Piotr Kupicha nie wytrzymał po występie Macieja Stuhra. Tak skomentował jego występ
Takiego wyznania nikt się nie spodziewał
Nie milkną echa po występie Macieja Stuhra podczas tegorocznej gali rozdania Orłów. Przypomnijmy, że zanim aktor wręczył statuetkę za najlepszy scenariusz, miał krótkie wystąpienie, w którym zakpił ze współczesnych tekstów piosenek. Najwięcej uwagi poświęcił liderowi zespołu Feel. Teraz Piotr Kupicha przerywa milczenie i komentuje występ artysty. Maciej Stuhr zakpił z zespołu Feel podczas tegorocznej gali rozdania Orłów Maciej Stuhr podczas tegorocznej gali rozdania Orłów, która odbyła się 10 marca w warszawskim Teatrze Polskim, postanowił zażartować ze współczesnych tekstów piosenek. Aktor za przykład podał utwór zespołu Feel — Jak anioła głos. „Nie, też o takich, co słuchamy na co dzień w radiu. Co ci tu wleci, tu wyleci. Prawdziwa pieśń o miłości. Ona tu wleci i nie wyleci. Przypomnę państwu tekst literacki tej rangi, o którą mi dzisiaj chodzi. "W pustej szklance pomarańcze to dobytek mój...", zaczął. „Widzicie państwo, to wleciało i już nie wyleci. Ja próbowałem wszystkiego. Nie wyleci. To już masz do końca życia na twardym dysku", dodał. Następnie Maciej Stuhr założył różową pelerynę i zaśpiewał humorystyczną piosenkę, którą sam napisał - „Bandaże znaczeń, czyli kasztany zwycięstwa". „Z brzegu szklanki drażni myśl. A w szklance znowu nikną pomarańcze. Pustka. Znowu w samotności pragnę gryźć. [...] Farfocle marzeń stronią od szkarady. Wiedząc, że aż w Iranie mieszka Pers. Ojojoj. Skąd się wziął ten Pers? Czyżby rym do wers? Ojojoj. No fakt", słyszeliśmy. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Maciej Stuhr zakpił z zespołu Feel, rozbawił publiczność do łez. Tak Grażyna Torbicka podsumowała jego występ Piotr Kupicha reaguje na występ Macieja Stuhra Okazuje się, że Maciej Stuhr od dawna przyjaźni się z Piotrem Kupichą. Lider zespołu Feel w rozmowie z serwisem Plejada.pl został spytany o to, jak się czuje po humorystycznym występie aktora. Mało kto wiedział, że utwór „Jak anioła głos" od lat jest częścią stand-upu ulubieńca publiczności. „To jest element stand-upu Maćka. Znamy się z Maćkiem i bardzo lubimy. Sam często żartuję z tego zwrotu", skwitował Piotr Kupicha. CZYTAJ TEŻ: Ojcostwo to dla niego najważniejsza rola. Maciej Pela wrócił wspomnieniami do narodzin starszej córki Artykuł aktualizowany na VUŻ i Historie 13.03.2025 r.
Allan Starski o skromności i upływającym czasie. Porównał się też do prezydenta Andrzeja Dudy
Scenograf otrzymał Orła za Osiągnięcia Życia
Orzeł za Osiągnięcia Życia to nagroda specjalna, która towarzyszy każdej edycji rozdania Polskich Nagród Filmowych. W tym roku jej laureatem stał się Allan Starski, scenograf nagrodzony między innymi Oscarem. Na chwilę przed rozpoczęciem gali udało się nam z nim porozmawiać. ORŁY 2025: Allan Starski o swojej skromności, mijającym czasie i Andrzeju Wajdzie Wczorajszy wieczór obfitował w wiele emocji. Jakie nosił w sobie Allan Starski na kilkadziesiąt minut przed odebraniem Orła doceniającego całą jego drogę zawodową? „Jest we mnie duża radość. I satysfakcja. Szczególnie, że wydaje mi się, że to jest pierwszy raz, kiedy scenografia została dostrzeżona, a ona jest jednak bardzo ważna w filmie. Dobry film nie może być bez dobrej scenografii. Ja zawsze starałem się robić te dobre filmy”, opowiedział przed kamerą VIVY.pl. Przypomnijmy, jakimi słowami uzasadniono wybranie pana Allana na zwycięzcę w swojej kategorii. „Laureat Nagrody za Osiągnięcia Życia to nie tylko osoba, która zrobiła fantastyczne filmy. To także twórca, który jest dla nas busolą i drogowskazem etycznym, co jest szczególnie ważne w dzisiejszych czasach. Allan Starski to mag polskiego i światowego kina. Kochamy go nie tylko za piękne scenografie, które stworzył do wielu, wielu filmów – Allan Starski jest pierwszym scenografem, który dostał tę nagrodę. Jest także niezwykle skromnym człowiekiem, pełnym miłości do filmu i do ludzi. Na przestrzeni lat stał się również drogowskazem moralnym, który przeprowadził nas przez róże epoki, zachowując niebywałą pasję do kina”, mówił kilka dni temu Dariusz Jabłoński, Prezydent Polskiej Akademii Filmowej. CZYTAJ RÓWNIEŻ: ORŁY 2025: Poznaliśmy zwycięzców. Oto pełna lista laureatów Polskich Nagród Filmowych Znakomitego scenografa zapytaliśmy właśnie o wspomnianą skromność. Przy okazji doczekaliśmy się pięknego wspomnienia Andrzeja Wajdy. „Moja skromność wynika z tego, że zawsze jak dostaję nowy projekt, to jestem skupiony, ale i lekko przerażony. I tak jest wciąż do teraz. Nowy projekt to nowy reżyser, więc i nowe wyzwanie. Miałem tylko raz taki okres dużego komfortu, to było, jak pracowałem z Andrzejem Wajdą. Bo jak się robi 14 filmów z jednym reżyserem, i to tak dobrym, to wtedy ta strefa komfortu dużo większa niż wtedy, gdy często byłem rzucany gdzieś w jakieś duże projekty światowe z zupełnie nieznaną mi ekipą. Wtedy są momenty zawahania, czy sobie dam radę. Ale jakoś sobie tę radę dawałem”, zaznaczył Allan Starski w rozmowie z Rafałem Kowalskim. Nasz reporter przypomniał słowa innego laureata za Osiągnięcia Życia – Krzysztofa Zanussiego – który mówił, że taki Orzeł jest słodko-gorzki. Słodki, bo to ogromne wyróżnienie, ale gorzki, bo przypomina jednak o tym, że lata lecą. Co na to Allan Starski? „To prawda, że lata lecą. A wraz z nimi intensywność mojej pracy jest mniejsza. Ale dzięki temu, że robię w tej chwili mniej filmów, to mam więcej czasu np. na spotkania ze studentami czy z młodymi reżyserami z całego świata. I to lubię, bo ja się dzięki temu tak jak nasz pan prezydent, cały czas uczę. Naprawdę się uczę i poznaję nowych ludzi, poznaję ich temperamenty i ich nowy sposób podejścia do pracy w filmie. To jest fantastyczne. Film jest dobrą dziedziną, bo do dziś nie czuję żadnej rutyny”, usłyszeliśmy. Cała rozmowa dostępna jest na górze strony. Gratulujemy nagrody.
Maciej Stuhr zakpił z zespołu Feel, rozbawił publiczność do łez. Tak Grażyna Torbicka podsumowała jego występ
Za nami 27. gala rozdania Orłów, która odbyła się w Teatrze Polskim w Warszawie. Podczas wczorajszego wieczora nie zabrakło wielkich emocji. Ogromną uwagę zwrócił Maciej Stuhr, który rozbawił publiczność do łez. [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie i VUŻ: 12.03.2025 r.] Maciej Stuhr po latach wraca do TVP Maciej Stuhr od wielu lat zachwyca nie tylko jako aktor, ale też: reżyser, scenarzysta, wykładowca akademicki, konferansjer oraz komik. Przed laty to właśnie on prowadził galę rozdania Orłów. Niestety po zmianach zarządu w Telewizji Polskiej, zniknął ze stacji. Teraz powrócił, by wręczyć statuetkę w kategorii najlepszy scenariusz. Wcześniej jednak zdecydował się na zabawną przemowę. „Chciałbym dwa słowa poświęcić słowom. Bo film oczywiście czaruje nas obrazem. Czaruje nas dźwiękiem, wdziękiem, talentem i emocjami aktorów. Ale przecież każdy film zaczyna się od słowa zapisanego na kartce. Jak ogromnie ważne jest to słowo? Chciałem państwa uświadomić za pomocą pieśni. Jednocześnie z okazji mojego wzruszającego... mnie samego powrotu do Telewizji Polskiej, chciałbym zdradzić państwu mój mały sekret", zaczął. Następnie dodał: „Moim największym marzeniem, o którym mało kto wie, to żeby śpiewać o miłości. Pozwólcie, że z okazji tego powrotu zaśpiewam prawdziwą pieśń o miłości. [...] Ja mówię o takich pieśniach, co nas tak chwycą za serce i to zostanie", kontynuował. CZYTAJ TEŻ: Maciej Stuhr w mocnych słowach o wypadku ojca: „Cieszyłem się, że stracił prawo jazdy” Maciej Stuhr kpi z tekstów współczesnych utworów W tym momencie aktor zaczął kpić z tekstów współczesnych utworów, a dokładnie z piosenki zespołu Feel „Jak anioła głos". „Nie, też o takich, co słuchamy na co dzień w radiu. Co ci tu wleci, tu wyleci. Prawdziwa pieśń o miłości. Ona tu wleci i nie wyleci. Przypomnę państwu tekst literacki tej rangi, o którą mi dzisiaj chodzi. "W pustej szklance pomarańcze to dobytek mój...", zacytował fragment utworu Piotra Kupichy. „Widzicie państwo, to wleciało i już nie wyleci. Ja próbowałem wszystkiego. Nie wyleci. To już masz do końca życia na twardym dysku", słyszeliśmy. Po tej przemowie aktor założył na siebie pelerynę i zaprezentował publiczności własną piosenkę - „Bandaże znaczeń, czyli kasztany zwycięstwa", która miała wymiar humorystyczny i miała podkreślić, jak czasem absurdalne są słowa piosenek. „Z brzegu szklanki drażni myśl. A w szklance znowu nikną pomarańcze. Pustka. Znowu w samotności pragnę gryźć. [...] Farfocle marzeń stronią od szkarady. Wiedząc, że aż w Iranie mieszka Pers. Ojojoj. Skąd się wziął ten Pers? Czyżby rym do wers? Ojojoj. No fakt", śpiewał. Po występie Grażyna Torbicka powiedziała: „Telefony się urywają", czym rozbawiła publiczność. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Maciej Stuhr mówił, że jego córka jest "lekko niepełnosprawna". Teraz komentuje swoje słowa
Steven Spielberg zwrócił się bezpośrednio do Allana Starskiego podczas gali Orłów. To nagranie jest hitem sieci
Podczas wczorajszej gali Orłów 2025, Allan Starski został uhonorowany niezwykłą nagrodą za Osiągnięcia Życia. Statuetka to jednak nie wszystko, bowiem swoje życzenia dla twórcy nagrali również Ci, którzy współpracowali z nim przy wielu projektach. Roman Polański, Agnieszka Holland, ale też sam Steven Spielberg zwrócili się do Starskiego w ciepłych słowach. Nagranie jest prawdziwym hitem sieci! Steven Spielberg nagrał gratulacje dla Allana Starskiego Cóż to był za wieczór! Allan Starski podczas gali Orły 2025 został uhonorowany nagrodą za Osiągnięcia Życia. Z tej okazji bliscy mu twórcy ze świata filmu, przekazali mu gratulacje. Jednej osoby zupełnie nikt się nie spodziewał. Piękne słowa dla Starskiego nagrał sam Spielberg. "Allan, pamiętasz nas? Pracowaliśmy wspólnie w 1993, a wcześniej w 1992, kiedy przygotowywałeś swój genialny, nagrodzony Oscarem projekt scenografii do „Listy Schindlera”. Gratuluję Orła" – mówił z ekranu Steven Spielberg, z którym Starski współpracował m.in. przy oscarowej „Liście Schindlera” oraz „Pianiście”. ZOBACZ TEŻ: Orły 2025: Poznaliśmy zwycięzców. Oto pełna lista laureatów Polskich Nagród Filmowych Niezwykłe wyróżnienie dla Allana Starskiego Laureat Oscara za scenografię do :Listy Schindlera" oraz Cezara za "Pianistę" został doceniony jako jeden z najwybitniejszych polskich scenografów. Allan Starski skierował do wszystkich ciepłe słowa. "Muszę powiedzieć, że to, iż tu stoję, iż mam takich przyjaciół, operatorów, reżyserów, zawdzięczam Andrzejowi [Wajdzie – red.]. (…) Zrobiłem z Andrzejem 14 filmów. Andrzej powiedział mi: Kochany, nie tylko róbmy filmy piękne, ale róbmy też filmy ważne. I tego się trzymałem. Starałem się robić filmy, najpierw z Andrzejem, te ważne filmy, później z Agnieszką [Holland – red.], z Władysławem Pasikowskim. Robiłem też filmy ze wspaniałymi reżyserami Zespołu X. Niektórzy z nich siedzą dziś na tej sali. Później robiłem filmy z Romanem [Polańskim - red.], z Peterem Webberem. Wszystkie te filmy o czymś mówiły. Wszystkie te filmy coś chciały przekazać. Wydaje mi się, że teraz jesteśmy w takim momencie, kiedy trzeba robić filmy, które coś mówią. Trzeba robić filmy, które nie tylko przyciągają widzów do kina, ale też powinny coś tym widzom przekazać, zachęcić do pomyślenia o tym, co się dzieje wokół nas. Chciałbym podziękować mojej żonie, Wiesi, kostiumologowi, z którą współpracuję od wielu, wielu lat. Andrzej Wajda trochę do tego się przyczynił, bo poznaliśmy się na planie jego filmu „Smuga cienia”. Chciałem podziękować mojej agentce Iwonie Ziułkowskiej i Agencji ZA. Chciałbym też powiedzieć jedno: moja praca to praca wielu ludzi, utalentowanych i mądrych, którzy wierzą w to, że prowadzę ich do czegoś, co będzie miało wspaniałe efekty. Wszystkim Wam dziękuję. Pamiętajcie: to nie są proste i łatwe czasy. Musimy być razem, my filmowcy." - podsumował lata swojej twórczości. Gratulujemy! Źródło: Informacja prasowa, Instagram
Gabriela Muskała i Zbigniew Zamachowski zaskoczyli na Orłach! Niespodziewany widok
Para zaskoczyła kontrastującymi stylizacjami!
Co za emocje! Za nami 27. rozdanie nagród Orły. Co ciekawe, chociaż głównym wydarzeniem wieczoru są oczywiście znane statuetki, telewidzowie i internauci niemniej przyglądają się stylizacjom gwiazd, które pojawiają się na czerwonym dywanie. W tym roku jedną z aktorek, które skradły show była z pewnością Gabriela Muskała! [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie i VUŻ: 15.03.2025 r.] Gabriela Muskała na 27. rozdaniu Orłów Gabriela Muskała pojawiła się na 27. rozdaniu Orłów, znanych także jako „polskie Oscary”. Impreza jak co roku przyciągnęła tłumy gwiazd, jednak to właśnie ona zachwyciła swoją klasyczną elegancją. Chociaż aktorce nie udało się zdobyć statuetki w kategorii „Odkrycie roku”, i tak zachwyciła na czerwonym dywanie! Zobacz także: 27. Gala Polskich Nagród Filmowych ORŁY: Najlepsze stylizacje z czerwonego dywanu Gabriela Muskała zachwyciła u boku Zbigniewa Zamachowskiego! Podczas 27. rozdania Orłów Gabriela Muskała i Zbigniew Zamachowski postawili na kontrast. Znany aktor postanowił od stóp do głów ubrać się na czarno, zmieniając jedynie materiały części garderoby: garnitur w delikatne prążki sparował z połyskującym, czarnym krawatem oraz czarnymi okularami. Jego partnerka wybrała zaś dużo jaśniejsze kolory: założyła komplet w odcieniu pudrowego różu, białą bluzkę z dekoltem oraz połyskujące dodatki: wyjątkowe, duże kolczyki oraz czarno-złotą torebkę! Zobaczcie sami, jak elegancko prezentowała się, idąc za rękę z ukochanym Zbigniewem Zamachowskim! Czytaj też: Orły 2025: Poznaliśmy zwycięzców. Oto pełna lista laureatów Polskich Nagród Filmowych
Orły 2025: Poznaliśmy zwycięzców. Oto pełna lista laureatów Polskich Nagród Filmowych
To do nich powędrowały „polskie Oscary”!
