Omar Sangare otworzył drzwi do swojego nowojorskiego świata. Jego mieszkanie wygląda jak prywatny pałac
Omar Sangare od lat zachwyca nie tylko osiągnięciami artystycznymi, ale także niezwykłą osobowością. Gwiazda mieszkająca na co dzień w Nowym Jorku stworzyła wnętrze, które jest odbiciem jego charakteru. W apartamencie nie brakuje imponujących dekoracji, szachowych motywów, eleganckich dodatków i spektakularnych widoków na miasto.
Omar Sangare należy do grona Polaków, którzy z sukcesem podbili Nowy Jork. Aktor, reżyser, producent teatralny i założyciel prestiżowego festiwalu United Solo od lat rozwija swoją karierę za oceanem, nie zapominając o Polsce. Choć publiczność zna go przede wszystkim ze sceny i ekranu, jego prywatna przestrzeń również robi ogromne wrażenie. Zdjęcia z nowojorskiego mieszkania pokazują wnętrze pełne wyrazistych detali, artystycznych inspiracji i przedmiotów, które opowiadają historię właściciela. Omar Sangare urządził nowojorskie mieszkanie po swojemu. Każdy detal ma znaczenie Już na pierwszy rzut oka widać, że Omar Sangare nie jest zwolennikiem wnętrzarskiej nudy. Choć w jego mieszkaniu bazą jest klasyka – białe ściany i podłoga w klasycznym, ciepłym odcieniu drewna, to widać, że ma oko do detali. W jego mieszkaniu trudno bowiem znaleźć przypadkowe przedmioty. Już od wejścia uwagę przyciągają monumentalne figury szachowych królów i królowych. To dekoracje, które nadają wnętrzu wyjątkowy charakter i podkreślają zamiłowanie gospodarza do nieoczywistych form i przeskalowania. Motyw szachowy obecny jest także w kuchni. Tu dominuje biel – w porcelanie, meblach, o≥świetleniu i dodatkach. Nie jest jednak wcale tłem, ale gra pierwsze skrzypce. I w połączeniu z oryginalnymi elementami wyposażenia tworzy wyjątkową, wręcz scenograficzną przestrzeń. W mieszkaniu Omara Sangare dominują kontrasty. Jedne pomieszczenia są pełne światła i bieli, w drugich dominuje czerń. Jednak widać, że każde pomieszczenie zostało starannie zaplanowane, a całość tworzy spójną, elegancką opowieść. Salon przypomina scenografię do spektaklu. Znajdziemy tam ozdobne świeczniki, stylizowane fotele, bogate kompozycje kwiatowe oraz liczne dekoracje, które przyciągają wzrok. Czerwone róże zestawione z bielą kwiatów i ciemnymi meblami tworzą atmosferę luksusu, ale bez ostentacji. Widok na Nowy Jork robi ogromne wrażenie Jednym z największych atutów mieszkania jest jego lokalizacja. Z tarasu rozciąga się imponujący widok na panoramę miasta i rozległe tereny zielone, które stanowią wyjątkowy kontrast dla dynamicznego rytmu Nowego Jorku. To właśnie tutaj Omar Sangare może znaleźć chwilę wytchnienia od licznych zawodowych obowiązków. Na co dzień dzieli czas między pracę akademicką, działalność teatralną i organizację prestiżowego festiwalu United Solo, który od lat przyciąga artystów z całego świata. Nie bez powodu jego nowojorski dom stał się miejscem, w którym sztuka przenika się z codziennością. Widok na miasto, które dało mu międzynarodową rozpoznawalność, przypomina o drodze, jaką przeszedł – od polskich scen teatralnych do jednego z najważniejszych ośrodków kultury na świecie. To przestrzeń, w której może przygotowywać kolejne projekty, spotykać się z przyjaciółmi ze świata sztuki i ładować baterie przed kolejnymi wyzwaniami zawodowymi. Mieszkanie Omara Sangare odzwierciedla jego osobowość Omar Sangare od lat podkreśla, że sztuka jest nieodłączną częścią jego życia. Nic więc dziwnego, że również jego dom stał się przestrzenią pełną symboli, emocji i estetycznych odniesień. Wnętrza nie przypominają modnych apartamentów urządzonych według katalogowych trendów. To miejsce stworzone przez człowieka, który kocha teatr, piękno i indywidualizm. Patrząc na zdjęcia trudno oprzeć się wrażeniu, że mieszkanie Omara Sangare jest czymś więcej niż adresem w Nowym Jorku. To prywatny świat artysty, w którym każdy detal ma znaczenie, a każda dekoracja opowiada własną historię.
Pukali się w głowę, gdy ogłosił swój plan. Dziś Omar Sangare tworzy w Nowym Jorku markę znaną na całym świecie. TYLKO W VIVIE! opowiada o kulisach
Nie planował zostać w Ameryce na dłużej, ale los miał wobec niego zupełnie inne plany. Omar Sangare przyjechał do USA jako aktor, a dziś od ponad dwóch dekad tworzy tam swoją niezwykłą historię. O kulisach amerykańskiego sukcesu, trudnych początkach i drugim domu za oceanem opowiada w rozmowie z „Vivą!”.
Wyjechał do Stanów Zjednoczonych z jednym spektaklem i wielkim marzeniem. Nie wiedział jeszcze, że Nowy Jork stanie się jego drugim domem, a przypadkowy casting otworzy drzwi do życia, o jakim wcześniej mógł tylko marzyć. Dziś Omar Sangare jest cenionym profesorem, twórcą festiwalu monodramów United Solo i człowiekiem, który od ponad dwóch dekad buduje swoją historię za oceanem. Jak wygląda droga Polaka, który podbił Amerykę, nie tracąc przy tym własnej tożsamości? Odkrywanie Ameryki – Ale zanim dotarłeś do Nowego Jorku, napisałeś monodram „Recenzent naprawdę teatralny”. To z nim przyjechałeś podbijać Amerykę. – Napisałem, wyreżyserowałem i zagrałem. Po premierze w Teatrze Słowackiego w Krakowie grałem go w wielu miastach Polski, potem w Niemczech, w Ukrainie, w Wielkiej Brytanii. I z anglojęzyczną wersją przedstawienia pojechałem na Festiwal Teatrów Niezależnych w Nowym Jorku. Tam otrzymałem nagrodę dla najlepszego aktora festiwalu. A potem przychodziły kolejne zaproszenia. W polonijnych ośrodkach grałem po polsku, w amerykańskich po angielsku. Otrzymałem wyróżnienie krytyków „Denver Post”, recenzentów „Chicago Reader”. To był czas, kiedy odkrywałem Amerykę, jej koloryt, mentalność, reakcje widzów. – Rolę Otella dostałeś przypadkowo, włócząc się po Nowym Jorku… Omar wybucha śmiechem. – Właściwie tak można powiedzieć. Dowiedziałem się, że jest casting do nowej produkcji „Otella” w Arena Players Theatre. I zwyczajnie stanąłem w kolejce. Było nas kilkudziesięciu, jeden ciemniejszy od drugiego. Podczas pobytu w Oksfordzie pracowałem nad Otellem i to się przydało. Zaprezentowałem fragment z „Otella”, podziękowałem, wyszedłem i pomyślałem, że mam za sobą ciekawe doświadczenie. Cały casting trwał prawie trzy godziny. W tym sama kolejka dwie i pół. Zanim opuściłem teatr, wybiegła za mną asystentka reżysera i poprosiła, żebym wrócił. No i wtedy dowiedziałem się, że dostałem rolę. Czytaj też: Zachwycił Amerykę, jeden casting odmienił jego życie. TYLKO NAM Omar Sangare ujawnia kulisy sukcesu: "Nie mogłem uwierzyć, że dogoniłem to marzenie tak szybko" – Skakałeś z radości? – Odwrotnie, czułem się przykuty do ziemi! Za chwilę miałem wracać do Polski. Czy to znaczy, że mam znowu przylecieć do Stanów?! Wydawało mi się, że zwariowałem. Oczywiście, że marzyłem o tej roli, ale nie mogłem uwierzyć, że dogoniłem to marzenie tak szybko. Wróciłem