Hollywood go kocha, Akademia nie. Pechowy geniusz wraca po Oscara po 40 latach kariery
To historia aktora, który przez cztery dekady tworzył wyjątkowe role, jednak Oscara wciąż mu odmawiano. W 2026 roku, po genialnej kreacji w "Blue Moon", wraca do gry o najważniejszą nagrodę filmową.
Ethan Hawke, znany z niezwykłej wszechstronności i niekonwencjonalnych wyborów, od 1985 roku pozostaje obecny w światowym kinie. Przez dekady zyskał miłość widzów, szacunek branży i uznanie krytyków, jednak elitarna Akademia Filmowa nie nagrodziła go dotąd Oscarem. W 2026 roku, po 40 latach pracy i piątej nominacji, powraca do walki o statuetkę za fenomenalną rolę w "Blue Moon". Czy tym razem docenią jego kunszt? Ethan Hawke – droga pechowego geniusza przez 40 lat kariery Początki kariery i przełomowe role Ethana Hawke'a Ethan Hawke zadebiutował na dużym ekranie w 1985 roku w filmie science fiction "Explorers". Przełom w jego karierze nastąpił cztery lata później, gdy zagrał u boku Robina Williamsa w kultowym już "Stowarzyszeniu Umarłych Poetów". Rola ta nie tylko przyniosła mu międzynarodowe uznanie, ale stała się symbolem jego pokolenia. Hawke był postrzegany jako aktor wrażliwy, autentyczny, skłonny do głębokiej refleksji nad swoimi postaciami i rolą sztuki w życiu. W kolejnych latach konsekwentnie budował swoją pozycję w Hollywood, wybierając role wykraczające poza mainstream i nie obawiając się ryzyka artystycznego. Współpraca z Richardem Linklaterem – fundament filmowego dorobku Jednym z najważniejszych filarów kariery Ethana Hawke'a jest jego wieloletnia współpraca z reżyserem Richardem Linklaterem. Ich filmowa przyjaźń rozpoczęła się w latach 90., gdy powstał pierwszy z trzech filmów o miłosnej relacji dwojga ludzi – "Przed wschodem słońca". Trylogia, na którą składają się jeszcze "Przed zachodem słońca" i "Przed północą", stała się fenomenem kulturowym, prezentując szczerość i ewolucję relacji w sposób, jaki rzadko spotyka się w kinie. Współpraca z Linklaterem pozwoliła Hawke’owi rozwijać się nie tylko jako aktor, lecz także scenarzysta, czego wyrazem były nominacje do Oscara za scenariusze do dwóch ostatnich części trylogii. Od grunge’owego symbolu po artystyczną dojrzałość Lata 90. przyniosły Ethanowi Hawke'owi status ikony młodego pokolenia, zwłaszcza po roli w filmie "Reality Bites". W przeciwieństwie do wielu swoich rówieśników nie zdecydował się jednak na hollywoodzką komercję i życie celebryty. Hawke pisał powieści, reżyserował sztuki teatralne, angażował się w projekty niezależne i eksperymentalne. Jego kariera stanowiła przykład konsekwentnej drogi artystycznej, bez poświęcania własnych ideałów na rzecz masowej popularności. Ta postawa niejednokrotnie stawiała go w opozycji do głównego nurtu branży filmowej, ale zapewniła mu uznanie jako aktora autentycznego i niepodrabialnego. Ethan Hawke kontra Akademia – historia nominacji i oscarowych rozczarowań Cztery dekady i pięć nominacji – dlaczego bez Oscara? Hawke był wielokrotnie nagradzany przez krytyków i branżę filmową, ale najważniejsza statuetka wciąż mu umykała. Do 2026 roku zdobył pięć nominacji do Oscara – dwie za role drugoplanowe ("Dzień próby", "Boyhood") oraz dwie za scenariusze adaptowane ("Przed zachodem słońca", "Przed północą"), a także pierwszą w karierze nominację za rolę pierwszoplanową w "Blue Moon". Jego przypadek jest przykładem fenomenu często obserwowanego w Hollywood: uznanie środowiska nie zawsze idzie w parze z uznaniem Akademii. Wielu ekspertów i dziennikarzy branżowych podkreśla, że Hawke był wielokrotnie pomijany, mimo wybitnych kreacji i ogromnego wkładu w rozwój sztuki aktorskiej (Joe George, Den of Geek). W rozmowie dla "People Magazine" sam Hawke przyznał: "Byłem głęboko wdzięczny za nominację. Ale nie mogłem powstrzymać się od myślenia o aktorach, którzy zrobili wspaniałą robotę i nie zostali docenieni. W mojej kategorii było więcej niż pięć świetnych ról" (Jack Smart, Andrea Mandell, People Magazine). Oscary a uznanie środowiska i krytyków filmowych O ile Akademia bywa kapryśna, środowisko filmowe i krytycy nie mają wątpliwości co do wyjątkowości talentu Hawke’a. W badaniu pt. "Oscary jako narzędzie promocji i kariery aktorskiej" przeprowadzonym przez Uniwersytet Jagielloński, podkreślono, że uznanie krytyków oraz współpraca z cenionymi twórcami, jak Richard Linklater, wpływają długofalowo na pozycję aktora niezależnie od liczby nagród. Hawke wielokrotnie powtarzał w wywiadach, że dla niego największą satysfakcją jest współpraca z artystami, którzy mają coś autentycznego do przekazania, a nie pogoń za statuetkami (Ethan Hawke, People Magazine). Sam aktor nie ukrywał swojego sceptycyzmu wobec oscarowego wyścigu: "Ludzie chcą wszystko w tym kraju zamieniać w rywalizację. [...] Jeśli spojrzymy na to, ile zapomnianych, przeciętnych filmów dostało Oscara i ilu średnich aktorów ma statuetkę na kominku, łatwo zauważyć, jak bardzo destrukcyjne może być nadawanie temu aż takiego znaczenia" – mówił w rozmowie z The Hollywood Reporter. W innym wywiadzie wyznał: "Tak wiele przeciętności jest wywieszanych na sztandarach. Wolałbym nie wygrać niż być nagrodzony za przeciętność. Przez lata zrozumiałem, że większość ludzi i tak nie wie, o czym mówi – w tym ja sam" (Ethan Hawke dla Standard/Hollywood Reporter). Zobacz też: Córka Ethana Hawke’a i Umy Thurman wzięła sekretny ślub. Gwiazdy "Stranger Things" na uroczystości! Blue Moon – rola, która może zmienić wszystko Jak Hawke stworzył kreację Lorenza Harta w „Blue Moon”? W "Blue Moon" Hawke wciela się w Lorenza Harta, wybitnego i jednocześnie tragicznego librecistę, odpowiedzialnego za takie standardy jak "My Funny Valentine" czy "Blue Moon". Film opowiada o jednym wieczorze z życia Harta – noc premiery "Oklahomy!", pierwszego musicalu Richarda Rodgersa stworzonego już bez jego udziału. Hawke musiał oddać nie tylko artystyczną wrażliwość bohatera, ale również jego dramatyczne zmagania z samotnością, poczuciem odrzucenia, ukrytą orientacją i chorobą alkoholową. Jak sam aktor przyznaje, przygotowanie do roli było ogromnym wyzwaniem: "Pierwszego dnia zdjęciowego miałem do nauczenia więcej kwestii niż przez ostatnie 10 lat razem wziętych. Była to ogromna ilość tekstu. Czuję dumę, że to się udało – ale muszę przyznać, że złamało mi to mózg" (Ethan Hawke, People Magazine). W innym miejscu tłumaczył: "Musiałem znać cały film jak sztukę teatralną, ale nie miałem sześciu tygodni prób, jak to bywa w teatrze. To było trochę jak wystrzelenie z armaty". View oEmbed on the source website Praca na planie, wyzwania i kulisy powstawania filmu Film „Blue Moon” powstał jako kameralna produkcja, niemal w całości rozgrywająca się w jednej lokalizacji – nowojorskim barze podczas jednej nocy. Taka forma wymagała od Hawke’a nieustannego skupienia i całkowitego zanurzenia w postaci. "To był film, w którym musiałem być obecny na sto procent przez cały czas. Ten projekt zabrał mi wszystko, musiałem się na kilka miesięcy niemal całkowicie wycofać z codzienności" – wspominał aktor (Alex Frank, GQ). Czy Akademia doceni wreszcie Ethana Hawke’a? W 2026 roku Ethan Hawke otrzymał piątą nominację do Oscara – tym razem w kategorii Najlepszy Aktor Pierwszoplanowy. Konkurencja była silna, ale wiele środowisk branżowych i krytyków wskazywało właśnie na Hawke’a jako faworyta. Prasa branżowa podkreślała, że jego kreacja w "Blue Moon" przełamuje granice między kinem a teatrem i pozwala widzowi zanurzyć się w duszy bohatera. Sam aktor pozostaje jednak do tej kwestii zdystansowany: "To wspaniale, jeśli ludzie doceniają twoją pracę, ale najważniejsze jest, żeby samemu być z niej dumnym. Dla mnie istotne jest, by czuć, że najlepsze role mam jeszcze przed sobą" (Ethan Hawke, GQ). Nie zmienia to faktu, że przypadek Hawke’a pozostaje symbolem niedocenianych przez Akademię artystów, którzy konsekwentnie podążają własną drogą i inspirują kolejne pokolenia do stawiania na autentyczność. Dla niego – jak sam wielokrotnie podkreślał – najważniejsze jest, by "mieć poczucie, że najlepsze role są jeszcze przed nim". Zobacz też: Uczył się kina z kaset VHS i zmuszał rodziców, by wozili go na castingi. Po latach DiCaprio wyznaje: sława mnie przygniotła Źródła: people.com, cheatsheet.com, gq.com, denofgeek.com
Uczył się kina z kaset VHS i zmuszał rodziców, by wozili go na castingi. Po latach DiCaprio wyznaje: sława mnie przygniotła
Leonardo DiCaprio od ponad trzech dekad pozostaje jedną z najważniejszych postaci światowego kina. W 2025 roku zdobył ósmą nominację do Oscara za występ w filmie "Jedna bitwa po drugiej", po raz kolejny potwierdzając swoją silną pozycję w Hollywood. Choć dziś jest jedną z największych gwiazd branży filmowej, jego droga do sukcesu była długa i pełna wyzwań, a ogromna popularność, która przyszła z czasem, potrafiła być dla niego przytłaczająca.
Dziś Leonardo DiCaprio jest gwiazdą światowego formatu i jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów Hollywood. W 2025 roku zdobył ósmą nominację do Oscara za występ w filmie Jedna bitwa po drugiej, potwierdzając swoją mocną pozycję w branży filmowej. Jego droga na szczyt zaczęła się jednak dużo wcześniej. Jako nastolatek godzinami oglądał wypożyczone kasety VHS, ucząc się historii kina i analizując role wielkich aktorów. Jednocześnie z ogromną determinacją walczył o swoją szansę w branży – sam mobilizował rodziców, by zabierali go na castingi i pomagali mu rozwijać aktorską karierę. Fascynacja kinem zaczęła się bardzo wcześnie Dziś Leonardo DiCaprio jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów na świecie, ale jego miłość do kina zaczęła się znacznie wcześniej, zanim jeszcze pojawił się na wielkim ekranie. Gdy miał 15 lat, postanowił samodzielnie nadrobić wiedzę o historii filmu. Zaczął oglądać wypożyczone kasety VHS, urządzając sobie prawdziwy filmowy maraton. W ten sposób poznawał klasykę kina i analizował aktorskie kreacje, które robiły na nim największe wrażenie. Jedną z nich była rola Jamesa Deana w filmie „Na wschód od Edenu” z 1955 roku. To właśnie ten występ szczególnie zapadł mu w pamięć. DiCaprio zwracał uwagę na emocjonalną autentyczność bohatera i sposób, w jaki aktor potrafił pokazać wrażliwość na ekranie. Już wtedy zastanawiał się, czy sam kiedyś będzie w stanie osiągnąć podobną siłę wyrazu w aktorstwie. Po latach przyznał, że właśnie takie role fascynują go najbardziej. „Takie występy są dla mnie najbardziej intrygujące – pokazują emocje i wrażliwość, bez tej twardej skorupy, za którą często się chowamy” – mówił. Determinacja nastolatka: „Zabierzcie mnie na castingi” Zanim jednak pojawiły się pierwsze duże role, młody Leonardo musiał przejść przez długą drogę przesłuchań i odrzuceń. Co ciekawe – jak sam wspomina – to właśnie on był osobą, która najbardziej naciskała na rozwój swojej kariery. „To ja mówiłem mamie i tacie: zawieźcie mnie na castingi, musimy to zrobić. Prosiłem też, żeby odbierali mnie wcześniej ze szkoły” – wspominał aktor. Pierwszego agenta zdobył w wieku 12 lat. Od tego momentu bardzo poważnie traktował swoją przyszłość w branży filmowej. Wspomina, że często prosił rodziców, by odbierali go wcześniej ze szkoły i zawożą go na kolejne castingi. W praktyce oznaczało to, że sam stał się kimś w rodzaju własnego „scenicznego rodzica”. Pilnował terminów przesłuchań, mobilizował rodzinę i robił wszystko, by zdobywać kolejne doświadczenia przed kamerą. Na początku pojawiał się głównie w telewizji. Jednym z ważniejszych etapów był udział w serialu "Dzieciaki, kłopoty i my", który pomógł mu zdobyć pierwsze doświadczenie na planie i otworzył drzwi do dalszej kariery. Zobacz też: To ona była gwiazdą ceremonii. Ukochana Leonardo DiCaprio zachwyciła świat Przełomowa rola u boku Roberta De Niro Prawdziwy przełom nastąpił wraz z filmem "Chłopięcy świat" z 1993 roku. W produkcji DiCaprio zagrał młodego Toby’ego – chłopca dorastającego w trudnej rodzinnej sytuacji. Na ekranie partnerował mu Robert De Niro, który wcielił się w rolę surowego i agresywnego ojczyma. Film pokazał ogromny potencjał młodego aktora. Krytycy zwracali uwagę na jego naturalność i emocjonalną intensywność. To właśnie po tej roli Hollywood zaczęło postrzegać DiCaprio jako jednego z najbardziej obiecujących młodych aktorów swojego pokolenia. Nagła sława po „Titanicu” Jednym z najbardziej przełomowych momentów w jego karierze był oczywiście film Titanic. Produkcja stała się globalnym fenomenem, a DiCaprio w bardzo krótkim czasie zyskał status międzynarodowej gwiazdy. Ogromne zainteresowanie mediów, nieustanna obecność w przestrzeni publicznej i uwaga fanów na całym świecie okazały się jednak trudnym doświadczeniem. Aktor po latach przyznał, że tak nagła popularność była dla niego momentami przytłaczająca. To właśnie wtedy zaczął świadomie zastanawiać się, jak prowadzić swoją karierę, aby nie stracić kontroli nad własnym życiem. „To coś, z czym próbuję sobie radzić przez całe dorosłe życie i wciąż nie mogę powiedzieć, że jestem w tym ekspertem” – wyznał. Świadome wybory i długa kariera w Hollywood Z biegiem lat Leonardo DiCaprio wypracował własną strategię funkcjonowania w świecie sławy. Aktor stara się pojawiać publicznie przede wszystkim wtedy, gdy ma coś konkretnego do powiedzenia lub gdy promuje projekt, w który jest naprawdę zaangażowany. „Moja filozofia jest prosta: wychodzę do ludzi tylko wtedy, gdy mam coś do powiedzenia albo coś do pokazania. W innym przypadku staram się po prostu znikać z ich pola widzenia” – tłumaczył. Dziś może pochwalić się ponad 30-letnią karierą filmową. W tym czasie zdobył siedem nominacji do Oscara i jedną statuetkę, a w 2025 roku otrzymał kolejną – ósmą nominację do Oscara za rolę w filmie Jedna bitwa po drugiej. Jego historia pokazuje, że sukces w Hollywood rzadko jest dziełem przypadku. Za spektakularną karierą stoi konsekwencja, determinacja i ogromna pasja do kina. Zobacz też: Hollywood było w szoku, kiedy nie zgodziła się na rolę w "Titanicu". Wszystko przez DiCaprio Źródło: time.com
Ojciec ośmiorga dzieci i gwiazda kina. Teraz walczy o pierwszego Oscara. Po ponad 100 produkcjach wreszcie doczekał się nominacji
Przez dekady pojawiał się w największych produkcjach świata, pracował z uznanymi reżyserami i stworzył dziesiątki pamiętnych ról. Mimo to jedno wyróżnienie wciąż pozostawało poza jego zasięgiem. Teraz wszystko może się zmienić. Po występie w filmie „Wartość sentymentalna” Stellan Skarsgård po raz pierwszy w karierze znalazł się w gronie nominowanych do Oscara.