Za nami 27. gala rozdania nagród „Orły”! Jedna z najważniejszych polskich imprez filmowych jak co roku wywołała mnóstwo emocji. Do kogo powędrowały statuetki? Orły 2025: uroczysta 27. gala rozdania polskich Oscarów. Kim są faworyci? Wielka polska impreza filmowa co roku przyciąga przed telewizor tłumy fanów kina: Orły. Tysiące osób przygląda się, które obrazy mają szansę na jedną z najważniejszych polskich nagród. W tym roku imprezę poprowadziła znakomita Grażyna Torbicka, a faworytami do otrzymania największej liczby statuetek były: „Biała odwaga” w reżyserii Marcina Koszałki (15 nominacji), „Dziewczyna z igłą” w reżyserii Magnusa von Horna (13 nominacji) oraz „Kulej. Dwie strony medalu” w reżyserii Xawerego Żuławskiego (9 nominacji). Laureata nagrody za całokształt kariery poznaliśmy zaś jeszcze przed galą — został nim wybitny scenograf, Allan Starski. Komu jednak udało się zgarnąć pozostałe nagrody? Zobaczcie sami! Czytaj także: Polskie Nagrody Filmowe ORŁY: Tak powstają statuetki! Tylko nam udało się sfilmować kulisy Orły 2025: lista nominowanych i zwycięzców NAJLEPSZY FILM „Biała odwaga”, reż. Marcin Koszałka / producent: Balapolis „Dziewczyna z igłą”, reż. Magnus von Horn / producent: LAVA FILMS, Nordisk Film Creative Alliance, Nordisk Film Sverige „Kulej. Dwie strony medalu”, reż. Xawery Żuławski / producent: Watchout Studio „Strefa interesów”, reż. Jonathan Glazer / producent: JW Films, Extreme Emotions „To nie mój film”, reż. Maria Zbąska / producent: Hi Movies NAJLEPSZA REŻYSERIA Marcin Koszałka – „Biała odwaga” Magnus von Horn – „Dziewczyna z igłą” Kamila Tarabura – „Rzeczy niezbędne” Jonathan Glazer – „Strefa interesów” Maria Zbąska – „To nie mój film” NAJLEPSZY SCENARIUSZ Marcin Koszałka, Łukasz M. Maciejewski – „Biała odwaga” Magnus von Horn, Line Langebek – „Dziewczyna z igłą” Rafał Lipski, Xawery Żuławski – „Kulej. Dwie strony medalu” Grzegorz Łoszewski – „Minghun” Jesse Eisenberg – „Prawdziwy ból” Jonathan Glazer – „Strefa interesów” Sprawdź też: Urodził się w Szwecji, dziś uważa się za Polaka. Teraz Magnus von Horn walczy o Oscara NAJLEPSZA GŁÓWNA ROLA KOBIECA Sandra Drzymalska – „Biała odwaga” Sandra Drzymalska – „Simona Kossak” Małgorzata Hajewska – Krzysztofik – „Kobieta z…” Michalina Olszańska – „Kulej. Dwie strony medalu” Vic Carmen Sonne – „Dziewczyna z igłą” NAJLEPSZA GŁÓWNA ROLA MĘSKA Jacek Borusiński – „Wróbel” Maciej Damięcki – „Cisza nocna” Marcin Dorociński – „Minghun” Filip Pławiak – „Biała odwaga” Tomasz Włosok – „Kulej. Dwie strony medalu” NAJLEPSZE ZDJĘCIA Marcin Koszałka – „Biała odwaga” Michał Dymek – „Dziewczyna z igłą” Michał Englert – „Kobieta z…” Kacper Fertacz – „Minghun” Łukasz Żal – „Strefa interesów” NAJLEPSZA MUZYKA Jacek Grudzień – „Biała odwaga” Łukasz Targosz – „Diabeł” Frederikke Hoffmeier – „Dziewczyna z igłą” Zespół KSU, Eugeniusz „Siczka” Olejarczyk – „Idź pod prąd” Mikołaj Trzaska – „Koński ogon” Jan Komar, Mikołaj Majkusiak, Bartłomiej Tyciński – „Kulej. Dwie strony medalu” Bartosz Chajdecki – „Simona Kossak” Tomasz Gąssowski – „Wróbel” NAJLEPSZA DRUGOPLANOWA ROLA MĘSKA Andrzej Chyra – „Kulej. Dwie strony medalu” Kieran Culkin – „Prawdziwy ból” Jakub Gierszał – „Biała odwaga” Julian Świeżewski – „Biała odwaga” Zdzisław Wardejn – „Cisza nocna” NAJLEPSZA DRUGOPLANOWA ROLA KOBIECA Trine Dyrholm – „Dziewczyna z igłą” Wiktoria Gorodeckaja – „Biała odwaga” Małgorzata Hajewska-Krzysztofik – „Rzeczy niezbędne” Agata Kulesza – „Simona Kossak” Joanna Kulig – „Kobieta z…” NAJLEPSZY FILM DOKUMENTALNY „8. dzień Chamsinu” reż. Zvika Gregory Portnoy, producent: Plesnar& Krauss Films „Drzewa milczą” reż. Agnieszka Zwiefka, producent: Chilli Productions „Gdy powieje harmattan” reż. Edyta Wróblewska, producent: SK Film Studio „Las” reż. Lidia Duda, producent: Fundacja Lumisenta „Wanda Rutkiewicz. Ostatnia wyprawa”, reż. Eliza Kubarska, producent: Braidmade Films NAJLEPSZY MONTAŻ Agnieszka Glińska – „Biała odwaga” Agnieszka Glińska – „Dziewczyna z igłą” Jarosław Kamiński – „Kobieta z…” Wojtek Włodarski – „Kulej. Dwie strony medalu” Ireneusz Grzyb – „Sezony” Bartosz Pietras – „Wanda Rutkiewicz. Ostatnia wyprawa” Sebastian Mialik – „Wrooklyn Zoo” NAJLEPSZA SCENOGRAFIA Elwira Pluta – „Biała odwaga” Marek Warszewski – „Czerwone maki” Jagna Dobesz – „Dziewczyna z igłą” Marek Zawierucha – „Kobieta z…” Agata Adamus – „Simona Kossak” Chris Oddy – „Strefa interesów” NAJLEPSZE KOSTIUMY Małgorzata Gwiazdecka, Joanna Pamuła – „Biała odwaga” Małgorzata Fudala – „Dziewczyna z igłą” Anna Englert – „Kulej. Dwie strony medalu” Paulina Sieniarska, Kalina Lach – „Simona Kossak” Małgorzata Karpiuk – „Strefa interesów” NAJLEPSZA CHARAKTERYZACJA Dariusz Krysiak – „Biała odwaga” Karolina Kordas – „Czerwone maki” Anne Cathrine Sauerberg – „Dziewczyna z igłą” Karolina Kordas, Alina Janerka, Wanda Tatucha-Kędzierzawska – „Kleks i wynalazek Filipa Golarza” Agnieszka Hodowana – „Kulej. Dwie strony medalu” Pola Guźlińska – „Minghun” Pola Guźlińska – „Sami swoi. Początek” NAJLEPSZY FILMOWY SERIAL FABULARNY „Idź przodem, bracie”, reż. Maciej Pieprzyca, scen. Kacper Wysocki / producent: Opus TV dla Netflix „Lady Love”, reż. Bartosz Konopka, scen. Ewa Popiołek, Dorota Jankojć-Poddębniak / producent: Bongo Medi Production dla TVN Warner Bros. Discovery „Matki pingwinów”, reż. Klara Kochańska-Bajon, Jagoda Szelc, scen. Klara Kochańska-Bajon, Dorota Trzaska, Nina Lewandowska / producent: Mental Disorder 4 dla Netflix „Rojst. Millenium”, reż. Jan Holoubek, scen. Kasper Bajon, Jan Holoubek / producent: Entrego dla Netflix „Śleboda”, reż. Michał Gazda, Bartosz Blaschke, scen. Karolina Frankowska, Katarzyna Golenia / producent: MS Productions dla SkyShowtime NAJLEPSZY DŹWIĘK Michał Fojcik, Tomasz Wieczorek, Leszek Freund – „Biała odwaga” Oskar Skriver – „Dziewczyna z igłą” Joanna Napieralska, Mikołaj Tyrakowski – „Plan Petera” Johnnie Burn, Tarn Willers – „Strefa interesów” Bartosz Putkiewicz, Artur Kuczkowski – „Wrooklyn Zoo” ODKRYCIE ROKU Gabriela Muskała – reżyseria – „Błazny” Frederikke Hoffmeier – muzyka – „Dziewczyna z igłą” Kamila Tarabura – reżyseria – „Rzeczy niezbędne” Maria Zbąska – reżyseria – „To nie mój film” Tomasz Gąssowski – reżyseria – „Wróbel” NAJLEPSZY FILM EUROPEJSKI „20 dni w Mariupolu” („20 Days in Mariupol”), reż. Mstyslav Chernov, Ukraina/USA „Anatomia upadku” („Anatomie d’une chute”), reż. Justine Triet, Francja „Biedne Istoty” („Poor things”), reż. Yorgos Lanthimos, USA/Irlandia, Wielka Brytania, Węgry „Emilia Perez” („Emilia Perez”), reż. Jacques Audiard, Francja/Belgia „Konklawe” („Conclave”) reż. Edward Berger, Wielka Brytania/ USA
27. Gala Polskich Nagród Filmowych ORŁY: Najlepsze stylizacje z czerwonego dywanu
Przestrzeń Teatru Polskiego w Warszawie wypełniła się największymi gwiazdami polskiego kina. Z niecierpliwością oczekując na werdykt jury, przyjrzyjmy się stylizacjom, które zdobiły tegoroczny czerwony dywan. Kto tym razem wyróżnił się podczas rozdania Polskich Nagród Filmowych Orły 2025? [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie i VUŻ: 11.03.2025 r.] ZOBACZ TAKŻE: Polskie Nagrody Filmowe ORŁY: Tak powstają statuetki! Tylko nam udało się sfilmować kulisy. Zobacz reportaż z pracowni Adama Fedorowicza Zjawiskowe stylizacje z 27. Gali rozdania Orłów Gala Orłów to wyjątkowe wydarzenie, które przyciąga największe gwiazdy i osobowości filmowe, które olśniewają zjawiskowymi kreacjami. Za wieloma stylizacjami, które podziwiamy podczas 27. gali Orłów, stoją zarówno uznani polscy projektanci mody, jak i twórcy młodego pokolenia. Nierzadko powstają one nawet wiele tygodni wcześniej. Która z tegorocznych kreacji zachwyciła najbardziej? CZYTAJ TEŻ: Orły 2025: znamy nominowanych! Te filmy powalczą o „polskiego Oscara”. Są niespodzianki. Poznaj pełną listę ORŁY 2025: Która z gwiazd wypadła najlepiej na czerwonym dywanie? Na czerwonym dywanie w tym roku z pewnością nie zabrakło kreatywności. Choć jak zwykle wśród wieczorowych stylizacji dominowała klasyczna czerń, wiele gwiazd postanowiło zaszaleć z fakturą. Joanna Kulig postawiła na trójwymiarową, marszczoną kreację, którą uzupełniły rękawiczki w operowym stylu. Marta Manowska z kolei sięgnęła po odważne, asymetryczne wycięcia. Katarzyna Herman natomiast długą czarną suknię przełamała okazałymi, białymi mankietami z tiumu, które całkowicie odmieniły charakter jej stylizacji. Na wieczorową suknię z stylu glamour zdecydowała się Maria Dębska, która włożyła na tę okazję bordową kreację dopełnioną cekinami. Maja Ostaszewska wyróżniła się brązową suknią z wycięciami w talii całą uszytą z cekinów. Nowoczesna suknia Mariety Żukowskiej zaskoczyła śmiałymi rozporkami, które odsłaniały jej nogi aż do bioder. Tegoroczna gala ORŁY 2025 była nie tylko świętem polskiego kina, ale także modowym wydarzeniem, które pokazało, że polskie gwiazdy potrafią eksperymentować ze stylem. Która stylizacja spodobała Wam się najbardziej?
Allan Starski został pierwszym laureatem 27. Orłów. Otrzymał Oscara za „Listę Schindlera”
„Jest niezwykle skromnym człowiekiem, pełnym miłości do filmu i do ludzi”
Chociaż gala rozdania nagród Orły odbędzie się dopiero 10 marca, właśnie poznaliśmy nazwisko pierwszego laureata. Podczasa spotkania z nominowanymi w Telewizji polskiej prezydent Polskiej Akademii Filmowej przekazał, komu w tym roku zostanie wręczona nagroda honorowa — jest to wybitny polski scenograf, Allan Starski. Kilka lat temu udzielił VIVIE! wyjątkowego wywiadu, w którym opowiedział o sekretach swojego zawodu oraz o swoich osiągnięciach na skalę międzynarodową, w tym o nagrodzie Amerykańskiej Akademii Filmowej — Oscarze. Allan Starski otrzyma Orła za całokształt kariery 5 marca podczas spotkania z nominowanymi do Orłów w siedzibie Telewizji Polskiej ogłoszono, kto zostanie laureatem wyjątkowej nagrody za osiągnięcia życia. W tym roku jedną z najważniejszych nagród w świecie polskiego kina otrzyma wybitny scenograf Allan Starski. „Laureat Nagrody za Osiągnięcia Życia to nie tylko osoba, która zrobiła fantastyczne filmy. To także twórca, który jest dla nas busolą i drogowskazem etycznym, co jest szczególnie ważne w dzisiejszych czasach. Allan Starski to mag polskiego i światowego kina. Kochamy go nie tylko za piękne scenografie, które stworzył do wielu, wielu filmów — Allan Starski jest pierwszym scenografem, który dostał tę nagrodę. Jest także niezwykle skromnym człowiekiem, pełnym miłości do filmu i do ludzi. Na przestrzeni lat stał się również drogowskazem moralnym, który przeprowadził nas przez róże epoki, zachowując niebywałą pasję do kina” przekazał zebranym Dariusz Jabłoński, prezydent Polskiej Akademii Filmowej. Zobacz także: Polskie Nagrody Filmowe ORŁY: Tak powstają statuetki! Tylko nam udało się sfilmować kulisy Allan Starski — kariera, filmy, osiągnięcia Allan Starski swoją przygodę ze scenografią zaczął już w latach 60. ubieglego wieku. W 1969 r. ukończył studia na Wydziale Architektury Wnętrz Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W tym samym roku zaczął pracować jako scenograf w Zespołach Polskich Producentów Filmowych. Przez ponad pół wieku swojej kariery miał okazję pracować z takimi reżyserami jak Andrzej Wajda, Krzysztof Kieślowski, Agnieszka Holland, Władysław Pasikowski, Janusz Zaorski czy nawet Steven Spielberg. Jego wkład w świat kultury i sztuki został wielokrotnie doceniany. W 1979 r. za scenografię w „Pannach z Wilka” otrzymał po raz pierwszy nagodę Lwów, wówczas znanych jako „Lwy Gdańskie”. W 2013 r. wraz z Ewą Braun został laureatem jednej z najważniejszych nagród w świecie filmowym — Oscara — za scenografię do filmu Stevena Spielberga „Lista Schindlera”. Nagrodę Orła odebrał dotychczas aż trzy razy, za „Pana Tadeusza” Andrzeja Wajdy, „Pokłosie” Władysława Pasikowskiego i „Pianistę” Romana Polańskiego. Za ostatniego z nich dostał również Cezara. W 2014 r. otrzymał także Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, a rok później odsłonił swoją gwiazdę w Łódzkiej Alei Gwiazd. W 2023 r. całość jego dorobku zawodowego została doceniony także na festiwalu filmowym w Gdyni, gdzie otrzymał nagrodę Platynowych Lwów. Wówczas z tej okazji zdecydował udzielić Beacie Nowickiej z VIVY! wywiadu, w którym opowiedział o swojej karierze i osiągnięciach. Zapraszamy do lektury archiwalnego wywiadu. Wywiad z Allanem Starskim udzielony VIVIE! w 2023 r. Osiemdziesiąte urodziny, przegląd Pana najważniejszych filmów, Platynowe Lwy na festiwalu filmowym w Gdyni za całokształt twórczości… Czy ta szczególna konfiguracja nastraja Pana refleksyjnie? Allan Starski: Trochę tak. Myślę, że wszystko razem nieco mnie zaskoczyło, i ta osiemdziesiątka, i ta nagroda za dorobek życia. Poważnie brzmi… (uśmiech). Wszyscy pytają, jaki będzie następny film, trudno mi odpowiedzieć, bo w tej chwili nie robię żadnego. W ubiegłym tygodniu miałem we Wrocławiu MasterClass z młodymi ludźmi, którzy oczekiwali ode mnie opowieści o tym, jaki robię film, a ja się cieszyłem, że mam szansę prowadzić z nimi te warsztaty. Gdybym robił film, byłoby to niemożliwe. Praca scenografa – poza wielką przyjemnością twórczą i wielką satysfakcją, kiedy zrobi się dobrą scenografię do dobrego filmu – to ciężka, fizyczna harówka. Długa. Po tylu latach robienia dużych filmów nie rwę się do mniejszych przedsięwzięć. A duży, skomplikowany historycznie film oznacza rok pracy w ostrym reżimie. Na początku zawsze jest ciekawie. Reżyser zawsze jest miły. Rozmowy są pełne energii twórczej, zapału i fantastycznych pomysłów. Oczywiście, jeśli gramy na tych samych falach. Udało mi się w życiu robić filmy z reżyserami, którzy po pierwsze mnie rozumieli, po drugie mi imponowali. Wiedziałem, że mogę od nich czegoś się nauczyć, i to było motywacją do szalenie intensywnej rozmowy, nie tylko o wspólnym filmie. Dwadzieścia pięć lat temu widziałam Pana spacerującego przez trzy dni po krakowskim Kazimierzu ze Stevenem Spielbergiem. Byliście zanurzeni w rozmowie. Zawsze chciałam Pana zapytać, o czym wtedy tak namiętnie dyskutowaliście? To był jego drugi pobyt w Krakowie. Dostałem oficjalne zaproszenie od producentów amerykańskich. Przywitaliśmy Stevena na lotnisku, wsiadamy do busika i, jak to w Polsce, każdy gramoli się na miejsce, które jest wolne, a producent liniowy mówi: „Nie, nie, chwileczkę. Każdy siada tam, gdzie jest to przewidziane. Panie Allanie, pan siada obok Stevena”. To było nasze pierwsze spotkanie. Szok. Ale od razu zaiskrzyło i przez te trzy dni dokumentacji cały czas rozmawialiśmy. No właśnie… Najpierw o filmach Stevena. Pytałem go, jak zaczęła się jego kariera, bardzo interesowały mnie „Szczęki”, a później coraz bardziej wciągaliśmy się w „Listę Schindlera”. Pokazywałem mu obiekty, które mogłyby zagrać w tym filmie. Nie miałem śmiałości spytać, dlaczego mnie wybrał. Najprostsze pytanie, które powinienem mu zadać. Steven nie jest zbyt otwartym człowiekiem. Jest raczej typem introwertyka, podobnie zresztą jak ja. Mieszkaliśmy w hotelu Cracovia, po tych trzech dniach przyszedł do mnie Branko Lustig, nieżyjący już producent chorwacki, i powiedział: „Steven chce z tobą zjeść jutro śniadanie”. Okazało się, że to śniadanie jest pasowaniem na scenografa. Steven definitywnie zdecydował, że chce ze mną robić ten film. No a później było tylko trudniej! (śmiech). Zbudowałem olbrzymią makietę obozu i