Dzicy, młodzi, niebezpieczni, ich ucieczki przed policją przeszły do legendy. Kim naprawdę byli Bonnie i Clyde?
Bonnie i Clyde – jak para zakochanych przestępców stała się legendą kina?
W historii amerykańskiej przestępczości niewiele duetów obrosło tak wielkim mitem jak Bonnie Parker i Clyde Barrow. Ich nazwiska od niemal stu lat funkcjonują gdzieś pomiędzy policyjnymi raportami, romantyczną legendą i popkulturową fascynacją. Słynny film „Bonnie and Clyde” z 1967 roku w którym tytułowe role zagrali piękna Faye Dunaway i hollywoodzki amant Warren Beatty, zmienił parę przestępców w bohaterów masowej wyobraźni. W rzeczywistości Bonnie i Clyde byli złodziejami i mordercami odpowiedzialnymi za serię napadów i śmierć wielu ludzi. Kino jednak zamieniło ich w symbole młodzieńczego buntu, wolności i desperackiej miłości. Do dzisiaj ludzie po odwiedzają ich groby, zostawiają kwiaty, monety, łuski. O legendzie Bonnie i Clyde'a śpiewali w 1968 roku Serge Gainsbourg i Brigitte Bardot. U nas piosenkę "Jak Bonnie i Clyde" wykonywali Anita Lipnicka i Tomek Makowiecki. Bonnie&Clyde, jak zaczęła się ta historia? Prawdziwa historia Bonnie i Clyde'a zaczęła się w czasie Wielkiego Kryzysu. Ameryka początku lat 30. była krajem biedy, bezrobocia i ogromnej frustracji społecznej. W takim świecie łatwo rodziły się antysystemowe legendy. Clyde Barrow wychowywał się w ubogiej rodzinie w Teksasie. Od młodości miał konflikty z prawem, rabował sklepy, kradł samochody. Pobyty w więzieniu, a siedział m.in. w miejscu znanym jako Burning Hell – Płonące piekło, sprawiły, że stał się jeszcze bardziej brutalny i zdeterminowany. Bonnie Parker była z kolei ambitną dziewczyną marzącą o innym życiu. W liceum była wzorową uczennicą, wygrała nawet literacki konkurs. Pisała poezję, interesowała się aktorstwem i chciała wyrwać się z biedy. Wspominano ją jako inteligentną dziewczynę o silnej osobowości. Ładną, bardzo drobną. Miała 1,5 metra wzrostu, ważyła 41 kilogramów. Z Clydem poznali się prawdopodobnie w 1930 roku i od razu się w sobie zakochali. Stworzyli toksyczny, ale niezwykle silny duet. Z czasem dołączyły do nich jeszcze trzy osoby tworząc gang Clyde’a Barrowa. Bonnie i Clyde nie byli eleganckimi gangsterami z hollywoodzkich obrazów. Większość ich napadów kończyła się zdobyciem niewielkich sum pieniędzy, a ich życie przypominało bardziej ciągłą ucieczkę niż romantyczną przygodę. Spali w samochodach, żyli w ciągłym strachu przed policją. Ich gang był chaotyczny, a kolejne rabunki coraz bardziej desperackie. Bonnie i Clyde stali się sławni, ale wcale ich to nie cieszyło. Utrudniało ucieczkę. Z czasem Clyde stawał się coraz brutalniejszy, szczególnie wobec funkcjonariuszy prawa. To właśnie zabójstwa policjantów uczyniły z nich wrogów publicznych numer jeden. Mimo to społeczeństwo długo patrzyło na nich z pewną sympatią. W epoce, gdy banki były symbolem kryzysu i upokorzenia zwykłych ludzi, przestępcy walczący z systemem mogli wydawać się kimś w rodzaju buntowników. Gazety podsycały tę legendę, publikując zdjęcia Bonnie z papierosem i bronią w dłoni. Te fotografie stały się ikonami popkultury jeszcze zanim powstał film. „Byli młodzi, dzicy i bez wątpienia ze sobą sypiali” , napisał historyk Jeff Guinn w książce „Go down together. The True, Untold Story Bonnie& Clyde. Zwrot "Go down together" spopularyzował wiersz Bonnie, która przedstawiła ich oboje jako bohaterów, a nie przesteępców. Pojawia się w nim fraza: „Pewnego dnia. Pewnego dnia razem pójdą na dno”. W kulturze popularnej to wyrażenie zaczęło oznaczać parę lub ludzi związanych ze sobą tak silnie, że wspólnie ponoszą konsekwencje swoich działań — niezależnie, czy chodzi o miłość, przestępstwo, bunt czy katastrofę. W prawdziwym życiu sława nie służyła specjalnie parze ukrywających się przestępców. Zaczęli być rozpoznawalni w motelach i restauracjach. Musieli gotować przy ognisku, myć się w strumieniach, spali w aucie. Ciągła obecność kilku ludzi prowadziła do konfliktów. Do tego Bonnie poparzyła się płynem z akumulatora. Nie mogła chodzić. Skakała na jednej nodze, albo Clyde nosił ją na rękach. Ich ucieczki wydawały się nieprawdopodobne, w końcu wpadli w zasadzkę, ludzie rozkradali łuski i fragmenty ubrań Próbowano ich dorwać podczas pobytu grupy w jednym z moteli w Missouri. Trzeba powiedzieć, że zgromadzono ogromne siły, bowiem para wymykała się kilku obławom. A zabijali każdego, kto stanął im na drodze, bez skrupułów. Byli już wtedy poszukiwani w Teksasie, Oklahomie i Arkansas. Policja z Missouri wezwała na pomoc posiłki z Kansas, pojawił się nawet wóz pancerny. Policjanci mieli karabiny maszynowe. Jednak auto kierowane przez Clyde’a Barrowa kolejny raz wymknęło się obławie. Clyde i jego grupa rozbili obóz w stanie Iowa. Musieli jednak znowu z niego uciekać. Wokół ich obozowiska zbierały się tłumy ludzi, którzy chcieli zobaczyć sławną parę. Kolejna obława i kolejna strzelanina, którą Bonnie i Clyde znowu przeżyli. W sierpniu 1933 roku Clyde i jego przyjaciel Jones obrabowali jeszcze zbrojownie, i był to brawurowy napad w kolejnym stanie. I kolejna brawurowa ucieczka. Nieprawdopodobne jakie ściągnięto siły do trojga ludzi - przeżyli bowiem Bonnie i Clyde i ich przyjaciel Jones. Brat Clyde'a i jego żona zginęli. Koniec tej historii był brutalny i pozbawiony romantyzmu. 23 maja 1934 roku policyjna przygotowała zasadzkę wzdłuż jednego z odcinków autostrady w Luizjanie. Do samochodu Clyde’a policjanci strzelali z broni automatycznej, strzelb i pistoletów. Był dosłownie podziurawiony kulami. Bonnie i Clyde zginęli na miejscu, a ich śmierć natychmiast zamieniła się w medialne widowisko. Tłumy przychodziły oglądać wrak auta i i robić zdjęcia z miejsca egzekucji. Gapie kradli łuski z kul, fragmenty ubrań, nawet zakrawawione. Ktoś próbował uciąć ucho Clyde'a. Media pisały o "atmosferze cyrku". W kryjówce pary znaleziono prawdziwy arsenał broni i kilkadziesiąt tablic rejestracyjnych z różnych stanów. Jak narodziła się filmowa legenda pary przestępców Legenda Bonnie i Clyde’a zaczęła żyć własnym życiem w 1967 roku, kiedy Arthur Penn nakręcił film "Bonnie and Clyde" z Faye Dunaway i Warren Beatty. Ten obraz był czymś znacznie większym niż klasycznym kinem gangsterskim. Penn pokazał przemoc w sposób nowoczesny i szokujący jak na swoje czasy. Finałowa scena śmierci bohaterów stała się jedną z najbardziej znanych sekwencji w historii kina. Dynamiczny montaż, brutalność i jednoczesna poetyckość otworzyły drogę dla nowego Hollywood lat 70. Film zadziałał dlatego, że trafił w ducha epoki. Ameryka końca lat 60. była krajem buntu przeciw autorytetom, wojnie i konserwatywnym wartościom. Bonnie i Clyde zostali pokazani jako młodzi outsiderzy uciekający przed światem, który nie dawał im szans. Widzowie nie oglądali już zwykłych przestępców, ale symbole wolności i sprzeciwu wobec systemu. To właśnie ten romantyczny filtr sprawił, że obraz Penna stał się legenda. Dzisiaj mit Bonnie i Clyde’a powraca czasem, w piosenkach, również w Polsce. Wystarczy przypomnieć utwór Anity Lipnickiej i Tomka Makowieckiego „Jak Bonnie i Clyde”. Ale kino nie wraca już do tych bohaterów. Każda nowa wersja byłaby automatycznie porównywana do dzieła z 1967 roku, a to niezwykle trudne zadanie. Zmieniła się również wrażliwość widzów. Dziś kino znacznie ostrożniej romantyzuje przestępców. Znalazło nowych bohaterów. Serialowi antybohaterowie, narkotykowe imperia i mafijne opowieści przejęły miejsce dawnych legend Dzikiego Zachodu i epoki gangsterów. Jednak w Ameryce do dzisiaj krążą legendy o Bonnie i Clydzie, o tym że zostawiali mnóstwo zrabowanych pieniędzy ludziom, rabowali bogatych, dawali biednym, jak Robon Hood. Siostrzenica Bonnie walczyła przez pewien czas by para mogła spocząć koło siebie, co było ich marzeniem. " Jeśli była gotowa oddać życie za mężczyznę, którego kochała, to z pewnością powinna być pochowana obok niego", mówiła o swojej ciotce. Ale do ekshumacji nie doszło, Bonnie Parker i Clyde Barrow leżą na różnych cmentarzach w Dallas.
TYLKO U NAS: Iza Krzan ujawniła prawdę o Oscarach. Luksus? Zdecydowanie nie... Mało kto o tym mówi
Iza Krzan zdradziła kulisy jednego z najbardziej prestiżowych wydarzeń świata filmu. W rozmowie z Rafałem Kowalskim padły słowa, które mogą zaskoczyć fanów wielkiego blichtru i czerwonego dywanu. Czy Oscary naprawdę są tak luksusowe, jak się wydaje?
Choć Oscary od lat uchodzą za symbol hollywoodzkiego splendoru, coraz częściej pojawiają się głosy podważające ten obraz. Iza Krzan, która miała okazję zobaczyć to wydarzenie od kulis, postanowiła podzielić się swoją perspektywą. W programie "Kula VIVY!" wyznała Rafałowi Kowalskiemu, że rzeczywistość znacząco odbiega od wyobrażeń. Czy gala Oscarów jest przereklamowana? Iza Krzan mówi wprost Iza Krzan wylosowała pytanie, które od dawna krąży wśród widzów i branży: Czy oscarowa gala jest przereklamowana? Reporter viva.pl Rafał Kowalski zauważył: "Dużo osób mówi, że jak już ten kurz i konfetti opada, to prawda jest taka, że nie ma za bardzo o czym mówić". Iza Krzan nie unikała odpowiedzi i przyznała szczerze: "Coś w tym jest". Jak powiedziała, wyjazd na Oscary był dla niej ważnym doświadczeniem, choć niepozbawionym refleksji: "Bardzo doceniam to, że tam pojechałam i mam cichą nadzieję, że będę mogła kolejny raz polecieć". Jednocześnie zaznaczyła, że pierwsze zetknięcie z tak dużym wydarzeniem zawsze pozostawia przestrzeń na poprawę: "Jak spróbujesz po raz pierwszy, to masz jakieś uwagi do siebie i wiesz, że zrobiłbyś to lepiej, więc jeszcze drugi by mi się przydał, aby to jeszcze podpicować troszeczkę, podkręcić, zwłaszcza, że już wiem z czym to się je". Prezenterka wyznała przed kamerami viva.pl również coś, co dla wielu może być zaskoczeniem: "Jeśli chodzi o samą galę oscarową, na takowej nie byłam, bo samego wejścia na galę nie mieliśmy". Jak tłumaczyła, dostęp do samej ceremonii jest niezwykle ograniczony: "Rzeczywiście bardzo wąskie grono w ogóle może się tam dostać". Mimo to Iza Krzan miała okazję zobaczyć przygotowania do wydarzenia i kulisy jego organizacji. Opisała, jak powstaje przestrzeń, po której później przechadzają się największe gwiazdy światowego kina. To właśnie ten etap – mniej widowiskowy, a bardziej techniczny – pozwolił jej spojrzeć na Oscary z zupełnie innej perspektywy, dalekiej od idealizowanego obrazu znanego z telewizji. TYLKO U NAS: Długo trzymała swój związek w tajemnicy. Teraz mówi, czego uczy ją ukochany: "Zaczęliśmy się w pewnych kwestiach różnić… Oscary w centrum handlowym? Mocne słowa Izy Krzan: "Czar prysł" W kolejnej części rozmowy padło jeszcze bardziej bezpośrednie pytanie: Czy w pewnych tematach czar prysł? Iza Krzan nie pozostawiła wątpliwości co do swojego stanowiska. Jak wyznała Rafałowi Kowalskiemu: "Na pewno nie będę romantyzować samej gali." Jednym z najbardziej zaskakujących elementów, o których opowiedziała, jest lokalizacja wydarzenia: "To jest tak jakby w Złotych Tarasach zrobić największą galę filmową i byłoby to pewnie ok. Natomiast kiedy wiesz, że Leonardo DiCaprio spaceruje czerwonym dywanem, a ten czerwony dywan jest między Sephorą a Starbucksem, albo innym sklepem, to sobie człowiek myśli: wow". Iza Krzan zwróciła też uwagę na mniej wygodny aspekt otoczenia wydarzenia: "Wokół dużo opustoszałych budynków, bardzo dużo bezdomnych". Ten widok kontrastuje z błyskiem fleszy, drogimi stylizacjami i biżuterią gwiazd. Jak tłumaczyła, na czas gali przestrzeń wokół Dolby Theatre zostaje całkowicie odizolowana: "Na samą galę zamykana jest przestrzeń dookoła tego Dolby Theatre". Co więcej, cały ten spektakl ma bardzo ulotny charakter. Jak wyznała, kiedy ceremonia się rozpoczyna, zaplecze techniczne zaczyna już działać w tle: "Wszyscy właściwie są odsunięci, wyczyszczona przestrzeń, by te gwiazdy mogły na chwilę tam pojechać. A w momencie, kiedy już zaczyna się gala, no to panowie, technicy sprzątają już". To obraz, który burzy stereotypy i skłania do refleksji nad tym, czym naprawdę jest jedno z najważniejszych wydarzeń w świecie filmu. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Oddał Oscara prezydentowi Ukrainy w 2022 roku. Dziś Sean Penn dopisał do tej historii nowy rozdział
Sean Penn od dawna udowadnia, że jego relacja z Ukrainą nie jest gestem na pokaz. Aktor wspiera kraj od pierwszych dni pełnoskalowej wojny, dokumentował rosyjską agresję, zostawił Wołodymyrowi Zełenskiemu swojego Oscara, a teraz ponownie postawił na obecność w Kijowie zamiast hollywoodzkiego blasku.