Stellan Skarsgård, jeden z najbardziej rozpoznawalnych szwedzkich aktorów na świecie, po ponad pięciu dekadach pracy w filmie doczekał się wyjątkowego momentu w swojej karierze. 74-letni artysta otrzymał pierwszą w życiu nominację do Oscara za rolę w filmie „Wartość sentymentalna” w reżyserii Joachima Triera. Aktor, który wystąpił w ponad stu produkcjach – od kina artystycznego po wielkie hollywoodzkie widowiska – ma teraz szansę sięgnąć po najważniejszą nagrodę filmową. Jeśli zwycięży podczas gali Oscarów 2026, zapisze się w historii jako pierwszy szwedzki aktor nagrodzony statuetką Amerykańskiej Akademii Filmowej. Stellan Skarsgård Oscar 2026 – pierwsza nominacja po dekadach kariery Stellan Skarsgård otrzymał pierwszą w życiu nominację do Oscara dopiero w wieku 74 lat. Dla aktora, który przez dziesięciolecia budował międzynarodową karierę i wystąpił w ponad stu filmach, to symboliczne zwieńczenie drogi zawodowej. Sam aktor przyznał z humorem, że nie spodziewał się takiego wyróżnienia. Odbierając wcześniej Złoty Glob, żartował, że myślał, iż jest już „za stary” na takie nagrody. Tymczasem właśnie teraz znalazł się w centrum uwagi światowej branży filmowej. Wyniki Oscarów 2026 zostaną ogłoszone w nocy z 15 na 16 marca 2026 roku czasu polskiego. Jeśli Skarsgård zwycięży, zapisze się w historii jako pierwszy szwedzki aktor nagrodzony Oscarem przez Amerykańską Akademię Filmową. Zobacz też: Wzruszył Hollywood do łez. Teraz zachwyci Polskę. W tle wielki sukces naszej rodaczki „Wartość sentymentalna”. Rola Gustava Borga, która przyniosła nominację Nominację przyniosła Skarsgårdowi rola w filmie „Wartość sentymentalna” w reżyserii Joachima Triera. Aktor wciela się w postać Gustava Borga, wybitnego reżysera filmowego. Bohater przez lata zaniedbywał relacje z córkami – Norą i Agnes – głównie z powodu obowiązków zawodowych. Historia rozpoczyna się w dniu pogrzebu byłej żony, kiedy Gustav wraca do rodzinnego domu. Podczas spotkania z córką Norą proponuje jej udział w swoim nowym filmie. Kobieta jednak odmawia. W tej sytuacji Gustav decyduje się obsadzić w tej roli hollywoodzką gwiazdę Rachel. W postacie córek wcielają się Renate Reinsve oraz Inga Ibsdotter Lilleaas, a Rachel gra Elle Fanning. Rola Gustava Borga została napisana specjalnie z myślą o Skarsgårdzie. Reżyser Joachim Trier widział w nim idealnego aktora do zagrania narcystycznego, pewnego siebie mężczyzny, który jednocześnie potrafi ujmować urokiem i poczuciem humoru. Rodzina Skarsgårdów – jedna z najbardziej filmowych na świecie Stellan Skarsgård jest ojcem ośmiorga dzieci i głową jednej z najbardziej rozpoznawalnych rodzin w świecie filmu. Wielu jego potomków poszło w ślady ojca i rozpoczęło kariery aktorskie, dzięki czemu nazwisko Skarsgård regularnie pojawia się w napisach filmowych i serialowych na całym świecie. Najstarszy z rodzeństwa, Alexander Skarsgård, urodził się 25 sierpnia 1976 roku w Sztokholmie. Jest jednym z najbardziej znanych aktorów w rodzinie – wystąpił m.in. w serialach „Generation Kill”, „True Blood” oraz „Sukcesja”. W 2018 roku zdobył Emmy, nagrodę SAG oraz Złoty Glob za rolę w serialu „Wielkie kłamstewka”. Po obejrzeniu „Wartości sentymentalnej” na festiwalu w Telluride Alexander zareagował bardzo emocjonalnie – według relacji wyszedł z sali poruszony i przytulił ojca. Kilka miesięcy później ojciec i syn znaleźli się w nietypowej sytuacji, ponieważ obaj zostali nominowani do nagrody Gotham za najlepszą rolę drugoplanową. Gustaf Skarsgård, urodzony 12 listopada 1980 roku w Sztokholmie, już jako dziecko interesował się aktorstwem i uczęszczał do szkoły teatralnej. Międzynarodową rozpoznawalność przyniosła mu rola Flokiego w serialu „Vikings”, w którym występował w latach 2013–2020. Pojawił się także w serialu „Westworld” oraz produkcji Netflixa „Cursed”. Sam Skarsgård, który przyszedł na świat 5 czerwca 1982 roku w Szwecji, wybrał inną drogę zawodową niż większość rodzeństwa. Zamiast kariery aktorskiej zdecydował się na medycynę i pracuje jako lekarz na oddziale intensywnej terapii. Według relacji rodziny na co dzień ratuje ludzkie życie. Kolejnym z braci jest Bill Skarsgård, urodzony 9 sierpnia 1990 roku. Aktor zdobył światową popularność dzięki roli przerażającego klauna Pennywise w filmie „To” (2017) oraz jego kontynuacji „To: Rozdział 2” (2019). Wystąpił także w takich produkcjach jak „Deadpool 2” czy „John Wick: Chapter 4”. Jedyną córką w rodzinie jest Eija Skarsgård, urodzona 27 lutego 1992 roku. W przeciwieństwie do większości rodzeństwa nie wybrała kariery aktorskiej, choć przez pewien czas pracowała jako modelka. W 2019 roku wyszła za mąż za Zeke Tastas. Valter Skarsgård, urodzony 25 października 1995 roku, również został aktorem. Występował przede wszystkim w produkcjach szwedzkich, a międzynarodową uwagę zwrócił rolą w serialu „Black Lake” emitowanym w latach 2016–2018 oraz w produkcji Netflixa „Katla” z 2021 roku. Dwaj najmłodsi synowie aktora pochodzą z jego drugiego małżeństwa z producentką filmową Megan Everett. Ossian Skarsgård, urodzony w 2009 roku, już jako nastolatek pojawił się na ekranie – zagrał u boku starszego brata Billa w szwedzkim filmie „Bränn Alla Mina Brev” (2022). Najmłodszy z rodzeństwa, Kolbjörn Skarsgård, urodził się w 2012 roku. Podobnie jak wielu członków rodziny rozpoczął przygodę z aktorstwem jako dziecko – wystąpił m.in. w serialu „Clark” (2022) oraz w produkcji telewizyjnej „Kenny Starfighter”. Sam Skarsgård podchodzi do rodzinnego sukcesu z dystansem i poczuciem humoru. W jednym z wywiadów określił siebie żartobliwie mianem „nepo-taty”, sugerując, że dzięki dzieciom także on korzysta z popularności nazwiska. Od idola nastolatek do gwiazdy światowego kina Kariera aktorska Stellana Skarsgårda rozpoczęła się bardzo wcześnie. Już w wieku 16 lat zagrał w popularnym serialu telewizyjnym „Bombi Bitt och jag” (1968). Produkcja przyniosła mu ogromną popularność w Szwecji i sprawiła, że stał się idolem nastolatek. Niedługo później porzucił szkołę i rozpoczął pracę w teatrze. W 1972 roku dołączył do zespołu Królewskiego Teatru Dramatycznego w Sztokholmie, gdzie występował przez wiele lat. Przełom w jego karierze nastąpił w 1982 roku, kiedy zagrał w filmie „Prostoduszny morderca” w reżyserii Hansa Alfredsona. Rola przyniosła mu nagrodę na festiwalu w Berlinie i otworzyła drogę do międzynarodowej kariery. Czytaj też: Buntowniczka z małej norweskiej wioski dziś zachwyca w jednym z najlepiej ocenianych filmów roku. "Wyrzucano mnie z wielu miejsc. Tylko w aktorstwie naprawdę pasuję” Hollywood i współpraca z wielkimi reżyserami Z czasem Skarsgård stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych europejskich aktorów w Hollywood. Wystąpił w wielu znanych produkcjach, takich jak „Buntownik z wyboru”, „Piraci z Karaibów” czy „Dziewczyna z tatuażem”. Szczególnie ważne miejsce w jego filmografii zajmują współprace z duńskim reżyserem Larsem von Trierem. Skarsgård zagrał m.in. w filmach „Przełamując fale”, „Tańcząc w ciemnościach”, „Dogville”, „Melancholia” oraz „Nimfomanka”. Aktor znany jest również z ról w dużych produkcjach filmowych. W filmie „Diuna” Denisa Villeneuve’a wcielił się w barona Vladimira Harkonnena – jedną z najbardziej charakterystycznych postaci tej historii. Nagrody i przełomowa rola w „Czarnobylu” Jednym z największych sukcesów w jego karierze była rola w serialu „Czarnobyl”, w którym zagrał Borysa Szczerbinę, zastępcę przewodniczącego Rady Ministrów ZSRR odpowiedzialnego za działania po katastrofie w elektrowni jądrowej. Ta kreacja przyniosła mu pierwszy w karierze Złoty Glob i umocniła jego pozycję jako jednego z najbardziej cenionych aktorów charakterystycznych swojego pokolenia. Czy Stellan Skarsgård zdobędzie Oscara? Mimo ponad pięćdziesięciu lat kariery i ponad stu filmów w dorobku, Stellan Skarsgård dopiero teraz otrzymał pierwszą nominację do Oscara. To wydarzenie szczególne nie tylko dla samego aktora, ale również dla szwedzkiego kina. Dotychczas jedynym szwedzkim aktorem nominowanym przez Amerykańską Akademię Filmową był Max von Sydow, który był nominowany dwukrotnie, lecz nigdy nie zdobył statuetki. Dlatego tegoroczna gala budzi ogromne emocje. Jeśli Skarsgård zwycięży, stanie się pierwszym szwedzkim aktorem w historii nagrodzonym Oscarem. Na odpowiedź trzeba jednak jeszcze poczekać. Rozstrzygnięcie nastąpi w nocy z 15 na 16 marca 2026 roku czasu polskiego. Źródła: wyborcza.pl, people.com
Najnowszy film nominowanego do Oscara reżysera już niebawem w kinach. A o czym opowiada jego drugie hollywoodzkie dzieło?
Premiera hollywoodzkiego debiutu tego polskiego reżysera już w następnym tygodniu. Twórca w tym roku zrealizował kolejny międzynarodowy film, który osadzony jest w Wielkiej Brytanii. O czym jest kolejne światowe dzieło artysty?
Jan Komasa nie boi się trudnych tematów, a jego filmy od lat balansują między społecznym komentarzem a formalnym eksperymentem. Po międzynarodowym sukcesie „Bożego Ciała” i ambitnym, politycznym thrillerze „Rocznica”, reżyser powraca z drugim hollywoodzkim projektem, „Dobrym chłopcem”. Ten psychologiczny dreszczowiec rozgrywający się na prowincji Wielkiej Brytanii to opowieść o władzy, przemocy i potrzebie kontroli, zarówno nad innymi, jak i nad samym sobą. „Dobry chłopiec” – kolejny śmiały krok Jan Komasa Polski reżyser Jan Komasa, znany dotychczas przede wszystkim z nominowanego do Oscara filmu „Boże ciało” oraz intensywnych dramatów psychologicznych takich jak „Sala samobójców”, tym razem przekracza granice rodzimej kinematografii. Jego najnowszy projekt, anglojęzyczny thriller „Dobry chłopiec”, stanowi kolejny etap w drodze artysty ku międzynarodowej arenie. Film powstał w koprodukcji polsko‑brytyjskiej, zaś jego światowa premiera odbyła się podczas 50. edycji Toronto International Film Festival. W obsadzie pojawiają się gwiazdy światowego formatu, znany z serialu „Dojrzewanie” Stephen Graham, Andrea Riseborough i Anson Boon, co podkreśla ambicje projektu. Produkcja została wyreżyserowana przez Komasę, scenariusz napisali Bartek Bartosik i Naqqash Khalid, zdjęcia zaś zrealizował rodzimy operator Michał Dymek, który swoje pierwsze kroki w Hollywood stawiał za sprawą oscarowego debiutu Jessiego Eisenberga „Prawdziwy ból”. Film łączy elementy thrillera psychologicznego z czarną komedią i zawiera w sobie typowe dla Komasy motywy, jak przemoc, władza, resocjalizacja, ale także konflikt pokoleniowy i refleksję nad kondycją człowieka w izolacji. Zobacz też: To hollywoodzki debiut nominowanego do Oscara Polaka. Ten brawurowy dramat już niebawem obejrzysz w kinie O czym opowiada film „Dobry chłopiec”? Głównym bohaterem „Dobrego chłopca” jest dziewiętnastoletni Tommy (Anson Boon), chłopak z marginesu, który żyje z przestępstw, alkoholu, narkotyków i internetowej autopromocji. Pewnego wieczoru zostaje uprowadzony przez Chrisa (Stephen Graham) i jego żonę Kathryn (Andrea Riseborough) i budzi się związany w piwnicy dużej posiadłości na brytyjskiej prowincji. Chris i Kathryn chcą przywrócić mu moralny kurs, mają plan – odmienić go i uczynić z niego tytułowego „dobrego chłopca”. Akcja filmu toczy się w klaustrofobicznej przestrzeni jednego domu, w której sekwencje resocjalizacji mieszają się z irracjonalną tyranią. Tommy zmaga się nie tylko z fizycznym i psychicznym zniewoleniem, ale także z paradoksalnym uczuciem wdzięczności wobec kata‑wychowawcy. Film staje się spektaklem władzy i uległości, symboliką więzi rodziny jako oddziału resocjalizacyjnego oraz krytyką systemu, który próbuje zagospodarować jednostkę. Recenzja „The Guardian” mówi o „kubrickowskim absurdzie” i porównuje film do klasyków psychologicznej prowokacji. Choć tematy może nie są nowatorskie, Komasa nadaje im uniwersalny wymiar, zadając pytanie, kto w tej układance naprawdę potrzebuje terapii, więzień czy wychowawca? Zobacz też: To jedna z najbardziej wyczekiwanych premier roku. Kultowy polski reżyser po raz kolejny szokuje mroczną opowieścią Droga do międzynarodowej kariery Jana Komasy View oEmbed on the source website W obliczu coraz większej globalizacji kina, „Dobry chłopiec” jawi się jako znaczący punkt w karierze Komasy. Pokazuje, że reżyser potrafi przenieść swoją wrażliwość na uniwersalną płaszczyznę, zachowując stylowy sznyt i prowokacyjny charakter. Film nie tylko poszerza jego filmografię o międzynarodowy projekt, lecz także potwierdza jego gotowość do stawiania trudnych pytań, o naturę przemocy, resocjalizacji i człowieczeństwa w czasach, w których zdaje się ono być na wagę złota. Polska premiera filmu pozostaje nieznana, a już w następny piątek, 21-ego listopada do kin wchodzi pierwsze hollywoodzkie dzieło reżysera – „Rocznica”.
Jest pierwszą Polką, która otrzymała Oscara. Z tamtej nocy dobitnie zapamiętała jedno. Chodzi o słowa Toma Hanksa
To ją podczas Oscarów w 1994 roku zapowiedział sam Tom Hanks. 31 lat temu Ewa Braun otrzymała tę niezwykłą nagrodę za scenografię do filmu "Lista Schindlera". Od tej pory jej zawodowe życie to nieustające pasmo sukcesów. Tylko nam opowiedziała o swojej pracy i młodych twórcach, których śledzi z zapartym tchem.
Ponad 3 dekady temu cała Polska nie mogła uwierzyć, że nagroda Oscara po raz pierwszy trafiła do rąk Polki. To właśnie w 1994 roku Ewa Braun – wraz z Allanem Starskim – odebrała w Los Angeles najważniejszą statuetkę w świecie kina. Doceniono jej pracę przy scenografii do „Listy Schindlera”. Tylko nam opowiedziała, jak zapamiętała całą galę. Pierwsza taka Polka w historii. Ewa Braun o Oscarach 1994 Przy okazji sesji do VIVY! – która jeszcze do środy w sprzedaży – udało się nam porozmawiać przed kamerą z Ewą Braun. Scenografka podzieliła się z nami wspomnieniami z gali przyznania Oscarów w 1994 roku. Czy ona i jej koledzy spodziewali się nagrody? „Przesłanki były tylko takie, że film Lista Schindlera dostał 12 nominacji do Oscarów. Ale oczywiście cały konkurs jest nieprzewidywalny. Muszę powiedzieć, że w tamtej edycji uroczystości nasza konkurencja w kategorii scenografia była niezwykle trudna. Filmy obok naszego były niesamowite i bardzo różnorodne, ale jednocześnie też piękne scenograficznie. Wszyscy mamy chyba w pamięci takie filmy jak Wiek Niewinności, Okruchy dnia, Orlando czy Rodzina Adamsów. A jednak doceniono film czarno-biały”, opowiada nam przed kamerą VIVY.pl. „Myślę, że to najbardziej dowodzi temu, że nie ma takiego czegoś, że jest dobra scenografia i słaby film, tylko po prostu jeżeli jest dobra scenografia, to jednak też i film jest dobry”, dodaje. Pani Ewa do dziś ma w głowie słowa prowadzącego ówczesną uroczystość. „Pamiętam, że wtedy na scenę wyszedł Tom Hanks. I gdy wyczytywał filmy nominowane do nagrody Oscara, to powiedział bardzo ważną rzecz. Powiedział, że kiedyś wystarczyło światło, aktor i kamera, ale potem z czasem się okazało, że jednak aktor potrzebuje tła i tym tłem jest scenografia”, opowiedziała nam. Całej rozmowy możesz posłuchać na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
To dzieło w oscarowej obsadzie to poruszająca historia rodzinna. Hit o bokserze obejrzysz już dziś za darmo
To poruszająca historia o rodzinie i wychodzeniu z marginesu społecznego. Ten hit to doskonały pokaz drugoplanowego aktorstwa, które zaowocowało dwoma nagrodami Akademii. Nie przegap okazji, bo już dziś obejrzysz go całkowicie za darmo.
