Polacy pokochali go jako Pana Czesia. Ogromną popularność przyniósł mu jeden program i jedno powiedzenie
Jak dzisiaj żyje kompozytor Czesław Majewski?
Marzył, żeby być aktorem. I chyba miał do tego talent, bo w „Kabareciku” Olgi Lipińskiej od razu stał się rozpoznawalną postacią. A występował tam u boku takich gwiazd, jak Janusz Gajos, Jan Kobuszewski czy Wojciech Pokora. Czesław Majewski - kompozytor, pianista - pytał namolnie piskliwym falsetem: „Mam grać? No ale mam grać, czy nie grać? - bo już w końcu nie wiem! To mam grać, czy nie?”. Wielu widzów brało go za geja, którym nie był. Bardzo się podobał: był inny, przegięty, ciepły, zabawny. Bywał też uważany za kuzyna Alicji Majewskiej, tymczasem zbieżność ich nazwisk jest przypadkowa. Czesław Majewski był pianistą Violetty Villas To pytanie „to mam grać?” weszło do języka potocznego i stało się znakiem rozpoznawczym Pana Czesia, jak nazywano go w „Kabareciku”. Majewski to świetny muzyk, akompaniator wielu gwiazd: Violetty Villas, Ireny Santor, Haliny Kunickiej. Prywatnie spokojny człowiek, który niemal całe życie spędził u boku jednej kobiety, tancerki i aktorki Stanisławy Kowalczyk-Majewskiej. Dożył sędziwego wieku - 87 lat, co dzisiaj u niego słychać? Czesław Majewski urodził się w 1939 roku w Łodzi, niedaleko Teatru Muzycznego. W rodzinnym mieście skończył średnią szkołę a potem Akademię Muzyczną. Zaczynał od jazzu, który w latach 50. był bardzo popularny wśród słuchaczy i bardzo nielubiany przez władzę, przychodził do nas z Ameryki, zza żelaznej kurtyny, z innego świata. Pisano wtedy, że świetne są nasze tradycyjne krakowiaki, oberki, mazury, a nie „ta dzika murzyńska muzyka”. Ale pan Czesio grał jazz, grał też ze swoim zespołem na potańcówkach dla artystycznej młodzieży. W latach 60. przeniósł się do Warszawy, był kierownikiem muzycznym m.in. teatrów Komedia i Syrena, a także pianistą Violetty Villas. Pojechał z nią na tournée po USA i Kanadzie. Miał być klasycznym muzykiem. Sam mówi o sobie, że jest „układaczem melodii”, a kompozytorem to był Mozart. Pisze muzykę do spektakli teatralnych, filmów i seriali, a widzowie telewizyjni znają go z „Kabaretu Olgi Lipińskiej” i niesamowicie popularnego kiedyś show „Śpiewające fortepiany”. W Polskim radio wspominał: „Jestem bardzo szczęśliwy, że w tym właściwym miejscu, we właściwym czasie, spotkałem Olgę Lipińską, która się mną zainteresowała i wciągnęła mnie do kabaretu. Bardzo wiele następstw jej zawdzięczam. Jakaś taka, nazwijmy to, popularność - to właśnie się wzięła z tego kabaretu. To ułatwiło mi dalsze życie zawodowe”, mówił Czesław Majewski. Zobacz też: Barbara Horawianka i Mieczysław Voit: jeden spektakl połączył ich na kilkadziesiąt lat Czesław Majewski i Stanisława Kowalczyk-Majewska: taka żona to skarb Czesław Majewski żenił się dwa razy. Jego pierwszą żona była Barbara Kwapińska. Z tego związku ma dwoje dzieci: syna Piotra Majewskiego, dziennikarza i producenta i córkę Katarzynę Majewską de Figueiredo, skrzypaczkę, która gra w orkiestrze symfonicznej w Lizbonie. Drugą żoną Czesława Majewskiego została jego równolatka, urodzona w Sosnowcu aktorka i tancerka Stanisława Kowalczyk-Majewska. Występowała w operetce warszawskiej, Teatrze Muzycznym w Łodzi, w warszawskim teatrze Roma. Zagrała epizod w serialu „07 zgłoś się”. Stanisława Kowalczyk zawsze uchodziła za piękną i pełną uroku kobietę. Z Czesławem Majewskim tworzą od lat bardzo dobrą i lubianą parę. Zobacz też Założyła kosmetyczne imperium, przez życie od pół wieku idzie u boku męża. Tak wyglądała droga na szczyt Ireny Eris
Olga Lipińska nie miała łatwego dzieciństwa, uważana była w domu za tą gorszą córkę. To zaważyło na jej życiu
Uważała, że sama nie będzie umiała wychować dzieci, nie chciała ich mieć