poleciałem do Los Angeles. Dotarliśmy do biura Amblin – Steven kręcił wtedy „Jurassic World” w Parku Stanowym Nā Pali Coast na Hawajach – a „Jerry” Molen, producent amerykański, który na mnie czekał, mówi: „Słuchaj, nie spotkamy się dzisiaj ze Stevem, bo jest uwięziony na Hawajach”. Myślałem, że to żart. Okazało się, że na wyspie było trzęsienie ziemi i wysłano po niego samolot wojskowy. Był pierwszą osobą, która została stamtąd wyciągnięta. Przyjechał do biura następnego dnia i zwrócił się do swojej sekretarki: „Kup dla całej mojej rodzinie rowery, zgromadź dużą ilość wody i załatw generator prądu”. Wyciągnął praktyczne wnioski… Imponujące. No tak, na wyspie nie działała komunikacja i brakowało wody i światła. Później zaczęliśmy rozmawiać o filmie, ale w zasadzie czas na te rozmowy mieliśmy tylko w porze lunchu, bo resztę czasu poświęcał na film o dinozaurach. Ta jego podzielność uwagi zawsze mi imponowała. Kiedy przyjechał do Krakowa, od siódmej rano do 19.30 był zajęty „Listą Schindlera”, a po kolacji z rodziną włączał telewizję satelitarną zainstalowaną specjalnie dla niego i w nocy montował „Park Jurajski”. To są rzeczy, które przekraczają moje możliwości i moje wyobrażenie o pracy. Przez całe życie nie łączyłem projektów. Nie spotykałem się z innymi reżyserami i nie mówiłem do mojego asystenta: „Ty to skończysz, a ja zacznę nowy film”. Każde przedsięwzięcie szalenie mnie pochłania i eksploatuje. Daję z siebie wszystko, żeby film, który robię, był jak najlepszy. Za „Listę Schindlera” dostał Pan Oscara… Widziałam większość Pana filmografii. Mam wrażenie, że Pańska wyobraźnia nie ma granic. Czym Pan ją karmił? Wychował się Pan przecież w powojennej Warszawie: zrujnowanej, biednej i ponurej. Żyłem w świecie filmu, wyobraźni, ponieważ mój tata był scenarzystą filmowym, szefem zespołu Iluzjon, spotykał się z fantastycznymi twórcami. Na początku mieszkaliśmy w Łodzi. I w tej Łodzi wszyscy ludzie związani z filmem rezydowali w Domu Filmowca na Narutowicza, gdzie były wspaniałe prywatne bankiety. Jako szkrab podsłuchiwałem dorosłych. Szybko zacząłem czytać. Ojciec podsuwał mi Sienkiewicza, a ja wolałem scenariusze filmowe. Bywałem też na planie filmowym, gdzie zobaczyłem pierwszą scenografię: dom z przodu wyglądał jak prawdziwy, a z tyłu było rusztowanie. W wieku ośmiu lat „byłem” filmowcem, jak skończyłem 17 lat, przestało mnie to interesować. Lubiłem chodzić do kina i dyskutować z ojcem, ale nasze spojrzenia na film zaczęły się rozchodzić. Mnie się podobały filmy awangardowe, on zawsze bronił klasycznego, dobrego kina. Co w tym czasie zajmowało moją głowę? Wyrwanie się w świat. Nie dziwi mnie to. Nie lubiłem szkoły, nie lubiłem tej atmosfery, apeli, na które trzeba było stawiać się z czerwoną chustą, nawet jeśli nie należało się do pionierów. Nie znosiłem tej doktrynacji. Lubiłem Elvisa Presleya, którego płyty były niedostępne, i filmy kowbojskie, których w polskich kinach nie było. W szkole nauczyłem się francuskiego, a angielskiego na książkach Iana Fleminga o Bondzie, bo fascynował mnie ten świat. Poszedłem na Akademię Sztuk Pięknych, po pierwsze dlatego, że wciągało mnie rysowanie, projektowanie, po drugie, wierzyłem, że Akademia pozwoli mi wyjechać za żelazną kurtynę. Studiowałem w późnych latach 60., zajęcia prowadzili Mroszczak, Tomaszewski, Lenica, legendy plakatu, które zdobyły międzynarodową sławę. Wybrałem wystawiennictwo, bo wydawało mi się, że będę budował polskie pawilony wystawiennicze na całym świecie. Okazało się – jak to bywa w każdym zawodzie – że mogę co najwyżej wykonywać swoim profesorom rysunki, a to oni będą buszowali po świecie. Wtedy uważałem, że film dla artysty z dyplomem ASP to eklektyczne odtwarzanie świata już istniejącego, a nie czysta, wyzwolona sztuka. Z perspektywy czasu muszę przyznać – chociaż kocham kino i jestem dumny z filmów, w których miałem szansę pracować – że trochę w tym racji! Film jest dla scenografa, artysty, jakimś rodzajem zniewolenia. Poddania się… …bogowi reżyserowi? Trochę tak. Staram się tego boga nie tyle zrzucić z piedestału, ile zafascynować swoimi pomysłami, ale to reżyser decyduje o kształcie filmu. To on może powiedzieć, że mój pomysł jest do dupy. Przy każdym filmie muszę poddać się w jakimś stopniu estetyce i wyobraźni reżysera. Muszę spełnić jego marzenia, a nie zawsze wiem, czy to, co zostanie zbudowane – mimo że wcześniej rysuję, pokazuję makiety – będzie precyzyjnie dopowiadało temu, co reżyser ma w głowie. Czy nie powie: „Co to jest?!”, kiedy ja już wydałem kilka milionów. Złotych albo dolarów. Za każdym razem pojawia się presja, stres, niewiadoma. Rok takiej pracy przeżywam bardzo emocjonalnie. Oczywiście zdarzają się reżyserzy, z którymi czuję się w pełni artystą. Sprawdź również: Razem w życiu prywatnym i w pracy. Allan i Wiesława Starscy od pół wieku są szczęśliwym małżeństwem Na przykład z Andrzejem Wajdą, z którym zrobił Pan 14 filmów. I genialne scenografie w moim ulubionym „Człowieku z marmuru”, „Pannach z Wilka”, „Dantonie” czy „Panu Tadeuszu”. Robiąc „Smugę cienia”, nasz pierwszy film, zdawałem sobie sprawę, że Andrzej zawsze szuka nowych ludzi, i ten film prawdopodobnie będzie moją jednorazową przygodą, a on później poleci w inną stronę, na horyzoncie pojawi się kolejny ciekawy, młody człowiek, który go zafascynuje. A jednak nie tylko udało mi się zrobić z Andrzejem tyle filmów, mogę również powiedzieć, że byliśmy przyjaciółmi artystycznymi. Ja podziwiałem jego, a on z kolei wierzył w moje pomysły. Często reżyserzy są tak przywiązani do swojej wizji, że nie umieją otworzyć się na nowe pomysły. Andrzej był niezwykle otwarty na wszelkiego rodzaju sugestie i propozycje. Przy „Smudze cienia” port w Bangkoku zbudował Pan w Bułgarii nad Warną. Ulice Warszawy do „Pianisty” Polańskiego – w Berlinie, Londyn z „Olivera Twista” – w słynnym studio Barrandov w Pradze… Za każdym razem kreuje Pan nowy, fikcyjny świat. To mnie fascynuje. Na tym polega zachwycające oszustwo tego zawodu. Scenografia to rodzaj plakatu. Jeśli jednak będzie zbyt symboliczna, stanie się dekoracją teatralną. Na warsztatach we Wrocławiu ktoś mnie zapytał, jaka jest różnica pomiędzy scenografią w teatrze i w kinie. Na początku mądrze coś tłumaczyłem, a na końcu powiedziałem, że scenografia w filmie to jest piękne oszustwo. Widz idzie do kina i wierzy, że nagle znalazł się w Londynie wiktoriańskim. Nieważne, że został zbudowany w Pradze. Widz musi w to uwierzyć, bo inaczej nie uwierzy w film. Natomiast w teatrze jest pewna konwencja, którą się kupuje albo nie. W filmie realność też jest zagęszczona, ale widzowie w kinie muszą być przekonani że to, co widzą na ekranie, jest prawdą. Filmy, które lubię robić, to często bardzo duże i bardzo kosztowne produkcje, które muszą przemawiać do szerokiej publiczności. Oczywiście nie w prymitywny sposób. Uważam, że połączenie sztuki i szerokiego odbioru w kinie jest szalenie ważne. Spotkałem w życiu wachlarz wspaniałych reżyserów, z którymi – z różnych powodów – nie udało mi się zrobić filmu. Kiedyś przyjechał do Polski Phillip Noyce, reżyser fantastycznego kina akcji z Harrisonem Fordem. Bardzo chciał ze mną zrobić „Świętego” w wersji fabularnej. Po paru tygodniach zadzwonił do mnie: „Słuchaj, Allan, producenci powiedzieli, że ty jesteś scenografem od art movie, a my robimy action movie. Nie chcą, żebyś robił tę scenografię”. Było Panu żal? Nie. Zrobiłem wystarczającą ilość dobrych filmów, żeby nie czuć żalu, że zrezygnowałem z tego, a tamten nie wyszedł. Jedne filmy nie wyszły, ale pojawiły się nowe, często ciekawsze. Alan Pakula, reżyser popularnych filmów o wadze artystycznej, na przykład „Wszystkich ludzi prezydenta”, zaproponował mi dokumentację do „Wyboru Zofii”, nie wiedząc, jak się nazywam. Chciał pracować ze „scenografem Andrzeja Wajdy”. Znalazłem się w jego amerykańskiej ekipie i bardzo się zaprzyjaźniliśmy. Byłem nim oczarowany, a on był zainteresowany moją wyobraźnią. Bardzo chciał ze mną pracować, ale „Danton” Andrzeja i „Wybór Zofii” miały obsunięcia terminów i nałożyły się na siebie. Byłem w Paryżu, przygotowując „Dantona”, siedziałem w swoim mieszkaniu, kiedy zadzwonił producent Alana. Był zaskoczony: „Czy mam przekazać »nie« Alanowi?!”. „Nie odmawiam”, odpowiedziałem. Oszalałbym z radości, mogąc zrobić z nim ten film, ale już robię film z Andrzejem Wajdą i nie powiem mu nagle, że rezygnuję. Na szczęście „Danton” to jedna ze wspanialszych moich przygód! Trudne wybory... Pakula się obraził? Wręcz przeciwnie. Skończył swój film wcześniej niż my, przyjechał do Paryża i zaproponował, żebym przyleciał do Stanów. Był szefem gildii reżyserskiej, powiedział: „Mogę ci wszystko załatwić”. Wtedy miałem w Warszawie przyjaciół, dom i tatę w nie najlepszym stanie zdrowia. Odmówiłem. Po Oscarze dostałem podobną propozycję. Zresztą już po nominacji nasze małe mieszkanie na Ursynowie całe było zapchane bukietami kwiatów. Największy przyszedł od firmy Universal, posłaniec nie mógł wejść z tymi różami przez drzwi. Dzień po Oscarach Larry Mirisch – do dziś jest moim agentem, pochodzi ze słynnej rodziny producentów największych klasyków: „Siedmiu wspaniałych” czy „Garsoniery” – powiedział: „Allan, powinieneś przeprowadzić się do Los Angeles”. Po raz drugi odpowiedział Pan „nie”. Żałował Pan kiedyś tych decyzji? Nigdy. Dzięki temu, że nie mieszkałem w L.A., robiłem te filmy, które chciałem. Nie musiałem budować albo kupować wspaniałej willi w Los Angeles, nie miałem tego psychicznego obciążenia, byłem w jakimś sensie wolny. Mówiłem pani o tym na początku – film zawsze był dla mnie pasją życia, ale koniec filmu, premiera jest wyzwoleniem. Zaczynam sobie żyć poza filmem i jest mi z tym bardzo dobrze. Czekam, co się wydarzy. Na planie częściej się Pan kłóci czy stosuje dyplomatyczne środki? Żyję w kinematografii reżyserskiej. Akceptuję, że wodzem w filmie jest reżyser, a ja jestem jego współpracownikiem. Oczywiście bywają momenty, kiedy nie można odpuścić. Mam swoje sposoby, żeby zrobić to, co uważam za najlepsze dla filmu, ale muszę przedstawić swoją koncepcję tak fantastycznie i tak przekonująco, żeby na drugi dzień reżyser powiedział: „Słuchajcie, mam świetny pomysł…”. I robimy dokładnie to, co ja mu powiedziałem (śmiech). Spielberg, Polański, Wajda, Holland… Czy Pan bywa przerażony, kiedy dostaje nową propozycję? Zawsze jestem na początku przerażony. To, co znosi moja żona – i znosiła – jest niewyobrażalne. Kiedy dostałem propozycję od Romana Polańskiego, wpadłem w panikę, powiedziałem do żony: „To jest jakiś obłęd. Roman wszystko chce budować”. Chce, żeby film w 100 procentach zgadzał się z jego wizją. Jeden do jednego. Wszystko musi być wykreowane od zera. Na wszystkim zna się najlepiej. A Wiesia mówi: „No chwileczkę, spójrz na to, co zrobiłeś do tej pory. Spójrz na »Listę Schindlera«, na »Notturno«…”. To film o Franzu Schubercie, gdzie zbudowałem olbrzymie dekoracje za niewielkie pieniądze. Po „Sissi” był to największy historyczny film austriacki. No i taki stres jest za każdym razem. Pana życie to gotowy scenariusz, myślał Pan o tym w takich kategoriach? Nigdy nie miałem ciągot, żeby robić coś innego, chociaż uwielbiam wszystkie zawody, które wiążą się z filmem. Jestem nie tylko scenografem. Jestem filmowcem, czuję się filmowcem i lubię filmowców. Mam przyjaciół i kolegów z czasów szkoły i do tej pory utrzymujemy kontakt. Jeżdżę z nimi na łyżwach, chodzę z nimi na różne spotkania towarzyskie, ale najlepiej rozmawia mi się z filmowcami. Jadę na jakiś festiwal, spotykam znajomego albo poznaję kogoś nowego, następuje wymiana: „Widziałem twoje filmy, strasznie mi się podobają. A ja oglądałem twoje, są wspaniałe…” i zaczynamy niekończące się rozmowy o kinie! Co by Pan powiedział młodym ludziom? Nie musicie od razu zaczynać od „Listy Schindlera”. Zróbcie dobry film i z tym filmem się przebijcie. W życiu trzeba mieć szczęście, ale też pewną nieustępliwość. Umiejętność dążenia do celu. Jak już wyznaczy się cel, to trzeba do tego celu dotrzeć, tylko nie za wszelką cenę. W tym przemyśle, w tym środowisku czasem jest tendencja, żeby iść do celu, nie zważając na skutki uboczne i osobiste koszty. Niczego nie robiłem na siłę, ale jak już się czegoś podjąłem, to wytrwale podążałem do miejsca, które sobie wyznaczyłem. Czytaj też: Orły 2025: znamy nominowanych! Te filmy powalczą o „polskiego Oscara”. Są niespodzianki
Polskie Nagrody Filmowe ORŁY: Tak powstają statuetki! Tylko nam udało się sfilmować kulisy
Zobacz reportaż z pracowni Adama Fedorowicza
Niecała godzina drogi z centrum Warszawy, uliczki coraz bliższe gęstym lasom, podwórko ozdobione kilkoma rzeźbami. Jesteśmy u celu. To tu w miejscowości Otrębusy od 27 lat powstają statuetki Polskich Nagród Filmowych ORŁY. Ich twórca Adam Fedorowicz zaprosił nas z kamerą VIVY.pl do swojej pracowni… Kulisy powstania statuetki ORŁY — wideo Żeby prawie trzy dekady opiekować się orlimi nagrodami, trzeba było wygrać konkurs. Adam Fedorowicz wspomina go pełen emocji, bo zdecydowanie nie wszystko poszło po jego myśli. „Wszystko tak naprawdę zaczęło się od historii z plasteliną. Pamiętam, to było lato. Postanowiłem zgłosić swój projekt do konkursu. Zapakowałem go w kartonowe pudełko, ale nie przypuszczałem, że będzie jeździł przez pół dnia po Warszawie. Efektem tego było, że plastelina, z której wykonałem tamtego Orła, się rozpuściła. Zostały tylko druty, reszta się rozpłynęła. Dostałem telefon z pytaniem, czy jestem w stanie szybko całość odtworzyć, bo następnego dnia odbywała się prezentacja. Stanąłem na wysokości zadania i działałem przez całą noc. Na szczęście efekt był taki, że ten konkurs wygrałem”, opowiada VIVIE.pl rzeźbiarz, który pokazał nam swoją pracownię. Statuetki Orłów powstają w podziemnym pomieszczeniu, do którego artysta schodzi schodami swojego domu. Pytany o to, czy zawsze udawało mu się tworzyć bez niespodziewanym wyzwań, szybko przypomina sobie, że zarwanych nowych było znacznie więcej. „Przez 27 lat to tych historii trochę się zebrało. Na pewno pamiętam, że ciągnąłem pracę przez 24 godziny na dobę. Oczywiście z przerwami na posiłki, ale wszystko, żeby zdążyć na galę. Zawsze te statuetki dojeżdżały, czasem nawet jeszcze ciepłe”, śmieje się pan Adam przed naszą kamerą. Projekt statuetki zakładał wyeksponowanie cech świata filmu, lekkości i polskości. Wygląd nagrody doceniała głośno między innymi pani Grażyna Szapołowska, która opowiadała, że nigdy nie widziała i nie dostała piękniejszej statuetki. CZYTAJ TAKŻE: Orły 2025: te filmy powalczą o „polskiego Oscara”. Są niespodzianki Lata mijają, a niektórzy wciąż twierdzą, że wyniki plebiscytu nie są tajne i pan Adam dokładnie wie, czyje imiona i nazwiska wygrawerować na statuetkach jeszcze przed uroczystością. To jednak nieprawda. „Z tymi plotkami spotykam się od dawna, ale zaręczam, że koperty są otwierane bezpośrednio na gali. Dopiero wtedy wszyscy w jednym czasie poznajemy zwycięzców”, mówi nam Adam Fedorowicz i dodaje, że potem Orły wracają do jego pracowni i dopiero są poddawane spersonalizowanemu grawerowaniu. Zobaczcie cały materiał z pracowni rzeźbiarskiej Adama Fedorowicza. Najbliższa gala Polskich Nagród Filmowych ORŁY, podczas której będzie można podziwiać jego prace, odbędzie się w najbliższy poniedziałek 10 marca. Transmisja w Telewizji Polskiej.
