrego i złego. Dobry to radość, miłość, nadzieja, prawda, przyjaźń. Zły to strach, złość, chciwość, zazdrość, kłamstwo”. „A który z nich wygrywa?”, pyta wnuczek. „Ten, którego dokarmiasz”. Cały wywiad z Joanną Racewicz i Igorem Janeczkiem w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od 30 grudnia.
"Złość, irytacja, żal"… Joanna Racewicz w mocnych słowach o Wszystkich Świętych i grobie męża
„Od lat w 1 listopada nie chodzę na groby”
Joanna Racewicz 10 kwietnia 2010 roku podczas katastrofy smoleńskiej straciła ukochanego męża. Paweł Janeczek był funkcjonariuszem Biura Ochrony Rządu i szefem ochrony prezydenta RP. Od jego śmierci minęło w tym roku 11 lat, ale pamięć rodziny o zmarłym wciąż jest żywa. Jednak dziennikarka od kilku lat unika chodzenia na cmentarz w dniu 1 listopada. Jaki ma ku temu powód? Gdzie spędziła tegoroczne święta? Zobacz, w jaki sposób Joanna Racewicz uczciła pamięć po zmarłym mężu. 1 listopada Joanna Racewicz nie odwiedza grobów Joanna Racewicz obecnie przebywa na Zanzibarze, gdzie oddaje się błogiemu relaksowi. Na rajskiej wyspie towarzyszą jej wokalistka Magda Steczkowska oraz zespół Pectus. A co ze świętem przypadającym 1 listopada? Okazuje, że dziennikarka od lat unika chodzenia na cmentarz w dniu Wszystkich Świętych. Uważa, że pielęgnowanie tradycji chodzenia na groby nie jest jej potrzebne, aby pamiętać o zmarłym mężu. "Pamięć jest ulotna. To prawda. Zresztą - przewrotnie - radzi sobie bez korzeni, dat, z pominięciem rytuałów. Nie zależy od miejsc, tylko od ludzi. Dlatego od lat w 1 listopada nie chodzę na groby. Rozumiem i szanuję taką potrzebę, schylam głowę przed tradycją i jednocześnie - nie jest mi niezbędna, żeby pamiętać", napisała na swoim profilu na Instagramie Joanna Racewicz. Okazuje się, że uczczenie pamięci o zmarłym mężu wiązało się dla dziennikarki z wieloma skrajnymi emocjami. Od złości po irytację i żal. Rodzina nie mogła ani razu przeżyć Wszystkich Świętych w spokoju, gdyż od początku grób śp. Pawła Janeczki został zawłaszczony przez władze państwowe. A ilość wiązanek i kwiatów była tak duża, że brakowało miejsca na nagrobku, aby syn zmarłego mógł zostawić gałązkę jarzębiny dla ojca. "Spróbujcie znaleźć choć skrawek miejsca, żeby Syn mógł położyć Tacie gałązkę jarzębiny. Najpierw była złość. Potem irytacja. Żal. Poczucie zawłaszczania. Aż wreszcie - spokój. Już nie pytam - czy delegacje przygniatające kamień wiązankami - wiedzą kogo ukwiecają? Czy mają świadomość, kim był ten człowiek? Ci lubił? O czym marzył? Jaki miał głos, oczy? Co czytał? Co go wkurzało? Nie pytam, bo to bez sensu. Pamięć zbudowana z „trzeba, należy, wypada, niech ktoś się zajmie wiązankami dla Smoleńska”- z definicji jest fasadowa. Nie proszę już o zostawienie wolnego miejsca. To także bezcelowe. Doceniam wszystkie przejawy pamięci. I właśnie dlatego poczekam, aż naturalny los „urzędowych” kwiatów zrobi miejsce na jarzębinę. I różę. To wszystko, czego trzeba", dodała dziennikarka. Czytaj także: „Chcę dziękować, że byłeś”. Oto niezwykła historia miłości Joanny Racewicz i Pawła Janeczka Joanna Racewicz w wyjątkowy sposób uczciła pamięć o zmarłym mężu Prezenterka Polsat News nie zapomniała jednak uczcić pamięci o bliskich. Pomimo, że obecnie przebywa na Zanzibarze to i tak oddała cześć tragicznie zmarłemu mężowi i to w bardzo wyjątkowy sposób. Na Instagramie pokazała, jak wysypuje do oceanu kolorowe płatki kwiatów zebrane w afrykańskim ogrodzie. Jednocześnie zapaliła na moście świecę „za tych, których nie ma” już na Ziemi. "Na razie - świeczka na moście i kwiaty zebrane w afrykańskim ogrodzie. Wszystko przetrwa tylko chwilę. Tyle wystarczy. Dla Tych, Których Z Nami Nie Ma. Za Którymi Tęsknimy. Dla Tych, Którzy Szukając Ratunku W Polsce Znaleźli Śmierć. Dla Ofiar Okrutnych Przepisów. Choć tu pamięć nie wystarczy. Tu potrzebny jest krzyk. I gniew. Każdy dzień jest na to dobry. Zwłaszcza 1 listopada", zakończyła swój wpis na Instagramie gwiazda. Mimo, że od śmierci Pawła Janeczki minęło 11 lat, kobieta bardzo tęskni za mężem… Czytaj także: Syn Joanny Racewicz musi mierzyć się z hejtem w sieci. Dziennikarka ujawniła prawdę Joanna Racewicz Joanna Racewicz z synem, premiera bajki "Rodzina Addamsów", Warszawa, 17.10.2019 rok Paweł Janeczek
Joanna Racewicz pokazała nowe, urocze zdjęcia ze swoim 13-letnim synem. Jak dziś wygląda?
Igor Janeczek powoli z dziecka staje się nastolatkiem...
Dziesiąty dzień kwietnia całkowicie zmienił życie dziennikarki Joanny Racewicz. W jednym momencie prezenterka straciła w katastrofie smoleńskiej męża i została samotną mamą. Na szczęście po 11 latach od tragedii 47-latka wydaje się pogodniejsza i z całą pewnością każdego dnia daje radę dawać radość i poczucie bezpieczeństwa swojemu 13-letniemu synowi Igorowi. Potwierdzają to najnowsze zdjęcia. Zdjęcia synka Joanny Racewicz – 2019 W 2019 roku na Instagramie dziennikarki pojawiło się urocze zdjęcie z synem. „Jesień, uwielbiam panią... za kolory, szelesty, światła, nostalgie i każdą obietnicę, na którą trzeba czekać. Do wiosny”, napisała pod fotografią Joanna Racewicz i dodała, że Igor Janeczek to syn lepszy, niż mogła sobie wymarzyć. Internauci komplementowali w komentarzach wygląd prezenterki oraz czułość, jaką widać między nią a dzieckiem. Czytaj także: Joanna Racewicz wspomina rozpacz syna. Dziennikarka zamieściła w sieci poruszający wpis Przypomnijmy, że również 2 lata temu sławna mama i jej syn spędzili 2 tygodnie we wrześniu podróżując po Ameryce Północnej. Joannie Racewicz i Igorowi Janeczko udało się zwiedzić Nowy Jork, wodospad Niagara czy piękne plaże Miami, na których dwójka nabierała opalenizny. Dziennikarka regularnie dzieliła się z internautami zdjęciami z wakacji. Igor Janeczek - 2021 Od tamtego czasu Joanna Racewicz pokazała wiele nowych zdjęć z synem. Czasami ulubienica widzów wraca w sieci do tragedii z 10 kwietnia 2010 roku i tłumaczy, jak wraz z Igorem sobie z nią radzą. „Myślę. Tęsknię. Opowiadam o Tobie naszemu Synowi. Jesteś legendą, opowieścią, bajką na dobranoc. Tęsknię. Ale już nie chcę płakać. Chcę dziękować, że byłeś. I że wciąż mogę patrzeć w Twoje oczy – patrząc w oczy Igora”, pisała o zmarłym mężu niedawno w sieci. Czytaj także: Joanna Racewicz o mężu: „Byłam z Pawłem do samego końca, do zalutowania metalowego wieka’’ Dorastający Igor coraz częściej zagląda do sieci. To sprawia, że 13-latek natyka się na pełne nienawiści komentarze. Sławna mama wyjaśniła niedawno, jak jej pociecha radzi sobie z hejtem. „„Na szczęście #synlepszynizmarzenie ma dystans do Tobie podobnych i wie, że raczej trzeba wam współczuć, niż przejmować się słowami. Dlaczego? Bo nie są prawdziwe. Bo dyktuje je frustracja. Szczęśliwemu nie przyjdzie do głowy, żeby ranić. Kaleczą skaleczeni, odrzucają odrzucani. Błędne koło – możesz stwierdzić. […] Nie jesteś anonimowa/ -y. To tylko złudzenie, które daje Ci odwagę”, przestrzegała na Instagramie Joanna Racewicz. Zobacz najnowsze zdjęcia syna dziennikarki. Internauci nie ukrywają, że według nich 11-latek jest coraz bardziej podobny do swojego taty… Zgadzacie się?