Olga Lipińska to jedna z najsłynniejszych polskich reżyserek telewizyjnych i teatralnych. Widzowie pokochali ją za „Kabarecik”, który robiła w telewizji przez lata, najpierw jako „Gallux Show”. Ale zrobiłą też wiele wspaniałych spektakli, między innymi słynne "Damy i Huzary", "Gwałtu, co się dzieje!". Reżyserka nie miała łatwego dzieciństwa, czuła się gorszą córką, nabawiła się kompleksów, które zaważyły na jej życiu. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ-u 17.01.2025 r.] Olga Lipińska: jej mama mówiła, „co mam z taką pokraką zrobić?” Olga Lipińska urodziła się w 1939 roku w Piotrkowie, ale szybko jej rodzina przeniosła się do Warszawy. Skończyła Liceum im. Marii Skłodowskiej-Curie na warszawskiej Saskiej Kępie, a potem Szkołę Teatralną. Studiowała także historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. Wychowała się w domu kobiet: mama, babcia, Olga i jej młodsza siostra, Barbara. Ojciec zginał podczas II wojny światowej. Mamie - Marii nie było łatwo, ale chyba nie z tego powodu była dla swojej starszej córki Olgi tak surowa. Kiedy Olga wchodziła do jej pokoju, słyszała „Wyjdź”, mama jej nie chwaliła, nie była czuła. Reżyserka opowiadała przed laty w „Wysokich Obcasach”, że jej siostra zawsze była grzeczna, łagodna i zawsze śliczna. „Tylko mną mama była udręczona. Klemens Szaniawski kiedyś mi opowiadał, że jak złamał nogę, to ojciec mu powiedział: 'Musiałeś mi to zrobić, tak?'. Moja mama też uważała, że wszystko, co robię, to jej na złość. I jak dziś o tym myślę, to chyba miała rację. Kiedyś podsłuchałam rozmowę mamy i babci. To był ostatni raz w życiu, kiedy podsłuchiwałam: <Co ja mam zrobić z taką pokraką? Nie dość, że ma krzywe zęby i stawia nogi do siebie, to jeszcze bez przerwy choruje>. Babcia na to: <Za to jest bystra, z brzydoty może wyrośnie>. W rodzinie Olgi Lipińskiej były piękne kobiety, piękna była jej siostra. A mała Olga chuda, z krzywymi zębami. Można się było nabawić kompleksów. Zobacz też: Maria Prażuch-Prokop i Marcin Prokop byli sobie pisani. Oto wyjątkowa histor ich miłości <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/forum-0430074065-1-2eebd64.jpg" width="3425" height="2411" alt="Warszawa 05.1970 r. Studio TV, nagranie sztuki Tadeusza Rozewicza „Grupa Laokoona”, rez. Olga Lipinska.,Image: 430074065, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Aleksander Jalosinski / Forum" title="Warszawa - TVP" /> Olga Lipińska: liczyła się ze zdaniem mamy, była z niej dumna Olga Lipińska mówiła, że jej mama chyba nie bardzo miała ochotę na posiadanie dzieci. „Była inna niż wszystkie mamy. Pamiętam, jak zazdrościłam mojemu koledze Mirusiowi, którego mama była gruba, ciepła, kazała mu zakładać nauszniki i chodziła w męskich butach. »Miruś, mój kochany synku« - mówiła, głaszcząc go po twarzy. Strasznie potrzebowałam takiego ciepła, miłości i czułości, a moja mama nie była ani sentymentalna, ani czułostkowa. Była depresyjna, niezbyt uśmiechnięta. Lecz... byłam z niej strasznie dumna. Liczyłam się z jej zdaniem, bo imponowała mi inteligencją oraz dobrym gustem literackim", mówiła reżyserka w rozmowie dla „Gali”. Czytały razem książki, między innymi "Ballady i romanse" Mickiewicza, w domu byłą ogromna biblioteka. Zobacz też: Prasa huczała od plotek. Co naprawdę łączyło Barbarę Kwiatkowską-Lass i Alaina Delona? Nie wierzyła, że może się podobać Ona sama przyznawała, że nie była grzecznym dzieckiem, robiła matce różne rzeczy na złość, żeby zwrócić na siebie uwagę. Na przykład rozmazywała jedzenie na sukience. Chciała być najlepsza, zasłużyć na uznanie mamy, ale ona mitygowała córkę: „Nie popisuj się”. Po latach broniła metod swojej mamy, Olga Lipińska uważała, że takie zimne wychowanie ma swoje zalety, bo człowiek nie jest zapatrzony w siebie, ma więcej refleksji, woli walki z życiem niż dzieciak zagłaskiwany przez