To opowieść o kimś, kto od lutego 2022 roku wraca do kraju ogarniętego wojną, przypomina światu o jego dramacie i z uporem pokazuje, że solidarność bywa cicha, ale bardzo wymowna. Gdy w listopadzie 2022 roku wręczył Zełenskiemu swoją statuetkę Oscara, zrobił z niej symbol wiary w zwycięstwo Ukrainy. W marcu 2026 dopisał do tej historii kolejny rozdział. Sean Penn i Ukraina. Od pierwszych dni wojny był obok Sean Penn pojawił się w Ukrainie już na początku pełnoskalowej inwazji Rosji w lutym 2022 roku. Przyjechał jako twórca i świadek — pracował wtedy nad dokumentem pokazującym rzeczywistość kraju w stanie wojny. Z czasem jego obecność przestała być jednorazowym wydarzeniem. Wracał do Kijowa, spotykał się z przedstawicielami władz i konsekwentnie zabierał głos w sprawie Ukrainy na arenie międzynarodowej. To właśnie ta ciągłość nadaje jego działaniom ciężar. W świecie, w którym wsparcie często bywa chwilowe i podporządkowane medialnemu cyklowi, Sean Penn wybrał inną drogę — długotrwałe zaangażowanie. Prezydent Wołodymyr Zełenski podkreślał, że aktor był obecny "od pierwszego dnia pełnoskalowej wojny" i do dziś pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych głosów wspierających Ukrainę. W przypadku Seana Penna trudno mówić o klasycznym aktywizmie celebryckim. Jego działania nie ograniczają się do symbolicznych wpisów czy wystąpień na czerwonym dywanie. Zamiast tego wybiera obecność — fizyczną, wymagającą, często niewygodną. To podejście zbudowało jego wiarygodność — zarówno w oczach Ukraińców, jak i międzynarodowej opinii publicznej. W efekcie jego nazwisko przestało funkcjonować wyłącznie w kontekście kina, a zaczęło być kojarzone z realnym wsparciem. ZOBACZ TEŻ: Wołodymyr Zełenski zabiega o pokój dla swojego kraju. A jak żyje żona prezydenta i dwójka ich dzieci? Pragną tylko jednego Oscar dla Zełenskiego. Gest Seana Penna, który zapamiętano na długo Jednym z najbardziej symbolicznych momentów tej relacji była wizyta Seana Penna w Kijowie w listopadzie 2022 roku. To wtedy aktor wręczył Wołodymyrowi Zełenskiemu swoją statuetkę Oscara, prosząc, by została w Ukrainie do czasu zwycięstwa. Ten gest natychmiast obiegł światowe media. Nie dlatego, że był spektakularny, lecz dlatego, że był osobisty. Oscar — jedno z najważniejszych wyróżnień w świecie filmu — przestał być nagrodą za rolę, a stał się symbolem wiary, solidarności i zaufania. Oddanie statuetki można odczytać jako gest przekroczenia granicy między światem sztuki a rzeczywistością polityczną i społeczną. Sean Penn oddał coś, co dla wielu aktorów jest ukoronowaniem kariery, w zamian za coś, czego nie da się zmierzyć — poczucie, że stoi po właściwej stronie historii Zamiast Oscarów w Los Angeles wybrał Kijów. Sean Penn znów postawił na Ukrainę W marcu 2026 roku historia zatoczyła symboliczne koło. Sean Penn ponownie znalazł się w centrum uwagi — tym razem jako laureat Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego za rolę w filmie "Jedna bitwa po drugiej". Jednak zamiast pojawić się na gali w Los Angeles, wybrał podróż do Kijowa. Decyzja była tak wymowna, jak jego wcześniejsze gesty. W czasie gdy Hollywood świętowało, Penn spotkał się z Wołodymyrem Zełenskim. Prezydent Ukrainy podziękował mu za wsparcie i nazwał go "prawdziwym przyjacielem Ukrainy", podkreślając, że jego obecność znaczy dla Ukrainy bardzo dużo. Sean Penn po raz kolejny pokazał, że dla niego wybór nie jest trudny. Nie chodzi o odrzucenie świata filmu, lecz o hierarchię wartości. O decyzję, która mówi więcej niż jakiekolwiek przemówienie ze sceny. SPRAWDŹ TEŻ: Pracowała z DiCaprio i Seanem Pennem, ale jej nazwisko rzadko trafia na plakaty. Teraz zdobyła historycznego Oscara
Leonardo DiCaprio o krok od Oscara. Jego gest wobec Michaela B. Jordana mówi wszystko
Leonardo DiCaprio był jednym z faworytów do zdobycia Oscara dla najlepszego aktora podczas gali w 2026 roku. Ostatecznie statuetka trafiła jednak do Michaela B. Jordana za rolę w filmie "Grzesznicy". Kamery uchwyciły moment tuż po ogłoszeniu werdyktu. Reakcja DiCaprio i jego gest wobec zwycięzcy szybko obiegły media, pokazując, że nawet w chwilach przegranej hollywoodzka klasa potrafi mówić więcej niż słowa.
Wyścig po Oscara dla najlepszego aktora podczas 98. gali rozdania Nagród Akademii był jednym z najbardziej emocjonujących punktów wieczoru. Wśród nominowanych znaleźli się m.in. Timothée Chalamet, Ethan Hawke, Wagner Moura oraz Leonardo DiCaprio za rolę w filmie "Jedna bitwa po drugiej" w reżyserii Paula Thomasa Andersona. Wielu komentatorów jeszcze przed ceremonią wskazywało, że rywalizacja między największymi gwiazdami współczesnego kina może okazać się wyjątkowo wyrównana. Leonardo DiCaprio o krok od Oscara. Napięcie w Dolby Theatre było ogromne Kategoria najlepszego aktora od tygodni wzbudzała ogromne emocje. Leonardo DiCaprio, który od lat uchodzi za jednego z najwybitniejszych aktorów swojego pokolenia, ponownie znalazł się w gronie nominowanych. Jego rola w filmie "Jedna bitwa po drugiej" została doceniona przez krytyków i branżę filmową, a wielu ekspertów uważało, że aktor może sięgnąć po kolejną statuetkę Akademii. Atmosfera w Dolby Theatre w Los Angeles była napięta do ostatniej chwili. Gdy ogłaszano zwycięzcę, kamera wielokrotnie pokazywała twarze nominowanych aktorów, w tym DiCaprio. Widać było skupienie i emocje towarzyszące temu momentowi. Ostatecznie jednak statuetka trafiła do innego artysty, a publiczność zareagowała gromkimi brawami. Nagrodę dla najlepszego aktora zdobył Michael B. Jordan za rolę w filmie "Grzesznicy". Dla aktora był to jeden z najważniejszych momentów w jego dotychczasowej karierze. Jordan od lat budował swoją pozycję w Hollywood dzięki rolom w takich produkcjach jak "Creed" czy "Czarna pantera", jednak dopiero ta kreacja przyniosła mu upragnioną statuetkę Akademii. ZOBACZ: Oscary 2026: Hollywood już wybrało. Te nazwiska zapisały się w historii gali Kamery uchwyciły reakcję DiCaprio. Ten gest mówił więcej niż słowa Choć Leonardo DiCaprio tym razem nie sięgnął po statuetkę, jego reakcja po ogłoszeniu werdyktu szybko stała się jednym z najczęściej komentowanych momentów gali. W świecie wielkich nagród filmowych, gdzie emocje często sięgają zenitu, takie momenty nie zawsze są oczywiste. DiCaprio jednak po raz kolejny pokazał, że potrafi zachować spokój i klasę nawet w chwili zawodowego rozczarowania. Kiedy Michael B. Jordan schodził ze sceny po odebraniu statuetki, Leonardo DiCaprio podszedł do niego i serdecznie go objął. Kamery zarejestrowały krótki uścisk i wymianę kilku słów między aktorami. Ten spontaniczny gest szybko obiegł media społecznościowe oraz portale rozrywkowe na całym świecie. Dla wielu widzów był to jeden z najbardziej autentycznych momentów całej ceremonii. W świecie wielkiej rywalizacji i prestiżowych nagród taki gest przypomniał, że za hollywoodzkim blaskiem stoją przede wszystkim ludzie, którzy potrafią okazać sobie wzajemny szacunek. Oscary 2026: jeden z najbardziej emocjonujących wyścigów o statuetkę Tegoroczna gala Oscarów przyniosła wiele zaskoczeń i mocnych momentów. Film "Grzesznicy", w którym wystąpił Michael B. Jordan, należał do najczęściej nominowanych produkcji sezonu i zdobył ogromne uznanie zarówno krytyków, jak i publiczności. Sukces aktora stał się jednym z najważniejszych wydarzeń tegorocznej ceremonii. Choć Leonardo DiCaprio nie zdobył kolejnego Oscara, jego występ w filmie "Jedna bitwa po drugiej" został szeroko doceniony przez branżę filmową. Dla wielu widzów i komentatorów to właśnie jego postawa podczas gali — spokojna, pełna szacunku i elegancji — była jednym z najbardziej zapamiętanych momentów całego wieczoru. SPRAWDŹ TEŻ: Najlepiej ubrane gwiazdy na gali Oscary 2026! I największe zaskoczenie wieczoru. Nikt nie spodziewał się jej na scenie…
Meryl Streep na kolanach błagała o rolę Polki. Dziś ma za nią Oscara, choć reżyser nie chciał dać jej angażu
Meryl Streep zdobyła Oscara za rolę Zofii Zawistowskiej, Polki ocalałej z Auschwitz, w filmie "Wybór Zofii". Aktorka wykazała się niezwykłą determinacją, błagając reżysera o tę rolę. Film uznawany jest za jeden z najsmutniejszych w historii kina.
Zagrała jedną z najbardziej wstrząsających ról w historii kina. Meryl Streep jako Zofia Zawistowska wzruszyła cały świat i zdobyła Oscara. Ale mało kto wie, jak bardzo walczyła, by wcielić się w tę postać. Błagała reżysera… dosłownie. Zofia Zawistowska – kobieta z tajemnicą i bliznami przeszłości Z pozoru zwykła, cicha kobieta. Ale za oczami Zofii kryją się traumy, o jakich trudno nawet mówić. W filmie „Wybór Zofii”, opartym na bestsellerowej powieści Williama Styrona, poznajemy bohaterkę pochodzącą z Krakowa, która po wojnie osiedliła się w Stanach Zjednoczonych. Jej przeszłość? Oświęcim. Obóz. I dramatyczny wybór, który odmienił jej życie na zawsze. To historia, która łamie serce i nie pozwala o sobie zapomnieć. Meryl Streep: walczyła o tę rolę jak lwica Meryl Streep nie dostała tej roli ot tak. Wiedziała, że Zofia Zawistowska to postać, która może zdefiniować jej aktorską karierę. Zdobyła scenariusz filmu nielegalnie. I choć mogła poczekać na casting – ona wybrała inną drogę. Dosłownie padła na kolana przed reżyserem Alanem J. Pakulą, błagając o możliwość zagrania Zofii. Jej determinacja była tak silna, że nikt nie mógł przejść obok niej obojętnie. A efekt? Kreacja, która przejdzie do historii kina. ZOBACZ TEŻ: Po niemal 40 latach rozstała się z mężem. Nowego partnera poznała na planie serialu, dziś tworzą szczęśliwy związek „Wybór Zofii” – emocjonalny nokaut dla widza Brooklyn. Skromne mieszkanie. Młody pisarz Stingo wynajmuje pokój w domu, w którym mieszka Zofia i jej partner Nathan. Ich życie z pozoru wygląda normalnie. Ale z każdym dniem odkrywamy kolejne warstwy bólu, żalu i poczucia winy, które Zofia nosi w sobie. Wybór, którego dokonała jako więźniarka obozu w Oświęcimiu, to jeden z najmocniejszych momentów w historii kina. Film nie pokazuje przemocy dosłownie – ale uderza w duszę widza z taką siłą, że trudno powstrzymać łzy. Oscar, który był tylko formalnością Kiedy film trafił na ekrany, krytycy nie mieli wątpliwości. Roger Ebert pisał, że to „rozdzierający serce dramat”, a Gary Arnold nazywał „Wybór Zofii” „jednym z najsmutniejszych filmów, jakie kiedykolwiek powstały”. Oscara za rolę Zofii Zawistowskiej Meryl Streep otrzymała w 1983 roku. W kategorii „Najlepsza aktorka pierwszoplanowa” nie miała sobie równych. To była rola życia. Film, który zostaje z widzem na zawsze Dziś „Wybór Zofii” to nie tylko kultowy obraz – to emocjonalne doświadczenie, którego nie da się zapomnieć. Meryl Streep stworzyła postać tak autentyczną, że widz wierzy w każdą łzę, każdy szept, każdy cień na twarzy Zofii. To opowieść o przetrwaniu, miłości, winie i próbie odnalezienia nadziei w świecie, który zabrał wszystko. I choć minęły dekady, historia Zofii Zawistowskiej wciąż porusza – i będzie poruszać kolejne pokolenia widzów. Źródło: Radio Zet
Demi Moore "ograbiona" z Oscara. Po ogłoszeniu wyników wydusiła z siebie jedno słowo
„Jej ciało niemal kiwa się, jakby musiała zmusić się do powiedzenia tego", wyznaje ekspertka
Za nami niezwykle emocjonująca noc Oscarowa, podczas której nie brakowało ogromnych zaskoczeń oraz wpadek. Niemałe zdziwienie wywołał brak nagrody dla Demi Moore, która olśniła w filmie „Substancja" i była faworytką w tej kategorii. Zamiast niej po statuetkę sięgnęła Mikey Madison, która zagrała w filmie „Anora. [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie:04.03.2025 r.] Była faworytką, nie zdobyła Oscara. Wielkie rozczarowanie Demi Moore Mimo kilku zwrotów akcji tegoroczna gala rozdania Oscarów uznawana jest za jedną z najnudniejszych w historii. Mimo to fani na całym świecie komentują nie tylko stylizacje gwiazd, ale też wyniki. Najwięcej emocji wywołał brak nagrody dla Demi Moore, która od samego początku była faworytką. Aktorka, która oczarowała widzów w filmie „Substancja" przegrała z Mikey Madison, która zagrała w filmie Anora. „Chcę również ponownie docenić i uhonorować społeczność pracowników seksualnych. Tak zrobię. Tak. Będę nadal wspierać i być sojuszniczką. Wszyscy niesamowici ludzie i kobiety, które miałam zaszczyt poznać z tej społeczności, to jeden z najważniejszych momentów tego niesamowitego doświadczenia. Chciałbym również docenić przemyślaną, inteligentną, piękną, zapierającą dech w piersiach pracę moich współnominowanych. Jestem zaszczycona, że zostałem doceniony razem z wami wszystkimi", wyznała Mikey Madison podczas odbierania nagrody. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zdobył Oscara i zaliczył ogromną wpadkę. Adrien Brody w ogniu krytyki po rozdaniu nagród Tak Demi Moore zareagowała na przegraną podczas tegorocznego rozdania Oscarów Przypomnijmy, że Demi Moore zdobyła większość nagród w tym sezonie, jednak nie udało jej się sięgnąć po tą najważniejszą. Jej reakcję uchwyciły kamery. Niedługo potem głos zabrała ekspertka od czytania z ust. Nicola Hickling przyznała, że ulubienica publiczności powiedziała: „Miło", choć nie towarzyszył jej wówczas uśmiech. „Demi mówi "miło", ale nie uśmiecha się, kiedy to robi. Jej ciało niemal kiwa się, jakby musiała zmusić się do powiedzenia tego", wyznała. Fani Demi Moore niemal od razu wyrazili swoje niezadowolenie w mediach społecznościowych. Internauci twierdzą, że została "ograbiona" z Oscara. CZYTAJ TEŻ: „List miłosny do Polski” z Oscarem. Film „Prawdziwy ból” podbił Hollywood View oEmbed on the source website
Kieran Culkin podbija Hollywood. Historia jego brata to przestroga dla każdego
Gwiazdor "Prawdziwego bólu" bał się, że spotka go to samo
Kieran Culkin jest dziś jednym z najgorętszych nazwisk w Hollywood. Po latach pracy w cieniu innych gwiazd aktor zachwycił widzów i krytyków swoją rolą w serialu "Sukcesja", a teraz podbija branżę filmową kreacją w dramacie "A Real Pain". Jego występ został już doceniony Złotym Globem oraz nagrodą BAFTA, a wczorajszej nocy sięgnął po Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego. Jednak mało kto zdaje sobie sprawę, że jego nazwisko jest znane Polakom od dekad – a wszystko za sprawą jego starszego brata. Artykuł aktualizowany 3.03.2025 r. Kieran Culkin: jego starszego brata zna każdy Polak Kieran Culkin urodził się w 1982 roku jako młodszy brat Macaulaya Culkina – aktora, który w latach 90. stał się jedną z największych dziecięcych gwiazd Hollywood. Każdy Polak pamięta go z roli Kevina McCallistera w kultowym filmie "Kevin sam w domu", który do dziś jest obowiązkowym punktem świątecznego repertuaru. Macaulay zdobył światową sławę jako chłopiec zastawiający pułapki na włamywaczy, a jego sukces otworzył drogę do kariery również młodszemu bratu. Choć Kieran pojawił się u boku Macaulaya w "Kevinie sam w domu" jako jego filmowy kuzyn Fuller, nie miał tak spektakularnego startu jak starszy brat. W latach 90. nazwisko Macaulaya znał już każdy w branży, a on pojawił się w takich hitach jak „Kevin sam w Nowym Jorku”, „Moja dziewczyna”, „Synalek” czy „Richie Rich”. Jednak wielka popularność miała swoją cenę. Presja show-biznesu i toksyczna sytuacja rodzinna odcisnęły na nim piętno. Media rozpisywały się o jego problemach z używkami, a także o sądowej batalii między jego rodzicami, którzy walczyli nie tyle o syna, ile o kontrolę nad jego majątkiem. „Dwóch dorosłych bije się o majątek swojego dziecka. Gdybym był dzieciakiem, chciałbym, żeby rodzice starali się o opiekę nade mną, bo mnie kochają. A nie moje pieniądze. To dołujące” – mówił Chris Columbus, reżyser „Kevina samego w domu”, w rozmowie z „LA Times”. Zmęczony światem filmu, Macaulay Culkin postanowił wycofać się z aktorstwa w 1995 roku. Miał zaledwie 15 lat. Czytaj też: Przez lata żył w cieniu sławnego brata. Dziś o Kieranie Culkinie mówi cały świat Kieran Culkin – aktor, który bał się sukcesu W tym samym czasie jego młodszy brat, Kieran, kontynuował karierę aktorską, grając mniejsze role w filmach takich jak „Ojciec panny młodej” czy „Wbrew regułom”. Mimo że talent otwierał mu kolejne drzwi, jego podejście do zawodu było pełne niepewności. Dorastając w cieniu tragicznej historii Macaulaya, Kieran widział, jak wielka sława potrafi zniszczyć życie dziecka. „Miałem niezdrową relację z tym, za co zarabiałem na życie” – przyznał w rozmowie z „Esquire” w 2022 roku. „Chciałem być aktorem, ale jednocześnie nie chciałem odnieść sukcesu”. Bał się, że wpadnie w ten sam wir, co jego brat. Przez lata starał się nie przyciągać nadmiernej uwagi, wybierał mniej komercyjne produkcje i unikał wielkich hollywoodzkich ról. Dopiero „Sukcesja” i kreacja Romana Roy’a – błyskotliwego, ale emocjonalnie zagubionego spadkobiercy medialnego imperium zmieniła wszystko. Czytaj też: Jego ojciec znęcał się nad nim „fizycznie i psychicznie”. Aktor nigdy mu nie wybaczył Kieran w centrum uwagi. Dostał Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego Po zakończeniu "Sukcesji" Kieran Culkin nie zwolnił tempa. Jego najnowsza rola w dramacie "A Real Pain" spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem. Film, w którym występuje u boku reżysera i scenarzysty Jesse'ego Eisenberga, opowiada historię dwóch kuzynów odbywających podróż do Polski, by uczcić pamięć zmarłej babci. Kreacja Culkina została już doceniona przez krytyków, a w 2025 roku przyniosła mu Złoty Glob oraz nagrodę BAFTA dla najlepszego aktora drugoplanowego. Podczas gali SAG Awards 2025 aktor niespodziewanie podziękował Hallie Eisenberg, siostrze Jesse'ego Eisenberga, która miała polecić go do tej roli. To właśnie jej wsparcie sprawiło, że Kieran trafił do obsady filmu, który może przynieść mu najważniejsze wyróżnienie w karierze – Oscara. Dziś młodszy Culkin nie tylko opuścił cień swojego brata, ale stał się jednym z najważniejszych aktorów swojego pokolenia. Jego praca ponownie została doceniona — gwiazdor otrzymał statuetkę dla najlepszego aktora drugoplanowego podczas 97. gali rozdania Oscarów. Zobacz również: „List miłosny do Polski” z Oscarem. Film „Prawdziwy ból” podbił Hollywood Źródła: film.wp.pl, film.interia.pl, wiadomosci.radiozet.pl, wyborcza.pl [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 24.02.2025 r.]