Jeżeli jesteś fanem filmu „Rocky” to koniecznie musisz obejrzeć ten film. To klasyczna sportowa opowieść, która prowokuje do refleksji i inspiruje. W obsadzie znalazły się same gwiazdy, z czego dwójka aktorów nagrodzona została za swoje role Oscarem! Już dziś obejrzysz go za darmo w telewizji. Twórcy i obsada filmu „Fighter” Za reżyserię tego filmu odpowiada, wzięty amerykański twórca David O. Russell, autor „Poradnika pozytywnego myślenia” oraz „American Hustle”. Scenariusz jest efektem współpracy trio, w którego skład wchodzi Eric Johnson, Paul Tamsay oraz autor tekstu do słynnego, oscarowego „Jokera”, Scott Silver. Zdjęcia wykonał, jeden z najlepszych obecnych operatorów w Hollywood, zdobywca Oscara oraz wieloletni współpracownik Christophera Nolana, Hoyte Van Hoytema, którego kunszt podziwiać można m.in. w filmie „Ona” czy „Oppenheimer”. W obsadzie także znalazły się jedne z największych nazwisk branży filmowej. W główną rolę wcielił się Mark Wahlberg, znany z komedii „Ted” oraz szpiegowskiej „Infiltracji”. U jego boku, podziwiać można, słynącego z jednych z najbardziej drastycznych metamorfoz w Hollywood, Christiana Balea, odtwórcę postaci Batmana oraz kultowego Patricka z „American Psycho”. Żeńskie role przypadły dwóm, wielkim aktorkom, Amy Adams z głośnego filmu „Nowy początek” oraz Melissie Leo znanej z dramatu kryminalnego „Labirynt”. Zobacz też: Już jest! Ten długo wyczekiwany film z oscarową obsadą właśnie wszedł do kin. Nie zgadniecie, w kogo wcielił się tym razem Pedro Pascal O czym opowiada film „Fighter”? „Fighter” to film, którego fabuła opiera się na uniwersalnym fundamencie, wpisując się w gatunek sportowego dramatu obyczajowego. Główny bohater, Micky Ward jest byłym, odnoszącym liczne sukcesu bokserem, o którego sławie obecnie nie pamięta już nikt. Jego życie wypełnione jest marazmem i rutyną, które nie napawają go ani jego bliskich nadzieją na lepszą przyszłość. Ward jednak wciąż marzy o zdobyciu Mistrza Świata, co rozpocznie pełną wyzwań drogę do celu, w której pomoże mu brat oraz nowo poznana dziewczyna. I choć reżyser zdecydował się zbudować film na znanej i często przetwarzanej historii sportowej niczym z kultowego „Rocky’iego”, to udało mu się uniknąć powtarzalności i typowego schematu. Główny wątek filmu jest mocno osadzony w nieoczywistych sytuacjach rodzinnych, co nadaje mu wyjątkowości na tle innych dzieł z gatunku. To opowieść o determinacji, relacjach i marzeniach, która potrafi zarówno wzruszyć jak i pobudzić nadzieję. Szczególnie jasnym punktem „Fightera” jest jego obsada. Mimo iż Bale oraz Leo zaangażowani zostali w role drugoplanowe, to oboje zostali za nie nagrodzone Oscarem, a dla samego odtwórcy postaci Dickiego jest to jedna z najbardziej charakterystycznych ról w karierze. To film, który z pewnością ucieszy fanów boksu i sportowych historii, ale jego niestandardowa forma sprawia, że jest kinem dostępnym dla każdego. Zobacz też: Krytycy zgodni. Legendarny reżyser, uwielbiany aktor w roli głównej i pełna zwrotów akcji historia. Już od dziś w kinach film, który ma szansę na Oscara! Kiedy i gdzie oglądać film „Fighter”? View oEmbed on the source website Film będzie można obejrzeć już dziś za darmo na kanale TVP 1 o godzinie 21:05.
To nie żart. Ten aktor od 30 lat dostaje wypłaty za film, w którym go nie było
Sam Rockwell, laureat Oscara, od ponad 30 lat otrzymuje wynagrodzenie za film, w którym... nie zagrał! Aktor wyznał w podcaście, że jego scena nigdy nie została nakręcona, a mimo to umowa gwarantuje mu wypłaty za dystrybucję filmu. Poznaj niezwykłe kulisy tej sytuacji.
W świecie Hollywood, gdzie wszystko wydaje się możliwe, czasami rzeczywistość potrafi zaskoczyć bardziej niż filmowy scenariusz. Sam Rockwell, znany i ceniony aktor, od trzech dekad otrzymuje wypłaty za film, w którym... nigdy nie zagrał. Choć jego scena nie została nawet nakręcona, umowa zawarta na początku kariery zapewniła mu stałe wynagrodzenie. Jak to możliwe? Kulisy tej niezwykłej sytuacji są równie fascynujące, co absurdalne. Sam Rockwell i jego "niewidzialna" rola z 1989 roku W 1989 roku Sam Rockwell, dziś znany z takich produkcji jak „Trzy billboardy za Ebbing”, „Zielona mila” czy „Biały lotos”, otrzymał rolę w filmie „Wesprzyj się na mnie” (ang. „Lean on Me”). Obok niego o angaż ubiegali się również Michael Imperioli oraz Kevin Corrigan. Ku zaskoczeniu wszystkich, to właśnie Rockwell dostał szansę na udział w produkcji reżyserowanej przez Johna G. Avildsena – zdobywcę Oscara za „Rocky'ego”. Jednak ostatecznie widzowie nigdy nie zobaczyli Rockwella w tej produkcji. Podczas nagrań filmowcy nie dotarli do sceny z jego udziałem, a ze względu na ograniczony budżet i konieczność optymalizacji kosztów, postanowili aktora „puścić”, rezygnując z dalszej współpracy. Umowa silniejsza niż obecność na ekranie Mimo że Rockwell nie wypowiedział w filmie ani jednej kwestii, ani nie pojawił się nawet na ekranie, jego podpisana wcześniej umowa miała dalekosiężne skutki. Jak wyznał w podcaście „Happy Sad Confused”, nie został oficjalnie zwolniony – po prostu jego scena nie została zrealizowana, a twórcy nie chcieli płacić mu za cały tydzień pracy za jedną linię dialogu. To jednak nie zakończyło tej historii. Na mocy zawartego kontraktu, aktor od 30 lat otrzymuje wynagrodzenie za emisję filmu „Wesprzyj się na mnie” w telewizji kablowej, dystrybucję na płytach DVD, emisję w syndykacji oraz w serwisach streamingowych. Ile pieniędzy dostaje Rockwell za "Wesprzyj się na mnie"? Chociaż Sam Rockwell nie podał konkretnej kwoty, sam przyznaje, że nie są to wielkie pieniądze. Dla porównania Reece Thompson, który w „Titanicu” zagrał „irlandzkiego chłopca” i wypowiedział zaledwie trzy kwestie, otrzymuje rocznie od 100 do 200 dolarów z tytułu praw autorskich. W przypadku Rockwella, który nie zagrał nawet jednej sceny, wypłaty mają charakter symboliczny, lecz regularny – co czyni tę sytuację jeszcze bardziej zaskakującą. Kto jeszcze był związany z tym filmem? „Wesprzyj się na mnie” to film oparty na prawdziwej historii, w którym główną rolę zagrał Morgan Freeman. Wciela się on w dyrektora szkoły, który stosując kontrowersyjne metody, próbuje uchronić placówkę przed przejęciem przez zarząd komisaryczny. Produkcja porusza problematykę narkotyków wśród młodzieży i dramatycznie niskich wyników nauczania. Reżyserem filmu był John G. Avildsen – autor sukcesów takich jak „Rocky”. Mimo że Rockwell nie pojawił się w finalnym montażu, jego nazwisko pozostaje nierozerwalnie związane z tą produkcją – choćby za sprawą wypłat. Nietypowe przypadki wynagrodzeń w Hollywood Historia Sama Rockwella to jedna z tych anegdot, które pokazują, jak nieprzewidywalny może być świat show-biznesu. Często mówi się o aktorach, którzy przez lata otrzymują wynagrodzenie za jedno zdanie w filmie czy serialu. W tym przypadku jednak Rockwell nie wypowiedział żadnej kwestii, a mimo to jego umowa zapewniła mu stały dopływ środków. To niecodzienna sytuacja, która pokazuje, jak istotne są szczegóły zawarte w kontraktach w branży filmowej – i jak mogą one wpłynąć na przyszłość aktora, nawet jeśli fizycznie nie pojawił się na planie zdjęciowym. Źródło: kultura.gazeta.pl
Jako pierwsza Polka dostała Oscara. Mało kto wie, że jest bratanicą znanej skandalistki PRL. Odniosła gigantyczny sukces i jest dumą Polski
Wyjątkowa, piekielnie uzdolniona i... tajemnicza. Ewa Braun to ktoś znacznie więcej niż wybitnie uzdolniona scenografka i kostiumolog. To pierwsza Polka w Oscarem. Poznaj tajemnice jej życia i drogę na szczyt za kulisami wielkiego kina. Życiorys Ewy Braun to gotowy scenariusz na... porywający film!
Ewa Braun jest pierwszą Polką, która dostała Oscara. Wyróżnienie otrzymała za wystrój wnętrz do filmu „Lista Schindlera” Stevena Spielberga z 1994 roku. Teraz przed nią kolejne prestiżowe wyróżnienie. W tym roku zostanie uhonorowana nagrodą Platynowych Lwów za całokształt twórczości na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. A będzie to 50., jubileuszowy festiwal! Ewa Braun pochodzi ze znanej rodziny, odnosi wielkie sukcesy, ale zapłaciła za to swoją cenę. Jak ułożyło się życie tej wybitnej polskiej artystki? Ewa Braun, córka pisarza, bratanica słynnej w PRLu skandalistki Ewa Braun urodziła się 2 sierpnia 1944 roku w Krakowie, w rodzinie o silnych tradycjach intelektualnych. Jej ojcem był Andrzej Braun – ceniony pisarz, eseista i działacz społeczny. Niewielu wie, że nasza słynna scenografka jest bratanicą Michaliny Wisłockiej, najsłynniejszej polskiej seksuolożki, autorki wielu książek, która w PRL przełamywała tabu związane z seksem. Dlatego nazywana była skandalistką. Ewa Braun pracowała zresztą jako kostiumolog i scenograf przy filmie o Wisłockiej „Sztuka kochania”. Jako dziecko interesowała się filmem, tym bardziej, że jej ojciec – Andrzej Braun – był nie tylko znanym pisarzem i scenarzystą, lecz także kierownikiem literackim jednego z ówczesnych zespołów filmowych. Czasem w dorosłym życiu prowadziło to do zabawnych sytuacji. Kiedy miała pracować przy filmie „Lawa” z Tadeuszem Konwickim, pisarzem i reżyserem, którego bardzo ceniła, powiedziała mu, że czuje się stremowana. „A wiesz jaki ja jestem skrępowany. Pamiętam Ciebie, jak siedziałaś na nocniku!”, odpowiedział mistrz Konwicki. Czytaj także: Tak rodził się Festiwal Polskich Filmów Fabularnych. Dziś odbywa się w Gdyni, ale wszystko zaczęło się od Gdańska Wybitny operator podrywał ją i radził : nie idź do szkoły filmowej, to jest męski świat Szukała swojej drogi, myślała o dziennikarstwie, fotografii. Ale też operatorce w Łódzkiej Szkole Filmowej. Wtedy jednak słynny operator Mieczysłw Jahoda, który emablował ją jako 18-latkę, bardzo jej to odradzał. „Co ty wymyśliłaś?!”, żachnął się, gdy poprosiła go o poradę. „To nie jest praca dla kobiet, staniesz się babochłopem, kamera jest ciężka, waży kilkanaście kilogramów!” Do tej pory mało jest kobiet operatorów. Ewa Braun posłuchała Jahody i poszła na historię sztuki... Była na czwartym roku, kiedy zadebiutowała w filmie. Sama sobie tę pracę wychodziła. Jako debiutantka została wrzucona na głęboką wodę. Była asystentką scenografa przy głośnym filmie „Album Polski” w reżyserii Jana Rybkowskiego. Nocami sprawdzała, jak wyglądają oznaczenia armii niemieckiej, policji, służby kolejowej. Była dumna, że ubrała kolumnę 1000 jeńców niemieckich. To był nie tylko sprawdzian z talentu, ale też z umiejętności organizacyjnych. Do dzisiaj ceniony jest nie tylko jej talent, ale też skrupulatność i doskonałe oko do detali. Czytaj także: Jest ikoną PRLu, mało kto wie, że jej brat też jest aktorem. Życie tej uwielbianej gwiazdy owiane jest tajemnicą Ewa Braun: kariera filmowa – od polskich produkcji do Hollywood Zaczynała, jak wiele kobiet w polskim filmie, od projektowania kostiumów. Ale ta praca zaczęła ją nużyć. Jako historyczka sztuki interesowała się zawsze przedmiotami. Dlatego ciekawym wyzwaniem stała się dla Ewy Braun dekoracja wnętrz, robiła scenografię m.in. do serialu historycznego „Królowa Bona” i „Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny” i całej masy innych filmów i seriali. Jak wspominała, w PRLu nie wystarczyło to, że się miało pomysł artystyczny. Trzeba było zdobyć wszystkie rzeczy, i pamiętać np. o tym, żeby Barbara Radziwiłłówna nie miała sukni z tego samego materiału, z którego szyto obicia na fotele. A brakowało wszystkiego. Ewa Braun współpracowała z wieloma wybitnymi reżyserami polskiego kina, m.in. z Krzysztofem Zanussim, Andrzejem Wajdą, Agnieszką Holland, z Januszem Majewskim, z którym zrobili wiele filmów, m.in. „Zazdrość i medycynę”, „Zaklęte rewiry”, „CK Dezerterów”, „Sprawę Gorgonowej". Ona sama mówiła, że lubiła „filmy z epoki”, w których można było oddać smak danych czasów. Jej styl scenograficzny cechuje realizm, głęboka znajomość epoki, w której osadzona jest akcja filmu, oraz niezwykłe wyczucie koloru i przestrzeni. Pracowała zarówno przy filmach fabularnych, jak i dokumentalnych, wykazując się niebywałą wszechstronnością. Czytaj także: Doskonale znasz ją z ekranu, dziś ma 61 lat. Mało kto wie, że jest związana z byłym partnerem ikony PRLu Na Oscarach zapowiadał ją Tom Hanks Największym osiągnięciem Ewy Braun była współpraca z Allanem Starskim przy tworzeniu scenografii do „Listy Schindlera” w reżyserii Stevena Spielberga. Film zdobył aż siedem Oscarów w 1994 roku, w tym dla Ewy Braun i Allana Starskiego za najlepszą scenografię. To wyróżnienie uczyniło z niej na lata jedyną polską artystkę nagrodzoną Oscarem. Po latach dostała tę nagrodę w 2024 roku Ewa Puszczyńska, jako współproducentka filmu „Strefa Interesów”. Mimo międzynarodowego sukcesu, pozostała osobą skromną, unikającą medialnego rozgłosu. Jak wspominała tamten oscarowy wieczór? „Wyszedł Tom Hanks, przedstawił nominacje. Następnie powiedział sakramentalne: „and the Oscar goes to...” i wymienił Allana Starskiego i „Iłłę” Braun. W pierwszym momencie nie do końca się zorientowałam, że to chodzi o mnie”, mówiła w rozmowie z Polskim Radiem. „Kiedy odbierałam mojego Oscara, żadna z naszych telewizji nie transmitowała tej uroczystości.”, wspominała. „Lista Schindlera” była robiona z wielkim rozmachem. Powstawało kilka scenografii dziennie, pracował nad tym sztab ludzi. My, widzowie, rzadko zdajemy sobie sprawę, ile czasu pochłania praca scenografa, trzeba sprawdzić każdy przedmiot, każdy element ubioru, oznaczenia wojskowego itp. Oscar – ważąca prawie 4 kilogramy figurka, pokryta czternastokaratowym złotem – to najbardziej pożądane, profesjonalne wyróżnienie w dziedzinie filmu, przyznawane przez członków Amerykańskiej Akademii Sztuki Filmowej. Jak zauważył fotograf Janusz Czapiński, statuetka Oscara stała u Ewy Braun w sypialni, na stoliku z kosmetykami, scenografka powiesiła na niej perły. Poprosił wtedy, by się ubrała w szlafrok i zrobił super zdjęcie. Ewa Braun mówiła, że Oscar jest jak zawód, jest wizytówką na całe życie. Bardzo ceni tę nagrodę, choćby dlatego, że przyznają ją profesjonaliści. Czytaj także: Syn Toma Hanksa runął na dno, wszyscy drżeli o jego życie. Tylko rodzina ocaliła go przed najgorszym Ewa Braun: Platynowe Lwy to bardzo radosna wiadomość Poza pracą w branży filmowej, Ewa Braun poświęciła się działalności edukacyjnej. Przez wiele lat była wykładowczynią Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie wychowała pokolenia scenografów i dekoratorów wnętrz. Jej studenci podkreślają, że była wymagająca, ale sprawiedliwa – potrafiła zauważyć potencjał i go pielęgnować. Mimo licznych obowiązków zawodowych, Braun znalazła czas na swoje pasje. Interesowała się sztuką współczesną, architekturą oraz historią kultury. Ceniła życie rodzinne i prywatność, unikając show-biznesowego blichtru. Czas wolny spędzała w gronie najbliższych i przyjaciół, pielęgnując więzi z dawnych lat. Nigdy nie mówiła o swoim życiu osobistym. Uważana jest za kobietę z wielką klasą i stylem. Zawsze jest elegancka, świetnie ubrana. Cieszy się z nagrody, którą otrzyma w Gdyni, z Platynowych Lwów. „To niezwykle radosna wiadomość dla mnie! Jestem zaszczycona decyzją przyznania mi Platynowych Lwów za całokształt dokonań twórczych. Tradycyjnie tą nagrodą wyróżniano przede wszystkim reżyserów, jestem dumna, że decyzją Komitetu Organizacyjnego Festiwalu z rekomendacji Stowarzyszenia Filmowców Polskich i Rady Programowej Festiwalu otrzymam tę niezwykle prestiżową nagrodę”, mówiła w portalu Filmweb. I dodawała .„Jestem miło usatysfakcjonowana, że po raz drugi po Agnieszce Holland, reżyserce, zostanie wyróżniona twórczyni kobieta”.
