TYLKO U NAS: „Paweł Pawlikowski wymagał od nas totalnej samokontroli” – opowiada Hanns Zischler, odtwórca głównej roli w filmie „Ojczyzna”
Dzisiaj na ekrany polskich kin wchodzi film Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”, w którym Hanns Zischler gra jednego z najsłynniejszych niemieckich pisarzy, noblistę Tomasza Manna. Udało nam się porozmawiać z aktorem tuż przed premierą filmu.
Hanns Zischler - niemiecki aktor, reżyser, fotograf i tłumacz. Studiował na aż czterech kierunkach: filozofii, etnologii, muzykologii i germanistyce w Monachium i Berlinie. Aktorem został właściwie przez przypadek. Ma na swoim koncie ponad 300 ról, m.in. u Wima Wendersa w „Królach szos”, czy w nagradzanym na całym świecie filmie Stevena Spielberga „Monachium”. Hanns Zischler o współpracy z Pawłem Pawlikowskim i Sandrą Hüller nad filmem „Ojczyzna”. VIVA.PL EXCLUSIVE VIVA.PL: Jak doszło do tego, że zagrał pan w filmie Pawła Pawlikowskiego i jak zareagował pan na propozycję roli Tomasza Manna? To bardzo ważna postać dla niemieckiej historii. To ktoś na miarę Chopina w Polsce. Hanns Zischler: Ach, nie! Chopin jest o wiele bardziej złożony. Nie można po prostu zagrać Chopina. Można grać Chopina. Paweł się ze mną skontaktował i zaproponował zagranie tej roli. To było rok przed rozpoczęciem zdjęć, czyli latem 2024 roku. Szczerze mówiąc, nie wiem, czym się kierował i jak na mnie wpadł. Nigdy go o to nie pytałem. Przesłał scenariusz, który bardzo mi się spodobał. Potem spotkaliśmy się w Berlinie i porozmawialiśmy o koncepcji filmu. Uznałem to za bardzo interesujące wyzwanie, właśnie dlatego, że to nie jest film biograficzny. Nie chodzi o to, jaki naprawdę był Tomasz Mann, ale raczej o postawę osoby, o której wydaje nam się, że wiemy bardzo wiele. On sam też dużo o sobie opowiadał, ale w filmie oglądamy wizerunek, który został stworzony przez Pawła. To Paweł stworzył ramy dla całości i wykreował obraz Manna od początku, do końca. Bardzo precyzyjnie skupił się na relacji Thomasa z dziećmi, z Eriką i Klausem. Film nawet zaczyna się niespodziewanie od sceny z Klausem. Mam takie wrażenie po obejrzeniu „Ojczyzny”, że to jest jednak opowieść bardzo mocno powiązana z niemiecką historią? H.Z.: - Nie tylko. To niemiecka historia, ale także, a może przede wszystkim historia o relacji ojca i córki. I o byciu szanowanym, niezależnie od tego, czy zostanie się dobrze przyjętym, czy odrzuconym. To się rzeczywiście dzieje w Niemczech, ale ma też bardziej ogólny aspekt. I na pewno nie trzeba znać całej historii Niemiec. Film działa nawet bez tego tła. ZOBACZ: Grał u Stevena Spielberga i Agnieszki Holland. Kim jest Hanns Zischler, który teraz wciela się w główną rolę w filmie Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”? Podczas moich studiów na germanistyce, omawialiśmy skomplikowane pojęcie „literatury na emigracji”, która była dla mnie również bardzo interesującym tematem w filmie. To coś, czego doświadczyło wielu pisarzy w czasie II wojny światowej. To bardzo smutna i tragiczna historia Niemiec. H.Z.: Tak, ucieczka niemieckich pisarzy przed nazistami to straszna historia. I tak naprawdę niewiele osób dziś pamięta, ilu pisarzy odebrało sobie życie, w akcie desperacji i rozpaczy. Nie mieli tyle pieniędzy, co Tomasz Mann, nie mogli sobie pozwolić na dobre życie na emigracji. I na wygnaniu nie mogli już używać swojego ojczystego języka, co dla pisarza jest wielkim dramatem. I to jest problem, który trapi również Thomasa Manna i jego syna Klausa. Czy to była pana pierwsza współpraca z Sandrą Hüller? Jaka jest na planie? H.Z.: Nie znaliśmy się osobiście wcześniej, ale od początku bardzo dobrze się dogadywaliśmy. Myślę, że dla niej to była duża nowość, że pracowała z reżyserem, którego styl pracy był tak inny od wszystkiego, co znaliśmy wcześniej. Paweł nie chciał żadnych emocjonalnych wybuchów, czy filmowych eksperymentów. Każdego dnia na planie mówił nam: „To są ramy, w których się spotykacie i w których się kłócicie. Ale ja ustalam te ramy”. I to dokładnie widać na zdjęciach, w sposobie filmowania przez Łukasza Żala – fantastycznego operatora. Tych obrazów widz szybko nie zapomni. Pamiętam taki kadr – wykład Tomasza Manna, kiedy stoi pan na scenie z kartkami w ręku, a na ścianie wisi obraz mężczyzny z kartkami papieru. H.Z.: To właśnie portret Goethego. Bardzo ładna kompozycja. Tak powiedział pan o współpracy z Pawłem Pawlikowskim: „To była bardzo interesująca perspektywa obserwacji człowieka, którego można określić jako dziwnego, kontrolującego, a czasem nawet zimnego”. Dziwnego i zimnego? H.Z.: Tak, zimnego. Oglądając film, widz może sobie pomyśleć: „Brakuje mi tu emocji” albo „Brakuje mi mężczyzny okazującego więcej emocji, w związku ze śmiercią syna”. Czy chociażby w scenie konferencji prasowej, kiedy Mann był ostro