Gwiazda "Wicked" wcieli się z Jezusa. W sieci wybuchła burza
Decyzja twórców wywołała falę kontrowersji
Cynthia Erivo, brytyjska aktorka i wokalistka, zasłynęła niedawno rolą Elphaby w filmowej ekranizacji musicalu "Wicked". Gwiazdę obsadzono w roli Jezusa Chrystusa w nowej inscenizacji słynnej rock-opery "Jesus Christ Superstar". Decyzja twórców wywołała falę komentarzy w sieci. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 23.02.2025 r.] Cynthia Erivo gwiazdą musicalu "Jesus Christ Superstar" "Jesus Christ Superstar" to musical stworzony na przełomie lat 60. i 70. przez Andrew Lloyda Webbera i Tima Rice’a. Historia opowiadana z perspektywy Judasza przedstawia ostatnie dni życia Jezusa. W najnowszej wersji adaptacji twórcy zdecydowali się na obsadzenie kobiety w tytułowej roli Mesjasza, co wzbudziło wiele emocji w przestrzeni publicznej. View oEmbed on the source website Cynthia Erivo ma ogromny talent sceniczny oraz aktorski. Dała nam to poznać w filmowej wersji hitowego musicalu "Wicked", który miał swoją premierę pod koniec 2024. Ze swoją kreacją Elphaby już wkrótce powalczy o statuetkę na tegorocznej gali rozdania Oscarów. W tym czasie do gwiazdy spłynęło wiele nowych propozycji angaży. ZOBACZ: Zachwyca jako Elphaba w ekranizacji "Wicked". Jej życie skrywa wiele sekretów W 2020 roku Erivo wcieliła się w postać Marii Magdaleny na potrzeby albumu "Jesus Christ Superstar: She Is Risen", gdzie głosy bohaterom podkładały feministki. Teraz na aktorkę czeka o wiele poważniejsze zadanie. Skrajne opinie o obsadzie. "Bluźnierstwo" Decyzja o obsadzeniu w roli Jezusa Cynthii Erivo — czarnoskórej, queerowej aktorki — wywołała ogromne poruszenie w sieci. Część internautów uznała to za "obrazę uczuć religijnych" oraz "bluźnierstwo". Inni wychodzą z założenia, że zmiana jest zbyt kontrowersyjna oraz zarzucają twórcom kpienie z chrześcijaństwa. Kolejna grupa bardzo entuzjastycznie odebrała wiadomość o nowym wyznaniu aktorki — to przede wszystkim jej fani oraz entuzjaści wspaniałego głosu. Uznają to za fantastyczne odświeżenie klasycznego dzieła, a obsada nie powinna być ograniczona przez płeć — zwłaszcza jeżeli sztuka opiera się na symbolice i swobodnej interpretacji przez widza. Nie mają przy tym wątpliwości, że Erivo wypadnie świetnie oraz po raz kolejny udowodni swój talent na arenie międzynarodowej. SPRAWDŹ: Wielki sukces Jacka Komana. Wybitny aktor zagrał w nominowanym do ośmiu Oscarów filmie „Konklawe” Źródło: https://www.rmf.fm/rozrywka/news,76029,kobieta-zagra-jezusa-najpierw-byla-czarownica-w-kinowym-hicie-teraz-wcieli-sie-w-mesjasza.html
Polski film kandydatem do Oscara. Wybór może zaskakiwać!
Już jest! Polski kandydat do Oscara to film Damiana Kocura pt. "Pod wulkanem". To nie pierwszy sukces reżysera, który na swoim koncie ma również walkę o Złotą Palę w Cannes, a także nagrodę jury w Wenecji za swój debiut, czyli film "Chleb i sól". Znamy polskiego kandydata do Oscara Najnowsze dzieło Damiana Kocura, czyli film "Pod wulkanem" to historia ukraińskiej rodziny, która wyjeżdża na wakacje na Teneryfę. Nie mogą jednak wrócić do Kijowa, w którym wybucha wojna, dlatego wyspa staje się ich schronieniem, a oni uchodźcami. Film został wybrany przez 12-osobowe jury, z Pawłem Pawlikowskim na czele. Światową premierę film Damiana Kocura miał podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Toronto, z kolei w Polsce swoją premierę będzie miał podczas Festiwalu Filmowego w Gdyni. ZOBACZ TEŻ: Oscary bez podziału nagród ze względu na płeć. Mówi o tym sam dyrektor Akademii Te filmy walczyły o reprezentowanie Polski podczas Oscarów Wśród filmów, które walczył o to, aby reprezentować Polskę podczas Oscarów, znalazły się: „Drzewa milczą”, reż. Agnieszka Zwiefka „Idź pod prąd”, reż. Wiesław Paluch „Jedna dusza”, reż. Łukasz Karwowski „Kobieta z...”, reż. Małgorzata Szumowska i Michał Englert „Kos”, reż. Paweł Maślona „Ludzie”, reż. Maciej Ślesicki i Filip Hillesland „Minghun”, reż. Jan P. Matuszyński „Pod wulkanem”, reż. Damian Kocur „Tyle, co nic”, reż. Grzegorz Dębowski „Życie i śmierci Maxa Lindera”, reż. Edward Porembny Oficjalne nominacje oscarowe zostaną ogłoszone 17 stycznia 2025 roku. Źródło: Kmag
Gigantyczny sukces Polaków. Chłopi powalczą o nominację do Oscara we wszystkich kategoriach
Wciąż nie milkną echa od premiery polskiego filmu — Chłopi. Adaptacja książki Władysława Reymonta zachwyciła nie tylko Polki i Polaków, ale też ludzi na całym świecie. Co więcej, teraz Sony Pictures Classics, czyli dystrybutor głośnej produkcji w Stanach Zjednoczonych zgłosił film do wszystkich kategorii Akademii Filmowej. Film „Chłopi" zachwycił cały świat Produkcja, która kilka tygodni temu zadebiutowała w kinach, powalczy o nominację do wszystkich kategorii nagród Akademii Filmowej. Przypomnijmy, że najważniejsze z nich to: Najlepszy Film, Najlepszy Film Międzynarodowy, Najlepszy Film Animowany, Najlepszy Scenariusz Adaptowany, Najlepsza Muzyka Filmowa (za którą odpowiada Łukasz L.U.C Rostkowski) oraz Najlepsza Piosenka Oryginalna ("Koniec Lata"). „Jedno z największych osiągnięć animacji, jakie kiedykolwiek widziałem", wyjaśniał zagraniczny dziennikarz, który obejrzał produkcję na festiwalu w Toronto. Przypomnijmy, że na ten moment do kin na „Chłopów" poszło ponad milion osób, co bez wątpienia jest ogromnym sukcesem. CZYTAJ TEŻ: W powstaniu uratował jej życie, tracąc własne. Spotkanie z jego mamą zbliżyło Wandę Traczyk-Stawską do Boga Kiedy odbędzie się gala rozdania Oscarów? Oficjalne nominacje do Oscarów zostaną ogłoszone 23 stycznia, zaś gala rozdania prestiżowej nagrody odbędzie się 10 marca 2024 roku. „2024 rok to setna rocznica przyznania Władysławowi Reymontowi nagrody Nobla za powieść „Chłopi”. Cieszymy się, że właśnie teraz, w zbliżającą się rocznicę, możemy przedstawić światu tę porywającą historię i powalczyć o Oscary we wszystkich kategoriach", podkreślał producent filmu Sean Bobbitt. Gratulujemy i trzymamy kciuki za film „Chłopi". CZYTAJ RÓWNIEŻ: Po rodzinnej tragedii był wytykany palcami, brakowało mu wsparcia mamy. Dziś Kuba Błaszczykowski mówi wprost, że piłka nożna uratowała mu życie
Najbardziej stylowe pary gwiazd w historii Oscarów!
Noc z 12 na 13 marca będzie wyjątkowa, ponieważ rozdane zostaną tegoroczne nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej – Oscary. Każdego roku gala przyciąga tysiące gwiazd, które na czerwonym dywanie prezentują swoje obłędne stylizacje. To również moment, w którym uchwycić można najbardziej stylowe pary, które niejednokrotnie podczas tej najważniejszej imprezy filmowej w roku zaliczają wspólne debiuty. I chociaż mężczyźni stawiają zazwyczaj na klasyczne, ciemne garnitury lub fraki, to dla pań jest to wyjątkowa okazja, aby zabłysnąć w niezwykłej sukni, o której pisać będzie cały świat. View Burdaffi on the source website CZYTAJ RÓWNIEŻ: Oscary 2023: Jerzy Skolimowski z nominacją! Doceniono jego film „IO” Sięgając pamięcią wstecz, wybraliśmy 10 najbardziej stylowych par w historii Oscarów, które skradły show na czerwonym dywanie. Chociaż wiele z tych związków nie przetrwało, to ich zdjęcia przeszły do historii kultowego wydarzenia. Wśród nich były między innymi takie pary jak Brad Pitt i Angelina Jolie, Jennifer Lopez i Alex Rodriguez, Beyonce i Jay-Z czy Johnny Deep i Vanessa Paradis.
Oscary 2023: Polacy nominowani do Oscarów
Za co dostali nominacje? Komu udało się sięgnąć po statuetkę?
Już w nocy z niedzieli na poniedziałek dowiemy się, kto otrzymał tegoroczne statuetki Amerykańskiej Akademii Filmowej, czyli osławione Oscary. W tym roku gala jest również wyjątkowa dla Polski, ponieważ nominację w kategorii Najlepszy Film Międzynarodowy otrzymało „IO” Jerzego Skolimowskiego. Na przestrzeni lat branża filmowa wielokrotnie doceniała projekty Polaków, którzy w Dolby Theatre odbierali złote statuetki. Jak będzie w tym roku? Czy Oscar ponownie trafi w ręce Polaka? Kto do tej pory mógł poszczycić się najbardziej pożądaną statuetką w przemyśle filmowym? Oscary 2022: polskie nominacje W zeszłym roku na liście nominowanych do Oscara nie zabrakło Polaków i to w dwóch kategoriach. Pierwszym z nich był student Warszawskiej Szkoły Filmowej, Tadeusz Łysiak. 29-latek został nominowany w kategorii najlepszy film krótkometrażowy Sukienka, opowiadający o losach pracownicy motelu, która doświadcza odrzucenia ze strony mężczyzn z uwagi na swój niski wzrost. W rolę główną wciela się w nim Anna Dzieduszycka. To jednak nie koniec nominacji, bowiem za najlepsze zdjęcia do West Side Story na nagrodę szansę miał Janusz Kamiński. Jego kariera w Hollywood to już legenda. Operator filmowy od prawie 20 lat współpracuje z samym Stevenem Spielbergiem. Niestety, w 2022 roku nie udało mu się sięgnąć po statuetkę... Czy w przypadku Jerzego Skolimowskiego i obrazu „IO” będzie inaczej? Przekonamy się już niebawem: o tym, czy Oscar trafi do rąk Polaka dowiemy się w nocy z 12 na 13 marca. Polacy, którzy zdobyli Oscara Chociaż Polska leży daleko od USA, możemy poszczycić się całkiem pokaźną kolekcją złotych statuetek, odebranych przez naszych rodaków. Pierwszym w historii Polakiem, który otrzymał Oscara był Leopold Stokowski. Został nagrodzony w roku 1942 za muzykę do filmu produkcji Walta Disneya Fantazja. Dwanaście lat później, również za muzykę (do filmu Lili) Oscara otrzymał Bronisław Kaper. W 1983 roku Amerykańska Akademia Filmowa wyróżniła Zbigniewa Rybczyńskiego, który otrzymał Oscara za krótkometrażowy film animowany Tango. Kolejne lata pamiętamy jeszcze lepiej. W 1994 roku Oscar stracił do scenografów Listy Schindlera – Allana Starskiego, Ewy Braun oraz operatora Janusza Kamińskiego, który 2022 roku ponownie otrzymał nominację. W 2000 roku na scenie Dolby Theatre stanął Andrzej Wajda, który otrzymał nagrodę za całokształt twórczości, którą wręczyła mu sama Jane Fonda... W 2003 roku doceniono Pianistę w reżyserii Romana Polańskiego, który nie mógł osobiście odebrać nagrody z uwagi na toczące się wobec niego postępowanie sądowe. W 2005 roku za najlepszą muzykę uznano tę, którą do filmu Marzyciel stworzył Jan A.P. Kaczmarek, zaś w 2008 roku Polacy świętowali sukces animacji Piotruś i Wilk produkcji polsko-brytyjskiej. Jedną z najgłośniejszych nominacji za najlepszy film nieanglojęzyczny była Ida w reżyserii Pawła Pawlikowskiego, który z dumą odebrał nagrodę w Los Angeles. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Oscary 2022: Polacy z szansą na statuetkę! Oto lista nominowanych Polacy nominowani do Oscara Na przestrzeni lat wielu Polaków znalazło się na liście osób nominowanych do Oscara w różnych kategoriach. Byli to zarówno reżyserzy, jak i aktorzy, ale również scenografowie, operatorzy kamery i twórcy obrazu, a także muzycy. Oto lista wszystkich Polaków, których wyróżnić chciała Amerykańska Akademia Filmowa: 1930/31 - Anton Grot, „Svengali”, scenografia 1936 - Anton Grot, „Anthony Adverse”, scenografia 1937 - Anton Grot, „Życie Emila Zoli”, scenografia 1939 - Anton Grot, „Prywatne życie Elżbiety i Esseksa”, scenografia 1940 - Anton Grot, „Sea Hawk”, scenografia 1941 - Bronisław Kaper, „Czekoladowy żołnierz”, muzyka w musicalu 1962 - Bronisław Kaper, „Bunt na Bounty”, muzyka 1962 - Bronisław Kaper, „Bunt na Bounty”, piosenka 1964 - „Nóż w wodzie" Romana Polańskiego, film nieanglojęzyczny 1966 - Ida Kamińska „Sklep przy głównej ulicy” Jána Kadára i Elmara Klosa, najlepsza aktorka 1967 - „Faraon” Jerzego Kawalerowicza, film nieanglojęzyczny 1975 - „Potop” Jerzego Hoffmana, film nieanglojęzyczny 1976 - „Ziemia obiecana” Andrzeja Wajdy, film nieanglojęzyczny 1977 - „Noce i dnie” Jerzego Antczaka, film nieanglojęzyczny 1980 - „Panny z Wilka” Andrzeja Wajdy, film nieanglojęzyczny 1982 - „Człowiek z żelaza” Andrzeja Wajdy, film nieanglojęzyczny 1986 - „Gorzkie żniwa” Agnieszki Holland, film nieanglojęzyczny 1992 - Agnieszka Holland, „Europa, Europa”, scenariusz adaptowany 1993 - Anna Biedrzycka-Sheppard „Lista Schindlera” Stevena Spielberga, kostiumy 1995 - „Trzy kolory: Czerwony”, Krzysztof Kieślowski, reżyser 1995 - „Trzy kolory: Czerwony”, Krzysztof Piesiewicz, Krzysztof Kieślowski, scenariusz oryginalny 1995 - „Trzy kolory: Czerwony”, Piotr Sobociński, najlepsze zdjęcia 1995 - „89 mm od Europy”, Marcel Łoziński, krótkometrażowy film dokumentalny 1998 - Janusz Kamiński, „Amistad” Stevena Spielberga, najlepsze zdjęcia 2002 - Sławomir Idziak, „Helikopter w ogniu” Ridleya Scotta, najlepsze zdjęcia 2002 - „Męska sprawa”, Sławomir Fabicki (reżyser) i Bogumił Godfrejów (operator) 2003 - Paweł Edelman „Pianista” Romana Polańskiego, najlepsze zdjęcia 2003 - Anna Sheppard, „Pianista” Romana Polańskiego, najlepsze kostiumy 2003 - Tomasza Bagiński, „Katedra”, krótkometrażowy film animowany 2005 - „Dzieci z Leningradzkiego” Hanny Polak i Andrzeja Celińskiego, krótkometrażowy film dokumentalny 2008 - „Katyń” Andrzeja Wajdy, film nieanglojęzyczny 2008 - Janusz Kamiński, „Motyl i skafander” Juliana Schnabla, najlepsze zdjęcia 2008 - Maciek Szczerbowski i Chris Lavis , „Madame Tutli-Putli”, krótkometrażowa animacja 2010 - „Królik po berlińsku” Bartka Konopki, krótkometrażowy film dokumentalny 2012 - „W ciemności” Agnieszki Holland, film nieanglojęzyczny 2012 - Janusz Kamiński, „Czas wojny” Stevena Spielberga, najlepsze zdjęcia 2013 - Janusz Kamiński, „Lincoln” Stevena Spielberga, najlepsze zdjęcia 2015 - „Joanna”, Aneta Kopacz, krótkometrażowy film dokumentalny 2015 - Anna Biedrzycka-Sheppard „Czarownica” Roberta Stromberga, kostiumy 2015 - Ryszard Lenczewski, Łukasz Żal, „Ida” Pawła Pawlikowskiego, najlepsze zdjęcia 2015 - „Nasza klątwa”, Tomasz Śliwiński i Maciej Ślesicki, krótkometrażowy film dokumentalny 2018 - „Twój Vincent”, Dorota Kobiela, film animowany 2020 - „Boże ciało”, Jan Komasa, film nieanglojęzyczny 2021 - „Nowiny ze świata”, Dariusz Wolski, najlepsze zdjęcia 2022 - „Sukienka”, Tadeusz Łysiak, najlepszy film krótkometrażowy 2022 - „West Side Story”, Janusz Kamiński, najlepsze zdjęcia 2023 - „IO”, Jerzy Skolimowski, najlepszy film międzynarodowy Jak widać, Polacy wyróżnili się wśród nominowanych do nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej. Z niecierpliwością czekamy na tegoroczny werdykt. Kto wie, może do Polski przyjedzie kolejna statuetka?