do Warszawy, bo grałem w przedstawieniach repertuarowych. Przerażenie mnie dopadło, kiedy uświadomiłem sobie, że będę musiał utrzymywać się w Nowym Jorku co najmniej dwa miesiące. Tam za próby teatr nie płacił, za spektakle minimalne stawki. Pamiętaj, że to był rok 2002, wtedy w Polsce aktorzy nie zarabiali tyle, aby móc się utrzymać ot tak, dla przygody, w Nowym Jorku. – Wróciłeś, zagrałeś i Twoja rola została entuzjastycznie przyjęta przez krytykę i publiczność. Barbara Delatiner w „New York Timesie” napisała: „Omar Sangare urodził się, aby grać Otella”. – Wtedy zacząłem dostawać ciekawe propozycje i już wiedziałem, że drzwi do Ameryki są otwarte. A przy okazji poznałem realia teatru w Stanach. Dla aktora rola w teatrze to inwestycja. Nawet wielkie amerykańskie gwiazdy dokładają do grania na Broadwayu. Wiedzą, że muszą się pokazać na scenie i poza sceną także, a to kosztuje. Chociaż mój Otello był scenicznym sukcesem, był też dla mnie szkołą przetrwania. Wtedy moją restauracją były wózki z fast foodem sprzedawanym na ulicy. – Nie tylko grałeś coraz więcej, coraz częściej Twoje nazwisko pojawiało się w amerykańskich mediach, ale to ci nie wystarczało. Rozpocząłeś akademicką karierę. – Chciałem więcej. Prawdę mówiąc, akademicką karierę rozpocząłem przez przypadek. Grałem monodram w Santa Barbara w Kalifornii i dziekan Westmont College był na spektaklu. Zaproponował mi roczne wykłady na wydziale teatru. To był nowy zastrzyk adrenaliny, dopaminy, serotoniny! „All-you-can-happiness” bufet. Jednak do pozostania w świecie akademickim potrzebny był doktorat. Wróciłem do warszawskiej akademii teatralnej i otworzyłem przewód doktorski. – Doktorat z Otellem w roli głównej? – Bo to fascynujące studium człowieka, którego zewnętrzna siła maskuje wewnętrzną kruchość. Mimo statusu wybitnego wodza Otello zmaga się z głębokim poczuciem osamotnienia. Otello, którego poznałem, to ofiara zazdrości, która go otaczała. Jego zdolności przywódcze wyróżniały go, podobnie jak jego skóra, na tle monolitu białego społeczeństwa. Wszystko to skazywało go na zazdrość i bycie obiektem intryg. Zazdrość przeniknęła przez jego skórę i stał się – jak w tytule mojej pracy doktorskiej – „biały z zazdrości”. – Utożsamiasz się z Otellem? Omar odpowiada śmiechem. – Na scenie oczywiście. Ale prywatnie zazdrość jest mi obca, więc nigdy nie zmieniła pigmentu mojej natury. I tym tylko się różnimy. – Wróciłeś do USA z doktoratem i błyskawicznie zacząłeś akademicką karierę. – Nie tak błyskawicznie! To był długi proces. Starałem się o pracę w Williams College, uczelni z ponad 200-letnią tradycją, znajdującej się na samej górze rankingów szkół wyższych w Stanach. To uczelnia z plejadą absolwentów z Oscarami, Pulitzerami, Noblem. Rekrutacja na posadę profesora trwała ponad pół roku. Było ponad 200 kandydatów. I tym razem znowu bingo! Pracuję tam już 20 lat. I równocześnie jestem aktorem, reżyserem i producentem teatralnym. Omar proponuje kolejną kawę. Zaprasza na wirtualny spacer po uczelni, w której pracuje. Williams College założono w 1793 roku. Campus zatopiony w zieleni, z dala od wielkomiejskiego zgiełku. Imponująca sala teatralna. Oglądamy fragmenty przedstawień, które przygotowywał ze studentami. – To mój drugi dom – mówi. Czytaj też: W Polsce Omar Sangare pracował z mistrzami. W Oksfordzie jego profesorami byli gwiazdorzy "Harry'ego Pottera". Tylko nam zdradził kulisy Polak w USA – Co uważasz za swój największy sukces? – pytam, kontynuując rozmowę. – Festiwal monodramów United Solo! – odpowiada podekscytowany. – To było moje kolejne amerykańskie marzenie! – Jestem założycielem i dyrektorem artystycznym festiwalu. Pamiętam, jak pukano się w głowę z przeświadczeniem, że to się nie uda. „W Nowym Jorku? Na Manhattanie?! Zwariował!” Ale słyszałem takie pukanie już wcześniej. Ciemnoskóry do akademii teatralnej w Polsce? Czarny polski aktor wyjeżdża do USA, gdzie mają pełno swoich amerykańskich? Za każdym razem echo tego pukania mobilizowało mnie, żeby zaryzykować. United Solo ma teraz dwie edycje w roku, wiosenną i jesienną. Prezentujemy monodramy z całego świata. Każdego roku mamy ponad 120 różnych produkcji. Gościmy monodramy początkujących artystów i zdobywców Oscarów, jak Milton Justice czy Bill Oberst, laureat Emmy. Często mamy produkcje z Polski. Ten festiwal to kalejdoskop tego, co dzieje się obecnie w teatrze na świecie. – Co Cię zainspirowało do stworzenia tego festiwalu? – Doświadczenia zebrane podczas występów z moim własnym monodramem. „Recenzent naprawdę teatralny” naprawdę mnie do tego przygotował. Lata propagowania tej formy scenicznej uświadomiły mi jej znaczenie. Dzisiaj monodram jest już tak popularny jak profil społecznościowy. To biznesowa wizytówka dla aktora. – Amerykański Departament Stanu docenił Twój dorobek. Zostałeś wybrany do specjalnego projektu przedstawiającego dorobek Polaków w USA. – Muszę przyznać, że tego się nie spodziewałem. To było tuż przed pierwszą wizytą prezydenta Obamy w Polsce. Departament Stanu przygotowywał kampanię promocyjną, w której brałem udział jako jeden z Polaków mieszkających w Ameryce, którzy są dumni ze swojego pochodzenia i jednocześnie wywierają wpływ na społeczne i artystyczne życie Stanów Zjednoczonych. – Czy czujesz się celebrytą? – Chyba żartujesz – mówi stanowczo. – Nigdy mnie to nie interesowało. To teatr jest moją pasją, moim stylem życia. To raczej ja rozwijam czerwony dywan i ustawiam ścianki dla United Solo – śmieje się i dodaje: – Żyję na deskach sceny w teatrze, pracuję z kolejnymi pokoleniami aktorów. To mi wystarcza. Pozowanie na ściance oferuję innym. Chociaż przyznam bez fałszywej skromności, że czasami zdarza mi się wdepnąć w czerwony dywan. Siedzimy jeszcze długo, oglądamy zdjęcia ze spektakli. Salif kręci się nerwowo i daje sygnały, że czas na ostatni dzisiaj spacer. – Do parku już nie pójdziemy. Widok na Central Park masz z tarasu – mówi Omar do Salifa i szuka smyczy. Za oknem noc. Wychodzimy na późny spacer. Na ulicy ruch jak w dzień. Nowy Jork nigdy nie śpi, to miasto cierpi na chroniczną bezsenność. ___________________________ Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca. Czytaj też: Jest ich największym skarbem, dziś to ona rządzi w ich domu. TYLKO W VIVIE! Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke czule o ukochanej córeczce, Róży
Zachwycił Amerykę, jeden casting odmienił jego życie. TYLKO NAM Omar Sangare ujawnia kulisy sukcesu: "Nie mogłem uwierzyć, że dogoniłem to marzenie tak szybko"
Przypadkowy casting w Nowym Jorku, wymarzona rola Otella i droga, która zaprowadziła go do świata amerykańskiego teatru oraz akademii. Omar Sangare w rozmowie z VIVĄ! opowiada o marzeniach, odwadze i sukcesie, który przyszedł szybciej, niż się spodziewał.