Orły 2025: znamy nominowanych! Te filmy powalczą o „polskiego Oscara”. Są niespodzianki
Koniec niepewności. W środę 12 lutego po godzinie 15.00 organizatorzy ogłosili nominacje do 27. Polskich Nagród Filmowych. Ceremonia odbyła się w siedzibie nadawcy na Woronicza. Przypomnijmy, że uroczysta gala rozdania Orłów 2025 odbędzie się już w poniedziałek 10 marca w Warszawie. Transmisję z ceremonii przeprowadzi na żywo Telewizja Polska oraz TVP VOD. Kto ma szansę na statuetkę, która nazywana jest „polskim Oscarem”? To nie pozostaje już dłużej tajemnicą. Sprawdź pełną listę nominowanych! Orły 2025: oto pełna lista nominowanych filmów. One powalczą o statuetkę Członkowie i członkinie Polskiej Akademii Filmowej ogłosili swój werdykt. Tym samym wiadomo, które obrazy wezmą udział w 27. edycji Orłów. A zadanie nie było wcale proste, ponieważ o to zaszczytne wyróżnienie ubiegało się aż 70 rodzimych produkcji, które musiały być zgodne z normami regulaminowymi (m.in. emisja w minionym roku). Wszystkie prezentowano w warszawskim kinie Iluzjon Filmoteki Narodowej – Instytutu Audiowizualnego od początku stycznia. Towarzyszyły im również spotkania z twórcami, liczne dyskusje i wymiana poglądów. To wyjątkowe wydarzenie na kulturalnej mapie stolicy. Z tego grona wybrano szczęśliwców, którzy powalczą o prestiżową statuetkę, nazywaną „polskim Oscarem”. Kim są? Nie brakuje zaskoczeń. Najwięcej nominacji, bo aż 15, uzyskał film „Biała odwaga” Marcina Koszałki, który jest opowieścią o losach dwóch rodów z Podhala. O dwie mniej uzyskała „Dziewczyna z igłą” – koprodukcja duńsko-polsko-szwedzka, przybliżająca losy dziewczyny, która zachodzi w niechcianą ciążę. A reszta? Poniżej prezentujemy pełną listę nominowanych. W środę 12 lutego w siedzibie Telewizji Polskiej odbyło się ich uroczyste ogłoszenie.W jego trakcie podkreślono znaczenie powrotu tych prestiżowych nagród akurat do tego nadawcy. „Orły, po ośmiu latach znakomitej współpracy z Canal+, wracają do gniazda publicznego nadawcy”, mówił Dariusz Jabłoński, Prezydent Polskiej Akademii Filmowej. „Dzisiaj otwieramy nowy, kolejny rozdział we wspólnej historii Orłów i TVP z nadzieją i wiarą, że przyniesie ona wymierne korzyści polskiemu kinu. Misja Polskich Nagród Filmowych i Polskiej Akademii Filmowej, które na wielu polach wspierają rodzimych twórców i polską kinematografię, idealnie współgra z misją telewizji publicznej. Telewizja Polska przez lata była najlepszym partnerem polskiej twórczości filmowej i głęboko wierzymy, że do tej roli powróci z całą mocą. Dziękujemy też Canal+, nadawcy, który tak jak TVP jest oddanym przyjacielem polskiego filmu, i przez 8 lat pełnił rolę oficjalnego nadawcy Orłów. To były dobre lata dla Orłów! W imieniu Polskiej Akademii Filmowej i Niezależnej Fundacji Filmowej, organizatora Orłów, zarówno Canal+ jak i wszystkim jej pracownikom, którzy oddali swoje serce Orłom – najserdeczniej za tę twórczą i wartościową współpracę dziękujemy”, podkreślił. View oEmbed on the source website Kategoria: Najlepszy film „Biała odwaga” „Dziewczyna z igłą” „Kulej. Dwie strony medalu” „Strefa interesów” „To nie mój film” Kategoria: Najlepszy film europejski „20 dni w Mariupolu” „Anatomia upadku” „Biedne istoty” „Emilia Perez” „Konklawe” Kategoria: Najlepsza reżyseria Marcin Koszałka, „Biała odwaga” Kamila Tarabura, „Rzeczy niezbędne” Jonathan Glazer, „Strefa interesów” Magnus Von Horn, „Dziewczyna z igłą” Maria Zbąska, „To nie mój film” Kategoria: Najlepsza główna rola męska Jacek Borusiński, „Wróbel” Maciej Damięcki, „Cisza nocna” Marcin Dorociński, „Minghun” Filip Pławiak, „Biała odwaga” Tomasz Włosok, „Kulej. Dwie strony medalu” Kategoria: Najlepsza główna rola kobieca Sandra Drzymalska, „Biała odwaga” Sandra Drzymalska, „Simona Kossak” Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, „Kobieta z...” Michalina Olszańska, „Kulej. Dwie strony medalu” Vic Carmen Sonne, „Dziewczyna z igłą” View oEmbed on the source website Kategoria: Najlepsza drugoplanowa rola męska Andrzej Chyra, „Kulej. Dwie strony medalu” Kieran Culkin, „Prawdziwy ból” Jakub Gierszał, „Biała odwaga” Julian Świeżewski, „Biała odwaga” Zdzisław Wardejn, „Cisza nocna” Kategoria: Najlepsza drugoplanowa rola kobieca Trine Dyrholm, „Dziewczyna z igłą” Wiktoria Gorodeckaja, „Biała odwaga” Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, „Rzeczy niezbędne” Agata Kulesza, „Simona Kossak” Joanna Kulig, „Kobieta z…” Kategoria: Najlepszy film dokumentalny „Ósmy dzień Chamsinu” „Drzewa milczą” „Gdy powieje harmattan” „Las” „Wanda Rutkiewicz: Ostatnia wyprawa” Kategoria: Odkrycie roku Gabriela Muskała, reżyseria filmu „Błazny” Frederikke Hoffmeier, muzyka do filmu „Dziewczyna z igłą” Kamila Tarabura, reżyseria filmu „Rzeczy niezbędne” Tomasz Gąssowski, reżyseria filmu „Wróbel” Maria Zbąska, reżyseria „To nie mój film” View oEmbed on the source website Kategoria: Najlepsza muzyka „Biała odwaga” „Diabeł” „Dziewczyna z igłą” „Idź pod prąd” „Koński ogon” „Kulej. Dwie strony medalu” „Simona Kossak” „To nie mój film” „Wróbel” Kategoria: Najlepsze zdjęcia „Biała odwaga” „Dziewczyna z igłą” „Kobieta z…” „Minghun” „Strefa interesów” Kategoria: Najlepszy filmowy serial fabularny „Idź przodem, bracie” „Lady Love” „Matki pingwinów” „Rojst: Millenium” „Śleboda” Kategoria: Najlepszy scenariusz „Biała odwaga” „Dziewczyna z igłą” „Kulej. Dwie strony medalu” „Minghun” „Prawdziwy ból” „Strefa interesów” Kategoria: Najlepsza charakteryzacja „Biała odwaga” „Czerwone maki” „Dziewczyna z igłą” „Kleks i wynalazek Filipa Golarza” „Kulej. Dwie strony medalu” „Minghun” „Sami swoi: Początek” View oEmbed on the source website Kategoria: Najlepszy dźwięk „Biała odwaga” „Dziewczyna z igłą” „Plan Petera” „Strefa interesów” „Wrooklyn zoo” Kategoria: Najlepszy montaż „Biała odwaga” „Dziewczyna z igłą” „Kobieta z...” „Kulej. Dwie strony medalu” „Sezony” „Wanda Rutkiewicz. Ostatnia wyprawa” „Wrooklyn Zoo” Kategoria: Najlepsza scenografia „Biała odwaga” „Czerwone maki” „Dziewczyna z igłą” „Kobieta z…” „Simona Kossak” „Strefa interesów” Kategoria: Najlepsze kostiumy „Biała odwaga” „Dziewczyna z igłą” „Kulej. Dwie strony medalu” „Simona Kossak” „Strefa interesów” Kto z tego grona okaże się szczęśliwcem? Przekonamy się już 10 marca. Warto przypomnieć, że w tym roku, po przerwie, Orły powróciły na antenę Telewizji Polskiej. To niezwykle ważne, prestiżowe wydarzenie kulturalne. W poprzednich latach statuetki w głównej kategorii zdobywali m.in. Wojciech Smarzowski za „Różę”, Jan Komasa za „Boże ciało”, Piotr Domalewski za „Cichą noc” czy Paweł Pawlikowski za „Zimną wojnę”. W 2024 laureatką została natomiast Agnieszka Holland za „Zieloną Granicę”.
Festiwal 27. Orłów już od piątku w warszawskim kinie Iluzjon. Sprawdź program
W nim najważniejsze polskie filmy i codziennie spotkania z twórcami!
Festiwal 27. Orłów, Polskich Nagród Filmowych, rozpocznie się 10 stycznia w warszawskim kinie Iluzjon Filmoteki Narodowej – Instytutu Audiowizualnego. Przez niemal miesiąc, widzowie oraz członkinie i członkowie Polskiej Akademii Filmowej obejrzą blisko 70 filmów ubiegających się o nominacje w tegorocznej edycji Orłów. Codziennie po wieczornych pokazach uczestnicy Festiwalu będą mieli niepowtarzalną okazję, by wziąć udział w spotkaniach z uznanymi twórcami filmowymi, nagradzanymi dokumentalistami i swoimi ulubionymi aktorami, którzy opowiedzą o kulisach powstawania prezentowanych filmów. Festiwal 27. Orłów potrwa do 8 lutego. W ramach Festiwalu widzowie będą mogli zobaczyć filmy kandydujące do 27. Orłów – produkcje, które spełniły warunki Regulaminu Orłów, w tym 7-dniowej nieprzerwanej dystrybucji kinowej w 2024 roku. W programie Festiwalu m. in.: polski kandydat do Oscara „Pod wulkanem” w reż. Damiana Kocura; dramat wojenny „Biała odwaga” w reż. Marcina Koszałki; „Minghun” w reż. Jana P. Matuszyńskiego z przejmującą rolą Marcina Dorocińskiego; doceniony przez krytyków debiut Marii Zbąskiej „To nie mój film”; obsypana nagrodami „Dziewczyna z igłą” w reż. Magnusa von Horna; „Wróbel” w reż. Tomasza Gąssowskiego czy dramat „Kobieta z…” w reż. Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta. Swoje miejsce w programie mają też historie oparte na biografiach, jak „Simona Kossak” w reż. Adriana Panka, „Kulej. Dwie strony medalu” w reż. Xawerego Żuławskiego z Tomaszem Włosokiem w roli barwnego boksera Jerzego Kuleja czy „Idź pod prąd”, który przypomni historię ekscentrycznego muzyka z punkowego zespołu KSU, Eugeniusza Olejarczyka. Nie zabraknie również filmów dokumentalnych. Na dużym ekranie widzowie zobaczą m.in. produkcję „Wanda Rutkiewicz. Ostatnia wyprawa” w reżyserii Elizy Kubarskiej o najsłynniejszej polskiej himalaistce; „Las” wybitnej dokumentalistki Lidii Dudy; „Rok z życia kraju” Tomasza Wolskiego, w którym autor przypomina trudne realia życia w Polsce tuż przed wprowadzeniem stanu wojennego oraz wyróżniane na licznych festiwalach „Drzewa milczą” Agnieszki Zwiefki. Fani lżejszego kina w programie Festiwalu znajdą komedie obyczajowe i romantyczne, takie jak np. „Miłość jak miód”, „U Pana Boga w Królowym Moście” czy kolejna część świątecznego hitu „Listy do M. Pożegnania i powroty” oraz filmy familijne: animowana adaptacja komiksu „Diplodok” oraz „Za duży na bajki 2”. OTWARCIE FESTIWALU – piątek, 10 stycznia, godz. 20:00 Festiwal Orłów tradycyjnie otworzy produkcja spoza konkursu. Tym razem będzie to film „Jak być kochaną” Wojciecha Jerzego Hasa, pierwszego w historii laureata Orła za Osiągnięcia Życia przyznanego w 1999 roku. Rok 2025 – na który przypada setna rocznica urodzin reżysera – uchwałą Senatu RP został ustanowiony rokiem Wojciecha Jerzego Hasa. Włączając się w te obchody, Festiwal 27. Orłów serdecznie zaprasza na pokaz „Jak być kochaną”, melodramatu psychologicznego opartego na opowiadaniu Kazimierza Brandysa oraz spotkanie po projekcji poświęcone fenomenowi Hasa, a także recepcji jego dzieł w Polsce i na świecie. SPOTKANIA Z TWÓRCAMI – codziennie, od 11 stycznia do 8 lutego Między 11 stycznia a 8 lutego gośćmi Orłów w kinie Iluzjon po wieczornych seansach będą uznani twórcy filmowi – najważniejsze nazwiska polskiej kinematografii ad.2024, m.in.: Gabriela Muskała i Zbigniew Zamachowski („Błazny”), Jan Englert („Skrzyżowanie ‘99”), Andrzej Seweryn („Jestem postacią fikcyjną”), Katarzyna Warnke, („Rzeczy niezbędne”), Jan Jakub Kolski („Wariaci”), Jan P. Matuszyński („Minghun”), Maria Zbąska („To nie mój film”), Agnieszka Zwiefka („Drzewa milczą”), Bartosz Kowalski („Cisza nocna”), Sandra Drzymalska i Adrian Panek („Simona Kossak”), Jacek Borusiński („Wróbel”), Mateusz Więcławek oraz Małgorzata Hajewska-Krysztofik, („Kobieta z…”), autor zdjęć Michał Dymek i Jagna Dobesz, laureatka Europejskiej Nagrody Filmowej 2024 za scenografię do filmu („Dziewczyna z igłą”), Łukasz Simlat i Agnieszka Dulęba-Kasza („Sezony”), oraz Tomasz Włosok i Xawery Żuławski („Kulej. Dwie strony medalu”). Z widzami Festiwalu spotkają się również dziecięcy aktorzy i twórcy filmów „Diplodok” oraz „Za duży na bajki 2”. A to zaledwie początek listy, która będzie aktualizowana POD TYM ADRESEM. ORŁY SOLIDARNE Z UKRAINĄ – środa, 22 stycznia od godz. 17:30 Od chwili wybuchu pełnoskalowej wojny w Ukrainie co najmniej jeden wieczór Festiwalu Orłów dedykowany jest tematyce ukraińskiej. W tym roku zapraszamy na trzy pozakonkursowe filmy dokumentalne poświęcone Ukrainie. Pierwszy to „Real” (seans o godz. 17:30) – najnowszy film Oleha Sencowa, który po rosyjskiej inwazji na jego ojczyznę wstąpił do ukraińskiej armii i ruszył na front. Jego „Real” to 88 minut armagedonu z okopów zarejestrowanych kamerą GoPro umieszczoną na hełmie Sencowa. To unikalny, hiperdokumentalny wgląd w rzeczywistość wojny oczami jednego z jej bezpośrednich uczestników. Oleh Sencow – ukraiński reżyser, pisarz i aktywista społeczny – w latach 2014-2019 był więźniem politycznym Kremla. Polska Akademia Filmowa konsekwentnie zabiegała o jego uwolnienie, organizując liczne akcje wsparcia, w tym coroczną akcję solidarności podczas Gali Orłów. W 2019 roku Oleh Sencow został uhonorowany przez Polską Akademię Filmową Orłem Specjalnym za Odwagę i Niezłomność. Na Festiwalu 27. Orłów będzie też można zobaczyć głośny dokument „Przechwycone” Oksany Karpovych (seans o godz. 18:30) nagrodzony na Berlinale 2024 i Krakowskim Festiwalu Filmowym. Warstwę dźwiękową filmu tworzą rozmowy rosyjskich żołnierzy przechwycone przez ukraiński wywiad. Odważny filmowy eksperyment, w którym dźwięk i obraz wzajemnie wzmacniają swój przekaz, bezlitośnie ujawnia stan rosyjskiego społeczeństwa przeżartego toksyczną propagandą. Temat propagandy porusza też „Zinema. Kino na wojnie” Kornija Hrycuka (seans o godz. 20:15) – trzeci ukraiński film dokumentalny, który zostanie pokazany na Festiwalu 27. Orłów. „Zinema” to bezlitosna wiwisekcja propagandowego kina, które karmiło Rosjan nienawiścią do wszystkich, którzy odrzucili „ruski mir". Prymitywne manipulacje propagandystów bywają szyte grubymi nićmi, nierzadko ocierając się o śmieszność. Uśmiech znika jednak z twarzy, kiedy widz uświadomi sobie przerażające skutki oddziaływania propagandy. ZAMKNIĘCIE FESTIWALU – sobota, 8 lutego, godz. 20:00 Zakończenie Festiwalu dedykowane jest Jerzemu Stuhrowi – laureatowi Orła za Osiągnięcia Życia z 2018 roku i wieloletniemu senatorowi Polskiej Akademii Filmowej. Z tej okazji zostanie pokazany „Wodzirej” Feliksa Falka z wybitną kreacją aktorską Jerzego Stuhra, a po pokazie odbędzie się spotkanie poświęcone temu znakomitemu aktorowi i reżyserowi, jednemu z najwybitniejszych wodzirejów polskiego kina. Pełny program Festiwalu znajdą Państwo na stronie POLSKICH NAGRÓD FILMOWYCH. Rezerwacje i zakup biletów na stronie KINA ILUZJON. Partnerem głównym 27. Orłów, Polskich Nagród Filmowych jest Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny. Partner: kino Iluzjon. Dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
ORŁY 2024: tak wyglądały przygotowania do wielkiej gali. Agata Kulesza i Danuta Stenka wpuściły nas za kulisy
Później emocje tylko rosły. Zobacz relację!