Była ikoną lat 90., wystąpiła w oscarowym hicie. Polacy długo nie wiedzieli, dlaczego tak nagle zniknęła. Powód zaskakuje
Agnieszka Wagner, jedna z najbardziej tajemniczych aktorek polskiego kina, osiągnęła międzynarodowy sukces, ale zniknęła z ekranów. Zagrała w „Liście Schindlera” i „Szamance”, lecz unikała medialnego rozgłosu. Dlaczego aktorka zdecydowała się na życie z dala od świateł reflektorów?
Agnieszka Wagner to aktorka, której ekranowa obecność zapadała w pamięć na lata. Zachwycała elegancją, subtelnością i talentem, który docenił nawet Steven Spielberg, obsadzając ją w oscarowej „Liście Schindlera”. Polscy widzowie pokochali ją za role w „Ciemnej stronie Wenus”, „Szamance” czy „Quo Vadis”. Mimo wielkiego potencjału i uznania reżyserów, z biegiem lat niemal zupełnie zniknęła z ekranów. Dlaczego aktorka, która miała przed sobą światową karierę, zdecydowała się wycofać z medialnego życia? Odpowiedź jest zaskakująca – i niezwykle ludzka. Młodzieńczy debiut i błyskawiczna kariera Agnieszki Wagner Agnieszka Wagner urodziła się 17 grudnia 1970 roku w Warszawie. Już jako dziecko występowała w zespole pieśni i tańca Gawęda, a jako nastolatka rozpoczęła przygodę z aktorstwem. W wieku 18 lat zadebiutowała jako Oleńka w filmie „Dotknięci” w reżyserii Wiesława Saniewskiego, zdobywając uznanie krytyków i widzów. Mimo młodzieńczego sukcesu, nie od razu wybrała artystyczną ścieżkę. Po maturze rozpoczęła studia ekonomiczne i z historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. Dopiero później, chcąc rozwijać swój warsztat, zdecydowała się na Europejską Akademię Filmową w Berlinie, gdzie uczyli ją m.in. Istvan Szabo i Tilda Swinton. Przełomowe role: od Żuławskiego do Spielberga Kariera Agnieszki Wagner rozwijała się dynamicznie. Aktorka zagrała w wielu ważnych produkcjach, w tym w „Pożegnaniu z Marią”, „Stella Stellaris” oraz w oscarowej „Liście Schindlera” w reżyserii Stevena Spielberga, gdzie wcieliła się w dziewczynę w Brinnlitz. Przełomowym momentem była jej rola w „Szamance” Andrzeja Żuławskiego jako Anna – narzeczona grana przez Bogusława Lindę. Wspominała, że była to udana kreacja i cenna współpraca, choć unikała oceniania kontrowersyjnych metod reżysera. Zobacz też: Agnieszkę Wagner i Piotra Adamczyka połączyła młodzieńcza miłość, lecz różniło ich zbyt wiele… Świadome wycofanie się z medialnego świata Mimo spektakularnych ról i międzynarodowej kariery, Agnieszka Wagner konsekwentnie unikała show-biznesu. Rzadko pojawiała się na branżowych wydarzeniach. „W tym zawodzie, jeśli się chce, można bywać naprawdę na okrągło. (...) Ale ja nie chcę” – mówiła w wywiadzie. Po roli w filmie „Ciemna strona Wenus” Radosława Piwowarskiego, nie otrzymywała już wielu propozycji wymagających ról. Jak sama przyznała, „wskoczyła do szufladki”. Jej typ urody, uznawany za niedzisiejszy, często był barierą w dostępie do współczesnych ról kobiecych. Prywatność i życie rodzinne z dala od kamer Po zakończeniu związku z Piotrem Adamczykiem, aktorka odnalazła spokój u boku Jerzego Jurczyńskiego, byłego rzecznika prasowego Wisły Kraków. Para ma córkę, Helenę, i prowadzi spokojne życie z dala od mediów. Wagner wielokrotnie podkreślała, że macierzyństwo całkowicie przewartościowało jej życie. „Dziecko to jest taki stały, najpewniejszy i najjaśniejszy punkt w moim świecie” – wyznała w jednym z wywiadów. Aktorka ceni sobie prywatność i nigdy nie próbowała budować popularności na medialnych skandalach. Zobacz również: Agnieszka Wagner odnalazła szczęście u boku Jerzego Jurczyńskiego. Łączy ich silna relacja Co dziś robi Agnieszka Wagner? Agnieszka Wagner nie zrezygnowała całkowicie z aktorstwa – pojawiała się w takich produkcjach jak „Quo Vadis”, „Listy do M.”, „Kamienie na szaniec” czy „Barwy szczęścia”. Zagrała także w zagranicznych projektach, m.in. w „Nowych przygodach Arsena Lupina” oraz w niemieckim „Komisarzu Rexie”. Nie posiada dyplomu aktorskiego, ale ma ponad dwadzieścia lat doświadczenia i bogaty dorobek. Dla niej aktorstwo to przede wszystkim pasja. „Zawód aktora jest formą ekspresji innych stron własnej osobowości” – mówiła. Nie marzy o konkretnych rolach, lecz o tym, by grać ciekawe postaci, nawet jeśli są niejednoznaczne. „Najlepsze do grania są postaci pęknięte, silne, ale miękkie w środku (...) takich sprzeczności szukam w postaci” – tłumaczyła. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Zagrała w kultowym filmie PRL-u, ale jej nie zauważyli. Żałowała tej roli przez lata Źródła: wiadomosci.radiozet.pl, viva.pl
Była legendą sceny, świat ją kochał. Polacy szybko o niej zapomnieli
Ida Kamińska była ikoną teatru jidysz i jedyną polską aktorką nominowaną do Oscara. Jej życie to opowieść o emigracji, samotności i stracie ojczyzny, która nigdy jej nie doceniła.
Ida Kamińska – artystka światowego formatu, urodzona w Odessie, wychowana w artystycznej rodzinie, przez lata żyła w cieniu wielkiej sławy i osobistych tragedii. Choć zdobyła międzynarodowe uznanie, m.in. dzięki filmowi „Sklep przy głównej ulicy”, ostatnie lata życia spędziła w Nowym Jorku, daleko od Polski, która zmusiła ją do zrzeczenia się obywatelstwa. Umierała w samotności, a jej imię dziś znane jest nielicznym. Od sceny w Odessie do wielkiego ekranu Artystyczne dziedzictwo i początki kariery Ida Kamińska przyszła na świat 4 września 1899 roku w Odessie, w rodzinie żydowskich artystów. Jej matka, Ester Rachel Kamińska, była cenioną aktorką, ojciec, Abraham Izaak Kamiński – reżyserem teatralnym. Już jako dziecko debiutowała na scenie, a w wieku kilkunastu lat grała regularnie w teatrach jidysz. Sztuka stała się dla niej nie tylko zawodem, lecz powołaniem – grała, reżyserowała, adaptowała i pisała dramaty. Teatr jidysz jako misja życia Po wojnie związała się z Państwowym Teatrem Żydowskim, któremu poświęciła wiele lat. W jego murach rozwijała kulturę jidysz, która przetrwała mimo Zagłady i prześladowań. Teatr, który dziś nosi imię jej i jej matki, był bastionem pamięci i języka, ale także miejscem osobistych triumfów i dramatów. Zobacz też: Kim była Ida Kamińska, jedyna polska aktorka, która otrzymała nominację do Oscara? Jej życie nie było usłane różami Wojenna tułaczka i powojenne rozczarowania Prześladowania i ucieczki – życie na walizkach W 1939 roku wojna dosięgnęła także Idę – jej mieszkanie zostało zbombardowane, a majątek przepadł. Przez trzy tygodnie ukrywała się z rodziną w warszawskich schronach. Gdy dowiedziała się, że znalazła się na „liście do likwidacji” za współtworzenie antyhitlerowskich sztuk, uciekła z miasta. Lata wojny spędziła, przemieszczając się przez tereny ZSRR – Ukrainę, Rosję, Kirgistan. Po wojnie wróciła do Polski, próbując odbudować życie zawodowe i osobiste. Powrót do Polski i kolejne rozstanie Jej powrót nie oznaczał końca tułaczki. Choć miała za sobą wielki sukces artystyczny, to narastający antysemityzm w Polsce lat 60. sprawił, że była zmuszona znów opuścić kraj. W 1968 roku wyjechała z Polski, oddając obywatelstwo i mieszkanie. Najpierw udała się do Wiednia, później do Izraela, aż w końcu przyjęła ofertę pracy w Nowym Jorku, gdzie pozostała do końca życia. Czytaj też: Allan Starski został pierwszym laureatem 27. Orłów. Otrzymał Oscara za „Listę Schindlera” Oscarowa nominacja i gorzkie zwycięstwo Rozalia z „Sklepu przy głównej ulicy” – rola życia W 1965 roku zagrała w czechosłowackim filmie „Sklep przy głównej ulicy”, w reżyserii Jána Kadára i Elmara Klosa. Wcieliła się w postać starej żydowskiej wdowy, nieświadomej tragedii rozgrywającej się wokół niej. Rola przyniosła jej międzynarodowe uznanie – zdobyła nominację do Oscara za najlepszą rolę pierwszoplanową. Była to pierwsza i dotąd jedyna nominacja dla polskiej aktorki w tej kategorii. Hollywood, które mogło być domem W 1967 roku pojawiła się na ceremonii Oscarowej w Santa Monica. Była faworytką amerykańskich widzów. Mimo to statuetka trafiła do Elizabeth Taylor. Choć propozycje z Hollywood napływały lawinowo, Ida nie zbudowała tam kariery. Wróciła do Polski, a gdy została zmuszona do emigracji, zagrała już tylko w jednym filmie – „The Angel Levine”. Zobacz również: Rola w oscarowym filmie przyniosła mu sławę i… zablokowała karierę na siedem lat. Tak potoczyły się losy legendy PRL-u Utrata ojczyzny, samotność, śmierć Wymuszone wygnanie i życie na obczyźnie Nowy Jork przyjął ją z otwartymi ramionami – wystąpiła w „The Tonight Show” Johnny’ego Carlsona, otrzymała propozycję stworzenia Yiddish Theater. Chciała zrealizować ten plan, ale nie zdążyła. W 1975 roku wróciła jeszcze raz do Polski, ale jej obecność budziła niepokój władz. Na gali ku czci jej matki mówiła gorzko: „To wy macie swój dom, a ja tego domu nie mam”. Ostatnie lata w cieniu i niespełnione marzenia Ida Kamińska zmarła 21 maja 1980 roku w Nowym Jorku, na atak serca. Została pochowana na Mount Hebron Cemetery. Jej śmierć przeszła bez echa w Polsce, tak jak jej życie – pełne wyrzeczeń, pasji i tęsknoty za ojczyzną, która ją odrzuciła. Zostawiła po sobie 124 role teatralne, 65 wyreżyserowanych sztuk i dziedzictwo, które warto dziś przypominać. Czytaj też: Polański uczynił z niej gwiazdę, lecz zafundował jej traumę. Jak potoczyły się losy Jolanty Umeckiej? Źródło: wiadomosci.radiozet.pl, viva.pl
Rola w oscarowym filmie przyniosła mu sławę i… zablokowała karierę na siedem lat. Tak potoczyły się losy legendy PRL-u
Zygmunt Malanowicz to postać, która na trwałe zapisała się w historii polskiego kina. Jego talent doceniano zarówno w kraju, jak i za granicą, jednak paradoksalnie rola, która przyniosła mu największy rozgłos, stała się także źródłem problemów. Przez decyzję władz PRL przez siedem lat nie otrzymał żadnej pierwszoplanowej roli w kinie. [Artykuł aktualizowany 23.o3.25 r.] Zygmunt Malanowicz: początek kariery i przełomowa rola Malanowicz urodził się 4 lutego 1938 roku w Korkożyszkach (obecnie na Litwie). Po wojnie jego rodzina osiedliła się w Polsce. Od młodych lat fascynował się teatrem, a do wyboru aktorstwa zainspirowali go Halina i Jan Machulscy. Po początkowych niepowodzeniach w egzaminach do szkół aktorskich w końcu dostał się do łódzkiej filmówki. Jego wielką szansą okazała się rola Chłopaka w filmie „Nóż w wodzie” (1961) Romana Polańskiego. Produkcja ta stała się pierwszym polskim filmem nominowanym do Oscara i przyniosła Malanowiczowi międzynarodową rozpoznawalność. Niestety, film nie przypadł do gustu władzom PRL, które postrzegały go jako oderwany od socjalistycznych ideałów. Aktor, będący wówczas studentem, nie otrzymał zgody na udział w produkcji, co poskutkowało jego wyrzuceniem z uczelni (choć później pozwolono mu wrócić). Czytaj też: Zygmunt Malanowicz był w głośnym związku z Małgorzatą Potocką, ale swoje demony pokonał u boku innej kobiety Siedem lat bez pierwszoplanowej roli Pomimo sukcesu „Noża w wodzie”, Malanowicz nie otrzymał w kolejnych latach znaczących ról w kinie. Władze PRL skutecznie blokowały jego rozwój w tej dziedzinie. Skupił się więc na teatrze, który stał się dla niego bezpieczną przystanią. Dopiero po siedmiu latach powrócił do kinowego świata, występując w filmach takich reżyserów jak Andrzej Wajda („Polowanie na muchy”) czy Bohdan Poręba („Hubal”). Zygmunt Malanowicz: życie prywatne i walka z demonami Malanowicz przez lata zmagał się z osobistymi problemami, w tym z uzależnieniem od alkoholu, które miało wpływ na jego relacje. Jego dwa pierwsze małżeństwa zakończyły się rozwodem, a burzliwy związek z Małgorzatą Potocką stał się obiektem zainteresowania mediów. Dopiero przy trzeciej żonie, młodszej o 23 lata Dorocie, odnalazł stabilizację. Czytaj też: Polański uczynił z niej gwiazdę, lecz zafundował jej traumę. Jak potoczyły się losy Jolanty Umeckiej? Zygmunt Malanowicz: późniejsze lata W późniejszych latach aktor powrócił do kina, występując m.in. w „Tulipanach” Jacka Borcucha. Do końca życia był aktywny zawodowo, związany z wieloma teatrami. Zygmunt Malanowicz zmarł 4 kwietnia 2021 roku w wieku 83 lat. Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie. Źródła: wiadomosci.radiozet.pl, plejada.pl
Allan Starski został pierwszym laureatem 27. Orłów. Otrzymał Oscara za „Listę Schindlera”
„Jest niezwykle skromnym człowiekiem, pełnym miłości do filmu i do ludzi”