Oscary 2023: oto pełna lista nominowanych! Faworyt uzyskał ich aż 11
Oni mają szansę na prestiżową statuetkę!
Już w nocy z 12 na 13 marca dowiemy się, kto sięgnie po legendarnego Oscara. Szansę na to ma Polak – Jerzy Skolimowski został nominowany za film „IO” w kategorii najlepszy pełnometrażowy film międzynarodowy. Mimo że bukmacherzy nie dają mu wielkich szans na zwycięstwo, dla niego już sama nominacja jest zaszczytem i wyróżnieniem. 24 stycznia 2023 roku poznaliśmy pełną listę nominowanych do Oscarów 2023. Wśród tych, którzy otrzymali ich najwięcej, jest obraz „Wszystko wszędzie naraz” Dana Kwana i Daniela Scheinerta (11 nominacji), „Duchy Inisherin” Martina McDonagha (9 nominacji), adaptacja powieści Ericha Marii Remarque'a „Na Zachodzie bez zmian” w reżyserii Edwarda Bergera (również 9 nominacji) oraz „Elvis” Baza Luhrmanna (osiem nominacji). Oscary: szczegóły ceremonii, faworyt Kto okaże się wielkim przegranym, komu będą towarzyszyły łzy szczęścia? Tego dowiemy się już niebawem, bo w nocy z 12 na 13 marca 2023 roku. Wówczas obędzie się 95. ceremonia wręczenia Nagród Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej (AMPAS, znana również jako amerykańska Akademia Filmowa). Gala rozdania Oscarów jak zwykle będzie miała miejsce w Dolby Theatre w Los Angeles, rozpocznie się o godzinie 2.00 czasu polskiego. Faworytem w wyścigu jest film „Wszystko wszędzie naraz” Dana Kwana i Daniela Scheinerta, który uzyskał nominacje w aż 11 kategoriach. To obraz, który wymyka się kategoryzacji: mamy w nim elementy kina akcji, komedii, kina przygodowego oraz fantasy. Dialogi są niezwykle błyskotliwe, gra aktorska prezentuje najwyższy poziom (w głównej roli zjawiskowa Michelle Yeoh), zaś fabuła wciąga i przyprawia o zawrót głowy! By zbyt wiele nie zdradzać: Evelyn Wang jest chińską imigrantką, która wraz z mężem prowadzi pralnię w Stanach Zjednoczonych. Borykają się z problemami finansowymi, muszą coś zrobić, by ich biznes przetrwał. Do tego dochodzą problemy rodzinne oraz... szereg tych bardziej spektakularnych, ponieważ okazuje się, że to właśnie ta z pozoru niczym niewyróżniająca się kobieta w średnim wieku może ocalić wszystkie światy i scalić swoich bliskich. Czytaj także: Oscary 2023: Jerzy Skolimowski z nominacją! Doceniono jego film „IO” View oEmbed on the source website Oscary 2023: pełna lista nominacji Poniżej prezentujemy listę wszystkich nominowanych do tegorocznych Oscarów. Najlepszy film: „Na Zachodzie bez zmian” - Malte Grunert „Duchy Inisherin” - Graham Broadbent, Peter Czernin i Martin McDonagh „Avatar: Istota wody” - James Cameron i Jon Landau „Elvis” - Baz Luhrmann, Catherine Martin, Gail Berman, Patrick McCormick i Schuyler Weiss „Wszystko wszędzie naraz” - Daniel Kwan i Daniel Scheinert oraz Jonathan Wang „Fabelmanowie” - Kristie Macosko Krieger, Steven Spielberg i Tony Kushner „Tar” - Todd Field, Alexandra Milchan i Scott Lambert „Top Gun: Maverick” - Tom Cruise, Christopher McQuarrie, David Ellison i Jerry Bruckheimer „W trójkącie” - Erik Hemmendorff i Philippe Bober „Women Talking” - Dede Gardner, Jeremy Kleiner i Frances McDormand Najlepsza reżyseria Martin McDonagh „Duchy Inisherin” Dan Kwan i Daniel Scheinert „Wszystko wszędzie naraz” Steven Spielberg „Fabelmanowie” Todd Field „Tar” Ruben Oestlund „W trójkącie” Najlepsza aktorka w roli głównej Cate Blanchett „Tar” Ana de Armas „Blondynka” Andrea Riseborough „To Leslie” Michelle Williams „Fabelmanowie” Michelle Yeoh „Wszystko wszędzie naraz” Najlepszy aktor w roli głównej Austin Butler „Elvis” Colin Farrell „Duchy Inisherin” Brendan Fraser „Wieloryb” Paul Mescal „Aftersun” Bill Nighy „Living” Najlepsza aktorka w roli drugoplanowej Angela Bassett „Czarna Pantera: Wakanda w moim sercu” Hong Chau „Wieloryb” Kerry Condon „Duchy Inisherin” Jamie Lee Curtis „Wszystko wszędzie naraz” Stephanie Hsu „Wszystko wszędzie naraz” Najlepszy aktor w roli drugoplanowej Brendan Gleeson „Duchy Inisherin” Brian Tyree Henry „Most” Judd Hirsch „Fabelmanowie” Barry Keoghan „Duchy Inisherin” Ke Huy Quan „Wszystko wszędzie naraz” Najlepszy scenariusz adaptowany „Na Zachodzie bez zmian” - Edward Berger, Lesley Paterson i Ian Stokell (na podstawie powieści Erica Marii Remarque'a) „Glass Onion: Film z serii „Na noże” Rian Johnson „Living” Kazuo Ishiguro (na podstawie scenariusza do filmu „Piętno śmierci”, autorstwa Akira Kurosawy, Shinobu Hashimoto i Hideo Oguniego) „Top Gun: Maverick” Ehren Kruger, Eric Warren Singer i Christopher McQuarrie „Women Talking” - Sarah Polley (na podstawie powieści Miriam Toews) Najlepszy scenariusz oryginalny „Duchy Inisherin” Martin McDonagh „Wszystko wszędzie naraz” Dan Kwan i Daniel Scheinert „Fabelmanowie” Steven Spielberg i Tony Kushner „Tar” Todd Field „W trójkącie” Ruben Oestlund Najlepszy pełnometrażowy film międzynarodowy „Na Zachodzie bez zmian" (Niemcy, reż. Edward Berger) „Argentyna, 1985” (Argentyna, reż. Santiago Mitre) „Blisko” (Belgia, reż. Lukas Dhont) „IO” (Polska, reż. Jerzy Skolimowski) „Cicha dziewczyna” (Irlandia, reż. Colm Bairéad) Najlepszy aktorski film krótkometrażowy „An Irish Goodbye” Tom Berkely i Ross White „Ivalu” Anders Walter i Rebecca Pruzan „Le Pupille” Alice Rohrwacher i Alfonso Cuarón „Night Ride” Eirik Tveiten i Gaute Lid Larssen „The Red Suitcase” Cyrus Neshvad Najlepszy krótkometrażowy film animowany „Chłopiec, kret, lis i koń” Charlie Mackesy i Matthew Freud „The Flying Sailor” Wendy Tilby i Amanda Forbis „Ice Merchants” João Gonzalez i Bruno Caetano „My Year of Dicks” Sara Gunnarsdóttir i Pamela Ribon „An Ostrich Told Me the World is Fake and I Think I Believe It” Lachlan Pendragon Najlepszy pełnometrażowy film animowany „Pinocchio” Guillermo del Toro, Mark Gustafson, Gary Ungar i Alex Bulkley „Marcel Muszelka w różowych bucikach” Dean Fleischer Camp, Elisabeth Holm, Andrew Goldman, Caroline Kaplan i Paul Mezey „Kot w butach: Ostatnie życzenie” Joel Crawford i Mark Swift „Morska bestia” Chris Williams i Jed Schlanger „To nie wypanda” Domee Shi i Lindsey Collins Najlepszy film dokumentalny „Wszystko, co żyje” Shaunak Sen, Aman Mann i Teddy Leifer „Całe to piękno i krew” Laura Poitras, Howard Gertler, John Lyons, Nan Goldin i Yoni Golijov „Wulkan miłości” Sara Dosa, Shane Boris i Ina Fichman „Nawalny” Daniel Roher, Odessa Rae, Diane Becker, Melanie Miller i Shane Boris „Dom z drzazg” Simon Lereng Wilmont i Monica Hellström Najlepszy krótkometrażowy film dokumentalny „Zaklinacze słoni” Kartiki Gonsalves i Guneet Monga „Haulout” Evgenia Arbugaeva i Maxim Arbugaev „Jak minął rok?” Jay Rosenblatt „Efekt Marthy Mitchell” Anne Alvergue i Beth Levison „Stranger at the Gate” Joshua Seftel i Conall Jones Najlepsza muzyka do filmu Volker Bertelmann „Na Zachodzie bez zmian” Justin Hurwitz „Babilon” Carter Burwell „Duchy Inisherin” Son Lux „Wszystko wszędzie naraz” John Williams „Fabelmanowie” Najlepsza piosenka „Applause” z filmu „Tell It Like a Woman” - muzyka i tekst Diane Warren „Hold My Hand” z filmu „Top Gun: Maverick” - muzyka i tekst: Lady Gaga i BloodPop „Lift Me Up” z filmu „Czarna Pantera: Wakanda w moim sercu” – muzyka: Tems (również tekst), Rihanna, Ryan Coogler (również tekst) i Ludwig Göransson „Naatu Naatu” z filmu „RRR” – muzyka: M. M. Keeravani; tekst: Chandrabose „This Is A Life” z filmu „Wszystko wszędzie naraz” – muzyka: Ryan Lott (również tekst), David Byrne (również tekst) i Mitski Najlepszy dźwięk „Na Zachodzie bez zmian” Viktor Prášil, Frank Kruse, Markus Stemler, Lars Ginzel i Stefan Korte „Avatar: Istota wody” Julian Howarth, Gwendolyn Yates Whittle, Dick Bernstein, Christopher Boyes, Gary Summers i Michael Hedges „Batman” Stuart Wilson, William Files, Douglas Murray i Andy Nelson „Elvis” David Lee, Wayne Pashley, Andy Nelson i Michael Keller „Top Gun: Maverick” Mark Weingarten, James H. Mather, Al Nelson, Chris Burdon i Mark Taylor Najlepsze zdjęcia James Friend „Na Zachodzie bez zmian” Darius Khondji „Bardo, fałszywa kronika garści prawd” Mandy Walker „Elvis” Roger Deakins „Imperium światła” Florian Hoffmeister „Tar” Najlepszy montaż Mikkel E. G. Nielsen „Duchy Inisherin” Matt Villa i Jonathan Redmond „Elvis” Paul Rogers „Wszystko wszędzie naraz” Monika Willi „Tar” Eddie Hamilton „Top Gun: Maverick” Najlepsza scenografia Christian M. Goldbeck i Ernestine Hipper „Na Zachodzie bez zmian” Dylan Cole, Ben Procter i Vanessa Cole „Avatar: Istota wody” Florencia Martin i Anthony Carlino „Babilon” Catherine Martin, Karen Murphy i Bev Dunn „Elvis” Rick Carter i Karen O'Hara „Fabelmanowie” Najlepsza charakteryzacja Heike Merker i Linda Eisenhamerová „Na Zachodzie bez zmian” Naomi Donne, Mike Marino i Mike Fontaine „Batman” Camille Friend i Joel Harlow „Czarna Pantera: Wakanda w moim sercu” Mark Coulier, Jason Baird i Aldo Signoretti „Elvis” Adrien Morot, Judy Chin i Anne Marie Bradley „Wieloryb” Najlepsze kostiumy Mary Zophres „Babilon” Ruth Carter „Czarna Pantera: Wakanda w moim sercu” Catherine Martin „Elvis” Shirley Kurata „Wszystko wszędzie naraz” Jenny Beavan „Paryż pani Harris” Najlepsze efekty wizualne „Na Zachodzie bez zmian” Frank Petzold, Viktor Müller, Markus Frank i Kamil Jafar „Avatar: Istota wody” Joe Letteri, Richard Baneham, Eric Saindon i Daniel Barrett „Batman” Dan Lemmon, Russell Earl, Anders Langlands i Dominic Tuohy „Czarna Pantera: Wakanda w moim sercu” Geoffrey Baumann, Craig Hammack, R. Christopher White i Dan Sudick „Top Gun: Maverick” Ryan Tudhope, Seth Hill, Bryan Litson i Scott R. Fisher Czytaj także: Colin Farrell pojawi się na oscarowej gali z synem. Alicja Bachleda-Curuś skomentowała informacje
Oscary 2023: Jerzy Skolimowski z nominacją! Doceniono jego film „IO”
To wielki dzień dla polskiej kinematografii
Film „IO” Jerzego Skolimowskiego uzyskał nominację do Oscarów 2023 w kategorii „najlepszy międzynarodowy film fabularny”. O statuetkę powalczy z produkcjami z Niemiec, Irlandii, Argentyny oraz Belgii. To pierwsza nominacja w karierze 84-latka. Czy zdobędzie prestiżową statuetkę Amerykańskiej Akademii Filmowej? Okaże się już 12 marca! Jerzy Skolimowski nominowany do Oscara za IO! We wtorek 24 stycznia 2023 roku ogłoszono nominacje do najbardziej prestiżowych statuetek w historii kinematografii – Oscarów. W kategorii „najlepszy międzynarodowy film fabularny” znalazł się „IO” – produkcja Jerzego Skolimowskiego, która jest dla niego szczególnie ważna. Była ona jednym z objawień majowego festiwalu w Cannes, gdzie zdobyła Nagrodę Jury. W trakcie Europejskich Nagród Filmowych „IO” doceniono w kategorii „najlepszy kompozytor”, z kolegi na festiwalu w Valladolid otrzymała statuetkę dla najlepszego reżysera. W wyścigu o Oscara musi pokonać produkcje z czterech innych krajów. Są to: „Na Zachodzie bez zmian” (Niemcy), „Argentyna, 1985” (Argentyna), „Blisko” (Belgia) oraz „Cicha dziewczyna” (Irlandia). Rozdanie nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej odbędzie się w Los Angeles już 12 marca 2023 roku. Czytaj także: Młodszy syn Jerzego Skolimowskiego 10 lat temu zmarł w tajemniczych okolicznościach View oEmbed on the source website IO Jerzego Skolimowskiego: szczegóły, fabuła filmu To opowieść o losach osiołka, który występuje jako atrakcja w cyrku wraz w artystką o imieniu Kasandra (w tej roli fenomenalna Sandra Drzymalska). Jest ona osobą, którą zwierzę darzy wielką, bezwarunkową miłością. Troszczy się o niego, karmi, okazuje czułość. Na skutek protestu obrońców praw zwierząt do cyrku wkraczają komornicy i w ten sposób rozpoczyna się długa podróż tytułowego IO po Polsce i... świecie. Gdy wydaje się, że znalazł bezpieczną przystań w azylu, odwiedza go z okazji urodzin Kasandra, z którą występował w cyrku. Karmi osiołka ciastkiem marchewkowym, ale po krótkim czasie odjeżdża, poganiana przez swojego partnera (w tej roli Tomasz Organek). Osiołek tęskni za nią i postanawia uciec. I tak trafia na jakiś czas do środowiska kibiców piłki nożnej miejscowej drużyny, uczestniczy w suto zakrapianej imprezie, zostaje pobity. Kilka razy zmienia właścicieli. Są to m.in. kierowca tira (Mateusz Kościukiewicz) oraz włoski ksiądz (lub kleryk – Lorenzo Zurzolo), który zabiera go do posiadłości hrabiny (Isabelle Huppert). To obraz poruszający, osobisty, ważny. Pełen metafor i będący diagnozą, dotyczącą kondycji ludzkości, przede wszystkim zaś podejścia do zwierząt, wykorzystywania ich w skali przemysłowej oraz jako atrakcji. Poniżej przypominamy fragmenty rozmowy Elżbiety Pawełek z Jerzym Skolimowskim. Wywiad ukazał się na łamach dwutygodnika „VIVA!” w sierpniu 2022 roku. Czytaj także: Dla Joanny Szczerbic rodzina była najważniejsza. Nie poradziła sobie ze śmiercią ukochanego syna Jerzy Skolimowski w sesji dla „VIVY!”, sierpień 2022 roku Po dłuższej przerwie możemy się cieszyć kolejnym Pana dziełem, powiem więcej, arcydziełem, choć droga do Cannes wiodła przez szpital. To brzmi niemal jak żart, ale przykładałem się do tego filmu tak bardzo, że ze zmęczenia na ulicy straciłem równowagę i wyrżnąłem głową o chodnik. W szpitalu zrobili mi tomografię mózgu, bo wyglądało to bardzo groźnie. Ale chyba wszystko jest OK i mam nadzieję, że ten wywiad to potwierdzi. Wypadek zdarzył się w przeddzień wyjazdu na festiwal, bilety lotnicze były już kupione, hotel zarezerwowany, smoking dopasowany, koszule wykrochmalone, a ja leżałem w szpitalu. Szczęśliwie wypuszczono mnie na tyle szybko, że zdążyłem jeszcze odebrać nagrodę. Zresztą nie pierwszą na tym festiwalu. Skąd pomysł, żeby opowiedzieć historię osiołka Io, który był wykorzystywany w cyrku, potem przechodził z rąk do rąk, od dobrych ludzi do złych? Od lat z moją żoną Ewą Piaskowską spędzaliśmy każdą zimę na Sycylii, która pociągała nas nie tylko ze względu na klimat, cudowne plenery, wspaniałych ludzi i znakomite zabytki, ale również ze względu na dramatyzm czający się w skałach zanurzonych w morzu. Mieszkaliśmy trochę jak w latarni morskiej, w wieży saraceńskiej stojącej właściwie w morzu. To poruszało naszą wyobraźnię, szukaliśmy tematu, który wykorzystałby te sycylijskie motywy. Pewnego dnia trafiliśmy na gigantyczną żywą szopkę Presepe Vivente w niewielkim Custonaci, organizowaną rokrocznie w ogromnej grocie na wybrzeżu z udziałem mieszkańców. Przebrani w kostiumy z minionych epok tak jak przed wiekami wyciskali wino, oliwę, piekli pizzę… Zanurzając się coraz głębiej w grotę, doszliśmy w końcu do stajenki z Matką Boską i Dzieciątkiem. Wokół kręciły się owce i kury, ale naszą uwagę zwrócił osioł, który spokojnie się temu przyglądał. Pomyśleliśmy, że gdyby ten osioł w jakiś sposób zawędrował z Polski do szopki w Custonaci, to byłby temat na film. Nakręciliśmy tam nawet kilka scen, ale w ostatecznym montażu wypadły z filmu. Tytuł Pańskiego filmu „Io”, bo tak ma na imię biedny osiołek, nawiązuje do wydawanych przez niego rozpaczliwych dźwięków. Myślę, że w tym okrzyku osła jest coś takiego: jestem żywą istotą, tak jak ty, i tak jak ty mam swoje pragnienia. Też potrzebuję opieki, czułości, bezpieczeństwa. Dlaczego mnie lekceważycie? Dlaczego traktujecie mnie jak rzecz? Chciałbym, żeby ten film dotarł do ludzkich serc i umysłów. Uczłowieczył Pan osiołka i pokazał, że zwierzę też pragnie miłości. Popłakałam się już w pierwszych scenach. To dosyć wcześnie, zwykle pierwsze łzy płyną po półgodzinie projekcji. Ten film, z fantastyczną muzyką Pawła Mykietyna, niczym thriller trzyma w napięciu. Czujemy przerażenie Io, kiedy nocą w lesie trafia pod ostrzał myśliwych polujących na wilki, czy kiedy wpada w łapska pijanych kiboli. Obserwuję ze zdumieniem, że, o dziwo, udaje nam się utożsamić ze zwierzęciem nawet mocniej aniżeli z ludzkim bohaterem. Nie mogę stwierdzić, że ten osioł to ja (śmiech), natomiast wczuwam się dokładnie w to, co on przeżywa. Miał Pan w domu zwierzęta? Przez całe życie miałem psy, na ogół owczarki niemieckie. Bywały też koty, ale czuję empatię wobec wszystkich zwierząt. Tym filmem staram się protestować przeciwko przemysłowej hodowli zwierząt na mięso i futra. Patrząc na smutny los zwierząt hodowlanych, coraz częściej myślimy o zmianie diety. Jest Pan wegetarianinem? Jeszcze nie w pełni, niestety. Ale ten film już zmienił moje upodobania kulinarne. Nie mogę jeszcze kompletnie wyrzec się mięsa, choć ograniczyłem jego spożycie o dwie trzecie.