atakowany, też mógłby jakoś emocjonalnie zareagować. Ale tak się nie stało. Cały czas panował nad sobą i swoimi emocjami. Taka totalna samokontrola. Tego właśnie wymagał od nas Paweł na planie. W pewnym sensie, reżyser jakby przejął takie surowe podejście od Manna. Szczerze mówiąc, Mann wydał mi się potworem, po przeczytaniu jego biografii. H.Z.: Tak, ma pani rację, on był potworny w życiu rodzinnym. W sytuacji, w której dowiaduje się o śmierci syna, nie robi kompletnie nic. Nie zamierza nawet zmienić swoich planów. Goethe jest dla niego ważniejszy niż własny syn. Załamuje się dopiero przy muzyce Bacha. Jak ważny jest Tomasz Mann dla Niemców i dla niemieckiej literatury? Powiedziałabym, że on był nie tylko pisarzem. H.Z.: Tomasz Mann był postacią symboliczną dla przedwojennych Niemiec. Zwłaszcza, kiedy był już na wygnaniu. Jego powrót do Niemiec był dla niego tragiczny, ponieważ kolejne pokolenie Niemców nim gardziło. Nie chcieli mieć z nim nic wspólnego. Grupa 47, która po wojnie wyznaczała trendy w niemieckiej literaturze, nie uznawała go za wartego uwagi. Mówili, zaczynamy od zera, a ten starzec nie może przyjść i rozprawiać o literaturze. Dopiero w ciągu ostatnich 30 lat, zwłaszcza dzięki wznowieniu publikacji, Tomasz Mann nagle odzyskał znaczenie. Jest teraz czytany znacznie częściej. To ciekawe zjawisko. Młodsza lub nowsza publiczność, do której ja również należę, odkryła go tak naprawdę dopiero 20, 30 lat temu. Pracował pan wcześniej również z innym polskim reżyserem, mianowicie z Agnieszką Holland. Czy tych dwoje twórców łączy coś wspólnego? H.Z.: Och, minęło za dużo czasu. Bardzo dobrze dogadywałem się z Agnieszką na planie „Europa, Europa”. Jedyne co pamiętam, że kręciliśmy również w warszawskim Pałacu Kultury, tak jak scenę w „Ojczyźnie”. Ale to nie był tak rozległy projekt jak z Pawłem. Dodatkowo, Paweł mówi perfekcyjnie po niemiecku. Nie chciałabym teraz nic wymyślać, ale mam nadzieję, że mają coś wspólnego. Pałac Kultury, najwyraźniej! Bardzo dziękuję za rozmowę. Rozmawiała Ewa Wojciechowska
TYLKO U NAS: Paweł Pawlikowski dostał na premierze „Ojczyzny” wyjątkowo nietypowy prezent! Dobry znajomy wręczył mu TO na czerwonym dywanie!
Kiedy na wczorajszej premierze „Ojczyzny” na czerwonym dywanie pojawiła się ta para, gwar i śmiechy zamilkły. I nie jest to przesadzona relacja naocznego świadka. Wszyscy patrzyli tylko na nich, czyli na głównego bohatera wieczoru, reżysera Pawła Pawlikowskiego i jego zjawiskową żonę, modelkę Małgorzatę Belę. Razem prezentowali się jak milion dolarów. Długo i profesjonalnie pozowali do zdjęć. Nietypowy prezent dla Pawła Pawlikowskiego. Na czerwonym dywanie otrzymał jajo węża Nagle z boku wychylił się ktoś z ekipy i wręczył Pawlikowskiemu drobny prezent. Reżyser wyglądał na szczęśliwego i przekazał drobiazg żonie. Okazało się, że było to jajo węża. Na szczęście! Może wydawać się to dziwne, ale stoi za tym cudowna historia. Nietypowy prezent wręczył Pawlikowskiemu Bogdan Dziworski - operator, fotograf i reżyser filmów dokumentalnych. ZOBACZ TEŻ: Takiej premiery dawno nie było! „Ojczyzna” Pawła Pawlikowskiego przyciągnęła najważniejsze nazwiska świata kultury Bliski przyjaciel wielokrotnie zaskakiwał Pawła Pawlikowskiego Panowie pracowali wspólnie przy filmach dokumentalnych Pawła Pawlikowskiego – razem zrealizowali takie obrazy jak "Z Moskwy do Pietuszek z Wieniediktem Jerofiejewem" (1990) i "Tripping with Zirinovski" (1995), jedne z najlepszych filmów w dokumentalnym dorobku reżysera. Bogdan Dziworski był wówczas operatorem na planie. Skąd teraz wziął się u niego pomysł na jajo węża w prezencie? - Zawsze staram się zaskoczyć Pawła jakimś oryginalnym prezentem przy okazji premier jego filmów. Znamy się od ponad 35 lat, pracowaliśmy razem przy filmach dokumentalnych. Jajo węża to oczywiście rekwizyt filmowy, ale bardzo dla mnie ważny. Jest symbolem szczęścia, obfitości i pomyślności. Kiedy w 2013 roku dałem Pawłowi drobiazg z okazji premiery „Idy”, zabrał go ze sobą na rozdanie Oscarów w Los Angeles … i odebrał wtedy statuetkę. Mam nadzieję, że teraz jajo węża też przyniesie szczęście i Pawłowi i jego filmowi „Ojczyzna” – powiedział nam na premierze Bogdan Dziworski. SPRAWDŹ TEŻ: Ponad 30 gwiazd i 3000 statystów. Polska szykuje się na premierę „Lalki”
Takiej premiery dawno nie było! „Ojczyzna” Pawła Pawlikowskiego przyciągnęła najważniejsze nazwiska świata kultury
To był wieczór, na który czekało całe środowisko filmowe. Na polskiej premierze „Ojczyzny” Pawła Pawlikowskiego pojawili się najważniejsi przedstawiciele świata kultury, filmu i mediów. Gwiazdy nie przyszły tu jednak po to, by zaprezentować kolejne efektowne stylizacje. Wszystkich połączyło jedno – chęć zobaczenia filmu, który już dziś uznawany jest za jedno z najważniejszych wydarzeń kulturalnych 2026 roku.