mamusię. Zobacz też: Janusz Gajos bił się tylko o jedną kobietę. Została jego żoną i matką jego jedynego dziecka Miała jednak mnóstwo kompleksów. Czuła się nieładna, niepewna siebie. Kiedy chłopak ją pocałował, była zaskoczona. Myślała, że chce tylko pogadać o książce. A on ją złapał i pocałował. Miała wtedy 16 lat i była zszokowana, że ktoś może jej pragnąć. Przez wiele lat borykała się z tą nieśmiałością i niepewnością. Pewnie czuła się jedynie w roli reżyserki, w telewizji uchodziła za żelazną damę. Olga Lipińska: pełną akceptację dał jej mąż Dopiero kiedy poznała swojego przyszłego męża, dziennikarza Andrzeja Wiktora Piotrowskiego, poczuła pełną akceptację i miłość. Aprobował w niej wszystko, uważał, że mama wpędziła ją w kompleksy. Mamie Olgi Lipińskiej jej chłopak się nie podobał. Wolała przystojnego, wysokiego Andrzeja Drawicza, drugiego adoratora Olgi. Andrzej Piotrowski nie był bogaty, wysportowany ani bardzo przystojny. Olga Lipińska nawet nie czuła na początku znajomości, że jest w nim zakochana. Po latach mówiła, że mąż był jej najlepszym życiowym wyborem. „I nie tylko dlatego, że wyciągał mnie spod szafy, z najgorszych dołów psychicznych”, wspominała w rozmowie z „Wysokimi obcasami”. Byli razem 40 lat i świetnie się rozumieli i wspierali. Olga Lipińska jeszcze przed ślubem powiedziała przyszłemu mężowi, że nie chce mieć dzieci. Tłumaczyła to tak: "Jako matka popełniłabym te same błędy, co moja mama. Tak, jak ona popełniła wszystkie błędy babci. To się ciągnie z pokolenia na pokolenie. Poza tym - albo praca, albo dzieci. Ja pracowałam na okrągło. Nie chciałam, żeby ktoś obcy wychowywał mi dziecko" - mówiła po latach. Z Andrzejem Wiktorem Piotrowskim byli szczęśliwi razem do końca, do jego przedwczesnej śmierci w 1996 roku. Zobacz też: Olga Lipińska świadomie zrezygnowała z macierzyństwa. Ujawniła powód swojej decyzji Olga Lipińska całe życie zabiegała o akceptację ze strony mamy Całe życie zabiegała o uznanie i uczucia mamy. Ale jej wszystko się nie podobało. Nawet kabarecik, mówiła: „Dlaczego inni robią takie piękne programy, a ty się wygłupiasz?”. Wykłócali się o to z mężem Olgi Lipińskiej, który protestował przeciwko ciągłemu wpędzaniu Olgi w kompleksy. Ukochana przez mamę córka Basia wyjechała za granicę i to od Olgi Lipińskiej jej mama oczekiwała uwagi i poświęconego jej czasu. I dostawała to, Olga Lipińska chciała się czuć przyzwoicie wobec swojej mamy. Uczucia pojawiły się dopiero po latach, kiedy mama Olgi Lipińskiej była umierająca. W szpitalu, pod koniec życia powiedziała do córki: <Zawsze byłaś dla mnie bardzo dobra. Pocałuj mnie>. A ona wtedy strasznie się speszyła. Olga Lipińska kochała i podziwiała swoją mamę, a jednocześnie miała do niej żal o brak akceptacji. Uważała, że to relacja z mamą sprawiła, że miała zaniżone poczucie własnej wartości. Udawała kozaka, ale łatwo można ją było zranić. Maria Lipińska zmarła w 1993 roku. Siostra Olgi Lipińskiej - Barbara Lipińska-Nowakowska, zmarła w 2019 roku. Zobacz też: „Złoty pierścionek” śpiewała cała Polska. Rena Rolska zeszła ze sceny u szczytu popularności <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/pap200910210GQ-2f79000.jpg" width="2478" height="1942" alt="Warszawa 2009-10-21. Olga Lipiñska, 21 bm. podczas spotkania z fanami w jednym z warszawskich Empików podpisywa³a swoj¹ ksi¹¿kê "Co by tu jeszcze...", na któr¹ sk³adaj¹ siê najciekawsze felietony opublikowane na ³amach pisma "Twój Styl" w latach 1998-2009. (cat/wroa)PAP/Radek Pietruszka" title="Olga Lipiñska" />
Olga Lipińska mówiła o mężu: „Był dla mnie matką i ojcem. Był moim najlepszym życiowym wyborem”
Andrzej Wiktor Piotrowski bezwarunkowo ją kochał i akceptował. Byli razem ponad 40 lat