Kiedy stanął w kolejce na casting do „Otella” w Nowym Jorku, nie przypuszczał, że za chwilę jego życie zmieni kierunek. Dziś Omar Sangare dzieli swój czas między Polskę a Stany Zjednoczone, wykłada na jednej z najbardziej prestiżowych uczelni w USA, jest założycielem i dyrektorem artystycznym United Solo, największego na świecie festiwalu teatru jednego aktora i wciąż pozostaje wierny scenie. W szczerej rozmowie opowiada o przełomowych momentach swojej drogi, inspirującej przyjaźni z Elżbietą Czyżewską, odkrywaniu Ameryki oraz roli Otella, która otworzyła przed nim nowe możliwości. To historia o determinacji, odwadze i marzeniach, które okazały się silniejsze niż lęk przed nieznanym. Omar Sangare o sukcesie w USA: "Marzyłem o tej roli, ale nie mogłem uwierzyć, że dogoniłem to marzenie tak szybko" | Wywiad VIVY! [...] – Myślałeś, żeby spróbować sił za granicą? – Ostatecznie przekonała mnie do tego Ela Czyżewska. Graliśmy razem w Teatrze Dramatycznym w „Szóstym stopniu oddalenia”. Spędzaliśmy razem dużo czasu, potem zamieniło się to w przyjaźń. Ela przyjechała po latach pobytu w Stanach, aby znowu zagrać w Warszawie. Traktowano ją jak niechcianą emigrantkę, która nie zrealizowała swoich marzeń i wróciła. Widziałem, jak bliscy dla niej ludzie, których przyjmowała w Nowym Jorku, nie odpowiadali na jej telefony, nie mieli dla niej czasu. Była właściwie bezdomna, mieszkała w pokoju gościnnym teatru. Podczas prób atmosfera była toksyczna. Po kątach szeptano i zastanawiano się, czy ona jest na pewno trzeźwa, czy nie pije ukradkiem. W bufecie teatralnym plotki były codziennym bestsellerem. Ela broniła się sarkazmem. Ale to nie pomagało. Po roku grania nie przedłużono z nią umowy, a jej rolę grała żona reżysera. Ela wróciła do Nowego Jorku. Uświadomiłem sobie wtedy, że jeśli kiedykolwiek spróbuję świata, to nigdy nie polegając na łaskawości środowiska. Dzisiaj czasy są radykalnie inne. Powroty mają inne znaczenie. Jednego dnia wykładam na uczelni w stanie Massachusetts, wieczorem jestem na lotnisku JFK, wysypiam się w samolocie, biorę prysznic we własnym mieszkaniu w Warszawie i po południu jestem na planie filmu „Syrenka Picassa” Janusza Zaorskiego, w którym zagrałem. Czytaj też: Przyjaźń z Elżbietą Czyżewską zmieniła jego życie. W VIVIE! Omar Sangare ujawnia, co przeżyła po powrocie do kraju: "Była właściwie bezdomna" Odkrywanie Ameryki – Ale zanim dotarłeś do Nowego Jorku, napisałeś monodram „Recenzent naprawdę teatralny”. To z nim przyjechałeś podbijać Amerykę. – Napisałem, wyreżyserowałem i zagrałem. Po premierze w Teatrze Słowackiego w Krakowie grałem go w wielu miastach Polski, potem w Niemczech, w Ukrainie, w Wielkiej Brytanii. I z anglojęzyczną wersją przedstawienia pojechałem na Festiwal Teatrów Niezależnych w Nowym Jorku. Tam otrzymałem nagrodę dla najlepszego aktora festiwalu. A potem przychodziły kolejne zaproszenia. W polonijnych ośrodkach grałem po polsku, w amerykańskich po angielsku. Otrzymałem wyróżnienie krytyków „Denver Post”, recenzentów „Chicago Reader”. To był czas, kiedy odkrywałem Amerykę, jej koloryt, mentalność, reakcje widzów. – Rolę Otella dostałeś przypadkowo, włócząc się po Nowym Jorku… Omar wybucha śmiechem. – Właściwie tak można powiedzieć. Dowiedziałem się, że jest casting do nowej produkcji „Otella” w Arena Players Theatre. I zwyczajnie stanąłem w kolejce. Było nas kilkudziesięciu, jeden ciemniejszy od drugiego. Podczas pobytu w Oksfordzie pracowałem nad Otellem i to się przydało. Zaprezentowałem fragment z „Otella”, podziękowałem, wyszedłem i pomyślałem, że mam za sobą ciekawe doświadczenie. Cały casting trwał prawie trzy godziny. W tym sama kolejka dwie i pół. Zanim opuściłem teatr, wybiegła za mną asystentka reżysera i poprosiła, żebym wrócił. No i wtedy dowiedziałem się, że dostałem rolę. – Skakałeś z radości? – Odwrotnie, czułem się przykuty do ziemi! Za chwilę miałem wracać do Polski. Czy to znaczy, że mam znowu przylecieć do Stanów?! Wydawało mi się, że zwariowałem. Oczywiście, że marzyłem o tej roli, ale nie mogłem uwierzyć, że dogoniłem to marzenie tak szybko. Wróciłem do Warszawy, bo grałem w przedstawieniach repertuarowych. Przerażenie mnie dopadło, kiedy uświadomiłem sobie, że będę musiał utrzymywać się w Nowym Jorku co najmniej dwa miesiące. Tam za próby teatr nie płacił, za spektakle minimalne stawki. Pamiętaj, że to był rok 2002, wtedy w Polsce aktorzy nie zarabiali tyle, aby móc się utrzymać ot tak, dla przygody, w Nowym Jorku. – Wróciłeś, zagrałeś i Twoja rola została entuzjastycznie przyjęta przez krytykę i publiczność. Barbara Delatiner w „New York Timesie” napisała: „Omar Sangare urodził się, aby grać Otella”. – Wtedy zacząłem dostawać ciekawe propozycje i już wiedziałem, że drzwi do Ameryki są otwarte. A przy okazji poznałem realia teatru w Stanach. Dla aktora rola w teatrze to inwestycja. Nawet wielkie amerykańskie gwiazdy dokładają do grania na Broadwayu. Wiedzą, że muszą się pokazać na scenie i poza sceną także, a to kosztuje. Chociaż mój Otello był scenicznym sukcesem, był też dla mnie szkołą przetrwania. Wtedy moją restauracją były wózki z fast foodem sprzedawanym na ulicy. Czytaj też: Musiał szybko dorosnąć. Po latach ujawnia bolesną prawdę o dzieciństwie. TYLKO W VIVIE! Omar Sangare: „Mama trafiała do szpitala, a ja do domu dziecka” – Nie tylko grałeś coraz więcej, coraz częściej Twoje nazwisko pojawiało się w amerykańskich mediach, ale to ci nie wystarczało. Rozpocząłeś akademicką karierę. – Chciałem więcej. Prawdę mówiąc, akademicką karierę rozpocząłem przez przypadek. Grałem monodram w Santa Barbara w Kalifornii i dziekan Westmont College był na spektaklu. Zaproponował mi roczne wykłady na wydziale teatru. To był nowy zastrzyk adrenaliny, dopaminy, serotoniny! „All-you-can-happiness” bufet. Jednak do pozostania w świecie akademickim potrzebny był doktorat. Wróciłem do warszawskiej akademii teatralnej i otworzyłem przewód doktorski. – Doktorat z Otellem w roli głównej? – Bo to fascynujące studium człowieka, którego zewnętrzna siła maskuje wewnętrzną kruchość. Mimo statusu wybitnego wodza Otello zmaga się z głębokim poczuciem osamotnienia. Otello, którego poznałem, to ofiara zazdrości, która go otaczała. Jego zdolności przywódcze wyróżniały go, podobnie jak jego skóra, na tle monolitu białego społeczeństwa. Wszystko to skazywało go na zazdrość i bycie obiektem intryg. Zazdrość przeniknęła przez jego skórę i stał się – jak w tytule mojej pracy doktorskiej – „biały z zazdrości”. – Utożsamiasz się z Otellem? Omar odpowiada śmiechem. – Na scenie oczywiście. Ale prywatnie zazdrość jest mi obca, więc nigdy nie zmieniła pigmentu mojej natury. I tym tylko się różnimy. – Wróciłeś do USA z doktoratem i błyskawicznie zacząłeś akademicką karierę. – Nie tak błyskawicznie! To był długi proces. Starałem się o pracę w Williams College, uczelni z ponad 200-letnią tradycją, znajdującej się na samej górze rankingów szkół wyższych w Stanach. To uczelnia z plejadą absolwentów z Oscarami, Pulitzerami, Noblem. Rekrutacja na posadę profesora trwała ponad pół roku. Było ponad 200 kandydatów. I tym razem znowu bingo! Pracuję tam już 20 lat. I równocześnie jestem aktorem, reżyserem i producentem teatralnym. Omar proponuje kolejną kawę. Zaprasza na wirtualny spacer po uczelni, w której pracuje. Williams College założono w 1793 roku. Campus zatopiony w zieleni, z dala od wielkomiejskiego zgiełku. Imponująca sala teatralna. Oglądamy fragmenty przedstawień, które przygotowywał ze studentami. – To mój drugi dom – mówi. Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca.