Za nami ORŁY 2024. Polskie Nagrody Filmowe zostały rozdane po raz 26. Zanim plejada gwiazd dotarła do Teatru Polskiego, by poznać werdykt Akademii, do czerwonego dywanu trzeba było się starannie przygotować. W ostatnich chwilach przed wydarzeniem towarzyszyliśmy Agacie Kuleszy i Danucie Stence, które na gali pojawiły się w kreacjach Macieja Zienia. W atelier projektanta emocji nie brakowało. Agata Kulesza i Danuta Stenka na ORŁACH. Jak wspominają tę galę? W tym roku Maciej Zień przygotował na galę Orłów pięć zachwycających kreacji. Muzami artysty były Katarzyna Herman, Magdalena Cielecka, Agnieszka Grochowska, Danuta Stenka i Agata Kulesza. Dwie ostatnie przygotowywały się do wyjścia na czerwony dywan w warszawskim atelier przy ulicy Belwederskiej. Towarzyszyliśmy im z kamerą. Jak aktorki wspominają poprzednie edycje imprezy? Czy stresują się wyjściem na czerwony dywan? Za kogo trzymały kciuki? O wszystko zapytaliśmy w naszym materiale wideo. Z kolei na samej gali podglądaliśmy radość aktorów z corocznego spotkania, stres nominowanych przed ogłoszeniem werdyktu oraz pierwsze emocje zwycięzców... Nagrodzeni na ORŁACH 2024. Przebieg gali O tym, do kogo trafiły prestiżowe statuetki, zdecydowało ponad 800 członków Polskiej Akademii Filmowej w tajnym głosowaniu. Jego wyniki – jak co roku – pozostawały ściśle chronioną tajemnicą aż do momentu otwarcia kopert na scenie Teatru Polskiego. Za przeprowadzenie głosowania, liczenie głosów i utrzymanie ich w tajemnicy, odpowiadała światowa doradczo-audytorska firma PwC – ta sama, która odpowiada za przebieg głosowania Amerykańskiej Akademii Filmowej przyznającej Oscary. Głosami członków Polskiej Akademii Filmowej tytuł Najlepszego Filmu 26. edycji Polskich Nagród Filmowych Orły zdobyła „Zielona granica” w reżyserii Agnieszki Holland wyprodukowana przez Metro Films. Orła dla Najlepszego Reżysera za film „Kos” odebrał Paweł Maślona. Nagroda za Najlepszy Scenariusz przypadła Michałowi A. Zielińskiemu, również za „Kosa”. OBEJRZYJ TAKŻE: Odebrała Orła, zapomniała ze sceny powiedzieć najważniejszego. Agnieszka Grochowska o ukochanych dzieciach Najlepsze pierwszoplanowe role aktorskie zdaniem Akademii stworzyli: Magdalena Cielecka w filmie „Lęk” i Eryk Kulm w filmie „Filip. Orły za najlepsze role drugoplanowe trafiły do: Agnieszki Grochowskiej za kreację aktorską w filmie „Kos” i Tomasza Schuchardta za rolę w filmie „Doppelgänger. Sobowtór”. Najlepszym Filmowym Serialem Fabularnym okazał się „1670” w reżyserii Macieja Buchwalda i Kordiana Kądzieli wyprodukowany przez Akson Studio dla Netflix. W kategorii Najlepszy Dokument triumfował film „Pianoforte” w reżyserii Jakuba Piątka, wyprodukowany przez Telemark. Statuetkę w kategorii Odkrycie Roku odebrał Grzegorz Dębowski za reżyserię filmu „Tyle co nic”. Nagrodę Publiczności otrzymali „Chłopi” w reżyserii DK Welchman i Hugh Welchmana. Zaś za Najlepszy Film Europejski Polska Akademia Filmowa uznała: „W trójkącie” w reż. Rubena Ostlund. Więcej wywiadów wideo z gali znajdziecie na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Najciekawsze makijaże na gali rozdania Orłów 2024!
Od klasycznego smokey eye po ekstrawaganckie kreski…
Uroczystość rozdania nagród Polskiej Akademii Filmowej to nie tylko nadzwyczajne wieczorowe kreacje. Wiele zaproszonych gwiazd stawia także na dopracowany makijaż. Czerwony dywan podczas tej edycji Orłów rozbłysł nie tylko dzięki cekinowym sukniom, ale także eleganckim makijażom. Zobacz te najpiękniejsze z gali rozdania "Orłów" 2024! ZOBACZ TAKŻE: ORŁY 2024: Oto najpiękniejszekreacje z 26. gali rozdania nagród Polskiej Akademii Filmowej Orły 2024: Najlepsze makijaże gwiazd podczas gali W tym roku wiele kobiet zaproszonych na to wydarzenie sięgnęło po stonowany, klasyczny make-up podkreślający urodę. Zdecydowanie dominował ten podkreślający oczy - z delikatną, ciemną kreską wokół oczu. Taki wybrała m.in. Magdalena Cielecka. Pojawił się także w bardziej wyrazistej wersji - smokey eye. U Zofii Jastrzębskiej prezentował się zjawiskowo. „Przydymione” oko świetnie balansowała pomadka w kolorze nude i jasnego różu. Zofia Jastrzębska Magdalena Cielecka Orły 2024: Który makijaż najbardziej się wyróżniał? Niektóre gwiazd postawiły na wyróżniający się wizerunek. Jednym z ciekawych makijaży tego wieczoru były neonowe cienie do powiek Kamili Urzędowskiej. Po awangardową kreskę, rysowaną ku dołowi sięgnęła zaś Małgorzata Szumowska. Kamila Urzędowska Małgorzata Szumowska CZYTAJ TEŻ: Najlepsze męskie stylizacje z gali wręczenia Orłów 2024: Więckiewicz, Chyra, Gierszal, Pacek Który makijaż z gali wręczenia „Orłów” 2024 najbardziej przypadł Wam do gustu? Karolina Bruchnicka Sandra Drzymalska Danuta Stenka
Odebrała Orła, zapomniała ze sceny powiedzieć najważniejszego. Agnieszka Grochowska o ukochanych dzieciach
„Są moimi dwoma największymi przyjaciółmi”
Najlepsza Drugoplanowa Rola Kobieca – statuetkę w tej kategorii odebrała wczoraj podczas gali ORŁY 2024 Agnieszka Grochowska. Na chwilę po zakończeniu transmisji aktorka porozmawiała z nami o pierwszych emocjach, symbolicznym wymiarze swojej postaci w filmie „KOS” i tym, co obiecała ukochanym synom. Władysław i Henryk dopingowali mamę przed telewizorem. Agnieszka Grochowska o dzieciach. To jej najwięksi przyjaciele Z sukcesu aktorki dumni są nie tylko wielbiciele jej talentu i widzowie filmu KOS, ale też najbliższa rodzina, a przede wszystkim synowie – 12-letni Władysław i o 4 lata młodszy Henryk. Aktorka odbierała statuetkę pełna emocji. W swoim przemówieniu przepięknie mówiła o swojej drodze. „Dziękuję, że mogę robić w Polsce filmy. I dziękuję, że mogę je robić z wami”, zwróciła się do kolegów. Oklaskiwana przez publiczność Teatru Polskiego zeszła ze sceny, a tym samym – jak później przyznała – zapomniała o jednym. „Obiecałam moim dzieciom, że jak dostanę nagrodę, to powiem coś ze sceny. I zapomniałam. Zapowiedziałam im, że bardzo im podziękuję. Są moimi dwoma największymi przyjaciółmi. Miało wybrzmieć: „Władzik, Niutek – jesteście najlepsi. Bardzo Wam dziękuję!” Przypomnijmy, co o wychowaniu synów aktorka mówiła kilka lat temu w Dzień Dobry TVN. „Ja czasem mam wrażenie, że jestem bliska szaleństwa. (...) Jeśli masz dużo zadań, i one są emocjonalne. (...) Zastanawiam się, gdzie jest granica wytrzymałości, ile tych emocji jesteś w stanie sobie pomieścić”, słuchaliśmy. „Myślałam, że będzie mi łatwiej być mądrym i zrównoważonym rodzicem, nie projektować na nich swoich wspomnień, obaw”, dodała z kolei w Gazecie Wyborczej. ZOBACZ TEŻ: ORŁY 2024: Oto najpiękniejsze kreacje z 26. gali rozdania nagród Polskiej Akademii Filmowej Agnieszka Grochowska chroni prywatność dzieci i ich rodzinnych zdjęć nie znajdziecie na jej kontach w mediach społecznościowych. Agnieszka Grochowska o filmie Kos i sytuacji kobiet Gdy zapytaliśmy aktorkę po gali Orłów o to, jak smakuje nagroda za najlepszą rolę, odpowiedziała szczerze, że praca na planie Kosa była grą zespołową. „Nie ma mojej roli bez roli moich kolegów. Taka jest prawda, to była praca zespołowa. Stanowiliśmy w tym projekcie wręcz zespół teatralny. Żeby uzyskać efekt, który widać na ekranie – w scenach przy stole – trzeba było nakręcić bardzo wiele ujęć, z różnych kątów. A to oznacza, że my graliśmy to samo przez wiele godzin. Czy na nas była kamera czy nie, zawsze z takim samym zaangażowaniem. To była ogromna przyjemność siedzieć obok Roberta Więckiewicza, Bartka Bieleni, Piotrka Packa i patrzeć na to, jak świetnie grają”, usłyszeliśmy. CZYTAJ TAKŻE: Agnieszka Holland o Zielonej granicy w pierwszym wywiadzie po Orłach 2024. Apeluje do polityków Rola pułkownikowej Marii Giżyńskiej miała dla niej wyjątkowe znaczenie. „Dla mnie w pewnym sensie moja rola symboliczna. Od początku rozmawialiśmy z reżyserem o tym, że ani ja, ani on nie chcemy, by moja kobieca postać była tylko od podawania napojów przy stole. Nie chcieliśmy, by to była taka służebna postać. Zależało nam na tym, żeby miała pełnoprawne miejsce przy stole. I to się ciekawie wpisuje w dyskurs, który jest obecnie. Wydaje mi się, że to jest tak, że nawet jeśli to miejsce przy stole masz, ale przez wiele lat go dla ciebie nie było, to musisz uwierzyć, że tam jesteś”, powiedziała Agnieszka Grochowska Rafałowi Kowalskiemu z VIVY.pl. Dodała też, że często podczas pracy na planie myślała o sytuacji kobiet w Polsce. „Podczas tych zdjęć sama przełamywałam w sobie takie dziwne uczucie, że „a może ja nie mogę się odezwać?”. A przecież mogę. I mam nadzieję, że kobiety w tym kraju nigdy nie będą już miały tego problemu. I że dla wszystkich to stanie się oczywiste. W każdej dziedzinie i na każdym polu, który dotyczy kobiet”. Cały wywiad obejrzysz na górze strony. Agnieszka Grochowska, Viva! 2013
Agnieszka Holland o Zielonej granicy w pierwszym wywiadzie po Orłach 2024. Apeluje do polityków
Reżyserka nie zatrzymuje się. Rozpoczęła prace nad filmem marzeń
Nie z jedną, a z dwoma Orłami Agnieszka Holland opuściła 26. galę rozdania Polskich Nagród Filmowych Orły. Jeden z nich dotyczył Osiągnięć Życia, drugi był uhonorowaniem na Najlepszy Film minionego roku. O „Zielonej granicy”, jego odbiorze przez publiczność i polityków reżyserka opowiedziała VIVIE.pl. Agnieszka Holland apeluje do polityków. Czy film może zmienić rzeczywistość? Na chwilę po zakończeniu gali Rafał Kowalski z VIVY.pl miał przyjemność porozmawiać z panią Agnieszką Holland. Czy jej zdaniem premiera „Zielonej granicy” wpłynęła jakoś na sytuację na granicy polsko-białoruskiej? „Mam wrażenie, że film może zmienić poszczególnych ludzi. Czasem może zmienić kawałek świata. Ale nie ma takiej sprawczości, żeby zmienił całkowicie politykę państw. Film otwiera wrażliwość ludzi na sposób patrzenia na innych. Patrzenia, o jakim wcześniej w ogóle nie myśleli. I to też ogromna siła”, usłyszeliśmy przed kamerą. Choć premiera „Zielonej granicy” wywołała w mediach i w społeczeństwie ogromne i skrajne emocje, autorami większości z krzywdzących opinii byli Ci, którzy nie widzieli nigdy tego filmu. Realna publiczność Agnieszki Holland przyjęła obraz bardzo pozytywnie. „Ten film miał taki odbiór widowni, jakiego nie miał chyba żaden mój poprzedni film. I to nie tylko w Polsce, a w samej Polsce aż 800 tysięcy widzów. Mam wrażenie, że nasza publiczność przyjęła ten film lepiej, niż się spodziewałam. To przyniosło nam wiele satysfakcji”, powiedziała Agnieszka Holland i dodała, że boleje tylko nad jednym. „Chciałabym tylko, żeby miał większy wpływ na polityków, ale oni prawdopodobnie go nie obejrzeli”. „Życzymy, aby go nadrobili”, powiedział nasz reporter. „Też tak myślę. Może Orzeł w tym pomoże”, podsumowała reżyserka. Najbliższe plany Agnieszki Holland. Zrealizuje marzenie – film o Kafce A który z Orłów ucieszył panią Agnieszkę bardziej? „Oba mnie cieszą, oba to dowód uznania, wdzięczności i miłości, ale jednak smakują inaczej. Ten za film jest moim zdaniem ważniejszy. Bo dotyczy nie tylko mnie, ale i całej mojej ekipy filmowej, z którą „Zieloną Granicę” tworzyłam. Dobrze jest dzielić z nimi tę radość”, powiedziała nam. Nagroda za Osiągnięcia Życia zdecydowanie nie oznacza, że pani Agnieszka planuje osiąść na laurach i przestać tworzyć. W pewnym momencie mogę się zatrzymać i wiem, że chętnie to zrobię. Bo też fajnie jest pożyć. Ale jeszcze nie teraz. Jeszcze trochę. Zresztą teraz przebywam głównie w Pradze, gdzie jesteśmy w przedprodukcji filmu o Franzu Kafce. To takie moje stare marzenie jeszcze ze szkoły filmowej. Myślę, że premiera już w połowie przyszłego roku”, obiecała przed kamerą VIVY.pl. ZOBACZ TEŻ: ORŁY 2024: Oto najpiękniejsze kreacje z 26. gali rozdania nagród Polskiej Akademii Filmowej
Orły 2024: Poznaliśmy zwycięzców. Oto pełna lista laureatów Polskich Nagród Filmowych
W poniedziałek, 4 marca 2024 roku poznaliśmy laureatów nagród Polskiej Akademii Filmowej. Uroczysta gala Orłów, które nazywane są nazywane polskimi Oscarami, odbyła się po raz 26. Nie brakowało emocji! Oto lista zwycięzców! Kto rozbił bank? Orły 2024: uroczysta 26. gala rozdania polskich Oscarów Uroczysta gala Orłów 2024 odbyła się w poniedziałek, 4 marca w Teatrze Polskim w Warszawie. Poprowadzili ją Karolina Korwin Piotrowska i Błażej Hrapkowicz. W 2024 roku prawdziwym rekordzistą wśród nominowanych był film Pawła Maślony pt. „Kos” (16 nominacji). Trzynaście szans na otrzymanie statuetek miał film „Filip” w reżyserii Michała Kwiecińskiego oraz „Doppelgänger. Sobowtór” w reżyserii Jana Holoubka. Sześć nominacji miała „Zielona Granica” Agnieszki Holland, pięć należało do „Znachora” autorstwa Michała Gazdy. O nagrodę Orła dla Najlepszego Filmu rywalizowały: „Chłopi”, „Zielona granica”, „Doppelgänger. Sobowtór”, „Filip” i „Kos”. O tytuł najlepszego serialu w kategorii Najlepszy Filmowy Serial Fabularny walczyli: „1670”, „Absolutni debiutanci”, „Infamia”, „Informacja zwrotna” oraz „Warszawianka”. Orły 2024: lista nominowanych i zwycięzców Narody Filmowe Orły zostały przyznane. Członkinie i członkowie Polskiej Akademii Filmowej zadecydowali, do kogo trafią statuetki. Już w czwartek, 26 lutego ogłoszono, że pierwszą laureatką 26. gali Polskich Nagród Filmowych Orły została Agnieszka Holland, która w poniedziałek, 4 marca odebrała statuetkę za Osiągnięcia Życia. Nagrodę Publiczności otrzymał film Chłopi. Oto pozostali laureaci: Najlepszy film europejski "20 tys. gatunków pszczół" "Aftersun" "Close" "Cicha dziewczyna" "W gorsecie" "W trójkącie" - wygrana Najlepszy film dokumentalny "Apolonia, Apolonia", reż. Lea Glob "Pianoforte", reż. Jakub Piątek - wygrana "Skąd dokąd", reż. Maciej Hamela "Twarze Agaty", reż. Małgorzata Kozera-Topińska "Vika!", reż. Agnieszka Zwiefka Odkrycie roku Łukasz Rostkowski — najlepsza muzyka,"Chłopi" Kamila Urzędowska — najlepsza główna rola kobieca, "Chłopi" Michał Kwieciński" — najlepszy scenariusz, "Filip" Michał Zieliński — najlepszy scenariusz, "Kos" Grzegorz Dębowski — najlepsza reżyseria, "Tyle, co nic" - wygrana Najlepsza muzyka Łukasz L.U.C. Rostkowski — "Chłopi" - wygrana Jan Komar — "Doppelgänger. Sobowtór" Zygmunt Konieczny — "Figurant" Mikołaj Trzaska — "Kos" Paweł Lucewicz — "Znachor" Najlepsze zdjęcia Bartłomiej Kaczmarek — "Dopelganger. Sobowtór" Michał Sobociński — "Filip" - wygrana Piotr Sobociński jr — "Kos" Paweł Edelman — "The palace" Tomasz Naumiuk — "Zielona granica" Najlepszy filmowy serial fabularny "1670", reż. Maciej Buchwald, Kordian Kądziela, scen. Jakub Rużyłło, prod. Akson Studio dla Netflix - wygrana "Absolutni debiutanci", reż. Kamila Tarabura, Katarzyna Warzecha, scen. Nina Lewandowska, Kamila Tarabura, Jędrzej Napiecek, prod. ATM Grupa dla Netflix "Infamia", reż. Anna Maliszewska, Kuba Czekaj, scen. Dana Łukasińska, Julita Olszewska, Anna Maliszewska, prod. Watchout Studio dla Netflix "Informacja zwrotna", reż. Leszek Dawid, scen. Kacper Wysocki, prod. Opus TV dla Netfllix "Warszawianka", reż. Jacek Borcuch, scen. Jakub Żulczyk, prod. Magnolia Films dla HBO Europe Najlepsza reżyseria Jan Holoubek "Doppelgänger. Sobowtór" Michał Kwieciński "Filip" Paweł Maślona "Kos" - wygrana Grzegorz Dębowski "Tyle co nic" Agnieszka Holland "Zielona granica" Najlepszy scenariusz Andrzej Gołda "Doppelgänger. Sobowtór" Michał Kwieciński, Michał Matejkiewicz "Filip" Michał A. Zieliński "Kos" - wygrana Grzegorz Dębowski "Tyle co nic" Agnieszka Holland, Maciej Pisuk, Gabriela Łazarkiewicz-Sieczko "Zielona granica" Najlepszy montaż Rafał Listopad "Doppelgänger. Sobowtór" Nikodem Chabior "Filip" - wygrana Piotr Kmiecik "Kos" Milenia Fiedler "Liczba doskonała" Rafał Listopad "Strzępy" Najlepszy dźwięk Michał Jankowski "Chłopi" Kacper Habiskak, Marcin Kasiński, Przemysław Kamieński "Doppelgänger. Sobowtór" Krzysztof Jastrząb "Figurant" Kacper Habiskak, Marcin Kasiński, Mariusz Wysocki "Filip" Radosław Ochnio, Adam Szlenda, Filip Krzemień "Kos" - wygrana Leszek Freund "Święto ognia" Robert Czyżewicz "Znachor" Najlepsza scenografia Marek Warszewski, Maciej Fajst "Doppelgänger. Sobowtór" Katarzyna Sobańska, Marcel Sławiński "Filip" - wygrana Anna Anosowicz "Kos" Joanna Macha "Raport Pileckiego" Joanna Macha "Znachor" Najlepsze kostiumy Katarzyna Lewińska "Chłopi" Weronika Orlińska "Doppelgänger. Sobowtór" Magdalena Biedrzycka, Justyna Stolarz "Filip" Dorota Roqueplo "Kos" - wygrana Małgorzata Zacharska "Znachor" Najlepsza charakteryzacja Karolina Kordas, Alina Janerka "Akademia Pana Kleksa" Mirela Zawiszewska, Justyna Osińska "Doppelgänger. Sobowtór" Agnieszka Jońca "Figurant" Dariusz Krysiak "Filip" Dariusz Krysiak "Niebezpieczni dżentelmeni" Aneta Brzozowska "Kos" - wygrana Najlepsza drugoplanowa rola męska Tomasz Schuchardt — "Doppelgänger. Sobowtór" - wygrana Robert Więckiewicz — "Filip" Jacek Braciak — "Kos" Robert Więckiewicz —"Kos" Piotr Pacek —"Kos" Najlepsza drugoplanowa rola kobieca Ewa Kasprzyk — "Chłopi" Katarzyna Herman —"Doppelgänger. Sobowtór" Sandra Drzymalska —"Filip" Agnieszka Grochowska — "Kos" - wygrana Kinga Preis — "Święto ognia" Czytaj też: Wszystko, czego nie wiecie o Polskich Nagrodach Filmowych. Odsłaniamy tajemnice Orłów Najlepsza główna rola męska Jakub Gierszał —"Dopelganger. Sobowtór" Eryk Kulm jr — "Filip" - wygrana Bartosz Bielenia — "Kos" Tomasz Włosok — "Zielona Granica" Leszek Lichota — "Znachor" Najlepsza główna rola kobieca Kamila Urzędowska — "Chłopi" Lena Góra — "Imago" Magdalena Cielecka — "Lęk" - zwycięstwo Marta Nieradkiewicz — "Lęk" Maja Ostaszewska — "Zielona granica" Najlepszy film "Zielona granica", reż. Agnieszka Holland - wygrana "Chłopi", reż. DK Welchman, Hugh Welchman "Doppelgänger. Sobowtór", reż. Jan Holoubek "Filip", reż. Michał Kwieciński "Kos", reż. Paweł Maślona
Najlepsze męskie stylizacje z gali wręczenia Orłów 2024: Więckiewicz, Chyra, Gierszal, Pacek
Który z nich zrobił największe wrażenie?