Oscary 2022: najciekawsze kreacje gwiazd na oscarowym afterparty Vanity Fair
Anya Taylor-Joy, Zendaya, Heidi Klum, Jessica Chastain, Kim Kardashian. Kto jeszcze się pojawił?
Za nami najważniejsza impreza w roku w świecie kina. Kilka godzin temu zakończyła się 94. gala wręczenia nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej. Największym przegranym wieczoru okazał się film Jane Campion Psie pazury, zgarniając zaledwie jedną z 12 statuetek. W to miejsce filmem wieczoru okazał się obraz CODA, który okrzyknięto najlepszym filmem roku. Najlepszymi aktorami okazali się zaś być Jessica Chastain i Will Smith oraz Ariada DeBose i Troy Kotsur. ZOBACZ: Oscary 2022: najbardziej stylowe pary na czerwonym dywanie Oscary 2022: najciekawsze kreacje gwiazd na oscarowym afterparty Vanity Fair Oscary 2022, jak co roku, to nie tylko wielkie święto kina, lecz także mody. Na czerwonym dywanie przed Dolby Theater gwiazdy prezentowały na sobie wyśmienite kreacje największych domów mody. Podobnie jest także po gali, kiedy nagrodzeni i nominowani, ale nie tylko, rozjeżdżają się po różnych afterparty. Największą z nich co roku jest impreza Vanity Fair. To na niej pojawiają się nie tylko gwiazdy kina i członkowie Amerykańskiej Akademii Filmowej, lecz także celebryci z innych show-biznesowych branż. CZYTAJ TEŻ: Oscary 2022: najlepsze kreacje gwiazd na 94. gali rozdania Oscarów Na tegorocznej imprezie Vanity Fair pokazały się m.in. Anya Taylor-Joy, Sofia Coppola, Natalie Portman, Hunter Schafer, Adwoa Aboah, Diane Lane, Lashana Lynch, ale także Venus i Serena Williams, Zendaya, Heidi Klum czy zwycięskie Jessica Chastain oraz Ariada DeBose. Na jakie stylizacje gwiazdy zdecydowały się tym razem? Która z nich prezentowała się najlepiej? Zobacz w naszej galerii poniżej. ZOBACZ WIĘCEJ: Oscary 2022: najmniej udane stylizacje gwiazd na gali WIĘCEJ W TEMACIE: Oscary 2022: Anna Dzieduszycka i Tadeusz Łysiak na czerwonym dywanie
Był pizzermanem, dziś walczy o Oscara. Oto nieznane oblicze Tadeusza Łysiaka
Reżyser filmu „Sukienka” ma niezwykle barwną przeszłość
Mimo że ma zaledwie 29 lat, od kilku miesięcy jest na ustach wszystkich! Tadeusz Łysiak jest reżyserem „Sukienki” – krótkometrażowego filmu, który został w 2022 nominowany do Oscara. Od tamtej pory mężczyzna jest w centrum zainteresowania mediów. Co wiemy o jego życiu prywatnym? Jest związany z córką znanej aktorki, zaś kinematografia to jego prawdziwa pasja... Tadeusz Łysiak: rodzina z tradycjami, praca pizzermana i Tarantino, który zmienił wszystko Przyszedł na świat w Warszawie w 1993 roku. Jest synem Tomasza Łysiaka: scenarzysty, pisarza, publicysty, aktora i dziennikarza. Stworzył on m.in. satyryczną audycję radiową DeDektyw Inwektyw. To zresztą niejedyny artystyczny akcent w rodzinie 29-latka. Jego dziadkiem jest Waldemar Łysiak, pisarz, publicysta, eseista i architekt (prywatnie jest bibliofilem: w swoich zbiorach posiada rękopisy wierszy Cypriana Kamila Norwida oraz jedyny zachowany pierwodruk „Trenów” Jana Kochanowskiego). Nic dziwnego, że najmłodszy z rodu – Tadeusz – jest niejako skazany na sukces. „Od dziecka byłem karmiony sztuką. Rodzice wysłali mnie do artystycznej szkoły podstawowej na Grochowie. Miałem zajęcia z teatru, śpiewu, fortepianu, filozofii. Grałem w szkolnym teatrze, wystawialiśmy „Tango" Mrożka, próbowaliśmy się z „Hamletem". To brzmi absurdalnie, że dziesięciolatki robią takie rzeczy”, zwierzał się w rozmowie z Dawidem Dróżdżem dla serwisu Gazeta.pl. Jako dziecko słuchał rapu, lubił Eminema. W gimnazjum i liceum był zafascynowany twórczością klasyków literatury: Márqueza, Cortázara, Tołstoja, Dostojewskiego. Interesował się również filozofią. I choć najpierw studiował kulturoznawstwo na Uniwersytecie Warszawskim, które z powodzeniem ukończył, wiedział, że chce zajmować się w życiu czymś zupełnie innym. Gdy miał 16 lat, zobaczył „Bękarty wojny” w reżyserii Quentina Tarantino. Jak mówi, mimo że nic nie wiedział o tej wielkiej dla kinematografii postaci, obraz całkowicie odmienił jego życie. „Ten film otworzył mi oczy”, podkreśla. „Po seansie poszliśmy na kawę i powiedziałem rodzicom: „Mam już plan na siebie. Chcę zostać reżyserem". Rodzice powiedzieli, że to świetny pomysł. Poradzili mi tylko, żebym przed szkołą filmową postudiował coś innego, łyknął trochę życia”, dodał w tym samym wywiadzie. Obecnie – zgodnie z planem – kształci się w Warszawskiej Szkole Filmowej na kierunku reżyseria. To właśnie tam dostrzeżono jego talent. Zdawał do niej, gdy był na czwartym roku kulturoznawstwa. Na egzamin przyszedł... ze zdjęciami wydrukowanymi ze swojego Instagrama. Był przekonany, że się nie dostanie. „Nie miałem do zaprezentowania żadnych filmów czy zdjęć, z których byłbym zadowolony. Komisja nie była zachwycona. Pogadałem z nimi, powiedziałem, czym się interesuję i dlaczego chcę studiować reżyserię. Po wyjściu byłem pewny, że się nie dostałem. Wróciłem do normalnego trybu życia – pracowałem wtedy jako pizzerman w knajpie przy rondzie de Gaulle'a. Parę tygodni później dostałem informację, że mnie przyjęli”, zdradził. Tadeusz Łysiak specjalizuje się w krótkich metrażach. Stworzył m.in. dwa nagradzane na całym świecie filmy krótkometrażowe: „Techno” (2017 rok) oraz „Sukienka”. Ten ostatni uzyskał w lutym 2022 roku nominację do Oscara w kategorii „najlepszy krótkometrażowy film aktorski”. Czytaj także: Anna Dzieduszycka zachwyca w filmie „Sukienka”. Produkcja powalczy o Oscara! Mariusz Gos, Anna Dzieduszycka, Tadeusz Łysiak, Los Angeles, 16.03.2022 rok Tadeusz Łysiak, polski instytut filmowy, Los Angeles, 16.03.2022 rok Tadeusz Łysiak: pasja i sukienka, która zmieniła wszystko To opowieść o niskorosłej kobiecie – Julii (w tej roli znakomita Anna Dzieduszycka) – która jest pokojówką w jednym z niedrogich, przydrożnych moteli. Czuje się samotna, ma właściwie tylko jedną przyjaciółkę: starszą kobietę, która jest jej współpracowniczką. Mimo że marzy o bliskości, spotyka się z odrzuceniem ze stronym mężczyzn z powodu niskiego wzrostu. Ale pewnego dnia los się odmienia i w motelowym barze poznaje kierowcę tira. Ten zaprasza ją na randkę, zaś Julia chce go olśnić i wypaść jak najlepiej. W tym celu postanawia kupić sukienkę, ale... zadanie jest bardziej skomplikowane niż mogłoby się wydawać! „Dla osób niskorosłych nie ma sklepów z ubraniami. Ten problem uderzył mnie na tyle, że postanowiłem oprzeć na nim jeden z głównych wątków filmu”, opowiadał o pomyśle na film reżyser w rozmowie z Dawidem Dróżdżem dla serwisu Gazeta.pl. W pozostałych rolach w obrazie wystąpili m.in.: Szymon Piotr Warszawski, Dorota Pomykała, Andrzej Glazer, Lea Oleksiak, Michalina Robakiewicz czy Maciej Robakiewicz. Historia poruszyła członków Amerykańskiej Akademii Filmowej. Zresztą nie tylko ich, film był nagradzany również na wielu festiwalach, w tym m.in. na Thomas Edison Film Festival, São Paulo Film Festival, Atlanta Film Festival i krajowym Grand Off w Warszawie. Anna Dzieduszycka zdobyła również nagrodę na Rhode Island, międzynarodowym festiwalu filmów krótkometrażowych. To tym większy sukces, że pierwotnie obraz... był filmem na zaliczenie drugiego roku szkoły filmowej! „Myśleliśmy tylko o egzaminie. Nagle okazało się, że film zrobiony przez studentów z pasji może zostać doceniony w Hollywood”, wyjaśniał Tadeusz Łysiak. Nie ukrywa przy tym, że choć to nieoczekiwane spełnienie jego marzeń, nie zamierza spocząć na laurach. „Wydaje mi się, że każdy młody filmowiec marzy o nominacji do Oscara. Ale wyznaczyłem sobie ten cel na daleką przyszłość. Osiągnąłem to znacznie szybciej, niż zakładałem. To najpiękniejsze chwile w moim życiu, ale skupiam się na pracy. Nie osiadam na laurach. Mam wiele do udowodnienia”, przekonuje. Ale środowisko filmowe już go doceniło. I nie chodzi jedynie o nominację do Oscara. Jest m.in. laureatem nagrody „Odkrywczego Oka” dla młodego utalentowanego twórcy, którą zdobył w trakcie festiwalu filmów polskich w Chicago. Nikt nie ma jednak wątpliwości, że to dopiero początek jego wielkiej, artystycznej drogi... Czy „Sukienka” zdobędzie najbardziej prestiżową w świecie filmu statuetkę? W kategorii, w której została nominowana, powalczy z takimi obrazami, jak „On My Mind” Martina Strange-Hansena, „Ala Kachuu Take And Run” Marii Brendle, „The Long Goodbye” Aneila Karii oraz „Please Hold” K.D. Davili. A co wiemy o życiu prywatnym młodego reżysera? Czytaj także: Polska aktorka spełniła swoje marzenie! Była na lunchu z Bradleyem Cooperem Tadeusz Łysiak, Anna Dzieduszycka, Los Angeles, lunch dla nominowanych do Oscarów, 07.03.2022 rok Tadeusz Łysiak, Los Angeles, lunch dla nominowanych do Oscarów, 07.03.2022 rok Tadeusz Łysiak: życie prywatne. Jest związany z córką znanej aktorki 29-latek prowadzi swoje konto na Instagramie, które obserwuje ponad 3 tysiące osób. Zamieszcza tam zdjęcia dokumentujące zawodowe sukcesy, studenckie życie oraz te bardziej prywatne, intymne chwile. Stąd wiadomo, że Tadeusz Łysiak jest w związku z Michaliną Robakiewicz. Widzowie kojarzyć ją zresztą mogą z oscarowej „Sukienki”, w której zagrała. Wcześniej pojawiła się m.in. w „Klanie” (miała wówczas dziewięć lat), „Psach 3” czy „Kontroli”. Prywatnie to córka Adrianny Biedrzyńskiej, znanej szerszej publiczności z takich produkcji, jak „Klan”, „Barwy szczęścia” czy „Graczykowie”. Aktorka komentuje zresztą regularnie 29-latkowi fotografie, które ten zamieszcza w sieci: zarówno te z ukochaną, jak i te, które dokumentują jego działalność zawodową. Wiadomo, że Tadeusz Łysiak i jego ukochana uwielbiają razem podróżować. Ich wspólne zdjęcia możesz zobaczyć poniżej... Czytaj także: Tadeusz Łysiak związał się z córką znanej aktorki. Ukochana reżysera poszła w ślady mamy Źrodło: Tok.fm, Wyborcza.pl Tadeusz Łysiak, Anna Dzieduszycka, nagranie programu „Rezerwacja”, Warszawa, 16.02.2022 rok Tadeusz Łysiak, reżyser filmu „Sukienka”, nagranie programu „Rezerwacja”, Warszawa, 16.02.2022 rok
Polska aktorka spełniła swoje marzenie! Była na lunchu z Bradleyem Cooperem
To jej czas. Anna Dzieduszycka zachwyca w filmie Tadeusza Łysiaka pt. Sukienka. Produkcja ma szansę otrzymać prestiżową nagrodę. Już pod koniec marca okaże się, czy Polacy zdobędą Oscara w kategorii dla Najlepszego filmu krótkometrażowego. Twórcy przebywają aktualnie w Los Angeles, gdzie uczestniczą w promocji obrazu. Aktorka wspólnie z reżyserem gościła niedawno na lunchu dla tegorocznych nominowanych. Na przyjęciu nie zabrakło światowych gwiazd. Anna Dzieduszycka w mediach społecznościowych wyznała, że spełniła jedno ze swoich marzeń. Spotkanie z Bradleyem Cooperem na długo pozostanie w jej pamięci! Anna Dzieduszycka o spełnionym marzeniu Już sama nominacja jest dla nich ogromną radością, wyróżnieniem i powodem do dumy. Film Tadeusza Łysiaka powalczy niedługo o Oscara w kategorii dla Najlepszego filmu krótkometrażowego. „Sukienka” to opowieść o potrzebie miłości i akceptacji. Anna Dzieduszycka wcieliła się w główną rolę Julii, niskorosłej kobiety, która pracuje w przydrożnym motelu. Całe jej życie podyktowane jest wzrostem - społeczność lokalna nie może zaakceptować jej odmiennego wyglądu. Wszystko zmienia jedno spotkanie. „Jestem zaszczycona, że mogłam uczestniczyć w tym projekcie, a nasza wspaniała przygoda wciąż trwa. To już jest dla nas wygrana”, mówiła w jednym z wywiadów Anna Dzieduszycka. Z kolei w rozmowie z Polskim Radiem dodawała: „ Czuję się niesamowicie podekscytowana. To, że zostaliśmy docenieni, bardzo mnie uszczęśliwia”. Zobacz też: Tadeusz Łysiak związał się z córką znanej aktorki. Ukochana reżysera poszła w ślady mamy Anna Dzieduszycka, Tadeusz Łysiak, Oficjalne przyjęcie dla nominowanych do Oscarów, 2022 Anna Dzieduszycka, 37. nagrody Independent Spirit, Kalifornia, 2022 Anna Dzieduszycka na wspólnej fotografii z Bradleyem Cooperem Anna Dzieduszycka i reżyser Tadeusz Łysiak przebywają obecnie w Los Angeles, gdzie uczestniczą w promocji filmu. Niedawno brali udział w spotkaniu z innymi gwiazdami i twórcami nominowanymi do Oscara. Na lunchu nie zabrakło Bradleya Coopera. Dla polskiej aktorki był to wyjątkowy moment i ogromne przeżycie. Anna Dzieduszycka zrobiła sobie zdjęcie z gwiazdorem i przyznała, że marzenia się spełniają. W mediach społecznościowych podzieliła się kadrem z fanami i opatrzyła go następującym podpisem: „Jedno z moich marzeń odhaczone”. Wielbiciele aktorki pospieszyli z gratulacjami i cieszą się jej szczęściem. „Spełnianie marzeń daje najwięcej radości. Powodzenia ”, „Absolutny hit!!! Brawo Pani Aniu”, „Absolutnie zazdrosna! Coz za szczescie Bradley miał!