Joanna Racewicz zamknęła bolesny rozdział w życiu. 11 lat temu w Smoleńsku straciła męża
„Smoleńsk to zamknięty rozdział. Nie będzie ciągu dalszego”
Dziennikarka i prezenterka telewizyjna znana z TVP, TVN oraz Polsatu zamieściła w sieci poruszający wpis. Joanna Racewicz była żoną porucznika Pawła Janeczka, który zginął w katastrofie w Smoleńsku w 2010 roku. Kobieta długo nie mogła pogodzić się z tym tragicznym wydarzeniem... w końcu postanowiła zostawić przeszłość za sobą. Joanna Racewicz – w Smoleńsku straciła męża Paweł Janeczek, mąż dziennikarki, pracował jako oficer Biura Ochrony Rządu. „Janosik” był obecny na pokładzie samolotu lecącego do Smoleńska w kwietniu 2010 roku. Zginął na chwilę przed swoimi 37. urodzinami... Po sześciu latach małżeństwa Joanna Racewicz została sama z dwuletnim synkiem, Igorem. Była zrozpaczona. Prezenterka nie kryła się ze swoim żalem i często wspominała tragicznie zmarłego męża. Wydala dwie książki dotyczące tamtych smutnych wydarzeń. „12 rozmów o miłości. Rok po katastrofie”, która ukazała się w pierwszą rocznicę katastrofy smoleńskiej oraz „12 rozmów o pamięci. Oswajanie nieobecności”, wydanej w drugą rocznicę. Po 11. rocznicy tragedii w Smoleńsku, a w dniu 48. rocznicy urodzin męża, Joanna Racewicz opublikowała wpis, który mocno chwytał za serce i wyciskał łzy. „11 lat temu też był piątek. Niecały tydzień wcześniej zatrzymał się świat. Rano odgłos zamykanych drzwi. Spokojny oddech dziecka w łóżeczku ze szczebelkami. Okruchy na stole, niedopita kawa, koszula z poprzedniego dnia rzucona niedbale. Łagodny poranek, który nie miał ciągu dalszego. „Synku, znajdę tam Tatę, choćbym miała szukać bez końca”. Każda chwila zapisana jak w zwolnionym filmie. Moskwa. Zdjęcia pokazywane przez śledczych, pełne błota i rozpaczy, zapach paliwa, chłód sal z metalowymi podestami, dziesiątki obrączek, butów, resztki dawnych istnień”, pisała pod zdjęciem męża z synkiem. Czytaj też: „Chcę dziękować, że byłeś”. Oto niezwykła historia miłości Joanny Racewicz i Pawła Janeczka Joanna Racewicz z synkiem na pogrzebie męża, 20.04.2010, Warszawa Joanna Racewicz mierzy się z przeszłością Po latach od tragedii, która tak bardzo ją dotknęła, zdaje się, że dziennikarka dojrzała już do tego, żeby zamknąć ten smutny rozdział w życiu i iść dalej. Na umieszczonym przez siebie zdjęciu z wakacji napisała: „Z wielu prawd, za które mogę wziąć odpowiedzialność najważniejsza jest ta, że strata przynosi rozwój. Że koniec jest początkiem. Że – gdy los zatrzaskuje jedne drzwi – to tylko po to, żeby otworzyć inne. To trudny moment. Łatwo wtedy wpaść w panikę, koncert żalu, szamotać się bez sensu, straceńczo łapać brzytwę. A trzeba usiąść na brzegu czasu i zanurzyć się w ciszy. Ale kiedy już to zrobisz – przyjdą odpowiedzi”. „Nie potrafię zapomnieć jedenastu ukradzionych lat. Ale dziś jestem w innym miejscu. Dziś Twoje zdjęcia pojaśniały, jakby chciały zostać czarno- białe. Dziś - czułość i wdzięczność za każdą chwilę. Za Twoje „jestem, nawet gdy mnie nie ma”, za śmiech do łez i burze, po których było słońce. Za Syna