Olga Lipińska bardzo kochała męża, dziennikarza Andrzeja Wiktora Piotrowskiego, zwanego od nazwiska Piotrem/Piotrusiem. Co roku w rocznicę jego śmierci zamieszcza nekrolog. W tym roku, w styczniu napisała: „Piotrusiu nie ma Cię już 27 lat i dalej mi smutno”. Dwa lata wcześniej: „Piotrusiu nie ma Cię już 25 lat a bardzo mi Ciebie brak”. Olga Lipińska - reżyserka, dyrektorka teatru, twórczyni słynnego „Kabareciku” uchodziła w telewizji za żelazną damę. Potrafiła być ostra i bardzo wymagająca do aktorów. „Jak Olga coś reżyseruje, to aktor ze strachu przed nią zrobi wszystko”, powiedział kiedyś Janusz Gajos. Ale w życiu prywatnym gubiła się, była niepewna, i jak sama mówiła, chowała się za plecami męża. Był dla niej opoką. Jak wyglądał ich związek? Olga Lipińska i Andrzej Piotrowski: historia miłości Olga Lipińska urodziła się 6 kwietnia 1939 roku w Warszawie. Dorastała w domu kobiet, wychowywały ją mama i babcia. Ojciec zginął w czasie wojny. W dzieciństwie miała poczucie, że jest tą gorszą, mniej kochaną córką. Jej młodsza siostra była grzeczna i śliczna. A Olgą ich matka, Maria, zawsze wydawała się udręczona. Kiedy córka wchodziła do pokoju mamy, żeby z nią pobyć, słyszała: Wyjdź. Przez całe życie stawała na głowie, żeby być zaakceptowana. Ale dopiero przed śmiercią matki, usłyszała: „Pocałuj mnie”. Olga Lipińska z jednej strony akceptowała i nawet ceniła sobie ten surowy chów. "Co mnie ukształtowało? – zastanawiała się w rozmowie z "Galą". - Poza telewizją na pewno niezadowolenie mojej mamy ze mnie". Z drugiej strony czuła się niepewna, nieładna. Za to dokładnie wiedziała, co chce robić w życiu. Studiowała historię sztuki, a w 1964 roku skończyła wydział reżyserii w Szkole Teatralnej w Warszawie. Zrealizowała kilkadziesiąt spektakli, stworzyła słynne programy "Gallux show", "Właśnie leci kabarecik", a potem "Kabaret Olgi Lipińskiej". Jej mąż Andrzej Wiktor Piotrowski był od niej o 8 lat starszy. Skończył polonistykę. Przez kilkadziesiąt lat pracował w Polskim Radio, był współtwórcą dawnej Trójki. Kochał Tatry, Paryż i wielkie biblioteki, w których często pracował. Jak deklarował, nigdy nie uprawiał żadnych sportów, nigdy nie należał do żadnej partii politycznej. Zobacz też: Wszyscy myśleli, że Maryla Rodowicz i Daniel Olbrychski wezmą ślub, ale aktor nie mógł rozwieść się z żoną. Co było przeszkodą? Olga Lipińska kochała męża, ale wspominała: nie był z moich marzeń Olga Lipińska i Andrzej Wiktor Piotrowski poznali się w końcu lat 50. W telewizji. Zapytał, czy poszłaby z nim na film „Dyktator” Charliego Chaplina. Zgodziła się. Zapamiętała go z młodości jako drobnego blondyna, który był okropnie ubrany i strasznie dużo gadał. O tym jego gadaniu Agnieszka Osiecka napisała nawet piosenkę. O Olgę Lipińską bardzo się starał. Za ostatnie pieniądze kupował dla niej bukieciki kwiatów, godzinami wystawał przed jej oknem. „Nie byłam zakochana. Nie był z moich marzeń. Ale jakoś mnie wzruszał. Nie był zgrabnie wysportowany, nie umiał nawet tańczyć. Wychowany przez samotną mamę, interesowały go głównie książki. A mnie teatr, kino, narty, łyżwy... Na ławce w Ogrodzie Saskim powiedziałam mu w końcu: Piotrusiu, ja za ciebie nigdy w życiu nie wyjdę'. On na to: 'Zobacz, jakie te ptaszki mają śmieszne dzioby", opowiadała Olga Lipińska w wywiadzie dla „Wysokich Obcasów”. Zobacz też: Helena Vondráčková była szaleńczo zakochana w Sewerynie Krajewskim, a ich swatką była Maryla Rodowicz Mąż akceptował jej pracoholizm i decyzję o braku dzieci Mąż dał jej bezwarunkową miłość, której nie miała w dzieciństwie. Była dla niego królewną. Akceptował pracoholizm artystki i decyzje, jakie podejmowała. Również te o braku dzieci. „Jako matka popełniłabym te same błędy, co moja mama. Tak, jak ona popełniła wszystkie błędy babci. To się ciągnie z pokolenia na pokolenie”, tłumaczyła już po przejściu na emeryturę. „Poza tym – albo praca, albo