Warszawa rzadko staje się miejscem premier o tak międzynarodowym znaczeniu. Tym razem było inaczej. Najnowszy film Pawła Pawlikowskiego, nagradzana już na światowych festiwalach „Ojczyzna”, po raz pierwszy został zaprezentowany polskiej publiczności. Wydarzenie przyciągnęło tłumy gości, a atmosfera od pierwszych chwil przypominała największe europejskie premiery filmowe. Wieczór, który zgromadził najważniejsze nazwiska świata kultury Na premierze pojawili się twórcy filmu z Pawłem Pawlikowskim na czele. Reżyser, który od lat pozostaje jednym z najbardziej cenionych polskich twórców na świecie, był niewątpliwie bohaterem wieczoru. Wokół autora „Idy” i „Zimnej wojny”, który zaledwie kilka tygodni temu odebrał w Cannes nagrodę za reżyserię „Ojczyzny”, przez cały czas panowało ogromne zainteresowanie. Fotoreporterzy, goście i przedstawiciele branży filmowej nie odstępowali go na krok. Sam Pawlikowski zdawał się jednak skupiać przede wszystkim na jednej osobie – swojej partnerce Małgorzacie Beli. Para chętnie pozowała do zdjęć, a ich czułe gesty nie umknęły uwadze zgromadzonych. Szczególną uwagę gości, dziennikarzy i fotoreporterów przyciągała również Sandra Hüller. Niemiecka aktorka, znana z wybitnych ról w „Anatomii upadku” i „Strefie interesów”, która w najnowszym filmie Pawlikowskiego wcieliła się w Erikę Mann, pojawiła się w Warszawie, by świętować polską premierę produkcji. Hüller sprawiała wrażenie osoby niezwykle skupionej, ale jednocześnie bardzo otwartej i serdecznej. Chętnie rozmawiała z gośćmi i mediami, a jej obecność tylko podkreślała międzynarodową rangę wydarzenia. Wśród zagranicznych gości nie zabrakło także Hannsa Zischlera, odtwórcy roli Thomasa Manna. Aktor, od lat uznawany za jedną z najważniejszych postaci niemieckiego kina i teatru, wzbudzał duże zainteresowanie zarówno publiczności, jak i środowiska filmowego. Polską branżę filmową reprezentowało natomiast imponujące grono gwiazd i twórców. Na premierze pojawili się m.in. Magdalena Cielecka, Joanna Kulig, Grażyna Torbicką, Karolina Gruszka, Krzysztof Zanussi i Allan Starski. Nie zabrakło także licznych dziennikarzy, krytyków filmowych i ludzi sztuki, którzy zgodnie podkreślali, że pokaz „Ojczyzny” był jednym z najbardziej wyczekiwanych wydarzeń tego roku. W kuluarach dało się wyczuć atmosferę wyjątkowego święta kina. Rozmowy dotyczyły nie tylko samego filmu, ale także jego szans na kolejne międzynarodowe sukcesy. Wielu gości podkreślało, że Pawlikowski po raz kolejny stworzył dzieło, które ma szansę stać się ważnym głosem w europejskiej debacie o historii, pamięci i tożsamości. Nic dziwnego, że dla wielu osób obecność na warszawskiej premierze była nie tyle towarzyskim obowiązkiem, ile przywilejem uczestniczenia w wydarzeniu, które już dziś można nazwać jednym z najważniejszych momentów polskiej kultury w 2026 roku. „Ojczyzna” już dziś jest jednym z najważniejszych filmów roku Nowy film Pawła Pawlikowskiego od miesięcy budzi ogromne zainteresowanie zarówno krytyków, jak i widzów. „Ojczyzna” to inspirowana prawdziwymi wydarzeniami opowieść o Thomasie Mannie i jego córce Erice Mann, którzy po zakończeniu II wojny światowej wracają do Niemiec – kraju, który wcześniej zmuszeni byli opuścić z powodu nazistowskiego reżimu. Powrót staje się dla nich nie tylko podróżą przez zrujnowane miasta i powojenną rzeczywistość, ale przede wszystkim konfrontacją z własną pamięcią, traumami i pytaniami o odpowiedzialność za historię. Pawlikowski po raz kolejny sięga po tematykę tożsamości, przynależności i skomplikowanych relacji rodzinnych, które od lat zajmują szczególne miejsce w jego twórczości. Tym razem robi to jednak na znacznie szerszym tle historycznym. Losy rodziny Mannów stają się punktem wyjścia do refleksji nad Europą po jednej z największych katastrof XX wieku, a także nad tym, czym właściwie jest ojczyzna – miejsce urodzenia, wspomnienie, język czy może wspólnota wartości. Film zachwyca nie tylko rozmachem i dbałością o historyczne detale, ale również znakomitymi kreacjami aktorskimi. W roli Eriki Mann wystąpiła Sandra Hüller, jedna z najbardziej cenionych europejskich aktorek ostatnich lat, znana z głośnych produkcji „Anatomia upadku” i „Strefa interesów”. Thomasa Manna zagrał z kolei Hanns Zischler, tworząc poruszający portret pisarza rozdartego między miłością do ojczyzny a świadomością jej tragicznej historii. Nic więc dziwnego, że od światowej premiery na festiwalu w Cannes „Ojczyzna” pozostaje jednym z najczęściej komentowanych europejskich filmów sezonu. Krytycy zwracają uwagę na mistrzowską reżyserię Pawlikowskiego, niezwykłą atmosferę filmu oraz jego aktualność w czasach, gdy kwestie tożsamości, migracji i pamięci historycznej ponownie znajdują się w centrum publicznej debaty. Warszawski pokaz tylko potwierdził, że zainteresowanie produkcją nie słabnie. Wręcz przeciwnie – dla wielu obecnych była to nie tylko premiera filmowa, ale także spotkanie z dziełem, które już dziś wymieniane jest w gronie najważniejszych europejskich produkcji 2026 roku. Zapraszamy do naszej galerii zdjęć z tego wydarzenia. View Gallery on the source website
Ogromny sukces. Paweł Pawlikowski nagrodzony w Cannes. Polak otrzymał statuetkę za reżyserię
Paweł Pawlikowski wrócił do Cannes i znów zachwycił świat filmu. Jego najnowsza „Ojczyzna” zdobyła nagrodę za reżyserię, ale to spontaniczny żart reżysera podczas gali wywołał największe emocje i natychmiast obiegł media społecznościowe.
