Orina Krajewska o relacji z mamą: „Ścieżka, na której teraz jestem, nierozerwalnie związana jest z jej chorobą”
Orina Krajewska wcześniej miała rodzicom za złe, że wychowała się w niestandardowym domu, wypełnionym po brzegi różnymi wspomnieniami, bibeloty i pamiątkami z różnych podróżny. Marzył się jej zwykły dom, zwykłe imię i zwykli rodzice. Dziś jednak wie, że to, jak dorastała, ukształtowało ją w kobietę, którą dziś jest. W rozmowie z Elżbietą Pawełek z VIVY! aktorka powróciła wspomnieniami do dzieciństwa oraz opowiedziała o swoje relacji z mamą, zmarłą w 2014 r. Małgorzatą Braunek. Zapraszamy do lektury fragmentu wywiadu, który ukaże się na łamach VIVY! już 27 marca. Orina Krajewska o rodzinnym domu i relacji z mamą. Wywiad VIVA! Twoja mama mówiła, że w tym zawodzie trzeba mieć skórę słonia i serce gołębia. Orina Krajewska: Zgoda, ale jak ma się 20 lat, to jest się w kontrze do starszych. Potem przerobiłam własne lekcje, dzięki którym dziś mam większą pokorę. Dojrzewanie to robota na całe życie. Idąc do szkoły teatralnej, byłam raczej myślicielką. Potrafiłam godzinami podróżować w myślach, bo zawsze miałam dużą wyobraźnię. Żyłam we własnym świecie. Ale może dzięki wrodzonej przekorze sięgam po rzeczy trudne. Tak stało się przy założeniu fundacji, do której impulsem był bunt wobec choroby mamy i kulejącego systemu ochrony zdrowia, zwłaszcza w opiece onkologicznej. Wcześniej mierzyłam się z tym, co mnie samej przeszkadzało w życiu. Pojechałam do Londynu i trafiłam do szkoły stosującej metodę francuskiego mima i aktora Jacques’a Lecoqa, polegającej na budowaniu postaci poprzez ciało. To pomogło mi nawiązać kontakt z ciałem, wyjść na scenę i śmielej zaglądać światu w oczy. [...] Mama urodziła Cię, mając 40 lat. Przy okazji powstał problem, jak zarejestrować Cię w urzędzie, bo w spisie imion nie znaleziono Oriny… To imię podsunął rodzicom w dobrej intencji ich nauczyciel buddyzmu, co miałam im za złe, bo dzieci nie lubią się wyróżniać. Sytuacja zmieniła się z czasem, kiedy polubiłam jego oryginalność. Niedawno miałam rozmowę z profesorem Bogdanem de Barbaro do mojego podcastu „Osobiste rozmowy holistyczne” o podejmowaniu wyborów, braniu odpowiedzialności za swoje życie i samotności. W pewnej chwili, myśląc o niej, zrobiło mi się smutno. A profesor powiedział: „Smutek może nam towarzyszyć tak samo jak satysfakcja, ulga czy radość”. To kwestia znaczenia, które czemuś nadajemy. Nie lubiłam swojego imienia, ale widzę, jak wpłynęło na to, kim dzisiaj jestem. Sprawdź również: Mateusz Banasiuk i córka Małgorzaty Braunek planowali ślub. Rozstali się nagle Jako dziecko marzyłaś o normalnym domu, żeby rodzice nie odprawiali mantr, a tata był prezesem zamiast buddystą… Pierwszy raz odważyłam się opowiedzieć o tym szerzej we wspomnianej książce „Zostawić stare za sobą”, która ukaże się w maju. Poruszam w niej tematy związane ze zmianą. Jej przewodnim tematem jest strata i nowy początek. Razem z osobami, które zaprosiłam do rozmowy, rozważamy, jak pożegnać to, co już nam w życiu nie służy, i jak przywitać to, co nowe i budujące. Pozwoliłam sobie w książce na kilka osobistych retrospektyw. I jeśli chodzi o dom, wobec którego miałam wielki sprzeciw w tamtym czasie, to dzisiaj widzę, że więź z nim cały czas trwa. Tak samo jak więź z mamą wciąż jest żywa, podobnie jak z tatą i braćmi. Dom nadal mnie kształtuje. Coś, co kiedyś motywowało mnie do buntu, dzisiaj pokazuje wartości, które chcę w sobie pielęgnować. Kiedyś marzyłam o białych marmurowych powierzchniach bez muszelek, kamyczków i obrazów, domu bez ścian. Dzisiaj w swoim domu mam kamienie przywożone z podróży… Nie chodzi o to, żeby całkowicie odciąć się od przeszłości. To ma być świadomy wybór, co chcemy z niej zachować, a z czym się pożegnać. Nie ma domu idealnego, u nas też nie było idealnie. Ale Wasz dom był otwarty… Zawsze mieliśmy otwarte drzwi i mnóstwo gości, chciałabym to kultywować u siebie. Mama wiecznie rozmawiała przez telefon i często się śmiała. Dzisiaj sama „wiszę” na telefonie, tak jak ona. Albo z kimś rozmawiam, albo z kimś się spotykam. To mnie „karmi”, chociaż lubię też pobyć sama. Myślę, że jestem trochę samotnym wilkiem. Potrzebuję mieć swoją przestrzeń i trochę głębokiej ciszy. Dopiero w ciszy możemy usłyszeć to, co mówi ciało i jakie ma potrzeby. [...] Czytaj też: Córka Małgorzaty Braunek i Andrzeja Krajewskiego źle życzyła rodzicom. Ujawniła prawdę Twoja mama miała sposób na smutek i stres – śmiech. W znakomitej biografii pod tytułem „Braunek”, która jest już w księgarniach, czytamy, że nigdy nie okazywała złości. Była jak Mahatma Gandhi w spódnicy. Bardzo często się śmiała i na pewno podczas choroby jej wrodzony optymizm i śmiech bardzo jej pomagały. Jakiś czas temu mieliśmy w fundacji zajęcia z jogi śmiechu. To było wspaniałe doświadczenie, bo okazało się, że nawet sztucznie wywołany śmiech kapitalnie poprawia samopoczucie. Mama w swojej terapii też stosowała jogę śmiechu. Byliśmy świadkami, jak dzielnie walczyła z nowotworem. Przed jej chorobą byłam bardzo niepogodzona z życiem, nie wiedziałam, co ze sobą zrobić. I wtedy coś we mnie pękło. Moje ambicje, frustracje przestały być ważne, gdy dowiedziałam się o diagnozie mamy. Ścieżka, na której teraz jestem, nierozerwalnie związana jest z jej chorobą. Czasem zastanawiam się, jakby to było, gdyby mama mogła uczestniczyć w działaniach fundacji. To nie jest instytucja upamiętniająca Małgosię Braunek, tylko żywa organizacja zajmująca się edukacją zdrowotną. Zgodnie z powiedzeniem: „W zdrowym ciele zdrowy duch”? O tym była pierwsza moja książka pod tytułem „Holistyczne ścieżki zdrowia”, napisana w formie wywiadów z ekspertami. Tu wspomnę o Levanie Marshall, terapeutce i przyjaciółce rodziców, która była mi bardzo bliska, a której zadedykowałam drugą książkę – „Siła umysłu. Siła emocji. Duchowe ścieżki zdrowia”. Levana powtarzała, że życie jest tajemnicą, bo na zdrowie składa się mnóstwo rzeczy, środowisko, styl życia, nasze traumy, które mogą być czasem transgeneracyjne, czyli przenoszone w rodzinie na kolejne pokolenia. Nigdy nie pokusiłam się o odpowiedź na pytanie, dlaczego moja mama odeszła w taki sposób i dlaczego przytrafiło się to naszej rodzinie. Ale gdyby nie żyła zdrowo, w zgodzie ze sobą, może zachorowałaby 20 lat wcześniej? Tak staram się o tym myśleć. Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 27 marca 2025 roku. Zobacz także: Orina Krajewska we wspomnieniu o Małgorzacie Braunek: „Wciąż szukam w sobie mamy”
Mateusz Banasiuk i córka Małgorzaty Braunek planowali ślub. Rozstali się nagle