dzieci. Ja pracowałam na okrągło. Nie chciałam, żeby ktoś obcy wychowywał mi dziecko”, dodała. „Mój mąż, też pasjonat pracy, nie marzył, by dzidziuś mu w tym wszystkim przeszkadzał”, tłumaczyła w innej rozmowie. Pytana w „Wysokich obcasach” o tajemnicę trwania związku mówiła: „Ludzie opierają przeważnie swoje związki na zauroczeniu erotycznym. To się zwykle źle kończy. Trzeba się także lubić i przyjaźnić”. Olga Lipińska mimo kompleksów była bardzo atrakcyjną kobietą, musiała mieć powodzenie u mężczyzn. Ale miała na to swoje sposoby — unikała pokus, jeśli czuła się za dobrze w towarzystwie jakiegoś mężczyzny, więcej już się z nim nie spotykała. „Tylko raz zakochałam się do dna i nie mogłam wybrnąć. On też robił rzeczy nieprawdopodobne. Potrafił przylecieć na dwie godziny do Warszawy, stać na lotnisku w mróz w samej marynarce i wydzwaniać, żebym na chwilę przyszła”, wspominała. I chociaż była wtedy naprawdę zafascynowana, zakończyła tę historię. Zobacz też: „Dużo bardziej udało mi się życie prywatne”. Dlaczego Aleksandra Zawieruszanka zniknęła z ekranu? Z mężem przeżyli blisko 40 lat, był dla niej zawsze podporą, potrafił ją uspokoić, rozbroić, rozśmieszyć. Swój drugi dom mieli na Mazurach, gdzie jeździli na wakacje. Świetnie się tam bawili, potrafili przyjmować 40 gości, Olga Lipińska robiła placki ziemniaczane z trzydziestu kilogramów kartofli. Miała rozmach, we wszystkim. Była też perfekcjonistką w domu – sama przerobiła kominek, bo nie podobało jej się to, co zrobił zdun. Po śmierci męża swoje felietony dla „Twojego Stylu” pisała tak, jakby nadał żył. I chodził z ich ukochaną suczką na spacery. Doceniła szczęśliwe życie, jakie miała. Wcześniej nigdy nie była w pełni zadowolona, czekała na coś, co może zmienić życiową rutynę, robiła remonty w domu. Olga Lipińska i Andrzej Wiktor Piotrowski byli razem przez ponad czterdzieści lat. „Był moim najlepszym wyborem życiowym”, wyznała po śmierci męża. Andrzej Wiktor Piotrowski zmarł w 1996 roku
Olga Lipińska świadomie zrezygnowała z macierzyństwa. Ujawniła powód swojej decyzji
Olga Lipińska, nazywana „żelazną damą TVP”, od kilkunastu lat jest na emeryturze. Jej przygoda z telewizją rozpoczęła się w połowie lat 50. ubiegłego wieku, kiedy w wieku 17 lat otrzymała pracę w Telewizji Polskiej. Szybko stało się jasne, że ten zawód to jej wielka pasja, jednak artystka nie wiedziała wtedy, że uwielbienie do pracy będzie miało wielki wpływ na jej życie osobiste. View Ediplayer on the source website Kariera Olgi Lipińskiej, twórczyni „Kabaretu Olgi Lipińskiej” Reżyserka i scenarzystka teatralna i telewizyjna, satyryczka, a także twórczyni legendarnych już kabaretów, w tym Kabaretu Olgi Lipińskiej, wyznała kiedyś, że praca była jej jedynym uzależnienim w życiu. Z Telewizją Polską współpracowała przez pięćdziesiąt lat. „Ciągle śni mi się studio, czuję ten zapach, widzę aktorów, potykam się o kable. Jestem w tym śnie szczęśliwa”, przyznała w rozmowie z magazynem Wysokie Obcasy. Odeszła, gdy władze stacji zaproponowali jej stworzenie show z publicznością. Odmówiła. Nie przyjęła też propozycji bardzo opłacalnej reklamy. „Mam tantiemy, wynajmuję mieszkanie. Nie jest źle”, odpowiedziała na pytanie, czy radzi sobie finansowo. Dziś nie tęskni również za telewizją. „Dzisiejsza telewizja to brednia i bełkot, więc nie, dziękuję”, stwierdziła w jednym z wywiadów. ZOBACZ TEŻ: „W tym swoim szczęściu to Kalina w ogóle nie miała szczęścia” Praca nad autorskimi spektaklami i programami była dla niej wszystkim. „Zależało mi. Musiało być dobrze, bo inaczej nie było po co sobie zawracać głowy”, tłumaczyła swoje podejście. Niektórzy artyści uważali ją za tyrana. Olga Lipińska miała twarde zasady, nie tolerowała spóźnień i wściekała się, kiedy coś szło nie tak. „Jak Olga coś reżyseruje, to aktor ze strachu przed