Po latach ciszy Paweł Pawlikowski wrócił do Cannes z filmem, o którym mówi dziś cały festiwal. „Ojczyzna”, opowieść o podróży Thomasa Manna i jego córki Eriki przez powojenne Niemcy, przyniosła reżyserowi nagrodę za reżyserię podczas 79. edycji wydarzenia. Ale to właśnie jego reakcja na scenie wywołała największe emocje. Paweł Pawlikowski rozbawił Cannes 2026. Ten moment z gali przeszedł do historii „Gdzie jest moja nagroda?!”, rzucił ze śmiechem Paweł Pawlikowski, kiedy okazało się, że organizatorzy nie przewidzieli dwóch statuetek dla laureatów ex aequo. Polski reżyser podzielił triumf z hiszpańskim duetem Javier Calvo i Javier Ambrossi. Publiczność odpowiedziała śmiechem i długimi brawami, a nagranie z tej chwili błyskawicznie zaczęło krążyć po sieci. CZYTAJ TEŻ: „Zaufałam sile wyższej”. Agnieszka Chylińska szczerze o Bogu, mężu i wychowywaniu dzieci Cannes 2026. „Ojczyzna” zachwyciła krytyków. To najbardziej osobisty film Pawlikowskiego od lat Dla Pawlikowskiego to wyjątkowy powrót do miejsca, które już raz zmieniło jego zawodowe życie. W 2018 r. „Zimna wojna” zapewniła mu nagrodę za najlepszą reżyserię i otworzyła drogę do międzynarodowego sukcesu. „Ojczyzna” jest jego pierwszym pełnometrażowym filmem fabularnym od tamtego czasu i wszystko wskazuje na to, że reżyser ponownie stworzył kino, które zostanie z widzami na długo. Nowy film twórcy „Idy” opowiada historię Thomasa Manna i jego córki Eriki, którzy przemierzają zrujnowane Niemcy tuż po wojnie. To intymna opowieść o pamięci, tożsamości i próbie odnalezienia siebie w świecie po katastrofie. W głównych rolach wystąpili Sandra Hüller i Hanns Zischler, a na ekranie pojawia się także Joanna Kulig, aktorka, która dla wielu widzów stała się symbolem filmowego świata Pawlikowskiego. Scenariusz do „Ojczyzny” reżyser współtworzył z Henkiem Handloegtenem. Jak sam przyznaje, historia ma również bardzo osobisty wymiar. CZYTAJ TEŻ: 45-letni gwiazdor Netfliksa nie żyje. Kulisy tragedii wstrząsnęły fanami „Virgin River”
Gdy pojawia się na ekranie, widzowie już wiedzą, że to będzie wielkie kino. Internet: "dajcie jej Oscara!”
Jeszcze kilka lat temu była przede wszystkim ikoną europejskiego kina autorskiego. Dziś Sandra Hüller należy do grona najbardziej cenionych aktorek na świecie. Po sukcesach „Anatomii upadku” i „Strefy interesów”, nominacji do Oscara i współpracy z Chanel niemiecka gwiazda weszła do absolutnej światowej czołówki. A mimo to nadal pozostaje artystką, która bardziej niż czerwone dywany wybiera prawdę emocji i role wymykające się hollywoodzkim schematom.
Sandra Hüller nie budowała kariery na skandalach ani celebryckim rozgłosie. Od początku szła własną drogą: wymagające role teatralne, kino psychologiczne, projekty autorskie i konsekwencja, która dziś imponuje nawet Hollywood. Filmweb nazwał ją „gwiazdą europejskiego kina”, podkreślając jej „klasę, konsekwencję i talent”. To właśnie te trzy słowa najlepiej opisują jej zawodową drogę. Dzieciństwo w NRD i życie z dala od blasku fleszy Sandra Hüller urodziła się 30 kwietnia 1978 roku w Suhl w Turyngii, na terenie dawnej NRD. Dorastała w Friedrichrodzie, w rodzinie związanej z edukacją. Wychowanie w realiach wschodnich Niemiec i doświadczenie transformacji po upadku muru berlińskiego miały ogromny wpływ na jej wrażliwość. Choć dziś należy do najbardziej rozpoznawalnych europejskich aktorek, od lat bardzo chroni prywatność. Wiadomo, że jest matką córki i przez lata mieszkała między Lipskiem a Bochum. Rzadko opowiada publicznie o życiu rodzinnym, unikając medialnego ekshibicjonizmu, który często towarzyszy współczesnym gwiazdom kina. To właśnie ta powściągliwość sprawia, że Sandra Hüller budzi tak duże zainteresowanie. W czasach celebryckiej nadekspozycji pozostaje tajemnicza i skupiona przede wszystkim na pracy. Berlin, teatr i początki wielkiej kariery W wieku 17 lat Sandra Hüller wyjechała do Berlina, gdzie dostała się do prestiżowej Hochschule für Schauspielkunst Ernst Busch. Już podczas studiów zwracała uwagę pedagogów odwagą interpretacyjną i ogromną emocjonalnością. Po ukończeniu szkoły nie wybrała łatwej drogi. Zamiast zostać w stolicy i walczyć o szybkie role ekranowe, postawiła na teatr. Grała między innymi w Theater Basel i na scenach niemieckojęzycznych, budując warsztat, który później stał się jej znakiem rozpoznawczym. W wywiadach wielokrotnie podkreślała, że scena daje jej coś, czego kino nie potrafi zastąpić. Jak mówiła: „Uwielbiam ten proces przygotowań, wspólnego myślenia, próbowania i porażek”. To właśnie teatr nauczył ją cierpliwości, pracy zespołowej i emocjonalnej dyscypliny. „Requiem” — rola, która zmieniła wszystko Filmowym przełomem okazał się „Requiem” Hansa-Christiana Schmida z 2006 roku. Sandra Hüller wcieliła się w Michaele Klingler — młodą kobietę wychowaną w surowej katolickiej rodzinie, która cierpi na epilepsję i zaczyna wierzyć, że została opętana. Rola była niezwykle wymagająca psychicznie i fizycznie. Hüller stworzyła portret bohaterki kruchej, zagubionej i przerażająco prawdziwej. Za tę kreację otrzymała Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszej aktorki na Berlinale. Reżyser Hans-Christian Schmid wspominał po latach: „Było widać wszystko na jej twarzy, nawet łzy. Już wtedy było jasne, że jest niesamowicie kreatywna”. Filmweb po latach przypominał „Requiem” jako jedną z jej najważniejszych ról, podkreślając, że była to „wybitna debiutancka rola Sandry Hüller”. „Toni Erdmann” i światowy zachwyt nad Sandrą Hüller Choć w Niemczech była już uznaną aktorką, prawdziwa międzynarodowa sława przyszła wraz z „Toni Erdmann” Maren Ade w 2016 roku. Hüller zagrała Ines Conradi — ambitną konsultantkę biznesową, która próbuje odnaleźć się w trudnej relacji z ekscentrycznym ojcem. Film stał się sensacją festiwalu w Cannes i jednym z najgłośniejszych europejskich tytułów dekady. To właśnie wtedy świat zobaczył, jak niezwykła jest Sandra Hüller. Potrafiła jednocześnie bawić, wzruszać i budować emocjonalne napięcie niemal bez słów. Filmweb pisał: „Tylko dzięki wybitnej roli Hüller jest to relacja, dla której warto było nakręcić ten canneński hit”. Kultowa scena karaoke z „The Greatest Love of All” do dziś pozostaje jedną z najbardziej