Gala rozdania nagrody Polskiej Akademii Filmowej "Orły" to okazja do włożenia najbardziej wyrafinowanych stylizacji. Nie tylko kobiety starają się wypaść jak najlepiej na czerwonym dywanie. W tym roku szyku zadali także mężczyźni. Wielu z nich wyróżniło się nietypową stylizacją! Który z nich wypadł najlepiej podczas 26. gali wręczenia "Orłów"? ZOBACZ TAKŻE: Orły 2024: Maja Ostaszewska zachwyciła! Na czerwonym dywanie pojawiła się w towarzystwie syna Orły 2024: Który z mężczyzn wypał najlepiej podczas gali? Na tegorocznej uroczystości wręczenia "Orłów" mężczyźni wcale nie ustępowali stylem przedstawicielkom płci pięknej. Wielu z nich postawiło na klasykę - elegancki garnitur w różnych odsłonach. Maciej Musiałowski wybrał pełnej klasy czarny zestaw z muszką i kamizelką. W kontrastującej, jasnej marynarce wrażenie zrobił Piotr Pacek. Aktorzy nieco starszego pokolenia, Andrzej Chyra oraz Robert Więckiewicz wystąpili zaś pod krawatem w prostym garniturze. Orły 2024: Ci mężczyźni wyróżnili się na czerwonym dywanie Na czerwonym dywanie wśród zaproszonych mężczyzn pojawiło się też kilka oryginalnych stylizacji. Tomasz Włosok przybył w czarnej satynowej koszuli z ozdobną szarfą. Najbardziej wyróżnił się jednak Bartosz Bielenia w długim dwurzędowym płaszczu w prążek z dopasowaną koszulą o tym samym deseniu. CZYTAJ TEŻ: Demokratyczne, tajne i bezpośrednie, z certyfikatem NATO… Orły „nie do złamania”! W naszej galerii zobaczycie najciekawsze męskie stylizacje z 26. gali rozdania "Orłów"!
ORŁY 2024: Oto najpiękniejsze kreacje z 26. gali rozdania nagród Polskiej Akademii Filmowej
Kto wypadł najlepiej na czerwonym dywanie?
Rozdanie nagród „Orły” to wielkie święto polskiej kinematografii. Wyjątkowe wydarzenie co roku ściąga twórców najlepszych filmów oraz wybitnych aktorów i aktorki. Rangę „polskich Oscarów” od zawsze podkreślają zjawiskowe kreacje na czerwonym dywanie. Kto w tym roku wypadł najlepiej podczas 26. edycji rozdania nagród Polskiej Akademii Filmowej "Orły"? ZOBACZ TAKŻE: ORŁY 2024: znamy nominowanych! Kto ma szansę na największą liczbę statuetek? Orły 2024: Kto miał najlepszą stylizację na czerwonym dywanie? Oprócz ogłoszenia wygranych i wręczenia prestiżowej statuetki, emocje jak zawsze wzbudzają znane osobistości zaproszone na tę uroczystość. W tym roku „Orły” przyciągnęły plejadę polskich gwiazd filmowych. Na czerwonym dywanie pojawiły się m.in. legendy polskiego kina, jak Agnieszka Holland czy Krzysztof Zanussi, znane i cenione twarze wielkiego ekranu - m.in. Ewa Kasprzyk, Kinga Preis, Robert Więckiewicz, Andrzej Chyra, jak i utalentowani aktorzy młodego pokolenia: Zofia Jastrzębska, Kamila Urzędowska, Bartosz Bielenia czy Sandra Drzymalska. Agnieszka Holland Sandra Drzymalska Wielu z zaproszonych gości zaznaczyło swoją obecność zjawiskową kreacją. Wśród nich znalazły się niezwykle wytworne suknie. Wrażenie zrobiły szczególnie te o długości maxi, wyszywane cekinami. Po taką właśnie sięgnęły Maja Ostaszewska czy Magdalena Cielecka. W czerwonej wersji zabłysła zaś Danuta Stenka. CZYTAJ TEŻ: Orły 2024: Agnieszka Holland laureatką statuetki za Osiągnięcia Życia Orły 2024: Która stylizacja zapadnie nam w pamięci? Część przybyłych wybrała nieco bardziej odważne rozwiązania - sukienki z oryginalnymi wycięciami eksponującymi figurę. W takich modelach zaprezentowały aktorki młodego pokolenia. Wśród nich wyróżniała się m.in. Lena Góra czy Zofia Jastrzębska. Obydwie wystąpiły w kolorze eleganckiej czerni. W naszej galerii zobaczycie stylizacje gwiazd z czerwonego dywanu podczas gali rozdania Orłów 2024!
Wszystko, czego nie wiecie o Polskich Nagrodach Filmowych. Odsłaniamy tajemnice Orłów
Roztopiona plastelina, pomieszczenie bez okien i najładniejsze statuetki
Mam piękne wspomnienia sprzed 25 laty, kiedy pierwsze Orły prowadziłam z Piotrusiem Machalicą. To były czasy, kiedy nie wiadomo było nawet, jaką suknię włożyć. W ogóle nie było wiadomo, jak to wszystko ma wyglądać, bo wszyscy robiliśmy coś takiego pierwszy raz w życiu. Czuliśmy, że spadła na nas wielka odpowiedzialność i byliśmy tym bardzo zestresowani”, podczas ubiegłorocznej, jubileuszowej gali Orłów opowiadała Maria Pakulnis dziennikarzowi viva.pl Rafałowi Kowalskiemu. Wtedy, w 1999 roku, zestresowany również musiał być Dariusz Jabłoński, którego film dokumentalny „Fotoamator” święcił triumfy na festiwalach na całym świecie. Po powrocie z Los Angeles reżyser doszedł do wniosku, że pora, by Polska też miała swoje Oscary, niezależną nagrodę filmową, przyznawaną głosami środowiska... Fot. Maria Pakulnis i Piotr Machalica podczas pierwszej gali wręczenia Orłów. 1999 rok, kino Capitol W tajnej kancelarii z certyfikatem NATO „Mieliśmy szczęście, że Dariusz Jabłoński trafił na ludzi z pasją”, opowiada dyrektor Polskich Nagród Filmowych Izabela Wójcik. „Od 26 lat strażnikiem tajności głosowania jest firma audytrsko-doradcza PwC, która liczy również głosy akademików przyznających Oscary”. Głosy ponad 800 członków Polskiej Akademii Filmowej zlicza się w Tajnej Kancelarii PwC. To pomieszczenie posiada certyfikat NATO, nie ma w nim okien, a drzwi są grubości 50 cm. Każde wejście i wyjście partnera PwC liczącego głosy jest rejestrowane, a większość pracowników firmy nie ma pojęcia, gdzie kancelaria się znajduje. Koperty z wynikami głosowania są przechowywane w sejfie i pieczętowane przy pomocy specjalnej lakownicy. Otwierane są dopiero na scenie. Do tej pory tylko sześć osób brało udział w liczeniu głosów. Początkowo, gdy kategorii było tylko 12 robiła to jedna osoba, od jakiegoś czasu zajmują się tym dwie. Pierwszym partnerem liczącym głosy Akademii był Wojciech Roman, który wspomina godziny spędzone w Tajnej Kancelarii: „Bardzo się cieszę, że dałem się przekonać pomysłodawcy i organizatorowi „Orłów”, Dariuszowi Jabłońskiemu, do wzięcia udziału w tym fascynującym projekcie, który zaczyna swoje nowe ćwierćwiecze. Gdy przypominam sobie pierwsze edycje Polskich Nagród Filmowych, w pierwszej kolejności myślę o niezliczonych godzinach spędzonych w samotności podczas wielokrotnego sprawdzania wyników głosowania w poszczególnych kategoriach. Myśl o tym, co jeszcze powinienem zrobić, by nie zdarzyła się jakaś pomyłka, towarzyszyła mi bezustannie. To poczucie ogromnej odpowiedzialności dawało dopiero odetchnąć w chwili otwarcia kopert podczas gali wręczenia Orłów. Czytaj też: Ujawniamy, jak wyglądają kulisy oscarowej nocy! Koperty z nazwiskami i obrotowa scena Widzowie, a nawet uczestnicy gali nie zdają sobie sprawy jak wielkie znaczenie mają nawet najdrobniejsze szczegóły, nad którymi ekipa kilkudziesięciu osób zaczyna pracować już kilka miesięcy przed uroczystą galą. Najważniejsze oczywiście są filmy i ich twórcy. Jednak równie istotne jest miejsce, w którym odbywa się uroczystość, a nawet papier z jakiego wykonane są koperty skrywające wyniki głosowania. Wojciech Roman opowiada: „Poza samą kwestią czysto audytorską, była masa pozornie drobnych rzeczy do ustalenia. Pamiętam szczególnie kwestię doboru kopert. Z jakiego papieru, jak mają się zamykać, czy będą się elegancko otwierać na oczach widowni, czy powinienem je mieć w wewnętrznej kieszeni marynarki, czy może w aktówce, jak ma wyglądać „plomba”, jak ma wyglądać kartka z nazwiskiem i jak ma być włożona do koperty, żeby przy wyjmowaniu kamery nie wypatrzyły nazwisk laureatów zanim nie zostaną odczytane. I jeszcze tysiące innych tego typu kwestii. No i oczywiście tak bliskie spotkanie ze światem filmu, z jego najznakomitszymi reprezentantami, reżyserami, aktorami, producentami, też zostało w mojej pamięci jako wspaniałe przeżycie”. Fot. Głosy członków Akademii liczą partnerzy PwC w Tajnej Kancelarii z certyfikatem NATO. Pierwsza gala odbyła się 21 czerwca 1999 roku w warszawskim kinie Capitol. Później zmieniła się data i miejsce. Od kilku lat Orły wręczane są przed Oscarami, w Teatrze Polskim, który może pomieścić ponad 700 widzów. Przez te dwadzieścia sześć lat wręczenia nagród odbywały się najczęściej właśnie w budynku wybudowanym w 1912 roku według projektu Czesława Przybylskiego z najnowocześniejszym jak na tamte czasy wyposażeniem, czyli na przykład pierwszą w Polsce sceną obrotową. Ale Polskie Nagrody Filmowe gościły też w Teatrze Wielkim, hotelu Intercontinental, na Zamku Królewskim, a także na warszawskim Torze Wyścigów Konnych Służewiec. Izabela Wójcik opowiadała mi, że budynek należący do toru wyścigowego był jedynym miejscem w Warszawie, w którym można było rozstawić stoliki tak, by zachować konieczność narzuconego dystansu, bowiem chodziło o edycję, która odbywała się tuż po poluźnieniu pandemicznych obostrzeń. „Zaproszeni byli tylko nominowani, ale wcale nie było smutno. Radość ze spotkania, po miesiącach spędzonych w zamknięciu była przeogromna. To z wiadomych przyczyn była edycja, która wyjątkowo zapadła mi w pamięci. Również z tego powodu, że ogłoszenie osób nominowanych do Orłów odbyło się w studiu wirtualnym, w którym byli tylko Joanna Kulig i Bartosz Bielenia”, opowiada mi Izabela Wójcik. I dodaje, że drugą, którą bardzo zapamiętała, była ta w 2012 roku odwołana na dzień przed z powodu żałoby narodowej ogłoszonej po katastrofie kolejowej w Szczekocinach. „W ciągu dwóch tygodni udało nam się wszystko zorganizować po raz kolejny. Pierwotnie mieliśmy spotkać się w Teatrze Polskim, ale dwa tygodnie później gościł nas Teatr Narodowy. Nie wiem, jak ale udało nam się zorganizować wszystko w tempie błyskawicznym i w niezmienionym składzie”. W samo południe Ogłoszenie nazwiska Laureata Orła za Osiągnięcia Życia odbywa się zawsze w samo południe. Podczas konferencji zostaje ogłoszone nazwisko jedynej osoby, która wie, że podczas uroczystej gali wejdzie na scenę i otrzyma nagrodę. Tegoroczna laureatka nagrody honorowej Agnieszka Holland przez kilka kadencji była prezydentką Polskiej Akademii Filmowej. Nominowanych zawsze jest ponad 100 osób. To ważne i cenione w środowisku nagrody, o czym mówią ich laureaci i nominowani, bo przyznawane profesjonalistom przez profesjonalistów. Co drugi rok prowadzący galę jest ten sam. Maciej Stuhr pojawił się na scenie Orłów jako bardzo młodziutki aktor, na początku lat 2000. „Zdarzało się, że był i prowadzącym i nominowanym. Wtedy przy swojej kategorii chował się za kulisami i czekał na otwarcie słynnej koperty”, wspomina Izabela Wójcik. Maciej Stuhr do Orłów był nominowany siedem razy, a dwa razy wychodził na scenę po statuetkę – w 2012 roku za rolę w „Pokłosiu” i w 2021 za „Powrót do tamtych dni”. Skoro już jesteśmy przy nominowanych i nagrodzonych… Podczas pierwszej edycji najwięcej nagród otrzymali twórcy filmu „Historia kina w Popielawach” w reżyserii Jana Jakuba Kolskiego (Najlepszy Film, Najlepsze Zdjęcia, Najlepsza Muzyka i Najlepszy Montaż). Drugim pod względem ilości liczby nominacji był „Zabić Skala” w reżyserii Vladimira Michalka, a który otrzymał trzy statuetki (Najlepszy Scenariusz, Najlepszy Producent i Główna Rola Męska). Najczęściej nagradzanym aktorem jest Janusz Gajos (na 11 nominacji otrzymał pięć statuetek). Z aktorek najwięcej nominacji miała Kinga Preis, aż 14 (i cztery nagrody). Najczęściej nagradzany reżyser to Wojciech Smarzowski (cztery razy). Najwięcej Orłów od początku istnienia otrzymało „Boże Ciało” Jana Komasy, aż 10. Ten film, ex-equo z „25 lat niewinności. Sprawa Tomasza Komendy” w reżyserii Jana Holoubka nominowany był w piętnastu kategoriach. Wyjątkowa dla kobiet była ubiegłoroczna edycja bowiem wtedy nominowano aż osiem reżyserek w kategoriach Najlepszy Film, Najlepsza Reżyseria, Najlepszy Film Dokumentalny i Odkrycie Roku. W tym roku najwięcej, bo aż 16 nominacji przypadło filmowi „Kos” w reżyserii Pawła Maślony. O nagrody w 13 kategoriach powalczy „Filip” Michała Kwiecińskiego oraz „Doppelgänger. Sobowtór” Jana Holoubka. Druty, plastelina i chusteczki Laureaci otrzymują statuetki Orłów bez swoich nazwisk. „Gdy wszyscy już udzielą wywiadów, zbieramy od nich statuetki i oddajemy do grawerowania. Po jakimś miesiącu wracają do właścicieli z pamiątkowymi dyplomami”, opowiada Izabela Wójcik. Zdarzają się osoby, którym bardzo zależy, by otrzymać do domu dokładnie tę samą statuetkę, którą otrzymali na gali, bo każda z nich jest ręcznie robiona i nie ma dwóch identycznych. „Laureaci oznaczają je najróżniejszymi rzeczami, od wstążek po chusteczki znalezione w kieszeni”, opowiada dyrektor Polskiej Nagrody Filmowej. Nagroda Polskiej Akademii Filmowej to symboliczne orle skrzydła umieszczone są na marmurowej podstawie, oplecione taśmą filmową wykonaną z brązu. Statuetka jest wykonywana ręcznie, waży dwa kilogramy i ma 37 cm. Autorem projektu jest rzeźbiarz Adam Fedorowicz, który… przygotowywał go dwa razy. Izabela Wójcik wspomina: „Gdy Dariusz Jabłoński wymyślił nagrody ogłoszono konkurs na projekt statuetki. Adam Fedorowicz wykonał go z drutu i plasteliny. Niestety, projekt nie wytrzymał gorąca czerwcowego dnia i rozpłynął się przed publiczną prezentacją. Odtworzony w ekspresowym tempie projekt wygrał konkurs i od 26 lat trafia w ręce najlepszych polskich filmowców. Wykonany ze szlachetnych materiałów, marmuru i brązu, jest zaliczany do najładniejszych statuetek. Grażyna Szapołowska, aktorka, laureatka Orła za Główną Rolę Kobiecą w filmie „Pan Tadeusz” powiedziała o nagrodzie: „Najpiękniejsza jaką wręczałam i jaką otrzymałam…”. Fot. Rzeźbiarz Adam Fedorowicz ze statuetkami Orłów.