nią zrobi wszystko”, powiedział kiedyś aktor Janusz Gajos, wspominając współpracę z artystką. „Jest despotką, człowiekiem apodyktycznym, wymagającym, krzyczącym. Ale wie, o co jej chodzi, ma wizję tego, co robi”, wyznał Wojciech Pokora [cytaty za portalem pomponik.pl]. Olga Lipińska, Marek Siudym, Grzegorz Wons i Barbara Wrzesińska na planie „Kabareciku Olgi Lipińskiej”, 1990 rok Olga Lipińska zrezygnowała z macierzyństwa. Ujawniła powód Męża poznała w studiu Telewizji Polskiej na placu Powstańców Warszawy. Szczupły blondyn w przykrótkich spodniach przyszedł wraz z innymi młodymi ludźmi z STS-u, aby „coś zagrać”. „On tak uważnie na mnie patrzył. W końcu zaprosił mnie do kina. Strasznie dużo gadał i rozśmieszał mnie. Potrafił stać godzinami pod budką telefoniczną naprzeciw moich okien, pisał fantastyczne listy. Strasznie się o mnie starał”, wspominała po latach. Tak wyglądał początek związku Olgi Lipińskiej z współtwórcą i członkiem STS-u, a także dziennikarzem radiowym Andrzejem Wiktorem Piotrowskim. Mąż akceptował pracoholizm artystki i decyzje, jakie podejmowała. Również te o braku dzieci. „Jako matka popełniłabym te same błędy, co moja mama. Tak, jak ona popełniła wszystkie błędy babci. To się ciągnie z pokolenia na pokolenie”, tłumaczyła już po przejściu na emeryturę. „Poza tym – albo praca, albo dzieci. Ja pracowałam na okrągło. Nie chciałam, żeby ktoś obcy wychowywał mi dziecko”, dodała. ZOBACZ TEŻ: Na co dzień Hanka Bielicka zarażała poczuciem humoru, ale prywatnie los nie szczędził jej ciosów W rozmowie z Gazetą Wyborczą Olga Lipińska nie kryła, że macierzyństwo po prostu nie jest dla niej. „Kiedyś powąchałam niemowlaka. Pachniał skwaśniałym mlekiem. Źle. Jego mama – świetna scenografka – zamiast rysować projekty, wisiała nad łóżeczkiem i wąchała go bez przerwy. Nie widziałam nic wzruszającego w rączkach i nóżkach. Ona nie mogła tego zrozumieć”, wspominała w wywiadzie. Olga Lipińska i Andrzej Wiktor Piotrowski byli razem przez prawie czterdzieści lat. „Był moim najlepszym wyborem życiowym”, stwierdziła po śmierci męża w 1996 roku. Źródło: WP, Pomponik Olga Lipińska świadomie zrezygnowała z macierzyństwa. Ujawniła powód
Hanna Bakuła, Krystyna Morgenstern i Olga Lipińska wzruszająco o Jerzym Gruzie
Tak wspominają go bliskie sercu przyjaciółki
W grudniu zeszłego roku Jerzy Gruza uległ wypadkowi. Spadł ze schodów w swoim domu i połamał się, przez co trafił do szpitala na OIOM. Na szczęście dzięki świetnej opiece lekarskiej reżysera „Czterdziestolatka” udało się uratować. Niestety, 16 lutego Stowarzyszenia Filmowców Polskich poinformował, że wybitny twórca zmarł. Pięć dni później, w piątek 21 lutego w Warszawie odbył się pogrzeb scenarzysty. Wzięła w nim udział rodzina oraz najbliżsi Jerzego Gruzy, w tym m.in. Krystyna Morgenstern, Hanna Bakuła oraz Olga Lipińska. W szczerej rozmowie z Krystyną Pytlakowską podzieliły się one wspomnieniami na temat reżysera „Wojny domowej”. Krystyna Morgenstern o Jerzym Gruzie Krystyna Cierniak-Morgenstern – artystka, wdowa po reżyserze Januszu Morgensternie Znałam Jerzego Gruzę przeszło pięćdziesiąt lat. Był postacią nietuzinkową. Tak mało zostało ich z tamtych, naszych czasów… A teraz jeden z moich ostatnich, wspaniałych przyjaciół też nie żyje. Przez te wspólne lata podziwiałam jego dowcip, inteligencję, zdolności realizatorskie i wyobraźnię. Uwielbiałam zapraszać go na wszystkie spotkania w moim domu. Umiał zawsze rozbawić towarzystwo, opowiadać, zachowując puentę, był bardzo dowcipny, co się rzadko dzisiaj zdarza. Nie pamiętam, kiedy spotkaliśmy się pierwszy raz, przyjaźnił się z moim mężem Kubą – Januszem Morgensternem. Ale dopiero jak napisałam książkę „Nasz film”, powiedział, że od tej chwili traktuje mnie bardzo poważnie. Przedtem byłam dla niego tylko dziewczynką. „A