pamiętnych scen współczesnego kina europejskiego. Rok 2023 należał do niej Prawdziwym fenomenem okazał się jednak rok 2023. Sandra Hüller pojawiła się w dwóch filmach rywalizujących o Złotą Palmę w Cannes — „Anatomii upadku” Justine Triet i „Strefie interesów” Jonathana Glazera. „Anatomia upadku” zdobyła Złotą Palmę, a Hüller otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Z kolei „Strefa interesów” została nagrodzona Grand Prix festiwalu. W „Strefie interesów” wcieliła się w Hedwig Höss — żonę komendanta Auschwitz. Jej chłodna, minimalistyczna gra aktorska wywołała ogromne emocje. Krytycy podkreślali, że Hüller potrafi przekazywać napięcie jednym spojrzeniem czy drobnym gestem. To właśnie oszczędność środków stała się jednym z najważniejszych elementów jej stylu aktorskiego. Chanel, Cannes i nowy etap kariery Wiosną 2026 roku Sandra Hüller oficjalnie dołączyła do grona ambasadorek Chanel — domu mody, który od dekad buduje swój wizerunek wokół silnych, niezależnych kobiet związanych ze światem sztuki i kina. Informację ogłoszono podczas Festiwalu Filmowego w Cannes, gdzie aktorka pojawiła się na premierze „Ojczyzny” Pawła Pawlikowskiego i natychmiast znalazła się w centrum zainteresowania mediów modowych oraz filmowych. Dla wielu obserwatorów współpraca Hüller z Chanel była naturalnym krokiem. Aktorka od dawna wybierała projekty francuskiego domu mody na najważniejsze wydarzenia branżowe, a jej styl regularnie trafiał do zestawień najlepiej ubranych gwiazd europejskiego kina. Nie chodziło jednak wyłącznie o modę. Chanel podkreślało, że w Sandrze Hüller widzi przede wszystkim artystkę o wyjątkowej osobowości — odważną, nieprzewidywalną i konsekwentnie idącą własną drogą. Podczas tegorocznego Cannes uwagę zwróciła szczególnie jej czarna suknia z długim trenem i pierzastym okryciem, która zapowiadała nowy etap współpracy z marką. Stylizację komentowano jako połączenie klasycznej elegancji z awangardową wyrazistością — cechami, które od lat definiują również jej aktorstwo. Sama Hüller mówiła o współpracy z dużym entuzjazmem: „Wyjątkowy styl Chanel to połączenie tradycji i odwagi. Podejście Matthieu do swojej pracy odzwierciedla wartości takie jak autentyczność, innowacyjność i szacunek dla dziedzictwa, które nie boi się reinterpretacji”. Nowy dyrektor kreatywny Chanel Matthieu Blazy podkreślał z kolei, że niemiecka aktorka idealnie wpisuje się w nową wizję domu mody: „Sandra wyróżnia się intensywnością i magnetyzmem jako aktorka. Ma w sobie elegancję, inteligencję i nieustraszoną niezależność”. To właśnie ten moment pokazał, jak bardzo zmieniła się pozycja Sandry Hüller w świecie kultury. Jeszcze kilka lat wcześniej była przede wszystkim gwiazdą cenioną przez europejskich krytyków i festiwale filmowe. Dziś stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy współczesnego kina artystycznego — aktorką, która równie naturalnie odnajduje się na czerwonym dywanie w Cannes, co w wymagających, autorskich projektach filmowych. Hollywood już wie, kim jest Sandra Hüller Jeszcze kilka lat temu wydawało się, że Sandra Hüller pozostanie przede wszystkim ikoną europejskiego kina artystycznego — aktorką uwielbianą przez festiwale, ale funkcjonującą raczej poza głównym nurtem Hollywood. Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Po sukcesach „Anatomii upadku” i „Strefy interesów” jej nazwisko regularnie pojawia się w oscarowych prognozach, a kolejne międzynarodowe produkcje tylko umacniają jej pozycję. Aktorka wystąpiła między innymi u boku Ryana Goslinga w hollywoodzkim „Project Hail Mary”, a ogromne emocje wywołał także zwiastun „Ojczyzny” Pawła Pawlikowskiego, zaprezentowany podczas festiwalu w Cannes. Internet niemal natychmiast zareagował falą zachwytów nad Sandrą Hüller. Pod zwiastunem filmu pojawiły się dziesiątki komentarzy podkreślających, że sama obecność aktorki jest dziś dla widzów gwarancją jakości. Jeden z internautów napisał: „Jeśli Sandra Hüller gra w filmie, wiadomo, że to będzie coś świetnego”. Inny komentował z humorem: „Sandra Hüller: oddycha. Publiczność: dajcie jej Oscara!”. Wielu widzów podkreślało, że jej ekranowa obecność działa niemal hipnotyzująco: „Czy Sandra Hüller jest w ogóle zdolna do zagrania czegoś mniej niż wybitnie?”. Pojawiały się też komentarze zwracające uwagę na jej niezwykłą konsekwencję w wyborze ambitnych projektów: „Agent Sandry Hüller: ile przełomowych ról chcesz zagrać? Sandra Hüller: tak”. Internauci pisali również o ogromnym zaufaniu, jakim darzą aktorkę i twórców współpracujących z nią przy kolejnych filmach: „Patrząc na jej wcześniejsze role, można mieć pewność, że Erika Mann zostanie przez nią zagrana znakomicie i subtelnie”. W komentarzach bardzo często powtarzało się jedno słowo: „magnetyzm”. Widzowie podkreślali, że Hüller przyciąga uwagę nawet wtedy, gdy gra oszczędnie i niemal bez emocjonalnych eksplozji. To właśnie ta nieoczywista intensywność sprawiła, że z aktorki cenionej głównie przez krytyków stała się dziś jedną z najbardziej uwielbianych gwiazd współczesnego kina autorskiego. Sandra Hüller osiągnęła coś, co udaje się niewielu europejskim aktorkom: zdobyła uznanie Hollywood, nie rezygnując z własnego stylu i artystycznej niezależności. View oEmbed on the source website Sandra Hüller pozostaje wierna sobie Mimo światowej sławy Sandra Hüller nadal unika celebryckiego stylu życia. Nie buduje medialnych narracji wokół prywatności, nie prowokuje skandali i bardzo ostrożnie wybiera projekty. Właśnie dlatego jej kariera wydaje się tak wyjątkowa. Nie jest historią błyskawicznego sukcesu, lecz opowieścią o cierpliwości, konsekwencji i artystycznej odwadze. Dziś Sandra Hüller należy do ścisłej elity współczesnego kina. I wszystko wskazuje na to, że jej najważniejsze role dopiero przed nią. Źródła: Vogue Polska, Filmweb, sooner.de
Geniusz literatury bez pomnika? Nowy film Pawlikowskiego wywołał burzę w Cannes
Paweł Pawlikowski wrócił do Cannes z filmem, który wywołał jedne z największych emocji całego festiwalu. „Ojczyzna” inspirowana życiem Thomasa Manna opowiada nie tylko o wielkim pisarzu i nobliście, ale przede wszystkim o człowieku uwikłanym w rodzinne napięcia, polityczne konflikty i własne emocjonalne ograniczenia.
Thomas Mann przez lata był symbolem niemieckiej inteligencji i jednym z najważniejszych europejskich pisarzy XX wieku. Autor „Czarodziejskiej góry”, „Buddenbrooków” i „Śmierci w Wenecji” stworzył literaturę, która do dziś uchodzi za fundament nowoczesnej europejskiej prozy. Jednocześnie jego życie prywatne od dawna fascynuje biografów bardziej, niż sam pisarz byłby gotowy zaakceptować. Pawlikowski wykorzystuje właśnie ten kontrast — między wielkością artysty a chłodem człowieka — i buduje z niego emocjonalny rdzeń „Ojczyzny”. Kim był Thomas Mann? Noblista, emigrant i symbol niemieckiej kultury Thomas Mann urodził się w 1875 roku w Lubece, w zamożnej rodzinie kupieckiej. Jego ojciec był senatorem miasta i przedstawicielem konserwatywnego mieszczaństwa, matka natomiast pochodziła z rodziny niemiecko-brazylijskiej i wnosiła do domu zupełnie inny temperament — bardziej emocjonalny i artystyczny. Choć rodzina oczekiwała od niego kariery kupca, Mann od początku marzył o literaturze. Po śmierci ojca przeprowadził się do Monachium i zaczął publikować pierwsze teksty. Przełom przyniosła monumentalna powieść „Buddenbrookowie”, wydana, gdy miał zaledwie 25 lat. To właśnie za tę książkę otrzymał Literacką Nagrodę Nobla w 1929 roku. Później powstały jego najsłynniejsze dzieła — „Czarodziejska góra”, „Śmierć w Wenecji” czy „Doktor Faustus”. Wszystkie dotykały tematów kryzysu europejskiej kultury, moralnego rozdarcia i konfliktu między sztuką a zwyczajnym życiem. Thomas Mann przez całe życie funkcjonował pomiędzy dwoma światami — z jednej strony fascynowała go intelektualna dyscyplina i mieszczański porządek, z drugiej nieustannie ciągnęło go w stronę emocji, sztuki i wewnętrznego niepokoju. To napięcie stało się jednym z najważniejszych motywów jego twórczości. „Ojczyzna” pokazuje Manna bez pomnikowego patosu W filmie Pawlikowskiego Thomas Mann nie jest wyłącznie literackim gigantem. Reżyser pokazuje go przede wszystkim jako człowieka pełnego sprzeczności — intelektualistę, który potrafił przenikliwie analizować kondycję Europy, ale miał ogromny problem z emocjonalną bliskością wobec własnych dzieci. Akcja filmu rozpoczyna się w 1949 roku, kiedy Mann wraca do Niemiec po latach emigracji w Stanach Zjednoczonych. Towarzyszy mu córka Erika Mann, która staje się jego opiekunką, kierowczynią i osobą odpowiedzialną za organizowanie całego wyjazdu. Podróż przez Frankfurt i Weimar szybko zamienia się w emocjonalny rozrachunek. Pawlikowski pokazuje kraj próbujący odbudować własną moralność po wojnie, ale jednocześnie niezdolny do prawdziwego zmierzenia się z winą. W podobnym zawieszeniu funkcjonuje sam Mann. Jak pisała Daria Sienkiewicz po premierze filmu w Cannes dla "Wysokich Obcasów": „To kino wystudiowanej kontemplacji – piękne, acz ziejące chłodem, ascetyczne, lecz szczodre w symbole i polityczną refleksję”. Zobacz też: Cannes bije im brawo. Za wielkim sukcesem Pawła Pawlikowskiego stoi kobieta, która odmieniła jego życie View oEmbed on the source website Rodzina Mannów od lat fascynuje biografów Jednym z najmocniejszych tematów „Ojczyzny” pozostaje skomplikowana relacja Thomasa Manna z dziećmi. Pisarz i jego żona Katia wychowywali szóstkę dzieci — Erikę, Klausa, Golo, Monikę, Elisabeth i Michaela. Rodzina funkcjonowała jednak według bardzo surowych zasad podporządkowanych pracy pisarza. W domu panowała cisza, a dzieci od najmłodszych lat uczyły się funkcjonować wokół rytmu pracy ojca. Mann uchodził za człowieka zdystansowanego, ironicznego i emocjonalnie powściągliwego. Dla wielu jego dzieci dorastanie w cieniu wielkiego nazwiska wiązało się z ogromną presją. Najbardziej tragicznie potoczyły się losy Klausa Manna — pisarza, syna Thomasa, który przez lata zmagał się z depresją i poczuciem odrzucenia. Klaus popełnił samobó*stwo w 1949 roku w Cannes. Pawlikowski już w pierwszych scenach filmu sugeruje, że relacja ojca z synem była pełna emocjonalnego dystansu i niewypowiedzianych żalów. To właśnie dlatego „Ojczyzna” nie jest klasyczną biografią, ale opowieścią o rodzinnych pęknięciach ukrytych pod fasadą wielkości. Daria Sienkiewicz pisała po pokazie filmu: „Jedno jest pewne: gdyby za przykładne ojcostwo rozdawali nagrody, Mann nigdy nie zostałby laureatem Nobla”. Thomas Mann przeciwko Hitlerowi Film przypomina również, że Mann był jedną z najważniejszych postaci niemieckiej emigracji antynazistowskiej. Po dojściu Hitlera do władzy w 1933 roku opuścił Niemcy. Najpierw mieszkał w Szwajcarii, później w Stanach Zjednoczonych. Z USA wygłaszał radiowe przemówienia skierowane do Niemców, w których otwarcie krytykował nazizm i samego Hitlera. Pisarz ostrzegał przed nacjonalizmem i przekonywał, że Europa nie odbuduje się bez odejścia od skrajnych ideologii. To właśnie polityczny wymiar postaci bardzo interesuje Pawlikowskiego. Reżyser pokazuje Manna jako człowieka uwikłanego między Wschodem a Zachodem, między potrzebą moralnego autorytetu a wygodą intelektualnego dystansu. Zobacz też: Polacy błyszczą w Cannes 2026. Pawlikowski i Bela przyciągnęli spojrzenia. Na festiwalu pojawili się też Gierszał i Musiał. Sandra Hüller jest sercem filmu Choć tytułowym