Orły 2024: Agnieszka Holland laureatką statuetki za Osiągnięcia Życia
„Samotność jest wtedy, kiedy reżyser jest dowódcą na koniu, a za nim idą zastępy”
Agnieszka Holland została pierwszą Laureatką 26. Polskich Nagród Filmowych Orły. Nazwisko twórczyni, która już w poniedziałek na uroczystej gali w Teatrze Polskim odbierze statuetkę Orła za Osiągnięcia Życia, zostało ogłoszone w czwartek 29 lutego, podczas oficjalnego spotkania z Nominowanymi do nagród Polskiej Akademii Filmowej. – To artystka nieustraszona. Stanowi awangardę świata filmu, co potwierdzają niezliczone nagrody w Polsce i za granicą. Jest osobą o niezwykłej wrażliwości artystycznej, ale i społecznej, która kieruje kamerę w stronę wydarzeń najważniejszych i najbardziej bolesnych. Jest nie tylko naszą Mistrzynią, ale również naszym sumieniem. Kiedy na granicy polsko-białoruskiej działy się rzeczy nieludzkie, ruszyła z filmową ekipą do lasu i na bagna, by rozpocząć dyskusję i obudzić nasze sumienia. Wiedząc, z jaką reakcją części społeczeństwa się spotka i zdając sobie sprawę, jakie siły polityczne ruszą, by ją zniszczyć. Ta nagroda jest wyrazem naszego hołdu dla jej postawy obok uznania za wszystkie jej filmy i seriale – powiedział Dariusz Jabłoński, Prezydent Polskiej Akademii Filmowej, ogłaszając nazwisko pierwszej Laureatki 26. Polskich Nagród Filmowych Orły. Agnieszka Holland należy do grona najbardziej cenionych reżyserek na świecie. Była trzykrotnie nominowana do Oscara (za filmy: „Gorzkie żniwa”, „Europa, Europa” oraz „W ciemności”). Jest zdobywczynią Nagrody Specjalnej Jury na MFF w Wenecji za „Zieloną granicę”, Srebrnego Niedźwiedzia na Berlinale i Nagrody Głównej na festiwalu w Montrealu za film „Pokot”, Złotego Globu i Nagrody Amerykańskiego Stowarzyszenia Krytyków Filmowych za „Europę, Europę” oraz Nagrody FIPRESCI w Cannes za „Aktorów prowincjonalnych”. Ten ostatni obraz został uznany za klasykę kina moralnego niepokoju. Jej „Zielona granica” była nominowana do Europejskiej Nagrody Filmowej. Agnieszka Holland była również nominowana do nagrody Emmy za reżyserię odcinka głośnego serialu „TREME”. Czytaj także: Demokratyczne, tajne i bezpośrednie, z certyfikatem NATO… Orły „nie do złamania”! Agnieszka Holland stoi na czele Europejskiej Akademii Filmowej. Jest również członkinią Polskiej Akademii Filmowej, a także honorową przewodniczącą Gildii Reżyserów Polskich. W 2023 roku Stowarzyszenie Filmowców Polskich uhonorowało Agnieszkę Holland nagrodą za wybitne osiągnięcia artystyczne. Nagrodę Specjalną Orzeł za realizację drogi twórczej w kraju i za granicą otrzymała w 2002 roku. Teraz w jej ręce trafi druga statuetka Orła – za osiągnięcia Życia. Do Orłów Agnieszka Holland była w przeszłości nominowana za filmy „Julia wraca do domu”, „W ciemności”, „Pokot”, „Obywatel Jones” i „Szarlatan”. W tym roku „Zielona granica” Agnieszki Holland ma szanse na Orły w aż sześciu kategoriach. Ogłoszeniu Laureata nagrody za Osiągnięcia Życia towarzyszyło uroczyste spotkanie z Nominowanym do tegorocznych nagród Polskiej Akademii Filmowej. Wzięli w nim udział aktorzy oraz twórcy filmów, które już w najbliższy poniedziałek mają szansę zdobyć prestiżowe statuetki Orłów. Wśród gości znalazły się m.in. nominowane do Orłów za role kobiece: Maja Ostaszewska („Zielona granica”), Magdalena Cielecka („Lęk”), Lena Góra („Imago”), Kamila Urzędowska („Chłopi), Ewa Kasprzyk („Chłopi”), Katarzyna Herman („Doppelgänger. Sobowtór”) i Sandra Drzymalska („Filip”). Nie zabrakło także nominowanych aktorów, m.in. Leszka Lichoty („Znachor”), Tomasza Włosoka („Zielona granica”) czy Roberta Więckiewicza („Kos” i „Filip”). W studio Canal+ gościli ponadto scenarzyści, twórcy filmów fabularnych i seriali, dokumentaliści, autorzy zdjęć, muzyki i kostiumów, scenografowie, charakteryzatorzy, montażyści i dźwiękowcy, którzy współtworzyli nominowane do Orłów filmy. W tym roku najwięcej, bo aż 16 nominacji przypadło filmowi „Kos” w reżyserii Pawła Maślony. O nagrody w 13 kategoriach powalczą: „Filip” w reżyserii Michała Kwiecińskiego oraz „Doppelgänger. Sobowtór” w reżyserii Jana Holoubka. O Orła dla Najlepszego Filmu rywalizować będą: „Chłopi”, „Zielona granica”, „Doppelgänger. Sobowtór”, „Filip” i „Kos”. Pełna lista nominacji dostępna jest POD TYM LINKIEM. Agnieszka Holland: biografia laureatki Orła za osiągnięcia życia – Sądzę, że ja nie mam jakiejś bardzo oryginalnej moralności, raczej taką tradycyjną: trzeba być przyzwoitym, widzieć bliźniego w innym człowieku. Myślę, że to nie jest sprawa moralności, lecz raczej odwagi i wytrwałości – mówiła Agnieszka Holland w jednym z wywiadów. Agnieszka Holland urodziła się w Warszawie, trzy lata po wojnie. Dorastała wśród ruin, na Powiślu. Jej matka, dziennikarka Irena Rybczyńska, walczyła w Powstaniu Warszawskim, po wojnie pisała książki i poświęcała się wychowaniu córek. – Mama bez przerwy przyprowadzała kogoś do domu, kazała mi oddawać zabawki biednym dzieciom. Mówiła: „Agnisiu, bądź wielkoduszna”. Zakodowała we mnie pewien rodzaj altruizmu (…) i poczucie sprawiedliwości – wspomina Agnieszka Holland. Ojciec reżyserki, Henryk Holland, wojnę spędził w Związku Radzieckim. Gdy wrócił do Polski, podobnie jak wielu młodych ludzi w tamtym czasie dał się uwieść wzniosłym ideom socjalizmu. W późniejszym okresie krytykował konserwatyzm PZPR, czym naraził się władzom partyjnym. W 1961 roku oskarżono go o szpiegostwo. Kiedy SB dokonywało w jego mieszkaniu rewizji, Henryk Holland wyskoczył przez okno. Agnieszka miała wówczas 13 lat. O śmierci ojca dowiedziała się z nekrologu w gazecie, którą kupiła jej koleżanka. Polityczne uwikłanie Henryka Hollanda naznaczyło przyszłą reżyserkę na wiele lat, a swoją relację z ojcem określa jako ambiwalentną. – Do pewnego momentu prawie mnie nie dostrzegał, nie umiał dogadać się z małymi dziećmi – wspomina. – Dopiero gdy rodzice się rozeszli, zbliżyliśmy się z ojcem. Jemu zawdzięczam intelektualne i artystyczne rozbudzanie. Odkrywałam z nim teatr, np. „Trzy siostry” Czechowa, zabierał mnie na koncerty, do kina, na wystawy. Był chłonny sztuki i tę pasję mi przekazał. Na studia Agnieszka Holland wyjechała do Czech. Wybrała praską szkołę filmową FAMU – kolebkę czechosłowackiej Nowej Fali i Alma Mater Miloša Formana, Petra Zelenki oraz Emira Kusturicy. W tym czasie na arenie politycznej coraz mocniej wrze, zbliża się Praska Wiosna. Agnieszka Holland z ówczesnym partnerem, Laco Adamikiem, drukuje ulotki dla czeskich opozycjonistów. Zostaje aresztowana i trafia do więzienia. – Pobyt w więzieniu (...) był dla mnie ważnym doświadczeniem. Przekonałam się, że mogę coś takiego wytrzymać – powie po latach. Po studiach Holland wraca do Polski. Początkowo pracuje jako asystentka Krzysztofa Zanussiego. Potem trafia pod skrzydła Andrzeja Wajdy. Poznaje również Krzysztofa Kieślowskiego. Na cienie życia w PRL-u nie narzeka. – Ten łagodny totalitaryzm w gruncie rzeczy dawał duże poczucie wewnętrznej wolności – wspomina. Po czterech latach od powrotu do kraju udaje się jej zadebiutować filmem „Wieczór u Abdona” (1975) wg własnego scenariusza. W 1978 roku Agnieszka Holland tworzy „Aktorów prowincjonalnych" – film uznawany dziś za klasykę kina moralnego niepokoju. Opowieść o aktorach prowincjonalnego teatru, reżyserze z wielkiego miasta i osobistych rozterkach jednego z artystów przyniosła reżyserce nagrodę FIPRESCI na Międzynarodowym Festiwalu w Cannes. Kolejny ważny film w jej karierze to „Kobieta samotna” (1981) – przeszywająco szczera opowieść o życiu samotnej matki i jej bezsilności wobec systemu. Film wzbudził zastrzeżenia cenzorów i trafił na półkę. Na oficjalną premierę Agnieszka Holland będzie musiała poczekać aż sześć lat. Stan wojenny zastaje Agnieszkę Holland na festiwalu filmowym w Szwecji. Holland decyduje wówczas, że nie wraca do kraju. Udaje się do Paryża. Tam szybko orientuje się, że francuski świat filmu jest bardzo hermetyczny. – W Paryżu (...) osoby ze środowiska filmowego nigdy cię nie zaakceptują – mówiła w jednym z wywiadów. Przy innej okazji dodawała: – Emigracja zawsze jest trudna. To ogromny wysiłek, za który płaci się pewną formą samotności. Kiedy wyjechałam z kraju, musiałam przetłumaczyć siebie na inne języki – wspomina. Pierwszy znaczący film z okresu emigracji Agnieszki Holland powstaje w Niemczech. To – nominowane do Oscara – „Gorzkie żniwa” (1985) poruszające bolesny temat Holocaustu. W 1991 swoją premierę ma pierwszy, w pełni francuski film Holland zatytułowany „Olivier, Olivier”. Przełom w karierze przychodzi wraz z premierą „Europy, Europy” z 1990 roku – obrazu opartego na historii Solomona Perela, Żyda, który trafił do Hitlerjugend. Film odnosi spektakularny sukces. Zdobywa Złoty Glob i zostaje nominowany do Oscara! Po tej nominacji sypią się propozycje z Hollywood, a przed Agnieszką Holland otwierają się wrota słynnych studiów filmowych w Los Angeles. Jej pierwsza hollywoodzka produkcja to „Tajemniczy ogród” (1993), barwna, zrealizowana z rozmachem adaptacją powieści Frances Burnett W 1995 roku powstaje „Całkowite zaćmienie” z Leonardo DiCaprio, a w 1997 „Plac Waszyngtona” z Jennifer Leigh w roli głównej. W kolejnych latach Holland kręci „Trzeci cud” (1999), „Strzał w serce”(2001) oraz film „Julia wraca do domu” (2002) o kryzysie małżeńskim polskich emigrantów. W obrazie tym dopatrywano się nawiązania do osobistych doświadczeń reżyserki. Agnieszka Holland deklaruje od jakiegoś czasu, że chce robić „kino środka” – z intelektualnym przekazem, lecz skierowane do szerokiej widowni. „Zabić księdza” (1988) utrzymany chwilami w poetyce thrillera, „Kopia mistrza”(2006) i „Janosik. Prawdziwa historia” (2009) – efekt współpracy Agnieszki Holland z córką Kasią Adamik – mają stanowić realizację tych założeń. Flirtując z kulturą popularną i wychodząc naprzeciw masowej publiczności, Holland staje na planie telewizyjnych seriali. Jeszcze w latach 90. dla amerykańskiej telewizji reżyseruje odcinek „Upadłych aniołów”. Dekadę później trafia na plan „Dowodów zbrodni”. W 2004 roku dołącza do ekipy „Prawa ulicy”. Za reżyserię jednego z odcinków serialu „Treme” o muzykach z Nowego Orleanu otrzymuje nominację do prestiżowej nagrody Emmy. Reżyseruje też „Dochodzenie”, aż sześciokrotnie nominowane do nagród Emmy. Na koncie ma również pracę przy „House of Cards” i serialowej produkcji „The First. Misja na Marsa”. W 2018 roku powstaje thriller „1983”. Serial przedstawia alternatywną wizję historii Polski, a jego premiera staje się wydarzeniem medialnym – to pierwszy polskojęzyczny serial zamówiony przez platformę Netflix. To także kolejna produkcja, którą Agnieszka Holland reżyseruje kolektywnie – tym razem z córką Kasią Adamik, a także Olgą Chajdas i Agnieszką Smoczyńską. Zapytana, co powoduje, że do pracy przy swoich projektach chętnie zaprasza innych reżyserów, Agnieszka Holland mówi: – W kinie, jakie jest mi bliskie, wierzę w pewną kolektywność. (…) Samotność jest wtedy, kiedy reżyser jest dowódcą na koniu, a za nim idą zastępy. W 2011 roku – dwadzieścia lat po premierze „Europy, Europy” – Agnieszka Holland powraca do tematu Holokaustu. Jej film „W ciemności” to opowieść o lwowskim kanalarzu, który w czasie wojny ocalił przed zagładą grupę Żydów. Obraz zostaje entuzjastycznie przyjęty przez widzów i krytykę, sypią się nagrody. Dostaje też nominację do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Dwa lata później Agnieszka Holland reżyseruje „Gorejący krzew” (2013) – trzyczęściową miniserię opowiadającą o Janie Palachu, czeskim studencie, który w styczniu 1969 roku podpalił się w centrum czeskiej Pragi w proteście przeciw agresji Układu Warszawskiego na Czechosłowację. W 2017 roku na ekrany trafia kolejny wspólny projekt Agnieszki Holland i jej córki, Kasi Adamik – baśniowy ekothriller „Pokot”, na podstawie powieści Olgi Tokarczuk. Obraz otrzymuje Srebrnego Niedźwiedzia w Berlinie m.in. za wyznaczanie nowych granic filmowego języka. W kolejnych latach na Berlinare prezentowane są także: „Obywatel Jones" (2019) Agnieszki i jej „Szarlatan” (2020) – film zainspirowany życiem Jana Mikoláška, czeskiego zielarza i uzdrowiciela. Filmowa wizja Agnieszki Holland odległa jest jednak od tradycyjnych biografii. Te bowiem – jej zdaniem – „są na ogół spłaszczone i hagiograficzne, a zbytnia wierność oficjalnej wersji blokuje wyobraźnię”. W 2023 roku na ekrany trafia „Zielona granica”, opowiadająca o kryzysie migracyjnym na polsko-białoruskiej granicy. Film Agnieszki Holland – jeszcze przed premierą – rozpala gigantyczne emocje społeczne, wywołując jedną z najgorętszych debat publicznych ostatnich lat. W tym samym czasie, kiedy reżyserka odpiera brutalne ataki przeciwników „Zielonej granicy”, do kin na jej film masowo ruszają widzowie. Produkcja odnosi spektakularny sukces frekwencyjny, a „Zielona granica” zdobywa Nagrodę Specjalną Jury MFF w Wenecji. Hasło o „kinie społecznie zaangażowanym” znów jest na ustach wszystkich. Agnieszka Holland w jednym z wywiadów zauważa, że jej „Zielona granica” jest krzykiem sprzeciwu i niezgody. – Nie mówię spokojnie – podkreśla. – Robię film, który jest krzykiem. Od kiedy zaczęłam myśleć, co mogę zrobić, by świat był lepszy, wraca do mnie cytat z „Wyzwolenia” Wyspiańskiego: „Musimy coś zrobić, co by od nas zależało, zważywszy, że dzieje się tak dużo, co nie zależy od nikogo”. *Tekst powstał w oparciu o: książki „Holland. Biografia od nowa” Karoliny Pasternak oraz cykl wywiadów Marii Kornatowskiej pt. „Magia i pieniądze”, wywiady udzielone przez Agnieszkę Holland tygodnikowi „Polityka, magazynom „Vogue”, „Twój Styl”, „Wysokie obcasy”, serwisom Onet.pl, WP.pl, Interia.pl oraz materiały zamieszczone w serwisie Culture.pl LAUREACI ORŁÓW ZA OSIĄGNIĘCIA ŻYCIA: Stanisław Różewicz (2001), Tadeusz Konwicki (2002), Roman Polański (2003), Kazimierz Kutz (2004), Jerzy Kawalerowicz (2005), Jerzy Hoffman (2006), Witold Sobociński (2007), Janusz Morgenstern (2008), Jerzy Wójcik (2009), Jerzy Stefan Stawiński (2010), Tadeusz Chmielewski (2011), Janusz Majewski (2012), Danuta Szaflarska (2013), Kazimierz Karabasz (2014), Franciszek Pieczka (2015), Janusz Gajos (2016), Sylwester Chęciński (2017), Jerzy Stuhr (2018), Krzysztof Zanussi (2019), Maja Komorowska (2020), Jerzy „Duduś” Matuszkiewicz (2021) oraz Jerzy Skolimowski (2022), Jan A.P. Kaczmarek (2023) Agnieszka Holland, 80. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji, 9.09.2023
Oto najlepsze kreacje gwiazd z rozdania Orłów z ostatnich lat
Już za kilka dni poznamy najlepsze filmy i najlepszych filmowców minionego roku. Rozdane zostaną bowiem nagrody Orły 2024. W wielkim oczekiwaniu na galę wręczenia statuetek, przyglądamy się najpiękniejszym stylizacjom, które gwiazdy wybierały na to wydarzenie przed laty. Oto najpiękniejsze stylizacje podczas Orłów Rozdanie Orłów to wyjątkowo elegancka i wytworna gala. Gwiazdy polskiego show-biznesu wybierają z tej okazji niezwykłe kreacje, często przygotowując je z projektantami nawet kilka miesięcy wcześniej. Wiele z nich stawia na klasyczną czerń lub granat, ale są i takie, które lubią przełamywać klasyczny dress code. Przed laty Danuta Stenka wystąpiła między innymi w białym garniturze i zachwyciła na czerwonym dywanie. Chociaż nie wiemy, jaki kolor będzie dominował w tym roku, jedno jest pewne. Z pewnością gwiazdy ponownie zachwycą! Tymczasem przypominamy najbardziej zjawiskowe kreacje z Orłów sprzed lat! Kto urzekł Was najbardziej?
Demokratyczne, tajne i bezpośrednie, z certyfikatem NATO… Orły „nie do złamania”!
Odsłaniamy kulisy Polskich Nagród Filmowych
Już wkrótce – w poniedziałek 4 marca – odbędzie się 26. Gala Polskich Nagród Filmowych Orły. O tym, którzy twórcy otrzymają prestiżowe statuetki, decyduje ponad 850 członków Polskiej Akademii Filmowej. Obecnie trwa drugi etap głosowania Akademii, który wyłoni Laureatów. Na czym w praktyce polega ten proces? Kto odpowiada za tajność głosowania? W tle certyfikat NATO i amerykańskie Oscary. Oto Orły od kuchni! Polskie Nagrody Filmowe Orły: jak przebiega głosowanie? „W pełni demokratyczne, tajne i bezpośrednie. Nie do złamania” – tak o Polskich Nagrodach Filmowych mówił Dariusz Jabłoński, prezydent Polskiej Akademii Filmowej i pomysłodawca Orłów, podczas ogłoszenia nominacji do tegorocznej edycji. Ani on, ani żaden inny przedstawiciel Niezależnej Fundacji Filmowej, organizatora Orłów, nie zna wyników głosowania Akademii aż do momentu publicznego otwarcia kopert na scenie Teatru Polskiego, podczas transmisji na żywo. Biorąc pod uwagę, że w dwuetapowym głosowaniu bierze udział ponad 850 członków Polskiej Akademii Filmowej, samo przeprowadzenie głosowania i zliczania głosów, a potem utrzymania go w tajemnicy, to nie lada przedsięwzięcie. Stoi za nim światowa doradczo-audytorska firma PwC, oficjalny partner Orłów od chwili ich powstania 26 lat temu. To ta sama firma, która odpowiada za liczenie głosów Amerykańskiej Akademii Filmowej, której głosami przyznawane są Oscary. Warto wiedzieć, że PwC przeprowadza i strzeże tajności głosowania tylko dwóch Akademii na świecie: Oscarów i Orłów. Aby wyłonić Nominowanych, a następnie Laureatów Polskich Nagród Filmowych, członkowie Akademii oddają głosy w tajnym, poufnym, indywidualnym i dwuetapowym głosowaniu. Wyniki zliczają wybrani partnerzy PwC, których obowiązkiem jest zapewnienie poprawności całego procesu i tajemnicy głosowania aż do chwili publicznego otwarcia kopert. Sam proces przeliczania odbywa się w tajnej kancelarii PwC. To pomieszczenie posiadające certyfikat bezpieczeństwa NATO: pozbawione okien, z drzwiami o grubości 50 cm i systemem szyfrującym wejścia oraz wyjścia partnerów. Czas, jaki partnerzy spędzają w kancelarii, jest zapisywany w specjalnym rejestrze. Miejsce, gdzie znajduje się kancelaria, pozostaje ścisłą tajemnicą firmy i tylko niewielu najwyższych rangą partnerów PwC wie, gdzie znajduje się to pomieszczenie. By wyeliminować ryzyko popełnienia błędu, za poprawność i tajemnicę wyników odpowiada dwóch Partnerów PwC, którzy spełniają najwyższe standardy audytorskie, poparte międzynarodowymi certyfikatami. W 26. edycji Orłów to Katarzyna Podgórna i Piotr Wyszogrodzki. Orły 2024: ogłoszenie nominacji. Na zdjęciu Dariusz Jabłoński Koperty z wynikami głosowania, do czasu ich oficjalnego otwarcia, przechowywane są w sejfie tajnej kancelarii. Partnerzy PwC pieczętują je osobiście. Począwszy od pierwszej edycji Orłów do dziś służy im do tego specjalna, mechaniczna lakownica. Zalakowane koperty z wynikiem głosowania Akademii tuż przed Galą Orłów, na której ujawniana jest ich zawartość, są dostarczane na scenę bezpośrednio przez partnerów PwC. Nikt inny nie ma do nich dostępu, nikt nie może ich dotknąć. Zalakowane koperty są przekazywane odczytującym werdykt Akademii tuż przed wejściem na scenę, na której w świetle kamer jest łamany lak zabezpieczającej pieczęci. – Poza samą kwestią czysto audytorską, zawsze jest masa pozornie drobnych rzeczy do ustalenia – wspominał Wojciech Roman, pierwszy w historii partner PwC, który zliczał głosy Polskiej Akademii. – Szczególnie utkwiła mi w pamięci kwestia doboru kopert. Z jakiego papieru, jak mają się zamykać, czy będą się elegancko otwierać na oczach widowni, czy powinienem je mieć w wewnętrznej kieszeni marynarki, czy może w aktówce, jak ma wyglądać „plomba”, jak ma wyglądać kartka z nazwiskiem i jak ma być włożona do koperty, żeby przy wyjmowaniu kamery nie wypatrzyły nazwisk laureatów zanim nie zostaną odczytane. I jeszcze tysiące innych tego typu kwestii. No i oczywiście tak bliskie spotkanie ze światem filmu, z jego najznakomitszymi reprezentantami, reżyserami, aktorami, producentami, też zostało w mojej pamięci jako wspaniałe przeżycie – mówił. Izabela Wójcik, Dyrektor Polskich Nagród Filmowych również podkreśla wartość synergii, jaka charakteryzuje współpracę między Orłami a PwC. – Okazuje się, że pozornie odmienne perspektywy ludzi filmu i osób, których domeną na co dzień pozostaje biznes, wzajemnie się dopełniają i inspirują. Dzięki PwC zyskaliśmy Partnera w najszerszym tego słowa znaczeniu. To relacja oparta na profesjonalizmie, transparentności i rzetelności. A przede wszystkim na zaufaniu, które od 26 lat pozostaje fundamentem naszej współpracy. Spotkanie z Nominowanymi i konferencję prasową, podczas której dowiemy się, kto został tegorocznym zdobywcą Orła w kategorii Osiągnięcia Życia, zaplanowano na czwartek 29 lutego. 26. Gala Orłów odbędzie się w poniedziałek 4 marca w Teatrze Polskim w Warszawie i będzie transmitowana na antenie CANAL+. Szczegółowe informacje i regulamin Polskich Nagród Filmowych Orły dostępne są POD TYM ADRESEM. Wszystkie wydarzenia związane z 26. edycją Orłów relacjonowane są w mediach społecznościowych: Relacja z ogłoszenia Nominacji, Facebook: POD TYM ADRESEM. Instagram: POD TYM LINKIEM. Z kolei pełną listę nominowanych znajdziesz na naszych łamach POD TYM ADRESEM. Orły 2024: ogłoszenie nominacji. Na zdjęciu Łukasz Simlat
ORŁY 2024: znamy nominowanych! Kto ma szansę na największą liczbę statuetek?
Już za niecały miesiąc poznamy najlepsze filmy i najlepszych filmowców minionego roku. Dziś zaś przekazano informacje o tym, kto został nominowany do 26. już rozdania Polskich Nagród Filmowych ORŁY. W obecności twórców konkursu, dziennikarzy, aktorek i aktorów odczytano decyzje, na które czekali wszyscy wielbiciele polskiego kina. Nominacje do ORŁÓW 2024 – lista Ostatnie miesiące obfitowały w wysyp świetnych polskich produkcji. By finalne efekty były bardzo dobre, na każdym z planów filmowych pracował ogromny sztab ludzi. Teraz najlepsi z najlepszych mają szanse na nagrodę ORŁA. Oto tegoroczna lista nominowanych: Najlepszy film europejski "20 tys. gatunków pszczół" "Aftersun" "Close" "Cicha dziewczyna" "W gorsecie" "W trójkącie" Najlepszy film dokumentalny "Apolonia, Apolonia", reż. Lea Glob "Pianoforte", reż. Jakub Piątek "Skąd dokąd", reż. Maciej Hamela "Twarze Agaty", reż. Małgorzata Kozera-Topińska "Vika!", reż. Agnieszka Zwiefka Odkrycie roku Łukasz Rostkowski — najlepsza muzyka,"Chłopi" Kamila Urzędowska — najlepsza główna rola kobieca, "Chłopi" Michał Kwieciński" — najlepszy scenariusz, "Filip" Michał Zieliński — najlepszy scenariusz, "Kos" Grzegorz Dębowski — najlepsza reżyseria, "Tyle, co nic" Najlepsza muzyka Łukasz L.U.C. Rostkowski — "Chłopi" Jan Komar — "Doppelgänger. Sobowtór" Zygmunt Konieczny — "Figurant" Mikołaj Trzaska — "Kos" Paweł Lucewicz — "Znachor" Dariusz Jabłoński, Łukasz Simlat - ogłoszenie nominacji do Orłów 2024, Warszawa, luty 2024 Najlepsze zdjęcia Bartłomiej Kaczmarek — "Dopelganger. Sobowtór" Michał Sobociński — "Filip" Piotr Sobociński jr — "Kos" Paweł Edelman — "The palace" Tomasz Naumiuk — "Zielona granica" Najlepszy filmowy serial fabularny "1670", reż. Maciej Buchwald, Kordian Kądziela, scen. Jakub Rużyłło, prod. Akson Studio dla Netflix "Absolutni debiutanci", reż. Kamila Tarabura, Katarzyna Warzecha, scen. Nina Lewandowska, Kamila Tarabura, Jędrzej Napiecek, prod. ATM Grupa dla Netflix "Infamia", reż. Anna Maliszewska, Kuba Czekaj, scen. Dana Łukasińska, Julita Olszewska, Anna Maliszewska, prod. Watchout Studio dla Netflix "Informacja zwrotna", reż. Leszek Dawid, scen. Kacper Wysocki, prod. Opus TV dla Netfllix "Warszawianka", reż. Jacek Borcuch, scen. Jakub Żulczyk, prod. Magnolia Films dla HBO Europe Najlepsza drugoplanowa rola męska Tomasz Schuchardt — "Doppelgänger. Sobowtór" Robert Więckiewicz — "Filip" Jacek Braciak — "Kos" Robert Więckiewicz —"Kos" Piotr Pacek —"Kos" Najlepsza drugoplanowa rola kobieca Ewa Kasprzyk — "Chłopi" Katarzyna Herman —"Doppelgänger. Sobowtór" Sandra Drzymalska —"Filip" Agnieszka Grochowska — "Kos" Kinga Preis — "Święto ognia" Agnieszka Suchora, Tomasz Ziętek - ogłoszenie nominacji do Orłów 2024, Warszawa, luty 2024 Najlepsza główna rola męska Jakub Gierszał —"Dopelganger. Sobowtór" Eryk Kulm jr — "Filip" Bartosz Bielenia — "Kos" Tomasz Włosok — "Zielona Granica" Leszek Lichota — "Znachor" Najlepsza główna rola kobieca Kamila Urzędowska — "Chłopi" Lena Góra — "Imago" Magdalena Cielecka — "Lęk" Marta Nieradkiewicz — "Lęk" Maja Ostaszewska — "Zielona granica" Najlepszy film "Zielona granica", reż. Agnieszka Holland "Chłopi", reż. DK Welchman, Hugh Welchman "Doppelgänger. Sobowtór", reż. Jan Holoubek "Filip", reż. Michał Kwieciński "Kos", reż. Paweł Maślona Gratulujemy wszystkim nominowanym. O tym, kto zwycięży, przekonamy się już 4 marca. OBEJRZYJ TEŻ: Gwiazdy kina na oficjalnej premierze filmu „Kos”
ORŁY 2023: Za nami jubileuszowa edycja Polskich Nagród Filmowych! Rozmawialiśmy z laureatami jako pierwsi
O niezwykłym święcie kina opowiadali nam też goście gali
Korytarze Teatru Polskiego w Warszawie pękały wczorajszego wieczoru w szwach. Setki gości przybyło, by celebrować 25. już edycję Orłów. Rozdanie Polskich Nagród Filmowych to dla twórców prawdziwe święto kina. Dla nas zaś idealna okazja, by porozmawiać z tymi, którzy okazują się najlepsi. Relacja wideo z Orłów 2023 W naszym materiale wideo zobaczycie, jakie emocje towarzyszyły ludziom filmu podczas jubileuszowej 25. gali Orłów. Na chwilę przed rozpoczęciem uroczystości pytaliśmy o najpiękniejsze wspomnienia z poprzednich edycji konkursu. Z kolei po ogłoszeniu wyników byliśmy pierwszą ekipą, która pytała zwycięzców o emocje i towarzyszyła im w drodze ze sceny na swoje miejsce. Dawid Ogrodnik, Dorota Pomykała, Maria Pakulnis… To tylko część osób, z którymi spotkaliśmy się przed kamerą VIVY.pl. PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ: Orły 2023. Maciej Stuhr nawiązał do niedawnej afery wokół ojca. Padły zaskakujące słowa ORŁY 2023. Kto wygrał? A jakich twórców i filmy doceniono? Najlepszym filmem roku okazało się „IO” w reżyserii Jerzego Skolimowskiego. Ponadto produkcja zgarnęła jeszcze pięć innych nagród: dla Najlepszego FIlmu, za Najlepszą Reżyserię, Scenariusz, Zdjęcia, Montaż oraz Muzykę. Wśród najczęściej nagradzanych tytułów znalazł się również „Johnny” Daniela Jaroszka – z czterema ORŁAMI w kategoriach Najlepsza Rola Męska, Najlepsza Drugoplanowa Rola Kobieca, Najlepsza Charakteryzacja oraz Nagroda Publiczności. W kobiecych zaś kategoriach aktorskich zwyciężyły: Dorota Pomykała za Najlepszą Główną Rolę Kobiecą w filmie „Kobieta na dachu” Anny Jadowskiej oraz Maria Pakulnis za kreację drugoplanową w filmie „Johnny” Daniela Jaroszka. Wśród aktorów po ORŁA sięgnęli Dawid Ogrodnik za Najlepszą Główną Rolę Męską w filmie „Johnny” i Andrzej Seweryn wyróżniony ORŁEM za drugoplanową rolę w „Śubuku” Jacka Lusińskiego. Laureatem ORŁA za Osiągnięcia Życia został wybitny kompozytor muzyki filmowej Jan A.P. Kaczmarek. Nagrodę Publiczności wyłonioną w plebiscycie internautów otrzymał „Johnny” w reżyserii Daniela Jaroszka. Zobaczcie naszą pełną emocji relację.
Orły 2023. Maciej Stuhr nawiązał do niedawnej afery wokół ojca. Padły zaskakujące słowa
Prowadzący pozwolił sobie na mocny żart na wizji. „Osioł roku”
Za nami pełna emocji 25. ceremonia rozdania Polskich Nagród Filmowych, zwanych potocznie Orłami. Słynący z niewybrednych żartów, Maciej Stuhr w roli prowadzącego rozbawiał publiczność — w pewnym momencie postanowił nawet zadrwić ze swojego ojca! Nawiązując do ostatniej afery Jerzego Stuhra pozwolił sobie na mocny dowcip. Orły 2023. Maciej Stuhr nawiązał do niedawnego skandalu ojca O niebanalnym poczuciu humoru Macieja Stuhra wie już cała Polska. Przekonała się o nim również po raz kolejny publiczność zgromadzona w Teatrze Polskim w Warszawie. Gospodarz tegorocznych “Orłów” nie oszczędzał publiczności, począwszy od sztuczki magicznej, politycznych akcentów… aż po zaskakujące nawiązanie do skandalu z udziałem własnego ojca! CZYTAJ TAKŻE: Stylizacje gwiazd na gali rozdania Orłów 2023 W pewnym momencie prowadzący pozwolił sobie na mocny komentarz w kierunku Jerzego Stuhra. „Znam aktora, który znakomicie podłożył kiedyś głos do osiołka. Państwo się domyślają, o kim mowa. Można powiedzieć: najsłynniejsze 07 w historii polskiego kina od czasów porucznika Borewicza. Któż z was nie chciałby zagłosować na niego w kategorii osioł roku?”, zapytał publiczności na wizji młody Stuhr. Nie sposób nie domyślić się, że żart odnosił się do niedawnego skandalu z udziałem aktora — kilka miesięcy temu Jerzy Stuhr spowodował kolizję z motocyklistą, prowadząc samochód pod wpływem alkoholu. A przed laty to właśnie on podkładał głos postaci osła w kultowej animacji “Shrek”... Jerzy Stuhr, Maciej Stuhr, VIVA! grudzień 2014 “IO” w reżyserii Jerzego Skolimowskiego otrzymało nagrodę w kategorii Najlepszy film Warto wspomnieć, że w tegorocznej edycji “Orłów” oślich akcentów ze strony gospodarza w kontekście całego wydarzenia było znacznie więcej. Odnosiły się one przede wszystkim do głównego faworyta gali, czyli filmu “IO” wyreżyserowanego przez Jerzego Skolimowskiego. Produkcja nie tylko otrzymała najwięcej nominacji, ale również zdobyła największą ilość statuetek, w tym główną nagrodę w kategorii Najlepszy film. SPRAWDŹ: Orły 2023: Właśnie poznaliśmy zwycięzców. Oto pełna lista laureatów! Reżyser połączył się z Los Angeles, gdzie przebywa obecnie w związku z nominacją do Oscara dla Najlepszego Filmu Międzynarodowego. Stamtąd wyraził wdzięczność w kierunku członków Polskiej Akademii Filmowej. „Honory, które mnie spotykają ze strony Akademii, to jest uznanie zawodowców, którzy są w stanie docenić wysiłek i zaangażowanie twórców”, podkreślał Jerzy Skolimowski.