teraz czuję, że rozmawiam z mądrym, poważnym człowiekiem”, powiedział. Bardzo mi się spodobała jego recenzja. Myślę, że mieliśmy wspólną cechę – dystans do siebie. On jednak lubił być w centrum zainteresowania, na które zresztą zasługiwał. Będzie mi go bardzo brakować. Bo teraz już nie ma ludzi tego rodzaju. Był inteligentny w taki dawny, erudycyjny sposób. Pamiętam też, jak uwodził kobiety. Inni mężczyźni zazdrościli mu powodzenia. Tych kobiet mogłabym wymienić dziesiątki i dopiero ostatnia – Tatiana – wytrwała przy nim do końca. Była dla niego bardzo dobra i bardzo ważna. Bez niej przez ostatnie lata by nie istniał. Kiedy ostatni raz z nim rozmawiałam? W szpitalu. Przyszłam do niego, już była tam Tatiana. Jurka rozsadzała wściekłość, że on leży a my stoimy nad nim, w ogóle nie odnajdował się w roli chorego pacjenta. Nigdy wcześniej do głowy mu by nie przyszło, że to on może znajdować się w gorszej sytuacji niż jego przyjaciele. A potem zadzwonił do mnie, gdy zapytałam czy już możemy go odwiedzić ponownie, powiedział, że lepiej nie, że później. A później stało się to, co się stało. I teraz, jak sądzę, gadają sobie z Kubą i puszczają do nas oko zza chmur. Hanna Bakuła o Jerzym Gruzie Hanna Bakuła - malarka i pisarka Pierwszy raz spotkałam Jurka Gruzę w 1980 roku. Poznałam go przez Agnieszkę Osiecką i od razu oboje przypadliśmy sobie do gustu. Myślę jednak, że on się bardziej ze mną przyjaźnił niż ja z nim, chociaż polubiliśmy się od pierwszego wejrzenia. Potem wyjechałam do Stanów Zjednoczonych, a kiedy wróciłam w 1984 roku, urządziliśmy z Markiem Dutkiewiczem bal. Została mi z niego pamiątka, piękne zdjęcie z Jurkiem Gruzą. Był ode mnie starszy o osiemnaście lat, a to wtedy było bardzo dużo. Był moim idolem, to on kształtował moje poczucie humoru. Bardzo często spotykaliśmy się we troje, on, ja i Agnieszka Osiecka. A potem także we dwoje, bo bardzo fajnie nam się rozmawiało. I nie było w tym ani szczypty erotyzmu. Uważa się go za wielkiego uwodziciela, ale widocznie ja mu się na tyle nie podobałam, żeby mnie uwodził. Natomiast na pewno podobałam mu się jako człowiek. Zależało mu, żebym była na wszystkich jego premierach i znała wszystkie jego artystyczne dokonania. Uważam zresztą, że robił fantastyczne rzeczy. Był taki inteligentny, sarkastyczny i krytyczny wobec rzeczywistości. Właściwie był wściekły na rzeczywistość. Cały czas znerwicowany. Codziennie prowadziliśmy niesamowite rozmowy, w których on bardziej krytykował innych niż mówił o sobie. Nie był narcyzem, ja bym jednak nazwała go narcyzem intelektualnym. W trakcie naszej znajomości przeżyłam kilka jego związków. Lubił kobiety i umiał je uwodzić, ale to moje związki miały dla niego większe znaczenie niż jego dla mnie. To ja przyprowadzałam wszędzie moich mężów. Nie usiłował zostać ich rywalem. Ale jednak kiedy przychodził do mnie, to był zawsze sam i dopiero zaczął bywać w moim domu z Tatianą Sosną-Sarno. Nasza znajomość polegała na miłości do sztuki, a nie na bywaniu w tym samym towarzystwie. W rozmowach potrafił wyśmiewać siebie i to, co robił, wyśmiewał też innych. Nigdy się razem nie nudziliśmy. Kiedy spotykałam Jurka, siedzieliśmy po dziesięć, dwanaście godzin przy stole, zaśmiewając się z przytaczanych anegdot i dowcipów. Był mistrzem w ich opowiadaniu. Moim zdaniem był trochę mizoginem i bardzo raptusem. A Tatiana znosiła to ze spokojem. Jego humory przelatywały nad nią jak motyl. I niewiele znaczyły wobec tego, że tak dobrze się rozumieli. Poznałam też kiedyś jego żonę na festiwalu w Gdyni, to ona do mnie podeszła, bardzo elegancka, bardzo ekscentryczna i bardzo miła. Kiedy powiedziałam Jurkowi, że mi się podoba, odparł, że jemu również. Nie było pomiędzy nimi żadnego gniewu czy złośliwości. Jurek w ogóle nie miał wrogów, co w naszym środowisku było