Chociaż gala rozdania nagród Orły odbędzie się dopiero 10 marca, właśnie poznaliśmy nazwisko pierwszego laureata. Podczasa spotkania z nominowanymi w Telewizji polskiej prezydent Polskiej Akademii Filmowej przekazał, komu w tym roku zostanie wręczona nagroda honorowa — jest to wybitny polski scenograf, Allan Starski. Kilka lat temu udzielił VIVIE! wyjątkowego wywiadu, w którym opowiedział o sekretach swojego zawodu oraz o swoich osiągnięciach na skalę międzynarodową, w tym o nagrodzie Amerykańskiej Akademii Filmowej — Oscarze. Allan Starski otrzyma Orła za całokształt kariery 5 marca podczas spotkania z nominowanymi do Orłów w siedzibie Telewizji Polskiej ogłoszono, kto zostanie laureatem wyjątkowej nagrody za osiągnięcia życia. W tym roku jedną z najważniejszych nagród w świecie polskiego kina otrzyma wybitny scenograf Allan Starski. „Laureat Nagrody za Osiągnięcia Życia to nie tylko osoba, która zrobiła fantastyczne filmy. To także twórca, który jest dla nas busolą i drogowskazem etycznym, co jest szczególnie ważne w dzisiejszych czasach. Allan Starski to mag polskiego i światowego kina. Kochamy go nie tylko za piękne scenografie, które stworzył do wielu, wielu filmów — Allan Starski jest pierwszym scenografem, który dostał tę nagrodę. Jest także niezwykle skromnym człowiekiem, pełnym miłości do filmu i do ludzi. Na przestrzeni lat stał się również drogowskazem moralnym, który przeprowadził nas przez róże epoki, zachowując niebywałą pasję do kina” przekazał zebranym Dariusz Jabłoński, prezydent Polskiej Akademii Filmowej. Zobacz także: Polskie Nagrody Filmowe ORŁY: Tak powstają statuetki! Tylko nam udało się sfilmować kulisy Allan Starski — kariera, filmy, osiągnięcia Allan Starski swoją przygodę ze scenografią zaczął już w latach 60. ubieglego wieku. W 1969 r. ukończył studia na Wydziale Architektury Wnętrz Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W tym samym roku zaczął pracować jako scenograf w Zespołach Polskich Producentów Filmowych. Przez ponad pół wieku swojej kariery miał okazję pracować z takimi reżyserami jak Andrzej Wajda, Krzysztof Kieślowski, Agnieszka Holland, Władysław Pasikowski, Janusz Zaorski czy nawet Steven Spielberg. Jego wkład w świat kultury i sztuki został wielokrotnie doceniany. W 1979 r. za scenografię w „Pannach z Wilka” otrzymał po raz pierwszy nagodę Lwów, wówczas znanych jako „Lwy Gdańskie”. W 2013 r. wraz z Ewą Braun został laureatem jednej z najważniejszych nagród w świecie filmowym — Oscara — za scenografię do filmu Stevena Spielberga „Lista Schindlera”. Nagrodę Orła odebrał dotychczas aż trzy razy, za „Pana Tadeusza” Andrzeja Wajdy, „Pokłosie” Władysława Pasikowskiego i „Pianistę” Romana Polańskiego. Za ostatniego z nich dostał również Cezara. W 2014 r. otrzymał także Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, a rok później odsłonił swoją gwiazdę w Łódzkiej Alei Gwiazd. W 2023 r. całość jego dorobku zawodowego została doceniony także na festiwalu filmowym w Gdyni, gdzie otrzymał nagrodę Platynowych Lwów. Wówczas z tej okazji zdecydował udzielić Beacie Nowickiej z VIVY! wywiadu, w którym opowiedział o swojej karierze i osiągnięciach. Zapraszamy do lektury archiwalnego wywiadu. Wywiad z Allanem Starskim udzielony VIVIE! w 2023 r. Osiemdziesiąte urodziny, przegląd Pana najważniejszych filmów, Platynowe Lwy na festiwalu filmowym w Gdyni za całokształt twórczości… Czy ta szczególna konfiguracja nastraja Pana refleksyjnie? Allan Starski: Trochę tak. Myślę, że wszystko razem nieco mnie zaskoczyło, i ta osiemdziesiątka, i ta nagroda za dorobek życia. Poważnie brzmi… (uśmiech). Wszyscy pytają, jaki będzie następny film, trudno mi odpowiedzieć, bo w tej chwili nie robię żadnego. W ubiegłym tygodniu miałem we Wrocławiu MasterClass z młodymi ludźmi, którzy oczekiwali ode mnie opowieści o tym, jaki robię film, a ja się cieszyłem, że mam szansę prowadzić z nimi te warsztaty. Gdybym robił film, byłoby to niemożliwe. Praca scenografa – poza wielką przyjemnością twórczą i wielką satysfakcją, kiedy zrobi się dobrą scenografię do dobrego filmu – to ciężka, fizyczna harówka. Długa. Po tylu latach robienia dużych filmów nie rwę się do mniejszych przedsięwzięć. A duży, skomplikowany historycznie film oznacza rok pracy w ostrym reżimie. Na początku zawsze jest ciekawie. Reżyser zawsze jest miły. Rozmowy są pełne energii twórczej, zapału i fantastycznych pomysłów. Oczywiście, jeśli gramy na tych samych falach. Udało mi się w życiu robić filmy z reżyserami, którzy po pierwsze mnie rozumieli, po drugie mi imponowali. Wiedziałem, że mogę od nich czegoś się nauczyć, i to było motywacją do szalenie intensywnej rozmowy, nie tylko o wspólnym filmie. Dwadzieścia pięć lat temu widziałam Pana spacerującego przez trzy dni po krakowskim Kazimierzu ze Stevenem Spielbergiem. Byliście zanurzeni w rozmowie. Zawsze chciałam Pana zapytać, o czym wtedy tak namiętnie dyskutowaliście? To był jego drugi pobyt w Krakowie. Dostałem oficjalne zaproszenie od producentów amerykańskich. Przywitaliśmy Stevena na lotnisku, wsiadamy do busika i, jak to w Polsce, każdy gramoli się na miejsce, które jest wolne, a producent liniowy mówi: „Nie, nie, chwileczkę. Każdy siada tam, gdzie jest to przewidziane. Panie Allanie, pan siada obok Stevena”. To było nasze pierwsze spotkanie. Szok. Ale od razu zaiskrzyło i przez te trzy dni dokumentacji cały czas rozmawialiśmy. No właśnie… Najpierw o filmach Stevena. Pytałem go, jak zaczęła się jego kariera, bardzo interesowały mnie „Szczęki”, a później coraz bardziej wciągaliśmy się w „Listę Schindlera”. Pokazywałem mu obiekty, które mogłyby zagrać w tym filmie. Nie miałem śmiałości spytać, dlaczego mnie wybrał. Najprostsze pytanie, które powinienem mu zadać. Steven nie jest zbyt otwartym człowiekiem. Jest raczej typem introwertyka, podobnie zresztą jak ja. Mieszkaliśmy w hotelu Cracovia, po tych trzech dniach przyszedł do mnie Branko Lustig, nieżyjący już producent chorwacki, i powiedział: „Steven chce z tobą zjeść jutro śniadanie”. Okazało się, że to śniadanie jest pasowaniem na scenografa. Steven definitywnie zdecydował, że chce ze mną robić ten film. No a później było tylko trudniej! (śmiech). Zbudowałem olbrzymią makietę obozu i poleciałem do Los Angeles. Dotarliśmy do biura Amblin – Steven kręcił wtedy „Jurassic World” w Parku Stanowym Nā Pali Coast na Hawajach – a „Jerry” Molen, producent amerykański, który na mnie czekał, mówi: „Słuchaj, nie spotkamy się dzisiaj ze Stevem, bo jest uwięziony na Hawajach”. Myślałem, że to żart. Okazało się, że na wyspie było trzęsienie ziemi i wysłano po niego samolot wojskowy. Był pierwszą osobą, która została stamtąd wyciągnięta. Przyjechał do biura następnego dnia i zwrócił się do swojej sekretarki: „Kup dla całej mojej rodzinie rowery, zgromadź dużą ilość wody i załatw generator prądu”. Wyciągnął praktyczne wnioski… Imponujące. No tak, na wyspie nie działała komunikacja i brakowało wody i światła. Później zaczęliśmy rozmawiać o filmie, ale w zasadzie czas na te rozmowy mieliśmy tylko w porze lunchu, bo resztę czasu poświęcał na film o dinozaurach. Ta jego podzielność uwagi zawsze mi imponowała. Kiedy przyjechał do Krakowa, od siódmej rano do 19.30 był zajęty „Listą Schindlera”, a po kolacji z rodziną włączał telewizję satelitarną zainstalowaną specjalnie dla niego i w nocy montował „Park Jurajski”. To są rzeczy, które przekraczają moje możliwości i moje wyobrażenie o pracy. Przez całe życie nie łączyłem projektów. Nie spotykałem się z innymi reżyserami i nie mówiłem do mojego asystenta: „Ty to skończysz, a ja zacznę nowy film”. Każde przedsięwzięcie szalenie mnie pochłania i eksploatuje. Daję z siebie wszystko, żeby film, który robię, był jak najlepszy. Za „Listę Schindlera” dostał Pan Oscara… Widziałam większość Pana filmografii. Mam wrażenie, że Pańska wyobraźnia nie ma granic. Czym Pan ją karmił? Wychował się Pan przecież w powojennej Warszawie: zrujnowanej, biednej i ponurej. Żyłem w świecie filmu, wyobraźni, ponieważ mój tata był scenarzystą filmowym, szefem zespołu Iluzjon, spotykał się z fantastycznymi twórcami. Na początku mieszkaliśmy w Łodzi. I w tej Łodzi wszyscy ludzie związani z filmem rezydowali w Domu Filmowca na Narutowicza, gdzie były wspaniałe prywatne bankiety. Jako szkrab podsłuchiwałem dorosłych. Szybko zacząłem czytać. Ojciec podsuwał mi Sienkiewicza, a ja wolałem scenariusze filmowe. Bywałem też na planie filmowym, gdzie zobaczyłem pierwszą scenografię: dom z przodu wyglądał jak prawdziwy, a z tyłu było rusztowanie. W wieku ośmiu lat „byłem” filmowcem, jak skończyłem 17 lat, przestało mnie to interesować. Lubiłem chodzić do kina i dyskutować z ojcem, ale nasze spojrzenia na film zaczęły się rozchodzić. Mnie się podobały filmy awangardowe, on zawsze bronił klasycznego, dobrego kina. Co w tym czasie zajmowało moją głowę? Wyrwanie się w świat. Nie dziwi mnie to. Nie lubiłem szkoły, nie lubiłem tej atmosfery, apeli, na które trzeba było stawiać się z czerwoną chustą, nawet jeśli nie należało się do pionierów. Nie znosiłem tej doktrynacji. Lubiłem Elvisa Presleya, którego płyty były niedostępne, i filmy kowbojskie, których w polskich kinach nie było. W szkole nauczyłem się francuskiego, a angielskiego na książkach Iana Fleminga o Bondzie, bo fascynował mnie ten świat. Poszedłem na Akademię Sztuk Pięknych, po pierwsze dlatego, że wciągało mnie rysowanie, projektowanie, po drugie, wierzyłem, że Akademia pozwoli mi wyjechać za żelazną kurtynę. Studiowałem w późnych latach 60., zajęcia prowadzili Mroszczak, Tomaszewski, Lenica, legendy plakatu, które zdobyły międzynarodową sławę. Wybrałem wystawiennictwo, bo wydawało mi się, że będę budował polskie pawilony wystawiennicze na całym świecie. Okazało się – jak to bywa w każdym zawodzie – że mogę co najwyżej wykonywać swoim profesorom rysunki, a to oni będą buszowali po świecie. Wtedy uważałem, że film dla artysty z dyplomem ASP to eklektyczne odtwarzanie świata już istniejącego, a nie czysta, wyzwolona sztuka. Z perspektywy czasu muszę przyznać – chociaż kocham kino i jestem dumny z filmów, w których miałem szansę pracować – że trochę w tym racji! Film jest dla scenografa, artysty, jakimś rodzajem zniewolenia. Poddania się… …bogowi reżyserowi? Trochę tak. Staram się tego boga nie tyle zrzucić z piedestału, ile zafascynować swoimi pomysłami, ale to reżyser decyduje o kształcie filmu. To on może powiedzieć, że mój pomysł jest do dupy. Przy każdym filmie muszę poddać się w jakimś stopniu estetyce i wyobraźni reżysera. Muszę spełnić jego marzenia, a nie zawsze wiem, czy to, co zostanie zbudowane – mimo że wcześniej rysuję, pokazuję makiety – będzie precyzyjnie dopowiadało temu, co reżyser ma w głowie. Czy nie powie: „Co to jest?!”, kiedy ja już wydałem kilka milionów. Złotych albo dolarów. Za każdym razem pojawia się presja, stres, niewiadoma. Rok takiej pracy przeżywam bardzo emocjonalnie. Oczywiście zdarzają się reżyserzy, z którymi czuję się w pełni artystą. Sprawdź również: Razem w życiu prywatnym i w pracy. Allan i Wiesława Starscy od pół wieku są szczęśliwym małżeństwem Na przykład z Andrzejem Wajdą, z którym zrobił Pan 14 filmów. I genialne scenografie w moim ulubionym „Człowieku z marmuru”, „Pannach z Wilka”, „Dantonie” czy „Panu Tadeuszu”. Robiąc „Smugę cienia”, nasz pierwszy film, zdawałem sobie sprawę, że Andrzej zawsze szuka nowych ludzi, i ten film prawdopodobnie będzie moją jednorazową przygodą, a on później poleci w inną stronę, na horyzoncie pojawi się kolejny ciekawy, młody człowiek, który go zafascynuje. A jednak nie tylko udało mi się zrobić z Andrzejem tyle filmów, mogę również powiedzieć, że byliśmy przyjaciółmi artystycznymi. Ja podziwiałem jego, a on z kolei wierzył w moje pomysły. Często reżyserzy są tak przywiązani do swojej wizji, że nie umieją otworzyć się na nowe pomysły. Andrzej był niezwykle otwarty na wszelkiego rodzaju sugestie i propozycje. Przy „Smudze cienia” port w Bangkoku zbudował Pan w Bułgarii nad Warną. Ulice Warszawy do „Pianisty” Polańskiego – w Berlinie, Londyn z „Olivera Twista” – w słynnym studio Barrandov w Pradze… Za każdym razem kreuje Pan nowy, fikcyjny świat. To mnie fascynuje. Na tym polega zachwycające oszustwo tego zawodu. Scenografia to rodzaj plakatu. Jeśli jednak będzie zbyt symboliczna, stanie się dekoracją teatralną. Na warsztatach we Wrocławiu ktoś mnie zapytał, jaka jest różnica pomiędzy scenografią w teatrze i w kinie. Na początku mądrze coś tłumaczyłem, a na końcu powiedziałem, że scenografia w filmie to jest piękne oszustwo. Widz idzie do kina i wierzy, że nagle znalazł się w Londynie wiktoriańskim. Nieważne, że został zbudowany w Pradze. Widz musi w to uwierzyć, bo inaczej nie uwierzy w film. Natomiast w teatrze jest pewna konwencja, którą się kupuje albo nie. W filmie realność też jest zagęszczona, ale widzowie w kinie muszą być przekonani że to, co widzą na ekranie, jest prawdą. Filmy, które lubię robić, to często bardzo duże i bardzo kosztowne produkcje, które muszą przemawiać do szerokiej publiczności. Oczywiście nie w prymitywny sposób. Uważam, że połączenie sztuki i szerokiego odbioru w kinie jest szalenie ważne. Spotkałem w życiu wachlarz wspaniałych reżyserów, z którymi – z różnych powodów – nie udało mi się zrobić filmu. Kiedyś przyjechał do Polski Phillip Noyce, reżyser fantastycznego kina akcji z Harrisonem Fordem. Bardzo chciał ze mną zrobić „Świętego” w wersji fabularnej. Po paru tygodniach zadzwonił do mnie: „Słuchaj, Allan, producenci powiedzieli, że ty jesteś scenografem od art movie, a my robimy action movie. Nie chcą, żebyś robił tę scenografię”. Było Panu żal? Nie. Zrobiłem wystarczającą ilość dobrych filmów, żeby nie czuć żalu, że zrezygnowałem z tego, a tamten nie wyszedł. Jedne filmy nie wyszły, ale pojawiły się nowe, często ciekawsze. Alan Pakula, reżyser popularnych filmów o wadze artystycznej, na przykład „Wszystkich ludzi prezydenta”, zaproponował mi dokumentację do „Wyboru Zofii”, nie wiedząc, jak się nazywam. Chciał pracować ze „scenografem Andrzeja Wajdy”. Znalazłem się w jego amerykańskiej ekipie i bardzo się zaprzyjaźniliśmy. Byłem nim oczarowany, a on był zainteresowany moją wyobraźnią. Bardzo chciał ze mną pracować, ale „Danton” Andrzeja i „Wybór Zofii” miały obsunięcia terminów i nałożyły się na siebie. Byłem w Paryżu, przygotowując „Dantona”, siedziałem w swoim mieszkaniu, kiedy zadzwonił producent Alana. Był zaskoczony: „Czy mam przekazać »nie« Alanowi?!”