Oscary 2022: Polacy z szansą na statuetkę! Oto lista nominowanych
Janusz Kamiński i „Sukienka” Tadeusza Łysiaka zostały docenione
Za nami ogłoszenie listy nominowanych do tegorocznych Oscarów! Kto ma szansę na tę najbardziej prestiżową nagrodę w świecie filmu? Wśród szczęśliwców znaleźli się Polacy: „Sukienka” Tadeusza Łysiaka otrzymała nominację w kategorii najlepszy krótkometrażowy film aktorski, zaś Janusz Kamiński powalczy o statuetkę za najlepsze zdjęcia – do „West Side Story” Stevena Spielberga. Oscary 2022: kto otrzymał nominację? We wtorek 8. lutego Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej ogłosiła nominacje do Oscarów 2022. Będzie to już 94. rozdanie Nagród Akademii Filmowej. Ten dzień jest ważny dla światowej kinematografii: nie od dziś wiadomo, że już samo znalezienie się w gronie tych, którzy mają szansę na statuetkę, jest ogromną nobilitacją. Otwiera drzwi do kariery, daje nowe możliwości i zapewnia popularność oraz uznanie branży filmowej. Wiadomo było, że polski kandydat do Oscara w kategorii Najlepszy pełnometrażowy film międzynarodowy – „Żeby nie było śladów” Jana P. Matuszyńskiego – przybliżający historię Grzegorza Przemyka, nie będzie liczył się w wyścigu. Nie znalazł się na tzw. shortliście: wśród obrazów, które zostały zakwalifikowane od dalszego etapu. Kto zatem powalczy o tę prestiżową statuetkę? Wydaje się, że uwzględniono większość filmów, o których mówiło się wcześniej, takich jak „Psie Pazury” (aż 12 nominacji i miano zdecydowanego faworyta w wyścigu!), „Diuna”, „Zaułek koszmarów”, „West Side Story” czy „Licorice Pizza”. Niektórych dziwić może brak Lady GaGi w kategorii Najlepsza aktorka w roli głównej za kreację Patrizii Reggiani w „Domu Gucci”. Ceremonię ogłoszenia nominacji poprowadzili komik i prezenter telewizyjny Leslie Jordan oraz aktorka, producentka i przedsiębiorczyni Tracee Ellis Ross. Czytaj także: „Bijcie w brzuch, żeby nie było śladów”. Tajemnice i śmierć Grzegorza Przemyka Oscary 2022: Polacy docenieni! Nominacje dla „Sukienki” i Janusza Kamińskiego Szybko wyszło na jaw, że powody do radości mają Polacy! A to za sprawą docenianej i nagradzanej na całym świecie„ Sukienki” studenta reżyserii Warszawskiej Szkoły Filmowej, Tadeusza Łysiaka. To krótkometrażowy dramat, będący etiudą szkolną, wyprodukowany przez Macieja Ślesickiego. Od dwóch lat jest doceniany na różnego rodzaju festiwalach i przeglądach. O Oscara powalczy w kategorii Najlepszy Krótkometrażowy Film Aktorski. „Produkcja pokazywana była na niemal 40. festiwalach filmowych na całym świecie i zdobyła 18 nagród oraz wyróżnień. Wygrana na prestiżowym Atlanta Film Festival umożliwiła „Sukience” ubieganie się o nominację do Oscara. Decyzją członków Akademii Filmowej ten studencki projekt zawalczy teraz o najważniejszą nagrodę w branży filmowej”, wyjaśniają twórcy w informacji prasowej. View oEmbed on the source website Drugim Polakiem, który ma szansę na Oscara, jest Janusz Kamiński, którego nikomu przedstawiać nie trzeba. Na koncie ma już dwie prestiżowe statuetki: za „Listę Schindlera” z 1994 roku oraz „Szeregowca Ryana” z 1999 roku. Regularnie współpracuje on ze Stevenem Spielbergiem i tym razem powalczy o nagrodę w kategorii Najlepsze zdjęcia z te wykonane do „West side story”. Czytaj także: Szalone życie Patrizii Reggiani. Kim tak naprawdę była Czarna Wdowa domu mody Gucci? View oEmbed on the source website Oscary 2022: pełna lista nominowanych Poniżej prezentujemy pełną listę nominowanych we wszystkich kategoriach! Najlepszy film „Belfast” „Coda” „Nie patrz w górę” „Drive My Car” „Diuna” „King Richard: Zwycięska rodzina” „Licorice Pizza” „Zaułek koszmarów” „Psie pazury” „West Side Story” Najlepsza reżyseria Kenneth Branagh za „Belfast” Jane Campion za „Psie pazury” Ryusuke Hamaguchi za „Drive My Car” Paul Thomas Anderson za „Licorice Pizza” Steven Spielberg za „West Side Story” Najlepszy aktor w roli głównej Javier Bardem za „Luci i Desi” Benedict Cumberbatch za „Psie pazury” Andrew Garfield za „tick, tick… BOOM!” Will Smith za „King Richard: Zwycięska rodzina” Denzel Washington „Tragedia Makbeta” Najlepsza aktorka w roli głównej Jessica Chastain za „Oczy Tammy Faye” Nicole Kidman za „Lucy i Desi” Olivia Colman za „Córkę” Kristen Stewart za „Spencer” Penelope Cruz za „Matki równoległe” Najlepszy aktor w roli drugoplanowej Ciaran Hinds za „Belfast” Troy Kotsur za „Coda” J.K. Simmons za „Lucy i Desi” Jesse Plemons za „Psie pazury” Kodi Smit-McPhee za „Psie pazury” View oEmbed on the source website Najlepsza aktorka w roli drugoplanowej Jessie Buckley za „Córkę” Ariana DeBosse za „West Side Story” Judi Dench za „Belfast” Kirsten Dunst za „Psie pazury” Aunjanue Ellis za „King Richard: Zwycięska rodzina” Najlepsze zdjęcia „Diuna” „Zaułek koszmarów” „Tragedia Makbeta” „Psie pazury” „West Side Story” Najlepszy pełnometrażowy film międzynarodowy „Drive My Car” Japonia „Przeżyj” Dania „To była ręka Boga” Włochy „Lunana: A Yak in the Classroom” Bhutan „Najgorszy człowiek na świecie” Norwegia Najlepszy krótkometrażowy film animowany „Affairs of the Art” „Bestia” „Boxballet” „Robin Robin” „The Windshield Wiper” Najlepsze kostiumy „Cruella” „Cyrano” „Diuna” „West Side Story” „Zaułek koszmarów” View oEmbed on the source website Najlepszy film krótkometrażowy „Ala Kachuu - Take and Run" „Sukienka” „On My Mind” „The Long Goodbye” „Please Hold” Najlepsza muzyka do filmu „Nie patrz w górę” „Diuna” „Encanto” „Matki równoległe” „Psie pazury” Najlepszy dźwięk „Belfast” „Diuna” „Nie czas umierać” „Psie pazury” „West Side Story” Najlepszy scenariusz adaptowany „Coda” „Drive My Car” „Diuna” „Córka” „Psie pazury” View oEmbed on the source website Najlepszy scenariusz oryginalny „Belfast” „Nie patrz w górę” „King Richard: Zwycięska rodzina” „Licorice Pizza” „Najgorszy człowiek na świecie” Najlepszy pełnometrażowy film animowany „Encanto” „Przeżyć” „Luca” „Mitchellowie kontra maszyny” „Raya i ostatni smok” Najlepszy film dokumentalny „Chiński sen” „Attica” „Przeżyj” „Summer of Soul” „Ogniem pisane” Najlepszy krótkometrażowy film dokumentalny „Audible” „Lead Me Home” „The Queen of Basketball” „Three Songs for Benazir” „When We Were Bullies” Najlepszy montaż „Nie patrz w górę” „Diuna” „King richard: zwycięska rodzina” „Tick, tick… boom” „Psie pazury” View oEmbed on the source website Najlepsza charakteryzacja „Oczy Tammy Faye” „Książę w nowym jorku 2” „Cruella” „Diuna” „Dom Gucci” Najlepsza piosenka „Be alive” z „King richard: zwycięska rodzina” „Dos oruguitas” z „Encanto” „Down to joy” z „Belfast” „No time to die” z „Nie czas umierać” „Somehow you do” z „Four good days” Najlepsza scenografia „Diuna” „Zaułek koszmarów” „Tragedia Makbeta” „Psie pazury” „West Side Story” View oEmbed on the source website Najlepsze efekty wizualne „Diuna” „Free Guy” „Nie czas umierać” „Shang-Chi i legenda dziesięciu pierścieni” „Spider-Man: Bez drogi do domu” Oscary 2022: kiedy ceremonia rozdania nagród? W tym roku ceremonia rozdania najważniejszych nagród filmowych odbędzie się 27 marca 2022 roku. W Polsce transmisja rozpocznie się tuż po północy, w nocy z 26 na 27 marca (z niedzieli na poniedziałek). 94. ceremonia rozdania Nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej będzie miała miejsce zgodnie z tradycją w Los Angeles. Wiadomo również, że po trzech latach przerwy powrócono do koncepcji, zgodnie z którą zostanie poprowadzona przez jedną osobę. Kto to będzie? Póki co pozostaje to tajemnicą...
Oscary 2021: Thomas Vinterberg nie krył łez odbierając statuetkę. Reżyser wygłosił poruszającą przemowę
Nagrodę zadedykował tragicznie zmarłej córce
Za nami 93. ceremonia wręczenia Oscarów. Znamy już pełną listę laureatów prestiżowej nagrody filmowej. Wśród zdobywców Oscara znalazł się także Thomas Vinterberg, który otrzymał statuetkę za najlepszy film międzynarodowy. Ze sceny reżyser wygłosił poruszającą przemowę. Nie krył łez wspominając tragiczne wydarzenia, które rozegrały się przed rozpoczęciem prac nad produkcją „Na rauszu”. Artysta stracił córkę w wypadku. View Ediplayer on the source website Thomas Vinterberg wspomina córkę odbierając Oscara Tegoroczna gala wręczenia nagród Akademii Filmowej odbyła się na stacji Union Station w Los Angeles. W związku z pandemią koronawirusa i wprowadzonymi obostrzeniami, uroczystość została zorganizowana z nieco mniejszym rozmachem. Nie zabrakło jednak zaskoczeń, wzruszających momentów i wyjątkowych przemówień. Thomas Vinterberg, twórca produkcji „Na rauszu”, odbierając Oscara dla najlepszego filmu międzynarodowego, nie krył emocji… Duński reżyser na scenie wspomniał swoją ukochaną córkę, która miała występować w projekcie. Niestety tak się nie stało. Zginęła w tragicznym wypadku. ZOBACZ: Oscary 2021. Gdzie obejrzeć filmy, które wyróżniła w tym roku Akademia? „Nie spodziewałem się tej nagrody. Poza tym, że od zawsze się jej spodziewałem. Ćwiczyłem tę przemowę na dworcach, w kawiarniach i w innych miejscach. Chcieliśmy napisać film o celebracji życia. Cztery dni po tym, jak rozpoczęliśmy zdjęcia, zginęła moja córka. W wypadku samochodowym na autostradzie. Kierowca zagapił się w telefon... ”, mówił. „Tęsknimy za nią. Bardzo ją kocham… 2 miesiące przed rozpoczęciem zdjęć i jej śmiercią wysłała mi list. Była bardzo podekscytowana scenariuszem, który przeczytała. Uważała, że film będzie świetny. Miała w nim zagrać. Nakręciliśmy go dla niej”, dodał. Thomas Vinterberg zadedykował córce nagrodę. Nie krył swoich łez… „Ido, to cud, który właśnie się wydarzył, a ty jesteś jego częścią. Może właśnie pociągasz za sznurki, nie wiem. Ale ta nagroda jest dla ciebie”, zakończył wystąpienie. ZOBACZ: Najlepsze kreacje gwiazd na 93. ceremonii wręczenia Oscarów! View oEmbed on the source website
Aneta Hickinbotham, producentka nominowanego do Oscarów Bożego Ciała jest już w Los Angeles!