Lepszego Niż Marzenie. Także za dzień, w którym zrozumiałam, że tracąc wszystko - znalazłam nową siebie. Wyboista droga i niełatwa lekcja. Próbowałam przejść przez morze na przestrzał - do ziemi obiecanej. Uparcie nie chciało się rozstąpić. Nie żałuję. Bo o niebo lepiej wziąć Życie za rękę i usłyszeć: „choć, obejdziemy tę wielką wodę dookoła, nie pójdziemy na cud i łatwiznę”. Dziękuję. Smoleńsk to zamknięty rozdział. Nie będzie ciągu dalszego. Bądźcie szczęśliwi”, zakończyła wpis, który opatrzyła zdjęciem ukochanego męża i synka. Okazuje się, że tym wpisem Joanna Racewicz pomogła wielu osobom. Fani dziennikarki nie szczędzili słów wsparcia, a niektórzy dziękowali jej za motywację i dodanie otuchy. „Pięknie napisane”, „Zdecydowanie przyznaję rację, jednakże tyle lat, tyle prób akceptacji i ciągła porażka psychiczna. Podziwiam... szanuję i... może też kiedyś mi się uda”, „Potrzebowałem takiego wpisu... Bardzo prawdziwe. Dziękuję za motywację”, „Dobrze ujęte, szamotamy się, martwimy, ale z czasem wszystko się jakoś układa”, brzmiały niektóre z komentarzy. Zobacz także: Joanna Racewicz wspomina rozpacz syna. Dziennikarka zamieściła w sieci poruszający wpis Joanna Racewicz z synem na premierze filmy "Rodzina Addamsów", Warszawa, 17.10.2019
Joanna Racewicz wzruszająco o mężu. Te słowa łamią serce
Dziennikarka zdobyła się na bardzo osobiste wyznanie...
Mimo że od tragedii pod Smoleńskiem minęło niemal 10 lat, bliskim ofiar wciąż trudno pogodzić się z ich śmiercią. Joanna Racewicz przy okazji Wszystkich Świętych zdecydowała się na emocjonalny wpis, w którym wspomina swojego męża, Pawła Janeczka. „Teraz myślę o osieroconych dzieciach, kobietach i mężczyznach. O wszystkich, którzy tęsknią. Bo jeśli pamięć może przetrwać to tylko w nas”, podkreśliła. Joanna Racewicz o śmierci męża, porucznika Pawła Janeczka. Byli małżeństwem przez sześć lat. Ich miłość przerwała nagła śmierć Pawła Janeczka, porucznika w Biurze Ochrony Rządu, w katastrofie pod Smoleńskiem, do której doszło 10 kwietnia 2010 roku. Świat Joanny Racewicz runął. Długo nie mogła uwierzyć w to, co się stało. Sypiała z koszulą męża, by czuć jego zapach i obecność. Mimo że od tej tragedii, w której zginęło 96 osób, minęła niemal dekada, rany po stracie bliskich wciąż nie zabliźniły się w sercach rodzin ofiar. Przy okazji Wszystkich Świętych dziennikarka zamieściła na swoim profilu na Instagramie obszerny i emocjonalny wpis, w którym wspomina zmarłego męża. „Twoja dłoń na piersi. Jak dane słowo. I nasze, obie, odbite w kamieniu. Jak obietnica. Moje: jestem. Wspólne: będziemy. Nie przy czarnym granicie. W każdym razie nie teraz, w gwarze i tumulcie. Raczej: przy sobie. Bo najpiękniejszym pomnikiem Tych, Co Odeszli są Ci, Co Zostali. Dzieci. One szczególnie. Wspomnienia zamknięte w rysach twarzy, te same spojrzenia i podobniejące z każdym dniem gesty”... ”, rozpoczęła. Joanna Racewicz o Wszystkich Świętych. Potępia przepych na cmentarzach Joanna Racewicz zwróciła również uwagę na przepych towarzyszący uroczystości Wszystkich Świętych i Dniu Zadusznemu. Według niej