. „Nie odmawiam”, odpowiedziałem. Oszalałbym z radości, mogąc zrobić z nim ten film, ale już robię film z Andrzejem Wajdą i nie powiem mu nagle, że rezygnuję. Na szczęście „Danton” to jedna ze wspanialszych moich przygód! Trudne wybory... Pakula się obraził? Wręcz przeciwnie. Skończył swój film wcześniej niż my, przyjechał do Paryża i zaproponował, żebym przyleciał do Stanów. Był szefem gildii reżyserskiej, powiedział: „Mogę ci wszystko załatwić”. Wtedy miałem w Warszawie przyjaciół, dom i tatę w nie najlepszym stanie zdrowia. Odmówiłem. Po Oscarze dostałem podobną propozycję. Zresztą już po nominacji nasze małe mieszkanie na Ursynowie całe było zapchane bukietami kwiatów. Największy przyszedł od firmy Universal, posłaniec nie mógł wejść z tymi różami przez drzwi. Dzień po Oscarach Larry Mirisch – do dziś jest moim agentem, pochodzi ze słynnej rodziny producentów największych klasyków: „Siedmiu wspaniałych” czy „Garsoniery” – powiedział: „Allan, powinieneś przeprowadzić się do Los Angeles”. Po raz drugi odpowiedział Pan „nie”. Żałował Pan kiedyś tych decyzji? Nigdy. Dzięki temu, że nie mieszkałem w L.A., robiłem te filmy, które chciałem. Nie musiałem budować albo kupować wspaniałej willi w Los Angeles, nie miałem tego psychicznego obciążenia, byłem w jakimś sensie wolny. Mówiłem pani o tym na początku – film zawsze był dla mnie pasją życia, ale koniec filmu, premiera jest wyzwoleniem. Zaczynam sobie żyć poza filmem i jest mi z tym bardzo dobrze. Czekam, co się wydarzy. Na planie częściej się Pan kłóci czy stosuje dyplomatyczne środki? Żyję w kinematografii reżyserskiej. Akceptuję, że wodzem w filmie jest reżyser, a ja jestem jego współpracownikiem. Oczywiście bywają momenty, kiedy nie można odpuścić. Mam swoje sposoby, żeby zrobić to, co uważam za najlepsze dla filmu, ale muszę przedstawić swoją koncepcję tak fantastycznie i tak przekonująco, żeby na drugi dzień reżyser powiedział: „Słuchajcie, mam świetny pomysł…”. I robimy dokładnie to, co ja mu powiedziałem (śmiech). Spielberg, Polański, Wajda, Holland… Czy Pan bywa przerażony, kiedy dostaje nową propozycję? Zawsze jestem na początku przerażony. To, co znosi moja żona – i znosiła – jest niewyobrażalne. Kiedy dostałem propozycję od Romana Polańskiego, wpadłem w panikę, powiedziałem do żony: „To jest jakiś obłęd. Roman wszystko chce budować”. Chce, żeby film w 100 procentach zgadzał się z jego wizją. Jeden do jednego. Wszystko musi być wykreowane od zera. Na wszystkim zna się najlepiej. A Wiesia mówi: „No chwileczkę, spójrz na to, co zrobiłeś do tej pory. Spójrz na »Listę Schindlera«, na »Notturno«…”. To film o Franzu Schubercie, gdzie zbudowałem olbrzymie dekoracje za niewielkie pieniądze. Po „Sissi” był to największy historyczny film austriacki. No i taki stres jest za każdym razem. Pana życie to gotowy scenariusz, myślał Pan o tym w takich kategoriach? Nigdy nie miałem ciągot, żeby robić coś innego, chociaż uwielbiam wszystkie zawody, które wiążą się z filmem. Jestem nie tylko scenografem. Jestem filmowcem, czuję się filmowcem i lubię filmowców. Mam przyjaciół i kolegów z czasów szkoły i do tej pory utrzymujemy kontakt. Jeżdżę z nimi na łyżwach, chodzę z nimi na różne spotkania towarzyskie, ale najlepiej rozmawia mi się z filmowcami. Jadę na jakiś festiwal, spotykam znajomego albo poznaję kogoś nowego, następuje wymiana: „Widziałem twoje filmy, strasznie mi się podobają. A ja oglądałem twoje, są wspaniałe…” i zaczynamy niekończące się rozmowy o kinie! Co by Pan powiedział młodym ludziom? Nie musicie od razu zaczynać od „Listy Schindlera”. Zróbcie dobry film i z tym filmem się przebijcie. W życiu trzeba mieć szczęście, ale też pewną nieustępliwość. Umiejętność dążenia do celu. Jak już wyznaczy się cel, to trzeba do tego celu dotrzeć, tylko nie za wszelką cenę. W tym przemyśle, w tym środowisku czasem jest tendencja, żeby iść do celu, nie zważając na skutki uboczne i osobiste koszty. Niczego nie robiłem na siłę, ale jak już się czegoś podjąłem, to wytrwale podążałem do miejsca, które sobie wyznaczyłem. Czytaj też: Orły 2025: znamy nominowanych! Te filmy powalczą o „polskiego Oscara”. Są niespodzianki
Nie zdobyła Oscara, ale wygrała coś cenniejszego - niezwykła relacja Demi Moore i jej córek
Aktorka i jej córki mają za sobą lata rozłąki i kryzysu
Demi Moore od lat jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek Hollywood, jednak jej życie prywatne było pełne wzlotów i upadków. W szczególności relacja z córkami – Rumer, Scout i Tallulah – przeszła burzliwe momenty, głównie za sprawą jej małżeństwa z Ashtonem Kutcherem oraz osobistych zmagań z uzależnieniami. Dziś jednak Moore i jej córki są bliżej niż kiedykolwiek, co po raz kolejny udowodniły po rozdaniu Oscarów w 2025 roku. Demi Moore: małżeństwo z Ashtonem Kutcherem, kryzys w relacji z córkami Demi Moore była już ikoną Hollywood, gdy w 2003 roku rozpoczęła związek z o 15 lat młodszym Ashtonem Kutcherem. Dla jej córek – owoców małżeństwa z Bruce’em Willisem – nowy partner matki początkowo wydawał się pozytywną zmianą. Rumer, Scout i Tallulah miały wtedy odpowiednio 15, 12 i 9 lat i szybko nawiązały więź z Kutcherem, który przez osiem lat pełnił w ich życiu rolę ojczyma. Jednak małżeństwo Demi i Ashtona nie przetrwało. Po bolesnym rozstaniu w 2012 roku aktorka popadła w głęboką depresję i ponownie zmagała się z uzależnieniem od alkoholu oraz substancji psychoaktywnych. Jej obsesja na punkcie związku z Kutcherem oraz próby ponownego zajścia w ciążę sprawiły, że jej córki poczuły się opuszczone i zaniedbane. W najtrudniejszym okresie całkowicie zerwały kontakt z matką – nie rozmawiały z nią przez niemal trzy lata. Tallulah wspominała później, że czuła się „zapomniana” i „niewidzialna” dla matki, a Rumer dodała, że Demi była tak pochłonięta ratowaniem małżeństwa, że nie zauważyła, jak traci swoje dzieci. Zobacz też: Upokarzanie, zdrady i problemy z używkami. Jak naprawdę wyglądał związek Ashtona Kutchera i Demi Moore? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/03/GettyImages-129732015-1809833.jpg" width="3000" height="2366" alt="WESTWOOD, CA - OCTOBER 4: Actress Demi Moore, actor Bruce Willis and daughters Rumer Willis, Tallulah Willis and Scout Willis the "Bandits" Westwood Premiere on October 4, 2001 at Mann Village Theatre in Westwood, California. (Photo by Ron Galella, Ltd./Ron Galella Collection via Getty Images)" title=""Bandits" Westwood Premiere" /> Demi Moore: droga do pojednania z córkami Demi Moore podjęła walkę o siebie i swoje relacje z córkami. Przeszła terapię, zerwała z nałogami i zaczęła odbudowywać rodzinne więzi. Pierwsza wyciągnęła rękę Rumer, a wkrótce potem Scout i Tallulah również zbliżyły się do matki. Proces odbudowy zaufania był długi, ale ostatecznie rodzina scaliła się na nowo. Wspólny pobyt na ranczu Bruce’a Willisa podczas pandemii COVID-19 w 2020 roku odegrał w tym procesie dużą rolę. Dziś ich relacja jest silniejsza niż kiedykolwiek. Córki regularnie wspierają Demi w jej projektach, a ona otwarcie mówi o dumie, jaką odczuwa wobec swoich dzieci. Moore odnalazła spokój i spełnienie jako matka, a jej córki podkreślają, że odzyskały „silną i niezależną” kobietę, którą kiedyś podziwiały. Zobacz też: Demi Moore i Bruce Willis każdego dnia udowadniają, że istnieje przyjaźń po rozwodzie! Rumer Willis, Scout LaRue Willis, Tallulah Willis: kim są córki Demi Moore? Córki Moore są dziś znane nie tylko z bycia dziećmi jednej z największych gwiazd Hollywood, ale również z własnych osiągnięć w branży artystycznej. Najstarsza z nich, 36-letnia Rumer Willis poszła w ślady mamy i dziś spełnia się w branży aktorskiej. Zyskała popularność dzięki rolom w takich produkcjach jak "Ty będziesz następna" i "Pewnego razu... w Hollywood". Była również zwyciężczynią "Dancing with the Stars" w 2015 roku. Z kolei Scout LaRue Willis (33 lata), choć spróbowała przed laty aktorstwa, dziś realizuje się w branży muzycznej. Swoją pierwszą EP-kę wydała w 2012 roku, ale dopiero w 2021 roku postanowiła na stałe poświęcić się muzycznym projektom. Druga z córek Moore regularnie dzieli się coverami na TikToku i występuje na żywo w Los Angeles. Najmłodsza z całej trójki, 31-letnia Tallulah Willis wychowywała się na ranczu, z dala od blasku sławy, jednak presja życia w świetle reflektorów doprowadziła ją do problemów emocjonalnych i zaburzeń odżywiania. Obecnie jest artystką i projektantką mody, założyła markę Wyllis, promując przy tym zdrowie psychiczne i samoakceptację. Tallulah otwarcie dzieli się swoimi doświadczeniami w mediach społecznościowych, w tym walką z chorobą ojca, Bruce’a Willisa. Córki wspierają Demi Moore po rozczarowaniu na Oscarach Gdy w 2025 roku Demi Moore miała szansę zdobyć swojego pierwszego Oscara za rolę w filmie "Substancja", jej córki były przy niej na każdym kroku. Aktorka błyszczała na czerwonym dywanie w olśniewającej sukni od Armani Privé, jednak gdy ogłoszono, że statuetkę zdobyła Mikey Madison za rolę w Anorze, na twarzy Moore malowało się rozczarowanie. W trudnym momencie to właśnie jej córki okazały się największym wsparciem. Najstarsza, Rumer, natychmiast podkreśliła, że dla niej matka jest „wieczną zwyciężczynią” i nie potrzebuje statuetki, by potwierdzić swoją wartość. "Bez względu na to, co wydarzy się dziś wieczorem, w moich oczach już jesteś zwyciężczynią. Ponieważ twoje dziedzictwo to nie tylko nagrody — to przedefiniowanie tego, co jest możliwe, dla ciebie i dla każdej kobiety, która odważy się marzyć" – napisała na Instagramie, dodając serię zdjęć ukazujących ikoniczne role matki. Tallulah, znana ze swojego artystycznego podejścia do życia, zamieściła natomiast zdjęcie Moore w szlafroku, jedzącej frytki tuż po wielkiej gali i podpisała je: „Jesteś moją zwyciężczynią”. Z kolei 33-letnia córka Scout LaRue Willis pod tym samym zdjęciem dodała od siebie, że Demi jest "królową jej serca". Czytaj też: Zapytana o Bruce'a Willisa, położyła kawę na ławę. Demi Moore wyjawiła, w jakim jest stanie Demi Moore i córki: niezniszczalna więź Historia Demi Moore i jej córek to dziś dowód na to, że nawet najtrudniejsze relacje można odbudować, jeśli tylko jest się gotowym na pracę nad sobą i na szczere rozmowy. To bardzo pokrzepiająca opowieść o tym, że nigdy nie jest za późno, aby wrócić do tych, których kochamy najbardziej. Demi Moore nie zdobyła swojego Oscara w 2025 roku, ale wygrała coś znacznie ważniejszego – miłość swoich córek, które nie pozwolą jej poczuć się przegraną. To więź, której żadna nagroda nie jest w stanie zastąpić. Pod zdjęciem aktorki z dziećmi, zrobionym za kulisami oscarowej gali, jeden z fanów napisał: „Jestem nieco rozczarowany wyborami sędziów, ale to zdjęcie pokazuje, że twoja mama zdobyła trzy Oscary – to wy z siostrami jesteście tymi nagrodami”. Zobacz również: Demi Moore "ograbiona" z Oscara. Po ogłoszeniu wyników wydusiła z siebie jedno słowo Źródła: plejada.pl, instyle.com, goalcast.com
Dzieli z nim najważniejsze chwile, jest jego największym fanem. Adrien Brody ma wyjątkową relację z ojcem
Elliot Brody towarzyszył synowi podczas gali Oscarów
Tegoroczna gala Oscary 2025 była dla Adriane'a Brody'ego niezwykle ważna. Aktor otrzymał Oscara w kategorii najlepszy aktor za rolę w "Brutaliście". Towarzyszyli mu nie tylko partnerka Georgina Chapman, ale również rodzice. To właśnie nagranie z ojcem, Elliotem Brody'm poruszyło sieć. Ich relacja jest niezwykła! [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie:04.03.2025 r.] Kim jest Elliot Brody? Ojciec aktora, Elliot Brody pochodzi z rodziny polskich żydów. Jego rodzice wyemigrowali do USA w poszukiwaniu lepszego życia. Przez całe swoje życie pracował jako profesor historii. Przepięknie maluje - talent miał od dziecka i był totalnym samoukiem. Z synem łączyła go od zawsze niesamowita więź. Wspierał go w jego pomysłach i rozwoju kariery. Nie krył domy, gdy Adrien po raz kolejny odebrał najważniejszą nagrodę świata filmu. View oEmbed on the source website ZOBACZ TEŻ: Zdobył Oscara i zaliczył ogromną wpadkę. Adrien Brody w ogniu krytyki po rozdaniu nagród Adrien Brody dzielił ważny moment z ojcem podczas Oscarów Nagranie, na którym Adrien Brody odbiera statuetkę z grawerunkiem stało się hitem sieci. Towarzyszy mu bowiem wzruszony ojciec, Elliot Brody. Aktora wspierała cała rodzina, jednak ojciec był absolutnie poruszony całą sytuacją i nie krył dumy z syna. Jego osiągnięcia są dla niego najwspanialszym prezentem. "Muszę podziękować mojej mamie i tacie, którzy również są tutaj" - mówił ze sceny. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/03/forum-0971399918-1946d8c.jpg" width="4800" height="3250" alt="The Vanity Fair Oscar Party held at the Wallis Annenberg Center for the Performing Arts on March 2, 2025 in Beverly Hills, CA.02 Mar 2025,Image: 971399918, License: Rights-managed, Restrictions: World Rights, Model Release: no, Pictured: Adrien Brody, Sylvia Plachy, Elliot Brody and Georgina Chapman, Credit line: OConnor-Arroyo / AFF-USA.com / MEGA / The Mega Agency / Forum" title="Vanity Fair Oscar Party 2025" /> Adrien Brody wraz z rodzicami i partnerką Georginą Chapman pozowali wspólnie do zdjęć, świętując ten wyjątkowy moment. Widać było, że obecność najbliższych, a zwłaszcza rodziców, była dla aktora największą radością. Móc dzielić z nimi taką chwilę - coś niesamowitego. Nie zapomniał im także podziękować. W publikacji na Instagramie czytamy: „Dziękuję wszystkim moim przyjaciołom i współpracownikom za dzielenie się ze mną tym wyjątkowym dniem. Bez względu na wynik jestem pełen radości i wdzięczności, że mogę dzielić ten wyjątkowy moment z moją mamą i tatą, którzy dali mi nadzieję, by marzyć, zachętę, by stać się osobą, którą jestem, i by być wystarczająco odważną, by robić to, co nadal kocham robić dzisiaj. 🫶 Wysyłam miłość i pozytywność do was wszystkich!”. Źródło: Fakt, Plejada
Mikey Madison: od epizodycznej roli u Tarantino do Oscara za najlepszą rolę kobiecą. Poznaj jej historię i tajemnice kariery
Na hollywoodzkie salony weszła z pomocą epizodycznej roli u Quentina Tarantino, teraz odebrała statuetkę Oscara za najlepszą rolę kobiecą w filmie Anora w reżyserii Seana Bakeraza. Mikey Madison, 25-letnia aktorka z Los Angeles, właśnie zapisała się na kartach historii Hollywood, a jej zwycięstwo było niemałą niespodzianką. Pokonała faworytkę Demi Moore, która ubiegała się o statuetkę za rolę w filmie "Substancja". Madison jest dziś jedną z dziesięciu najmłodszych laureatek w historii nagrody. Jak wyglądała jej droga do kariery i co wiemy o życiu prywatnym młodej aktorki? [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie:03.03.2025 r.] Anora: triumf na Oscarach Podczas tegorocznej gali Anora okazała się jednym z największych zwycięzców, zdobywając aż pięć statuetek – w tym za najlepszy film, reżyserię, scenariusz oryginalny i montaż. Jednak to właśnie rola Madison przyciągnęła szczególną uwagę widzów i krytyków. Aktorka wcieliła się w postać Ani, tancerki i sex workerki z Brooklynu, która wikła się w skomplikowaną relację z młodym rosyjskim oligarchą. Film umiejętnie łączy elementy komedii i dramatu, co zyskało uznanie na całym świecie. W swoim przemówieniu oscarowym Madison podziękowała całej ekipie filmowej oraz społeczności pracowników seksualnych, których historie stały się inspiracją dla jej kreacji aktorskiej. Kim jest Mikey Madison? Rodzina, jazda konno, droga do aktorstwa Mikey Madison, a właściwie Mikaela Madison Rosberg, to jedna z najbardziej intrygujących młodych aktorek w Hollywood. Urodziła się 25 marca 1999 roku w Los Angeles, w Kalifornii, i dorastała w Dolinie San Fernando. Pochodzi z żydowskiej rodziny, a jej rodzice są psychologami. To właśnie ich praca wpłynęła na jej umiejętność głębokiego rozumienia ludzkich emocji, co stało się niezwykle przydatne w jej aktorskiej karierze. "Wiedziałam, kim był Freud, odkąd skończyłam 11 lub 12 lat. Zawsze byłam ciekawa ludzkiej natury, tego, jak działają nasze mózgi i dlaczego robimy pewne rzeczy. Myślę, że to jeden z powodów, dla których zostałam aktorką", wyznała w jednym z wywiadów. Mikey ma czworo rodzeństwa, dwóch braci, co ciekawe, jeden z nich, to jej brat bliźniak i dwie siostry. Do 14. roku życia Madison więcej czasu spędzała z końmi niż z ludźmi. Do 12. roku życia miała edukację domową, bo z domu było bliżej do stajni. "Zanim nauczyłam się chodzić, siedziałam już w siodle kucyka", mówiła "Washington Postowi". Jazda konna była całym jej światem, brała udział w zawodach jeździeckich i początkowo właśnie z tą życiową pasją planowała związać swoją przyszłość. Jej miłość do jeździectwa ma głębokie rodzinne korzenie – pochodzi z długiej linii jeźdźców, w jej rodzinie nie brakowało kowbojów, a nawet słynnego "Marlboro Mana" - kuzyn babci aktorki, Clarence Hailey Long Jr., jako teksański kowboj trafił na okładkę magazynu Life w 1949 roku, co zainspirowało kultową kampanię reklamową Marlboro. „Zawsze byłam bardziej samotnym wilkiem” – przyznała w wywiadzie Madison dla The Cut. „Myślę, że to miało coś wspólnego z moją decyzją o zostaniu aktorką – pragnienie głębokiego połączenia z innymi ludźmi.” Kiedy mama tegorocznej laureatki Oscara dowiedziała się o jej zmianie planów zawodowych, skomentowała krótko: "Jak moja córka, która nie potrafi spojrzeć drugiej osobie w oczy, zamierza to osiągnąć?". Czytaj też: Demi Moore "ograbiona" z Oscara. Po ogłoszeniu wyników wydusiła z siebie jedno słowo Mikey Madison: przełomowe role i droga do sukcesu Madison zadebiutowała na ekranie w 2015 roku, ale prawdziwy przełom przyszedł w 2016 roku, kiedy wcieliła się w postać Max w serialu "Better Things". Jej naturalność i talent szybko zwróciły uwagę widzów oraz krytyków, co otworzyło jej drzwi do kolejnych ról. Wystąpiła m.in. w filmie Quentina Tarantino "Pewnego razu... w Hollywood" (2019), gdzie zagrała członkinię sekty Charlesa Mansona. "To było spełnienie marzeń. On jest moim bohaterem. Pamiętam, jak oglądałam w kinie "Nienawistną ósemkę" z moim tatą. Coraz poważniej podchodziłam wtedy do aktorstwa. Pomyślałam: "Czy nie byłoby wspaniale zagrać w jego filmie?". A potem on obsadził mnie w swojej kolejnej produkcji. To doprawdy niewiarygodne", mówiła w jednym z wywiadów. W 2022 roku zagrała w "Krzyku", gdzie pokazała swoje umiejętności w horrorze. "To, że na ekranie jest tak inna niż w rzeczywistości, dało mi pewność, że nie została zaszufladkowana" - mówił Sean Baker, tłumacząc, dlaczego jego wybór do zagrania głównej bohaterki "Anory" padł właśnie na Madison. Czytaj również: Halle Berry powtórzyła oscarową scenę sprzed 22 lat. Adrien Brody zupełnie się tego nie spodziewał Mikey Madison: życie prywatne i unikanie mediów społecznościowych Choć Mikey Madison odnosi coraz większe sukcesy w Hollywood, stara się trzymać swoje życie prywatne z dala od blasku fleszy. Nie korzysta z mediów społecznościowych, co jest rzadkością wśród młodych gwiazd. "Jestem bardzo wrażliwą osobą, więc myślę, że to również forma ochrony, żeby nie być online. Nie sądzę, że powinniśmy czytać te wszystkie rzeczy, które ludzie piszą o nas online", wyznała w rozmowie dla bustle.com. Unika rozgłosu i skupia się na rozwoju kariery aktorskiej, zamiast na budowaniu wizerunku w internecie. Po tak spektakularnym sukcesie przyszłość Mikey Madison w Hollywood zapowiada się ekscytująco. Anora od 17 marca będzie dostępna na platformie Hulu, co sprawi, że jeszcze więcej widzów będzie mogło zobaczyć jej oscarową kreację. Eksperci spekulują, że aktorka może stać się jedną z najważniejszych postaci nowego pokolenia w amerykańskim kinie. Bez wątpienia Mikey Madison jest teraz jednym z najgorętszych nazwisk w branży, a jej droga do sukcesu dopiero się rozpoczyna. Zobacz także: „List miłosny do Polski” z Oscarem. Film „Prawdziwy ból” podbił Hollywood Źródła: wyborcza.pl, kultura.onet.pl, thecut.com, bustle.com
Halle Berry powtórzyła oscarową scenę sprzed 22 lat. Adrien Brody zupełnie się tego nie spodziewał
Ich pocałunek na oscarowej scenie sprzed 22 lat pamiętają wszyscy. Halle Berry i Adrien Brody spotkali się ponownie, a aktorka zszokowała wszystkich swoją spontaniczną zemstą i pocałowała Brody'ego jeszcze przed galą! Co na to aktor? Legendarny pocałunek sprzed 22 lat Kiedy w 2003 roku Halle Bery wręczała Adrienowi Brody'emu Oscara za rolę w "Pianiście", zupełnie nie spodziewała się, co wydarzy się na scenie. Aktor podekscytowany wbiegł na scenę i złożył na jej ustach namiętny pocałunek, o którym mówił wówczas cały świat. Scena ta stała się tak kultową, że wspomina się ją do dzisiaj. Halle Berry dopiero po latach skomentowała sytuację. "Byłam w tym samym miejscu rok przed nim i wiem, jak postrzega się wtedy świat. Więc po prostu poszłam za tym" - tłumaczyła. ZOBACZ TEŻ: Zdobył Oscara i zaliczył ogromną wpadkę. Adrien Brody w ogniu krytyki po rozdaniu nagród <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/03/forum-0193894299-bc2ab25.jpg" width="2200" height="1590" alt="March 23, 2003 - U.S. - KRT ENTERTAINMENT STORY SLUGGED: OSCARS KRT PHOTO BY MINDY SCHAUER/ORANGE COUNTY REGISTER (March 23) LOS ANGELES, CA -- Adrien Brody accepts the Oscar winner for Best Actor from Halle Berry by giving her a big kiss at the 75th Annual Academy Awards on Sunday, March 23, 2003. (gsb) 2003,Image: 193894299, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Mindy Schauer / Zuma Press / Forum" title="News Archive - March 23, 2003" /> Halle Berry pocałowała Brody'ego po 22 latach Tegoroczne Oscary Halle Berry spontanicznie wykorzystała na słodką zemstę na Brodym. Gdy aktorzy spotkali się przed galą, aktorka szybko odparła: "Przepraszam, ale muszę to zrobić". Nagle pocałowała go w usta! Aktor wydawał się niezwykle rozbawiony sytuacją i wszystko obrócił w żart, by potem przytulić serdecznie koleżankę. Halle Berry taktownie przeprosiła również partnerkę aktora, która również wydawała się rozbawiona sytuacją i nie miała jej za złe tego gestu. SPRAWDŹ: Oscarowe torby prezentowe o wartości 200 tysięcy dolarów. Co było w środku? Źródło: Interia, Instagram
Oscarowe torby prezentowe o wartości 200 tysięcy dolarów. Co było w środku?
Wymarzona statuetka to nie jedyna nagroda, jaką otrzymują zwycięzcy gali Oscarów 2025. Firma Distinctive Asstes od lat dba o to, aby nominowani zostali hojnie obdarowani przez Akademię. Wybieranych jet 25 osób, które otrzymują wyjątkowe upominki. Torby z prezentami mają już nawet swoją zwyczajową nazwę "Everyone wins", a ich zawartość w tym roku to około 200 tysięcy dolarów. Co znalazło się w środku? Oscarowe torby prezentowe: co znalazło się w środku? W tym roku w torbie osób nominowanych do najważniejszej nagrody w świecie filmu znalazły się: Czterodniowy pobyt w ekskluzywnym kurorcie na Malediwach o wartości 23 000 dolarów Pięciodniowy pobyt w prestiżowym hotelu w Barcelonie o wartości 5 200 dolarów Unikalna podróż w głąb własnych korzeni z AncestryDNA o wartości 25 000 dolarów Luksusowe kosmetyki do pielęgnacji skóry od szwajcarskiej marki INSTYTUTUM Stylowe poszetki premium od Daniel Ashley Co. o wartości 1 570 dolarów Ekskluzywna deska do krojenia John Boos o wartości 240 dolarów Wysokiej jakości produkty konopne od Beboe i Dogwalker ZOBACZ TEŻ: Najlepiej ubrane pary na Oscarach 2025: Te duety zachwyciły na czerwonym dywanie! Hollywood nie zapomina o pożarach w Los Angeles W tegorocznych paczkach znalazła się również... misja. Każdy z nominowanych ma możliwość przekazania swojej paczki dla osób potrzebujących. Dodatkowo nominowani otrzymali również roczne członkostwo w Bright Harbor, które pozwala na pomoc w odbudowie domów dla poszkodowanych. Firma przekazała również 50 tysięcy dolarów na usługi projektowania domów dla osób poszkodowanych w pożarze. Wartość paczek od wielu lat budzi sporo kontrowersji wśród społeczności. Źródło: Interia
Demi Moore "ograbiona" z Oscara. Po ogłoszeniu wyników wydusiła z siebie jedno słowo
„Jej ciało niemal kiwa się, jakby musiała zmusić się do powiedzenia tego", wyznaje ekspertka
Za nami niezwykle emocjonująca noc Oscarowa, podczas której nie brakowało ogromnych zaskoczeń oraz wpadek. Niemałe zdziwienie wywołał brak nagrody dla Demi Moore, która olśniła w filmie „Substancja" i była faworytką w tej kategorii. Zamiast niej po statuetkę sięgnęła Mikey Madison, która zagrała w filmie „Anora. [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie:04.03.2025 r.] Była faworytką, nie zdobyła Oscara. Wielkie rozczarowanie Demi Moore Mimo kilku zwrotów akcji tegoroczna gala rozdania Oscarów uznawana jest za jedną z najnudniejszych w historii. Mimo to fani na całym świecie komentują nie tylko stylizacje gwiazd, ale też wyniki. Najwięcej emocji wywołał brak nagrody dla Demi Moore, która od samego początku była faworytką. Aktorka, która oczarowała widzów w filmie „Substancja" przegrała z Mikey Madison, która zagrała w filmie Anora. „Chcę również ponownie docenić i uhonorować społeczność pracowników seksualnych. Tak zrobię. Tak. Będę nadal wspierać i być sojuszniczką. Wszyscy niesamowici ludzie i kobiety, które miałam zaszczyt poznać z tej społeczności, to jeden z najważniejszych momentów tego niesamowitego doświadczenia. Chciałbym również docenić przemyślaną, inteligentną, piękną, zapierającą dech w piersiach pracę moich współnominowanych. Jestem zaszczycona, że zostałem doceniony razem z wami wszystkimi", wyznała Mikey Madison podczas odbierania nagrody. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zdobył Oscara i zaliczył ogromną wpadkę. Adrien Brody w ogniu krytyki po rozdaniu nagród Tak Demi Moore zareagowała na przegraną podczas tegorocznego rozdania Oscarów Przypomnijmy, że Demi Moore zdobyła większość nagród w tym sezonie, jednak nie udało jej się sięgnąć po tą najważniejszą. Jej reakcję uchwyciły kamery. Niedługo potem głos zabrała ekspertka od czytania z ust. Nicola Hickling przyznała, że ulubienica publiczności powiedziała: „Miło", choć nie towarzyszył jej wówczas uśmiech. „Demi mówi "miło", ale nie uśmiecha się, kiedy to robi. Jej ciało niemal kiwa się, jakby musiała zmusić się do powiedzenia tego", wyznała. Fani Demi Moore niemal od razu wyrazili swoje niezadowolenie w mediach społecznościowych. Internauci twierdzą, że została "ograbiona" z Oscara. CZYTAJ TEŻ: „List miłosny do Polski” z Oscarem. Film „Prawdziwy ból” podbił Hollywood View oEmbed on the source website
Najlepiej ubrane pary na Oscarach 2025: Te duety zachwyciły na czerwonym dywanie!
Tegoroczna gala Oscarów 2025 jak zawsze przyciągnęła największe gwiazdy światowego kina, ale to stylizacje par skradły show na czerwonym dywanie. Kto zachwycił najbardziej? Oto najlepiej ubrane duety tego wydarzenia! ZOBACZ TAKŻE: Najlepsze stylizacje gwiazd z gali Oscary 2025! Oto najlepiej ubrane gwiazdy na gali Oscarów 2025. Glamour i szyk w hollywoodzkim wydaniu! Najlepiej ubrane pary na Oscarach 2025 Adrien Brody i Georgina Chapman postawili na klasykę z twistem. Georgina lśniła w czarnej sukni od Marchesa z haftowanymi falbanami, które dodawały kreacji objętości. Brody, choć w tradycyjnym smokingu, zaskoczył srebrną broszką w kształcie ptaka. To połączenie klasyki i nowoczesności zdecydowanie wyróżniało ich na tle innych par. Oscary 2025: Stylizacje hollywoodzkich par z artystycznym twistem Brandi Carlile i Catherine Shepherd postawiły na stylizacje z artystycznym zacięciem. Brandi zdecydowała się na odważny look od Valentino: czarne spodnie i marynarkę w groszki z efektowną czerwoną kokardą w talii. Z kolei Catherine dopełniła stylizację, wybierając czerwone rajstopy i czarną sukienkę z gorsetem ozdobionym muszką. Nie mniej uwagi przyciągnęli Jeff Goldblum i Emilie Livingston. Aktor znany z nietuzinkowego podejścia do mody, zaprezentował się w białej marynarce ozdobionej storczykami, bluzce w kwiaty i fioletowym szaliku – wszystkie elementy pochodzą z kolekcji Prady. Jego żona w lśniącej sukni pokrytej kryształkami idealnie współgrała z jego kwiatowymi motywami. Goldie Hawn i Kurt Russell postawili na ponadczasową elegancję. Aktorka w żółtej sukni Dolce & Gabbana z plisami na gorsecie i subtelnymi koralikami wyglądała jak prawdziwa królowa gali. Kurt Russell uzupełnił jej look klasycznym czarnym smokingiem i charakterystycznymi okularami. CZYTAJ TEŻ: Ten manicure zasługuje na Oscara! Cynthia Erivo ponownie zaskoczyła. Ale nie tylko ona... Oto najpiękniejszy manicure gwiazd z gali wręczenia Oscarów 2025 Gala Oscary 2025: Która z par przyciągnęła największą uwagę? Na koniec nie sposób nie wspomnieć o Selenie Gomez i Bennym Blanco, którzy jako świeżo zaręczona para przyciągali wszystkie spojrzenia. Gwiazda skradła show w długiej, błyszczącej sukni, która idealnie uzupełniała olśniewający pierścionek na jej lewej ręce. Benny Blanco w białym garniturze i czarnym płaszczu zdobionym cekinami nadawał nuty ekstrawagancji. Która z par na gali oscarowej zachwyciła Was najbardziej?
„List miłosny do Polski” z Oscarem. Film „Prawdziwy ból” podbił Hollywood
Polskie dziedzictwo kulturowe doceniono za oceanem!