W Polsce Omar Sangare pracował z mistrzami. W Oksfordzie jego profesorami byli gwiazdorzy "Harry'ego Pottera". Tylko nam zdradził kulisy
Podbił Nowy Jork, ale droga do sukcesu nie była prosta. W szczerej rozmowie z VIVĄ! Omar Sangare wraca do przełomowych momentów swojego życia i kariery. Wspomina także niezwykły czas nauki w Oksfordzie pod okiem gwiazd filmu i teatru.
Między Warszawą a Nowym Jorkiem od lat buduje własny świat. Świat teatru, literatury i nieustannego przekraczania granic. Dziś Omar Sangare jest cenionym aktorem, profesorem na wydziale aktorskim w elitarnym Williams College w stanie Massachusetts i twórcą największego na świecie festiwalu teatru jednego aktora, ale za tym imponującym życiorysem kryje się historia pełna samotności, strat i odważnych decyzji. W szczerej rozmowie dla VIVY! wraca do przełomowych momentów swojej drogi, wspomina naukę w Oksfordzie pod okiem legend światowego aktorstwa. To właśnie wtedy narodziły się marzenia, które zaprowadziły go aż do Nowego Jorku. Omar Sangale o drodze na szczyt w poruszającym wywiadzie VIVY! Zaczęło się od Szekspira… W Central Parku mgły snują się łagodnie, otulając drzewa pozbawione liści. Przez chmury przebijają się ostatnie różowe promienie dnia. Szara godzina broni się przed mrokiem. Spacerujemy z Omarem i jego ukochanym psem Salifem po krętych alejkach, gadamy o Nowym Jorku, o sztuce, o życiu. Od czasu do czasu mija nas jakiś biegacz albo rowerzysta. – To gotowa sceneria do Szekspira – mówi szeptem Omar. Mieszka tuż obok Central Parku. Wpadamy tam na kawę. – Od Szekspira zaczęło się moje aktorskie życie i niekończąca się przygoda z teatrem. Już na trzecim roku studiów zagrałem Guildensterna w „Hamlecie” na scenie Teatru Dramatycznego, później w Nowym Jorku Otella – mówi Omar i rozkłada na stole sterty zdjęć, artykułów, recenzji. – To właśnie ta rola otworzyła mi autostradę do realizacji marzeń w Stanach Zjednoczonych. Otello też jest tematem mojej pracy doktorskiej, która później ukazała się w książkowej wersji pod tytułem „Biały z zazdrości. Otello Williama Szekspira”. [...] Czytaj też: Musiał szybko dorosnąć. Po latach ujawnia bolesną prawdę o dzieciństwie. TYLKO W VIVIE! Omar Sangare: „Mama trafiała do szpitala, a ja do domu dziecka” Odbitki na ksero Lata studiów w szkole teatralnej wspomina jako czas ucieczki od rzeczywistości, poszukiwania prawdy o sobie i lekarstwa na ból po stracie matki. Od jej śmierci ubiera się na czarno. A od niedawna z dodatkami złota. „To tylko dlatego, że to przecież moje Golden Jubilee”, mówi z uśmiechem. Do studiów przygotowywała go Barbara Wrzesińska, z którą pozostaje do dziś w przyjaźni. A zajęcia z Anną Seniuk, Gustawem Holoubkiem, Ryszardą Hanin, Zbigniewem Zapasiewiczem, Andrzejem Wajdą wprowadziły go w niezwykły, wymagający dyscypliny i pokory świat teatru. Jeszcze na studiach został asystentem Wojciecha Siemiona i Tadeusza Łomnickiego. Później grał nie tylko w Teatrze Dramatycznym, ale i Teatrze Studio, Teatrze Wybrzeże, występował filmach, w telewizji, zajmował się dubbingiem. Czytaj też: Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze” – Miałem szczęście pracować z mistrzami w trakcie i po studiach – wspomina – ale po pewnym czasie moje dni wyglądały jak odbitki na ksero. Czegoś mi brakowało. Pracowałem siedem dni w tygodniu, jednak brakowało mi dnia ósmego. Kiedy dowiedziałem się o podyplomowych studiach dla aktorów w Brytyjsko-Amerykańskiej Akademii Teatralnej w Oksfordzie, wysłałem zgłoszenie. I dostałem stypendium! Byłem w szoku. Na miejscu było to zderzenie nie tylko z językiem staroangielskim, ale i warsztatem. Angielski na scenie to nowe brzmienie, znaczenie, nowy świat. Zajęcia prowadzili wybitni aktorzy, na przykład Derek Jacobi, który ma w dorobku arsenał filmowych ról. Grał tytułową rolę w popularnym serialu „Ja, Klaudiusz”, a później króla Edwarda VII w serialu Netflixa „The Crown”. Moimi profesorami byli: Alan Rickman, Jeremy Irons, Fiona Shaw. Było to magiczne zdarzenie teatralne. Dziś wspominam jak czasy Harry’ego Pottera, ale też i moje. Wróciłem do Warszawy uzbrojony w oręż nowej fascynacji. – Myślałeś, żeby spróbować sił za granicą? – Ostatecznie przekonała mnie do tego Ela Czyżewska. Graliśmy razem w Teatrze Dramatycznym w „Szóstym stopniu oddalenia”. Spędzaliśmy razem dużo czasu, potem zamieniło się to w przyjaźń. Ela przyjechała po latach pobytu w Stanach, aby znowu zagrać w Warszawie. Traktowano ją jak niechcianą emigrantkę, która nie zrealizowała swoich marzeń i wróciła. Widziałem, jak bliscy dla niej ludzie, których przyjmowała w Nowym Jorku, nie odpowiadali na jej telefony, nie mieli dla niej czasu. Była właściwie bezdomna, mieszkała w pokoju gościnnym teatru. Podczas prób atmosfera była toksyczna. Po kątach szeptano i zastanawiano się, czy ona jest na pewno trzeźwa, czy nie pije ukradkiem. W bufecie teatralnym plotki były codziennym bestsellerem. Ela broniła się sarkazmem. Ale to nie pomagało. Po roku grania nie przedłużono z nią umowy, a jej rolę grała żona reżysera. Ela wróciła do Nowego Jorku. Uświadomiłem sobie wtedy, że jeśli kiedykolwiek spróbuję świata, to nigdy nie polegając na łaskawości środowiska. Dzisiaj czasy są radykalnie inne. Powroty mają inne znaczenie. Jednego dnia wykładam na uczelni w stanie Massachusetts, wieczorem jestem na lotnisku JFK, wysypiam się w samolocie, biorę prysznic we własnym mieszkaniu w Warszawie i po południu jestem na planie filmu „Syrenka Picassa” Janusza Zaorskiego, w którym zagrałem. Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca.
Przyjaźń z Elżbietą Czyżewską zmieniła jego życie. W VIVIE! Omar Sangare ujawnia, co przeżyła po powrocie do kraju: "Była właściwie bezdomna"
Elżbieta Czyżewska miała znaczący wpływ na jedną z najważniejszych decyzji w życiu Omara Sangare. W najnowszym wywiadzie dla „Vivy!” aktor wraca wspomnieniami do ich przyjaźni i opowiada o trudnym powrocie gwiazdy do Polski. „Traktowano ją jak niechcianą emigrantkę” – wspomina po latach.
Dla jednych była ikoną polskiego kina, dla innych symbolem niespełnionego amerykańskiego snu. Gdy Elżbieta Czyżewska po latach wróciła z Nowego Jorku do Warszawy, rzeczywistość okazała się daleka od oczekiwań. Omar Sangare obserwował to z bliska. Wspólna praca w Teatrze Dramatycznym przerodziła się w przyjaźń, a doświadczenia związane z aktorką stały się dla niego ważną życiową lekcją. Dziś po latach opowiada o kulisach ich relacji, samotności i decyzji, która na zawsze zmieniła także jego własną drogę. "Traktowano ją jak niechcianą emigrantkę, która nie zrealizowała swoich marzeń i wróciła. Widziałem, jak bliscy dla niej ludzie, których przyjmowała w Nowym Jorku, nie odpowiadali na jej telefony, nie mieli dla niej czasu", wspomina. Elżbieta Czyżewska odeszła 17 czerwca 2010 roku. Omar Sangare o karierze i Elżbiecie Czyżewskiej. Tak wspomina aktorkę | Wywiad VIVY! Zaczęło się od Szekspira… W Central Parku mgły snują się łagodnie, otulając drzewa pozbawione liści. Przez chmury przebijają się ostatnie różowe promienie dnia. Szara godzina broni się przed mrokiem. Spacerujemy z Omarem i jego ukochanym psem Salifem po krętych alejkach, gadamy o Nowym Jorku, o sztuce, o życiu. Od czasu do czasu mija nas jakiś biegacz albo rowerzysta. – To gotowa sceneria do Szekspira – mówi szeptem Omar. Mieszka tuż obok Central Parku. Wpadamy tam na kawę. – Od Szekspira zaczęło się moje aktorskie życie i niekończąca się przygoda z teatrem. Już na trzecim roku studiów zagrałem Guildensterna w „Hamlecie” na scenie Teatru Dramatycznego, później w Nowym Jorku Otella – mówi Omar i rozkłada na stole sterty zdjęć, artykułów, recenzji. – To właśnie ta rola otworzyła mi autostradę do realizacji marzeń w Stanach Zjednoczonych. Otello też jest tematem mojej pracy doktorskiej, która później ukazała się w książkowej wersji pod tytułem „Biały z zazdrości. Otello Williama Szekspira”. [...] Odbitki na ksero Lata studiów w szkole teatralnej wspomina jako czas ucieczki od rzeczywistości, poszukiwania prawdy o sobie i lekarstwa na ból po stracie matki. Od jej śmierci ubiera się na czarno. A od niedawna z dodatkami złota. „To tylko dlatego, że to przecież moje Golden Jubilee”, mówi z uśmiechem. Do studiów przygotowywała go Barbara Wrzesińska, z którą pozostaje do dziś w przyjaźni. A zajęcia z Anną Seniuk, Gustawem Holoubkiem, Ryszardą Hanin, Zbigniewem Zapasiewiczem, Andrzejem Wajdą wprowadziły go w niezwykły, wymagający dyscypliny i pokory świat teatru. Jeszcze na studiach został asystentem Wojciecha Siemiona i Tadeusza Łomnickiego. Później grał nie tylko w Teatrze Dramatycznym, ale i Teatrze Studio, Teatrze Wybrzeże, występował filmach, w telewizji, zajmował się dubbingiem. – Miałem szczęście pracować z mistrzami w trakcie i po studiach – wspomina – ale po pewnym czasie moje dni wyglądały jak odbitki na ksero. Czegoś mi brakowało. Pracowałem siedem dni w tygodniu, jednak brakowało mi dnia ósmego. Kiedy dowiedziałem się o podyplomowych studiach dla aktorów w Brytyjsko-Amerykańskiej Akademii Teatralnej w Oksfordzie, wysłałem zgłoszenie. I dostałem stypendium! Byłem w szoku. Na miejscu było to zderzenie nie tylko z językiem staroangielskim, ale i warsztatem. Angielski na scenie to nowe brzmienie, znaczenie, nowy świat. Zajęcia prowadzili wybitni aktorzy, na przykład Derek Jacobi, który ma w dorobku arsenał filmowych ról. Grał tytułową rolę w popularnym serialu „Ja, Klaudiusz”, a później króla Edwarda VII w serialu Netflixa „The Crown”. Moimi profesorami byli: Alan Rickman, Jeremy Irons, Fiona Shaw. Było to magiczne zdarzenie teatralne. Dziś wspominam jak czasy Harry’ego Pottera, ale też i moje. Wróciłem do Warszawy uzbrojony w oręż nowej fascynacji. Czytaj też: Musiał szybko dorosnąć. Po latach ujawnia bolesną prawdę o dzieciństwie. TYLKO W VIVIE! Omar Sangare: „Mama trafiała do szpitala, a ja do domu dziecka” – Myślałeś, żeby spróbować sił za granicą? – Ostatecznie przekonała mnie do tego Ela Czyżewska. Graliśmy razem w Teatrze Dramatycznym w „Szóstym stopniu oddalenia”. Spędzaliśmy razem dużo czasu, potem zamieniło się to w przyjaźń. Ela przyjechała po latach pobytu w Stanach, aby znowu zagrać w Warszawie. Traktowano ją jak niechcianą emigrantkę, która nie zrealizowała swoich marzeń i wróciła. Widziałem, jak bliscy dla niej ludzie, których przyjmowała w Nowym Jorku, nie odpowiadali na jej telefony, nie mieli dla niej czasu. Była właściwie bezdomna, mieszkała w pokoju gościnnym teatru. Podczas prób atmosfera była toksyczna. Po kątach szeptano i zastanawiano się, czy ona jest na pewno trzeźwa, czy nie pije ukradkiem. W bufecie teatralnym plotki były codziennym bestsellerem. Ela broniła się sarkazmem. Ale to nie pomagało. Po roku grania nie przedłużono z nią umowy, a jej rolę grała żona reżysera. Ela wróciła do Nowego Jorku. Uświadomiłem sobie wtedy, że jeśli kiedykolwiek spróbuję świata, to nigdy nie polegając na łaskawości środowiska. Dzisiaj czasy są radykalnie inne. Powroty mają inne znaczenie. Jednego dnia wykładam na uczelni w stanie Massachusetts, wieczorem jestem na lotnisku JFK, wysypiam się w samolocie, biorę prysznic we własnym mieszkaniu w Warszawie i po południu jestem na planie filmu „Syrenka Picassa” Janusza Zaorskiego, w którym zagrałem. Odkrywanie Ameryki – Ale zanim dotarłeś do Nowego Jorku, napisałeś monodram „Recenzent naprawdę teatralny”. To z nim przyjechałeś podbijać Amerykę. – Napisałem, wyreżyserowałem i zagrałem. Po premierze w Teatrze Słowackiego w Krakowie grałem go w wielu miastach Polski, potem w Niemczech, w Ukrainie, w Wielkiej Brytanii. I z anglojęzyczną wersją przedstawienia pojechałem na Festiwal Teatrów Niezależnych w Nowym Jorku. Tam otrzymałem nagrodę dla najlepszego aktora festiwalu. A potem przychodziły kolejne zaproszenia. W polonijnych ośrodkach grałem po polsku, w amerykańskich po angielsku. Otrzymałem wyróżnienie krytyków „Denver Post”, recenzentów „Chicago Reader”. To był czas, kiedy odkrywałem Amerykę, jej koloryt, mentalność, reakcje widzów. [...] Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca. Czytaj też: Tuż przed ślubem przeżyli chwile grozy, cudem ocaleli. W VIVIE! Hanna Żudziewicz-Jeschke: „Myślałam o naszej córeczce, że mamy dla kogo żyć”
Musiał szybko dorosnąć. Po latach ujawnia bolesną prawdę o dzieciństwie. TYLKO W VIVIE! Omar Sangare: „Mama trafiała do szpitala, a ja do domu dziecka”
Przez lata rzadko mówił o tym publicznie. Dziś Omar Sangare wraca do wspomnień, które ukształtowały jego życie. W poruszającym wywiadzie opowiada o wyjątkowej więzi z matką, jej chorobie, dzieciństwie w Stalowej Woli oraz poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi.
Kiedy mówi o matce, jego głos mięknie. Kiedy wspomina dzieciństwo, na chwilę milknie. Omar Sangare przez lata chronił swoją prywatność, ale dziś otwiera drzwi do świata, o którym wiedzieli nieliczni. Nowy Jork dał mu wolność, ale wspomnienia wciąż prowadzą go do Stalowej Woli. To tam zaczęła się historia chłopca, który wyróżniał się od pierwszych dni życia i bardzo wcześnie musiał nauczyć się samodzielności. Dziś Omar Sangare – aktor, reżyser, pisarz i twórca największego na świecie festiwalu teatru jednego aktora, działającego w Theatre Row przy 42. – po latach milczenia opowiada o dzieciństwie naznaczonym miłością niezwykłej matki, jej chorobą, nieobecnym ojcu oraz poczuciem bycia „innym”, które towarzyszyło mu zarówno w Polsce, jak i w Afryce. To poruszająca opowieść o tożsamości, samotności i sile, która rodzi się wtedy, gdy nie ma się na kogo liczyć poza samym sobą. Omar Sangare o dzieciństwie w Polsce. Poruszające słowa o ukochanej mamie | wywiad VIVY! – A jakie było Twoje dzieciństwo? – pytam, przerywając opowieść o synku. Omar zamyśla się, wychodzi i po chwili przynosi kolejny album ze zdjęciami. – To jest moje dzieciństwo i młodość w Stalowej Woli, gdzie się urodziłem – mówi. Milknie, jakby szukał słów. – Ta piękna blondynka to Basia, moja mama, a ten maluch w jej ramionach to ja. To portret bezwarunkowej miłości mojej mamy i jej odwagi, szczególnie w tamtych czasach. Byłem pierwszym ciemnoskórym dzieckiem w mieście. A ta brunetka – pokazuje drugie zdjęcie – to moja mama chrzestna Maria Żarow. Tutaj jestem w komży i służę do mszy. Zobacz, w białej komży super wyglądałem. Byłem najprzystojniejszym ministrantem – żartuje. – I maskotką tego miasta. Ludzie zwracali na mnie uwagę, lubili mnie, a ja czułem się jak aktor na scenie. I to w wielu rolach. Byłem ratownikiem wodnym, harcerzem, koszykarzem, grałem w tenisa, chodziłem do szkoły muzycznej. Mama wspierała moje pomysły. Była ze mnie dumna. W liceum po raz pierwszy zagrałem w szkolnym przedstawieniu – profesora języka polskiego w „Ferdydurke” Gombrowicza. I wtedy zarówno nauczyciele, jak i koledzy uznali, że powinienem zdawać do szkoły teatralnej. Ale ja miałem inny pomysł na przyszłość. Chciałem zostać lekarzem. Czytaj też: Najpierw rozstanie, potem wielka miłość. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke szczerze TYLKO W VIVIE! o początkach swojej relacji. Los dał im drugą szansę Za jasny, za ciemny Omar przerywa, zamyśla się. Po chwili, ni stąd, ni zowąd pyta: – A może zagramy w szachy? To moja pasja, uspokaja, uczy strategicznego myślenia i działania. Uczy życia. – Ale ja nie gram w szachy! – Trudno – mówi zrezygnowany i proponuje kawę. Przynosi czarną w białych filiżankach. – Kolorystycznie to też szachy, zapraszam. Omar lubi porcelanę, szczególnie Białą Marię Rosenthala. Jest dla niego synonimem „białej karty do zapisania swoich losów życia”. W jego mieszkaniu wszystko jest białe albo czarne, jak szachownica. – Wiesz, dlaczego chciałem być lekarzem? Mama cierpiała na chorobę psychiczną i kiedy miała nawroty, trafiała do szpitala, a ja do domu dziecka. Później opiekowała się mną chrzestna mama Maria Żarow albo ojciec chrzestny. Maria, przyjaciółka mamy, była cudowna, ciągle mam z nią świetny kontakt. Dorastając, widziałem, jak mama cierpi. Takie zaburzenia alienują człowieka od społeczeństwa. A ostracyzm wobec chorych psychicznie jest w moim pojęciu barbarzyństwem. Musiałem szybko dorosnąć i brać odpowiedzialność za samego siebie. Ojciec pojawił się w moim życiu, dopiero kiedy miałem 10 lat, odwiedzał nas od czasu do czasu. Okres studiów był dla mnie także wyzwaniem. Mama zmarła, gdy byłem na drugim roku. A moja młodość była jak z „Ody do młodości” – zostałem sam sobie sterem, żeglarzem, okrętem. Nad fotelem, na którym siedzi Omar, wisi duży portret jego mamy. – Często z nią rozmawiam – mówi, patrząc na obraz. Przeglądamy dalej zdjęcia z dzieciństwa. Na jednym Omar pod palmą z ciemnoskórym mężczyzną. – To ojciec. Kiedy nawiązaliśmy kontakt, zabierał mnie na wakacje do Mali i Senegalu. Założył drugą rodzinę, ma pięcioro dzieci, znakomitą posadę w korporacji. Miałem niezły kontakt z przyrodnim rodzeństwem, ale czułem się obcy. – W jednym z tomików poezji pisałeś o Afryce. Omar podchodzi do półki z książkami. Szuka. Wyjmuje jedną. – Przeczytam ci wiersz ze zbioru „Krajobraz duszy”: Moja pierwsza Afryka/ jak płaska widokówka/ nieznana nieoczekiwana/ niezwyczajna niepojęta/ Milcząca Afryka. – Afryka była fascynująca – opowiada i odkłada książkę – ale dla mnie kulturowo odległa. Moje korzenie są polskie, europejskie. Podczas jednej z wizyt ojciec zapytał, czy chciałbym przejść na islam, religię jego kraju. Powiedziałem, że spóźnił się o 10 lat. – Czy wybaczyłeś mu to spóźnienie? – Wybaczyłem. Ale pamiętam. Ojciec próbował nadrobić stracony czas. Wiele razy długo rozmawialiśmy o jego studiach na Politechnice Warszawskiej, o jego doświadczeniach w Polsce, o jego wyborach. W pewnym sensie go zrozumiałem. Utrzymujemy kontakt, widujemy się czasami. – Jak czułeś się w muzułmańskiej Afryce? – Biały. Znowu ten inny. W Polsce za ciemny, w Afryce za jasny, dopiero w Ameryce poczułem się jednym z nich. Ale ta samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze. Jednak dzisiaj ta samotność to niezależność. Nie muszę przynależeć, aby żyć. Nie potrzebuję schronienia w żadnym kółku społecznościowych wyznań, chcę brać odpowiedzialność za to, co robię i kim jestem. Odbitki na ksero Lata studiów w szkole teatralnej wspomina jako czas ucieczki od rzeczywistości, poszukiwania prawdy o sobie i lekarstwa na ból po stracie matki. Od jej śmierci ubiera się na czarno. A od niedawna z dodatkami złota. „To tylko dlatego, że to przecież moje Golden Jubilee”, mówi z uśmiechem. _______________________________ Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca. Hanna Żudziewicz, Jacek Jeschke, Viva! 12/2026 okładka
Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze”
Od wielu lat krąży między Polską a USA, ale większość czasu spędza w Nowym Jorku, który po swojemu podbił i oswoił. W niezwykłej rozmowie z Małgorzatą Kałużą Omar Sangare opowiada o dzieciństwie ciemnoskórego chłopaka w Polsce, rodzinnych perypetiach, zawodowych peregrynacjach i Otellu, literackim bohaterze, którego zewnętrzna siła maskuje wewnętrzną kruchość. Czyżby to o nim?
Omar Sangare, absolwent warszawskiej Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza, jest założycielem i dyrektorem artystycznym United Solo, największego na świecie festiwalu teatru jednego aktora, działającego w Theatre Row przy 42. Ulicy w Nowym Jorku. Jest aktorem, reżyserem, pisarzem, profesorem na wydziale aktorskim w elitarnym Williams College w stanie Massachusetts. W 2002 roku zagrał główną rolę w przedstawieniu „Otello” w nowojorskim Arena Players Repertory Theatre Company. Barbara Delatiner w artykule dla „New York Timesa” napisała wtedy: „Omar Sangare urodził się, aby grać Otella”. Grał w polskich filmach i serialach („Miodowe lata”, „Złotopolscy”). Ma na koncie wiele ról teatralnych, jest autorem zbiorów poezji i opowiadań. Mimo amerykańskich i polskich sukcesów strzeże prywatności. Po pertraktacjach udało mi się namówić Omara na spotkanie. Zaczęło się od Szekspira… W Central Parku mgły snują się łagodnie, otulając drzewa pozbawione liści. Przez chmury przebijają się ostatnie różowe promienie dnia. Szara godzina broni się przed mrokiem. Spacerujemy z Omarem i jego ukochanym psem Salifem po krętych alejkach, gadamy o Nowym Jorku, o sztuce, o życiu. Od czasu do czasu mija nas jakiś biegacz albo rowerzysta. – To gotowa sceneria do Szekspira – mówi szeptem Omar. Mieszka tuż obok Central Parku. Wpadamy tam na kawę. – Od Szekspira zaczęło się moje aktorskie życie i niekończąca się przygoda z teatrem. Już na trzecim roku studiów zagrałem Guildensterna w „Hamlecie” na scenie Teatru Dramatycznego, później w Nowym Jorku Otella – mówi Omar i rozkłada na stole sterty zdjęć, artykułów, recenzji. – To właśnie ta rola otworzyła mi autostradę do realizacji marzeń w Stanach Zjednoczonych. Otello też jest tematem mojej pracy doktorskiej, która później ukazała się w książkowej wersji pod tytułem „Biały z zazdrości. Otello Williama Szekspira”. Z dumą opowiada o swoim czteroletnim synku Maksymilianie. Czytaj też: Takiej premiery dawno nie było! „Ojczyzna” Pawła Pawlikowskiego przyciągnęła najważniejsze nazwiska świata kultury – W tym wszystkim to on jest dla mnie najważniejszy. Osiągnięcia pokrywa kurz, a mój Maksio rozkwita. Rozmawiam z nim po angielsku, francusku i po polsku. Robię wszystko, aby zapewnić mu lepszy start w życiu niż mój własny. Maks jest moim spełnieniem. – A jakie było Twoje dzieciństwo? – pytam, przerywając opowieść o synku. Omar zamyśla się, wychodzi i po chwili przynosi kolejny album ze zdjęciami. – To jest moje dzieciństwo i młodość w Stalowej Woli, gdzie się urodziłem – mówi. Milknie, jakby szukał słów. – Ta piękna blondynka to Basia, moja mama, a ten maluch w jej ramionach to ja. To portret bezwarunkowej miłości mojej mamy i jej odwagi, szczególnie w tamtych czasach. Byłem pierwszym ciemnoskórym dzieckiem w mieście. A ta brunetka – pokazuje drugie zdjęcie – to moja mama chrzestna Maria Żarow. Tutaj jestem w komży i służę do mszy. Zobacz, w białej komży super wyglądałem. Byłem najprzystojniejszym ministrantem – żartuje. – I maskotką tego miasta. Ludzie zwracali na mnie uwagę, lubili mnie, a ja czułem się jak aktor na scenie. I to w wielu rolach. Byłem ratownikiem wodnym, harcerzem, koszykarzem, grałem w tenisa, chodziłem do szkoły muzycznej. Mama wspierała moje pomysły. Była ze mnie dumna. W liceum po raz pierwszy zagrałem w szkolnym przedstawieniu – profesora języka polskiego w „Ferdydurke” Gombrowicza. I wtedy zarówno nauczyciele, jak i koledzy uznali, że powinienem zdawać do szkoły teatralnej. Ale ja miałem inny pomysł na przyszłość. Chciałem zostać lekarzem. Za jasny, za ciemny Omar przerywa, zamyśla się. Po chwili, ni stąd, ni zowąd pyta: – A może zagramy w szachy? To moja pasja, uspokaja, uczy strategicznego myślenia i działania. Uczy życia. – Ale ja nie gram w szachy! – Trudno – mówi zrezygnowany i proponuje kawę. Przynosi czarną w białych filiżankach. – Kolorystycznie to też szachy, zapraszam. Omar lubi porcelanę, szczególnie Białą Marię Rosenthala. Jest dla niego synonimem „białej karty do zapisania swoich losów życia”. W jego mieszkaniu wszystko jest białe albo czarne, jak szachownica. [...] – W jednym z tomików poezji pisałeś o Afryce. Omar podchodzi do półki z książkami. Szuka. Wyjmuje jedną. – Przeczytam ci wiersz ze zbioru „Krajobraz duszy”: Moja pierwsza Afryka/ jak płaska widokówka/ nieznana nieoczekiwana/ niezwyczajna niepojęta/ Milcząca Afryka. – Afryka była fascynująca – opowiada i odkłada książkę – ale dla mnie kulturowo odległa. Moje korzenie są polskie, europejskie. Podczas jednej z wizyt ojciec zapytał, czy chciałbym przejść na islam, religię jego kraju. Powiedziałem, że spóźnił się o 10 lat. – Czy wybaczyłeś mu to spóźnienie? – Wybaczyłem. Ale pamiętam. Ojciec próbował nadrobić stracony czas. Wiele razy długo rozmawialiśmy o jego studiach na Politechnice Warszawskiej, o jego doświadczeniach w Polsce, o jego wyborach. W pewnym sensie go zrozumiałem. Utrzymujemy kontakt, widujemy się czasami. – Jak czułeś się w muzułmańskiej Afryce? – Biały. Znowu ten inny. W Polsce za ciemny, w Afryce za jasny, dopiero w Ameryce poczułem się jednym z nich. Ale ta samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze. Jednak dzisiaj ta samotność to niezależność. Nie muszę przynależeć, aby żyć. Nie potrzebuję schronienia w żadnym kółku społecznościowych wyznań, chcę brać odpowiedzialność za to, co robię i kim jestem. _______________________________ Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca.
Był ulubieńcem widzów, właśnie obchodzi 50 urodziny. Co dziś robi Omar Sangare?
Znany jest m.in. z serialu "Złotopolscy"
Na stałe mieszka w Nowym Jorku. Omar Sangare to polski aktor, reżyser, wykładowca, a także pisarz. W Polsce rozpoznawalność zdobył przede wszystkim za sprawą serialu Złotopolscy czy też programu Szymon Majewski Show, w którym występował jako parodysta. W Stanach Zjednoczonych odniósł ogromny sukces na deskach teatru, gdzie uzyskał szerokie uznanie krytyków. Jest laureatem wielu zaszczytnych wyróżnień. Kilka lat temu ujawnił się przed opinią publiczną jako gej, a niedawno został także ojcem. Omar Sangare jest jedną z najbardziej tajemniczych postaci polskiej sceny teatralnej. Co dziś robi i jak wygląda jego życie? Omar Sangare: polski aktor, który karierę zrobił za oceanem Omar Sangare urodził się w 14 listopada 1970 roku. Na świat przyszedł jako potomek Malijczyka oraz Polki. Swoją pasję do teatru odnalazł już w szkole ogólnokształcącej, gdzie występował w szkolnych przedstawieniach. Uczęszczał także na zajęcia w Miejskim Domu Kultury. To właśnie tam poznał Barbarę Wrzesińską, które momentalnie dostrzegła w nim ogromny talent. Swoją edukację kontynuował w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, gdzie kształcił się pod okiem legendarnych polskich filmowców, takich jak Tadeusz Łomnicki, Zbigniew Zapasiewicz czy też Andrzej Wajda. W 2006 roku ukończył tam również studia doktoranckie. Pochodzący ze Stalowej Woli Omar Sangare zdobył sympatię widzom dzięki rolom w serialach i spektaklach teatralnych. Grywał m.in. w Teatrze Dramatycznym i Teatrze Studio. Popularność przyniosła mu jednak rola w Złotopolskich, a młodszym widzom dał się polubić udzielając głosu Krabowi Sebastianowi z Małej Syrenki. Później znany był także z występów w programie Szymon Majewski Show, gdzie parodiował sławne postaci popkultury. Aktor miał okazje występować także na dużym ekranie. Współpracował m.in. z Robertem Glińskim, Sławomirem Idziakiem czy też Krzysztofem Krauzem. Chociaż nigdy całkowicie nie zrezygnował z obecności w polskim show-biznesie i co jakiś czas angażuje się w rodzime projekty, Omar Sangare karierę postanowił kontynuować przede wszystkim za oceanem. W 2004 roku za namową Elżbiety Czyżewskiej wyjechał do Stanów Zjednoczonych. "Gonię za marzeniami. W Polsce brakowało mi ryzyka. Pamiętam swoje zawodowe początki w Polsce. Liczba zaproszeń do produkcji telewizyjnych, teatralnych i filmowych była spora. Bardzo mnie to wciągało, satysfakcjonowało, ale i uzależniło. To jest tak jak z przyjmowaniem używek – z czasem potrzebujesz większej dawki. Jestem za to wdzięczny, ale chcę więcej", mówił Omar Sangare przed laty w rozmowie z magazynem Gala. W Nowym Jorku jego kariera nabrała nieprawdopodobnego rozpędu. Jego rola w nowojorskiej inscenizacji Otella została doceniona przez New York Times i Newsday. Od 2007 roku przewodniczy Międzynarodowemu Festiwalowi Dialogue ONE w Stanach Zjednoczonych jako dyrektor artystyczny. Założył największy festiwal monodramów na świecie, United Solo. Jego twórczość artystyczna została także doceniona przez departament Stanu USA, który wyprodukował trzy filmy przedstawiające karierę Omara Sangare w USA. Aktor, reżyser, a także pisarz doceniany był jednak nie tylko za oceanem. Wielkim uznaniem darzył go m.in. jego mentor, Andrzej Wajda. "Wybrał mnie do swoich zajęć z reżyserii w Akademii Teatralnej i od tamtego czasu byliśmy w stałym kontakcie. Kiedy przyjechałem do USA, pisaliśmy do siebie. Profesor Wajda zawsze pisał własnoręcznie. Opowiadał mi o trudnych poszukiwaniach współczesnego bohatera do swoich filmów w Polsce, w kraju który zmienił swój obraz polityczny i społeczny. Z kolei ja opowiadałem o moich przygodach na amerykańskiej ziemi obiecanej. Wysyłałem mu swoje publikacje książkowe – kiedy dostał ode mnie Bajki dla starego konia opublikowane nakładem wydawnictwa Nowy Świat, zaciekawiła go moja forma literacka", opowiadał Omar Sangare w rozmowie z Onet.pl. Omar Sangare: jak dzisiaj wygląda jego życie? W 2014 roku o aktorze zrobiło się głośno także w kontekście jego życia prywatnego, o którym nigdy nie był zbytnio wylewny. Zdobył się wtedy na odważne wyznanie w rozmowie z VU Magiem. "Jestem gejem. Znalazłem miłość mojego życia. Biorę ślub w Nowym Jorku. Mój partner jest dziennikarzem, jest sensem mojego życia. Teatr jest pasją, ale pasja bez drugiej osoby byłaby światem samotnym", powiedział wówczas. Tak też zrobił. W lipcu 2014 roku poślubił swojego kilkuletniego partnera. Niewiele jednak o nim wiadomo. Panowie sferę życia prywatnego pozostawiali z dala od błysku fleszy. "Dbamy o siebie, myślimy o sobie. Środowisko, w którym żyjemy jest środowiskiem niezwykle przejętym całą sytuacją, ale jest to normalność. Podoba mi się, że w pewnym momencie można pozbyć się emocji, które zupełnie są niepotrzebne, a skupić się na tym, co w życiu jest najważniejsze", mówił Omar Sangare w programie Dzień Dobry TVN. Ich związek jednak nie przetrwał próby czasu. Omar Sangare pozostał wierny swoim zasadom i kulisów rozstania ze swoim mężem również nie wyjawił opinii publicznej. Wiadomo jedynie, że jego profile w mediach społecznościowych głoszą informację: "single&free". Aktor od kilku tygodni ma jednak inny powód do szczęścia, który z pewnością przywrócił mu w życiu zarówno miłość, jak i sens. 8 sierpnia Omar Sangare obwieścił na Instagramie, że został ojcem dziewczynki, którą nazwał Zahra Bintou. Omar Sangare spełnia się nie tylko prywatnie, ale i dalej rozwija swoją imponującą karierę. Aktor od ok. 15 lat wykłada na Wydziale Sztuk Teatralnych prestiżowego Williams College w Massachusetts, uznawanego za jednen z najlepszych wydziałów artystycznych w Stanach Zjednoczonych. Omar Sangare niedawno objął ponadto zaszczytną funkcję dziekana tejże placówki.
Omar Sangare na wakacjach z ukochanym. Aktor Złotopolskich nie ukrywa swojego szczęścia!
Omar Sangare nie ukrywa swojego szczęścia. Polski aktor, znany przede wszystkim z serialu Złotopolscy, od trzech lat jest w związku małżeńskim z mężczyzną. Aktor został właśnie przyłapany na spacerze ze swoim ukochanym w Sopocie, ale na co dzień swoje życie wiedzie w USA. Co tam porabia? Kariera Omara Sangare Pochodzący ze Stalowej Woli Omar Sangare zdobył sympatię widzom dzięki rolom w licznych serialach i spektaklach teatralnych. Popularność przyniosła mu jednak rola w Złotopolskich, a młodszym widzom dał się polubić udzielając głosu Krabowi Sebastianowi z Małej Syrenki. Aktor głównie rozwijał się jednak w Teatrze Telewizji. Obdarzony egzotyczną urodą w pewnym momencie postanowił porzucić polski show-biznes i wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie jego kariera nabrała tempa. Jego rola w nowojorskiej inscenizacji Otella została doceniona przez New York Times i Newsday. Od 2007 roku przewodniczy Międzynarodowemu Festiwalowi Dialogue ONE w Stanach Zjednoczonych jako dyrektor artystyczny. Założył największy festiwal monodramów na świecie, United Solo. Jego twórczość artystyczna została także doceniona przez departament Stanu USA, który wyprodukował trzy (!) filmy przedstawiające karierę Omara Sangare w USA. Reżyser, producent, pedagog. Obecnie jest profesorem teatru. Dziś dzieli swoje życie między Nowy Jork a Williams Town, gdzie wykłada w najlepszym college’u w USA według magazynu Forbes. „Spotykając się z młodzieżą mam kontakt z tym co nowe, młode, co obecnie należy wiedzieć. Spotykam dusze, które rozumiem, osobowości, które przypominają mnie z dawnych czasów warszawskich, polskich”, mówił w rozmowie z Dzień Dobry TVN. Odniósł sukces za oceanem, ale o Polsce nie zapomina. „Myślę, że jestem upartym realizatorem swoich marzeń. Można marzyć, ale trzeba się obudzić i swoje marzenia spełniać”, mówi. Życie prywatne Omara Sangare: partner W 2014 roku zdobył się na odważne wyznanie. Omar Sangare przyznał, że jest gejem i żyje w szczęśliwym związku. „Jestem gejem. Znalazłem miłość mojego życia. Biorę ślub w Nowym Jorku”, powiedział w rozmowie z Vu Magiem. Kim jest partner Omara Sangare? Jedyne, co o nim wiadomo to, że jest dziennikarzem z zawodu, zakochani są razem od 2010 roku i jak podają niektóre źródła, to była miłość od pierwszego wejrzenia. Aktor nie opowiada o swoim życiu prywatnym, nie pokazuje się na ściankach z partnerem i nie udziela na ten temat wywiadów. „Dbamy o siebie, myślimy o sobie. Środowisko, w którym żyjemy jest środowiskiem niezwykle przejętym całą sytuacją, ale jest to normalność. Podoba mi się, że w pewnym momencie można pozbyć się emocji, które zupełnie są niepotrzebne, a skupić się na tym, co w życiu jest najważniejsze”, wyznał w rozmowie z Dzień Dobry TVN. Podczas tego samego wywiadu dodał, że już jest po ślubie. Uroczystość odbyła się w 2015 roku. „Obiecałem sobie, że w którymś momencie poukładam swoje życie i to mi się udało. Spotkałem człowieka, który obudził moje emocje i obudził prawdę o moich emocjach. Dzisiaj już jesteśmy po”, odparł. Wygląda na to, że aktor nie ukrywa swojego uczucia. Właśnie wraz ze swoim ukochanym został przyłapany przez paparazzi na spacerze w Sopocie. Ich miłość kwitnie!