Opowiedziała nam o filmie, przygotowaniach do oscarowej gali i czy liczy na najważniejszą filmową nagrodę
Znacie nazwisko Hickinbotham? Nie znacie? To powinniście je zapamiętać, bo Aneta Hickinbotham, producentka nominowanego do Oscara Bożego Ciała, jest właśnie w Los Angeles, między innymi po to, żeby wziąć udział w ceremonii wręczenia najważniejszych nagród filmowych. A może by odebrać Oscara za najlepszy film w kategorii Najlepszy Film Międzynarodowy? Aneta Hickinbotham producentka Bożego Ciała w Los Angeles Aneta została zaproszona przez organizatorów festiwalu filmowego w Santa Barbara, żeby wziąć udział w panelu dyskusyjnym o kobietach w biznesie filmowym. Dlatego w Los Angeles jest już od dwóch tygodni. Wieczór przed wylotem spędziła ze mną opowiadając o tym co ją tam czeka, jak przebiega promocja Bożego Ciała w Stanach Zjednoczonych, kto szyje jej sukienkę na oscarową galę i czy przygotowała już przemowę na oscarowy wieczór. Wywiad VIVY! z Anetą Hickinbotham Byłaś dzisiaj w szkole, na kolaudacji, na przymiarkach w Atelier Tomasza Ossolińskiego, udało nam się zrobić Ci kilka zdjęć, miałaś wykład dla uczniów liceum. Teraz jest 22.00, rozmawiamy, a o piątej rano już musisz być na lotnisku. Każdy Twój dzień jest taki szalony? (śmiech) Nie. Dzisiaj tak wszystko się skumulowało i zagmatwało. Widzisz, walizka leży już spakowana, ale nie wiem co zapakowałam, a o czym zapomniałam. Suknię od Tomasza Ossolińskiego? Jej jeszcze nie mam. Szyje się. To kto Ci ją dostarczy do Los Angeles? To jest bardzo dobre pytanie. Nie wiem (śmiech). Skąd się wziął tak szalony plan dnia? Wszystko przez to, że zostałam zaproszona na festiwal w Santa Barbara, żeby wziąć udział w panelu dyskusyjnym o kobietach w biznesie filmowym. To zaproszenie przyszło znienacka. Ania Kot, która zajmuje się w Aurum Film PR i promocją przyszła, powiedziała, ze zostałam zaproszona i że powinnam tam polecieć. I osoba zajmująca się PR „Bożego Ciała” w Stanach też uważała, że raczej nie powinnam odmawiać. Nie odmówiłam. Okazało się też, że nie ma sensu, żebym wracała do Polski, a potem leciała z powrotem, więc wszystko to, co miałam zaplanowane na najbliższy tydzień musiałam skumulować i zrealizować w ciągu jednego dnia. Wystąpisz w doborowym towarzystwie. Na 64 nominowane do Oscara kobiety sześć z nich będzie na panelu „Women’s Panel” zorganizowanym podczas Santa Barbara International Film Festiwal. Będzie Anne Morgan nominowana za make-up do filmu „Gorący temat”, Regina Graves nominowana do Oscara za scenografię do „Irlandczyka”, kostiumografka Arianne Phillips w „Pewnego razu w Hollywood” i kilka innych bardzo interesujących silnych i twórczych kobiet. Dlatego nie odmówiłam. Będziesz też promować „Boże ciało”. Tak. Jan Komasa i Bartosz Bielenia już od kilku miesięcy intensywnie promują „Boże Ciało” w Stanach, bardzo dużo się dzieję, musimy trochę dzielić obowiązki - dlatego też jadę żeby ich w tym wesprzeć. Chcemy z tej promocji wycisnąć co się da. Znajdziesz czas, żeby pójść na plażę? Jestem dobrze zorganizowana, więc pewnie znajdę chwilę. Ale przede wszystkim jadę tam do pracy. A do 9 lutego jesteśmy na świeczniku. Żeby tylko po tym wywiadzie mój wspólnik Leszek Bodzak, nie zaczął do mnie wydzwaniać, żeby sprawdzić, czy przypadkiem nie siedzę na plaży cały czas (śmiech). Jak się czuje producentka, która usłyszała, że jej film został nominowany do Oscara? Na początku były wielkie emocje, bo przecież we wrześniu kiedy film został polskim kandydatem do Oscara zaczynaliśmy od zera. A teraz my i nasz mały, kameralny film jesteśmy nominowani! Jak Andrzej Wajda, Agnieszka Holland, Paweł Pawlikowski, twórcy z wielkimi osiągnięciami i utrwalonym statusem w świecie filmu. Za sukces uważałam już znalezienie się na krótkiej liście. A nominacja… popłakałam się…. Były piski i krzyki, płacz. Ogólnie zapanowała euforia. Gdzie byłaś, gdy ogłaszano nominacje? W Polskim Instytucie Sztuki Filmowej. Byłam tam z Leszkiem Bodzakiem, Aleksandrą Konieczną, Elizą Rycembel, Tomaszem Ziętkiem, Anią Kot od PR, montażystą Przemkiem Chruścielewskim, Jankiem Naszewskim i Ewą Bojanowska, naszymi agentami od sprzedaży z New Europe Film Sales. Byli tam z nami przedstawiciele Polskiego Instytutu Filmowego, z dyrektorem Szłam tam i myślałam: „O Boże! Jak nie dostaniemy nominacji, to którymi schodami mamy się niepostrzeżenie wymknąć”. Okazało się, że nie musiałam szukać tylnego wyjścia (śmiech). Okazało się, że jest… cudnie! Czułam się jakbym już wtedy dostała Oscara. Do kogo jako pierwszego zadzwoniłaś, żeby podzielić się radością? Do mojej córki Poli. Do rozmowy włącza się dziewięcioletnia Pola: Dla mamy to było bardzo ważne wyróżnienie. Cieszę się, że odniosła taki sukces. Jestem ciekawa, co powiedział Twój tata, który nie chciał, żebyś została filmowcem. Wydaje mi się, że mój tata ma wrażenie, że to on ma tę nominację. To bardzo miłe. Pracowałaś przy hollywoodzkich produkcjach. Przy „Legendzie Zorro”, „Troi”. Byłaś już na rozdaniu Oscarów? Byłam na kilku amerykańskich premierach, ale na Oscarach to będzie mój debiut. Mam nadzieję, że zobaczę Cię na scenie w Dolby Theatre. Masz już przygotowaną przemowę? Nie mam. Powiedzmy, że nie jadę po Oscara tylko na czerwony dywan, bo wiesz… konkurencja jest ogromna.
Jak Jan Komasa zareagował na nominację do Oscara? „Janek chyba zemdlał!”
Reżyser Jan Komasa siedzi w Hollywood. Całą noc czekał na ogłoszenie filmów nominowanych do Oscara. „Na wieść o nominacji chyba zemdlał, bo do mnie też się nie odzywa”, powiedziała tylko nam, w rozmowie z VIVĄ.pl jego agentka, Aleksandra Sikora, która jest w Polsce. Boże Ciało idzie jak burza przez świat. Film dostał nagrody w Gdyni i Wenecji, teraz być może sięgnie po tę najważniejszą – Oscara... Kim jest Jan Komasa - reżyser Bożego Ciała? Kim jest Jan Komasa? To 38-letni polski reżyser, który zamienia w złoto czegokolwiek się dotknie. Jego debiutancka Sala samobójców jest już kultowa. Miasto 44, epopeja o powstaniu warszawskim, biło rekordy frekwencji. A jego najnowszy film - historia o dwudziestoletnim Danielu, który zostaje zwolniony z poprawczaka i udaje księdza - podbija Amerykę. Jak powstawał film Boże Ciało? Reżyser opowiadał o tym w rozmowie z Magdaleną Rigamonti w Dzienniku Gazecie Prawnej w październiku 2019 r.: „Rozmawiałem z mieszkańcami Jaślisk, w większości się ucieszyli, że Filmowcy po raz ko-lejny do nich przyjeżdżają. Wcześniej Jacek Bromski robił tam „Wino truskawkowe”, a Małgorzata Szumowska „Twarz”. Oczywiście część ludzi stamtąd, która widziała „Twarz”, mówiła, że reżyserka się z nich trochę tym filmem naśmiewa... Do tej części, z tego, co wiem, „Boże Ciało” również niespecjalnie trafiło. Ale jednak się zgodzili na kolejny. Część znała moje Miasto 44, część Salę samobójców. Rozmawialiśmy, jasno powiedziałem, że nie robię filmu o nich, nie robię filmu dokumentalnego o polskiej prowincji, chodzi tylko o scenografię. Tłumaczyłem to na wszystkich spotkaniach. I z Kołem Gospodyń Wiejskich, i z proboszczem i wikarym. Księża chcieli pomóc. Zabrali nas do kościoła, pokazali obraz, piękne odnowione wnętrze. Trochę aż za piękne do filmu. Do tego złoty, odrestaurowany ołtarz. I jeden problem. Proboszcz powiedział, że potrzebna jest zgoda z kurii na to, żeby kręcić w tym konkretnym kościele. Wysłaliśmy więc pismo, razem ze scenariuszem. Normalna procedura. Czekamy tydzień, dwa. Dzwonimy. Nikt za bardzo nie chce z nami rozmawiać. Trzy tygodnie przed zdjęciami przyszedł list od metropolity przemyskiego abp. Adama Szala. Odmowa? Odmowa, ale szczegółowa. W punktach. To jest bardzo ciekawa analiza scenariusza”. Przyjaciel ksiądz Reżyser, który zrobił film o wierze, jak się okazuje, sam jest daleko od kościoła. Swoje kontakty z tą instytucją ograniczył do jednego księdza przyjaciela. Opowiadał o tym dziennikarce, Magdalenie Rigamonti. Chodzi pan do kościoła? Jeśli chodzi o Kościół, to trzymam się już tylko mojego przyjaciela, ks. Wojtka Drozdowicza. On dał ślub mnie i mojej żonie. Dawno temu, prawie 20 lat. Dawno. Zrozumiał, że można świadomie zawrzeć związek małżeński w bardzo młodym wieku. Potem chrzcił moje dzieci. Jest zawsze blisko moich projektów filmowych. Pomagał też przy scenariuszu Bożego Ciała. Dzwoniłem do niego z pytaniami kanonicznymi. Dowiedziałem się, że ksiądz nie może być aseksualny, tylko musi mieć pociąg seksualny, żeby mieć z czym walczyć. Nie może mieć np. znamienia na ręku, musi mieć kompletną liczbę palców, ponieważ nie może dotykać hostii np. dziewięcioma palcami. Twarz księdza powinna być w zasadzie nieskazitelna. Powinien wyglądać jak prezenter telewizyjny. Bez zarostu, bez znamion. Ksiądz też nie może być kaleką, np. kuleć, powłóczyć nogą. To są sztywne reguły korporacyjne. Zadawałem ks. Drozdowiczowi pytania teologiczne, gdzie jest wiara, a gdzie jest religia, czy to idzie w parze. Dużo pięknych rozmów przeprowadziliśmy. Zresztą nie tylko z nim. Również z ks. Markiem Gryglem, z o. Grzegorzem Kramerem. Chcieli rozmawiać, prowadzić dialog. Nakłaniali pana na powrót do Kościoła? Jako katolik, jeden z tych ponad 90 proc. polskich katolików, mam poczucie, że to, co jest między mną a Kościołem, jest jak związek. A jak się długo jest z kimś w związku, to zdarza się, że ta druga strona staje się kimś innym, zmienia się i trzeba się jej uczyć na nowo albo... Zerwać Hm. I pan zerwał? Mam takie poczucie, że teraz jestem w momencie, kiedy wróciłem do zera, do rozmowy o tym, czy chcę być w Kościele. W takim Kościele. Przecież to jest moment, kiedy wszystko się odwróciło, kiedy księża z ambony otwarcie wspierają jedną opcję polityczną, wpuszczają na Jasną Górę nacjonalistów, nazywają część wiernych tęczową zarazą. To już kiedyś było, ale na marginesie Kościoła, teraz weszło do mainstreamu. To dla mnie głęboko wstydliwe, że szedłem w jakiejś określonej grupie ludzi. Wstyd panu, że jest pan w Kościele? Jest mi wstyd za ludzi Kościoła, którzy są u steru, za ich wypowiedzi i za to, że nie są kontrowani przez innych hierarchów. Jan Komasa, zawód reżyser Jest synem aktora Wiesława Komasy i wokalistki Giny Komasy. Młodszy brat, Szymon, jest operowym barytonem, robi karierę w Londynie i Nowym Jorku. Siostra Mery, wokalistka, mieszka w Berlinie, gdzie nagrywa płyty. Zofia jest kostiumografem i reżyserką. On sam wsiąknął w film bardzo wcześnie. „Wyedukowałem się na filmach "dla dorosłych". W latach 90-tych zeszłego wieku razem z bratem postanowiliśmy obejrzeć wszystko. Z nielegalnej wypożyczalni na Pradze braliśmy po trzy filmy dziennie. Dostawaliśmy filmy nagrywane kamerą podczas seansów filmowych, przez ekran przesuwały się głowy przechodzących ludzi”, mówił Romanowi Praszyńskiemu w wywiadzie dla dwutygodnika VIVA! Miał Pan dziewiętnaście lat, gdy został ojcem? Tak. Znamy się z żoną od podstawówki. Romantyczna historia. Śmiejemy się, że jest jak z najgorszego filmu, którego nikt by nie chciał oglądać. Poznaliśmy się z Kingą w drugiej klasie. Wtedy przeniosłem się z rodzicami z Poznania do Warszawy. Byliśmy w tej samej klasie fortepianu u mojej kochanej pani profesor Zagórowskiej. I pamiętam, że graliśmy z Kingą utwór na cztery ręce. Pani Zagórowska przychodziła podczas lekcji i mówiła: Janek i Kinga zapraszam. Wstawaliśmy ja i ona ze spuszczonymi głowami i wychodziliśmy, a cała klasa buczała: "uuu". Jesteśmy ze sobą odkąd pamiętam. Znamy się 25 lat. Poprosiłem ją o chodzenie w 5 klasie. Podobno, gdy miał Pan osiem lat powiedział rodzicom: "Poznałem dziewczynę. Ma szerokie biodra, będzie rodzić moje dzieci". O matko, wie pan o tym? Zawsze zwracałem uwagę na dziewczyny z szerokimi biodrami. Tak mam. Nie interesowały mnie dziewczyny o kształtach modelki. Nie potrafię przekonać się do androgenicznych wdzięków. Na szczęście Kinga wszystko ma na swoim miejscu. Mocne fundamenty? Kinga to moja ostoja. Sprowadza mnie na ziemię. Przychodzę nakręcony planem filmowym, ona rzuca spojrzenie typu: "Weź się uspokój, drogie dziecko. Zajmij się domem". I już wracam do normalności. Jak matka? Dokładnie. Moja matka taka jest. Trzyma dom mocno, ojciec jest takim Piotrusiem Panem, duszą towarzystwa. To, że jesteście tak długo z żoną, robi wrażenie. Rodzice Kingi też bardzo wcześnie stworzyli związek. Moi rodzice też byli dla siebie pierwszymi partnerami. Jestem wychowany tak, że rodzina zapewnia bezpieczeństwo. I trzeba o nią dbać. To, dokąd doszedłem jest też efektem tego, jak mnie rodzina potraktowała, jak mnie żona potraktowała. Utrzymywała Pana? Nie było na to szansy. Kiedy rok po maturze zostaliśmy rodzicami, ona wtedy poszła na italianistykę. Bardzo pomogły nam nasze rodziny. Chcieliście mieć dziecko tak wcześnie? Teraz myślę, że to nie było dojrzałe. Ciężko mówić o dojrzałości w wieku 18 lat. Ale naprawdę chcieliśmy być ze sobą. I kiedy Kinga zaszła w ciążę, nie było to dla nas problemem. Wcześniej już mówiłem do jej rodziców tato, mamo. Zawsze chciał Pan być filmowcem? Nosiłem w sobie to pragnienie, ale to było coś z pogranicza bajki. Rysowałem dużo komiksów. Uwielbiam komiksy, filmy, popkulturę. Żywiłem się tym. Słuchałem dużo muzyki elektronicznej, popu, jazzu. Grałem na fortepianie. W liceum grałem w zespole z siostrami Przybysz, które nie były jeszcze słynnymi siostrami Sistars. Film był jednym z marzeń? Był marzeniem, w którym połączyłem wszystkie inne. Uznałem, że nie będę sławnym malarzem, ani megaświetnym producentem muzycznym czy niesamowitym literatem. Bo też pisałem. Mam zbiory opowiadań. Wymyślam historie. Rodzina zawsze wiedziała, że mam skłonności do konfabulacji, więc nie za bardzo mi wierzyła. Jaki był Pana dom? Mój tata i mama od zawsze byli zanurzeni w środowisku artystycznym. Tato aktor, reżyser, mama śpiewała w zespole Spirytuals Gospels Singers. Zjeździła pół Europy. Początek swojego życia spędziłem za kulisami. Całe życie rozmawiamy o sztuce. Z tatą godzinami dyskutujemy o sposobach pracy z aktorem. Czasem mam tego dość, przy stole rodzinnym mówię: "Pogadajmy o głupotach". Nic z tego, po dziesięciu minutach znów roztrząsamy sprawy artystyczne. Był Pan samotnym nastolatkiem? Miałem potrzebę zwrócenia na siebie uwagi. Słuchałem Prodigy, malowałem włosy na czarno, zakładałem czarne szkła kontaktowe. To była forma niezgody na rzeczywistość. Czułem, że wciąż żyjemy w syfie po PRL. A już dobijały się nowe czasy, gdzie wszyscy wszystkich robią w balona, oszukują się. Biznesiki, kombinacje, układy. Strasznie mnie i moich znajomych to denerwowało. Poszliśmy w kontrkulturę. Zaczęliśmy robić grafitii. Chodziliśmy malować pociągi. Jeździliśmy na koncerty hiphopowe. Zacząłem rysować komiksy. Pisać poezję. Z taką głową zdałem maturę, poszedłem na filozofię i urodziła się Maja. Wtedy uznałem, że koniec zabawy, muszę zdać na reżyserię. Pan zatrudnia rodzinę? Oczywiście. Brat otwiera "Salę Samobójców", śpiewa "Doppelgangera" Franza Schuberta. Tytuł kompozycji oznacza sobowtóra, awatara. Młodsza siostra grała w "Sali" w paru scenach. Przy "Mieście" pracowała jako asystent kostiumografa. Mój tata gra w "Sali". Mama była konsultantem muzycznym przy "Mieście". Dzięki niej mamy w filmie utwór "Dziwny jest ten świat" Czesława Niemena. Jest bliską przyjaciółką Małgorzaty Niemen. Tylko dzięki temu pani Małgorzata potraktowała nas z sympatią. Niebezpieczna młodość Wychował się na Szmulkach, praskiej dzielnicy z szemrana przeszłością. Nie zawsze było tam bezpiecznie. „Parę razy dostałem lanie. Warszawa w latach 90-tych była bardzo niebezpiecznym miastem. Zbieraliśmy pieniądze z bratem i z garściami drobnych jechaliśmy do centrum. Kupowaliśmy komiksy, płyty, wydawaliśmy na głupoty, żeby łazić sobie po Warszawie. Raz wysiedliśmy pod palmą na rodzie de Gallue'a i od razu trzech się przyczepiło czy mamy pieniądze. Czerwony jak burak oddałem część. Doszliśmy do Rotundy, tam nas napadła grupa Romów. Jak pokazali żyletki, oddałem wszystko. W podłych nastrojach poszliśmy z bratem na Świętokrzyską pod McDonalda. Tam nas też napadali. "Wasi koledzy już dwa razy nas obrobili. Nie mamy nic", zdenerwowałem się. A to pech! Ostatni raz miałem taką przygodę kilka lata temu. W centrum pod hotelem Forum. W nocy szedłem z przyjaciółmi, podeszli do nas, zabrali mi moją reżyserską czapeczkę. Chciałem odebrać, jeden wyciągnął nóż. Zrezygnowałem. Oscar, Oscar Jan Komasa od lat robi swoje kino i zna swoją wartość. Nie zależy mu na Oscarze. Albo udaje! :) Na pytanie Piotra Zaremby w Rzeczpospolitej o to, jak się czuje przed nominacją, odpowiedział: „Na pewno wskazanie mnie przez polską Komisję Oscarową to gamechanger w moim życiu. Ja miałem szczęście – dane mi było przeżyć i sukcesy na festiwalach, i dobre wyniki frekwencyjne filmów. Ale to jest całkiem coś innego. Przez ostatnie dziesięć lat namaszczano do Oscara twórców uznanych, ich nazwiska brzmiały na świecie znajomo: Agnieszka Holland, Paweł Pawlikowski, Andrzej Wajda, Jerzy Skolimowski. Ja jestem kimś nowym. Może powstała chwilowo jakaś luka? Może nie było na kogo postawić? A ja przed czterdziestką mam sprostać wyzwaniu. Marzył pan o tym? Niespecjalnie, ale nie dlatego, żebym wybrzydzał. Oscar jest daleki, enigmatyczny, nagrody europejskie bardziej przemawiają do wyobraźni”. Tak, czy inaczej – trzymamy kciuki!