Za nami przepełniona emocjami noc, w której poznaliśmy tegorocznych laureatów Oscarów. Wśród nich nie zabrakło polskiego wątku — statuetka dla najlepszego aktora drugoplanowego powędrowała do Kierana Culkina, który zagrał w filmie osadzonym w Polsce. „Prawdziwy ból” - film osadzony w Polsce z Oscarem Kieran Culkin właśnie wyszedł z cienia znanego brata Macaulaya Culkina i zdobył swojego pierwszego Oscara za najlepszego aktora drugoplanowego w filmie „Prawdziwy ból”. Co ma to wspólnego z Polską? Otóż film, w którym zagrał, osadzony jest właśnie w naszym kraju. „To historia kuzynów Davida (Jesse Eisenberg) i Benji'ego (Kieran Culkin), którzy razem wybierają się do Polski, aby uczcić pamięć ukochanej babci. Podczas tej podróży, odkrywają nie tylko nieznane dotąd miejsca oraz fakty z historii ich rodziny, ale próbują też odbudować trudne i pełne napięć relacje” czytamy w opisie dystrybutora filmu. Zobacz także: Kieran Culkin podbija Hollywood. Historia jego brata to przestroga dla każdego View oEmbed on the source website <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/03/forum-0910195435-0de599d.jpg" width="1916" height="1032" alt="RELEASE DATE: October 18, 2024. TITLE: A Real Pain. STUDIO: Searchlight Pictures. DIRECTOR: Jesse Eisenberg. PLOT: Mismatched cousins David and Benji reunite for a tour through Poland to honor their beloved grandmother. The adventure takes a turn when the odd-couple's old tensions resurface against the backdrop of their family history. STARRING: KIERAN CULKIN as Benji Kaplan, JESSE EISENBERG as David Kaplan.,Image: 910195435, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Pictured: Culkin Kieran Eisenberg Jesse, Credit line: Searchlight Pictures / Zuma Press / Forum" title="Oscars 2025: Best Suppoting Actor" /> „Prawdziwy ból” to „list miłosny do Polski” Jak mówił Jesse Eisenberg, który nie tylko wyreżyserował film, ale także w nim zagrał, jego projekt został w pełni nakręcony w Polsce. Możemy zobaczyć w nim takie miasta jak Lublin, Radom, Krasnystaw oraz Warszawę. Reżyser przyznał, że film jest „listem miłosnym do Polski”, a pomysł, by go nakręcić, narodził się w jego głowie po wizycie w Polsce. Sam ma także polsko-żydowskie korzenie, które zainspirowały go do zainteresowania się historią naszego kraju. Minister Spraw zagranicznych Radosław Sikorski pogratulował sukcesu aktorowi oraz przyznał, że film ma bardzo duże znaczenie dla polskiej kultury: „Gratulacje dla Kierana Culkina za oscarową rolę w »Prawdziwym bólu«! Uniwersalna opowieść o żałobie, pamięci i odkrywaniu siebie — osadzona w Polsce, oparta na naszej historii i naszym żydowskim dziedzictwie. Film nakręcony w Polsce i współfinansowany przez Polski Instytut Sztuki Filmowej” czytamy w jego wpisie na platformie X. Zobacz też: Zdobył Oscara i zaliczył ogromną wpadkę. Adrien Brody w ogniu krytyki po rozdaniu nagród <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/03/forum-0971192008-0804d2e.jpg" width="3668" height="5200" alt="Kieran Culkin poses with the Best Supporting Actor Oscar for "A Real Pain" in the Oscars photo room at the 97th Academy Awards in Hollywood, Los Angeles, California, U.S., March 2, 2025.,Image: 971192008, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: DANIEL COLE / Reuters / Forum" title="97th Academy Awards - Oscars Photo Room - Hollywood" />
Zdobył Oscara i zaliczył ogromną wpadkę. Adrien Brody w ogniu krytyki po rozdaniu nagród
Za nami 97. rozdanie Oscarów, które jak co roku przykuło uwagę całego świata. W tym roku nie odbyło się bez wpadki, która dotyczyła jednego z najważniejszych osób tego wieczoru: Adriena Brody'ego, który właśnie odebrał nagrodę za najlepszego aktora pierwszoplanowego. Co takiego zrobił, że jeszcze przed zakończeniem imprezy swoim zachowaniem wywołał burzę w sieci? [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie:03.03.2025 r.] Adrien Brody zdobył drugiego Oscara Jedna z najważniejszych nagród wieczoru, Oscar dla najlepszego aktora pierwszoplanowego powędrował do Adriena Brody'ego za jego spektakularną rolę w filmie „The Brutalist”. To właśnie ten film walczył o główną nagrodę za najlepszy film, jednak przegrał z bezkonkurencyjną „Anorą”. Przypomnijmy, że przed laty aktor zachwycił swoją rolą polskiego pianisty Władysława Szpilmana w filmie z 2002 r., „Pianista”, za którego również otrzymał Oscara. Sukces opłacił jednak załamaniem, po którym osunął się w cień. Teraz powrócił na salony, jednak nie obeszło się bez wielkiej wpadki! Czytaj również: Adrien Brody przeżył załamanie po roli w „Pianiście”. Triumfalnie powraca i ma szansę na drugiego Oscara <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/EN016448510550-35483d9.jpg" width="2000" height="1205" alt="THE BRUTALIST2024 de Brady Corbet Adrien Brody. COLLECTION CHRISTOPHEL © Universal - Brookstreet Pictures - Kaplan Morrison - Intake Films - Andrew Lauren Productions - Lip Sync - Richmond Pictures - Meyohas Studio - Carte Blanche - Pierce Capital Entertainment" title="Archiwum Collection Christophel 2025" /> View oEmbed on the source website Wpadka Adriena Brody'ego na Oscarach! Wszystko zarejestrowały kamery Gdy nazwisko Adriena Brody'ego zostało wywołane, w drodze na scenę aktor zorientował się, że ma w ustach gumę do żucia! Aktor postanowił, że nie byłoby to taktowne, gdyby żuł ją, odbierając statuetkę. Naturalną reakcją było dla niego... wyrzucenie jej w stronę znajdującej się wśród publiczności partnerki, Georginy Chapman. Oczywiście całe zajście zarejestrowały kamery, a aktorowi chyba nie udało się uratować swojego image. View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website W sieci pojawiło się wiele komentarzy krytykujących zachowanie aktora: „Właśnie zdobyłeś Oscara; dlaczego nie włożysz gumy do kieszeni smokingu?” pisali internauci. Wiele z nich również nie było zadowolonych z jego przemowy, która wydawała się im długa i nużąca. „Oczywiście, że facet taki jak Adrien Brody nie może uszanować granic Oscarów i zajmuje cały czas świata”, „Adrien Brody potrzebuje całej minuty, aby wejść na scenę, rzuca gumę na podłogę i wygłasza 6,5-minutową przemowę, w której żąda, aby orkiestra przestała grać, aby on mógł dalej paplać” czytamy na platformie X (dawniej Twitter). Zobacz także: Oscary 2025: Tego nikt się nie spodziewał, „Anora” bez konkurencji. Oto pełna lista laureatów <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/03/forum-0971238668-6419249.jpg" width="4396" height="5418" alt="Adrien Brody poses with the Oscar for Best Actor for "The Brutalist" in the Oscars photo room at the 97th Academy Awards in Hollywood, Los Angeles, California, U.S., March 2, 2025.,Image: 971238668, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: DANIEL COLE / Reuters / Forum" title="97th Academy Awards - Oscars Photo Room - Hollywood" />
Oscary 2025: Tego nikt się nie spodziewał, „Anora” bez konkurencji. Oto pełna lista laureatów
Cóż za emocje! Za nami największe święto miłośników kina, czyli 97. gala rozdania nagród Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej, czyli Oscary. Poznajmy całą listę laureatów, do których powędrowały prestiżowe statuetki! Oscary 2025 — wyniki W tym roku wśród kandydatów do Oscarów pojawiło się wiele faworytów. Chociaż wiele osób przewidywało, że to „The Brutalist” będzie prawdziwym czarnym koniem imprezy, nie sądzono, że „Anora” skradnie show i to właśnie do niej trafi największa liczba statuetek! Z sześciu nominowanych kategorii film wygrał w aż pięciu — w tym Grand Prix wieczoru za Najlepszy film. Kto wygrał w pozostałych kategoriach? Oto lista laureatów: Najlepszy film: „Anora” „The Brutalist” „Kompletnie nieznany” „Konklawe” „Diuna 2” „Emilia Perez” „I'm Still Here” „Nickel Boys” „Substancja” „Wicked” Najlepsza aktorka pierwszoplanowa: Cynthia Erivo „Wicked” Karla Sofia Gascon „Emilia Perez” Mikey Madison „Anora” Demi Moore „Substancja” Fernanda Torres „I'm Still Here” Najlepszy reżyser: Sean Baker „Anora” Brady Corbet „The Brutalist” James Mangold „Kompletnie nieznany” Jacques Audiard „Emilia Perez” Coralie Fargeat „Substancja” Najlepszy aktor pierwszoplanowy: Adrien Brody „The Brutalist” Timothee Chalamet „Kompletnie nieznany” Colman Domingo „Sing Sing” Ralph Fiennes „Konklawe” Sebastian Stan „Wybraniec” Zobacz też: Ten manicure zasługuje na Oscara! Cynthia Erivo ponownie zaskoczyła. Ale nie tylko ona... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/EN016448510554-af9bb3b.jpg" width="2000" height="1205" alt="THE BRUTALIST2024 / Adrien Brody. Fot. COLLECTION CHRISTOPHEL © Universal - Brookstreet Pictures - Kaplan Morrison - Intake Films - Andrew Lauren Productions - Lip Sync - Richmond Pictures - Meyohas Studio - Carte Blanche - Pierce Capital Entertainment" title="Archiwum Collection Christophel 2025" /> Najlepsza muzyka oryginalna: „The Brutalist” Daniel Blumberg „Konklawe” Volker Bertelmann „Emilia Perez” Clement Ducol i Camille „Wicked” John Powell i Stephen Schwartz „Dziki robot” Kris Bowers Najlepszy film międzynarodowy: „I'm Still Here” „Dziewczyna z igłą” „Emilia Perez” „The Seed of the Sacred Fig” „Flow” Najlepsze zdjęcia: „The Brutalist” „Nosferatu” „Maria” „Diuna 2” „Emilia Perez” Najlepszy krótkometrażowy film aktorski: „A Lien” „Anuja” „I'm Not a Robot” „The Last Ranger” „The Man who Could Not Remain Silent” Najlepsze efekty specjalne: „Obcy: Romulus” „Better Men” „Diuna 2” „Królestwo planety małp” „Wicked” Najlepszy dźwięk: „Kompletnie nieznany” „Diuna 2” „Emilia Perez” „Wicked” „Dziki robot” Najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny: „Dzienniki Black Box” „Nie chcemy innej ziemi” „Wojna porcelanowa” „Ścieżka dźwiękowa zamachu stanu” „Sugarcane: rozliczenie z przeszłością” Najlepszy krótkometrażowy film dokumentalny: „Death by Numers” „I Am Ready, Warder” „Incident” „Instruments of a Beating Heart” „The Only Girl in the Orchestra” Najlepsza piosenka: „El Mal” z „Emilia Perez” „The Journey” z „The Six Triple Eight” „Like a Bird” z „Sing Sing” „Mi Camino” z „Emilia Perez” „Never Too Late” z „Elton John: Never Too Late” Najlepsza scenografia: „The Brutalist” „Diuna 2” „Emilia Perez” „Maria” „Nosferatu” „Wicked” Sprawdź także: Najlepsze stylizacje gwiazd z gali Oscary 2025! Najlepsza aktorka drugoplanowa: Monica Barbaro „Kompletnie nieznany” Ariana Grande „Wicked” Felicity Jones „The Brutalist” Isabella Rossellini „Konklawe” Zoe Saldana „Emilia Perez” Najlepszy montaż: „Anora” „The Brutalist” „Konklawe” „Emilia Perez” „Wicked” Najlepsza charakteryzacja i fryzury: „A Different Man” „Emilia Perez” „Nosferatu” „Substancja” „Wicked” Najlepszy scenariusz adaptowany: „Kompletnie nieznany” „Konklawe” „Emilia Perez” „Nickel Boys” „Sing Sing” Najlepszy scenariusz oryginalny: „Anora” „The Brutalist” „Prawdziwy ból” „September 5” „Substancja” Najlepsze kostiumy: „Kompletnie nieznany” Arianne Phillips „Konklawe” Lisy Christl „Gladiator II” Janty Yates i Dave Crossman „Nosferatu” Linda Muir „Wicked” Paul Tazewell Najlepszy krótkometrażowy film animowany: „Beautiful Men” „In The Shadow of the Cypress” „Magic Candies” „Wander to Wonder” „Yuck!” Najlepszy długometrażowy film animowany: „Flow” „W głowie się nie mieści 2” „Memoir of a Snail” „Wallace & Gromit: Vengeance Most Fowl” „The Wild Robot” Najlepszy aktor drugoplanowy: Yura Borisov „Anora” Kiernan Culkin „Prawdziwy ból” Edward Norton „Kompletnie nieznany” Guy Pearce „The Brutalist” Jeremy Strong „Wybraniec” Czytaj też: 5 najgorszych stylizacji gwiazd z gali Oscary 2025 - kreacje, których nie da się „odzobaczyć”!
5 najgorszych stylizacji gwiazd z gali Oscary 2025 - kreacje, których nie da się „odzobaczyć”!
Suknia jak statek kosmiczny a może kreacja wiosennej łąki w rozkwicie?
Oscary 2025 za nami! Jak co roku, czerwony dywan przyciągnął uwagę nie tylko ze względu na filmowe sukcesy, ale także na stylizacje gwiazd. Niestety, nie każda kreacja okazała się strzałem w dziesiątkę. Przedstawiamy pięć najgorszych looków tegorocznej gali.
Ten manicure zasługuje na Oscara! Cynthia Erivo ponownie zaskoczyła. Ale nie tylko ona...
Oto najpiękniejszy manicure gwiazd z gali wręczenia Oscarów 2025
Sukienki, makijaże i fryzury na Oscarach to nie wszystko! Warto zwrócić uwagę także na paznokcie gwiazd. W tej kategorii bez wątpienia wygrywa nominowana za rolę w filmie Wicked Cynthia Erivo. Kto jeszcze zwrócił naszą uwagę pięknym manicure podczas tej najważniejszej dla świata filmu nocy. Najpiękniejsze i najbardziej spektakularne paznokcie gwiazd na Oscarach 2025 Cynthia Erivo już podczas trasy promującej film Wicked nosiła jedne z najbardziej niesamowitych, oszałamiająco szczegółowych i skomplikowanych zdobień na paznokciach, jakie mogliśmy podziwiać przez ostatnie lata. Nic więc dziwnego, że podczas oscarowej nocy 2025 jej manicure przykuł uwagę wszystkich. W dodatku warto mu się przyjrzeć z bliska, bo zachwyca detalami. Każdy (szokująco długi!) paznokieć Cynthii to... osobne dzieło sztuki. Jej palec wskazujący był ozdobiony garścią szmaragdowozielonych „klejnotów” ułożonych w kształt krzyża, które perfekcyjnie pasowały do szmaragdowo-diamentowego pierścionka. Z kolei paznokieć na serdecznym i wskazującym palcu był cały złoty, podobnie jak słynna statuetka Oscara. Zachwyt wzbudzał też... zegar na jej środkowym palcu. Nie znamy jego symboliki, ale mamy pewność, że to jest czas... Cynthii Erivo! Poniżej w galerii znajdziecie jeszcze kilka doskonałych looków, choć już nie tak spektakularnych.
Najlepsze stylizacje gwiazd z gali Oscary 2025!
Oto najlepiej ubrane gwiazdy na gali Oscarów 2025. Glamour i szyk w hollywoodzkim wydaniu!
Gala rozdania Oscarów to nie tylko święto filmu, ale też… mody! Oscary 2025 to spektakularne kreacje, które mogą konkurować o tytuł najlepszych w historii oscarowych czerwonych dywanów. Jakie trendy zdominowały galę, a które stylizacje gwiazd wzbudziły największe emocje? Przedstawiamy przegląd najpiękniejszych i najbardziej spektakularnych looków na Oscarach 2025! Oscary 2025: trendy na czerwonym dywanie W tym roku na czerwonym dywanie Oscary 2025 zdominowały elegancja, ponadczasowe kroje i odważne kolory. Gwiazdy postawiły na klasyczne suknie, które łączyły w sobie nowoczesność z klasyką. Czerń była jednym z dominujących kolorów, jednak nie zabrakło także odważnych odcieni jak szmaragdowa zieleń, metaliczne złoto oraz intensywny róż. Nie da się ukryć, że na gali Oscarów 2025 zdecydowanie triumfowały suknie z dużą ilością detali, w tym zdobione błyszczącymi kamieniami czy haftami - w myśl najnowszych trendów z wybiegu królował przepych. Największe ikony mody na gali Oscary 2025 - topowe stylizacje gwiazd Ariana Grande: z innej planety Artystka wybrała suknię z kolekcji haute couture Schiaparelli na wiosnę 2025, która doskonale odzwierciedlała charakter jej roli w filmie Wicked – połączenie słodyczy z ostrym, wyrazistym stylem. Delikatnie różowa kreacja, udekorowana falującym tiulem z kryształowymi akcentami oraz charakterystyczną futurystyczną baskinką była absolutnym hitem wieczoru. Selena Gomez: klasyka deluxe Selena złożyła swoją kreacją hołd złotej erze Hollywood. Gwiazda filmu Emilia Pérez, na wielki moment na czerwonym dywanie wybrała suknię od Ralpha Laurena. Jej bladoróżowa kreacja, zdobiona subtelnymi koralikami i z dekoltem odsłaniającym ramiona, była ukłonem w stronę Sophii Loren. Gomez postawiła na autentyczną elegancję, korzystając z usług krawca Loren, aby idealnie dopasować tę suknię, która perfekcyjnie podkreślała jej sylwetkę. Demi Moore: zmysłowa syrena Demi Moore postawiła na wyjątkową kreację Armani Privé na Oscary 2025. Srebrna, przypominająca rzeźbę suknia idealnie oddała jej pozycję w tym wyjątkowym momencie – nominacja do Oscara za rolę w The Substance. Kreacja zachwyciła głębokim dekoltem, wysmukloną talią i zebranym detalem w okolicach bioder. Suknia idealnie podkreśliła sylwetkę gwiazdy, a subtelny blask materiału w połączeniu z minimalnymi dodatkami sprawił, że Demi Moore stała się jedną z najbardziej zapamiętanych gwiazd na tej gali. Elle Fanning: powrót do lat 50. Elle Fanning z pewnością nie zawiodła oczekiwań fanów mody. Gwiazda wybrała kreację inspirowaną latami 50., autorstwa Sary Burton, nowej dyrektor kreatywnej Givenchy. Suknia w stylu toile była elegancka, pełna detali i klasy. Naszyjnik vintage Cartier dopełniał cały look, podkreślając perfekcyjną stylizację Fanning. Cynthia Erivo - absolutnie wyjątkowa Cynthia Erivo już na początku wieczoru zdobyła miano jednej z najlepiej ubranych gwiazd. Aktorka Wicked zaprezentowała się w sukni na zamówienie od Louis Vuitton, która była hołdem dla "Czarnoksiężnika z Oz", zieleni i klasycznego Hollywood – jak sama wyjaśniła. Głęboka, szmaragdowa kreacja z rzeźbiarskimi detalami wywołała zachwyt. Zobaczcie więcej stylizacji gwiazd na gali Oscary 2025 w naszej galerii!