wiele osób skupia się zbyt mocno na tym, co doczesne. Dodała jednak, że nikogo za to nie potępia a jest to jedynie jej osobiste odczucie. „Kwiaty na cmentarzach? Miliony zniczy? Plastik stearyna...Komu są potrzebne? Nam? Czy Im? Chodzi o symbol, pamięć, czy tradycję, co każe pokazywać, jak hojnie tęsknimy? Nie, nie mam prawa nikogo pouczać. Celebrowanie Straty, Śmierci i Strachu to także obszar wolności. Pamiętanie jest stałą, a nie chwilową, napędzaną dyniami na straganach. Ale to moje zdanie i nikomu nie śmiem go narzucać”, podkreśliła. Zwierzyła się także, że w pierwszych dniach listopada w sposób szczególny myśli o tych, którym los zabrał najbliższych. „O wszystkich, którzy tęsknią. Bo jeśli pamięć może przetrwać to tylko w nas. Zapalam jedną świecę i kładę jeden kwiat. Jak znak. Wystarczy. Na świecie i tak jest zbyt ciężko od nadmiaru. Dziękuję za przeszłość. I otwieram kolejne drzwi”, podkreśliła. Internauci nie ukrywają, że są niezwykle poruszeni słowami dziennikarki. „Piękne, bo prosto z serca”, piszą. Zdjęcia Pawła Janeczka, dziennikarki oraz ich syna Igora możesz zobaczyć w galerii
Joanna Racewicz opublikowała wzruszającą rozmowę z synem o tragicznej śmierci ojca
W dzień Wszystkich Świętych większość z nas odwiedza groby swoich najbliższych. Joanna Racewicz postanowiła w tym roku udać się na inne, równie ważne dla niej miejsce. Dziennikarka zabrała swojego dziesięcioletniego syna Igora pod Pomnikiem Ofiar Tragedii Smoleńskiej. Na miejscu odbyła z synkiem wzruszającą rozmowę... Joanna Racewicz - wdowa i samotna matka Syn Joanny Racewicz ma już dziesięć lat. Igor jest owocem związku dziennikarki z Pawłem Janeczkiem. Zakochani tworzyli zgraną i zgodną parę. Niestety ich szczęście przerwała katastrofa samolotu rządowego, który rozbił się 10 kwietnia 2010 roku. Na pokładzie był między innymi mąż Joanny Racewicz. Śmierć ukochanego męża położyła się cieniem na całym życiu dziennikarki: „Kolejny rok, jeszcze jeden znicz. Tyle ważnych słów, żal każdego, które nie zdarzyło paść. Myślę. Tęsknię. Opowiadam o Tobie naszemu Synowi. Jesteś legendą, opowieścią, bajką na dobranoc. Tęsknię. Ale już nie chcę płakać. Chcę dziękować, że byłeś. I że wciąż mogę patrzeć w Twoje oczy – patrząc w oczy Igora. #pamiec #wspomnienia #janosik #dziekuje #dowidzeniadokiedys”, opisała zdjęcie kapitana Pawła Janeczka, wspominając jego odejście. Po śmierci męża Joanna Racewicz została sama z dwuletnim dzieckiem. Dziś Igor ma już dziesięć lat, a dumna mama spędza z nim każdą wolną chwilę. Zdjęciami ze wspólnych wypadów chętnie dzieli się w sieci z internautami. Joanna Racewicz nie stroni jednak od szczerych wyznań. „Od pierwszej chwili. Kiedy poznałam Jego zapach, gdy tylko wrażliwe ręce wyjęły Go ze środka – czułam, że zaczyna się wielka historia. Kiedy uśmiechnął się do mnie w 5-tym tygodniu życia, wiedziałam, że otwiera się przestrzeń bez końca. Każdego dnia powtarzam Mu, że ‚jestem, nawet kiedy mnie nie ma’ i że ‚będę w każdej chwili, kiedy tylko będę potrzebna’. Mój Skarb, mój Anioł, mój Świat, bez początku i końca”, pisała, wspominając