Irina Shayk przestała obserwować Lady GaGę na Instgramie!
To początek wojny? Znajomi ujawniają prawdę o ich relacji
Konflikt, zazdrość czy wzajemny szacunek, na przekór medialnym spekulacjom? Wszyscy zastanawiają się, jak na plotki o domniemanym romansie Lady GaGi i Bradleya Coopera reaguje życiowa partnerka aktora, Irina Shayk. Tym bardziej, że obie panie na Oscarach siedziały tuż obok siebie, czasem wymieniały kilka słów, wydawały się zrelaksowane i promiennie się uśmiechały. Jednak, jak donosi jeden z brytyjskich tabloidów, jeszcze przed ceremonią rosyjska modelka przestała obserwować w mediach społecznościowych artystkę. Czy to początek wojny? A może jedynie doszukiwanie się sensacji na siłę? Irina Shayk przestała obserwować Lady GaGę na Instagramie The Sun zauważa, że nastąpiło to jeszcze przed słynnym oscarowym występem i odebraniem przez 32-letnią Lady GaGę statuetki za najlepszą oryginalną filmową piosenkę minionego roku (Shallow, Narodziny gwiazdy). To o tyle osobliwe, że na gali panie zachowywały się naprawdę swobodnie, Irina Shayk uściskała artystkę, gdy zeszła ze sceny ze statuetką, rozmawiały i serdecznie się do siebie uśmiechały. Czyżby była to jedynie gra pozorów? Jak podaje DailyMail, na oscarowym afterparty Bradley Cooper i Lady GaGa nie mogli się od siebie oderwać, rozmawiali dwie godziny, podczas gdy partnerka aktora siedziała na kanapie w głębi pomieszczenia, z wyraźnie nietęgą miną. „Gaga cały czas była przy nim”, relacjonuje świadek, który był obecny na przyjęciu. Smaczku całej sprawie dodaje fakt, że gdy następnego dnia sfotografowano Irinę Shayk i jej ukochanego w trakcie tak prozaicznej czynności, jak jazda samochodem, nie wyglądali na zachwyconych. Na ich twarzach próżno było szukać uśmiechu... To oczywiście podsyciło plotki o kryzysie w związku pary. W końcu głos w sprawie zabrali przyjaciele modelki! Znajomi Iriny Shayk o jej stosunku do Lady GaGi „Opowiadania o Irinie, która ma dość Gagi, mają w sobie odrobinę prawdy – nie jest tak, że jej nie lubi lub jest o nią zazdrosna, ale ma dość ciągłych opowieści o jej bliskiej relacji z Bradleyem”, twierdzi informator The Sun. Dodaje, że modelka jest dumna z sukcesu Narodzin gwiazdy i emocji, jakie na całym świecie wywołał film, jednak wolałaby, żeby sprawa domniemanego romansu głównych aktorów po prostu przycichła. „Plotki o zdradzie nie są jej obce - w końcu była związana z Cristiano Ronaldo - ale to [spekulacje o romansie Lady GaGi i Bradleya Coopera - przyp. red.] była długa kampania reklamowa i chciałby, by już się skończyła”, dodaje znajomy Iriny Shayk. Niektórzy twierdzą, że rosyjska modelka powinna była otrzymać w oscarową noc statuetkę dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, ponieważ uśmiech przez cały wieczór nie schodził z jej twarzy, zaś dostępne zdjęcia wskazują, że nie zrobiła nic, co w jakikolwiek sposób mogłoby podsycić plotki o romansie Bradleya Coopera i Lady GaGi. Gdy 32-latka odbierała statuetkę za najlepszą oryginalną piosenkę do filmu, oklaskiwała ją długo i głośno, zaś gdy zeszła ze sceny, uścisnęła ją mocno i serdecznie. Choć złośliwi zauważają, że Irina Shayk rozdzieliła domniemanych kochanków na widowni, siadając między nimi, warto mieć na uwadze, że Oscary to uroczystość, na której każdej osobie miejsce zostaje wcześniej przydzielone, zaś w trakcie prób umiejscawiane są na nich zdjęcia z podobiznami gwiazd, by sprawdzić, jak wszystko wypadnie w trakcie głównej gali. Oczywiście być może było tak, że Bradley i jego partnerka zamienili się miejscami, jednak biorąc pod uwagę, że siedzili w pierwszym rzędzie, który odgrywa kluczową rolę w przypadku transmisji telewizyjnej, trudno ich podejrzewać o taki akt samowoli... A plotki o niechęci Iriny Shayk do Lady GaGi? Czytanie kolejnych rewelacji o domniemanym romansie swojego partnera, nawet jeśli wcześniej było się w związku z Cristiano Ronaldo, nie należy z pewnością do najprzyjemniejszych doznań na świecie. Trudno dziwić się partnerce Bradleya Coopera, że również nie należy do grona wielbicielek takich publikacji. Tym bardziej, że para wychowuje niemal dwuletnią córeczkę, która, gdy dorośnie, będzie mogła zapoznać się ze wszystkimi artykułami na temat domniemanego romansu taty...
Pełna lista zwycięzców Oscarów! Sprawdź, kto zdobył statuetkę
„Zimna wojna” bez nagrody, „Green book” najlepszym filmem
Oscary 2019 za nami! W tym roku 91. gala rozdania nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej trwała nieco ponad trzy godziny i nie miała prowadzącego. To pierwsza taka sytuacja od 30 lat! Poznaliśmy laureatów statuetek w 24 kategoriach. Najlepszym filmem okazał się Green Book. Za najlepszego aktora uznano Ramiego Maleka, za najlepszą aktorkę Olivię Colman, najlepszego reżysera Alfonso Cuarona, zaś Lady GaGa zdobyła Oscara dla najlepszej piosenki za Shallow z Narodzin gwiazdy. Niestety, Zimna wojna Pawła Pawlikowskiego nie zdobyła żadnej statuetki. Oscary 2019: Zimna wojna bez statuetki Najwięcej statuetek, bo aż 4, zdobyło Bohemian Rhapsody, przybliżające historię grupy Queen. Obraz nagrodzono w kategoriach najlepszy montaż dźwięku, najlepszy dźwięk, najlepszy aktor pierwszoplanowy (Rami Malek) oraz najlepszy montaż. Po trzy statuetki przyznano filmowi Green Book (najlepszy aktor drugoplanowy Mahershala Ali, najlepszy scenariusz oryginalny oraz najlepszy film) Czarnej panterze (muzyka, scenografia, kostiumy) oraz Romie (najlepszy film nieanglojęzyczny, najlepszy reżyser i zdjęcia). Wielkim przegranym jest Faworyta (tylko jedna nagroda dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, mimo aż 10 nominacji) oraz Narodziny gwiazdy (Oscar za najlepszą piosenkę) oraz Vice (charakteryzacja). Polacy również nie mają powodów do radości. Obraz Pawła Pawlikowskiego nie zdobył żadnej statuetki, mimo nominacji w trzech kategoriach: najlepszy film nieanglojęzyczny, najlepsze zdjęcia i najlepszy reżyser. Pełna lista nagrodzonych w trakcie Oscarów 2019 Najlepsza aktorka drugoplanowa: Regina King za rolę w filmie Gdyby ulica Beale umiała mówić Najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny: Free Solo Najlepsza charakteryzacja: Greg Cannom, Kate Biscoe i Patricia Dehaney za film Vice Najlepsze kostiumy: Ruth Carter za kostiumy do filmu Czarna pantera Najlepsza scenografia: Hannah Beachler i Jay Hart - autorzy scenografii do Czarnej pantery Najlepszy autor zdjęć: Alfonso Cuarona za zdjęcia do filmu Roma Najlepszy montaż dźwięku: Bohemian Rhapsody Najlepszy dźwięk: Bohemian Rhapsody Najlepszy film nieanglojęzyczny: Roma Najlepszy montaż: Bohemian Rhapsody Najlepszy aktor drugoplanowy: Mahershala Ali za film Green Book Najlepszy pełnometrażowy film animowany: Spider-Man Uniwersum Najlepszy animowany film krótkometrażowy: Bao Najlepszy krótkometrażowy film dokumentalny: Okresowa rewolucja Najlepsze efekty specjalne: Pierwszy człowiek Najlepszy film krótkometrażowy: Skin Najlepszy scenariusz oryginalny: Green Book Najlepszy scenariusz adaptowany: Czarne bractwo. BlacKkKlansman Najlepsza muzyka: Ludwig Goransson za muzykę do filmu Czarna Pantera Najlepsza piosenka: "Shallow" z filmu Narodziny gwiazdy Najlepszy aktor: Rami Malek za rolę w filmie Bohemian Rhapsody Najlepsza aktorka: Olivia Colman za rolę w filmie Faworyta Najlepszy reżyser: Alfonso Cuaron za Romę Najlepszy film: Green Book Jesteście zadowoleni z wyników? Poniżej możecie zobaczyć najpiękniejsze pary i najgorsze kreacje z Oscarów 2019
Lady GaGa i Bradley Cooper zachwycili romantycznym wykonaniem Shallow!
To był niezwykle wzruszający moment. Lady GaGa i Bradley Cooper, o których romansie plotkuje się od kilku tygodni, wykonali utwór Shallow w trakcie Oscarów 2019. Weszli na scenę po schodach od strony widowni, po czym aktor usiadł na stołku przy fortepianie, zaś artystka zaczęła grać na instrumencie i śpiewać jednocześnie. W trakcie prezentacji patrzyli na siebie, zaś najbardziej wzruszającym momentem była końcówka. Lady GaGa i Bradley Cooper na Oscarach 2019: występ do Shallow Posłuchaj, jak wybrzmiał utwór Shallow, który zdobył Oscara 2019 w kategorii najlepsza piosenka. Fenomenalnie wykonali go Bradley Cooper i Lady GaGa. Po występie para zebrała owacje na stojąco! Przyznać trzeba, że prezentacja wydawała się intymna, romantyczna i niezwykle osobista, przesycona emocjami. Podobnie jak moment, w którym artystka odbierała Oscara, płacząc, i podkreśliła ze sceny, że o marzenia należy walczyć, nigdy się nie poddawać, nie bać się upadków i porażek. Za te słowa nagrodzono ją gromkimi brawami. A star is born...
Sprawdź, gdzie obejrzeć transmisję z uroczystej oscarowej gali!
Ceremonia odbędzie się w nocy z niedzieli na poniedziałek (24/25 lutego)
Wręczenie Oscarów 2019 odbędzie się już 24 lutego w Los Angeles! 91. gala rozdania statuetek, jak co roku, będzie miała miejsce w kultowym Dolby Theatre. Z uwagi na różnice czasowe (ceremonia będzie transmitowana zgodnie z czasem zachodnioamerykańskim), w Polsce śledzić ją na żywo będzie można w nocy z 24 na 25 lutego. Sprawdź, gdzie obejrzeć Oscary 2019! Gdzie obejrzeć Oscary 2019 w telewizji i Internecie? Transmisja Jak co roku, także i tym razem z pomocą największym fanom amerykańskiej gali przyjdzie stacja Canal+. Choć na co dzień jej odbiór możliwy jest jedynie za pośrednictwem specjalnego dekodera, na tę jedną noc zostanie odkodowana. Posiadacze wybranych sieci kablowych oraz ci, którzy korzystają z telewizji nc+, będą w stanie obejrzeć ceremonię w domowym zaciszu. Uroczysta 91. gala rozdania Oscarów będzie transmitowana od godziny 2:00 czasu polskiego. Jednak już o 23:30 na Canal+ wyświetlony zostanie dokument Zawierucha w Hollywood, który przybliży widzom sylwetkę Rafała Zawieruchy, Polaka, który zagra Romana Polańskiego w nowym filmie Quentina Tarantino Pewnego razu w Hollywood. Studio oscarowe wystartuje natomiast o 00:30 i poprowadzą je dziennikarka Katarzyna Janowska i gospodarz programu Kino Mówi, Błażej Hrapkowicz. Rozmowy w studio będą urozmaicane relacjami z czerwonego dywanu, na którym zaroi się od gwiazd, które tego dnia zjawią się, by śledzić ceremonię na żywo w Dolby Theatre. W przerwach reklamowych między poszczególnymi kategoriami, już w trakcie transmisji, emitowane będą rozmowy z ekspertami, którzy skomentują decyzje akademii. Ci, którzy będą chcieli obejrzeć najważniejsze fragmenty uroczystości w porze bardziej przyjaznej, będą mogli zobaczyć skrót z gali 25 lutego o godzinie 21:00 również w odkodowanym paśmie Canal+. Tej nocy galę rozdania Oscarów 2019 będziemy relacjonowali również na viva.pl. Bądźcie z nami! Oscary 2019 bez prowadzącego? Pierwotnie 91. galę rozdania Oscarów miał poprowadzić komik Kevin Hart, jednak z uwagi na jego kontrowersyjne poglądy względem społeczności LGBTQ, został pozbawiony tego zaszczytu. Smaczku całej sprawie dodaje fakt, że nawet gdy akademia wydała tę decyzję, stwierdził, że swoich poglądów nie zmieni. Wiele wskazuje na to, że w związku z tym po raz pierwszy od ponad 30 lat ceremonia może nie mieć prowadzącego, jednak w kuluarach mówi się, że rozważane jest powierzenie tej funkcji kilku osobom. Jak będzie naprawdę, przekonamy się już w nocy z niedzieli na poniedziałek. Oscary 2019: goście specjalni, występy, piosenki Zgodnie z tradycją, na scenie Dolby Theatre w Los Angeles pojawią się wszyscy nominowani w kategorii najlepsza piosenka, ale nie tylko! Galę uświetni również występ zespołu Queen z Adamem Lambertem, którzy wykonają największe hity formacji w związku z pięcioma nominacjami dla obrazu Bohemian Rhapsody, opowiadającego historię zespołu i Freddiego Mercury'ego. Przypomnijmy, że nominowanymi w kategorii najlepsza piosenka są: All The Stars z filmu Czarna Pantera Shallow z filmu Narodziny Gwiazdy I'll Fight z filmu RBG The Place Where Lost Things Go z filmu Mary Poppins powraca When a Cowboy Trades his Spurs for Wings z filmu Ballada o Busterze Scruggsie W związku z tym w trakcie gali usłyszymy takich artystów, jak Kendrick Lamar i SZA, Jennifer Hudson, Bette Midler, Gilian Elch oraz David Rawlings. Fani czekają jednak najbardziej na duet, o którego romansie plotkuje się od kilku tygodni, czyli Lady GaGę i Bradleya Coopera. Wykonają oni na scenie hit Shallow z filmu Narodziny gwiazdy i, jak przyznał sam aktor, będzie to dla niego wyjątkowo ważny występ, ponieważ ogromnie się przed nim stresuje. Oscary 2019: kto ma szansę na najwięcej statuetek? Najwięcej nominacji otrzymały filmy Faworyta oraz Roma - po dziesięć. Niewiele gorszy dorobek mają Vice i Narodziny gwiazdy - 8 nominacji. Tuż za nimi plasuje się Czarna Pantera (7 nominacji). Na sześć statuetek szansę ma Czarne bractwo. BlacKkKlansman, zaś po pięć uzyskało Bohemian Rhapsody i Green Book. A co z polskimi akcentami? Co prawda Zimna wojna ma szansę na statuetkę w trzech kategoriach: dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, najlepszego reżysera (Paweł Pawlikowski) oraz za najlepsze zdjęcia (Łukasz Żal). Bukmacherzy nie dają jednak rodzimemu obrazowi dużych szans na zwycięstwo...