bohaterem pozostaje Thomas Mann, emocjonalne centrum filmu stanowi Erika Mann grana przez Sandrę Hüller. Aktorka buduje swoją postać niezwykle oszczędnie — spojrzeniem, ciszą i zmęczeniem widocznym w każdym geście. Erika opiekuje się ojcem, organizuje jego życie i jednocześnie tłumi własny ból po śmierci brata. Pawlikowski pokazuje ją jako kobietę całkowicie podporządkowaną rodzinnej hierarchii. Ida Marszałek pisała w "Zwierciadle" po premierze filmu: „Erika wozi tatę, goli go, poprawia jego przemówienia, czyta listy. Jest jego uszami i oczami, żeby on mógł pozostać ślepy”. To właśnie rola Hüller sprawiła, że po premierze „Ojczyzny” wielu krytyków zaczęło mówić o jednej z najmocniejszych kobiecych kreacji tegorocznego Cannes. „Ojczyzna” zachwyca Cannes Nowy film Pawlikowskiego niemal jednogłośnie chwalony jest za stronę wizualną. Czarno-białe zdjęcia Łukasza Żala tworzą świat pełen melancholii, chłodu i emocjonalnego zawieszenia. Pawlikowski po raz kolejny udowadnia, że potrafi opowiadać wielkie historie ciszą, spojrzeniem i detalem. Jednocześnie „Ojczyzna” pozostawia widza z bardzo niewygodnym pytaniem — czy wielki artysta automatycznie staje się wielkim człowiekiem? W przypadku Thomasa Manna odpowiedź Pawlikowskiego wydaje się wyjątkowo gorzka. Zobacz też: Dwie laureatki Oscara aktorki i opowieść o bolesnej rodzinnej tajemnicy. Najnowszy filmu z Renée Zellweger i Sissy Spacek porusza do łez Źródła: wysokieobcasy.pl, zwierciadlo.pl, kultura.onet.pl
Cannes bije im brawo. Za wielkim sukcesem Pawła Pawlikowskiego stoi kobieta, która odmieniła jego życie
Paweł Pawlikowski po ośmiu latach wrócił do Cannes, gdzie prezentuje swój nowy film „Ojczyzna”. U jego boku ponownie pojawiła się Małgorzata Bela — kobieta, która przywróciła mu spokój i wiarę w miłość po najtrudniejszych momentach życia. Ich historia zaczęła się właśnie tutaj, na Lazurowym Wybrzeżu.
Choć w Cannes mówi się dziś przede wszystkim o nowym filmie Pawła Pawlikowskiego, równie duże zainteresowanie wzbudza jego relacja z Małgorzatą Belą. Para pojawiła się razem na czerwonym dywanie i od razu przyciągnęła uwagę fotoreporterów. Dla wielu ich obecność stała się symbolicznym powrotem do miejsca, w którym kilka lat temu rozpoczęła się jedna z najbardziej intrygujących historii miłosnych polskiego świata kultury. To właśnie w Cannes Paweł Pawlikowski spotkał kobietę, która odmieniła jego życie Paweł Pawlikowski i Małgorzata Bela poznali się podczas festiwalu filmowego w Cannes w 2015 r. Ona była już wtedy jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich modelek na świecie, on świeżo po ogromnym sukcesie filmu „Ida”. Początkowo bardzo pilnowali swojej prywatności i unikali wspólnych wystąpień. Z czasem jednak stało się jasne, że połączyło ich coś znacznie więcej niż świat filmu i mody. Dziś trudno wyobrazić sobie najważniejsze branżowe wydarzenia bez ich wspólnej obecności. Małgorzata Bela regularnie towarzyszy reżyserowi podczas premier i festiwali, ale ich relacja od początku opierała się przede wszystkim na dyskrecji. Oboje rzadko mówią publicznie o swoim życiu prywatnym, co tylko zwiększa zainteresowanie wokół ich związku. Małgorzata Bela pojawiła się w jego życiu po wielkiej tragedii Zanim Paweł Pawlikowski odnalazł szczęście u boku Małgorzaty Beli, przeszedł przez niezwykle trudny okres. Jego pierwsza żona, rosyjska pianistka, zmarła po walce z chorobą nowotworową. Reżyser na długo wycofał się wtedy z życia towarzyskiego i zawodowego. Skupił się przede wszystkim na wychowywaniu dzieci i próbie odnalezienia równowagi po ogromnej stracie. W jednym z wywiadów mówił szczerze: „Wolałem się nią opiekować niż być na planie. Wybrałem życie, nie sztukę”. Po śmierci żony długo nie potrafił wrócić do normalności. Choć odnosił kolejne sukcesy zawodowe, prywatnie pozostawał bardzo zamknięty i wycofany. Znajomi reżysera podkreślali, że śmierć ukochanej całkowicie zmieniła jego sposób patrzenia na świat. Pojawienie się Małgorzaty Beli okazało się dla niego nowym początkiem. Z czasem sam Pawlikowski zaczął coraz częściej mówić o tym, że odzyskał spokój i poczucie szczęścia, którego przez lata mu brakowało. Zobacz też: Polacy błyszczą w Cannes 2026. Pawlikowski i Bela przyciągnęli spojrzenia. Na festiwalu pojawili się też Gierszał i Musiał. Ich związek od początku budził emocje, ale oni wybrali dyskrecję Między Małgorzatą Belą a Pawłem Pawlikowskim jest niemal 20 lat różnicy wieku, co od początku wzbudzało zainteresowanie mediów. Oni sami nigdy jednak nie komentowali plotek i konsekwentnie chronili swoją prywatność. Nie pojawiali się razem na branżowych imprezach, nie udzielali wspólnych wywiadów i unikali medialnego rozgłosu. Pobrali się w 2017 r. i od tamtej pory tworzą jeden z najbardziej stylowych duetów polskiego świata kultury. Małgorzata Bela, która od lat współpracuje z największymi domami mody i magazynami fashion, świetnie odnajduje się u boku reżysera światowego formatu. Ich wspólne zdjęcia z czerwonych dywanów regularnie trafiają do zagranicznych mediów. Mimo rozpoznawalności oboje podkreślają, że najbardziej cenią sobie spokojne życie z dala od show-biznesowego