narodziny synka. Joanna Racewicz z synem pod Pomnikiem Ofiar Tragedii Smoleńskiej 1 listopada gwiazda wraz z synkiem wybrała się pod słynny pomnik na placu Józefa Piłsudskiego w Warszawie. Pomnik Ofiar Tragedii Smoleńskiej ma formę bryły obłożonej czarnym granitem, ma nawiązywać do trapu samolotu. Joanna Racewicz zamieściła zdjęcie syna przed pomnikiem i opisała swoją wzruszającą rozmowę z synem. „- To schody do nikąd? – Myślę, że raczej do nieba. Ale nie jestem pewna, jaka była wizja Artysty. – Pamiętasz, Mamiś, takie zdjęcie, gdy Tata wsiada ostatni? – Pamiętam, Synku. – Myślisz, że chciał się wycofać? – Nie sądzę, Skarbie. Nie mógł tego zrobić, choć nie chciał tam lecieć. – Myślisz, że można tęsknić za kimś, kogo się nie pamięta? – Można, Synku…” Na koniec dziennikarka zamieściła również apel do internautów, którzy często krytykują ją za szczerość i taką otwartość: „Do Państwa, którzy gotowi krytykować przekraczanie granic prywatności: dajcie dobie spokój, proszę. Choć dzisiaj. Sama je wyznaczam i nic tego nie zmieni. Dziś nie pojedziemy na Powązki. Właśnie po to, żeby zachować prywatność”, czytamy. Ciężko nie wzruszyć się po takich słowach....
„Trzeba przez zaciśnięte gardło wytłumaczyć dziecku, że tata zginął”. Joanna Racewicz o śmierci męża
8 lat temu dziennikarka straciła ukochanego
„Jeszcze za życia powtarzał, że nawet gdy go nie ma, to jest. I to pozostanie w języku mojej rodziny na zawsze”, podkreśla Joanna Racewicz. Osiem lat temu ich wielką miłość przerwała jego nagła śmierć. W katastrofie pod Smoleńskiem zginął wówczas ukochany mąż dziennikarki, porucznika BOR, Paweł Janeczek. Jak poradziła sobie z jego śmiercią? Jak udaje jej się godzić obowiązki zawodowe z wychowywaniem 10-letniego synka Igora? O tym opowiedziała w poruszającym wywiadzie. View Ediplayer on the source website Joanna Racewicz o początkach znajomości z Pawłem Janeczkiem Poznali się w... rządowym samolocie w 2002 roku. Jak mówiła w jednym z wywiadów, od razu zawiązała się między nimi nić porozumienia. „To był krótki lot, z Łodzi do Warszawy. Siedliśmy tuż obok siebie. Potem do końca mieliśmy spór o to, kto pierwszy zwrócił uwagę na drugą osobę. To był wyjątkowo trudny lot, panowały okropne warunki pogodowe. Burze, turbulencje... Lecieliśmy starym jakiem, którym w pewnym momencie zaczęło rzucać na wszystkie strony. Najlepiej pamiętam spokojny głos Pawła i jego zapewnienia: „Nic się nie martw, damy radę. Zawsze lądujemy”, opowiada wzruszona Joanna Racewicz w wywiadzie dla Onet.pl. Ślub wzięli dwa lata później, zaś w 2008 roku na świat przyszło ich jedyne dziecko, syn Igor. Planowali powiększenie rodziny. Nie zdążyli. Chłopiec stracił ojca, gdy miał zaledwie dwa latka. Dziennikarka podkreśla, że choć jest on bardzo podobnym do nieżyjącego Pawła Janeczka, nie chciałaby, aby poszedł w jego ślady. „Jest równie uparty jak Paweł. Czasem mam nawet wrażenie, że w ogóle nie ma w nim genu strachu. Tata zawsze był, jest i będzie dla niego legendą. Kiedyś zastanawiał się, czy Pan Bóg zasypia. Bo jeśli tak, to tata mógłby na chwilę się wymknąć i przyjść do nas”, zdradziła ze łzami w oczach. Joanna Racewicz o śmierci Pawła Janeczka. Jak powiedziała o niej synowi? To była dla niej jedna z najtrudniejszych życiowych decyzji. Uczęszczała na terapię i pytała psychologów, w jaki sposób przekazać tę wstrząsającą wiadomość małemu dziecku. „Najpierw doradzono mi, żebym wymyśliła historię o jakimś dalekim, nagłym wyjeździe. Odpowiedziałam pani psycholog, że ten dwuletni chłopak jest bardzo inteligentny i na tatę będzie czekał, bo jak tata wyjeżdżał, to zawsze wracał. I że to zły pomysł. „To może powie pani, że tata zasnął?”. Powiedziałam prawdę. To straszne uczucie. Trzeba przez zaciśnięte gardło wytłumaczyć dziecku, że tata poleciał samolotem, że zdarzył się wypadek i tata zginął, wyjawiła Joanna Racewicz. Jednak, jak zapewnia, ma wewnętrzne przekonanie, że mąż czuwa nad nią i synem, nawet po śmierci. „Jeszcze za życia powtarzał, że nawet gdy go nie ma, to jest. I to pozostanie w języku mojej rodziny na zawsze”, zwierzyła się. Joanna Racewicz o pracy Pawła Janeczka Dziennikarka zapewniła, że kapitan Paweł Janeczek bardzo poważnie podchodził do swoich zobowiązań zawodowych. Z racji sprawowanego stanowiska (szef osobistej ochrony prezydenta Lecha Kaczyńskiego) nie mógł rozmawiać z nią o wielu sprawach. „W jednostce nie tolerował absolutnie żadnych uchyleń od regulaminu. Żadnej samowolki. Podkręcał atmosferę, w kółko powtarzając, że nie wszystko może mi powiedzieć. I w zasadzie nie mówił nic. Miał certyfikat dostępu do informacji niejawnych i musiał zachowywać milczenie”, zapewniła gwiazda. I dodała, że mąż stronił od bywania na salonach oraz pozowania na ściankach i czerwonym dywanie. „Nie chciał chodzić na premiery, wernisaże i pokazy mody. Nie lubił świata ścianek i paparazzi”, przekonuje prezenterka. Śmierć Pawła Janeczka: ostatnie chwile przed katastrofą pod Smoleńskiem Rok po odejściu ukochanego męża Joanna Racewicz zwierzyła się, że sypiała w koszuli, którą jej wybranek zostawił w domu w dniu katastrofy. „Codziennie z nim rozmawiam. Patrzę na jego zdjęcia wiszące w domu. Czasem wkładam koszulę Pawła. Zwłaszcza jedną, specjalnie niepraną, która ciągle nim pachnie. Wychodząc w sobotę do pracy, rzucił ją przy pralce. Na początku byłam na niego zła. Teraz z nią śpię”, wyjawiła. Zaś w 2016 roku z okazji szóstej rocznicy jego śmierci zamieściła na Facebooku emocjonalny wpis, który poruszył serca internautów. „Za każdą chwilę, za każde słowo. Za wiarę, nadzieję i miłość. Za wszystkie emocje na całej skali, za dojrzałość i za dziecinne rzucanie się śnieżkami. Za Syna - lepszego, niż marzenie. I za ostatnie : „kochanie, wrócę o 18-tej”... Dziękuję. Sześć lat temu - niebieska koszula na wieszaku, krawat i wypastowane buty. Rano - okruchy w kuchni, filiżanka z niedopitą kawą i SMS „Orzeł startuje”. Nie było drugiego. Nie będzie. Może to jeszcze nie wszystko. Może to jeszcze nie koniec. Żyć, jakby się jeszcze kiedyś miało spojrzeć w oczy. I umieć odpowiedzieć na wszystkie pytania. Janosik. Kpt Paweł Janeczek 16.04.1973. - 10.04.2010”, napisała wówczas.