On od dziewięciu lat układa sobie życie u boku Magdaleny Boczarskiej. Ona była zaręczona z raperem Piotrem „Vieniem” Więcławskim, jednak ich związek zakończył się w 2021 roku. Mateusz Banasiuk i Orina Krajewska wydawali się parą dobraną idealnie, byli ze sobą dwa lata. Ich rozstanie zaskoczyło wszystkich. Po nim nabrali wody w usta... Mateusz Banasiuk i Orina Krajewska: historia miłości. Byli w sobie szaleńczo zakochani Zaczęli pojawiać się razem publicznie w 2011 roku. On był od niej starszy o dwa lata, miał już na koncie rolę w doskonale przyjętym „Wszystko, co kocham”. Ona dopiero rozpoczynała swoją karierę, ale każdy kojarzył ją doskonale jako córkę legendarnej Małgorzaty Braunek, czyli Oleńki Billewiczównej z „Potopu”. Mateusz Banasiuk i Orina Krajewska chętnie pokazywali się razem publicznie. Po raz pierwszy na rozdaniu Złotych Kaczek w listopadzie 2011 roku. Później był jeszcze Warsaw Fashion Week (kwiecień 2012), jesienna ramówka telewizji Polsat (czerwiec 2012), oficjalna premiera filmu „W sypialni” (październik 2012), 38. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni (wrzesień 2013) i premiera oraz próba spektaklu „Old love” (października 2013). Mimo tego w sieci informacji o ich relacji brakuje – sami zainteresowani nie wypowiadali się na temat tego, co ich łączy. Wiadomo jedynie, że byli w związku... W trakcie trwania tej relacji aktor otrzymał angaż w filmie „Płynące wieżowce”, dziś uznawanym za klasykę kina gejowskiego. Brawurowo wcielił się w Kubę – mężczyznę pozostającego w heteroseksualnej relacji, który poznaje przystojnego Michała (w tej roli Bartosz Gelner), z którym wdaje się w romans. Melodramat Tomasza Wasilewskiego sprawił, że Mateusz Banasiuk zerwał z siebie łatkę aktora serialowego. Co ciekawe, w obrazie tym pojawiła się również Orina Krajewska. Spekulowano nawet, że to za sprawą ukochanego otrzymała epizodyczną rolę w tym głośnym filmie. Jak było naprawdę? Wiedzą jedynie oni sami... Czytaj także: Grzegorz Markowski został ojcem jako nastolatek. „Miasteczko wprost huczało od plotek” Mateusz Banasiuk, Orina Krajewska, rozdanie Złotych Kaczek – gala, 22.11.2011 rok. Ich towarzyski debiut Banasiuk i Krajewska planowali ślub. Rozstali się nagle Orina Krajewska ukończyła London International School of Performing Arts. Gdy związała się z Mateuszem Banasiukiem, miała na koncie praktycznie same role epizodyczne w serialach (m.in. seria „Nad rozlewiskiem”) czy w filmie „Daas”. Później jej dorobek uzupełniły takie pozycje, jak „Bodo”, „Siostry” czy „Apokawixa”. Trudno jednak wyrokować, kto w tej relacji był bardziej znany. Za nią szło nazwisko, za nim role w bardziej kojarzonych produkcjach. Mimo że para pokazywała się razem publicznie, nie udzielali wspólnych wywiadów. Stąd szukanie informacji o ich relacji to próżny trud. Nie kupczyli prywatnością, nie zabiegali o medialną uwagę. Krążyły jednak informacje, że są w sobie szaleńczo zakochani a nawet... zaręczeni! Mieli odliczać dni do ślubu. Jak wiadomo, nie doszło do niego. Ich rozstanie zaskoczyło wiele osób: doszło do niego jeszcze przed oficjalną premierą „Płynących wieżowców” (listopad 2013 w Pałacu Kultury i Nauki). Było o tyle sensacyjne, że jeszcze miesiąc wcześniej pokazali się razem publicznie... Jednak na wspomniane towarzyskie wydarzenie Mateusz Banasiuk przyszedł z tajemniczą blondynką, zaś Orina Krajewska nie pojawiła się na nim wcale. Po dwóch latach ich drogi się rozeszły... „Wyraźnie afiszował się z nią [nową partnerką – red.], dając wszystkim do zrozumienia, że to dla niego ktoś więcej niż przyjaciółka”, komentowało „Twoje Imperium”. Czytaj także: Ich miłość wywołała sensację… Katarzyna Cichopek i Maciej Kurzajewski długo ją ukrywali Mateusz Banasiuk, Orina Krajewska, Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, 14.09.2013 rok Banasiuk i Krajewska spotkali się na planie po latach. Zagrali kochanków Jakiś czas później media obiegły informacje, że Mateusz Banasiuk związał się z inną koleżanką po fachu. Z Magdaleną Boczarską doczekał się synka Henryka, która w tym roku kończy sześć lat. Mimo że nie zdecydowali się na ślub, tworzą zgodny, udany związek. Orina Krajewska natomiast układała sobie życie u boku Piotra „Vienia” Więcławskiego, rapera, producenta muzycznego, dziennikarza oraz współzałożyciela kultowego Molesta Ewenement. W 2018 roku udzielili nawet „VIVIE!” wspólnego wywiadu, w którym zdradzili, że są ze sobą zaręczeni, ale nie ukrywali obaw o przyszłość relacji. „Łatwo można przestać patrzeć na dzień dzisiejszy i zacząć przegapiać coś, co wymaga naprawy, a coś, chociażby małego, zawsze jest. Związek to ciągła praca, a my mimo wszystko jesteśmy dwójką indywiduów, którzy chcą iść ze sobą po partnersku”, stwierdziła córka Małgorzaty Braunek. Jej słowa okazały się prorocze... Rozstali się trzy lata później. Według medialnych informacji, wpływ na to miała mieć m.in. pandemia. „Niestety, rozstali się. Jak zresztą wiele par w czasie pandemii, kiedy to artyści stracili możliwość pracy przez odwołane koncerty i zawieszone plany zdjęciowe”, informował tygodnik „Na żywo”. Później donoszono o bliższej relacji aktorki z operatorem Bartoszem Nalazkiem, ale nie wiadomo, czy związek ten przetrwał. Drogi Oriny Krajewskiej i Mateusza Banasiuka skrzyżowały się ponownie po pięciu latach od rozstania. Na planie „Barw szczęścia” granych przez nich bohaterów połączył ognisty romans... „Od niedawna byli narzeczeni tworzą na ekranie parę. Wkrótce Celina i Franek, w których się wcielają, wylądują w łóżku”, ujawnił na początku 2019 roku portal swiatseriali.interia.pl. Wywołało to małą sensację, tabloidy informowały nawet, że Magdalena Boczarska poczuła się zagrożona w myśl zasady „stara miłość nie rdzewieje”, ale spekulacje te okazały się bezzasadne... Jakie relacje łączą obecnie Mateusza Banasiuka i Orinę Krajewską? Wiedzą tylko oni sami... Czytaj także: Viki Gabor miała poważne problemy zdrowotne. Lekarze nie dawali jej szans Źrodło: Pomponik, Fakt24.pl, Pomponik, VIVA! Mateusz Banasiuk, Orina Krajewska, premiera oraz próba spektaklu „Old love”, 19.10.2013 rok
Córka Małgorzaty Braunek i Andrzeja Krajewskiego źle życzyła rodzicom. Ujawniła prawdę
Małgorzata Braunek i Andrzej Krajewski doczekali się córki Oriny. Córka aktorki poszła w jej ślady, jednak największą rolę w jej życiu odgrywa przede wszystkim duchowość. W rozmowie z Anną Wendzikowską Orina zdradziła, że jako mała dziewczynka, marzyła, aby jej rodzice się rozeszli. Jak to możliwe? Skąd takie pragnienie? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 28.10.2024 r.] Orina Krajewska miała szokujące marzenie W rodzinnym domu Krajewskich zawsze królowała kultura buddyjska. Ojciec Oriny, Andrzej był buddystą. Rozwój duchowy i joga towarzyszyły Orinie na każdym etapie jej życia. W podcaście Anny Wendzikowskiej, córka Małgorzaty Braunek opowiedziała o marzeniu, które towarzyszyło jej gdy była dzieckiem. „Miałam takie marzenia, jak byłam super mała, że moi rodzice będą się kłócić, a najlepiej, żeby się rozwiedli. Miałam taką fantazję. Oni byli bardzo blisko ze sobą i tacy byli… zespoleni. Miałam poczucie, które dziś bardzo doceniam, bo tego doświadczyłam dzięki obserwacji ich, takiego rodzaju związku, który oni mieli, ale jak byłam dzieckiem to się naturalnie buntowałam wobec tego wszystkiego” – powiedziała Orina Krajewska w podcaście "Ku szczęściu". Orina Krajewska czuła się niepotrzebna Czy to możliwe, że miłość i bliskość rodziców sprawiał, że Orina nie czuła się im potrzebna? Tak brzmią jej słowa. Rzeczywiście, Małgorzata Braunek i jej mąż Andrzej Krajewski, tworzyli idealną parę. Mąż trwał przy żonie do samego końca. CZYTAJ TEŻ: Orina Krajewska i Piotr „Vienio” Więcławski: „Dajemy sobie dużo wolności” „Kiedy Małgosia umierała, bardzo bałem się, że przejdzie ogromne cierpienie. Patrząc jej w oczy, w oczy człowieka, którego kochałem najbardziej na świecie, w pewnej chwili modliłem się, żeby odeszła. Patrzyłem na nią i myślałem: »Odejdź w spokoju!«, choć każdy dzień z nią był dla mnie bezcenny. Umarła mi na rękach. Czułem ten moment, jak uchodzi z ciała. Poczułem chłód, w pokoju zmieniło się światło i nagle jej obecność ustąpiła nieobecności" – wspominał na łamach "Dużego Formatu". Andrzej Krajewski, Małgorzata Braunek, polska premiera filmu "Sugar Man" Małgorzata Braunek odeszła 23 czerwca 2014 roku w wieku zaledwie 67 lat. Orina w podcaście Wendzikowskiej wspomina ją równie ciepło: "Moja mama była niezwykle elastyczną i tolerancyjną osobą. Była bardzo taka introspektywna, co też jest częścią praktyki. Może właśnie tak bym podsumowała moją mamę: ona była inteligentna emocjonalnie".
Orina Krajewska we wspomnieniu o Małgorzacie Braunek: „Wciąż szukam w sobie mamy”
Orina Krajewska, córka Małgorzaty Braunek i Andrzeja Krajewskiego, jest aktorką. Oryginalne imię zawdzięcza mistrzowi zen, buddyjskiemu guru matki. Orin znaczy Oświecona Miłość. Małgorzata Braunek, jedna z najzdolniejszych aktorek swojego pokolenia. Zagrała między innymi Oleńkę w „Potopie”, Łęcką w „Lalce”. W latach 80. niespodziewanie przerwała karierę, by wrócić na plan w 2001 roku. Trzykrotnie zamężna, matka Oriny i Xawerego Żuławskiego. Odeszła 23 czerwca 2014 roku, w wieku 67 lat. „W telefonie komórkowym mam zdjęcia mamy zrobione, kiedy była już chora. Ale to nie znaczy, że tylko taką chcę ją pamiętać. Mam wrażenie, że dopiero teraz przeżywam chorobę mamy. Dopiero teraz jestem gotowa, żeby się z tym wszystkim mierzyć. Choć minął prawie rok od jej śmierci, codziennie mi jej brakuje”. Orina Krajewska, córka Małgorzaty Braunek, we wzruszającej rozmowie dla VIVY! wspomina mamę. Czy te wspomnienia są bolesne? – pyta Alina Mrowińska. W ramach cyklu Archiwum VIVY! przypominamy rozmowę Aliny Mrowińskiej z Oriną Krajewską, która ukazała się w marcu 2015 roku. Podczas choroby jaśniała uśmiechem – zewnętrznym i wewnętrznym. Tu październik 2012 rok. Orina Krajewska o mamie: wywiad Wierzysz, że mama gdzieś jest, w innym wymiarze? Szukam odpowiedzi. Często się zastanawiam, gdzie jest ten wymiar, co on oznacza. Bardzo chciałabym wiedzieć, chociaż to zawsze pozostanie czymś, w co po prostu wierzę. Pewności przecież nie będę miała. Nigdy się nie dowiem, czy po tamtej stronie coś jest… Dopiero kiedy sama odejdę, dowiem się, gdzie się idzie… I co się tam dzieje… Ale jakieś TAM jest? Głęboko wierzę, że idzie się gdzieś dalej. Bliska jest mi buddyjska filozofia, w której wierzy się, że istnieje reinkarnacja, taka droga z życia do życia. Pewnie najsłuszniej jest szukać tej nieobecnej osoby w sobie i wszystkim dookoła. Usłyszałam ostatnio taką przypowieść, metaforę, która bardzo do mnie przemówiła. Posłuchaj: nauczyciel jest jak stempel przyciśnięty do białej kartki, którą jest uczeń. Kiedy ten stempel oddzielisz od kartki, dopiero wtedy widzisz, co zostało, jaki znak. Tak jest z ludźmi, którzy odeszli. Co mama pozostawiła w tych wszystkich osobach, z którymi się zetknęła? To jest ten jej duch, którego warto szukać. Cały czas się zastanawiam, jak ona żyje we mnie. Co pozostawiła w Tobie… Chyba nie ma konkretnej odpowiedzi na to pytanie. Całą siebie… Często po prostu czuję, w jaki sposób by zareagowała na pewne sytuacje. Mam takie mocne poczucie, że wprawdzie nie ma jej tu fizycznie, ale jej sposób pojmowania świata jest we mnie. Mama miała wyjątkowe podejście do ludzi, potrafiła wchodzić w czyjeś buty. Często mówiła: „Ale spójrz z jego perspektywy, musisz zrozumieć, że ten człowiek…”. I wiesz, to już nie jest jej, tylko staje się moje. Oglądałam niedawno twoje telewizyjne nagranie mamy. Ostatnie. Ale jeszcze z okresu, kiedy dobrze się czuła… Jesień 2013, po pierwszej operacji. Małgosia wspominała całe swoje życie. Uderzyło mnie takie ogromne ciepło. Była słoneczna i ciepła… Taka we mnie żyje. Lato spędziłaś w Dębkach, ukochanym miejscu mamy. To też moje miejsce. Prawie się urodziłam w Dębkach. Był sierpień, rodzice całe lato spędzili w swoim domku i wracali do Warszawy dosłownie dzień przed porodem. A teraz… To było uderzające zobaczyć domek bez mamy. Przez cały czas jej choroby tata remontował domek po pożarze, rozbudowywał kuchnię specjalnie dla mamy, bo zawsze marzyła o większej. Już tego nie zobaczyła… Bardzo chciała tam pojechać, przez telefon kierowała remontem. W te wakacje w Dębkach byliśmy wszyscy razem – mój ojciec, bracia z rodzinami. Mocno tam czułaś jej obecność? Mocno czuję jej brak. Wakacje w Dębkach wspominam bardzo mgliście. Właściwie nie wiem, gdzie wtedy byłam. W domu rodziców w Wilanowie wisi dużo zdjęć mamy. To nie boli? W pierwszych miesiącach bolało. Ale do wszystkiego się przyzwyczajamy. Do miejsc, do ludzi, do widoku konkretnych zdjęć też. Ale zobacz, w moim mieszkaniu nie ma zdjęć mamy. Niedawno pomyślałam, że chciałabym powiesić na płótnie jej duże zdjęcie. O, tutaj przy schodach. Ale jeszcze tego nie zrobiłam, pewnie nie jestem gotowa. Mam swoje zdjęcia w telefonie, które robiłam mamie przez cały okres choroby. Znam je, często do nich wracam. Dlaczego je robiłaś? Z czułości, z przeczucia, że to jest ważny moment. Walczyliśmy za wszelką cenę, ale też wiedziałam, że na nic w życiu nie ma gwarancji. Na tych Twoich zdjęciach Małgosia jest już zmieniona przez chorobę… Chciałaś ją taką mieć? Ciekawe pytanie. Myślę, że to wcale nie oznacza, że chcę ją taką pamiętać. Nie wiem… Mam wrażenie, że dopiero teraz przeżywam chorobę mamy. Kiedy żyła, byłam w całkowitej mobilizacji i walce. Powiedziałam sobie, że nie rozpaczam, tylko działam. Jest cel i trzeba go osiągnąć. Wyzdrowieć. Dopiero teraz docierają do mnie pewne fakty z choroby. Kiedy się jest tak skupionym na działaniu, trudno jednocześnie wszystko analizować, dawać przestrzeń na lęk i wiele innych bardzo trudnych uczuć. Dopiero teraz jestem gotowa, żeby się z tym wszystkim mierzyć. Na szczęście mam wspaniałych ludzi wokół siebie, którzy towarzyszyli mi przez cały czas choroby mamy. Teraz też są. Jakie wspomnienia mamy najczęściej do Ciebie wracają? Na ten moment te z choroby. I to z ostatniego okresu, kiedy było bardzo ciężko. A Twoje pierwsze wspomnienie związane z mamą? Miałam niecałe trzy lata. Mieszkaliśmy jeszcze na Sobieskiego. Pomiędzy kuchnią a salonem wisiała drewniana kwadratowa huśtawka. Siedziałam w niej, a mama coś robiła w kuchni. Miała długie, karbowane blond włosy, długą spódnicę. Chyba obierała ziemniaki. A ja już nie za bardzo chciałam się bujać (śmiech). Czytaj również: Katarzyna Sokołowska została matką przed 50. Nie mogła znieść jednego Orina Krajewska z mamą w dzieciństwie Jaką mamą była Małgorzata Braunek? Jaką mamą była Małgosia? Kiedy mnie urodziła, już nie grała, dużo czasu spędzała ze mną. Oboje rodzice mieli wolne zawody i zawsze byli „pod ręką”. Zazdrościłam koleżankom, że wracają ze szkoły do pustego domu (śmiech). Na początku lat 90. jeździłam z rodzicami do Sosnówki koło Karpacza na praktyki buddyjskie. I jak to wspominasz? Świetnie. Wolność. Góry, strumyk, stary poniemiecki pensjonat i kilka dobudowanych domów na ogromnej przestrzeni. Przyjeżdżali ludzie z całego świata. Dużo było dzieci w moim wieku. Do tej pory mam bliskich znajomych z tamtych lat. Przez jakiś czas nawet chodziłam w Sosnówce do zerówki. Godzinami pałętaliśmy się po ośrodku. Ale nie miałam wrażenia, że jestem porzuconym dzieckiem (śmiech). Pamiętam, że lubiłam się przyklejać do szyby w sali, gdzie dorośli medytowali. Samą rodzice zaczęli mnie zostawiać w Warszawie, jak miałam tak 14, 15 lat. Nie pamiętam zakazów ani nakazów. Jak mi się nie chciało iść do szkoły, mogłam powiedzieć wprost. Szybko zaczęłam chodzić do klubów i z tym też raczej nie było problemu. Mama była całkiem liberalną mamą. Uważnie mnie słuchała, rozmawiała. Bardzo blisko z nią byłam, wiele rzeczy dzieliłam. A jak zareagowała, kiedy zaraz po maturze wyjechałaś najpierw do Paryża, potem do Londynu? Miałam wtedy taki okres „ciszy rodzinnej”. Nie bardzo pamiętam, żebym się z nimi w tej sprawie wyjątkowo konsultowała. Bardzo chciałam być samodzielna, niezależna. Mama spokojnie przyjęła to, że wyjeżdżam. Zawsze reagowała otwarcie. Wcześniej, kiedy skończyłam szkołę muzyczną i powiedziałam, że nie chcę już dalej grać, usłyszałam, że ona chce tylko, żebym była szczęśliwa i robiła to, co kocham. A kiedy postanowiłaś być aktorką, co powiedziała? Podobała jej się moja szkoła aktorska w Londynie. To, że każdemu pomagali odkryć w sobie coś specjalnego, unikalnego. Kiedyś mi nawet powiedziała, że sama chętnie by tam postudiowała. Ale na początku była zaskoczona moją decyzją, trochę sceptyczna. Myślisz, że bała się, jak sobie poradzisz? Na pewno. I nie dziwię jej się. Trudny kawałek chleba (śmiech). Ale mama ostrzegała mnie przed czymś zupełnie innym. Poznała inną, ciemną stronę zawodu niż ta, którą ja poznaję. Ona od razu weszła na Mount Everest, szybko stała się gwiazdą i zobaczyła, że to nie tylko lukier. Ja natomiast wiem, jak to jest czekać na role, mieć poczucie niespełnienia, niepewności. Nadgryzłam jabłko, ale nie poczułam jeszcze soku. Wierzę, że to prędzej czy później się wydarzy. Mama nigdy nie powiedziała, że chciałaby, żebyś miała konkretny, przewidywalny zawód? Nie, to zupełnie nie w jej stylu. Raczej powtarzała: „Wsłuchaj się w siebie”. W jakich sytuacjach najbardziej Ci jej brakuje? W takich zwyczajnych, codziennych. Łapię się na tym, że wychodzę z teatru czy kina i mam ochotę do niej zadzwonić. Albo idę na zakupy i zastanawiam się, który sweter by się jej podobał. Dużo o niej myślisz? Dużo. Jest ze mną. Bardzo często chciałabym do niej pojechać i tak zwyczajnie razem posiedzieć. Pogadać o głupotach. Napić się herbaty. Miałyście swój ulubiony film? Zastanawiam się… Jednak nie. Mama uwielbiała „Przełamując fale” Larsa von Triera. Ja ten film doceniam, ale jest dla mnie tak ciężki. Bardzo żałuję, że nie zdążyła zobaczyć „The Grand Budapest Hotel” Wesa Andersona. Byłaby zachwycona. Kiedy ja byłam na nim w kinie, ona leżała w szpitalu. Zdążyłam jej opowiedzieć. Co razem lubiłyście robić? Chodzić do kina i teatru. Ale nigdy nie robiłyśmy z tego jakiejś celebry. Po prostu dzwoniła, że rezerwuje na coś bilety, i pytała, czy chcę iść z nimi. Mama mi się kojarzy z luzem, nie było w niej żadnego napięcia. Wpadałam do niej i mówiła, że jest zupa i zaraz może mi ją podgrzać. Święta razem… Mama je kultywowała. Było tak rodzinnie, ciepło, wesoło. Taki czas, kiedy wszyscy mogliśmy się spotkać. Bałaś się tych pierwszych świąt Bożego Narodzenia bez niej? Bardzo. Uciekłam z moim chłopakiem na Teneryfę. Najważniejsze dla mnie było, żeby spędzić tam Wigilię. Mój ojciec nigdy nie przywiązywał do świąt wielkiej wagi, zawsze robił to dla mamy. Brat pojechał z rodziną do Brazylii. Trudno mi było zaakceptować, że w tym roku stało się coś nieodwracalnego. Że takie święta, jakie były z mamą, nigdy nie wrócą. Ktoś mi powiedział, że śmierć jest jedyną definitywną rzeczą w naszym życiu. Z całą resztą można jeszcze dyskutować. Zobacz też: Kochał syna, ale nie potrafił się nim zająć. Tak wyglądała relacja Zbigniewa Cybulskiego z jego jedynym dzieckiem Małgorzata Braunek i Orina Krajewska, Warszawa, 02.02.2012 Mieć nadzieję… Wszystko może się odwrócić, zdarzyć. Życie jest tak bardzo nieprzewidywalne. Nie lubię słów „nigdy”, „zawsze”, „na pewno”. Powinno się je wykreślić ze słownika. Bo to nieprawda. Jedynie śmierć wiąże się z nigdy, zawsze, na pewno. Małgosia kiedyś mi powiedziała: „Jeżeli coś jest dla nas ważne, powinniśmy robić wszystko, co w naszej mocy, ale też nie przywiązywać się do tego. Ostateczny rezultat nie zależy tylko od naszych starań”. Sporo mam zapisanych jej myśli, które bardzo mi pomagają. Ty też tak robiłaś? Zrobiłam zdjęcie małej karteczki na jej biurku… Mama leżała wtedy w szpitalu, ja przyjechałam do Wilanowa, weszłam do jej pokoju. Na tej karteczce przeczytałam: „Zostawić stare za sobą”… Jej charakter pisma. Bardzo mnie to poruszyło. „Zostawić stare za sobą”… Nie przywiązywać się do niczego, nie zatrzymywać się. Nie bać się żegnać z niektórymi aspektami siebie. Czyli bądź tu i teraz… Ale też rozwijaj się, pracuj nad sobą. Mama bardzo się zmieniła w czasie choroby. Stała się silniejsza. Ciężko nad sobą pracowała. Ciągle zadawała sobie pytania: „Skąd ta choroba się wzięła? Czego mnie uczy?”. W rezultacie stała się o wiele bardziej decyzyjna, asertywna. Myślę, że wcześniej pewną jej słabością była zbyt duża delikatność. Ktoś jej coś zarzucał, a mama nie potrafiła asertywnie odpowiedzieć. Pamiętam jedno z naszych spotkań, już w czasie choroby. W pewnym momencie powiedziała stanowczo, że nie chce dalej rozmawiać o raku, definitywnie kończy temat. To była już nowa ona. Jak Ci powiedziała o chorobie? Wracałam wtedy z Wrocławia autobusem. Mama zadzwoniła i powiedziała tak wprost, że ma raka. Całą mną telepało, zapytałam: „Ale jak to, będziesz mieć chemię?”. Odpowiedziała: „Tak, ale spokojnie”. Była bardzo rzeczowa, skupiona. Myślę, że wolała mi powiedzieć przez telefon, bo bała się mojej reakcji. Myślę też, że zadzwoniła do Ciebie, bo nie chciała robić ze swojej choroby jakiejś wielkiej sprawy. Przecież jeśli jest wielka sprawa, to się spotykamy, czekamy na odpowiedni moment. Tak… Mama od samego początku mówiła nam, że nie przejmujemy się, nie martwimy o nią, nie siadamy i nie płaczemy, tylko działamy. Cała naprzód, silniki są włączone, żagle postawione i płyniemy po zdrowie. A wtedy, kiedy wysiadłam z autobusu i pojechałam do Wilanowa, zobaczyłam ją taką spokojną, rozświetloną. Taka siła z niej wtedy biła, że to było aż nieprawdopodobne. Uspokoiłam się. Miałam wrażenie, że nie było w niej złości wobec choroby. Próbowała jakby dogadać się z rakiem. Mama nie traktowała choroby jak wroga, tylko jak jakiś ważny znak w życiu, który trzeba przyjąć i głęboko się nad nim zastanowić. Mówiła, że choroba to część jej, z którą trzeba prowadzić dialog. Zadawała sobie różne pytania – czym jest rak, jak ją zmienia, jakie informacje w niej zostawia. Codziennie wykonywała tę pracę. Znalazła odpowiedzi? Tego nie wiem. Myślę, że to było bardzo intymne, tylko w niej. I że odpowiedzi zmieniały się każdego dnia. Miała mnóstwo różnych praktyk, które jej pomagały. Wizualizowała, starała się rozświetlić od środka, wyobrażała sobie zdrowe komórki zamiast chorych. Jest sporo opisanych tego rodzaju praktyk. Myślę, że one bardzo zmieniają wewnętrzną postawę, dodają siły. Mama naprawdę walczyła całą sobą, wszelkimi metodami. Oprócz konwencjonalnego leczenia pomagała sobie masażami, dietą, która wzmacnia system immunologiczny, szukała wsparcia duchowego. I mimo choroby zachowała radość? Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że miała niewiarygodną lekkość w chorobie. Nie było w niej ani grama rozpaczy, żalu, gniewu. Nikogo o nic nie obwiniała. Czasami tylko była smutna. Ale to były chwile. Z koleżanką przez telefon zaczęła uprawiać jogę śmiechu. Raz przyszłam do niej do szpitala, akurat nie mogła się zdzwonić z Alicją i mnie zapytała, czy chcę się pośmiać. W pierwszym momencie pomyślałam, że może nie wypada tak w szpitalu, ale spróbowałam. Na początku to było trochę wymuszone, ale szybko śmiałam się całą sobą. Pokój mamy był niedaleko stanowiska pielęgniarek, a jeszcze wszędzie były kamery. Mama powiedziała: „Pewnie mówią, że jesteśmy dwie wariatki” (śmiech). Myślę, że w ciężkiej chorobie należy iść intuicyjnie za tym, co przynosi nam ulgę, daje radość. Mocno zajrzeć w siebie. Zresztą nie tylko w ciężkiej chorobie, w każdej sprawie w życiu. Mama wierzyła, że wyzdrowieje? Nie wiem, chyba na takim etapie zaawansowania choroby nie można wierzyć w całkowite wyzdrowienie. Ale na pewno bardzo chciała się leczyć. Wierzyła, że to jeszcze nie teraz… Że ten czas nie jest tak krótki? Miała niezwykłą siłę i wolę życia. W ostatnim okresie planowaliśmy przecież wyjazd do kliniki doktora Herzoga pod Frankfurtem. Zebraliśmy na to pieniądze. Nie udało się… Ale jestem przekonana, że gdyby mama żyła, na pewno dziś coś by robiła dla ludzi chorych na raka. Zobacz też: Poznały się na planie, stworzyły nierozerwalną więź. Oto historia przyjaźni Agnieszki Dygant i Darii Widawskiej Warszawa, 2000 rok. Małgorzata z mężem Andrzejem Krajewskim na ekumenicznym spotkaniu z Dalajlamą. „Bliska jest mi buddyjska filozofia, w której wierzy się, że istnieje reinkarnacja”, mówi Orina. Nie zdążyłam z Małgosią zrobić wywiadu, w tym ostatnim okresie wielokrotnie się umawiałyśmy, ale z każdym dniem już coraz gorzej się czuła. Wcześniej często mi mówiła, że zrobimy, tylko jeszcze nie teraz. Mama chciała dokładnie wiedzieć, co chce ludziom przekazać. I że to właśnie ten moment. Byłam przy niej, kiedy pisała list, w którym chciała podziękować wszystkim, że tak hojnie odpowiedzieli na nasz apel. Leżałam obok niej w łóżku. Zdecydowała się powiedzieć, jak bardzo brakuje jej w Polsce holistycznego podejścia do pacjenta. Napisała, że „trzeba leczyć całego człowieka, nie tylko jego organy. Tego się nauczyłam od mojej choroby”… My bardzo często czuliśmy się bezradni, nikt nam nie mówił, jak postępować z różnymi objawami ubocznymi po chemioterapii. Poruszaliśmy się jak we mgle. Coś polecali znajomi, o czymś gdzieś przeczytaliśmy. W tych ostatnich tygodniach mama wiedziała, że odchodzi? Rozmawiałyście o tym? Nie. Nie było rozmów o śmierci, o tym, co będzie, jak jej już nie będzie. To była nasza niepisana, świadoma decyzja. Brakuje Ci takich nieodbytych rozmów? Nie, bo dla mnie najważniejsze było być. Towarzyszyć. To nie było uciekanie mamy od śmierci, wypieranie jej. Ona żyła, więc oddawała się życiu. Była właśnie mocno TU i TERAZ. Skupiała się na tym, co jest w danej chwili, a nie na tym, co kiedyś będzie. To przez całe swoje życie praktykowała. Nie ma jednej prawdy, jak należy przechodzić przez ostatni okres życia. Ważne, aby być jak najbardziej w zgodzie z sobą. Robić to, co w tym momencie mnie wzbogaca i daje mi komfort. Mama na pewno do końca chciała być blisko życia. A Ty jak sobie radziłaś? W takich momentach warto być z ludźmi, nie bać się przyjmować pomocy. Chyba dzięki temu przez to wszystko przeszłam. W kwietniu z powodu stresu straciłam słuch, musiałam brać silne leki o określonych godzinach. I mój przyjaciel dzwonił do mnie przez dwa miesiące dwa razy dziennie. Każdego dnia. Po to, żeby mi o tym przypomnieć. Bardzo jestem mu za to wdzięczna. Wiesz, jestem już pewna, że żeby móc dawać, trzeba też nauczyć się przyjmować. Rozmawiałyście z mamą o przeszłości? Mało. Była w nas silna energia do przodu. Walka o życie. W ostatnim okresie czytałam mamie dużo książek. Jakich? W kółko „Jak zostałam wiedźmą” Doroty Masłowskiej. Bardzo ją lubiła. Fundacja „Bądź” Małgorzaty Braunek już działa? Naszym pierwszym projektem jest wydanie po polsku znakomitego amerykańskiego kompendium wiedzy na temat raka i konwencjonalnych metod jego leczenia. Oprócz tego robimy dużo miniakcji. 30 stycznia, w dzień urodzin mamy, grupa osób chorych na raka wejdzie na Śnieżkę. Ktoś prowadzi w Warszawie zajęcia jogi dla chorych, koleżanka – warsztaty malarstwa. Każdy, kto chciałby zrobić coś dla chorych na raka, ma własny pomysł, może się do nas zgłosić. Wiem, że przyjdzie moment, kiedy sama też będę gotowa na swoją akcję. Tyle się nauczyłam od mamy w czasie jej choroby, że nie mogę o tym zapomnieć. Czego wtedy się nauczyłaś? Że w każdej, najcięższej sytuacji można pięknie żyć, czerpać z tego życia radość. Tylko nigdy nie wolno się poddać. Czytaj też: „To było jak rażenie piorunem!”. Ewa Bem i Ryszard Sibilski są razem od 43 lat. Historia ich miłości wzrusza do łez Orina, absolwentka londyńskiej szkoły aktorskiej, zadebiutowała u boku matki w kochanym przez widzów serialu „Życie nad rozlewiskiem” Rozmawiała Alina Mrowińska
Sezon kolorów w SOLAR, czyli wolność przełożona na język mody
Co polska marka proponuje na sezon wiosna/lato 2023?
Wiosna w pełni, a lato za pasem. Dla naszej garderoby oznacza to jedno – totalny lifting. Świat się budzi do życia, a wraz z nim my i nasze stylizacje. W odstawkę idą więc grube swetry i stonowane barwy, a detronizują je lekkie i zwiewne tkaniny oraz intensywne barwy. Sezon wiosna/lato 2023 będzie bowiem przebiegał pod znakiem eksplozji kolorów. Ten trend doskonale było widać na światowych wybiegach, ale nie brakuje go też w propozycjach naszych rodzimych marek. Świetnie wpisuje się w niego m.in. najnowsza kolekcja SOLAR – #SeasonOfColours. Zabawa kolorem i krojem Projektantki polskiej marki odzieżowej wyszły z założenia, że każda okazja jest dobra do eksperymentów z modą i do podkreślenia w ten sposób swojego temperamentu. Zdecydowały się więc głównie na odważne total looki zarówno w codziennych, jak i bardziej eleganckich odsłonach. Solar wiosna/lato 2023 #SeasonOfColours Wśród wiosenno-letnich projektów SOLAR wyróżnia się soczysty pomarańcz, który dostępny jest w dwóch wersjach: idealnie skrojonym garniturze i stylowym kombinezonie z charakterystycznymi guzikami. Kolor żółty reprezentuje natomiast przepiękny słoneczny zestaw – żółta marynarka o luźniejszym kroju i swobodne spodnie z szerokimi nogawkami. W propozycjach marki nie zabrakło również ukłonu w stronę trendu barbiecore, a więc głębokiego różu – w tych barwach utrzymana jest dwurzędowa taliowana marynarka i garniturowe spodnie. Miłośniczkom trawiastej zieleni na pewno spodoba się za to letnia dopasowana sukienka z prążkowanej dzianiny. Kolekcja #SeasonOfColours to nie tylko total looki, ale również eklektyczne połączenia kolorystyczne (np. fioletu z pomarańczem i niebieskiego z zielenią), a także powracające do łask tie-dye. Ten efekt, w fioletowo-niebiesko-różowo-czerwono-żółtej wersji, zdobi zwiewne letnie sukienki. A jakie fasony będą dominować w nowej kolekcji SOLAR? Polska marka bardzo wyraźnie stawia na wertykalne linie, posągowe sylwetki i oversize'owe kroje, które w zestawieniu z intensywnymi kolorami tworzą nowoczesne i nieszablonowe kreacje oraz uzupełniają look o niezbędną dawkę humoru i dystansu. Orina Krajewska bohaterką sesji SOLAR Solar wiosna/lato 2023 #SeasonOfColours Twarzą kampanii #SeasonOfColours została Orina Krajewska, aktorka, autorka podcastów i założycielka fundacji. Jest jak marka SOLAR – nowoczesna, odważna i sensualna. Nadrzędną wartość stanowi dla niej niczym nieskrępowana wolność, a moda jest tego najlepszym wyrazem. –W sesji zdjęciowej postawiliśmy na proste kadry, aby nic nie przesłoniło głównego komunikatu kolekcji i wizji naszych projektantek – koloru. Aby wzmocnić ten przekaz do współpracy zaprosiliśmy kobietę, dla której kolor jest ważny i traktuje go jako źródło dodatkowej, zewnętrznej energii. Orina Krajewska doskonale odnalazła się na planie sesji i swoją osobowością dopełniła wizję naszych projektantek – wspomina pracę nad sezonem Anna Karpińska, Menedżer Działu PR i Identyfikacji Marki, Solar Company S.A. Za stylizacje Oriny odpowiedzialna była Eugenia Skvarska, jedna z najciekawszych stylistek młodego pokolenia, która pracowała wcześniej m.in. dla „Vogue Ukraine” i magazynu „Numéro”. Barwne i pełne pozytywnej energii zdjęcia to z kolei zasługa Loli Banet. View Ediplayer on the source website W sezonie wiosna/lato 2023 SOLAR nadal bardzo dba o detale i świetną jakość, ale jednocześnie pozwala sobie na puszczenie wodzy fantazji i zabawę modą. I do tego samego zachęca również nas. To co, dasz się ponieść kolekcji #SeasonOfColours? Więcej informacji o kolekcji znajdziesz na www.solar.com.pl
Orina Krajewska i Piotr „Vienio” Więcławski: „Dajemy sobie dużo wolności”
„Obydwoje potrzebujemy dużo skupienia i przestrzeni”
W ramach cyklu Archiwum VIVY!: wywiady przypominamy rozmowę Aleksandry Kwaśniewskiej z Oriną Krajewską i Piotrem „Vienio” Więcławskim. Wywiad ukazał się w styczniu 2018 roku w magazynie VIVA!. Magazyn VIVA! wywiad Orina Krajewska i Piotr „Vienio” Więcławski Poznali się przez brata Oriny, Xawerego Żuławskiego. On, znany raper, producent muzyczny, DJ, współzałożyciel kultowego Molesta Ewenement, o tym, że będą ze sobą chodzić, wiedział od razu. Ona, utalentowana aktorka, córka Małgorzaty Braunek, wolała… najpierw pójść na rowery, polubić się. Od kilku lat są razem. Jak wygląda życie dwojga artystów, o wartościach wyniesionych z rodzinnych domów i o tym, co stanowi fundament ich związku, z Oriną Krajewską i Piotrem „Vienio” Więcławskim rozmawia Aleksandra Kwaśniewska. Zawsze miałam poczucie, że raperów strach pytać o sprawy sercowe. Piotr: Ten wizerunek rapera, który nie ma wnętrza, tak obrósł tłuszczem, że stał się stereotypem. Ja nie mam problemu z tym, żeby rozmawiać o uczuciach. Mam wrażenie, że dziennikarze rozmawiają tylko z Vieniem, a nie z Piotrkiem. Wywiady dotyczą głównie spraw związanych z płytą, rzadko ktoś pyta o uczucia. Słuchałaś Piotrka, zanim się poznaliście? Orina: Nie byłam może bardzo wkręcona w hip-hop, ale oczywiście Molesta to był kanon podstawowy. Piotr: Ja znałem wcześniej brata Oriny, ponieważ grałem w „Wojnie polsko-ruskiej”. Wiedziałem, że istnieje Orina, siostra Xawerego, ale nigdy jakoś nie wpadliśmy na siebie. A jak wpadliśmy, to już tak zostało. I od razu była pewność? Piotr: Że będziemy chodzili ze sobą, to byłem pewien. Podpisaliśmy kontrakt na bycie chłopakiem i dziewczyną. Orina: Naprawdę tak to pamiętasz? Ja pamiętam wyraźnie, że kiedy się poznaliśmy, wdrażałam takie podejście, żeby nie wybiegać za bardzo do przodu. Jak się zaczęliśmy z Piotrkiem spotykać, to chciałam najpierw wyjść, pójść na rowery, polubić się, ale nie nazywać za szybko rzeczy. Wiele razy nacięłam się na to, że wybiegałam wyobrażeniami do przodu. A jak ma się do tego ślub i wspólne plany? Orina: Jesteśmy zaręczeni, chcę, żebyśmy byli razem, i chcę zrobić wszystko, żebyśmy byli razem jak najlepiej. Chcę, żebyśmy się szanowali, słuchali, inspirowali i byli w zdrowym, funkcjonującym związku. Ale myślę, że niebezpieczne może być zakładanie, że tak będzie już zawsze i koniec. Łatwo można przestać patrzeć na dzień dzisiejszy i zacząć przegapiać coś, co wymaga naprawy, a coś, chociażby małego, zawsze jest. Związek to ciągła praca, a my mimo wszystko jesteśmy dwójką indywiduów, którzy chcą iść ze sobą po partnersku. Jedni się dobierają na zasadzie wypełniania nawzajem swoich braków, a inni na zasadzie poszukiwania swojego odbicia w drugiej osobie. Orina: Myślę, że u nas jest to wypełnianie. Jesteśmy bardzo różni. Piotrek reprezentuje wiele cech, które zawsze mnie fascynowały. Dużo się od niego uczę. Jest bardzo asertywny, aktywny, produktywny, odpowiedzialny. Piotrek nauczył mnie tego, by działać tam, gdzie mam siłę sprawczą. Bardzo mi pomaga w prowadzeniu fundacji. Jak obserwowałam powstawanie płyty „Hore”, byłam pełna podziwu dla jego determinacji w realizacji pomysłu. Bycie artystą, freelancerem wymaga kultywowania w sobie nie tylko wrażliwości i odnajdywania weny, ale proces twórczy musi być wsparty też odpowiednią organizacją i wewnętrzną mobilizacją. To jest superpołączenie – artystycznej duszy i mocnego stąpania po ziemi. Bardzo to dla mnie inspirujące. Piotr: To się nazywa chaos uporządkowany. Nauczyłem się tego, bo wydałem z 17 płyt w swoim życiu. Doskonale wiem, że nie mam nad sobą kata z batem. Trzeba się zmobilizować samemu. To trudne. Piotr: Jest to trudne, ale przy pisaniu „Hore” założyłem sobie taki plan, że piosenkę piszę w poniedziałek i wtorek, w środę refren, a w czwartek wchodzę do studia. I tak prawie mi się udało tydzień po tygodniu zrobić 10 piosenek. Praca do 17, potem gotowanie obiadu, Orina przychodziła z pracy i wtedy był czas na odpoczynek. Orina mówi, że opieramy się na różnicach, ale wydaje mi się, że światopogląd nam się zgadza. Orina: Nie wyobrażam sobie być z kimś, kto nie reprezentuje takich podstawowych wartości, jak szacunek do drugiego człowieka, tolerancja i mój pogląd socjologiczno-polityczny. Piotr: Tu mamy porozumienie. Ale generalnie zgadzam się, że jesteśmy jak ogień i woda. Ja jestem krzykliwym, wesołym, afirmacyjnym człowiekiem… Orina: Dzięki. A ja jestem smutna i wycofana? (śmiech). Piotr: Nie, absolutnie, ale myślę, że równoważymy się. Przeciwieństwa inspirują i wzbogacają się. Czasami jestem słonikiem w składzie porcelany. Orina zwraca mi uwagę na to, żebym na przykład odpowiednio dobierał słowa, żeby nikogo nie urazić. Jak bardzo różne są Wasze zaplecza rodzinne? Orina: Myślę, że bardzo różne. Moje dzieciństwo było trochę nietypowe. Rodzice byli praktykującymi buddystami. Jako dziecko jeździłam z nimi na medytacje pod Jelenią Górę. Zjeżdżało się tam kilkadziesiąt osób z całego świata, praktykujących japoński buddyzm zen. Chodziłam tam nawet przez jakiś czas do przedszkola. Ale buddystów w Polsce nie było wtedy dużo, jako jedyna nie chodziłam na religię, miałam dziwne imię, a to, że mama była aktorką, też dawało mi poczucie pewnej odrębności. Wyjątkowości? Orina: Trochę mi zajęło, zanim zaczęłam też tak to widzieć. Poczucie odrębności na pewno buduje wrażliwość na inność. Ale na etapie podstawówkowym chce się być jak wszyscy. Jako dziecko marzyłam, żeby mieć na imię Kasia, ale dostałam imię Orin. Kropka, koniec, jeszcze bez „a” na końcu. Mimo tego, że mama mi powtarzała, że to z dobrych intencji, a to imię ma wyjątkową historię i znaczenie, wcale tak go nie odbierałam. Pewne jego aspekty zaczęłam doceniać niedawno, na przykład to, że jest oryginalne, nie muszę się przedstawiać nazwiskiem. Piotr: A ja w naszych zapleczach rodzinnych widzę podobieństwa. Oriny mama była nauczycielką buddyjską, moja uczyła języka polskiego. Tata też pracował w domu. I, tak jak Orina, też byłem trochę inny, bo bardzo indywidualny. Mama zawsze mówiła, że jak jechaliśmy pociągiem, to chodziłem po całym wagonie i gadałem ze wszystkimi. W nagrodę dostawałem kanapki, zżerałem jabłka i wyjadałem obcym ludziom czekolady. Ale też pamiętam, że zawsze odstawałem w klasie. Wszystko mnie interesowało i we wszystko wchodziłem na 100 procent. Innym podobieństwem jest to, że jeszcze zanim poznałem Orinę, spodobał mi się światopogląd buddyjski. Wydał mi się słuszny, szczodry i najbardziej sprawiedliwy. Jak poznałem Orinę, to się strasznie ucieszyłem, że ona jest z buddyjskiego domu. Oprócz tego, że jest świetną dziewczyną i aniołem, to jeszcze się okazało, że podziela te wartości. Nie mogło mnie większe szczęście spotkać. Pytam o zaplecza rodzinne, bo często powtarzamy schematy związków znane z domu. Orina: Na pewno obydwoje znamy schemat pełnej rodziny i dobrego związku. Moi rodzice byli takim związkiem totalnym, jednością. Bardzo partnerskim i uzupełniającym się. Mama może trochę bardziej była takim Piotrkiem (śmiech). Moi rodzice byli różni od siebie, ale bardzo wspierający i zjednoczeni. Piotr: U mnie też tak było. Nigdy nie widziałem, żeby rodzice się kłócili. A właściwie raz, kiedy mama nie wytrzymała tego, że tata ciągle jej zwracał uwagę, jak ma prowadzić samochód, i wyrzuciła kluczyki w pole kukurydzy (śmiech). Jak przyjeżdżamy na obiad, tata zawsze chwali, że jego kochana Halinka ugotowała dzisiaj dla nas to i tamto. To jest bardzo miłe. Widzę, że ten schemat pełnej rodziny, wyniesiony z domu, przenosi bardzo wiele na nasz związek. Nie szukamy dymu, nie kłócimy się. Wyniosłem taki etos związku, żeby szanować drugą osobę. U nas oczywiście są warknięcia, ale nie ma prawdziwych kłótni. Orina: Nie? I tutaj jest duża różnica w interpretacji, bo dla mnie niektóre rzeczy są kłótnią. Piotr: Grunt, żeby nie doprowadzać do eskalacji tych emocji. Przepraszasz? Piotr: Tak. To też wyniosłem z domu. Mój tata 15 minut po zgrzycie pytał mamę, czy chce się napić herbaty, czy może zrobić zupę. Bardzo szybko przechodzili do normalności. Orina: Bardzo ważne jest dla mnie oczyścić sytuację. Moi rodzice dużo ze sobą rozmawiali i dla mnie rozmowa to jest wartość podstawowa. Żeby emocje, zamiast tłumić, przekładać na język. To pozwala je uwolnić i przetransformować. Jak Twoja mama odchodziła, to już byliście razem? Orina: Tak, na samym końcu. Jakieś półtora miesiąca przed odejściem mamy się zeszliśmy. Piotrek pomógł Ci w tamtym okresie? Orina: Niezwykle. Mimo że tak naprawdę dopiero się poznawaliśmy, Piotrek okazał wielkie serce całej mojej rodzinie. Pomagał nam wszystkim bez żadnych barier. Po prostu był z nami. To było bardzo wyjątkowe. Bywa, że ludzie boją się być blisko w trudnej sytuacji, nie dlatego, że nie są na nią wrażliwi, ale uważają, że powinni zrobić więcej, niż tak naprawdę by się oczekiwało. Tego też doświadczyłam. Paradoks polega na tym, że czasem wystarczy po prostu pobyć, zaproponować herbatę. Fakt, że obydwoje macie wolne zawody, ułatwia Wam codzienne funkcjonowanie? Piotr: Gdyby się okazało, że Orina pracuje w korporacji, wstaje o 7 rano i przychodzi o 17.30 z wielką spuchniętą głową, tobyśmy się poznawali przez jakieś pięć lat. A tak wstajemy razem, robimy sobie śniadanie, kawę, Orina daje jedzenie kotu. To są takie chwile, że czuję, że żyję i nie gonię. Oczywiście wkrada się niepewność, co to będzie, bo nie mamy konkretnych wynagrodzeń miesięcznych. Całe życie żyję z projektów, które robię od A do Z. Czasami ktoś mi proponuje pracę, jak w przypadku programu „Top Chef”, czy zagranie w jakimś filmie, ale rzeczy związane z moją pasją i byciem raperem kreuję sam. Sam ustalam godziny pracy, zatrudniam ludzi, projektuję okładkę czy banery na stronę. Mam wielką satysfakcję z tego, że możemy sobie wstać o dziewiątej, bo budzi nas kot, który po nas łazi. W kuchni królujesz niepodzielnie? Piotr: Tak. Uwielbiam gotować dla ludzi i mieć satysfakcję, że kogoś nakarmiłem, i lubię to jeszcze ładnie ułożyć na talerzu. Chcę, żeby Orina jadła dobrze i zdrowo. Gotujesz od zawsze? Piotr: Gotuję od czasu, kiedy moja mama wyjechała do Stanów do pracy. Miałem 12 lat. Mama zostawiła taki malutki zeszycik, mówiąc: „Jest tata i twój starszy brat, teraz ty wchodzisz do kuchni”. Dlaczego padło na Ciebie? Piotr: Bo zawsze stałem z mamą przy garach. Zawsze dawała mi miskę do wylizania po słodkim cieście. Przyczyniła się do tego, że pokochałem gotowanie. Jest bardziej wszechstronna. Ja jestem raczej drugodaniowo-makaronowo-azjatycko-zupowy. To rzeczywiście wąska specjalizacja. Piotr: Czasami wymyślam przepisy w nocy. Budzę się rano i wiem, że mam przygotowaną kolejną potrawę. Ale też podróżujemy smakowo po warszawskiej mapie gastronomicznej i próbujemy jakieś wymyślne potrawy, a potem odtwarzam je w domu. Prowadzicie otwarty dom, tak jak ten, w którym się wychowałaś? Orina: Jasne, zdarzają się kolacje. Faktycznie wychowałam się w bardzo otwartym domu, często ktoś wpadał bez zapowiedzi, zasypiałam przy głośnych kolacjach. Do dzisiaj mnie to koi. Lubię kuchenny gwar, śmiechy i spotkania. Generalnie jesteśmy z Piotrkiem aktywni towarzysko, dużo wychodzimy. To dla mnie należy do części „otwartego domu”. Mam swoją ekipę przyjaciół i traktuję ich jak rodzinę. Mój dom to ich dom. Relacje z ludźmi to bardzo ważna część mojego życia, ale cenię też swój czas. Lubię być sama w domu i nie wiem, czy chciałabym odtwarzać takie ciągłe pukanie do drzwi. Piotrek Ci w tej samotności nie przeszkadza? Orina: Nie, Piotrek naprawdę szanuje tę moją potrzebę. Śmiało mu mówię, kiedy chcę pobyć sama, i nigdy nie miał z tym problemu. Dajemy sobie dużo wolności. Nie ma problemu, żeby każdy organizował sobie swój czas. Poza tym Piotrek gra koncerty, wymyśla, nagrywa programy i pisze płytę, ja też mam swoje projekty – mam fundację, uczę dzieciaki, gram i teraz piszę książkę. Obydwoje potrzebujemy dużo skupienia i przestrzeni. Każde z nas wydaje swój projekt na wiosnę, więc mimo że idziemy niezależnie, to jednak rozumiemy się i tak się składa, że idziemy w jednym kierunku. Piotr: Mamy do siebie zaufanie. Dajemy sobie przestrzeń. Jak chodzimy na imprezy, to nie po to, żeby trzymać się za rękę, tylko każde idzie w swoją stronę gadać z ludźmi. Żeby wykorzystać tę imprezę na maksa, a nie stać razem pod ścianą. Siebie mamy w domu.
Kto pojawił się na gali zamknięcia festiwalu Off Camera 2019?
W sobotni wieczór 4 maja w Centrum Kongresowym ICE Kraków odbyła się uroczysta gala zamknięcia festiwalu Mastercard Off Camera 2019. W przeciągu dziewięciu dni trwania wydarzenia na terenie całego miasta odbyło się wiele spotkań z twórcami i artystami, filmowe projekcje, dyskusje oraz warsztaty branżowe. W konkursie głównym Wytyczanie drogi Krakowską Nagrodę Filmową otrzymała produkcja „Sons of Denmark” Ulaa Salima, natomiast nagrodę Kulczyk Foundation (300 tys. złotych) w Konkursie Polskich Filmów Fabularnych zdobył film „Słodki koniec dnia” z Krystyną Jandą w roli głównej. Nagrody odebrali m. in. Jacek Braciak, Gabriela Muskała czy Jacek Borcuch. A kto pojawił się na czerwonym dywanie? Sprawdźcie w naszej galerii!
Orina Krajewska, córka Małgorzaty Braunek, spełniła ostatnie życzenie swojej mamy...
Od śmierci mamy, Małgorzaty Braunek, Orina Krajewska aktywnie działa jako współzałożycielka i prezes Fundacji Bądź, która pomaga osobom chorym na raka. W najnowszym, wzruszającym wywiadzie dla Urody Życia Orina mówi, że bardzo chciałaby, żeby mama poznała ją dzisiejszą, bo bardzo się zmieniła. Artystka uważa, że nie przeszłaby tej przemiany, gdyby nie choroba mamy i jej odejście. Oświecona miłość Skąd pochodzi jej nietypowe imię? Okazuje się, że „Orin” oznacza Oświeconą Miłość. Rodzice artystki, zafascynowani buddyzmem, wybrali jej imię po rozmowie z mistrzem zen. Małgorzata Braunek zdradziła w jednym z wywiadów: „Chcieliśmy, żeby imię było dla niej drogowskazem na życie. Nie pasowały do naszej córki Julie, Marysie czy Kasie”. Właśnie ukazała się książka Oriny Holistyczne ścieżki zdrowia. Zapytana dlaczego zajęła się tym tematem, powiedziała Urodzie Życia: „To naturalna konsekwencja tego, co od trzech lat stało się ważną częścią mojego życia – razem z rodziną prowadzę Fundację Małgosi Braunek „Bądź”. Założyliśmy ją po śmierci mamy, to było w pewnym sensie jej życzenie. Mama chorowała na raka, korzystała oczywiście z medycyny konwencjonalnej, ale starała się robić coś więcej – stosowała rozmaite terapie naturalne, praktyki duchowe. (…) Wszystko – umysł, ciało i stan ducha – ma na siebie wpływ. Zaniedbanie jednego z tych obszarów może zaburzać cały system. Moja mama, niestety, nie zdążyła pojechać do kliniki, która oferowała taki rodzaj integralnego leczenia, ale jej wolą było utworzenie czegoś na kształt centrum informacji i studiów nad holistycznym podejściem w medycynie”. Trzy najważniejsze rady dotyczące jedzenia. Orina głęboko wierzy w moc holistycznego spojrzenia na swoje zdrowie, na życie. Sprawdziła tę moc na sobie. Wiele rzeczy testowała na sobie, na bieżąco, pisząc swoją książkę. I nie zawiodła się. Bezpowrotnie zmieniła dietę. Je uważnie, to znaczy czyta etykiety, skład tego, co wkłada do koszyka. Poza tym stara się wiedzieć, skąd pochodzi jedzenie, które kupuje, bo jeśli coś podróżuje przez pół kuli ziemskiej, musi być solidnie spryskane chemią, a tym samym nie jest zdrowe. „Wsłuchuję się też w to, co podpowiada mi ciało. Bo ono często wysyła nam dość jasne sygnały, trzeba tylko chcieć zwrócić na nie uwagę. I to są trzy najważniejsze, najcenniejsze rady dotyczące jedzenia. Poza mądrym odżywianiem dbam o zdrowy, regenerujący sen. No i aktywność fizyczna! Ale to wszystko powinno być „uszyte na naszą miarę”, do tego trzeba dojść metodą prób i błędów – organizm sam podpowie, co jest dla niego najlepsze”, mówi. „Na przykład dzięki rozmowie z profesorem Tanaką odkryłam potęgę slow joggingu. Choć zawsze uważałam, że bieganie to kompletnie nie moja bajka. Tymczasem okazało się, że to powolne truchtanie jest dla mnie idealne. Przy każdym spadku energii działa jak zastrzyk mocy. No i jest jeszcze jedna arcyważna sprawa – trzeba znaleźć swój sposób na redukowanie stresu”, dodaje. Recepta na odosobnienie Jedna z rozmów w książce Oriny to wywiad z profesorem medycyny chińskiej Li Jie. Mówi w nim o dwóch rodzajach postu w medycynie chińskiej. Jeden z nich to post żywieniowy, drugi to post psychiczny. Profesor powiedział, że jednym z lekarstw w medycynie chińskiej jest odosobnienie. W Chinach zapisuje się je „na receptę”. Ten lek to nic innego, jak czas na pobycie ze sobą, skontaktowanie się z tym, co się w nas dzieje. „Zaczęłam ten medykament stosować”, mówi Urodzie Życia Orina. „Pozwoliłam sobie na to, by się od czasu do czasu wyłączać. Ale wyłączać się bez wyrzutów sumienia, bez myśli: „A może ktoś mnie teraz bardzo potrzebuje, dzieje się coś ważnego, a ja o tym nie wiem”. Tego można się nauczyć. Z czasem i praktyką jest coraz łatwiej. Dziś potrafię odciąć się na kilka dni, nie odbierać telefonu, nie odpisywać na maile. To się naprawdę da zorganizować, nawet jeśli pracuje się zawodowo, nawet jeśli ma się dom, rodzinę”. Na spotkanie miłości Kiedy odchodziła mama Oriny, Małgorzata Braunek jej córce przydarzyła się miłość. Na jej drodze stanął Piotr „Vienio” Więcławski, raper, który z Pawłem „Włodim” Włodkowskim założył zespół Molesta Ewenement. To spotkanie miłości i pożegnanie mamy zazębiły się ze sobą. Orina wspomina: „Zdążyli się poznać. Bardzo się z tego cieszę i wierzę, że tak to miało być. Piotrek bardzo pięknie się mną wtedy opiekował. Po prostu był, wniósł w tamten trudny, ostateczny czas dużo... życia. A ten podmuch życia był mi wtedy bardzo potrzebny. Piotrek z natury jest bardzo wspierający. Angażuje się w pomoc w fundacji. Prowadzi warsztaty kulinarne, które organizujemy razem z Fundacją Onkolandia w Centrum Zdrowia Dziecka. Wiem, że to, co robimy, to co robi nasza fundacja, jest dla niego ważne. Nieprzerwanie wierzył też, że uda mi się skończyć tę książkę, której napisanie było dla mnie ogromnym wyzwaniem. Jego przyjaźń i wsparcie są dla mnie wielką siłą”. Cały wywiad z Oriną Krajewską w październikowym numerze Urody Życia!
TYLKO U NAS Orina Krajewska i Piotr VIENIO Więcławski zdradzili, gdzie się poznali! Jak dwóm tak różnym osobom udało się stworzyć udany związek? EKSKLUZYWNE VIDEO
Sami zastanawiają się, jak dwie tak różne osoby potrafiły stworzyć udany związek... Ona - Orina Krajewska, jest córką Małgorzaty Braunek i utalentowaną aktorką. On - Piotr „Vienio” Więcławski, to raper, który wraz z Pawłem „Włodim” Włodkowskim założył w 1995 roku zespół Molesta Ewenement. To właśnie ta grupa zaliczana jest do prekursorów nurtu ulicznego rapu w Polsce. Od kilku lat są razem. Tylko w najnowszej VIVIE! wspólnie opowiadają o wartościach wyniesionych z rodzinnych domów i o tym, co stanowi fundament ich związku. Polecamy też: Córka Małgorzaty Braunek, Orina Krajewska, i Piotr „Vienio’’ Więcławski zdradzają, jak wygląda życie dwojga artystów! Co jeszcze w nowej VIVIE!? EKSKLUZYWNE VIDEO Vienio i Orina Krajewska w najnowszej VIVIE! – Jedni się dobierają na zasadzie wypełniania nawzajem swoich braków, a inni na zasadzie poszukiwania swojego odbicia w drugiej osobie. Orina: Myślę, że u nas jest to wypełnianie. Jesteśmy bardzo różni. Piotrek reprezentuje wiele cech, które zawsze mnie fascynowały. Dużo się od niego uczę. Jest bardzo asertywny, aktywny, produktywny, odpowiedzialny. Piotrek nauczył mnie tego, by działać tam, gdzie mam siłę sprawczą. Bardzo mi pomaga w prowadzeniu fundacji. Jak obserwowałam powstawanie płyty „Hore”, byłam pełna podziwu dla jego determinacji w realizacji pomysłu. Bycie artystą, freelancerem wymaga kultywowania w sobie nie tylko wrażliwości i odnajdywania weny, ale proces twórczy musi być wsparty też odpowiednią organizacją i wewnętrzną mobilizacją. To jest superpołączenie – artystycznej duszy i mocnego stąpania po ziemi. Bardzo to dla mnie inspirujące. Piotr: To się nazywa chaos uporządkowany. Nauczyłem się tego, bo wydałem z 17 płyt w swoim życiu. Doskonale wiem, że nie mam nad sobą kata z batem. Trzeba się zmobilizować samemu. – To trudne. Piotr: Jest to trudne, ale przy pisaniu „Hore” założyłem sobie taki plan, że piosenkę piszę w poniedziałek i wtorek, w środę refren, a w czwartek wchodzę do studia. I tak prawie mi się udało tydzień po tygodniu zrobić 10 piosenek. Praca do 17, potem gotowanie obiadu, Orina przychodziła z pracy i wtedy był czas na odpoczynek. Orina mówi, że opieramy się na różnicach, ale wydaje mi się, że światopogląd nam się zgadza. Orina Krajewska: Nie wyobrażam sobie być z kimś, kto nie reprezentuje takich podstawowych wartości, jak szacunek do drugiego człowieka, tolerancja i mój pogląd socjologiczno-polityczny. Piotr: Tu mamy porozumienie. Ale generalnie zgadzam się, że jesteśmy jak ogień i woda. Ja jestem krzykliwym, wesołym, afirmacyjnym człowiekiem… Orina: Dzięki. A ja jestem smutna i wycofana? (śmiech). Piotr: Nie, absolutnie, ale myślę, że równoważymy się. Przeciwieństwa inspirują i wzbogacają się. Czasami jestem słonikiem w składzie porcelany. Orina zwraca mi uwagę na to, żebym na przykład odpowiednio dobierał słowa, żeby nikogo nie urazić. Więcej w najnowszym numerze VIVY! z Katarzyną Dowbor na okładce.
Orina Krajewska, córka Małgorzaty Braunek: „Mam wrażenie, że dopiero teraz przeżywam chorobę mamy”
Polska marka ZUO CORP+ powraca! Zobaczcie ich nową, odważną kampanię "Żyj tak jak chcesz”!