hałasu. Paweł Pawlikowski nie ukrywa, że to dzięki niej odzyskał spokój Choć Paweł Pawlikowski zdobył Oscara, nagrody BAFTA i uznanie na całym świecie, wielokrotnie podkreślał, że najważniejsze nie są dla niego sukcesy zawodowe. W rozmowie z „Rzeczpospolitą” przyznał: „Filmy nie są najważniejsze, o wiele bardziej liczy się samo życie. Jestem szczęśliwy, bo mam dzieci, które wyszły na ludzi, zrobiłem kilka filmów, które zostaną. I po raz pierwszy od dawna czuję, że jestem na właściwym miejscu, z właściwą osobą”. Bliscy reżysera od lat zwracają uwagę, że przy Małgorzacie Beli odzyskał wewnętrzny spokój i równowagę, których brakowało mu po osobistych doświadczeniach. Sama modelka również bardzo świadomie buduje ich relację z dala od medialnych skandali i niepotrzebnego rozgłosu. To właśnie ta normalność i wzajemne wsparcie mają być dziś dla Pawlikowskiego najważniejsze. Reżyser wielokrotnie podkreślał, że choć kocha kino, to życie prywatne zawsze będzie dla niego ważniejsze niż kolejne nagrody i zawodowe sukcesy. ZOBACZ TAKŻE: Cannes 2026: francuski szyk, diamenty i teatralne fasony. Gwiazdy zachwyciły na otwarciu festiwalu. Ich powrót do Cannes ma dziś wyjątkowe znaczenie Powrót Pawła Pawlikowskiego do Cannes po ośmiu latach to nie tylko ważny moment dla jego kariery, ale także symboliczny rozdział w życiu prywatnym. To właśnie tutaj zaczęła się jego relacja z Małgorzatą Belą, a dziś para znów wspólnie pojawiła się na czerwonym dywanie. Reżyser promuje nowy film „Ojczyzna”, który znalazł się w Konkursie Głównym festiwalu i walczy o Złotą Palmę. Jednak dla wielu obserwatorów równie poruszające jest to, że u jego boku wciąż stoi kobieta, która pomogła mu na nowo uwierzyć w miłość. Ich historia pokazuje, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można jeszcze odnaleźć szczęście. A Cannes — miejsce wielkich filmowych triumfów — stało się dla Pawła Pawlikowskiego również symbolem drugiego początku. Źródła: viva.pl, plejada.pl
Polacy błyszczą w Cannes 2026. Pawlikowski i Bela przyciągnęli spojrzenia. Na festiwalu pojawili się też Gierszał i Musiał.
Cannes od pierwszych dni przyciąga nie tylko największe hollywoodzkie gwiazdy, ale także twórców i aktorów związanych z europejskim kinem. Wśród festiwalowych premier, branżowych spotkań i wieczornych gal pojawili się również polscy artyści, którzy od lat regularnie odwiedzają Lazurowe Wybrzeże. Fotografowie szczególnie chętnie kierowali obiektywy w stronę Pawła Pawlikowskiego i Małgorzaty Beli.
Festiwal Filmowy w Cannes trwa w najlepsze, a na czerwonym dywanie znów pojawiły się dobrze znane polskie nazwiska. Paweł Pawlikowski i Małgorzata Bela przyciągnęli uwagę fotografów podczas premiery nowego filmu reżysera, a wśród festiwalowych gości znaleźli się także Jakub Gierszał i Maciej Musiał. Tegoroczna edycja tradycyjnie połączyła świat kina, mody i największych gwiazd! ZOBACZ TAKŻE: Cannes 2026: francuski szyk, diamenty i teatralne fasony. Gwiazdy zachwyciły na otwarciu festiwalu. Paweł Pawlikowski i Małgorzata Bela na czerwonym dywanie Jednym z najgłośniejszych wydarzeń był premierowy pokaz nowego filmu "Fatherland" Pawła Pawlikowskiego. Reżyser pojawił się na czerwonym dywanie w klasycznym czarnym garniturze, a towarzysząca mu Małgorzata Bela postawiła na elegancką, minimalistyczną stylizację w połyskującej czerni. Styl modelki po raz kolejny wpisywał się w charakterystyczny dla Cannes klimat dyskretnej elegancji. Jakub Gierszał promował film „Meltdown” W Cannes pojawił się również Jakub Gierszał. Aktor przyjechał na festiwal w związku z premierą filmu „Meltdown”, który został pokazany w Salle Debussy – drugiej najważniejszej sali festiwalu. Jakub Gierszał od kilku lat regularnie pracuje przy zagranicznych projektach i coraz częściej pojawia się na międzynarodowych wydarzeniach filmowych. Podczas tegorocznego festiwalu zwracano uwagę nie tylko na samą produkcję, ale także na jego festiwalowy styl — aktor postawił na klasyczną, bardzo prostą elegancję. Maciej Musiał jako producent w Cannes Na festiwalu można było zobaczyć również Macieja Musiała. Aktor pojawił się przy okazji filmu „Parallel Tales”, przy którym pracował jako producent wykonawczy. CZYTAJ TEŻ: Polsat Hit Festiwal 2026 rusza z rozmachem. Gwiazdy już podgrzewają atmosferę przed wielkim świętem muzyki! W ostatnich latach Musiał coraz mocniej angażuje się w działalność producencką i rozwija projekty poza Polską. Cannes stało się kolejnym ważnym przystankiem w jego międzynarodowej karierze. Demi Moore na premierze „Fatherland” Czwartkowe premiery przyciągnęły także hollywoodzkie gwiazdy. Wśród gości znaleźli się między innymi Demi Moore, która zachwyciła w długiej czerwonej sukni, oraz ciężarna Barbara Palvin w zwiewnej błękitnej sukni u boku męża Dylana Sprouse'a. Cannes znów przyciąga świat filmu i mody Tegoroczna edycja festiwalu od pierwszych dni dostarcza emocji także polskim widzom, którzy śledzą nie tylko najgłośniejsze premiery, ale również obecność rodzimych twórców i gwiazd na Lazurowym Wybrzeżu. Cannes od lat pozostaje wydarzeniem, które łączy kino, modę i atmosferę wielkiego światowego show-biznesu.