ewenementem. Nawet kiedy się na coś złościł, a potrafił złościć się potwornie, ludzie myśleli, że to żart. Tylko ja i Tatiana wiedziałyśmy, że krew go zalewa. A zalewała go, bo czuł się niedoceniony. I słusznie. Napisał świetną książkę, ale już podczas pisania był wściekły mówiąc, że nikt tego nie będzie czytał. Napisał więc krótszą niż planował. Ale jego książki są rewelacyjne. Myślałam, że spotkam go na premierze jego filmu „Dariusz” ale on nie pojawił się, bo szesnastego grudnia miał wypadek. We własnym domu spadł ze schodów i połamał sobie kilka żeber. Ostatni raz rozmawiałam z nim jakiś tydzień przed jego śmiercią. Był w bardzo złej formie, mówił niewyraźnie, co mnie przeraziło. Pewnie dawali mu jakieś środki przeciwbólowe. Powiedział, że nienawidzi być w szpitalu i że nie znosi tego leżenia cały czas. Bardzo mu zależało na promocji jego filmu. Zadzwoniłam do niego natychmiast, gdy skończyliśmy go oglądać, byłam pierwszą osobą, która z nim rozmawiała po pokazie, powiedziałam mu, że to bardzo dobry film, choć niezrozumiały dla ludzi nieinteligentnych. Dla Jurka Gruzy to był wielki komplement. Olga Lipińska wspomina Jerzego Gruzę Olga Lipińska - reżyser Pod koniec lat 50. pojawiliśmy się oboje w telewizji - Jurek i ja. Pracowali tam wtedy fantastyczni młodzi ludzie, a my byliśmy dumni, że należymy do tak nowoczesnej instytucji. Oboje mieliśmy poczucie misji. Wydawało nam się, że zmieniamy Polskę. Z Jurkiem Gruzą zaczęliśmy pracować razem jako tandem. Zrobiliśmy wiele programów, poczynając od „Tele Echa”, którego format przywiozła z Paryża Mira Michałowska (Maria Zientarowa – przyp. red). Zrobiliśmy też „Opowiadania” Choromańskiego, „Wygnańców” Joyce,a „Idy marcowe” a także Estradę Poetycką. To ja wyszukiwałam poetów, wybierałam wiersze. Jurek był trochę leniwy, gros roboty zwalał na mnie, mówił: „Zrób coś z tym”. Kłóciliśmy się o to, ale mu wybaczałam, bo to on przyszedł ze szkoły filmowej, to on był cudowny, fantastyczny i pełen pomysłów. Niełatwo mi o tym mówić, ale się do mnie wtedy ostro zalecał. Chodziliśmy na spacery do ogrodu botanicznego. Nie był jednak w moim guście, co go bardzo denerwowało. Wspomina o tym nawet Tadeusz Pikulski w książce „Prywatna historia telewizji publicznej”. Zamieścił w niej nasze wspólne zdjęcia. Zrobiliśmy z Jurkiem jeszcze wiele programów, ale przy kabarecie każde z nas poszło już inną drogą. Pamiętam, że jak realizował „Tygrysy Europy”- zresztą najmniej udane jego dzieło, podebrał mi Janusza Rewińskiego, który w kabarecie był prezesem. A w Tygrysach przemawiał tekstem, który mu napisałam, gdy grał prezesa. Byłam zła na Jurka, mówię: „Co ty sobie wyobrażasz?”. A Jurek na to: „Nie wiedziałem, że zatrudniałaś go u siebie, bo ja nie oglądam telewizji”. Kiedy kilka lat temu się spotkaliśmy „na mieście”, powiedział: „Dam ci moją książkę pt. „Stolik”, odrzekłam: „Ja też ci swoją dam - „Mój pamiętnik”, a Jurek powiada: „Nie chcę twojej, bo nie chcę już czytać ględzenia innych, czytam tylko to, co sam napisałem”. Był bardzo zabawny i czasami złośliwy. Ale mnie nie udawało mu się pognębić. Do końca mieliśmy bardzo dobre kontakty. Jest mi ogromnie przykro, że telewizja o Gruzie zapomniała. Uważam go za najwybitniejszego reżysera telewizyjnego, oczywiście po mnie (to żart). Wbiło mnie w fotel, gdy zobaczyłam jego „Rewizora” – jedno z najlepszych przedstawień jakie w ogóle widziałam. Niedawno zadzwonił do mnie: „Koniecznie przyjdź na premierę mojego nowego filmu”. I poszłabym gdyby nie to, że jego tam nie było, bo leżał połamany. A bez Jurka ta premiera nie była dla mnie aż tak ważna. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska. Jerzy Gruza zmarł 16 lutego 2020 roku w domu opieki w Pruszkowie: W jego pogrzebie uczestniczyli najbliżsi, w tym Krystyna Morgenstern i Olga Lipińska: